Þorsteinn Magnússon

Þorsteinn Magnússon (2. febrúar 1714 – 20. júní 1785) var íslenskur sýslumaður í Rangárvallasýslu og er þekktur fyrir að hafa verið fyrsti Íslendingurinn sem lauk formlegu lögfræðiprófi.

 Uppruni og fjölskylda 
Þorsteinn var sonur Magnúsar lögsagnara á Espihóli og Sigríðar, dóttur Jóns Vigfússonar biskups á Hólum. Hann kvæntist Valgerði, dóttur Bjarna Péturssonar ríka á Skarði, árið 1743. Með hjónabandinu tengdist hann áhrifamiklum ættum innan íslenskrar embættis- og höfðingjastéttar 18. aldar.

 Menntun 
Þorsteinn lauk námi við Hólaskóla árið 1733 og var skráður stúdent við Kaupmannahafnarháskóla 31. júlí 1736. Hann lauk lögfræðiprófi 10. maí 1738 með einkunninni Laudabilis in jure Romano og er í heimildum sagður hafa verið sá fyrsti Íslendingur sem tók slíkt próf með góðum árangri.

 Starfsferill 
Þorsteinn starfaði um hríð í þjónustu amtmannsins Lafrenz áður en honum var veitt Rangárþing 25. febrúar 1743. Hann setti fyrst bú á Skammbeinsstöðum en síðar á eignarjörð sinni Móeiðarhvoli, þar sem hann sat til æviloka.

Á síðari hluta starfsferils síns tók hann til aðstoðar dótturson sinn Jón, sem hlaut konungsbréf árið 1768 með von um sýsluna eftir Þorstein. Þeir bjuggu báðir á Móeiðarhvoli þar til Þorsteinn lést árið 1785.

 Mat samtímamanna 
Í samtímaheimildum er Þorsteini lýst sem valdamiklum og áhrifamiklum embættismanni. Hann er sagður hafa verið lagamaður mikill og talinn einn hinn mesti sýslumaður á sinni tíð, þó jafnframt strangur í framgöngu og fastur í stjórn.

 Andlát 
Þorsteinn lést á Móeiðarhvoli 20. júní 1785. Kona hans, Valgerður, lést síðar sama ár.

 Heimildir 

Flokkur:Íslenskir sýslumenn
Flokkur:Íslenskir lögfræðingar