Bjúga

Bjúga Beygingarlýsing íslensks nútímamáls (ítroðningur eða sperðill) er sver pylsa úr (ódýru) kjötdeigi, söltuð og reykt. Á Þorláksmessu áður fyrr var það stundum tíðkað í sveitum að borða bjúgu til miðdegisverðar. 

 Um beygingu orðsins bjúga 
Í orðabók Eddu er orðið bjúga sagt tvíkynja, þ.e. hvorugkyns og kvenkyns, það bjúgað og þau bjúgun, svo og hún bjúgan og þær bjúgurnar. Flestum er þó ótamt að hafa orðið í kvenkyni, og lang flestir hafa í áranna rás talað um bjúga í hvorugkyni. Sumum þykir og ágætt að muna að orðið bjúga beygist í hvorugkyni eins og orðið auga. Morgunblaðið 1980

 Tengt efni 
 Grjúpán, oft haft sem samheiti um bjúga. 

 Tilvísanir 

 Tenglar 
 Þetta er óskaplega góður matur; grein í Morgunblaðinu 2000
 Hangikets og bjúgnaréttir; grein í Morgunblaðinu 1985