Tilgreiningarregla veðréttarins

Tilgreiningarregla veðréttarins er meginregla innan veðréttar er felur í sér að upphæð veðskuldar (í tilviki veðskuldabréfa) eða hámark hennar (í tilviki tryggingarbréfa) sé tilgreint í veðkröfunni sjálfri.

Réttarverndin sem reglan veitir á einvörðungu við gagnvart þriðja aðila þegar samningsveði hefur verið þinglýst, og hefur því röng tilgreining á viðkomandi upphæðum því ekki lagaleg áhrif á réttarsamband samningsaðilanna sjálfra. Þrátt fyrir að upphæðin hafi verið tilgreind felst í því engin trygging að veðskuldin sjálf sé enn til staðar hverju sinni né að til hennar hafi verið stofnað.

 Undantekningar 
Helstu undantekningar á upphæðum veðskuldanna eru svokallaðar aukagreiðslur sem geta bæst ofan á upphæðirnar og felast þær í endurheimtu veðhafans á kostnaði í tengslum við innheimtu kröfunnar, nema um annað hafi verið samið. Aðalgreiðslurnar í þessu tilviki er þá höfuðstóll kröfunnar. Í tilviki tryggingarbréfa hækkar upphæðin ekki sem nemur vöxtum og verðtryggingu nema sérstaklega hafi verið samið um slíkt.

Flokkur:Veðréttur
Flokkur:Lögfræði