ზინობიანი

ზინობიანი (ყოფ. ოქტომბერი) — სოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, ყვარლის მუნიციპალიტეტის ჭიკაანის ადმინისტრაციულ ერთეულში (კახეთის მხარე).

მდებარეობს ალაზნის ვაკეზე, მდ. ავანისხევის (ალაზნის მარცხ. შენაკადი) მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 340 მ-ზე, ყვარლიდან 12 კმ-ში. სოფელში არის მინერალური წყაროები, რის გამოც ადგილობრივი მნიშვნელობის კურორტად ითვლება. ზინობიანი უდიებით კომპაქტურად დასახლებული ერთადერთი სოფელია საქართველოში.

 ისტორია 
სოფელი ზინობიანი დააარსეს 1922 წლის ბოლოს აზერბაიჯანის ნუხის მაზრის სოფელ ვართაშნიდან (ახლანდ. ოღუზი) ეთნორელიგიური კონფლიქტის გამო ლტოლვილმა, ძირითადად მართლმადიდებელი აღმსარებლობის უდიებმა. ვართაშნელი მართლმადიდებელი უდიების ნაწილს 1917 წლიდან აღიარებული ჰქონდა საქართველოს ეკლესიის იურისდიქცია და იმდროინდელ პრესაში „ქართველ-უდინებად“ იწოდებოდა.გაზ. „საქართველო“, №108, 28 სექტემბერი, 1920. 

უდიების საქართველოში გადმოსახლების შესახებ მოლაპარაკებები საქართველოს პირველი რესპუბლიკის მთავრობასთან ჯერ კიდევ 1920 წლის სექტემბერში დაიწყო, თუმცა იმ დროს ეს ვერ განხორციელდა. 1922 წლის მაისში საბჭოთა საქართველოს ხელისუფლება უდიების გადმოსახლებას დათანხმდა. იმავე წლის დეკემბერში უდიურმა ოჯახებმა დაიწყეს თელავის მაზრის გავაზის რაიონში მათთვის გამოყოფილ ტერიტორიაზე დასახლება. ამ მიწების ნაწილი ალაზნისპირეთში მანამდე ჩამოსახლებულ იმერლებსა და ოსებს ეკუთვნოდა, რის სანაცვლოდ მათ სხვა ადგილები შესთავაზეს.Газ. «Заря востока», №772, 7 января, 1925. დასახლების შექმნაში შეტანილი განსაკუთრებული წვლილის გამო ახალ სოფელს მთავრობის სპეციალური რწმუნებულის, ქართველი-უდიის ზინობი სილიკაშვილის საპატივსაცემოდ „ზინობიანი“ უწოდეს.ქართველ უდინების საქართველოში გადმოსახლების მოკლე ისტორია, ფოთი, 1924. — გვ. 3–14.

1930 წლიდან სოფელი შედიოდა ყვარლის რაიონში. საბჭოთა რეპრესიების პერიოდში ზინობი სილიკაშვილის დაპატიმრებისა და სიკვდილით დასჯის შემდეგ, 1938 წლის 16 ნოემბერს ზინობიანს დაარქვეს „ოქტომბერი“.. სოფელს ძველი სახელი „ზინობიანი“ დაუბრუნდა 2010 წლის 16 ნოემბერს.საქართველოს პრეზიდენტის ბრძანებულება N925, 2010 წლის 16 ნოემბერი.

ზინობიანსა და მის შემოგარენში გამოვლენილია ადრინდელი რკინის ხანის ნამოსახლარი; გვიანდელი ბრინჯაოს, ადრინდელი რკინის და ადრინდელი შუა საუკუნეების სამაროვნები. სოფელში არის უდიების კულტურის სახლი — ეთნოგრაფიული მუზეუმი და ბიბლიოთეკა.

დემოგრაფია
2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 337 ადამიანი.

 აღწერის წელი  მოსახლეობა  კაცი  ქალი 2002საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II 412 204 208 2014  337 180 157

ლიტერატურა

სახლთხუციშვილი უ., „ადგილის დედა ანუ რას მოგვითხრობენ ტოპონიმები“ : წიგნი I, თბ., 1997, გვ. 148-151

რესურსები ინტერნეტში
ქავთარაძე ალ., „დროის, სივრცის და მეხსიერების მიჯნაზე: საქართველოს და აზერბაიჯანის უდიები“, თბ., 2023

სქოლიო

კატეგორია:ყვარლის მუნიციპალიტეტის სოფლები