ზვარე (წყალი)

„ზვარე“ — ნახშირორჟანგიანი ქლორიდულ-ჰიდროკარბონატული კალციუმ-ნატრიუმიანი მინერალური წყალი. საბადო მდებარეობს ხარაგაულის მუნიციპალიტეტში, მდინარე ზვარულის ხეობაში, სოფელ ზვარის ტერიტორიაზე. 

მინერალური წყლის საბადო დაკავშირებულია ზედაცარცული კარბონატული ქანების ძლიერ დანაპრალიანებულ უბანთან, რომელიც დაფარულია ალუვიური ნალექებით. წყალი აღმოაჩინეს 1932 წელს. წყლის მარაგი (დებიტი) შეფასებით არის 15–20 მ³ / დღ-ღ. ტემპერატურა 13–17°C. წყალში აღმოჩენილია ბიოლოგიურად აქტიური ზოგიერთი მიკროკომპონენტი (ბრომი, იოდი და სხვ.). წყალი ითვლებოდა სამკურნალო ფაქტორად საჭმელის მომნელებელი ორგანოთა დაავადებების და ივთიერებათა ცვლის ზოგიერთი დარღვევის დროს.  

წყლის საბადოს პირველი საძიებო სამუშაოები 1933 წელს ჩატარდა. 1934 წელს აღიმართა პირველი მექანიზებული ჭაბურღილი, 1936 წლიდან კი დაიწყო მინერალური წყლის ჩამოსხმა. 1980 წელს ჩამოასხეს 11,080 ბოთლი (0,5 ლ). გამოშვებული პროდუქციის 90% საბჭოთა კავშირის სხვა რესპუბლიკებში გადიოდა. 1993 წლიდან მოხდა მისი პრივატიზება და დაერქვა შპს „ჯორჯიან აკვატონი“, 2005-იდან კი გახდა შპს „ზვარე“. 1990-იანი წლების კრიზისის პერიოდში წყლის ჩამოსხმა ფაქტობრივად შეწყდა. 2008 წელს „ზვარეს“ აქციები შეიძინა ბრიტანულმა კომპანია „ტრანსსატ კორპორეიშენმა“ ამერიკულ კომპანია „ტრაინექსთან“ ერთად. საწარმოში ჩატარებული მნიშვნელოვანი ტექნიკური გადაიარაღებისა და სარეკონსტრუქციო სამუშაოების შემდეგ „ზვარეს“ ჩამოსხმა განახლდა 2010 წლიდან. 2002 წელს „ზვარემ“, როგორც საუკეთესო სამომხმარებლო თვისებების მქონე წყალმა, ჟენევაში მიიღო ოქროს, ხოლო 2008 წელს ნიუ-იორკში — პლატინის მედალი. 2011 წელს ქვიშხეთი-ზვარე-ხარაგაული-ზესტაფონის მონაკვეთზე ახალი რკინიგზის მშენებლობამ გამოიწვია დავა კომპანიებს შორის.„საუკუნის მშენებლობას“ შეწირული ზვარეს მინერალური წყალი, „ჩემი ხარაგაული“, 2 ოქტომბერი 2020. 2012 წელს წყლის ჩამოსხმა შეწყდა.

ლიტერატურა

სქოლიო

კატეგორია:ქართული მინერალური წყლები