Veik beyging

Veik beyging  er hugtak í málfræði.

Veik beyging í íslensku

Gísli Jónsson, íslenskufræðingur, útskýrið veikar sagnir þannig: 

Veik beyging sagna
Sagnorð hafa ýmist veika eða sterka beygingu. 
Veikar sagnir  hafa tannhljóðsviðskeyti sem endingu (-aði, -ði, -di eða -ti) í þátíð eintölu 1. persónu (t.d. ég elskaði, ég sagði, ég faldi, ég atti).Hugtakaskýringar - Málfræði Flest sagnorð í íslensku hafa veika beygingu:
 Dagurinn byrjaði vel.
 Ég keyrði börnin í skólann.
 Ég lamdi hann óvart þegar hann gekk inn. 
 Hann veit hvort ég sótti bókina. 

á meðan sterkar sagnir eru endingarlausar í þátíð 1. persónu eintölu:
 Ég svaf frameftir.
 Ég leit upp í tréið.

Kennimyndir veikra sagna er eftirfarandi:

Fyrsta kennimyndÖnnur kennimyndÞriðja kennimyndnafnhátturfyrsta persóna eintala þátíð framsöguhátturlýsingarháttur þátíðarað borðaég borðaði ég hef borðaðað elskaég elskaði ég hef elskað

Veik beyging lýsingarorða
Lýsingarorð sem er veikbeygt endar á sérhljóði í öllum föllum, bæði í eintölu og fleirtölu og standa oftast með nafnorði með ákveðnum greini. Hins vegar hafa lýsingarorð sem standa með nafnorðum án greinis oftast sterka beygingu.:

 Skemmtilega konan. (veik beyging)
 Skemmtileg kona. (sterk beyging)
 Fagri skógurinn. (veik beyging)
 Fagur skógur. (sterk beyging)
 Ég þekki fallega manninn. (veik beyging)
 Ég þekki fallegan mann. (sterk beyging)

 Tengt efni 
Listi yfir íslensk nafnorð með veikri beygingu (ekki tæmandi)
Listi yfir íslensk sagnorð með veikri beygingu (ekki tæmandi)

 Tilvísanir 

Flokkur:Málfræði