Málfríður Einarsdóttir

Málfríður Einarsdóttir (23. október 1899 – 25. október 1983) var íslenskur rithöfundur og þýðandi. Hún er þekktust fyrir sérstakan og leikandi ritstíll sinn sem kemur best fram í fyrstu tveimur bókum hennar: Samastaður í tilverunni og Úr sálarkirnunni. 

Málfríður fæddist í Munaðarnesi í Stafholtstungum. Hún var dóttir hjónanna Einars Bjarnasonar bónda þar og konu hans Kristjönu Björnsdóttur, ljósmóður. Málfríður lauk brottfararprófi frá Kennaraskóla Íslands 1921 og giftist 1928 Guðjóni Eiríkssyni, kennara. Hann lést árið 1970.

Málfríður lagði stund á ritstörf um árabil. Auk skáldsagna og „minningarbóka“ hennar birtust kvæði og greinar eftir hana í dagblöðum og tímaritum og einnig þýddi hún bækur um ýmisleg efni. Málfríður hlaut viðurkenningu frá Menntamálaráði 1978. 

 Helstu verk Málfríðar 
 1977 – Samastaður í tilverunni 
 1978 – Úr sálarkirnunni
 1979 – Auðnuleysingi og Tötrughypja
 1981 – Bréf til Steinunnar 
 1983 – Tötra í Glettingi 
 1986 – Rásir dægranna (eftirlátin rit) 

 Tenglar 
 Málfríður Einarsdóttir; minningagreinar í Morgunblaðinu 1983
 Málfríður með Tötru í Glettingi; grein í DV 1983
Verk Málfríðar
 Bréf til Önnu; Þjóðviljinn 1956

Flokkur:Íslenskir kvenrithöfundar