Nafnháttur

Nafnháttur  er einn fallhátta sagna. Nafnháttur er nafn sagnarinnar svipað og nefnifall nafnorðs, og þekkist oft á nafnháttarmerkinu að sem undanfara. Nafnháttur er algengastur í nútíð.

Nafnháttur er oftast sú fyrsta kennimynd sagnar sem gefin er upp í orðabókum.

 Nafnháttur í íslensku 
 Endingar 

Sagnir í nafnhætti enda oftast á -a:
 að lesa
 að skrifa
 að skoða
 að elska
 að hoppa 
 að vona
en í nokkrum sögnum hefur -a fallið á brott eftir -á:
 að spá
 að sjá
 að fá
Einnig eru til miðmyndarsagnir sem enda á -st:
 að elskast
 að stelast
 að lengjast
Aðeins tvær sagnir enda á -u og eru þær báðar núþálegar (nafnháttarmerkið ‚að‘ er ekki notað með þeim):
 munu
 skuluog aðeins ein endar á -o:
 að þvo Dæmi 
 Að ganga. (nafnháttarmerki + nafnháttur)
 Að hoppa. (nafnháttarmerki + nafnháttur)
 Að vera. (nafnháttarmerki + nafnháttur)
 Að fara. (nafnháttarmerki + nafnháttur)
 Að geta.'' (nafnháttarmerki + nafnháttur)

 Tenglar 

Flokkur:Málfræði
Flokkur:Sagnorð