ბერლინის მეტროპოლიტენი

ბერლინის მეტროპოლიტენი () — ქალაქის ელექტრომატარებლების ქსელიანად გერმანიის დედაქალაქის ტრანსპორტის საფუძველს შეადგენს. გერმანიაში უძველესი ბერლინის მეტრო 1902 წელს გაიხსნა. ბერლინის მეტროს დაპროექტებაში აქტიური მონაწილეობა ვერნერ ფონ სიმენსმა მიიღო. დღეისათვის ბერლინის მეტროში 175 სადგური და 9 ხაზია 155.4 კმ საერთო სიგრძით. ლიანდაგების 80 %მდე მიწისქვეშ არის. გადაყვანილი მგზავრების რაოდენობამ 2017 წელს 553.1 მილიონი შეადგინა.

 ისტორია 
ბერლინის მეტროპოლიტენის მშენებლობის ისტორიაში შეიძლება სამი ეტაპი გამოვყოთ:

 1910 წლამდე — Kleinprofil-ის ქსელის მშენებლობა (ვიწროპროფილიანი) ბერლინში, შარლოტენბურგში, შიონებერგსა და ვილმერსდორფში. 
 1930 წლამდე — Großprofil-ის ქსელის მშენებლობის დაწყება (ფართოპროფილიანი), რომელიც ბერლინის სამხრეთიდან ჩრდილოეთით მიმართული პირველი ხაზების საწყისად მიიჩნევა. 
 1953 წლიდან — შემდგომი განვითარება მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.

 იხილეთ აგრეთვე 
 მეტროპოლიტენების სია

 ხაზი მიმართულება გაშვების თარიღი სიგრძე სადგურები U1  Uhlandstraße ↔ ვარშაუერ შტრასე  1902-დან 1926-მდე  8,81 კმ  13 U2  Pankow ↔ Ruhleben  1902-დან 2000-მდე  20,39 კმ  29 U3  Nollendorfplatz ↔ Krumme Lanke  1913-დან 1929-მდე 12,10 კმ  15 U4  ნოლენდორფპლაცი ↔ ინსბრუკერ პლაცი  1910  2,86 კმ  5 U5  ალექსანდერპლაცი ↔ Hönow  1930-დან 1989-მდე  18,35 კმ  20 U6  Alt-Tegel ↔ Alt-Mariendorf  1923-დან 1966-მდე 19,88 კმ  29 U7  რატჰაუს შპანდაუ ↔ რუდოფი  1924-დან 1984-მდე  31,76 კმ  40 U8  Wittenau ↔ ჰერმანშტრასე  1927-დან 1996-მდე  18,04 კმ  24 U9  Rathaus Steglitz ↔ ოსლოს ქუჩა  1961-დან 1976-მდე 12,52 კმ  18

რესურსები ინტერნეტში


კატეგორია:გერმანიის მეტროპოლიტენები
მეტროპოლიტენი