Dygðasiðfræði

Dygðasiðfræði er einn þriggja helstu strauma í siðfræði. Í grófum dráttum má segja að dygðasiðfræðin leggi áherslu á siðferðilegt hlutverk dygða og skapgerðar, andstætt skyldusiðfræði, sem leggur áherslur á skyldur, og leikslokasiðfræði, þar sem áherslan er á afleiðingar athafna. Rætur dygðasiðfræðinnar má rekja til Forn-Grikkja, einkum Platons og Aristótelesar (saga dygðasiðfræðinnar í kínverskri heimspeki er óháð vestrænni heimspekihefð). 

Nútímadygðasiðfræði þarf ekki nauðsynlega að vera „ný-artistótelísk“ en flestar dygðasiðfræðikenningar nútímans eru það þó að verulegu leyti. Sjálft hugtakið dygð (eða ágæti) er yfirleitt skilið að mestu leyti aristótelískum skilningi og yfirleitt er áhersla á farsæld (evdæmónía) sem endanlegt markmið.

 Dygðasiðfræðingar 
 Í fornöld 
 Sókrates
 Platon
 Aristóteles
 stóumenn
 *Zenon frá Kítíon
 *Krýsippos
 *Epiktetos
 *Seneca
 *Markús Árelíus

 Í nútímanum 
 G.E.M. Anscombe
 Philippa Foot
 Alasdair MacIntyre
 Rosalind Hursthouse

 Tenglar 





Flokkur:Siðfræði