ზიკილია

ზიკილია — სოფელი საქართველოში, ახალციხის მუნიციპალიტეტის აგარის ადმინისტრაციულ ერთეულში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე).

მდებარეობს მესხეთის ქედის სამხრეთ მთისწინეთში, მდინარე მტკვრის მარცხენა მხარეს, ზღვის დონიდან 940 მ-ზე, ქალაქ ახალციხიდან 16 კმ-ში.

 ისტორია 
ზიკილია მდებარეობს ისტორიულ სამცხეში. ოსმალური ხელისუფლების მიერ შედგენილი „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთრის“ (1595) მიხედვით ზიკილია შედიოდა ახალციხის ლივის აწყურის ნაჰიეში. იქ ცხოვრობდა 11 კომლი (პაპუნა მახარებლისძე, ვარძელ გიორგისძე, ივანე გურამასძე, როსება მაზიასძე და სხვ.). ისინი მისდევდნენ მემინდვრეობას (ხორბალი, ქერი, ჭვავი, ფეტვი, მუხუდო, ოსპი, ცერცვი), მესაქონლეობას (ცხვარი, ღორი), მეხილეობას, მეფუტკრეობას, მოჰყავდათ სელის თესლი (ზეთისთვის) და იხდიდნენ გადასახადს 15 000 ახჩას. 1704–1705 წლების „ჩილდირის ეიალეთის ჯაბა დავთრის“ მიხედვით, ახალციხის ლივის აწყურის ნაჰიეს სოფ. ზიკილია ვინმე ჰუსეინის ზეამეთი (საკარგავი) იყო და მისი შემოსავალი ამ სოფლიდან 28 000 ახჩას უდრიდა. 

XVIII საუკუნის ქართველი სწავლული ვახუშტი ბატონიშვილი იხსენიებს ზიკილიას და მტკვრის მარცხენა შენაკად ზიკილიის ხევს. ვახუშტის მიხედვით XVIII საუკუნის პირველ წლებში ზიკილიაში მყოფ ქართლის მეფე გიორგი XI-ს ახალციხის ფაშამ ალყა შემოარტყა. დოლენჯი ხმალაძემ მეფე საბლით ჩამოუშვა ციხის ზღუდიდან. ზიკილიიდან წამოსულ მეფეს ქართლის დიდებულები დაეხმარნენ ტახტის ხელმეორედ დაკავებაში. 

1944 წელს ადგილობრივი მაჰმადიანი მოსახლეობის დეპორტაციის შემდეგ ზიკილიაში მოსახლეობა მოვიდა ქართლისა და იმერეთის სოფლებიდან. ამჟამად იქაურთა გვარებია: გაჩეჩილაძე, ინასარიძე, ახალკაცი, ჩერქეზია, შავთვალაძე, მიქაძე, აბაშიძე, სუხიაშვილი, კურტანიძე, ხარატიშვილი, ბლუაშვილი. 

ზიკილიის შუაგულში დგას 1897 წელს აგებული ქვის მეჩეთი. სოფლის დასავლეთით შემორჩენილია შუა საუკუნეების არქიტექტურული ძეგლი — ზიკილიის ქვაბები.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 412 ადამიანი.

 აღწერის წელი  მოსახლეობა  კაცი  ქალი 2002  421  214  207 2014   412  208  204

ლიტერატურა

სქოლიო

კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები