ვასილ ვარაზი

ვასილ სოფრომის ძე ვარაზი (ვარაზაშვილი),(დ. 14 იანვარი/  ძვ. სტ. 1 იანვარი, 1888, თბილისი   — გ.  9 სექტემბერი, 1969, იქვე) —  ქართველი ბიოქიმიკოსი და პათოლოგფიზიოლოგი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1925), პროფესორი (1930), საქართველოს მეცნიერების დამსახურებული მოღვაწე (1944). ივანე, ისიდორე და გიორგი ვარაზაშვილების ძმა.

1918 წელს დაამთავრა  ხარკოვის  უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი. 1924–1952 განაგებდა საქართველოს სამედიცინო პარაზიტოლოგიისა და ტროპიკული მედიცინის სამეცნიერო-კვლევითი ინსტიტუტის პათოლოგიურ ფიზიოლოგიის განყოფილებას, 1931–1969 — თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტის  ბიოქიმიის კათედრას. იკვლევდა ნახშირწყლებისა და აზოტის ცვლის ბიოქიმიის ძირითად საკითხებს,  მეტაბოლიტების როლს ნივთიერებათა ცვლაში,  მიკროელემენტების მნიშვნელობას  ფარისებრი ჯირკვლის პათოლოგიაში, ასაკობრივი და კვების ბიოქიმიმიის საკითხებს; დაამუშავა  ფსიქონევროზისა და  ეპილეფსიის ბიოქიმიის და  მალარიის პათოფიზიოლოგიის მნიშვნელოვანი საკითხები, დაადგინა, რომ  ქოლერით დაავადებისას სიკვდილს იწვევს ორგანიზმში ელექტროლიტებისა და წყლის ურთიერთშეფარდების დარღვევა. 1936 წელს იყო მედიცინის დარგში ნობელის პრემიის ოფიციალური ნომინანტი.

ჯილდოები
 ლენინის ორდენი 

ლიტერატურა


კატეგორია:ქართველი ბიოქიმიკოსები
კატეგორია:დაბადებული  1888
კატეგორია:გარდაცვლილი  1969
კატეგორია:ლენინის ორდენის კავალრები