Tilvísunarfornafn

Tilvísunarfornafn  er fornafn sem er að margra dómi ekki til í íslensku. Orðin sem og er eru þá talin tilvísunartengingar enda eru þau óbeygjanleg (standa í sama kyni og tölu og fallorðið sem þau vísa til) og standa fremst í aukasetningum eins og aðrar tengingar.

Fornafnið er er lítið notað í talmáli. Bæði sem og er teljast oft aðrir orðflokkar:
Sögn: 
Ég sem ræðu. 
Dagur er liðinn.
Samtenging: 
Þetta fór sem ætlað var. 
Er birta tók var lagt af stað.''

Það þykir málgalli, þegar tengiorðinu að er hnýtt aftan í tilvísunarfornafnið sem,
þannig að sagt er til dæmis: Þetta er maðurinn sem að kom í gær.  Í skáldskap er þó stundum gripið til þessa, ekki síst þegar fylla þarf upp í braglínuna, svo að hrynjandin verði rétt. Dæmi um það er lína Jónasar Hallgrímssonar:
Þá er það víst, að bestu blómin gróa
í brjóstum, sem að geta fundið til.

 Heimildir 



Flokkur:Málfræði
Flokkur:Fornöfn