Existencialismo

*Existencialismo (od en oficala Ido Existalismo) esas filozofiala tendenco qua originis dum la 19ma yarcento e kreskis dum la 20ma yarcento, qua exploras la problemo pri homala existo, e koncentras su en la vivanta experienco di pensado, sento, ed individual agado.Lavrin, Janko (1971). Nietzsche: A Biographical Introduction. Charles Scribner's Sons. p. 43. Por l'existencialisti, l'existo precedas l'esenco, e la realeso, la kozi reale existanta, precedas l'existo di la pensado e la volunto pri konoco/intelekto. Segun la vidopunto dil existencialisti, la komenco di la pensado di ula individuo esas l'"anxio dil existo" (angst), qua esas ula sento di timeso, desorientalizeso e konfuzeso, koncerne la manko di senco e mem l'absurdi de la mondo.Solomon, Robert C. (1974). Existentialism. McGraw-Hill. pp. 1–2. Existencialisti ofte exploras temi relate la signifiko, intenci e valori di homala existo.

La precipua idei dil Existencialismo developesis dal Franca filozofo Jean-Paul Sartre, qua studiis Fyodor Dostoyevski e Martin Heidegger, quin ilu lektis dum la duesma mondomilito, kande ilu restis enkarcerigita en koncentreyo por militala kaptiti. Ultre filozofio, Existencialismo influis teologio, dramato, arto, literaturo e psikologio.Guignon, Charles B.; Pereboom, Derk (2001). Existentialism: basic writings Hackett Publishing. p. xiii. ISBN 9780872205956. Ultre Sartre, altra importanta filozofi del Existencialismo esis Simone de Beauvoir, Karl Jaspers, Gabriel Marcel, Martin Heidegger ed Albert Camus.

Nun, on povas parolar pri tri "skoli" Existencialista:
 Atea existencialisti, qui negas l'existo di Deo, exemple Sartre,
 Kristana existencialisti, qui kredas ke Deo existas, exemple Søren Kierkegaard, Fyodor Dostoyevski, Miguel de Unamuno, e
 Agnostika existencialisti, exemple Albert Camus. Por Camus, Deo povas existar, o ne, e ca questiono ne esas importanta por homala existo.

 Referi 

Kategorio:Filozofio