მეფე ჯორჯის კუნძული (ანტარქტიკა)

მეფე ჯორჯის კუნძული (არგენტინაში უწოდებენ: ( - 25 მაისის კუნძული), ჩილეში უწოდებენ: (), რუსეთში - ვატერლოოს, ) — სამხრეთ შეტლანდის კუნძულების ჯგუფში უდიდესი კუნძული. მისი კოორდინატებია:. კუნძულს სახელი გაერთიანებული სამეფოს მეფის ჯორჯ III-ის პატივსაცემად ეწოდა. ხანდახან ამ კუნძულს შეცდომით აიგივებენ ტასმანიაში მდებარე მცირე, დაუსახლებელ მეფე ჯორჯის კუნძულთან ან ჯორჯის კუნძულთან, რომელიც ფოლკლენდის კუნძულების ჯგუფის წევრია.

 გეოგრაფია 
მინი|მეფე ჯორჯის კუნძულის მდებარეობა
კუნძული მდებარეობს სამხრეთის ოკეანეში, ანტარქტიდის კონტინენტიდან 120 კილომეტრის დაშორებით. მისი სიგრძე ჩრდილო-დასავლეთიდან სამხრეთ-აღმოსავლეთისაკენ 16 საზღვაო მილია, ხოლო ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისაკენ დაახლოებით 43 მილი (დაახლოებით 30 კმ 78 კმ-ზე). მისი ფართობი შეადგენს 1384 კმ²-ს. კუნძულის 90 %-ზე მეტი დაფარულია მუდმივი მყინვარით.

კუნძულის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილი საკმაოდ დაგრეხილია, აქვს ბევრი უბე და ყურე. კუნძულის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში უბეები არ არსებობენ. კუნძულის ამ ნაწილთან მისასვლელი სახიფათოა ბევრი წყალქვეშა ქვების გამო. კუნძულის დიდი ნაწილი უკავია მყინვარებს. კუნძულის ყინულისგან თავისუფალი მონაკვეთები (ოაზისები) წარმოადგენენ წვრილგორაკებს. მრავალრიცხოვანი ბორცვები აგებულია ვულკანური ჯიშებით და საკმაოდ დაზიანებულია დროისა და ამინდის ზემოქმედებით.

ზოგიერთი მწვერვალის სიმაღლე აჭარბებს 500 მეტრს, ხოლო მყინვარების სიმაღლე აღწევს 600 მეტრს. კუნძულზე ბევრია ტბები. ზამთრობით წყალი ზოგიერთი ტბიდან ფილტრაციის ხარჯზე იკარგება ქანების გავლით, რომელიც მათ საფუძველს წარმოადგენს.

ნელსონის კუნძულისგან (ლაიფციგის) მეფე ჯორჯის კუნძული გამოყოფილია ფაილდსის სრუტით, რომლის სიგანე აღწევს 150 მეტრს. სრუტეში გასასვლელი საკმაოდ სახიფათოა წყალქვეშა ქვების დიდი რაოდენობის გამო.

კუნძული გამოირჩევა მცენარეების და ცხოველების მრავალფეროვნებით. აქ გავრცელებულია ზღვის ლომი, უედელის სელაპი, ზღვის ლეოპარდი, ანტარქტიკული პინგვინი და სუბანტარქტიკული პინგვინი.

 ისტორია 
კუნძულზე პრეტენზია პირველად 1819 წლის 16 ოქტომბერს, გაერთიანებულმა სამეფომ წამოაყენა. ბრიტანეთმა 1908 წელს მოახდინა, როგორც ფოლკლენდის კუნძულებში შემავალი კუნძულის, ფორმალური ანექსიაOdd Gunnar Skagestad. Norsk Polar Politikk: Hovedtrekk og Utvikslingslinier, 1905-1974. Oslo: Dreyers Forlag, 1975Thorleif Tobias Thorleifsson. Bi-polar international diplomacy: The Sverdrup Islands question, 1902-1930. Master of Arts Thesis, სიმონ ფრაზერის უნივერსიტეტი, 2004.Robert K. Headland, The Island of South Georgia, კემბრიჯის უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1984. და დღეისთვის განიხილავს როგორც ბრიტანეთის ანტარქტიდული ტერიტორიის ნაწილს. კუნძულზე პრეტენზია ჩილემ 1940 წელს წარადგინა და მას ჩილეს ანტარქტიკის პროვინციის ნაწილად განიხილავს. 1943 წელს კი პრეტენზია არგენტინამ გამოთქვა, რომელსაც არგენტინული ანტარქტიკის ნაწილად მიიჩნევს და მას ეროვნული დღის აღსანიშნავად 25 მაისის კუნძულს უწოდებს. ამერიკის შეერთებული შტატები და რუსეთი არ აღიარებენ ამ პრეტენზიებს და ფორმალურად ინარჩუნებენ ანტარქტიკის ტერიტორიების მოთხოვნის უფლებას.

კუნძული 1819 წელს აღმოაჩინა ბრიტანელმა მკვლევარმა უილიამ სმითმა.Campbell, David G. (2002). The Crystal Desert: Summers in Antarctica, p. 4. Houghton-Mifflin Books. ISBN 0-618-21921-8. 1821 წელს, გემ Lord Melville-ის ეკიპაჟის 11-მა წევრმა ზამთარი გაატარა კუნძულზე. ისინი პირველი ადამიანები იყვნენ ვინც ანტარქტიკაში ამის გაკეთბა მოახერხეს.Mills, William James (2003). Exploring Polar Frontiers: A Historical Encyclopedia, p. 353. Santa Barbara: ABC-CLIO, Inc. ISBN 1-57607-422-6.

 მოსახლეობა 
კუნძულის მოსახლეობას შეადგენს მხოლოდ საკვლევი სადგურის პერსონალი, რომელიც ეკუთვნის არგენტინას (ჯუბანი), ბრაზილიას (კომანდანტე ფერასი), ჩინეთს (ჩანჩენი — დიდი კედელი), პოლონეთს (ჰენრიკ არკტოვსკი), რუსეთს (ბელინსგაუზენი), ურუგვაის (გენერალი არტიგასი), პერუს (მაჩუ-პიქჩუ), ჩილეს (პრეზიდენტი ედუარდო ფრეი) და სამხრეთი კორეას (მეფე სეჯონი).

2004 წელს რუსულ სადგურთან ახლოს აიგო ყველაზე სამხრეთული მართლმადიდებლური წმინდა სამების ტაძარი, რომლის გვერდითაც მუდმივად ცხოვრობს მღვდელი, მამა გიორგი.

 ფოსტა 
ჩილეს სადგურ «პრეზიდენტი ედუარდო ფრეიზე» არსებობს საფოსტო განყოფილება, საიდანაც ყველა მსურველს შეუძლია გააგზავნოს ავიაფოსტით წერილები. ზაფხულის სეზონში ჩილეს სამხედრო სატვირთო-სამგზავრო თვითმფრინავების რეგულარული ავიარეისები ქალაქ პუნტა-არენასამდე ხორციელდება დაახლოებით ერთხელ ერთ-ორ კვირაში.

 ტურიზმი 
ზაფხულში კუნძულზე ანტარქტიდული სადგურების რაიონში (როგორც წესი «პრეზიდენტი ედუარდო ფრეისთან» და «ბელინსგაუზენთან») რეგულარულად ტურისტული გემებიდან ჩამოდიან რამდენიმე ათეული ტურისტი მოკლე ექსკურსიების მოსაწყობად.

 იხილეთ აგრეთვე 
 სამხრეთ შეტლანდის კუნძულები
 ჯორჯის კუნძული (მრავალმნიშვნელოვანი)
 მეფე ჯორჯის კუნძული (მრავალმნიშვნელოვანი)

 ბიბლიოგრაფია 
 A.G.E. Jones, "Captain William Smith and the Discovery of New South Shetland", Geographical Journal, Vol. 141, No. 3 (November 1975), pp. 445–461 ინგლისური
 Alan Gurney, Below the Convergence: Voyages Toward Antarctica, 1699-1839, Penguin Books, New York, 1998 ინგლისური
 Revista de la Asociación Geológica Argentina 62 (1): pp 35-43 ესპანური

 რესურსები ინტერნეტში 

 კუნძულის ინტერაქტიული რუკა 
 მეფე ჯორჯის კუნძულის ბიო მრავალფეროვნება 
 რეპორტი ანტარქტიკიდან

 სქოლიო 

Category:ანტარქტიკა
Category:სამხრეთ-შეტლანდის კუნძულები
კატეგორია:კუნძულები ანბანის მიხედვით