Sveppaeitrun

Sveppaeitrun eru eitrunareinkenni sem stafa af eitruðum efnasamböndum sem er að finna í sveppum. Eitrið er aukaafurð efnaskiptaferla sveppsins. Venjulega stafar sveppaeitrun af því að einhver ruglar eitruðum svepp saman við ætisvepp og innbyrðir hann. Vegna þess hve eitursveppir líkjast oft ætisveppum stafar ruglingurinn af rangri greiningu á sveppnum. Jafnvel reynt sveppatínslufólk verður fyrir sveppaeitrun.

 Einkenni 
Alvarleg einkenni koma ekki alltaf fram strax eftir neyslu sveppsins og oft ekki fyrr en eitrið ræðst á nýrun, nokkrum mínútum eða klukkustundum síðar. Í sjaldgæfum tilfellum koma einkenni sem leiða til dauða ekki fram fyrr en nokkrum dögum eftir neyslu. Dæmigerð einkenni eru:
 Svefnhöfgi
 Höfuðverkur
 Svimi
 Kaldur sviti
 Uppköst
 Mikill magaverkur
 Gula
 Mikill niðurgangur
Ef meðferð við eitruninni hefst fljótt er venjulega hægt að komast hjá alvarlegri einkennum, eins og dauða, ef um mjög eitraðan svepp er að ræða.

 Eitursveppir 
Þrír banvænustu sveppirnir sem til eru eru af ættkvísl reifasveppa (Amanita): grænserkur (A. phalloides), Amanita virosa og Amanita verna; og tveir eru af ættkvísl kögursveppa (Cortinarius): Cortinarius rubellus og Cortinarius orellanus. Þessar tegundir valda flestum dauðsföllum.

 Tenglar 



Flokkur:Eiturefnafræði