გიორგი ბოჭორიძე

გიორგი თადეოზის ძე ბოჭორიძე (დ. 20 აგვისტო, 1884, სოფელი ნაციხარი, ახლანდელი  ახმეტის მუნიციპალიტეტი —  გ. 1939) —  ქართველი ისტორიკოსი.

 ბიოგრაფია 

სწავლობდა თბილისის სემინარიაში, საიდანაც გარიცხეს 1905 წელის რევოლუციურ გამოსვლებში მონაწილეობისათვის. 1922 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სიბრძნისმეტყველების ფაკულტეტი. 1921 წელს, ჯერ კიდევ სტუდენტმა, მუშაობა დაიწყო საქართველოს ცენტრალურ არქივში, შემდეგ საქართველოს მუზეუმის ხელნაწერთა განყოფილებაში უფროს მეცნიერ თანამშრომლად. 1923-1926 წლებში ქართლ-კახეთში, მესხეთ-ჯავახეთში, იმერეთსა და რაჭა-ლეჩხუმში ისტორიული ნივთებისა და საარქივო მასალის მდიდარ კოლექციას მოუყარა თავი და თბილისის და ქუთაისის საცავებს გადასცა მრავალი ხელნაწერი. განსაკუთრებით საყურადღებოა მის მიერ მიკვლეული ჯვარისის ეპიგრაფიკული ძეგლი (რაჭა) და თაბორის ოთხთავი (XI საუკუნე). 1937 წელს საბჭოთა ხელისუფლებამ დააპატიმრა და გადაასახლა. მოკლეს გადასახლებაში მძარცველებმა.

ბოჭორიძეს გამოქვეყნებული აქვს არქეოგრაფიული ნაშრომები: „ორი ფიქალწერილი“ („საისტორიო მოამბე“, 1925, წგნ. 1), „ფურცელაანთეული ქრონიკა“ (იქვე), „რაჭის ისტორიული ძეგლები“ („საქართველოს მუზეუმის მოამბე“, 1930, ტ. 5; 1933-1935, ტ. 7-8) და სხვა; გამოუქვეყნებელი დარჩა ეთნოგრაფიული ნაშრომი „თუშეთი“.

გიორგი ბოჭორიძის პირადი არქივი დაცულია   საქართველოს ხელნაწერთა ეროვნულ ცენტრშიგიორგი ბოჭორიძე, ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრი.

 ლიტერატურა 

რესურსები ინტერნეტში

 გიორგი ბოჭორიძე — განმანათლებლობა საქართველოში: იდეები და მოღვაწეები.
 სქოლიო 

კატეგორია:ქართველი ისტორიკოსები
კატეგორია:დაბადებული 20 აგვისტო
კატეგორია:დაბადებული 1919
კატეგორია:გარდაცვლილი 1939
კატეგორია:ახმეტის მუნიციპალიტეტში დაბადებულები
კატეგორია:თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის კურსდამთავრებულები
გ
კატეგორია:საბჭოთა კავშირის რეპრესიების მსხვერპლნი საქართველოში