Núþáleg sögn

Núþálegar sagnir eru aðeins ellefu sagnorð; eiga, mega, unna, kunna, knega, muna, munu, skulu, vilja, vita og þurfa. Í stað þátíðar í annarri kennimynd hafa þær nútíð. Núþálegar sagnir heita svo vegna þess að nútíð núþálegra sagna er mynduð með hljóðskiptum, eða á svipaðan hátt og þátíð sterkra sagna.Íslensk orðhlutafræði eftir Eirík Rögnvaldsson frá árinu 1990 - blaðsíða 81 af 93, undirkafli 8.2.3 Núþálegar sagnir Nafnháttarmerkið er ekki notað á eftir núþálegu sögnunum „munu“, „skulu“, „mega“ og „vilja“orðið „að“ á www.snöru.is (til dæmis er nafnháttarmerkið ekki notað á eftir sögninni að vilja í dæminu „ég vil borða kjúkling“).

Fyrsta kennimyndÖnnur kennimyndÞriðja kennimyndFjórða kennimyndnafnhátturfyrsta persóna eintala nútíð framsöguhátturfyrsta persóna eintala þátíð framsöguhátturlýsingarháttur þátíðarAð unnaÉg ann Ég unniÉg hef unnaðAð kunnaÉg kann Ég kunniÉg hef kunnaðAð munaÉg man Ég mundiÉg hef munaðAð eigaÉg á Ég átti Ég hef áttAð þurfaÉg þarf Ég þurftiÉg hef þurftAð vitaÉg veit Ég vissiÉg hef vitaðAð viljaÉg vil Ég vildiÉg hef viljaðAð megaÉg má Ég máttiÉg hef máttAð knegaÉg knáÉg knáttiÉg hef knáttAð munuÉg mun Ég myndi, ég mundi  (ekki til)Að skuluÉg skal Ég skyldi (ekki til)

Sögnin að knega þýðir að geta, megna, vera einhvers umkominn.

 Annað 
 Til er vísa til að hjálpa manni að læra núþálegu sagnirnar:
 Unna, kunna, muna, má,
 munu, eiga, skulu,
 þurfa, vilja, vita, kná,
 verða hér í þulu.

 Heimildir 

 Tenglar 
 Grein um núþálegu sögnina ‚skulu‘ á sagnavef Háskóla Íslands

 Grein um núþálegu sögnina ‚kunna‘ á sagnavef Háskóla Íslands

 Grein um núþálegu sögnina ‚muna‘ á sagnavef Háskóla Íslands

Flokkur:Tegundir sagna

en:Germanic verb#Preterite-presents