მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო

მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო (ICJ; ;  CIJ) — წარმოადგენს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ძირითადი ორგანოებისგან ერთ-ერთს და მთავარ სასამართლო ორგანოს. იგი წყვეტს სახელმწიფოების მიერ წარდგენილ სამართლებრივ დავებს და გასცემს საკონსულტაციო დასკვნებს იმ სამართლებრივ საკითხებზე, რომლებითაც მას მიმართავენ გაეროს სხვა ორგანოები და სპეციალიზებული სააგენტოები. ICJ ერთადერთი საერთაშორისო სასამართლოა, რომელიც განიხილავს ზოგადი ხასიათის დავებს სახელმწიფოებს შორის, საერთაშორისო სამართალზე დაყრდნობით.

სასამართლო დაარსდა 1945 წლის ივნისში გაეროს წესდების საფუძველზე და ამოქმედდა 1946 წლის აპრილში. იგი არის საერთაშორისო მართლმსაჯულების მუდმივმოქმედი პალატის (PCIJ) მემკვიდრე, რომელიც 1920 წელს ერთა ლიგამ ჩამოაყალიბა. მისი დამფუძნებელი წესდება გაეროს წესდების განუყოფელი ნაწილია და დიდწილად ეყრდნობა მისი წინამორბედი PCIJ-ის წესდებას. გაეროს ყველა წევრი სახელმწიფო ავტომატურად წარმოადგენს ICJ-ის სტატუტის მხარეს. თუმცა, სასამართლოს იურისდიქცია სადავო საქმეებში ეფუძნება დავაში მონაწილე სახელმწიფოების თანხმობას, რომელიც შეიძლება გამოიხატოს სპეციალური შეთანხმებებით ან დეკლარაციებით სასამართლოს სავალდებულო იურისდიქციის აღიარების შესახებ.

სასამართლო შედგება 15 მოსამართლისგან, რომლებსაც ცხრა წლის ვადით ირჩევენ გაეროს გენერალური ასამბლეა და გაეროს უშიშროების საბჭო. მოსამართლეთა კოლეგია უნდა წარმოადგენდეს „ცივილიზაციის ძირითად ფორმებსა და მსოფლიოს უმთავრეს სამართლებრივ სისტემებს“; ამასთან, ორი მოსამართლე არ შეიძლება იყოს ერთი და იმავე სახელმწიფოს მოქალაქე. ICJ განთავსებულია მშვიდობის სასახლეში, რომელიც მდებარეობს ჰააგაში ნიდერლანდებში. ის არის გაეროს ერთადერთი მთავარი ორგანო, რომელიც არ მდებარეობს ნიუ-იორკში. მისი ოფიციალური სამუშაო ენებია ინგლისური და ფრანგული.

1947 წელს პირველი საქმის წარდგენიდან, 2025 წლის სექტემბრის მდგომარეობით, სასამართლომ 201 საქმე განიხილა. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გადაწყვეტილებები მხარეებისთვის სავალდებულო და საბოლოოა, ICJ-ს არ გააჩნია აღსრულების ოფიციალური მექანიზმი. მისი გადაწყვეტილებების აღსრულება, საბოლოო ჯამში, გაეროს უშიშროების საბჭოს პოლიტიკური ნების გადასაწყვეტია, სადაც მასზე ვრცელდება ხუთი მუდმივი წევრის ვეტოს უფლება.

 ისტორია 
პირველი მუდმივი ინსტიტუტი, რომელიც საერთაშორისო დავების გადაწყვეტის მიზნით შეიქმნა, იყო მუდმივმოქმედი საარბიტრაჟო სასამართლო (PCA), რომელიც შეიქმნა 1899 წლის ჰააგის სამშვიდობო კონფერენციის მიერ. რუსეთის იმპერატორ ნიკოლოზ II-ის მიერ ინიციირებულ კონფერენციაში მონაწილეობდა მსოფლიოს ყველა „დიდი“ სახელმწიფო, ისევე როგორც რამდენიმე „მცირე“ სახელმწიფო, და მის შედეგად მიიღეს პირველი მრავალმხრივი ხელშეკრულებები, რომლებიც ეხებოდა ომის წარმოებას. მათ შორის იყო კონვენცია საერთაშორისო დავების მშვიდობიანი მოგვარების შესახებ, რომელმაც ჩამოაყალიბა საარბიტრაჟო სამართალწარმოების ინსტიტუციური და პროცედურული ჩარჩო, რომელიც განხორციელდებოდა ჰააგაში, ნიდერლანდებში. მიუხედავად იმისა, რომ პროცესებს მხარს დაუჭერდა მუდმივი ბიურო, რომლის ფუნქციებიც სამდივნოს ან სასამართლო რეესტრის ეკვივალენტური იქნებოდა, არბიტრებს ნიშნავდნენ დავაში მყოფი სახელმწიფოები კონვენციის თითოეული წევრის მიერ წარდგენილი კანდიდატების სიიდან. PCA დაარსდა 1900 წელს და სამართალწარმოება დაიწყო 1902 წელს.

1907 წელს მეორე ჰააგის სამშვიდობო კონფერენციამ, რომელშიც მონაწილეობდა მსოფლიოს სუვერენული სახელმწიფოების უმეტესობა, გააუმჯობესა PCA-ში საარბიტრაჟო წარმოების მარეგულირებელი წესები. ამ კონფერენციის დროს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა, დიდმა ბრიტანეთმა და გერმანიამ წარადგინეს ერთობლივი წინადადება მუდმივმოქმედი სასამართლოს შექმნის შესახებ, რომლის მოსამართლეებიც სრულ განაკვეთზე იმუშავებდნენ. ვინაიდან დელეგატები ვერ შეთანხმდნენ იმაზე, თუ როგორ მოხდებოდა მოსამართლეების შერჩევა, საკითხი გადაიდო მოგვიანებით კონვენციაზე მისაღებ შეთანხმებამდე.

ჰააგის სამშვიდობო კონფერენციებმა და იქიდან წამოსულმა იდეებმა გავლენა მოახდინა ცენტრალური ამერიკის მართლმსაჯულების სასამართლოს შექმნაზე, რომელიც დაარსდა 1908 წელს, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული რეგიონული სასამართლო ორგანო. 1911-1919 წლებში არსებობდა სხვადასხვა გეგმა და წინადადება საერთაშორისო სასამართლო ტრიბუნალის დაარსების შესახებ, რაც ვერ განხორციელდა ახალი საერთაშორისო სისტემის ფორმირებისას პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ.

 საერთაშორისო მართლმსაჯულების მუდმივმოქმედი პალატა 
პირველი მსოფლიო ომის უპრეცედენტო სისხლისღვრამ გამოიწვია ერთა ლიგის შექმნა, რომელიც დაარსდა 1919 წლის პარიზის სამშვიდობო კონფერენციის მიერ, როგორც პირველი მსოფლიო მასშტაბის სამთავრობოთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც მიზნად ისახავდა მშვიდობისა და კოლექტიური უშიშროების შენარჩუნებას. ერთა ლიგის პაქტის მე-14 მუხლი მოითხოვდა საერთაშორისო მართლმსაჯულების მუდმივმოქმედი პალატის (PCIJ) შექმნას, რომელიც პასუხისმგებელი იქნებოდა ნებისმიერი საერთაშორისო დავის გადაწყვეტაზე, რომელიც მას წარედგინებოდა მოდავე მხარეების მიერ, ასევე საკონსულტაციო დასკვნის გაცემაზე ნებისმიერ დავასა თუ საკითხზე, რომლითაც მას ერთა ლიგა მიმართავდა.

1920 წლის დეკემბერში, რამდენიმე პროექტისა და დებატების შემდეგ, ლიგის ასამბლეამ ერთხმად მიიღო PCIJ-ის წესდება, რომელსაც ხელი მოეწერა და მისი მომდევნო წელს წევრთა უმრავლესობის მიერ მისი რატიფიცირების შემდეგ შევიდა ძალაში. სხვა საკითხებთან ერთად, ახალმა სტატუტმა გადაჭრა მოსამართლეთა შერჩევის საკამათო საკითხები იმის დადგენით, რომ მოსამართლეებს ირჩევდა როგორც საბჭო, ისე ლიგის ასამბლეა ერთდროულად, მაგრამ დამოუკიდებლად. PCIJ-ის შემადგენლობას უნდა აესახა „ცივილიზაციის ძირითადი ფორმები და მსოფლიოს უმთავრესი სამართლებრივი სისტემები“. PCIJ მუდმივად განთავსდებოდა ჰააგის მშვიდობის სასახლეში, საარბიტრაჟო მუდმივმოქმედ სასამართლოსთან ერთად.

PCIJ წარმოადგენდა დიდ ინოვაციას საერთაშორისო იურისპრუდენციაში რამდენიმე თვალსაზრისით:

 წინა საერთაშორისო საარბიტრაჟო ტრიბუნალებისგან განსხვავებით, ის იყო მუდმივი ორგანო, რომელიც იმართებოდა მისი წესდების დებულებებითა და პროცედურული წესებით.
 მას ჰქონდა მუდმივი რეესტრი, რომელიც ასრულებდა კავშირის როლს მთავრობებთან და საერთაშორისო ორგანოებთან.
 მისი პროცესები დიდწილად საჯარო იყო, მათ შორის წერილობითი განცხადებები, ზეპირი არგუმენტები და ყველა დოკუმენტური მტკიცებულება.
 ის ხელმისაწვდომი იყო ყველა სახელმწიფოსთვის და სახელმწიფოებს შეეძლოთ განეცხადებინათ, რომ მას ჰქონდა სავალდებულო იურისდიქცია დავებზე.
 PCIJ-ის წესდება იყო პირველი, რომელმაც ჩამოთვალა სამართლის წყაროები, რომლებსაც იგი გამოიყენებდა, რაც თავის მხრივ საერთაშორისო სამართლის წყაროები გახდა.
 მოსამართლეები უფრო მეტად წარმოადგენდნენ მსოფლიოს და მის სამართლებრივ სისტემებს, ვიდრე ნებისმიერი წინა საერთაშორისო სასამართლო ორგანო.
 ICJ-სგან განსხვავებით, PCIJ არ იყო ერთა ლიგის ნაწილი და არც ერთა ლიგის წევრები იყვნენ ავტომატურად მისი წესდების მხარეები. ამერიკის შეერთებული შტატები, რომელმაც გადამწყვეტი როლი ითამაშა როგორც ჰააგის მეორე სამშვიდობო კონფერენციაში, ისე პარიზის სამშვიდობო კონფერენციაში, აღსანიშნავია, რომ არ იყო ერთა ლიგის წევრი. თუმცა, მისი რამდენიმე მოქალაქე მსახურობდა PCIJ-ის მოსამართლედ.

1922 წლის პირველი სესიიდან 1940 წლამდე, PCIJ-მ განიხილა 29 სახელმწიფოთაშორისი დავა და გამოსცა 27 საკონსულტაციო დასკვნა. სასამართლოს ფართო აღიარება აისახა იმ ფაქტში, რომ რამდენიმე ასეულმა საერთაშორისო ხელშეკრულებამ და შეთანხმებამ მას მიანიჭა იურისდიქცია დავების კონკრეტულ კატეგორიებზე. რამდენიმე სერიოზული საერთაშორისო დავის გადაჭრის გარდა, PCIJ-მ როლის ითამაშა საერთაშორისო სამართალში რამდენიმე ბუნდოვანი საკითხის გადაჭრაშიც, რამაც ხელი შეუწყო მის განვითარებას.

ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა დიდი როლი ითამაშა PCIJ-ის ჩამოყალიბებაში, მაგრამ მას არასოდეს შეუერთდა. პრეზიდენტები ვილსონი, ჰარდინგი, კულიჯი, ჰუვერი და რუზველტი ყველა მხარს უჭერდა წევრობას, მაგრამ სენატში ვერ მიიღეს ხელშეკრულებისთვის საჭირო ხმების ორი მესამედი.

 მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს ჩამოყალიბება 
1933 წელს აქტივობის პიკის შემდეგ, PCIJ-ის საქმიანობა შემცირდა მზარდი საერთაშორისო დაძაბულობისა და იზოლაციონიზმის გამო, რაც იმ ეპოქას ახასიათებდა. მეორე მსოფლიო ომმა ფაქტობრივად ბოლო მოუღო სასამართლოს, რომელმაც ბოლო საჯარო სესია 1939 წლის დეკემბერში გამართა, ხოლო ბოლო ბრძანებები 1940 წლის თებერვალში გამოსცა. 1942 წელს ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა და გაერთიანებულმა სამეფომ ერთობლივად გამოუცხადეს მხარდაჭერა ომის შემდეგ საერთაშორისო სასამართლოს დაარსებას ან აღდგენას, ხოლო 1943 წელს გაერთიანებული სამეფო თავმჯდომარეობდა იურისტთა პანელს მთელი მსოფლიოდან, „მოკავშირეთაშორის კომიტეტს“, ამ საკითხის განსახილველად. მისმა 1944 წლის ანგარიშმა რეკომენდაცია გაუწია, რომ:

 ნებისმიერი ახალი საერთაშორისო სასამართლოს წესდება უნდა დაფუძნებოდა PCIJ-ის წესდებაზე;
 ახალ სასამართლოს უნდა შეენარჩუნებინა საკონსულტაციო იურისდიქცია;
 ახალი სასამართლოს იურისდიქციის აღიარება უნდა ყოფილიყო ნებაყოფლობითი;
 სასამართლოს უნდა განეხილა მხოლოდ სამართლებრივი და არა პოლიტიკური საკითხები.

რამდენიმე თვის შემდეგ, 1943 წლის მოსკოვის კონფერენციაზე, მთავარმა მოკავშირე სახელმწიფოებმა, ჩინეთმა, სსრკ-მ, გაერთიანებულმა სამეფომ და აშშ-მ, გამოსცეს ერთობლივი დეკლარაცია, რომელიც აღიარებდა აუცილებლობას „რაც შეიძლება მალე შეიქმნას ზოგადი საერთაშორისო ორგანიზაცია, რომელიც დაფუძნებული იქნება ყველა მშვიდობისმოყვარე სახელმწიფოს სუვერენული თანასწორობის პრინციპზე და ღია იქნება ყველა ასეთი სახელმწიფოსთვის, დიდისა და მცირესთვის, საერთაშორისო მშვიდობისა და უსაფრთხოების შესანარჩუნებლად“.

მომდევნო მოკავშირეთა კონფერენციამ დამბარტონ-ოკსში, ამერიკის შეერთებულ შტატებში, 1944 წლის ოქტომბერში გამოაქვეყნა წინადადება, რომელიც მოითხოვდა სამთავრობოთაშორისო ორგანიზაციის შექმნას, რომელიც მოიცავდა საერთაშორისო სასამართლოს. შემდგომში 1945 წლის აპრილში ვაშინგტონში მოიწვიეს შეხვედრა 44 იურისტის მონაწილეობით შემოთავაზებული სასამართლოს წესდების შესამუშავებლად. სტატუტის პროექტი არსებითად ჰგავდა PCIJ-ის წესდებას და გაჩნდა კითხვა, საერთოდ უნდა შექმნილიყო თუ არა ახალი სასამართლო. სან-ფრანცისკოს კონფერენციის დროს, რომელიც მიმდინარეობდა 1945 წლის 25 ივნისიდან 26 ივნისამდე და რომელშიც 50 სახელმწიფო მონაწილეობდა, გადაწყდა, რომ შეიქმნებოდა სრულიად ახალი სასამართლო, როგორც ახალი გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ერთ-ერთი ძირითადი ორგანო. ამ სასამართლოს წესდება შეადგენდა გაეროს ქარტიის განუყოფელ ნაწილს, რომელმაც უწყვეტობის შესანარჩუნებლად პირდაპირ დაადგინა, რომ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს (ICJ) წესდება დაფუძნებული იყო PCIJ-ის წესდებაზე.

შესაბამისად, PCIJ ბოლოჯერ შეიკრიბა 1945 წლის ოქტომბერში და გადაწყვიტა თავისი არქივების გადაცემა მისი მემკვიდრისთვის, რომელიც დაიკავებდა მის ადგილს მშვიდობის სასახლეში, ჰააგაში. PCIJ-ის ყველა მოსამართლე გადადგა 1946 წლის 31 იანვარს, ხოლო ICJ-ის პირველი მოსამართლეების არჩევნები გაიმართა მომდევნო თებერვალს გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის გენერალური ასამბლეისა და უშიშროების საბჭოს პირველ სესიაზე. 1946 წლის აპრილში PCIJ ფორმალურად დაიშალა და ICJ-მ, თავის პირველ შეხვედრაზე, პრეზიდენტად აირჩია ხოსე გუსტავო გერეირო ელ-სალვადორიდან, რომელიც მსახურობდა PCIJ-ის ბოლო პრეზიდენტად. სასამართლომ ასევე დანიშნა თავისი რეესტრის წევრები, რომლებიც ძირითადად PCIJ-ის რეესტრიდან იყვნენ შერჩეულნი და გამართა საინაუგურაციო საჯარო სხდომა იმავე თვის ბოლოს.

პირველი საქმე წარდგენილ იქნა 1947 წლის მაისში გაერთიანებული სამეფოს მიერ ალბანეთის წინააღმდეგ კორფუს სრუტეში მომხდარ ინციდენტებთან დაკავშირებით.

შემადგენლობა
მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო შედგება თხუთმეტი მოსამართლისგან, რომლებსაც ცხრა წლის ვადით ირჩევს გაეროს გენერალური ასამბლეა და გაეროს უშიშროების საბჭო მუდმივმოქმედ საარბიტრაჟო სასამართლოში ეროვნული ჯგუფების მიერ წარდგენილი პირების სიიდან. არჩევნების პროცესი გაწერილია ICJ-ის წესდების 4–19 მუხლებში. არჩევნები ეტაპობრივია, ყოველ სამ წელიწადში ხუთ მოსამართლეს ირჩევენ, რაც სასამართლოში უწყვეტობას უზრუნველყოფს. იმ შემთხვევაში, თუ მოსამართლე უფლებამოსილების განხორციელებისას გარდაიცვლება, დამკვიდრებული პრაქტიკით, რიგგარეშე არჩევნების გზით ირჩევენ მოსამართლეს დარჩენილი ვადის ამოწურვამდე. ისტორიულად, გარდაცვლილ მოსამართლეებს ანაცვლებდნენ იმავე რეგიონის მოსამართლეებით, თუმცა არა აუცილებლად იმავე ეროვნების პირის არჩევა, როგორც ამას ხშირად შეცდომით ამტკიცებენ.

მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების მე-3 მუხლის თანახმად, სასამართლოში ერთი და იმავე ქვეყნის ორი მოქალაქე არ შეიძლება იყოს მოსამართლე. მე-9 მუხლის მიხედვით, სასამართლოს შემადგენლობა უნდა წარმოადგენდეს „ცივილიზაციის ძირითად ფორმებსა და მსოფლიოს უმთავრეს სამართლებრივ სისტემებს“. ეს ინტერპრეტირებულია, როგორც საერთო სამართლის, კონტინენტური ევროპული სამართლის, სოციალისტური სამართლისა და ისლამური სამართლის ჩართულობა, მაშინ როდესაც ტერმინის „ცივილიზაციის ძირითადი ფორმები“ ზუსტი მნიშვნელობა სადავოა.

არსებობს არაფორმალური შეთანხმება, რომ ადგილები განაწილდება გეოგრაფიული რეგიონების მიხედვით: ხუთი ადგილი დასავლეთის ქვეყნებისთვის, სამი აფრიკის სახელმწიფოებისთვის (მათ შორის ერთი ფრანკოფონული კონტინენტური სამართლის, ერთი ანგლოფონური საერთო სამართლისა და ერთი არაბი მოსამართლე), ორი აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებისთვის, სამი აზიის სახელმწიფოებისთვის და ორი ლათინური ამერიკისა და კარიბის ზღვის სახელმწიფოებისთვის.Harris, D. Cases and Materials on International Law, 7th ed. (2012, London) p. 839. სასამართლოს ისტორიის უდიდესი ნაწილის განმავლობაში, გაეროს უშიშროების საბჭოს ხუთ მუდმივ წევრს (საფრანგეთი, სსრკ, ჩინეთი, გაერთიანებული სამეფო და აშშ) ყოველთვის ჰყავდა თავისი მოსამართლე, რითაც ისინი იკავებდნენ სამ ადგილს დასავლეთისთვის განკუთვნილი კვოტიდან, ერთს აზიიდან და ერთს აღმოსავლეთ ევროპიდან. გამონაკლისი იყო ჩინეთი, რომელსაც 1967-დან 1985 წლამდე არ ჰყოლია მოსამართლე (ამ პერიოდში მას კანდიდატურა არ წარუდგენია) და ბრიტანელი მოსამართლე სერ კრისტოფერ გრინვუდი, რომელმაც 2017 წელს მეორე ცხრაწლიანი ვადით არჩევისას კანდიდატურა მოხსნა, რის გამოც გაერთიანებული სამეფო სასამართლოში მოსამართლის გარეშე დარჩა. გრინვუდს მხარს უჭერდა უშიშროების საბჭო, მაგრამ მან ვერ მიიღო ხმების უმრავლესობა გენერალურ ასამბლეაში. მისი ადგილი ინდოელმა მოსამართლემ, დალვირ ბჰანდარიმ დაიკავა.

სასამართლოს წესდების მე-6 მუხლი ადგენს, რომ ყველა მოსამართლე უნდა შეირჩეს „მათი მოქალაქეობის მიუხედავად, მაღალი ზნეობრივი თვისებების მქონე პირთაგან“, რომლებიც ან აკმაყოფილებენ თავიანთ ქვეყნებში უმაღლესი სასამართლო თანამდებობის დასაკავებლად საჭირო მოთხოვნებს, ან არიან საერთაშორისო სამართლის აღიარებული კომპეტენციის მქონე იურისტები. 

მოსამართლეთა დამოუკიდებლობის საკითხს ეხება მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების 16–18 მუხლები. მიუკერძოებლობის უზრუნველსაყოფად, წესდების მე-16 მუხლი მოითხოვს დამოუკიდებლობას ეროვნული მთავრობებისგან ან სხვა დაინტერესებული მხარეებისგან: „სასამართლოს წევრს არ შეუძლია შეასრულოს რაიმე პოლიტიკური ან ადმინისტრაციული ფუნქცია, ან დაკავდეს სხვა პროფესიული საქმიანობით“. გარდა ამისა, მე-17 მუხლი მოითხოვს, რომ მოსამართლეებმა არ გამოავლინონ წინასწარი მიკერძოება მათ წინაშე არსებულ საქმეებზე; კერძოდ: „სასამართლოს წევრს არ შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს რომელიმე საქმის გადაწყვეტაში, რომელშიც ის მანამდე მონაწილეობდა, როგორც ერთ-ერთი მხარის წარმომადგენელი, მრჩეველი ან ადვოკატი, ან როგორც ეროვნული თუ საერთაშორისო სასამართლოს, საგამოძიებო კომისიის წევრი, ან ნებისმიერი სხვა სტატუსით“. მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს მოსამართლეებს აქვთ ტიტული „მისი აღმატებულება“. მოსამართლეებს არ აქვთ უფლება ეკავოთ სხვა თანამდებობა ან იმოქმედონ როგორც ადვოკატებმა. პრაქტიკაში, სასამართლოს წევრებს აქვთ ამ წესების საკუთარი ინტერპრეტაცია და ბევრმა მათგანმა აირჩია დარჩენილიყვნენ არბიტრაჟებში ან ეკავათ პროფესიული პოსტები, როცა არ არსებობდა ინტერესთა კონფლიქტი. ყოფილმა მოსამართლემ ბრუნო სიმამ და ამჟამინდელმა მოსამართლემ გეორგ ნოლტემ აღიარეს, რომ „შეთავსებით“ მუშაობა უნდა შეიზღუდოს. მოსამართლის გადაყენება შესაძლებელია მხოლოდ სასამართლოს სხვა წევრების ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილებით.ICJ Statute, Article 18(1) ამ დებულებების მიუხედავად, ICJ-ის მოსამართლეთა დამოუკიდებლობა კითხვის ნიშნის ქვეშ დამდგარა. მაგალითად, ნიკარაგუას საქმის განხილვისას, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა გამოსცა კომუნიკე, რომელშიც მიუთითებდა, რომ ვერ წარუდგენდა სასამართლოს სენსიტიურ მასალებს საბჭოთა ბლოკის მოსამართლეების იქ ყოფნის გამო.Case Concerning Military and Paramilitary Activities in and Against Nicaragua (Nicaragua v USA), [1986] ICJ Reports 14, 158–60 (Merits) per Judge Lachs.

მოსამართლეებს შეუძლიათ გამოიტანონ ერთობლივი გადაწყვეტილებები ან წარადგინონ საკუთარი განსხვავებული აზრი. გადაწყვეტილებები და საკონსულტაციო დასკვნები მიიღება ხმათა უმრავლესობით; ხმების თანაბრად გაყოფის შემთხვევაში კი თავმჯდომარის ხმა ხდება გადამწყვეტი, რაც მოხდა საქმეში სახელმწიფოს მიერ ბირთვული იარაღის გამოყენების კანონიერება შეიარაღებულ კონფლიქტში (ჯანმოს მიერ მოთხოვნილი საკონსულტაციო დასკვნა). მოსამართლეებს ასევე შეუძლიათ წარადგინონ ცალკეული განსხვავებული ან საწინააღმდეგო აზრი.

სასამართლოს ისტორიაში მის მოსამართლედ მხოლოდ ხუთი ქალი იქნა არჩეული, რის გამოც გაეროს ყოფილმა სპეციალურმა მომხსენებელმა ფილიპ ალსტონმა მოუწოდა სახელმწიფოებს, სერიოზულად მოეკიდონ შემადგენლობაში წარმომადგენლობითობის საკითხებს.

2023 წელს არჩეულ მოსამართლეებს შორის, რომლებმაც მოვალეობის შესრულება 2024 წლიდან დაიწყეს, რუსეთის წარმომადგენელი აღარ არის. ამრიგად, 2024 წლიდან პირველად აღარ იქნება წევრი დამოუკიდებელ სახელმწიფოთა თანამეგობრობიდან. ეს ასევე პირველი შემთხვევაა, როდესაც რუსეთს არ ეყოლება მოსამართლე ICJ-ში, მისი წინამორბედის, საბჭოთა კავშირის ისტორიის ჩათვლით.

 Ad hoc მოსამართლეები 
მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების 31-ე მუხლი ადგენს პროცედურას, რომლის მიხედვითაც სახელმწიფოთშორისო საქმეების განხილვისას სასამართლოში მონაწილეობენ ad hoc (სპეციალურად ამ შემთხვევისთვის დანიშნული) მოსამართლეები. ეს სისტემა საშუალებას აძლევს საქმის ნებისმიერ მხარეს (თუ სასამართლოს შემადგენლობაში არ არის ამ მხარის მოქალაქეობის მქონე მოსამართლე), შეარჩიოს ერთი დამატებითი პირი, რომელიც მოსამართლის სტატუსით მიიღებს მონაწილეობას მხოლოდ ამ კონკრეტულ საქმეში. ამგვარად, შესაძლებელია, რომ ერთ საქმეს ჩვიდმეტამდე მოსამართლე განიხილავდეს.

ამ სისტემის მიზანია წაახალისოს სახელმწიფოები, რომ წარადგინონ საქმეები განსახილველად. მაგალითად, თუ სახელმწიფომ იცის, რომ ეყოლება სასამართლო მოხელე, რომელიც მონაწილეობას მიიღებს თათბირში და სხვა მოსამართლეებს მიაწვდის ცოდნას ამ სახელმწიფოს შესახებ და გაუზიარებს ამ სახელმწიფოს პოზიციას, ის შეიძლება უფრო მეტად მოტივირებული იყოს დაემორჩილოს სასამართლოს იურისდიქციას. პრაქტიკული თვალსაზრისით ასეთ მოსამართლეებს, როგორც წესი, მცირე გავლენა აქვს. Ad hoc მოსამართლეები ჩვეულებრივ (თუმცა არა ყოველთვის) ხმას აძლევენ იმ სახელმწიფოს სასარგებლოდ, რომელმაც ისინი დანიშნა, და ამგვარად აბათილებენ ერთმანეთის ხმებს.

 პალატები 
ზოგადად, სასამართლო სრული შემადგენლობით იკრიბება, თუმცა ბოლო თხუთმეტი წლის განმავლობაში, ზოგჯერ ის პალატების სახითაც მუშაობდა. მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების 26–29-ე მუხლები სასამართლოს აძლევს უფლებას, საქმეების განსახილველად ჩამოაყალიბოს მცირე პალატები, ჩვეულებრივ 3 ან 5 მოსამართლის შემადგენლობით. 26-ე მუხლი ითვალისწინებს ორი ტიპის პალატას: პირველი, პალატები სპეციალური კატეგორიის საქმეებისთვის და მეორე, ad hoc პალატების ფორმირება კონკრეტული დავების განსახილველად. 1993 წელს, ICJ-ის წესდების 26(1) მუხლის საფუძველზე, შეიქმნა სპეციალური პალატა გარემოსდაცვით საკითხებზე სამუშაოდ (თუმცა ის არასოდეს ყოფილა გამოყენებული).

Ad hoc პალატები უფრო ხშირად იკრიბება. მაგალითად, პალატები გამოყენებულ იქნა მეინის ყურის საქმის (კანადა აშშ-ის წინააღმდეგ) განსახილველად.Rules of Court of the International Court of Justice 1978  (as amended on 5 December 2000). Retrieved 17 December 2005. See also Practice Directions I–XII  (as at 30 July 2004). Retrieved 17 December 2005. ამ საქმეში მხარეებმა მკაფიოდ განაცხადეს, რომ გამოიხმობდნენ სარჩელს, თუ სასამართლო პალატაში მათთვის მისაღებ მოსამართლეებს არ დანიშნავდა.

მიიჩნევა, რომ პალატების გადაწყვეტილებებს შეიძლება ჰქონდეს ან ნაკლები ავტორიტეტი, ვიდრე სასამართლოს სრული შემადგენლობის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებს, ან მათმა გამოყენებამ შეასუსტოს უნივერსალური საერთაშორისო სამართლის ჯეროვანი ინტერპრეტაცია, რომელიც სხვადასხვა კულტურული და სამართლებრივი პერსპექტივით არის გაჯერებული. მეორე მხრივ, პალატების გამოყენებამ შეიძლება წაახალისოს სასამართლოსთვის უფრო ხშირი მიმართვა და, ამგვარად, გააუმჯობესოს საერთაშორისო დავების გადაწყვეტის მშვიდობიანი ხერხების ეფექტურობა.Schwebel S "Ad Hoc Chambers of the International Court of Justice" (1987) 81 American Journal of International Law 831.

 ამჟამინდელი შემადგენლობა 
2026 წლის 26 თებერვლის მდგომარეობით, მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს შემადგენლობა გამოიუება შემდეგნაირად:
 სახელი  მოქალაქეობა  თანამდებობა  ვადის დასაწყისი  ვადის დასასრული იუჯი ივასავა    თავმჯდომარე  2018  2030 ჯულია სებუტინდე    ვიცე-თავმჯდომარე  2012  2030 პიტერ ტომკა    წევრი  2003  2030 რონი აბრაჰამი    წევრი  2005  2027 სიუ ჰანცინი    წევრი  2010  2030 დალვირ ბანდარი    წევრი  2012  2027 გეორგ ნოლტე    წევრი  2021  2030 ჰილარი ჩარლზვორთი   წევრი  2021  2033 ლეონარდო ნემერ კალდერია ბრანტი   წევრი  2022  2027 ჯუან მანუელ გომეზ რობლედო ვერდუზკო    წევრი  2024  2033 სარა კლივლენდი    წევრი  2024  2033 ბოგდან აურესკუ    წევრი  2024  2033 დირე ტლადი    წევრი  2024  2033 მაჰმუდ დიაფალა ჰმუდი   წევრი  2025  2027 ფიბი ოკოვა   წევრი  2025  2027 ფილიპე გოტიე    რეგისტრატორი  2019 2026  2024 წლიდან 2027 წლამდე ვადით
 ICJ-ის თავმჯდომარე ნავაფ სალამი გადადგა, რათა დაეკავებინა ლიბანის პრემიერ-მინისტრის თანამდებობა. იუჯი ივასავა აირჩიეს თანამდებობის დარჩენილი ვადით დასაკავებლად.

 თავმჯდომარეები 
 #  თავმჯდომარე  ვადის დასაწყისი  ვადის დასასრული  მოქალაქეობა 1  ხოსე გუსტავო გერეირო  1946  1949   2  ჯულს ბესდევანი  1949  1952   3  არნოლდ მაკნაირი  1952  1955   4  გრინ ჰაკვორთი  1955  1958   5  ჰელგე კლაესტადი  1958  1961   6  ბოგდან ვინიარსკი  1961  1964   7  პერსი სპენდერი  1964  1967   8  ხოსე ბუსტამანდე ი რივიერო  1967  1970   9  მუჰამედ ზაფარულა ხანი  1970  1973   10  მანფრედ ლახი  1973  1976  11  ედუარდო ხიმენეზ დე არეჩაგო  1976  1979   12  ჰუმფრი უალდოკი  1979  1981   13  ტასლიმ ელიასი  1982  1985   14  ნაგენდრა სინგჰი  1985  1988   15  ხოსე რუდა  1988  1991   16  რობერტ იეუდალ ჯენინგსი  1991  1994   17  მუჰამედ ბედჯუაი  1994  1997   18  სტივენ შებელი  1997  2000   19  გილბერტ გუილიმე  2000  2003   20  ში ჟიუნგი  2003  2006   21  როსალინ ჰიგისი  2006  2009   22  ჰისაში ოვადა  2009  2012   23  პიტერ ტომკა  2012  2015   24  რონი აბრაჰამი  2015  2018  25  აბდულქავი იუსუფი 2018 2021  26  ჯოან დონოჰიუ 2021  2024  27  ნავსაფ სალამი 2024 2025  28  იუჯი ივასავა 2025 2027 

 იურისდიქცია 


როგორც გაეროს ქარტიის 93-ე მუხლშია აღნიშნული, გაეროს ყველა წევრი სახელმწიფო ავტომატურად ხდება მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს წესდების მხარე.States entitled to appear before the Court.  Retrieved 1 January 2024 სახელმწიფოები, რომლებიც არ არიან გაეროს წევრები, ასევე შეიძლება გახდნენ სასამართლოს წესდების მხარეები გაეროს ქარტიის 93(2) მუხლის პროცედურის შესაბამისად, რაც გამოიყენა შვეიცარიამ 1948 წელს და ნაურუმ 1988 წელს, ორივე მათგანმა გაეროში გაწევრიანებამდე. მას შემდეგ, რაც სახელმწიფო ხდება სასამართლოს წესდების მხარე, მას აქვს უფლება მონაწილეობა მიიღოს სასამართლოში არსებულ საქმეებში. თუმცა, წესდების მხარეობა ავტომატურად არ ანიჭებს სასამართლოს იურისდიქციას ამ მხარეებს შორის არსებულ დავებზე. იურისდიქციის საკითხი განიხილება მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს საქმეების სამი ტიპის მიხედვით: სახელმწიფოთშორისო დავები, ინციდენტური იურისდიქცია და საკონსულტაციო დასკვნები.

 სახელმწიფოთშორისო დავები 

სახელმწიფოთშორის დავებში, რომელიც წარმოადგენს შეჯიბრებით პროცესს, რომელიც მიზნად ისახავს დავის გადაწყვეტას და ხშირად შესაძლოა სადავო საკითხებიც ეწოდოს, ICJ გამოსცემს სავალდებულო გადაწყვეტილებას იმ სახელმწიფოებს შორის, რომლებიც თანახმა არიან დაემორჩილონ სასამართლოს გადაწყვეტილებას. ასეთ საქმეებში მხარეებად მხოლოდ სახელმწიფოები შეიძლება მოგვევლინონ; ფიზიკური პირები, კორპორაციები, ფედერაციული სახელმწიფოს შემადგენელი ერთეულები, არასამთავრობო ორგანიზაციები, გაეროს ორგანოები და თვითგამორკვევის ჯგუფები გარიცხულნი არიან პირდაპირი მონაწილეობისგან, თუმცა სასამართლომ შეიძლება მიიღოს ინფორმაცია საჯარო საერთაშორისო ორგანიზაციებისგან. თუმცა, ეს არ გამორიცხავს არასახელმწიფოებრივი ინტერესების წარმოების საგნად ქცევას; მაგალითად, სახელმწიფოს შეუძლია აღძრას საქმე თავისი ერთ-ერთი მოქალაქის ან კორპორაციის სახელით, როგორიცაა დიპლომატიური დაცვის საკითხები.იხილეთ Nottebohm Case (Liechtenstein v Guatemala), [1955] ICJ Reports 4.

სადავო საქმეებში იურისდიქცია ხშირად გადამწყვეტი საკითხია. მთავარი პრინციპი ისაა, რომ ICJ-ს აქვს იურისდიქცია მხოლოდ თანხმობის საფუძველზე. 36-ე მუხლის მიხედვით, არსებობს სასამართლოს იურისდიქციის ოთხი საფუძველი: 
 Compromis ან „სპეციალური შეთანხმება“, რომლის დროსაც მხარეები გამოხატავენ აშკარა თანხმობას სასამართლოს იურისდიქციაზე საქმის მისთვის გადაცემით.
 საკომპრომისო დათქმა ხელშეკრულებაში. თანამედროვე საერთაშორისო ხელშეკრულებათა დიდი ნაწილი შეიცავს ასეთ დათქმებს ICJ-ის მიერ დავის გადაწყვეტის უზრუნველსაყოფად. საკომპრომისო დათქმებზე დაფუძნებული საქმეები არ ყოფილა ისეთივე ეფექტური, როგორც სპეციალურ შეთანხმებაზე დაფუძნებული საქმეები, რადგან სახელმწიფოს შეიძლება არ ჰქონდეს ინტერესი, რომ საკითხი სასამართლომ განიხილოს და მან შეიძლება უარი თქვას გადაწყვეტილების შესრულებაზე. მაგალითად, ირანის მძევლების კრიზისის დროს, ირანმა უარი თქვა მონაწილეობა მიეღო აშშ-ის მიერ აღძრულ საქმეში, რომელიც ეფუძნებოდა დიპლომატიური ურთიერთობების შესახებ ვენის კონვენციაში არსებულ საკომპრომისო დათქმას და არ შეასრულა გადაწყვეტილება.Case Concerning United States Diplomatic and Consular Staff in Tehran (USA v Iran), [1979] ICJ Reports 7. 1970-იანი წლებიდან მოყოლებული, ასეთი დათქმების გამოყენება შემცირდა; ბევრი თანამედროვე ხელშეკრულება ადგენს დავების გადაწყვეტის საკუთარ რეჟიმს, რომელიც ხშირად ეფუძნება არბიტრაჟის ფორმებს.Charney J., "Compromissory Clauses and the Jurisdiction of the International Court of Justice", 1987, 81, American Journal of International Law 855.
 ფაკულტატური დათქმის დეკლარაციები, რომლებიც აღიარებენ სასამართლოს იურისდიქციას. ასევე ცნობილია როგორც 36(2) მუხლის იურისდიქცია, მას ზოგჯერ შეცდომით უწოდებენ „სავალდებულოს“, თუმცა ასეთი დეკლარაციები ნებაყოფლობითია. ბევრი ასეთი დეკლარაცია შეიცავს დათქმებს, რომლებიც იურისდიქციიდან გამორიცხავს გარკვეული ტიპის დავებს (ratione materia).იხილეთ Alexandrov S Reservations in Unilateral Declarations Accepting the Compulsory Jurisdiction of the International Court of Justice (Leiden: Martinus Nijhoff, 1995). ნაცვალგების პრინციპმა შეიძლება კიდევ უფრო შეზღუდოს იურისდიქცია, რადგან 36(2) მუხლი ადგენს, რომ ასეთი დეკლარაცია შეიძლება გაკეთდეს „ნებისმიერი სხვა სახელმწიფოს მიმართ, რომელიც იღებს იმავე ვალდებულებას...“. 2018 წლის იანვრის მდგომარეობით, სამოცდათოთხმეტ სახელმწიფოს ჰქონდა მსგავსი დეკლარაცია დეკლარაცია; გაეროს უშიშროების საბჭოს მუდმივი წევრებიდან მხოლოდ გაერთიანებულ სამეფოს აქვს ეს დეკლარაცია.ქვეყნების სრული სიის და მათი ICJ-სთან პოზიციის სანახავად იხილეთ  სასამართლოს ადრეულ წლებში დეკლარაციების უმეტესობას ინდუსტრიული ქვეყნები აკეთებდნენ. 1986 წლის ნიკარაგუის საქმის შემდეგ, განვითარებადი ქვეყნების მიერ გაკეთებული დეკლარაციების რაოდენობა გაიზარდა, რაც ასახავს სასამართლოსადმი მზარდ ნდობას.Cesare P.R. Romano, "International justice and developing countries (continued): a qualitative analysis", The Law and Practice of International Courts and Tribunals 1: 539–611, 2002. Kluwer Law International. Printed in the Netherlands, pp. 575–576. "ათწლეულების განმავლობაში განვითარებადმა ქვეყნებმა მნიშვნელოვნად შეცვალეს დამოკიდებულება ICJ-ის მიმართ იქამდე, რომ მაშინ როდესაც მათი მონაწილეობა 1960-იან წლებში შეტანილი სადავო საქმეების 50%-ს შეადგენდა, 1990-იან წლებში ისინი საქმეების 86%-ის წყარო იყვნენ". . თუმცა, იმ ინდუსტრიულმა ქვეყნებმაც კი, რომლებმაც გამოიყენეს ფაკულტატური დეკლარაციები, ზოგჯერ გაზარდეს გამონაკლისები ან საერთოდ გააუქმეს ისინი. თვალსაჩინო მაგალითებია ამერიკის შეერთებული შტატები „ნიკარაგუას“ საქმეში და ავსტრალია, რომელმაც 2002 წელს შეცვალა თავისი დეკლარაცია, რათა გამოერიცხა დავები საზღვაო საზღვრების შესახებ, სავარაუდოდ, რათა თავიდან აეცილებინა მოსალოდნელი სარჩელი აღმოსავლეთ ტიმორისგან, რომელმაც დამოუკიდებლობა ორი თვის შემდეგ მოიპოვა.Burton, Bob (17 May 2005). "Australia, East Timor strike oil, gas deal". Asia Times. Retrieved 21 April 2006.
 36(5) მუხლი ითვალისწინებს იურისდიქციას მართლმსაჯულების მუდმივმოქმედი საერთაშორისო პალატის (PCIJ) წესდების საფუძველზე გაკეთებული დეკლარაციების საფუძველზე. 37-ე მუხლი ანალოგიურად გადასცემს იურისდიქციას ხელშეკრულებაში არსებული ნებისმიერი საკომპრომისო დათქმის საფუძველზე, რომელიც იურისდიქციას PCIJ-ს ანიჭებდა.

გარდა ამისა, სასამართლოს შეიძლება ჰქონდეს იურისდიქცია დუმილით თანხმობის საფუძველზე (forum prorogatum). 36-ე მუხლით მკაფიო იურისდიქციის არარსებობის შემთხვევაში, იურისდიქცია დგინდება, თუ მოპასუხე პირდაპირ აღიარებს ICJ-ის იურისდიქციას ან უბრალოდ წარადგენს შესაგებელს არსებით მხარეზე. ეს მოხდა 1949 წლის კორფუს სრუტის საქმეში (გაერთიანებული სამეფო ალბანეთის წინააღმდეგ), რომელშიც სასამართლომ დაადგინა, რომ ალბანეთის წერილი, რომელშიც ნათქვამი იყო, რომ იგი ემორჩილებოდა ICJ-ის იურისდიქციას, საკმარისი იყო სასამართლოსთვის იურისდიქციის მისანიჭებლად.

 ინციდენტური იურისდიქცია 
საბოლოო გადაწყვეტილების გამოტანამდე სასამართლოს აქვს კომპეტენცია დაადგინოს დროებითი ზომები დავის მხარის უფლებების დასაცავად. დავის ერთმა ან ორივე მხარემ შეიძლება მიმართოს ICJ-ს დროებითი ზომების გამოცემის მოთხოვნით. საქმეში „სასაზღვრო დავა“, დავის ორივე მხარემ, ბურკინა-ფასომ და მალიმ, მიმართეს სასამართლოს დროებითი ზომების მითითების თხოვნით. სასამართლოს ინციდენტური იურისდიქცია გამომდინარეობს მისი წესდების 41-ე მუხლიდან. საბოლოო გადაწყვეტილების მსგავსად, სასამართლოს განჩინება დროებითი ზომების შესახებ სავალდებულოა დავის მონაწილე სახელმწიფოებისთვის. ICJ-ს აქვს კომპეტენცია მიუთითოს დროებითი ზომები მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დაკმაყოფილებულია prima facie იურისდიქცია.

 საკონსულტაციო დასკვნები 

საკონსულტაციო დასკვნა არის სასამართლოს ფუნქცია, რომელიც ღიაა მხოლოდ გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის განსაზღვრული ორგანოებისა და სააგენტოებისთვის. გაეროს ქარტია გაეროს გენერალურ ასამბლეას ან გაეროს უშიშროების საბჭოს ანიჭებს უფლებამოსილებას, სთხოვონ სასამართლოს საკონსულტაციო დასკვნის გამოცემა ნებისმიერ სამართლებრივ საკითხზე. გაეროს სხვა ორგანოებს, გარდა გენერალური ასამბლეისა ან უშიშროების საბჭოსი, ესაჭიროებათ გენერალური ასამბლეის ავტორიზაცია ICJ-სგან საკონსულტაციო დასკვნის მოთხოვნისთვის. გაეროს ეს ორგანოები საკონსულტაციო დასკვნას ითხოვენ მხოლოდ იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომლებიც მათ საქმიანობის სფეროში შედის. მოთხოვნის მიღებისას სასამართლო წყვეტს, რომელმა სახელმწიფოებმა და ორგანიზაციებმა შეიძლება მიაწოდონ მას სასარგებლო ინფორმაცია და აძლევს მათ შესაძლებლობას წარადგინონ წერილობითი ან ზეპირი განცხადებები. საკონსულტაციო დასკვნები გამიზნული იყო, როგორც საშუალება, რომლითაც გაეროს სააგენტოებს შეეძლოთ მიეღოთ სასამართლოს დახმარება რთული სამართლებრივი საკითხების გადაჭრაში, რომლებიც შეიძლება მათ შესაბამის მანდატებში შედიოდეს.

საკონსულტაციო დასკვნა თავის სტატუსსა და ავტორიტეტს იღებს იქიდან, რომ იგი არის გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მთავარი სასამართლო ორგანოს ოფიციალური განცხადება.

საკონსულტაციო დასკვნები ხშირად ხდებოდა დავის საგანი, რადგან დასმული კითხვები იყო წინააღმდეგობრივი, ან საქმე გამოიყენებოდა როგორც არაპირდაპირი გზა რეალურად სადავო საქმის სასამართლოში მოსატანად. საკონსულტაციო დასკვნების მაგალითები შეგიძლიათ იხილოთ სექციაში საკონსულტაციო დასკვნები სტატიაში მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს საქმეების სია. ერთ-ერთი ასეთი ცნობილი საკონსულტაციო დასკვნაა ბირთვული იარაღის საკონსულტაციო დასკვნა.

2025 წლის 23 ივლისს, სასამართლომ გამოსცა საკონსულტაციო დასკვნა სახელმწიფოთა ვალდებულებების შესახებ კლიმატის ცვლილებასთან დაკავშირებით,
გაეროს გენერალური ასამბლეის მოთხოვნის საფუძველზე, რათა პასუხი გაეცა ორ კითხვაზე: 
 რა არის სახელმწიფოთა ვალდებულებები საერთაშორისო სამართლის მიხედვით კლიმატური სისტემის დასაცავად ანთროპოგენური ემისიებისგან სახელმწიფოებისთვის და დღევანდელი და მომავალი თაობებისთვის; და 
 რა არის სამართლებრივი შედეგები, რომლებიც წარმოიშობა იქ, სადაც სახელმწიფოებმა თავიანთი ქმედებებითა და უმოქმედობით გამოიწვიეს მნიშვნელოვანი ზიანი კლიმატის სისტემისა და გარემოს სხვა ნაწილებისთვის.
ეს იყო ყველაზე დიდი საქმე სასამართლოს ისტორიაში, სადაც 99 ქვეყნის და 12-ზე მეტი სამთავრობათაშორისო ორგანიზაციის პოზიცია მოისმინეს 2024 წლის დეკემბერში ორი კვირის განმავლობაში.

 სახელმწიფოშორისო დავების მაგალითები 

1980: ამერიკის შეერთებული შტატების საჩივარი იმის შესახებ, რომ ირანმა თეირანში დააკავა ამერიკელი დიპლომატები საერთაშორისო სამართლის დარღვევით.

1982: დავა ტუნისსა და ლიბიას შორის მათ შორის არსებული კონტინენტური შელფის დელიმიტაციის თაობაზე.

1984: დავა მეინის ყურის ტერიტორიაზე აშშ-სა და კანადის გამყოფი საზღვაო საზღვრის დელიმიტაციის შესახებ.

1999: იუგოსლავიის ფედერაციული რესპუბლიკის საჩივარი ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის წევრი სახელმწიფოების წინააღმდეგ კოსოვოს ომში მათი მოქმედებების თაობაზე. საჩივარი უარყოფილ იქნა 2004 წლის 15 დეკემბერს იურისდიქციის არქონის გამო, ვინაიდან იუგოსლავია განაცხადის შეტანის მომენტში არ იყო ICJ-ის წესდების მხარე.

2005: კონგოს დემოკრატიული რესპუბლიკის საჩივარი იმის შესახებ, რომ მისი სუვერენიტეტი დაარღვია უგანდამ და რომ კდრ-მ დაკარგა მილიარდობით დოლარის ღირებულების რესურსები"Armed Activities on the Territory of the Congo (Democratic Republic of the Congo v. Uganda) ". Icj-cij.org., გადაწყდა კდრ-ის სასარგებლოდ."Court orders Uganda to pay Congo damages ". The Guardian. 20 December 2005

2011: ჩრდილოეთ მაკედონიის (ყოფილი იუგოსლავიის რესპუბლიკა მაკედონია) საჩივარი იმის შესახებ, რომ საბერძნეთის მიერ მისი ნატოში გაწევრიანების ვეტირება არღვევს ორ ქვეყანას შორის 1995 წლის 13 სექტემბრის დროებით შეთანხმებას. საჩივარი გადაწყდა ჩრდილოეთ მაკედონიის სასარგებლოდ 2011 წლის 5 დეკემბერს.

2017: ინდოეთის საჩივარი ინდოეთის მოქალაქის, კულბჰუშან ჯადჰავის მიმართ პაკისტანის სამხედრო სასამართლოს მიერ გამოტანილ სასიკვდილო განაჩენთან დაკავშირებით.

2022: უკრაინის საჩივარი რუსეთის წინააღმდეგ 1948 წლის გენოციდის კონვენციის დარღვევისათვის, რომლის მხარეებიც არიან უკრაინა და რუსეთი, უკრაინაში შეჭრის საბაბად გენოციდის შესახებ ცრუ მტკიცების გამოყენების გამო. გენოციდის მკვლევართა საერთაშორისო ასოციაციამ მხარი დაუჭირა უკრაინას, რომელმაც მოითხოვა დაჩქარებული დროებითი დაცვის ღონისძიებები, რაც რუსეთს მისი შეტევის შეჩერებისკენ მიუთითებდა. რუსეთის წარმომადგენლებმა თავი შეიკავეს სასამართლო მოსმენებზე დასწრებისგან. 16 მარტს ICJ-მ დაავალა რუსეთს „დაუყოვნებლივ შეაჩეროს სამხედრო ოპერაციები“, ხმებით 13–2-ის წინააღმდეგ, სადაც რუსი და ჩინელი მოსამართლეები წინააღმდეგნი იყვნენ. ბრძანება სავალდებულოა რუსეთისთვის, მაგრამ ICJ-ს არ შეუძლია მისი აღსრულება.

 მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო და საქართველო 
2008 წლის 12 აგვისტოს საქართველომ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოში დაიწყო სამართლებრივი დავა რუსეთის წინააღმდეგ, რაც უკავშირდებოდა მის ქმედებებს საქართველოს ტერიტორიაზე 2008 წლის აგვისტოს ომის დროს, რითაც დაირღვა 1965 წლის საერთაშორისო კონვენცია რასობრივი დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის შესახებ (CERD). საქართველო ამტკიცებდა, რომ: „რუსეთის ფედერაცია, თავისი სახელმწიფო ორგანოების, სახელმწიფო აგენტების და სამთავრობო უფლებამოსილების განმახორციელებელი სხვა პირებისა და სუბიექტების მეშვეობით, ასევე სამხრეთ ოსეთისა და აფხაზეთის სეპარატისტული ძალებისა და სხვა აგენტების მეშვეობით, რომლებიც მოქმედებენ რუსეთის ფედერაციის მითითებებით, ხელმძღვანელობითა და კონტროლით, პასუხისმგებელია CERD-ით გათვალისწინებული ფუნდამენტური ვალდებულებების სერიოზულ დარღვევებზე, მათ შორის მე-2, მე-3, მე-4, მე-5 და მე-6 მუხლების დარღვევაზე“. სასამართლოს იურისდიქციის საფუძვლად საქართველო დაეყრდნო რასობრივი დისკრიმინაციის ყველა ფორმის აღმოფხვრის შესახებ კონვენციის 22-ე მუხლს. საქართველოს სარჩელს თან ახლდა მოთხოვნა დროებითი ღონისძიებების მითითების შესახებ, რათა „დაეცვა [თავისი] უფლებები CERD-ის ფარგლებში და დაეცვა საკუთარი მოქალაქეები რუსეთის შეიარაღებული ძალების მხრიდან ძალადობრივი დისკრიმინაციული ქმედებებისგან, რომლებიც მოქმედებდნენ სეპარატისტულ ფორმირებებთან და უცხოელ დაქირავებულებთან შეთანხმებით“.Application of the International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination. Application .  12 აგვისტო, 2008.

2008 წლის 15 აგვისტოს, სიტუაციის სიმძიმის გათვალისწინებით, სასამართლოს თავმჯდომარემ, რომელიც მოქმედებდა მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს რეგლამენტის 74-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, სასწრაფოდ მოუწოდა მხარეებს „იმოქმედონ ისე, რომ შესაძლებელი გახდეს სასამართლოს ნებისმიერი განჩინების ჯეროვანი აღსრულება, რომელიც შეიძლება იქნეს მიღებული დროებითი ღონისძიებების მოთხოვნასთან დაკავშირებით“.Application of the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination (Georgia v. Russian Federation).</ref>

2008 წლის 8-დან 10 ოქტომბრამდე გამართული საჯარო მოსმენების შემდეგ, 15 ოქტომბერს, სასამართლომ გამოსცა განჩინება საქართველოს მიერ წარდგენილი დროებითი ღონისძიებების მითითების მოთხოვნის შესახებ. სასამართლომ დაადგინა, რომ მას გააჩნდა prima facie იურისდიქცია CERD-ის 22-ე მუხლის საფუძველზე, რათა განეხილა საქმე და მხარეებს დაავალა: ორივე მხარემ, სამხრეთ ოსეთის, აფხაზეთისა და საქართველოს მიმდებარე ტერიტორიების ფარგლებში: (1) თავი უნდა შეიკავოს ნებისმიერი რასობრივი დისკრიმინაციული ქმედებისგან პირების, პირთა ჯგუფების ან ინსტიტუტების მიმართ; (2) თავი უნდა შეიკავოს ნებისმიერი პირის ან ორგანიზაციის მიერ რასობრივი დისკრიმინაციის დაფინანსებისგან, დაცვისგან ან მხარდაჭერისგან; (3) გააკეთოს ყველაფერი, თავიანთი შესაძლებლობების ფარგლებში, ნებისმიერ დროსა და ადგილს, რათა უზრუნველყონ, ეროვნული ან ეთნიკური წარმოშობის მიუხედავად: (i) პირთა უსაფრთხოება; (ii) პირთა გადაადგილებისა და საცხოვრებელი ადგილის არჩევის თავისუფლება სახელმწიფოს საზღვრების ფარგლებში; (iii) იძულებით გადაადგილებულ პირთა და ლტოლვილთა საკუთრების დაცვა; (4) გააკეთოს ყველაფერი, თავიანთი შესაძლებლობების ფარგლებში, რათა უზრუნველყონ, რომ მათ კონტროლს ან გავლენას დაქვემდებარებული საჯარო ხელისუფლების ორგანოები და საჯარო ინსტიტუტები არ ჩაებან რასობრივი დისკრიმინაციის აქტებში პირების, პირთა ჯგუფების ან ინსტიტუტების წინააღმდეგ;<ref>Application of the International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination Order of 15 October 2008 Request for the Indication of Provisional Measures. 15 ოქტომბერი, 2008.

2009 წლის 1 დეკემბერს რუსეთის ფედერაციამ წარადგინა ოთხი წინასწარი შესაგებელი იურისდიქციასთან დაკავშირებით. მეორე წინასწარი შესაგებლის ფარგლებში რუსეთის ფედერაცია ამტკიცებდა, რომ CERD-ის 22-ე მუხლით გათვალისწინებული პროცედურული მოთხოვნები სასამართლოსთვის მიმართვის შესახებ არ იყო შესრულებული. ამ დებულების თანახმად: „ნებისმიერი დავა ორ ან მეტ მონაწილე სახელმწიფოს შორის ამ კონვენციის განმარტების ან გამოყენების თაობაზე, რომელიც არ არის გადაწყვეტილი მოლაპარაკებების ან ამ კონვენციით პირდაპირ გათვალისწინებული პროცედურების მეშვეობით, დავის ნებისმიერი მხარის მოთხოვნით გადაეცემა გადასაწყვეტად მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს, თუ მოდავე მხარეები არ შეთანხმდნენ დავის მოგვარების სხვა ხერხზე“.Application of the International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination. Preliminary Objections of the Russian Federation. 1 დეკემბერი, 2009

2011 წლის 1 აპრილის გადაწყვეტილებაში მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლომ პირველ რიგში განიხილა რუსეთის ფედერაციის პირველი წინასწარი შესაგებელი, რომლის მიხედვითაც, იმ თარიღისთვის, როდესაც საქართველომ სარჩელი შეიტანა, მხარეებს შორის არ არსებობდა დავა CERD-ის ინტერპრეტაციასთან ან გამოყენებასთან დაკავშირებით. სასამართლომ დაასკვნა, რომ წარდგენილი დოკუმენტებიდან ან განცხადებებიდან არცერთი არ იძლეოდა საფუძველს იმის დასადგენად, რომ 1999 წლის ივლისისთვის არსებობდა დავა რასობრივ დისკრიმინაციაზე. თუმცა, სასამართლომ დაასკვნა, რომ 2008 წლის 10 აგვისტოს გაეროს უშიშროების საბჭოში საქართველოსა და რუსეთის წარმომადგენლების გამოსვლების, საქართველოს პრეზიდენტის, მიხეილ სააკაშვილის, მიერ 9 და 11 აგვისტოს გაკეთებულმა განცხადებებმა და რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის, სერგეი ლავროვის, 12 აგვისტოს პასუხმა დაადასტურა, რომ ამ დღისთვის (როდესაც საქართველომ სარჩელი წარადგინა) საქართველოსა და რუსეთის ფედერაციას შორის არსებობდა დავა ამ უკანასკნელის მიერ CERD-ით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულებაზე, რომლებზეც საქართველო ამ საქმეში მიუთითებდა. შესაბამისად, რუსეთის ფედერაციის პირველი წინასწარი შესაგებელი არ დაკმაყოფილდა. უპირველეს ყოვლისა, სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველო არ ამტკიცებდა, რომ სასამართლოსთვის მიმართვამდე მან გამოიყენა ან სცადა გამოეყენებინა CERD-ით პირდაპირ გათვალისწინებული პროცედურები. შესაბამისად, სასამართლომ თავისი განხილვა შემოფარგლა მხოლოდ იმ საკითხით, იყო თუ არა შესრულებული მოლაპარაკებების წინაპირობა. იმის დადგენისას, თუ რა წარმოადგენს მოლაპარაკებებს, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოლაპარაკებები განსხვავდება უბრალო პროტესტის ან დავისგან. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოსა და რუსეთის ფედერაციას შორის მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა შესაბამისი დავის დაწყებამდე. თუმცა, ვინაიდან 2008 წლის 9 აგვისტომდე არ არსებობდა დავა CERD-ის რეგულირების სფეროში შემავალ საკითხებზე, ვერ ჩაითვლებოდა, რომ ეს მოლაპარაკებები ასეთ საკითხებს მოიცავდა. ამდენად, მათ მნიშვნელობა არ ჰქონდათ სასამართლოს მიერ რუსეთის ფედერაციის მეორე წინასწარი შესაგებლის განხილვისთვის. შესაბამისად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ 22-ე მუხლში მოცემული არცერთი მოთხოვნა არ იყო დაკმაყოფილებული. ამგვარად, CERD-ის 22-ე მუხლი ვერ გამოდგებოდა ამ საქმეზე სასამართლოს იურისდიქციის საფუძვლად. შედეგად, რუსეთის ფედერაციის მეორე წინასწარი შესაგებელი დაკმაყოფილდა. ვინაიდან სასამართლომ დააკმაყოფილა რუსეთის ფედერაციის მეორე წინასწარი შესაგებელი, მან დაადგინა, რომ აღარ იყო საჭირო მოპასუხის მიერ წამოყენებული სხვა იურისდიქციული შესაგებლების განხილვა ან მათზე გადაწყვეტილების მიღება და საქმე ვერ გადავიდოდა არსებითი განხილვის ფაზაში.Application of the International Convention on the Elimination of all Forms of Racial Discrimination Judgment of 1 April 2011 Preliminary objections. 1 აპრილი, 2011.

 ურთიერთობა გაეროს უშიშროების საბჭოსთან 
გაეროს ქარტიის 94-ე მუხლი ადგენს გაეროს ყველა წევრის ვალდებულებას, დაემორჩილოს სასამართლოს გადაწყვეტილებებს იმ საქმეებზე, რომლებშიც ისინი მონაწილეობენ. თუ მხარეები არ ასრულებენ გადაწყვეტილებას, საკითხი შეიძლება გადაეცეს გაეროს უშიშროების საბჭოს აღსრულების ღონისძიებების მისაღებად. აღსრულების ასეთ მეთოდთან დაკავშირებით აშკარა პრობლემები არსებობს. თუ განაჩენი მიმართულია უშიშროების საბჭოს ხუთი მუდმივი წევრიდან ერთ-ერთის ან მისი მოკავშირეების წინააღმდეგ, აღსრულების შესახებ ნებისმიერ რეზოლუციას შეიძლება ამ წევრმა ვეტო დაადოს. ეს მოხდა, მაგალითად, საქმეში ნიკრაგუა აშშ-ის წინააღმდეგ შემდეგ, როდესაც ნიკარაგუამ უშიშროების საბჭოს წინაშე დააყენა საკითხი აშშ-ის მიერ სასამართლოს გადაწყვეტილების შეუსრულებლობის შესახებ. გარდა ამისა, თუ გაეროს უშიშროების საბჭო უარს იტყვის განაჩენის აღსრულებაზე ნებისმიერი სხვა სახელმწიფოს წინააღმდეგ, არ არსებობს სახელმწიფოს იძულების სხვა მეთოდი. უფრო მეტიც, უშიშროების საბჭოს მხრიდან მოქმედების ყველაზე ეფექტური ფორმა, იძულებითი ზომები გაეროს ქარტიის VII თავიდან გამომდინარე, შეიძლება გამართლდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საფრთხე ემუქრება საერთაშორისო მშვიდობასა და უშიშროების. გაეროს უშიშროების საბჭოს ქარტიის ამ თავის მიხედვით მითებული რეზოლუცია ICJ-ის გადაწყვეტილების აღსრულებისთვის არასოდეს გამოუყენებია. თუ რომელიმე მხარე ვერ შეასრულებს „მისთვის დაკისრებულ ვალდებულებებს სასამართლოს მიერ გამოტანილი განაჩენის საფუძველზე“, შეიძლება მიემართოს გაეროს უშიშროების საბჭოს, რათა მან „წარადგინოს რეკომენდაციები ან მიიღოს გადაწყვეტილება ზომების შესახებ“, თუ საბჭო ამას საჭიროდ მიიჩნევს.

მაგალითად, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა აღიარარებული ჰქონდა სასამართლოს სავალდებულო იურისდიქცია მისი შექმნისას 1946 წელს, მაგრამ 1984 წელს, ნიკარაგუის საქმის შემდეგ, სასამართლოს გადაწყვეტილების საპასუხოდ, ეს აღიარება აშშ-მ გააუქმა. ხსენებული გადაწყვეტილება მოუწოდებდა აშშ-ს „შეეწყვიტა და თავი შეეკავებინა“ ნიკარაგუის წინააღმდეგ „ძალის უკანონო გამოყენებისგან“. სასამართლომ დაადგინა, რომ ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა „დაარღვია ნიკარაგუასთან მეგობრობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ნიკარაგუის წინააღმდეგ ძალის გამოუყენებლობის შესახებ“ და აშშ-ს დააკისრა ომის რეპარაციების გადახდა.

ICJ-სა და გაეროს უშიშროების საბჭოს შორის ურთიერთობა და მათი უფლებამოსილებების გამიჯვნა სასამართლომ განიხილა 1992 წელს, ლოკერბის საჰაერო ინციდენტთან დაკავშირებულ საქმეში. სასამართლოს უნდა განეხილა ლიბიის მოთხოვნა დაცვის დროებითი ზომების შესახებ თავისი უფლებების დასაცავად, რომლებიც, მისი მტკიცებით, ილახებოდა გაერთიანებული სამეფოსა და აშშ-ის მხრიდან ეკონომიკური სანქციების მუქარით. პრობლემა ის იყო, რომ ეს სანქციები ავტორიზებული იყო გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ, რამაც გამოიწვია პოტენციური კონფლიქტი გაეროს უშიშროების საბჭოსთვის გაეროს ქარტიის VII თავით მინიჭებულ ფუნქციებსა და სასამართლოს მართლმსაჯულების ფუნქციას შორის. სასამართლომ თერთმეტი ხმით ხუთის წინააღმდეგ გადაწყვიტა, რომ ვერ დაადგენდა მოთხოვნილ დროებით ზომებს, რადგან ლიბიის მიერ მოთხოვნილი უფლებები, მაშინაც კი, თუ ისინი ლეგიტიმური იყო 1971 წლის მონრეალის კონვენციით, ვერ ჩაითვლებოდა prima facie მართებულად, რადგან ქმედება ავტორიზებული იყო გაეროს უშიშროების საბჭოს მიერ. გაეროს ქარტიის 103-ე მუხლის შესაბამისად, ქარტიით ნაკისრ ვალდებულებებს უპირატესობა ენიჭება სხვა სახელშეკრულებო ვალდებულებებთან შედარებით. მიუხედავად ამისა, 1998 წელს სასამართლომ განაცხადი დასაშვებად გამოაცხადა. ამ საქმის არსებით მხარეზე გადაწყვეტილება არ გამოტანილა, რადგან მხარეებმა (გაერთიანებული სამეფო, აშშ და ლიბია) საქმე სასამართლოს გარეშე, მორიგებით დაასრულეს 2003 წელს.

 გამოყენებული სამართალი და სამართლის წყაროები 
საქმეების გადაწყვეტისას მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო ეყრდნობა საერთაშორისო სამართალს, რომლის წყაროებიც შეჯამებულია ICJ-ის წესდების 38-ე მუხლში. ამ მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლო იყენებს საერთაშორისო ხელშეკრულებებს, საერთაშორისო ჩვეულებებსა და „ცივილიზებული ერების მიერ აღიარებულ სამართლის ზოგად პრინციპებს“. ზემოთმოყვანილი წყაროების ინტერპრეტაციაში დასახმარებლად მას ასევე შეუძლია მიმართოს აკადემიურ ნაშრომებს („სხვადასხვა ერის საჯარო სამართლის ყველაზე კვალიფიციურ სპეციალისტთა სწავლებებს“) და წინა სასამართლო გადაწყვეტილებებს, თუმცა სასამართლო ფორმალურად არ არის შბოჭილი თავისი ადრინდელი გადაწყვეტილებებით stare decisis-ის დოქტრინის მიხედვით.

სასამართლოს წესდების 59-ე მუხლი მკაფიოდ განმარტავს, რომ საერთო სამართლის ცნება პრეცედენტის ან stare decisis-ის შესახებ არ ვრცელდება ICJ-ის გადაწყვეტილებებზე. სასამართლოს გადაწყვეტილება სავალდებულოა მხოლოდ კონკრეტული დავის მხარეებისთვის. მიუხედავად ამისა, სასამართლოს შეუძლია გამოიყენოს თავისი წინა გადაწყვეტილებები და ხშირად ციტირებს კიდეც მათ.

თუ მხარეები შეთანხმდებიან, მათ ასევე შეუძლიათ მიანიჭონ სასამართლოს უფლებამოსილება, გადაწყვიტოს საქმე ex aequo et bono („სამართლიანობისა და კეთილსინდისიერების საფუძველზე“),Statute of the International Court of Justice, Article 38(2) რაც ICJ-ს აძლევს თავისუფლებას, მიიღოს გადაწყვეტილება იმის მიხედვით, თუ რა არის სამართლიანი მოცემულ გარემოებებში. ეს დებულება ჯერ-ჯერობით არასოდეს გამოყენებულა მართ₾მსაჯულების საერტაშორისო სასამართლოში, მიუხედავად იმისა, რომ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს განხილული აქვს 201 საქმე.

სამართალწარმოება
სამართალწარმოების წესი სტატუტის III თავით არის დარეგულირებული და 39-ე მუხლიდან 64-ე მუხლმდეა გაწერილი.
სამართალწარმოების ენებია ფრანგული  და ინგლისური , თუმცა, შუამდგომლობის შემთხვევაში ნებისმიერი ენის გამოყენებაა დასაშვები. 43-ე მუხლით საქმისწარმოება დაყოფილია ორ ნაწილად: წერილობით და ზეპირ სამართალწარმოებებად.

წერილობითი სამართალწარმოება შედგება სასამართლოსა და მხარეებისათვის მემორანდუმების, კონტრმემორანდუმების, და, საჭიროებისდა მიხედვით, მათზე პასუხებისა და აგრეთვე, მათი დამადასტურებელი ყველა ქაღალდისა და დოკუმენტის გაცემისაგან.

ზეპირი სამართალწარმოება შედგება სასამართლოს მიერ მოწმეების, ექსპერტების, წარმომადგენლების, რწმუნებულებისა და ადვოკატების მოსმენისაგან.
ყველა საკითხი წყდება დამსწრე მოსამართლეთა ხმების უმრავლესობით. ხმების თანაბრად განაწილების შემთხვევაში, გადაწონის თავმჯდომარის ან მისი შემცვლელი მოსამართლის ხმა.

 კრიტიკა 
მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლო კრიტიკის ობიექტი გახდა მისი გადაწყვეტილებების, პროცედურებისა და უფლებამოსილების გამო. ისევე როგორც გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის კრიტიკის შემთხვევაში, სასამართლოს მრავალი კრიტიკოსი და ოპონენტი მიუთითებს იმ ზოგად უფლებამოსილებაზე, რომელიც ამ ორგანოს წევრმა სახელმწიფოებმა წესდების მეშვეობით მიანიჭეს, ვიდრე მოსამართლეთა შემადგენლობის ან მათი გადაწყვეტილებების კონკრეტულ პრობლემებზე. ძირითადი კრიტიკა მოიცავს შემდეგს:

 „სავალდებულო“ იურისდიქცია შემოიფარგლება მხოლოდ იმ შემთხვევებით, როდესაც ორივე მხარე თანახმაა დაემორჩილოს გადაწყვეტილებას, რის გამოც მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს გადაწყვეტილებები იურიდიულად სავალდებულოა სახელმწიფოებისთვის, თუმცა მათი აღსრულება პრობლემურია ამ სახელმწიფოების თანხმობისა და მორჩილების გარეშე.

 გაეროს უშიშროების საბჭოს მუდმივ წევრებს შეუძლიათ ვეტო დაადონ იმ საქმეების აღსრულებას, რომელთა შესრულებაზეც მათ მანამდე თანხმობა განაცხადეს. ვინაიდან იურისდიქციას თავისთავად არ გააჩნია სავალდებულო ძალა, ბევრ შემთხვევაში აგრესიის ფაქტებს განიხილავს უშიშროების საბჭო რეზოლუციის მიღების გზით და ამიტომ არსებობს ალბათობა, რომ უშიშროების საბჭოს მუდმივმა წევრმა სახელმწიფოებმა თავი აარიდონ მართლმსაჯულების საერთაშორისო სასამართლოს მიერ დაკისრებულ სამართლებრივ პასუხისმგებლობას.David Tuyishime, Critical Analysis on the Ineffectiveness of the ICJ in the Settlement of Disputes between States: The Example of Nicaragua Case, , E-Journal of Law, Vol 3 (1) 2017.

 სასამართლოს ბრალი ედება სასამართლო თავშეკავებაში ან სიძუნწეში, რადგან მისი გადაწყვეტილებები ხშირად უარყოფს მხარეთა მოთხოვნებს იურისდიქციული საფუძვლით და არ წყვეტს მათ შორის არსებულ ძირეულ დავას.

 სასამართლოს ბრალი ედება პოლიტიკური მიკერძოებულობის გამოვლინებაში; წარსულმა კვლევებმა გამოავლინა „მყარი მტკიცებულება“ იმისა, რომ ICJ-ის მოსამართლეები „უპირატესობას ანიჭებენ იმ სახელმწიფოს, რომელმაც ისინი წარადგინა“, „უპირატესობას ანიჭებენ სახელმწიფოებს, რომელთა კეთილდღეობის დონე ახლოსაა მოსამართლის საკუთარი სახელმწიფოს დონესთან“ და „უპირატესობას ანიჭებენ სახელმწიფოებს, რომელთა პოლიტიკური სისტემა მოსამართლის საკუთარი სახელმწიფოს სისტემის მსგავსია“.

ლიტერატურა
 Accinelli, R. D. "Peace Through Law: The United States and the World Court, 1923–1935". Historical Papers / Communications historiques, 7#1 (1972) 247–261. .
 Bowett, D W. The International court of justice : process, practice and procedure (British Institute of International and Comparative Law: London, 1997).
 Creamer, Cosette & Godzmirka, Zuzanna. "The Job Market for Justice: Screening and Selecting Candidates for the International Court of Justice", Leiden Journal of International Law (2017).
 Dunne, Michael. "Isolationism of a Kind: Two Generations of World Court Historiography in the United States", Journal of American Studies (1987) 21#3 pp 327–351.
 Kahn, Gilbert N. "Presidential Passivity on a Nonsalient Issue: President Franklin D. Roosevelt and the 1935 World Court Fight." Diplomatic History 4.2 (1980): 137–160.
 Kolb, Robert, The International Court of Justice  (Hart Publishing: Oxford, 2013).
 Patterson, David S. "The United States and the origins of the world court". Political Science Quarterly 91.2 (1976): 279–295. .
 Rosenne, S., Rosenne's the world court: what it is and how it works (6th ed.). Leiden: Martinus Nijhoff, 2003.
 Van Der Wolf W. & De Ruiter D., "The International Court of Justice: Facts and Documents About the History and Work of the Court" (International Courts Association, 2011)

 Yee, Sienho. "Article 38 of the ICJ Statute and Applicable Law: Selected Issues in Recent Cases", Journal of International Dispute Settlement 7 (2016), 472–498.
 Zimmermann, Andreas; Christian Tomuschat, Karin Oellers-Frahm & Christian J. Tams (eds.), The Statute of the International Court of Justice: A Commentary (2nd. ed. October 2012, Oxford University Press).

რესურსები ინტერნეტში

 Official site
 ICJ Multimedia Gallery (photos, videos, webstreaming)
 List of cases  ruled upon by the ICJ since its creation in 1946
 Peace Palace Library – ICJ Research Guide 
 The Statute of the International Court of Justice  on the United Nations AVL : summary of the procedural history, list of selected preparatory documents and audiovisual material related to the negotiations and adoption of the Statute.
 International Criminal Court : See also, a tribunal to prosecute individuals for genocide, crimes against humanity, war crimes, and the crime of aggression
 CIJ ICJ: International Court of Justice on Youtube 
 The ICJ in the Service of Peace and Justice , Conference organized on the Occasion of the Centenary of the Peace Palace
 Lecture  by Awn Shawkat Al-Khasawneh entitled "Reflections on the Jurisdiction of the International Court of Justice" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture  by Mohamed Bennouna entitled "La Cour internationale de Justice, juge des souverainetés?" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture  by Philippe Couvreur entitled "La Cour internationale de Justice" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture by Vera Gowlland-Debbas  entitled "The International Court of Justice as the Principal Judicial Organ of the United Nations" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture by Mariko Kawano  entitled "Some Salient Features of the Contemporary International Disputes in the Precedents of the International Court of Justice" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture by Mariko Kawano  entitled "International Court of Justice and Disputes Involving the Interests of Third Parties to the Proceedings or the Common Interests of the International Community as a Whole or of the Community Established by a Convention" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture  by Edward McWhinney entitled "Judicial Activism and the International Court of Justice" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture  by Alain Pellet entitled "Conseil devant la Cour internationale de Justice" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 
 Lecture  by Jiuyong Shi entitled "The Present and Future Role of the International Court of Justice in the Peaceful Settlement of International Disputes" in the Lecture Series of the United Nations Audiovisual Library of International Law 

სქოლიო

კატეგორია:გაეროს ორგანოები