Ljóðaháttur

Ljóðaháttur (að fornu: ljóðaháttr) er bragarháttur sem sjá má í sumum Eddukvæðum, t.d. Hávamálum. Einnig í Sólarljóðum.

Í vísum undir Ljóðahætti eru yfirleitt sex vísuorð eða hendingar (línur), og er fyrri helmingur vísunnar (1.-3. hending) eins að bragformi og sá seinni (4.-6. hending). Stuðlasetning bindur fyrstu tvær hendingarnar saman, síðan eru tveir stuðlar í þeirri þriðju, sbr. feitletrun. Þetta er svo endurtekið í seinni helmingi vísunnar.

  Hávamál 77
Deyr fé,
deyja frændr, 
deyr sjalfr it sama, 
ek veit einn, 
at aldrei deyr: 
dómr um dauðan hvern. Deyr fé,
deyja frændur, 
deyr sjálfur hið sama, 
eg veit einn, 
að aldrei deyr: 
dómur um dauðan hvern. 

Ljóðaháttur er oft notaður til að koma á framfæri lífsspeki, og er stundum leikið með andstæður í fyrri og seinni helmingi vísnanna. Hér er t.d. bent á forgengileika líkamans í fyrri vísuhelmingi, og ódauðleika orðstírsins í þeim seinni. Flestir kannast við seinni hluta eftirfarandi vísu, sem er sú næstsíðasta í Sólarljóðum:

  Sólarljóð 82 
Hér vit skiljumsk, 
ok hittask munum 
á feginsdegi fíra; 
dróttinn minn! 
gefi dauðum ró, 
hinum líkn, er lifa! 

Í ljóðahætti er ekkert rím, hvorki innrím né endarím.

Heimild
 Norska Wikipedian, 31. janúar 2008, og fleiri heimildir.

Flokkur:Bragarhættir

en:Alliterative verse