A

A (borið fram a) er fyrsti bókstafur fönikísks stafrófsins svo og flestra afkomenda þess, til að mynda þess latneska. A var þó ekki sérhljóði eins og í hinu víðnotaða latneska stafrófi, heldur tákn fyrir öndun. Þegar Grikkir tóku upp skrifmál breyttist þetta því að hljóðið hentaði ekki hljóðum grískrar tungu.

Bókstafurinn A þróaðist líklegast út frá híeróglýfum Egypta eða frum-semíska stafrófinu.

64px|Egypsk Híeróglýfa af uxahöfði64px|Frum-semískt uxahöfuð64px|Fönísk alef95px|Grísk alfa46px|Etruscan A37px|Latneskt A Egypsk híeróglýfaUxahöfuð Frum-semísktUxahöfuð Fönísk alefa Grískt alfa Forn-latneskt A Latneskt A

 Ýmsar merkingar bókstafsins 
 Í eðlisfræði,
 A er tákn fyrir amper.
 Í stjörnufræði,
 A stendur fyrir uppgötvanir gerðar á bilinu 1.-15. janúar, þ.e.a.s. bráðabirgðanöfn loftsteina og halastjarna eru samsett úr tölum og bókstöfum sem gefa til kynna hvenær þær fundust.
 a er oft notað til að tákna hálfan langás sporbrautar.
 Í lífefnafræði er A notað sem tákn fyrir alanín og adenósín.
 A er tákn fyrir stærð brjóstahaldara.
 A getur verið skammstöfun fyrir mánuðinn apríl.
 Í tónlist er A nóta.
 Í tölvunarfræði,
 <a> er merkið fyrir tengla í HTML.
 A er notað til sem einkunn, t.d. í skólum, þar sem A er hæsta einkunnin og F sú lægsta.
 A er notað til að tákna venjulega stærð rafhlaðna.
 A var 13. breiðskífa Jethro Tull.

Flokkur:Latneskt stafróf