ქორიძეები

ქორიძეები  — გურული წარმოშობის ქართული გვარი. 

ისტორია
გადმოცემის მიხედვით ქორიძეები უხსოვარი დროიდან დასახლებულან სოფელ გამოჩინებულში, საჯავახოს მხარეში. ქორიძეებმა ააგეს პატარა ეკლესია წმინდა გიორგის სახელობისა, რომელიც 1519 წლით თარიღდება. მღდვლებად და დიაკვნებად თვითონ დადგნენ და ეს თანამდებობა მემკვიდრეობით გადადიოდა მამიდან შვილზე, მრევლი კი მახლობელი სოფლები ჰყავდათ.

ქორიძეებს სამოსახლო და საყანე ადგილები ნაკლებად ჰქონდათ; სიმინდიც აკლდათ და ლობიო-ღომიც. ნადირიც წინათ ბევრი იყო, მაგრამ თანდათან შემცირდა, ადამიანი კი გამრავლდა.

იმ დროს ბატონი და მფლობელი ის ხდებოდა, ვისაც ძალა, იარაღი და საფარი ჰქონდა. რაც დააკლდებოდა და სხვაგან ეგულებოდა, იარაღით იძენდა, ართმევდა. ამ „წართმევიას“ ფერხულში არც ქორიძეეები ჩამორჩნენ. ასე რომ, წირვა-ლოცვის დროს რომელიმე ქორიძეს ხელში ჯვარი ან საცეცხლური ეჭირა, „წართმევიას“ დროს კი — ხმალი.

გამოჩინებულის ქვემო კალთების და ახლომახლო ბარის სოფლები: საჯავახო, ორპირი, საკალოიანო, სამტრედე (ახლანდელი სამტრედია) ყოველთვის დაცემის ქვეშ იყვნენ, რადგანაც სათესი მიწაც და მოსავალიც საკმაოდ ჰქონდათ. ამიტომ ეს სოფლები გამოჩინებულის ტყეს ქორების ბუდეს, ხოლო შიგ მცხოვრებლებს — ქორებს უწოდებდნენ.

ბოლოს და ბოლოს, გამოჩინებულის ფერდობებზე მდებარე მოსახლეობა ქორიძეებს შეუთანხმდა: მოსავლის აღების დროს მათ მუდმივად ეძლეოდათ სიმინდი, ლობიო, ღომი, ღვინო, ხოლო ქორიძეებს „წართმევიაზე“ ხელი აეღოთ. ეს იყო ძლიერის უფლებიდან გამომდინარე თავისებური ხარკი, რომელიც შემდეგ საადათო სამართალად გადაიქცა. ეს ხარკი ეკლესიაში საღმრთო შესაწირავის სახით მიდიოდა.

ამგვარად, საჯავახომ, ორპირმა, საკალოიანომ და სხვა სოფლებმა გამოჩინებულის ხალხი ქორიძეებად მონათლეს, ხოლო ზემო ფერდობების ქორების მიერ დამორჩილებული მცხოვრებლებს ქორიძეების „კაცებს“ და არა ძეებს უწოდებდნენ, თითქოს ისინი მწვერვალის ყმები ყოფილიყვნენ.

 ლიტერატურა 

 ი. მაისურაძე, ქართული გვარ-სახელები, თბ. 1990 გვ.175

 რესურსები ინტერნეტში 
ქართული გვარები. ქორიძეები  

*