სიუნიქის სამეფო

სიუნიქის სამეფო ( - სიუნიქი თაგავორუთიუნ), სივნიეთი, ბახკის (ბალკსის) სამეფო, კაპანის სამეფო — ფეოდალური სახელმწიფო სომხეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილში, X  საუკუნის II ნახევრიდან XII საუკუნემდე. მოიცავდა სიუნიქის ოლქს – თანამედროვე სომხეთის სამხრეთ-აღმოსავლეთ ნაწილს. მისი დამაარსებელი იყო სიუნიქის მთავარი სმბატი, რომელიც 970 წელს მეფედ აკურთხეს. სამეფოს მართავდნენ ორბელიანთა დინასტიის წარმომადგენლები. სამეფოს პოლიტიკური ცენტრი იყო ღაფანი, ხოლო რელიგიური – ტათევის მონასტერი. სამეფომ განსაკუთრებულ აყვავებას მიაღწია XI საუკუნის პირველ ნახევარში ვასაკ I-სა და სმბატ II-ის მმართველობისას. მოსახლეობის ძირითადი საქმიანობა იყო მიწათმოქმედება და მესაქონლეობა. აქ ითვლებოდა 43 ციხე, 48 მონასტერი და ათასზე მეტი სოფელი. 1170 წელს დაიპყრო სელჩუკთა მმართველმა ელდიგუზმა. მონღოლთა ბატონობის დროს სიუნიქის სამეფომ ნაწილობრივ შეინარჩუნა დამოუკიდებლობა.

მმართველები
 სმბატ I საჰაკიანი — 976/980-დან  თავადი, 987—998 მეფე  
 ვასაკი — 998—1040
 სმბატ II აშოტიანი — 1040—1044
 გრიგორ I აშოტიანი — 1044—1084
 სენექერიმი — 1084—1094
 გრიგორ II სენექერიმიანი — 1094—1166
 გასან გერაკარელი — 1166—1170

რესურსები ინტერნეტში

სქოლიო

კატეგორია:აზიის ისტორიული სახელმწიფოები
კატეგორია:სომხეთის ისტორია