Íslenska stafrófið

Íslenska stafrófið er stafróf sem er notað til að skrifa íslensku. Íslenska stafrófið hefur 32 bókstafi, en 26 ef broddstafir eru ekki taldir með. Það á uppruna sinn í latneska stafrófinu, sem á rætur að rekja til gríska stafrófsins. Í stafrófinu eru eftirfarandi bókstafir:

 A  Á  B  D  Ð  E  É  F  G  H  I  Í  J  K  L  M  N  O  Ó  P  R  S  T  U  Ú  V  X  Y  Ý  Þ  Æ  Ö a  á  b  d  ð  e  é  f  g  h  i  í  j  k  l  m  n  o  ó  p  r  s  t  u  ú  v  x  y  ý  þ  æ  ö

Broddarnir (´) yfir sérhljóðum tákna hvorki breytileika í áherslu né lengd heldur annað hljóðgildi. Fjórtán bókstafir tákna sérhljóð: a, á, e, é, i, í, o, ó, u, ú, y, ý, æ, ö, auk þess mynda eftirfarandi tvíhljóð: au, ei, ey. Átján bókstafir tákna samhljóð: b, d, ð, f, g, h, j, k, l, m, n, p, r, s, t, v, x, þ. Tveir sérstafir eru í stafrófinu en þeir eru þorn og eð en stafurinn Þ hefur verið í stöðugri notkun í íslensku frá upphafi.

Íslenskan hefur 8 einhljóð: a, e, i, í, o, u, ú, ö. Tvíhljóðin eru au, á, ei, ey, ó og æ, auk þess tvíhljóðast sérhljóðin e, o og ö þegar þau eru borin fram löng. Tvíhljóðin [oi] og [Yi] eru til en myndast einungis með sérhljóði og samhljóðinu g (og / ug). Íslenskan hefur 30 samhljóð: b, d, ð, f, g, [gj], [g], h, j, [J], k, [kj], l, [L], m, [M], n, [N], [ng], [Ng], [nj], [Nj], p, r, [R], s, i, v, [x], þ.

Stafurinn Z var einu sinni hluti af stafrófinu en var tekinn út árið 1973 vegna þess að z er í íslensku borin fram eins og s og þótti því ástæða til að einfalda stafsetningu. Samtímis var rætt um að fella út y og ý en ekki náðist samstaða um það.

Stafirnir C, Q, W, og Z eru ekki notaðir almennt í íslensku, en koma fyrir í sumum nöfnum sem Íslendingar bera, aðallega ættarnöfnum, og eru á íslensku lyklaborði. Margir telja að þeir ættu að vera með í íslenska stafrófinu, enda er stafrófið fyrst og fremst tæki til þess að raða orðum og/eða nöfnum í „rétta“ röð. Séu þessir stafir ekki á ákveðnum stað í stafrófinu getur enginn sagt hvar raða skal nöfnum eins og Carl eða Walter, sem bæði eru vel þekkt hérlendis. Stafrófið var kennt í íslenskum skólum með þessum stöfum allt fram undir 1980. Þá var stafrófið þannig: a, á, b, c, d, ð, e, é, f, g, h, i, í, j, k, l, m, n, o, ó, p, q, r, s, t, u, ú, v, w, x, y, ý, z, þ, æ, ö. Alls 36 stafir.

 Íslenskar stafrófsvísur 
Þessi vísa hefur nýlega fest sig í sessi:

Hér er svo upprunalega útgáfan af vísunum. Þær birtust fyrst í stafrófskveri séra Gunnars Pálssonar í Hjarðarholti, Lítið ungt stöfunarbarn, sem var prentað í Hrappsey 1782, og eru taldar vera eftir hann. Þessi útgáfa hefur lengi verið sú algengasta, en á seinni árum hefur J og V þó yfirleitt verið bætt inn (þeir stafir eru skáletraðir):

 Tilvísanir 

Flokkur:Íslenska stafrófið
Flokkur:Afbrigði latneska stafrófsins
Flokkur:Stafróf