Fornítalískt stafróf

Fornítalískt stafróf er útdautt stafróf sem var notað á Ítalíuskaga að fornu til að rita ýmis indóevrópsk (aðallega ítalísk) mál, ásamt öðrum málum, t.d. etrúsku. Stafrófið á uppruna sinn í kumaíska stafrófinu sem var notað í Iskía og Kumaí á 8. öld. Germanskar rúnir voru afleiddar af þessu stafrófi á 2. öld.

 Etrúskt stafróf 
Elsta etrúska stafrófið er frá 700 f.Kr. og hafði 26 stafi:

 𐌀  𐌁  𐌂  𐌃  𐌄  𐌅  𐌆  𐌇  𐌈  𐌉  𐌊  𐌋  𐌌 𐌍  𐌎  𐌏  𐌐  𐌑  𐌒  𐌓  𐌔  𐌕  𐌖  𐌗  𐌘  𐌙 umskrifað, A  B  G  D  E  V  Z  H  Θ  I  K  L  M N  Ξ  O  P  Ś  Q  R  S  T  Y  X  Φ  Ψ

Fyrir árið 600 f.Kr. hafði stafrófið ekki breyst mikið og rita mátti í hvaða átt sem er. Hins vegar fór það að þróast frá 6. öld og var lagað að hljóðkerfi etrúsku. Stöfum sem táknuðu hljóð sem voru ekki til í etrúsku var sleppt. Fyrir 400 f.Kr. var klassíska etrúska stafrófið í notkun víða um Etrúríu, sem hafði 20 stafi, og skrifað var frá vinstri til hægri:

 𐌀  𐌂  𐌃  𐌄  𐌅  𐌆  𐌇  𐌈  𐌉  𐌋  𐌌  𐌍  𐌐  𐌑  𐌓  𐌔  𐌕  𐌖  𐌘  𐌙  𐌚 A  C  D  E  V  Z  H  Θ  I  L  M  N  P  Ś  R  S  T  U  Φ  Ψ  F

 Latneskt stafróf 
21 af gömlu etrúsku stöfunum 26 var notaður til að skrifa fornlatínu frá 7. öld f.Kr.:

 𐌀  𐌁  𐌂  𐌃  𐌄  𐌅  𐌆  𐌇  𐌉  𐌊  𐌋  𐌌  𐌍  𐌏  𐌐  𐌒  𐌓  𐌔  𐌕  𐌖  𐌗 A  B  C  D  E  F  Z  H  I  K  L  M  N  O  P  Q  R  S  T  V  X

Flokkur:Stafróf