სხვილისი

სხვილისი (ყოფ. ქვემო სხვილისი) — სოფელი ახალციხის მუნიციპალიტეტში (სამცხე-ჯავახეთის მხარე),  სხვილისის ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ზემო სხვილისი, ივლიტა, სხვილისი). 

მდებარეობს ახალციხის ქვაბულში, მდინარე ფოცხოვისწყლის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1020 მ-ზე, ახალციხიდან 5 კმ-ში.

 ისტორია 
ქვემო სხვილისი დასახელებულია „გურჯისტანის ვილაიეთის დიდ დავთარში“ (1595) ახალციხის ლივის ჩილდირის ნაჰიეს სოფლებს შორის. დოკუმენტში ქვემო სხვილისი ზემო სხვილისთან ერთადაა აღრიცხული და იქ მცხოვრები 30 კომლია ჩამოთვლილი (ანდრიასძე, გოგიჩასძე, ივანესძე, მაცაცასძე, წამალასძე და სხვ.). მოსახლეობა ძირითადად მიწათმოქმედებას მისდევდა, ჰყავდათ საქონელი და ფუტკარი, ჰქონდათ წისქვილები. მინაწერში ნახსენებია ვენახი და ბაღი პაპუნა უზუნასძისა, „აწ ახალციხის ციხის მცველის იბრაჰიმის მფლობელობაში მყოფი“. აქვეა ნახსენები სამეფო კარის ჩავუშის ალის მფლობელობაში მყოფი ვენახი, საყანე მიწა და წისქვილი. ასევე ნათქვამია, რომ მდ. ბორბალადან მომდინარე წყლის მესამედი ძველთაგანვე სხვილისის საზღვარზე მდებარე მიწების, ვენახისა და ბაღის სარწყავი ყოფილა. სოფლის წლიური გამოსაღები 26200 ახჩას შეადგენდა. 1694–1732 „ჩილდირის ეიალეთის ჯაბა დავთარში“ სხვილისი აღარ ჩანს. 

XIX საუკუნეში გამოიყენებოდა სახელწოდება „სუფლისი“. 1830 წელს სოფელში ჩაასახლეს ერზურუმიდან ლტოლვილი კათოლიკური აღმსარებლობის სომხები. 1890-იან წლებში აქ აშენდა სომხურ-კათოლიკური ეკლესია, რომელიც განაგრძობდა ფუნქციონირებას საბჭოთა პერიოდშიც.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1033 ადამიანი.

 აღწერის წელი  მოსახლეობა  კაცი  ქალი 2002  1614  772  842 2014   1033  500  533

ლიტერატურა

 ჯიქია ს., გურჯისტანის ვილაიეთის დიდი დავთარი, წგ. 2–3, თბ., 1941–58.

სქოლიო

კატეგორია:ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფლები