პეტრე შარია

პეტრე ათანასეს ძე შარია (დ. 1902 — გ. 1983) — ქართველი საბჭოთა პარტიული და პოლიტიკური მოხელე, ლავრენტი ბერიას გარემოცვის წევრი.

დაიბადა სოფ. თაგილონში ღარიბი გლეხის ოჯახში. 1920 წ. შეუერთდა ბოლშევიკურ პარტიას, რომლის საქმიანობა დამოუკიდებელ საქართველოში საბჭოთა რუსეთის წარმომადგენლობასთან იყო კოორდინირებული. საქართველოს იძულებითი გასაბჭოების შემდეგ 1930-40-იან წლებში წამყვან თანამდებობებზე მუშაობდა საბჭოთა უშიშროების სამსახურებში, განაგებდა შინაგან საქმეთა სახალხო კომისარიატის განსაკუთრებულ ბიუროს; იყო საბჭოთა კავშირის უმაღლესი საბჭოს I-II მოწვევების დეპუტატი. 1943-48 წლებში იყო საქართველოს სსრ კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის პროპაგანდის საქმეთა მდივანი. 1948 წ. მიიღო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოსოფიის  პროფესორის წოდება. მხარს უჭერდა ბერიას ძალაუფლებისათვის ბრძოლაში. 1952 წ. შიდაპარტიული დაპირისპირების დროს შეთხზული „მეგრელთა საქმის“ მსვლელობისას უნივერსიტეტიდან გააძევეს და დააპატიმრეს.შონია, ვ. ნ., ბოროტების სათავე, ანუ როგორ შეთითხნეს „მეგრელთა საქმე“ // „საქართველო“, № 8 (1779). 3 აგვისტო, 2002. სტალინის სიკვდილის შემდეგ კვლავ დაწინაურდა და ბერიას, მაშინ უკვე სსრკ მინისტრთა საბჭოს თავმჯდომარის პირველი მოადგილის, თანაშემწე გახდა. ბერიას დახვრეტის შემდეგ კვლავ დააპატიმრეს, ჩამოართვეს ყველა პრივილეგია და 10 წელი პატიმრობა მიუსაჯეს.

რესურსები ინტერნეტში

სქოლიო

კატეგორია:დაბადებული 1902
კატეგორია:გარდაცვლილი 1983
კატეგორია:ქართველი პოლიტიკოსები
კატეგორია:საკავშირო კპ-ის (ბ) XVIII ყრილობის დელეგატები
კატეგორია:საქართველოს სსრ მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსები
კატეგორია:წითელი ვარსკვლავის ორდენის კავალრები