მაისის კუნძულები

მაისის კუნძულები ( — სიმინდის კუნძულები) — ორი კუნძული კარიბის ზღვაში, ნიკარაგუის სანაპიროდან აღმოსავლეთით, 70 კმ-ის მოშორებით. კუნძულები ნიკარაგუის საკუთრებაა და ადმინისტრაციულად გაერთიანებულია სამხრეთ ატლანტიკის ავტონომიურ რეგიონში. მუნიციპალიტეტის ოფიციალური სახელწოდებაა მაისის კუნძულები. 

მაისის კუნძულები შედგება ორი კუნძულისაგან: მაისის დიდი კუნძული (Isla Grande del Maíz) , რომლის ფართობია 10 კმ² და მაისის მცირე კუნძული (Isla Pequeña del Maíz)  2,9 კმ²-ის ფართობით. შესაბამისად მათი საერთო ფართობია 12,9 კმ²

ისტორია
მაისის კუნძულები ისტორიულად ბრიტანეთის პროტექტორატის ქვეშ იყო 1655-1894 წლებში, მაშინ, როცა ამ რეგიონს მოსკიტების სანაპირო ეწოდებოდა. ერთი პერიოდი კუნძულის ხშირი სტუმრები იყვნენ კარიბის ზღვის მეკობრეები. 1894 წელს კუნძულები ნიკარაგუის მთავრობამ დაისაკუთრა. 1914 წლის ბრაიან-ჩამოროს ხელშეკრულებით კუნძულები იჯარით გადაეცა შეერთებულ შტატებს 99 წლით. ამის გამო კუნძულები აშშ-ის კანონმდებლობის სუბიექტები გახდნენ. თუმცა, ისინი მაინც დარჩა ნიკარაგუის შემადგენლობაში. ამერიკის თანხმობით ნიკარაგუის მთავრობამ დანიშნა კუნძულის მმართველობა. აშშ-ის უფლება რეალურად ან პოტენციურად გამოეყენებინა კუნძულები გაუქმდა 1971 წლის 25 აპრილს, როცა იჯარა უმოქმედოდ სცნო ბრაიან-ჩამოროს შეთანხმების გაუქმებით ნიკარაგუის პრეზიდენტმა ანასტასიო სომოსა დებაილემ 1970 წლის 14 ივლისს.

დემოგრაფია
კუნძულის მოსახლეობა შეადგენს 6 626 (2005). 

ადგილობრივი მთავრობის 2009 წლის შეფასებით მოსახლეობა არის:

მოსახლეობა: დიდ კუნძულზე 6200 / პატარა კუნძულზე 1200

ტურისტების გავრცელება: დიდ კუნძულზე 25% / პატარა კუნძულზე 25%

კუნძულებზე ცხოვრობენ ინგლისურენოვანი კრეოლები, რომლებიც შეეთქვიფნენ ადგილობრივ შავკანიანებს. ბოლო წლებში თავლშისაცემი გახდა შიდა მიგრაცია ესპანურად მოლაპარაკე მეტისებისა წყნარი ოკეანის რეგიონიდან და მოსკიტოს ხალხისა კარიბის სანაპიროებიდან პუერტ კაბესასის ირგვლივ. ინგლისური ენა, რომელიც კუნძულის მთავარი ენა იყო, განდევნა ესპანურმა და მოსკიტოს ენებმა. 

შიდა დაყოფა
მაისის კუნძულების მუნიციპალიტეტი დაყოფილია ექვს ადმინისტრაციულ ერთეულად(barrios). ხუთი მათგანი მოთავსებულია დიდ კუნძულზე, ხოლო მეექვსე თავად პატარა კუნძულის ტერიტორიას იჭერს.

ადმინისტრაცია მოსახლეობამდებარეობა სოფლები     ბრინგ ბეი  3,930დასავლეთი ბრინგ-ბეილა ლომა682სამხრეთი ლა-ლომა, ლონგ-ბიჩი, ქუინ-ჰილი, ბლუთ-ფოინთი საუთ ენდი764აღმოსავლეთი საუთ-ენდი, მაუნთ-პლეზენთისალი პიჩი265ჩრდილოაღმოსავლეთი სალი-პიჩი, ლითლ-ჰილი ნორთ ენდი490ჩრდილოდასავლეთინორთ-ენდიმცირე სიმინდის კუნძული495კუნძული 13 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთითვილიჯი, კარიბ თაუნიმარცვლეულის კუნძული6,626  

ტრანსპორტი
დიდ კუნძულზე არის ტრანსპორტირების რამდენიმე საშუალება. კუნძულზე არის 12 კმ-ის სიგრძის მოკირწყლული გზა. სატრანსპორტო საშუალებად მოსახლეობა იყენებს ტაქსებს, მანქანასა და ველოსიპედს.
220px|thumb|right|ხედი სივრციდან
კუნძულები 70 კმ-ის მოშორებით არიან ბლუეფილდსისაგან. დიდ კუნძულამდე მიღწევა შესაძლებელია ბორნით. საბორნე გზა კი იწყება ნავსადგურ ელ-რამადან მდინარე ესკონდიდოს გავლით, საიდანაც ბორანი დადის ყოველ კვირაში ერთხელ. შესაძლებელია მანაგუას გავლით თვითმფრინავის საშუალებით ჩასვლა კუნძულებზე.  პატარა კუნზულზე მოხვედრა ხელმისაწვდომია მხოლოდ ბორნით, რომელიც დიდი კუნძულიდან გადის ხოლმე.

ეკონომიკა და ტურიზმი
მე20 საუკუნის განმავლობაში ეკონომიკა არსებობდა ქოქოსის წარმოებაზე დაყრდნობით. 1960-1970-იან წლებში მრეწველობის თვარა დარგად დამკვიდრდა თევზის რეწვა, ისვე როგორც, კიბორჩხალებისა და კრევეტების მოპოვება.  ბოლო წლებში ტურიზმის ზრდა გავლენას ახდენს კუნძულების განვითარებაზე. ტურიზმის განვითარებას კუნძულებზე ხელი შეუწყო იმან, რომ კუნძულების გარშემო უამრავი მარჯნის რიფია. შესაბმაისად ეს ადგილი საუკეთესოა ყვინთაობისთვს.

რესურსები ინტერნეტში
BigCornIsland.com  ტურიზმი მარცვლეულის კუნძულებზე
Informative and rare 2007 trip report 

კატეგორია:ნიკარაგუის კუნძულები