ალიო ადამია

ალიო კონსტანტინეს ძე ადამია (დ. 20 მაისი, 1914, ბათუმი — გ. 19 ოქტომბერი, 1980, თბილისი) — ქართველი მწერალი.

 ბიოგრაფია 
1934 წელს დაამთავრა თსუ ფილოლოგიის ფაკულტეტი. სკკპ წევრი 1940 წლიდან. მუშაობდა გაზეთების „ახალგაზრდა კომუნისტის“ (1930-1936), „კომუნისტის“ (1942-1954) რედაქციებში, იყო გამომცემლობა „ხელოვნების“ დირექტორი (1954-1963), „მერანში“ განყოფილების გამგე (1963-1968), „საბჭოთა საქართველოში“ - მთავარი რედაქტორი (1968-1980). 

დაკრძალულია მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა დიდუბის პანთეონში.

ბიბლიოგრაფია
სამწერლობო ასპარეზზე გამოვიდა 30-იანი წლების დასაწყისში, როცა დაიბეჭდა მისი პირველი ლექსები, ბალადები, პოემები. პირველი ლექსები 1931 წელს გამოაქვეყნა. 
1932 წელს გამოვიდა ადამიას წიგნი „რამდენიმე ლექსი“.
1936 - კრებული „ლექსები“. 
„ქორწილი კოლხიდაში“ (1941).
„მესხეთის გაზაფხული“ (1949).
„უბის წიგნიდან“ (1953).
„ცისფერი აივანი“ (1964).
„სიყვარულისა და სიკვდილის ბალადა“ (1969). 
ავტორია აგრეთვე მოთხრობებისა და ნარკვევების კრებულებისა:
„სოფლის გზებზე“ (1948). 
„დილა მტკვრის ხეობაში“ (1952).
 «„ხერგა“ ამარცხებს „რიონს“» (1967).
 რომანისა „დიდი და პატარა ეკატერინე“ (1973).

 ლიტერატურა 

 ზ. ბაბუნაშვილი, თ. ნოზაძე, „მამულიშვილთა სავანე“, გვ. 33,  თბ., 1994
რესურსები ინტერნეტში

კატეგორია:დაბადებული 20 მაისი 
კატეგორია:დაბადებული 1914
კატეგორია:გარდაცვლილი 19 ოქტომბერი
კატეგორია:გარდაცვლილი 1980
კატეგორია:ქართველი მწერლები
კატეგორია:დიდუბის პანთეონში დაკრძალულები
ა
კატეგორია:მწერლები ანბანის მიხედვით