Louis-Marie Grignion de Montfort

Louis-Marie Grignion de Montfort (Montfort-la-Cane, 31 januario 1673 – Saint-Laurent-sur-Sèvre, 28 april 1716) esseva un presbytero francese, fundator del Compania de Maria e del Filias del Sapientia.

Nominate missionario apostolic per Papa Clemente XI, ille exerceva su ministerio in le regiones nord-occidental de Francia: in le Poitou (specialmente in Vendea) e in Britannia. Ille passava le prime annos de su sacerdotio occupante se del hospitales e del povres, ma post le incontro con le Papa mentionate, ille se dedicava quasi exclusive al predication del missiones. Su activitate missionari lo rendeva multo popular e amate per le habitantes de iste regiones, ubi, con su apostolato, ille diffundeva ulteriormente le catholicismo, recipente tamen criticas aspere per parte del hereticos protestante e del jansenistas, con le quales ille se confrontava frequentemente.

Ille esseva autor de varie textos in le quales ille presentava su doctrina spiritual, que ille predicava durante le missiones. Su obra principal es le Tractato del ver devotione al Sancte Virgine, in le qual ille exponeva su doctrina marian: ille es considerate como un del major promotores del culto marian, in le forma que ille soleva appelar le ver devotione, e del Rosario.

Beatificate per Papa Leon XIII in 1888, ille esseva canonisate per Papa Pio XII in 1947. In le anno 2000, sub le pontificato del Papa Johannes Paulo II, esseva aperte le causa — ancora in curso — pro proclamar le doctor del Ecclesia.

 Biographia 
 Infantia 
Il nasceva le 31 de januario 1673 a Montfort-la-Cane (hodie Montfort-sur-Meu), vicin a Rennes, in Britannia, ex Jean-Baptiste Grignion, un advocato que laborava al tribunal de Montfort, e Jeanne Robert. Le duo habeva dece-octo filios, del quales septe moriva pauc menses post le nascentia. Louis-Marie esseva le secunde nascite, ma deveniva le primogenite post le morte, a etate de quatro menses, de su fratre major, nascite in februario 1672. Le parve Louis-Marie esseva baptisate le die sequente a su nascentia, le 1 de februario.
Non es certe si ambe su nomines, Louis e Marie, le esseva date al momento del baptismo; alcun testigos suggere que ille addeva le secunde nomine solmente post le Confirmation.

Alcun septimanas post su nascentia, ille esseva mandate al domo rustic del familia appellate La Bachellaraye, ubi ille esseva confide a mère Andrée, un paysana del loco que le nutriva. In le estate de 1675, su patre comprava le manoir de Bois-Marquer, un vetule residentia nobil medieval in Iffendic, vicin Montfort, e Louis-Marie retornava viver con su familia.

In 1684, a etate de 11 annos, ille se inscribeva al schola del collegio jesuita "Saint-Thomas" de Rennes; in 1690 ille completava le studios classic-humanistic; postea ille studiava philosophia durante duo annos; in 1692, finalmente, ille initiava le studio del theologia.

Su oncle, le sacerdote Alain Robert, qui le guidava in su education desde 1684, post le prime phase de studios, diceva del nepto:
 Omne su magistros habeva pro ille un affection e estimation singular; illes proponeva le como un exemplo rar de diligentia e application al studio; assi que ille, al fin de cata anno, recipeva premios. Ille passava le major parte de su recreationes a facer miniaturas e parve quadros de pietate; e ille los faceva tanto ben que, monstrante un die, a un Consiliario del Parlamento, un imagine facite con su proprie manos de un parve Jesus Bambino jocante con Sancte Johannes Baptista, iste official le dava un ludovico de auro.

 Studios in seminario e ordination sacerdotale 
Il quitava le collegio Saint-Thomas le 2 de novembre 1692 pro dirigir se a Paris, ubi ille frequentava le seminario del ecclesia de Saint-Sulpice, le qual esseva associate con le Universitate del Sorbona pro le inseniamento del theologia.

Ille voleva percorrer a pede le quasi 400 km inter Rennes e Paris, refusante le cavallo que su patre le offereva; in ultra, durante le percurso, ille dava toto lo que habeva a le mendicantes que ille incontrava, tanto que, quando ille arrivava a Paris, ille non possedeva mesmo le moneta necessari pro pagar le taxa del seminario, ni mesmo celle, plus modeste, del "parve seminario" ubi se inscribeva le studentes minus facunde.

Louis-Marie debeva dunque studiar durante tres annos in parve communitates pro seminaristas povre, ancora associate al seminario del sulpicianos e al Sorbonne, ma plus economic. A pagar su taxa al initio esseva un ricca nobildama parisian, amica del familia, appellate mademoiselle de Montigny. Illa, apprendente que le familia Grignion habeva multe problemas economic e multe infantes a sustener, voleva adjutar los financiando le studios de Louis-Marie e prendente cura de un de su sorores, Guyonne-Jeanne. Ma in le hiberno de 1693, illa cessava de pagar le taxa de Louis-Marie, qui, pro poter continuar su studios, acceptava, insimul con tres altere confratres, le incarico de vigilar le cemeterio del ecclesia de Saint-Sulpice.


In 1695, ille esseva finalmente acceptate al "parve seminario", ubi ille habeva como director spiritual le patre François Leschassier. Iste se accorgeva tosto del bon preparation que Ludovico ja habeva, e le faceva participar solmente al lectiones resumitive del vespere. Ludovico esseva nominate bibliothecario del seminario, lo que le permitteva leger multissime libros, como ille ipse diceva in su Tractato del ver devotione al Santa Virgine:

«Io ha legite quasi omne libros que tracta del devotione al Santa Virgine».

In 1699, pro su meritos academicas, ille esseva seligite, inseme con un altere seminarista, pro representar le seminario de Saint-Sulpice al pellegrinage annual al cathedral de Chartres, ubi on venerava le Virgine desde le prime seculos del christianismo in Francia.

Le 5 de junio 1700, die de Pentecoste e anno de Jubilate, ille esseva ordinate sacerdote. Ludovico haberea volite exequer su ministerio in Canada como missionario, a proposition del episcopo de Québec, ma le patre Leschassier, qui deveniva superior general del sulpicianos in le mesme anno, lo impediva, preferrente que ille restava in seminario pro occupar se del formation del candidatos al presbyterato.

Louis-Marie refusava le incarico: ille esseva dunque inviate a Nantes, in le Loire-Atlantique, al communitate de Saint-Clément, un communitate de sacerdotes que predicava missiones. Ma intra paucos menses se manifestava su disillusion con le experientia a Saint-Clément: ille la considerava solmente como un occasion de vita commun, que non le dava le possibilitate de exequer alcun activitate pastoral.

 Apostolato a Poitiers 
Sempre in 1700 moriva a Paris mademoiselle de Montigny, e le marquisa de Montespan, su amica, prendeva cura de tres sorores de Louis-Marie — Guyonne-Marie, Sylvie e Françoise-Marguerite — qui se retirava con illa al abbatia de Fontevrault, ubi le soror del nobildama esseva abbatissa. In april 1701, in occasione del vestition de su soror Sylvie, Louis-Marie incontrava de novo le marquisa pro le prime vice post su ordination presbyteral e le narrava de su experientia decepcionante in le communitate de Nantes. Le marquisa le suggereva alora de ir a Poitiers pro presentar su projectos al episcopo Antoine Girard, qui habeva essite praeceptor del filios del marquisa.

A Poitiers, Louis-Marie non poteva incontrar le episcopo, qui esseva absente, e in le attesa visitava le hospital del citate, que esseva etiam un hospitio pro vetules e sin-tetto. Le hospital non habeva capellanos desde multe tempore, e assi ille decideva de assumer iste incarico usque al retorno del episcopo. Post quasi un mense, ille debeva retornar a Nantes pro concluder su servicio a Saint-Clément, ma le 25 de augusto 1701, ille esseva reinvitate per monsignor Girard a Poitiers, qui le scribeva in un littera:

«Nostre povres continua desirar vostre arrivata [...]».

In novembre, Louis-Marie retornava a Poitiers, e le episcopo lo nominava officialmente capellano del hospital. In un sala del hospital que ille appellava Le Sapientia, ille reuni un dozena de hospitalisatos con major vocation religiose, con le scopo de formar un communitate de oration.

A Poitiers, ille incontrava Marie-Louise Trichet, un puera de dece-septe annos de bon familia, qui veniva confesser se a ille e le eligeva como su guida spiritual. In le estate de 1702, Marie-Louise deveniva conversa del Canonichessas de Sancte Augustino, ma su matre, non approbante le decision de su filia, la faceva retornar a casa ante que illa prendeva le votos. Marie-Louise se adressava alora a Louis-Marie, qui, con le adjuta del episcopo, le trovava un posto como governante in le hospital. Marie-Louise tamen non abandonava su desiro de devenir monacha, e assi Louis-Marie la faceva entrar in le communitate de Le Sapientia e la vestiva con le habito de su communitate, facente la devenir le prime Filia del Sapientia.

Alcun administratores del hospital comenciava opponer se al activitate de Louis-Marie, qui post varie conflictos debeva lassar Poitiers in le primavera de 1703. Ille retornava dunque a Paris e, forte del experientia de Poitiers, voleva occupar se del malades del hospital general Salpêtrière. Ma etiam iste vice ille non esseva ben acceptate per le administration, e esseva expulsite. Ille decideva alora visitar su vetule professores e confratres, ma in le seminario on habeva recipite rumores negative super ille, e le reception esseva frigide: ille esseva considerate un prete "singular e eccentric". Decepcionate per le mal hospitalitate recipite a Paris, ille se retirava al eremitas de Mont-Valérien pro dedicar se exclusive al oration. A Mont-Valérien viveva un communitate de laicos in vita eremitic, assistite per alcun sacerdotes inviate per le archiepiscopo de Paris pro administrar le sacramentos. Le archiepiscopo acceptava le requesta de Louis-Marie de devenir le sacerdote del communitate: ibi ille poteva exercer su ministerio, oblidar le vicissitudes passate e adaptar se al vita eremitic.

Le experientia eremitic durava circa un anno; in martio 1704, patre Leschassier recipeva un littera del hospital de Poitiers que diceva:

«Nos, quatrocento povres, vos supplica humilmente, pro le plus grande amor e gloria de Deo, de facer retornar nostre venerabile pastor, ille qui ama tanto le povres, le senior Grignion.»

Le baptisterio de San Johanes.|thumb|upright=1.1

Louis-Marie retornava de novo al hospital de Poitiers como director general, e con iste nove incarico, ille poteva reprender su obra de reforma: ille rendeva le hospital plus ordinate e pulite, faceva restaurar le ecclesia e ampliava su communitate. Ma post circa dece-quinze menses, le hostilitates con le administratores local reinitiava, e, a suggestion de monsignor Jean-Claude de La Poype de Vertrieu, nove episcopo de Poitiers, ille se resignava e lassava le hospital in manos de soror Marie-Louise.

Le episcopo de Poitiers le proponeva alora de initiar le predication de missiones in le citate e in su diocesi, e Louis-Marie acceptava subito le incarico, pois isto esseva su sonio desde su ordination sacerdotal. Ille preparava un programma pro le missiones e lo submitteva al approbation del episcopo; iste programma includeva: missiones in le parroquias, catechese pro pueros e adultos, retiros spiritual, construction e restauration de ecclesias e cappellas. Post le obra in le ecclesia del hospital, un del restaurationes plus importante esseva celle del baptisterio de San Giovanni, vicin al cathedrale de Poitiers.

In le hiberno de 1705, ille incontrava un juvene laico, Mathurin Rangeard, qui esseva proxime a devenir capucino. Rangeard voleva sequer Louis-Marie in su missiones e restava a su latere usque a su morte. Ma al hostilitates que Louis-Marie continuava a haber con le administratores local se adjungeva le contrastos con le vicario general del diocesi de Poitiers, qui, durante un absentia del episcopo, interrompeva Louis-Marie durante le missa e le reprochava publicamente: le episcopo, al su retorno, non poteva facer alteremente que consiliar le de lassar de novo le diocesi.

 Incontro con Clemente XI 
Papa Clemente XI|thumb|left|upright=0.7
Como sempre, Louis-Marie obediva, ma post haber se consiliate con su confessore, decideva ir a Roma pro peter consilio al Papa, con le scopo de esser assignate a un mission extra Francia.

Ille partiva a pede de Poitiers in martio 1706, e on sape que ille arrivava a Roma duo menses plus tarde, al fin de maio, proque su nomine appare in le registros del casa de reception pro religiosos annexe al ecclesia de San Ludovico del Franceses, ubi ille esseva hospitate del 20 al 26 de maio. Ille succedeva incontrar Papa Clemente XI al initio de junio: post que Louis-Marie le expondeva su situation, Clemente XI le consiliava remaner e operar in Francia.

«Vos ha un campo bastante grande pro exercer vostre zelo. Non vade alicubi altere e labora sempre in perfecte submission al episcopos del dioceses ubi vos essera appellate. In iste modo Deo benedicera vostre labor. [...] In vostre diverse missiones, doce fortemente le doctrina al populo e al pueros, e face renovar solemnemente le promissas del baptismo.»
(Papa Clemente XI a Louis-Marie Grignion de Montfort)

Le Papa lo nominava dunque missionario apostolic e le donava un crucifixo que Louis-Marie portara semper con se usque al die de su morte. Finite le incontro con le pontifice, ille se remitteva in viage e retornava a Poitiers le 25 de augusto; al entrar in le citate, ille incontrava como prime su fidele Mathurin Rangeard, e postea vadeva parlar con le episcopo, qui tamen le diceva de lassar le citate le die sequente. Ille partiva pro Angers, ubi le rector del seminario le suggereva de predicar un mission in su proprie region de origine, le Britannia.

 In Britannia con Leuduger 
Durante le viage verso Britannia, accompaniate per Mathurin Rangeard, Louis-Marie se fermava al abbatie de Fontevrault pro alcun dies, ubi, post cinque annos, ille revideva su soror Sylvie. Postea, ille faceva un pellegrinage al Mont Saint-Michel, ubi visitava le sanctuario de Sancte Michael, al qual ille esseva particularmente devote, e arrivava a Rennes in octobre.

Al initio de 1707, ille se univa a un gruppo de missionarios guidate per Jean Leuduger, con le quales ille laborava per multe tempore in le dioceses de Saint-Brieuc e Saint-Malo. Durante su ministerio, Leuduger utilisava le “methodo breton” de Julien Maunoir, methodo que placera subito a Louis-Marie, proque illo requireva un participation de massa, tanto del clero quanto del fideles (implicate in ceremonias public e processiones), sin voler tamen substituer le pastorale parochial ordinari.

Con le missiones de Leuduger in le diocesa de Saint-Malo, Louis-Marie poteva etiam retornar a Montfort post dece-septe annos de absentia: ille esseva recipite con gaudio per parentes e compatriotas. In julio, ille initiava un mission que comprendeva non solmente Montfort-la-Cane, ma etiam Bécherel e Saint-Suliac.

Ma su permanentia con le missionarios de Leuduger non le faceva oblidar su proprie programma. Passante per La Chèze, ille videva in ruinas le cappella de Notre-Dame de Piété, e decideva reconstruerla, implicante personas experte del communas vicin. Le die del inauguration, ille celebrava un missa cui participava plus que trenta parochias.

Le missionarios non mancava de remarcar le “excentricitate” de Louis-Marie, cuje methodos, non approbate per le altere missionarios, portava Leuduger a allontanar le. Al fin de un predica super le prece pro le mortes, que habeva multo commovite le fideles, Louis-Marie pensava a peter un eleemosyna pro poter celebrar missas funeral. Ma peter moneta esseva contra le regulas del missionarios, e isto esseva usate como pretexto pro expeller le.[12]

Iste secunde rejection lo desanimava plus que illo de Poitiers; ille decideva dunque retraer se in un retiro, insimul con su fidele Mathurin Rangeard e Jean, un altere laico qui decideva sequer le, in Saint-Lazare, prope Montfort. Sur un terreno del familia, se trovava le restos de un vetere lazaretto construite in le medioevo per le Cavalieros de San Lazzaro. Le tres homines comenciava subito render lo habitabile, restaurava le cappella, ubi Louis-Marie ipse fabricava un crucifixo, un statua del Madonna del Sapientia, e un columba pro symbolisar le Spirito Sancte; illes viveva ibi un vita eremitic.

Tamen, iste vita solitari durava solmente pauc septimanas, proque, quando le gente apprendeva del presentia del tres in Saint-Lazare, illes comenciava visitar les e portar alimento. Le eremo deveniva quasi un parochia: le fideles veniva pro assister al missas, recitar le Rosario, e audir le lectiones de catechese. Isto disturbava le parochos local, e in le hiberno de 1708, Louis-Marie quitava Saint-Lazare per ordine del episcopo local.

 Le “grande Calvario” de Pontchâteau 
Ille se dirigeva a Nantes per invitation del vicario general Jean Barrin, su amico. Ille initiava a predicar un mission in Pontchâteau, a 30 km de Nantes, insimul con le sacerdote Gabriel Olivier. Ille diceva al populo que ille voleva construir un “grande Calvario”: un loco de pellegrinage con capellas e statuas que recordava le colline ubi moriva Jesus.

Louis-Marie trovava un planitie quasi circular, que ille appellava “landa del Magdalena”, super le qual ille pensava eriger un collinetta artificial de 330 metros de large, con un fossato circum. Post obtener le permissiones del proprietarios, ille initiava le obras in le estate de 1709. Le projecto recipeva subito multo successo, etiam proque illo habeva le supporto del diocesa. Olivier mesme testimoniava:
 «Durante le mission, nos vadeva un vice per septimana, in le die de reposo, pro incitar le populo a laborar. Le prime vice que io ibi vadeva, jam existava sexanta carros de terra extrahite del fossatos, pronte pro comenciar le montania. Durante iste mission, io videva normalmente 400 o 500 personas ibi laborante: alcunos cavava le terra, alteres la cargava, e alteres la transportava con pannieros; totes se contentava con un frusta de pan nigre que illes portava in lor bolsillo.»[13]

Mathurin Rangeard dirigeva le obras, dum Louis-Marie e Gabriel Olivier predicava missiones e incitava le populo a participar al projecto. In le primavera de 1710, durante le mission in Assérac, Olivier ancora describeba le progresso:
«Le participation del populo cresceva de die in die: io contava circa 500 personas e ben 100 bovos pro traher le carros; tote le gente laborava con un corage surprendente. [...] Io videva personas de omne rango laborar: nobiles, damas e etiam plure sacerdotes portante le pannieros per devotion. Io videva populationes integre venir de omne parte: de Hispania e etiam del Flandras [...].»[14]

In septembre, super le collinetta esseva ponite le tres cruces: celle de Christo e del duo latrones; esseva etiam installate le statuas de Maria, Johannes e Maria Magdalena. A un latere, esseva erigite parve capellas e altere statuas representante momentos del Passion, e finalmente un boschetto esseva plantate in forma de un corona del Rosario.

Post dece-cinque menses de labor, le colle esseva quasi complete, e on pensava inaugurar lo le 14 septembre 1710, festa del Exaltation del Sancte Cruce. Sed al vigilia arrivava le ordine del episcopo de non inaugurar lo: de Versailles esseva venite un ordine de destruer lo. Le corte credeva que le position del colle, troppo proxime al costa, le trinceas e le elevation, poterea esser utilisate per le angleses pro un invasion del Francia.

Louis-Marie passava le nocte del 14 septembre con le episcopo pro comprender le rationes. Le die sequente ille retornava al Calvario, que non poteva esser inaugurate; tamen le festa occurreva de omne modo. Duo septimanas postea, le commandante del militia de Pontchâteau recipeva le ordine de destruer le Calvario. Ille convocava 500 homines, que initialmente refusava. Ma postea, obligate, illes non poteva disobedir e lo demoliva lentemente, como lo diceva mesme le comandante in su reporto:
«Il sembla que iste homines habeva bracios de ferro pro edificar lo, e bracios de lana pro demolir lo.»[15]

Post iste menses de activitate intense, Louis-Marie decideva prender un poco de reposo e faceva alcun dies de retiro spiritual con le jesuitas de Nantes.

Louis-Marie remaneva in le citate plure menses, durante le quales ille predicava in parochias, formava gruppos de oration pro recitar le Rosario, ma super toto, ille laborava in un parve hospital pro incurabiles, le Cour Cathuit, ubi ille trovava duo juvenas que lo adjuvava: Élisabeth e Marie Dauvaise. Ille frequentava etiam un parochia in le quartier Saint-Similien, proxime al Cour Cathuit, ubi ille collaborava con le gruppo de oration del "Amicos del Cruce", al qual ille dava forte supporto e pro le qual ille scribeva le Epistola al Amicos del Cruce.

 Missionario in Vandea 
Le evento del Calvario le rendeva ancora plus popular, e ille esseva invitate per le episcopos de Luçon e La Rochelle in lor dioceses.

Assi, post un marcha de 150 km, ille arrivava in Vandea al initio del anno 1711. Ille initiava immediatemente un mission in Sallertaine, in le diocesi de Luçon, que ille terminava con le construction de un Calvario. Ma iste vice, ille non coinvolgeva multes, e faceva le labor con solmente le parochenos local: alcun capellas e statuas sur un collinetta natural. Le projecto, que durava solmente un mense e esseva inaugurate, esseva destruite per le autoritates militar, como le precedente; isto le obligava a abandonar le diocesi.

In maio 1711, ille arrivava a La Rochelle per invitation del episcopo Étienne de Champflour, qui le assignava un paroecia in Lhoumeau, un parve village costal proxime a La Rochelle. Durante le ultime cinque annos de su vita, ille organisava multe missiones, specialmente in Aunis e Poitou, e anque in le capital de Vandea, Fontenay-le-Comte. Ille predicava anque in Paris in 1713, in Rouen in 1714, e in Saint-Lô al retorno de ille ultime.

Su frequentationes missionari in Vandea le videva presente tanto in le parte nord (plus monasterios, ecclesias, fraternitates e vocations sacerdotal), quanto in le sud, plus ric ma minus devote: ibi le protestantismo habeva un presentia, ma le percentuage in tote le regione restava basse.

Gratias a su experientias anterior, ille habeva elaborate su proprie methodo de mission: primo, ille invitava le populo a ascoltar su predicationes, que preparava al confession individual e al participation in le Eucharistia; su predicationes esseva sequite per cantos que ille ipse componeva (secundo le methodo de Maunoir), e le fideles los apprendeva. Public celebrationes e processiones esseva organisate; ecclesias e capellas esseva restaurate. Al Missa final, ille faceva renovar le promissas baptismal, como su consilio per Papa Clemente XI, in forma de un “contracto de alliantia con Deo”, un consacration a Christo per Maria, signate ante le altare. Ille anque recommendava le Rosario post le mission e plantava un cruce o construceva un parve Calvario in un loco visibile como memoria del mission.

Anque in Vandea ille non evitava gestos spectaculaire. A Roussay, ille interrompeva le predica pro entrar in un taverna vicin, overturnava le tabulas, e obligava le clientes a sequer le al ecclesia. A La Rochelle, ille entrava in un casa de tollerantia pro expeller clientes e prostitutas. Ille se confrontava publicamente con protestante burgenses e nobiles—cosa que altere missionarios evitava—e alcun vices isto conduceva al conversion. Madame de Mailly esseva convertite; Benigne Pagès, un nobildama protestante que habeva cercate de ridiculisar le missionario, plorava post un responsa de ille e plus tarde entrava in le Clarissas.

In septembre 1712, ille comenciava a esser malade. Ille esseva operate dolorosemente al vias urinarie in le hospital Aufrédy de La Rochelle. Mesmo si le operation esseva succedite, ille sentiva que su fin era vicin. In le sequente duo annos, ille subiva plure attentatos: a L’Île-d’Yeu ille quasi esseva capturate per piratas; in La Rochelle, ille incontrava un assassin ma escapava; durante un mission, ille esseva envenenate in su brodo, ma sobreviveva con un antidoto. Ille credeva que le mandatores esseva protestantes.

Jean-Baptiste Blain, su amico e confratre, lo revidiva in 1714 e diceva in su biographia:
 “Quando io lo vide, io lo trovava multo cambiate, exhauste per le labor e penitentias; io esseva certe que su fin esseva proxime.”

Recognoscente le breve tempore que le restava, ille decideva dedicar se a su projecto plus car, como ille habeva scripte a patre Leschassier in decembre 1700:
 “[Io desira] continuemente con preces un parve e povre Compania de sacerdotes que [...] sub le stendardo e protection del Sanctissime Virgine Maria, vade in maniera povre e simple pro catechisar le povres del campania e incitar le peccatores al devotion a Maria.”

Ille retornava al seminario de Saint-Sulpice in Paris pro trovar juvene sacerdotes que voleva unir se a ille in su “Compania de Maria”. Ille distribuiva le regulamento scribite in 1713, titulate "Regula del sacerdotes missionari del Compania de Maria", que includeva voto de paupertate, obedientia, e le “oration incendiate”—un prece que describe le typo de sacerdotes que ille cercava.

In april 1714, ille terminava le mission de Taugon-La-Ronde e scribite a Marie-Louise Trichet, invitante la a junger se pro fundar le ramo feminin del Compania de Maria. Le Figlias del Sapientia, sub su direction, habeva devenite importante in Poitiers, e regiva le hospital general desde 1708; Marie-Louise deveniva su directora general in 1712.

In junio, ille partiva pro Rouen pro invitar su amico Blain a unir se a ille. Blain, tamen, esseva devenite canonic e non voleva abandonar su vita agiate. Le tentativo falliva, como prevideva.

In primavera 1715, ille retornava a Vandea, revidiva Marie-Louise, e scribeva con illa le “Regula primitiv del Sapientia”, approbate per mons. de Champflour le 1º augusto 1715. Un septimana postea, Marie-Louise e Catherine Brunet (le prime discipula) pronunciava lor votos. Iste regula differenteva de celle del Compania de Maria: Louis-Marie lassava a Marie-Louise le guida complete del Figlias del Sapientia, e illa deveniva co-fundatrice. Le regula esseva plus practic que spiritual.

Usque al primavera de 1716, ille se installava a Vouvant; faceva missiones a Fontenay-le-Comte, Mervent (ubi ille viveva como eremita in un grotta), e Saint-Pompain, ubi ille formava le “Penitentes blanc de Saint-Pompain”, qui vadeva in pellegrinage a Saumur pro “obtener de Deo bon missionarios”.

Finalmente, le 1º april 1716, ille initiava su ultime mission in Saint-Laurent-sur-Sèvre. Le episcopo annonciava su visita pro le 22 april, e Louis-Marie preparava un grande reception. Ja debile per le fatiga e effortios, ille cadeva malade de pneumonia quasi al fin del mission. Ille moriva le vespere del 28 april 1716.

Ille esseva sepultate in Saint-Laurent-sur-Sèvre, in le basilica que hodie porta su nomine.

 Culto 
Il “Patre de Montfort” moriva in fama de sanctitate e le gentes commenciava a peregrinar al su tumulo in Saint-Laurent-sur-Sèvre, que per isto esseva appellate “le citate sancte de Vandea”.[22] Le fue attribuite miraculos de sanation, e le devotos lo precava pro obtener gratias, ma soprattutto continuava a participar in le missiones que esseva sovente date per le pauc missionarios del Compagnia de Maria, secundo le methodo del lor fundator. A differente del ramo mascule, le Filias del Sapientia habeva un grande disveloppamento immediatemente e illes esseva requirite ab ospitales e scholas.[23]

Le mesuras repessive contra institutos e ordines religiose adoptate durante le Revolution francese implicava etiam le monfortanos; in ultra, in le region ubi illes laborava, le Francia nord-occidental, eruptava le guerras de Vandea, que Pio XII attribuiva al apostolato de sancto Louis-Marie: «Le Vandea de 1793 esseva le obra de su manos»,[24] que affligeva tote le regione per plus de 20 annos. Ergo le monfortanos debeva esperar le retorno del monarchia e solmente verso 1820 le duo institutos poteva reorganisar se.[25]

Pro initier le causa de beatification, on recoleva tote le scribas que Louis-Marie habeva retinute pro se, comenzante con le Tractato de ver devotione al Sancta Virgine que esseva publicate pro le prime vice in 1842. Intertanto le causa procedeva e, post le fase diocesan in Francia que le faceva servo de Deo, arrivava a Roma, ubi le papa Gregorio XVI lo proclamava venerabile le 7 septembre 1838.

Postea ille esseva beatificate le 22 de januario 1888 per le papa Leone XIII, qui appreciava particularmente su doctrina spiritual. Post le beatification, le doctrina de Louis-Marie deveniva objecto de studio e inspiration pro le Ecclesia e soprattutto pro multe congregationes missionarias que nasceva inter le fin del Octocento e le initio del Novecento. Per exemplo, le papa Pio X le 27 de decembre 1908 scribeva un dedication super un copia del Tractato de ver devotione con le qual ille concedeva le benediction apostolic a tote le lectores: «Nos recommendam fortemente le Tractato de ver devotione a Maria, scribite con tanto mirabile arte per le Beato de Montfort, e de corde grande concedemos le Benediction Apostolic a tote qui legerà iste Tractato».[26]

Ille esseva canonisate le 20 de jullo 1947 per le papa Pio XII, que deveniva multo devote a sancto Louis-Marie tanto que voleva un reliquiario in su cappella private e sovente in su discursos apparea iste admiration verso le Sancto.

Papa Johannes Paulo II.|thumb

Papa Johannes Paulo II esseva particularment devote a sancto Louis-Marie e al Tractato de ver devotione: ille esseva le pontifice que maxime promoveva le spiritualitate monfortane, que es multo presente in su magisterio. Como su motto ille seligeva le paroles: «Totus tuus» que deriva proprie del Tractato, como le ipse pontifice explica:
 «Ecce le origine del Totus tuus. Le expression deriva de sancto Louis-Marie Grignion de Montfort. Illo es le abbreviation del forma plus complete de devotion al Matre de Deo, que sona assi: Totus Tuus ego sum et omnia mea Tua sunt. Accipio Te in mea omnia. Praebe mihi cor Tuum, Maria.»[27]

Sancte Louis-Marie es rememorate etiam in le enciclica Redemptoris Mater:
 «[...] mi es caro rememorar, inter le multe testificantes e maestros de iste spiritualitate, le figura de sancto Louis-Marie Grignion de Montfort, qui proponeva al christianes le consecration a Christo per le manus de Maria, como un medio efficiente pro viver fidelmente le compromissos baptismal.»[28]

Johannes Paulo II inseriva sancto Louis-Marie in le calendario de sanctos le 20 de jullo 1996[29] e le 19 de septembre del medesimo anno ille peregrinava al su tumulo in Saint-Laurent-sur-Sèvre. Le 9 de februario 2000 un causa pro le proclamation de sancto Louis-Marie como doctore de Ecclesia esseva aperite, su petition del episcopo de Luçon François Charles Garnier e del superiores general del tres congregationes monfortane. Le duo congregationes del Curia romana implicate, scilicet le Congregation pro le causas del sanctos e le Congregation pro le doctrina del fide, aperiva le causa nominante como postulatore le patre Battista Cortinovis, S.M.M.

Le basilica de sancto Louis-Marie in Saint-Laurent-sur-Sèvre es visitate cata anno per circa 25.000 peregrinos.[22]

 Operas 
 Tractato de ver devotion al Sancta Virgine 
Bartolomé Esteban Murillo, Immaculata, 1678, Museo del Prado.|thumb
Le Tractato de ver devotion al Sancta Virgine es le opere principal de sancto Louis-Marie. Ille esseva scribite in le ultime annos de su vita, probabilmente circa 1712, in su parve habitation in La Rochelle. Le historia exacte del “Tractato” e le motivo pro le qual illo remaneva celate pro quasi 130 annos non es cognoscite con certezza. On pensa tamen que Louis-Marie lo deliverava al episcopo de La Rochelle pro custodir lo, e le motivo es scribite in le mesme “Tractato”:
«Io preve multe bestias irate que arrivara con furia pro strappare con lor dentes diabolic iste parve scriptura e le persona per le qual le Spirito Sancto se serviva pro scriber lo, o al minus pro involver lo in tenebras e silentio in un cassero, pro que ille non es cognoscite; illes etiam attacchera e persecutera illes que le legerà e tentarà metter lo in practica.»[30]

Es probable que illo se refereva al giansenistas, con le qual ille se scontrava in illes annos super le thema del devotion marian, qui esseva multo critic verso le missionario bretone e su activitates. On pensa que durante le Revolution francese e le guerra civil in illa region, le Tractato esseva occultate per le monfortanos in un cassero sepultate in le campo circa lor casa major in Saint-Laurent-sur-Sèvre, pro evitar que ille sia distrugite. Post le periodo del Revolution, le cassero esseva disterrate; le Tractato esseva trovate casualmente in le bibliotheca del casa major per patre Gabriel Deshayes (post fundator del Fratres de Sancto Gabriele) le 29 de aprile 1842.

Le manuscripto presentava paginas mancante in le initio e qualcun folhas mancante al fin. Insieme con le paginas initiales, le titulo se habeva perso. In le texto, le sol referentia al titulo pare esser in le octave capitulo ubi se tracta del practicas de devotion a Maria: «Como io ja diceva in le prime parte de iste preparation al Regno de Jesu Christo»,[31] le titulo Tractato de ver devotion al Sancta Virgine esseva seligate per le superiore del monfortanos al momento del publication (1843).

Le “Tractato” es subdividite in tres partes:

In le prime parte, le autor presenta su doctrina marian centrata super le necessitate de un devotion a Maria, pois ille considera illa le medio plus secur e necessari pro se consacrar a Deo:
«Si le sanctissime Virgine es necessarie a Deo, in un necessitate dite hypothetic, isto es derivante de su voluntate, on debe dicer que illa es ancora plus necessarie al homines pro attinger lor ultime fin.»[32]

In le secunde parte, ante parlar del devotion, ille fixa le “veritates fundamental del devotion a Maria”, a saber que le devotion marian debe haber Jesu Christo como fin ultime; si illa es fin in se mesme, illo prende le nomine de “falsa devotion”. Le “falsos devotos” pote esser distinguite in sept tipos: critic, scrupulose, exterior, presumptuose, incostante, hypocrite, interessate. Illes se differencia per le tipo de devotion que illes practica:
 Le devotos critic es illes que es contra tote le practicas de pietate marian;
 Le devotos scrupulose considera errate venerar Maria plus que Cristo;
 Le devotos exterior reduce tote lor devotion a practicas exterior;
 Le devotos presumptuose pensa que le devotion marian pote occulter lor peccatos;
 Le devotos incostante manifesta lor devotion solmente quando illes vole;
 Le devotos hypocrite occulta lor peccatos sub le devotion apparente;
 Le devotos interessate recorre a Maria pro satisfacer lor desiderios.

Le secunde parte termina con le presentation del “ver devotion” e un lista de practicas interior e exterior:
«Detectate e condemnate le false devotions al Sancta Virgine, on debe definir breve le ver. Illa es: 1. interior; 2. tener; 3. sancte; 4. constante; 5. disinteressate.»[33]

Le “ver devotion” es interior, quia debe partire del corde e del mente; es tener, quia debe haber in Maria un confidentia tal como un infante; es sancte, quia allontana del peccato; es constante, quia non abandona le practicas de pietate; e finalmente es disinteressate, quia ha como unic fin attinger Christo per Maria.

In le tres parte del “Tractato”, Louis-Marie presenta le puncto central de su doctrina marian, a saber le consecration total a Christo per medio de Maria:
«...On debe dar le tote que nos habe in le ordine de natura e gratia e tote lo que nos potera haber in le ordine de natura, gratia o gloria... e isto per tote le eternitate, sin pretender ni sperar altere recompensa pro nostre offerta e servitio que le honore de apparter a Jesu Christo per medio de Maria e in Maria, mesmo si iste amabile regina non es, como ille es sempre, le plus generose e le plus recognoscente del creaturas.»[34]

Postea veni le practicas interior e exterior necessarie pro se “consecrar”. Illo propone sept practicas exterior: exercitios preparatori al consecration; le recita quotidian del “Coroncina del Sanctissime Virgine”; portar un catena de ferro benedite pro symbolisar que illes es “servitores de Jesu in Maria”; celebrar le solemnitate del Annuntiation; recitar quotidianmente le Ave Maria e le Rosario; le recita del Magnificat; le distaccamento del mundo. Le practicas interior consiste in ager in quatro modos: per Maria, con Maria, in Maria e pro Maria, que es ager secundo le spirito de Maria, imitar Maria, esser unite a Maria e servir Maria.

Le “Tractato” conclude con un appendice que presenta un methodo, constituite per practicas interior e exterior, pro preparar se al eucharistia e pro reciper la, con le texto del consecration da pronunciar e signar.

 Le Amore del Sapientia Etern 
Le Amore del Sapientia Etern es un del obras plus importante de sancto Louis-Marie e constituie le fundamento super le qual ille scribeva tote le altere obras, specialmente le Tractato de ver devotion. Louis-Marie scribeva Le Amore del Sapientia Etern in 1703 durante que ille se trovava in Paris, post haber lassate le hospital de la Salpetrière e ante se transferer al eremitas de Mont-Valérien; ille passava alcun meses in un parve casa proxime al novitiate del jesuitas. Non habente incaricos, ille se dedicava al precation, meditation e lection, usante le bibliotheca que le jesuitas le poneva a dispositorio, e assi scripteva su prime opera.

Al initio, Louis-Marie explica que le Sapientia Etern es un «scientia necessari» e que pro isto debe esser cercate:
 «Pote on amar ardentemente lo que on conosce solmente imperfectemente? Proque on ama tan poco le Sapientia eterna e incarnate, le adorabile Jesu? Proque on non la conosce del toto o quasi.»[35]

Ille distingue duo typos principal de sapientia: le ver e le fals sapientia: le ver sapientia es «le gusto del veritate sine mendacio o maschera. Le natural es le cognition del cosas natural viste eminentemente in lor principios; le supernaturale es le cognition del cosas supernaturale e divine in lor origine»;[36] le fals sapientia, in contrario, es: «le gusto del mendacio velate per aspecto de veritate. Le fals sapientia es le sapientia o prudentia del mundo, e le Spirito Sancto lo distingue in terrene, carnale e diabolic.»[36]

Alora ille explica le origine del Sapientia riportante diverse citationes del Biblia e de sancto Augustino, sin usar su propias paroles, pro «[...] timor de diminuir le splendore e le sublimitate»[37] e presenta le "meravilias del sapientia divine" que ille vide in le creation del mundo e del homine e le "bonitate e misericordia del sapientia divine" post le peccato original: «In fronte del ruina del paupere Adam e su filios, le Sapientia eterna es vivemente commovite. [...] Assi le amorose e auguste regina se offeri in sacrificio al Patre pro [...] rader le homine del servitute del demonio e del flammas del inferno e meritarlle un eternitate felice.»[38]

Ille enumera le donas que recipi qui possede le Sapientia Etern: le capacitate de judicio; le capacitate de facer la cognoscer al alteres; gaudio, dulcessa e pace; le virtutes theological, cardinal e moral;[39] e finalmente, le inspiration pro grandes obras pro le gloria de Deo e le salvation del animas.

Le secunde parte del libro es dedicate al tractar del “Sapientia Incarnate”, resumente le vita del Christo ab le Annuntiation a Maria e analysante le nascentia, le vita, su actiones e su predication, usque a su soffrimentos super le Crucifix: «Le sancte Ecclesia nos face dicer cata die con veritate: “Le mundo non le recognosceva” (Io 1, 10). Si, le mundo non cognosce Jesu Christo, le Sapientia incarnate. E rationante sane, es absurdo cognoscer lo que nostre Domino pativa pro nos e non amar lo ardentemente, como face le mundo.»[40]

Concentrare se super le Crucifix, ille face un reflexion que constitui un del partes plus importante de tote le opera e de su doctrina:
 «Ecce, secundo me, le plus grande “secreto del rege”, le plus grande mysterio del Sapientia Etern: le Crucifix.»[40]

Le crucifix, “objecto de scandalo e humiliation”, es vidite como le medio que le Sapientia se serviva pro “redemer le mundo” e manifestar le gloria de Deo; pro isto, le Sapientia: «[...] non accepta alcun filio si ille non lo porta como signo distinctivo, ni recipi alcun discipulo si ille non lo porta in fronte sin rubor, in corde sin disgusto e in spalla sin traher lo o respinger lo. [...]»[41]

Finalmente, in le ultime parte del opera, ille enumera “le quatro medios pro acquistar le Sapientia divine”: un desiderio ardente, isto es le desiderio de acquistar le Sapientia como premio pro le perfecta observation del commandamentos; un precation continu, que representa le “labor” necessari pro obtenir le Sapientia; un mortification universal, isto es le distaccamento del mundo vivendo in paupertate e humilitate, e adder le mortification del judicio e del voluntates; e finalmente, le quarto medio es le “ver devotion a Maria”: «Ecce le plus grande medio, le plus mirabile del secretos pro haber e conservar le Sapientia divine: un devotion tener e ver a Maria Virgine»,[42] in iste parte final ille explica breve lo que es le “ver devotion” e proque illo es necessari pro se consacrar a Deo, ma pro le importante ruolo que ille ha in le spiritualitate monfortan, ille dedicara a iste argumento su opera principal.

 Le Secreto de Maria 
Le Secreto de Maria esseva scribite post le Tractato de ver devotion e presenta le mesme doctrina del Tractato in maniera plus simple e breve.

In le introduction que ille intitula Le grande secreto pro devenir sancte, pare que ille adresse iste libro a alcun, probabilmente a un confratre: «Ecce un secreto, o anima predestinate, que le Altissimo me ha revelate e que io non ha potite trovar in alcun libro, ni vetule ni nove.»,[43] que, tal como ille, non pote esser revelate («si non al personas meritevole») e que require un certa preparation ante leger lo: «Ante tamen de satisfaccer tu desiderio ardente e natural de cognoscer le veritate, recita devotemente genuflectite Ave Maris Stella e Veni Creator, pro demander a Deo le gratia de comprender e gustar iste mysterio divine.»[44]

Le libro es divise in duo partes. In le prime parte, exactemente como in le Tractato, ille explica le necessitate de sanctificar se per medio de Maria e describe le rolo que Maria habeva ante Deo e ante le homines, e ancora reafirma le necessitate del devotion marian. In le secunde parte presenta le ver devotion sin describer le false devotion, describente tres typos de devotion: adimpler le deberes christian, evitando le peccato e precante Maria; nutrir pro le Virgine estime, amore, confidentia e veneration; devotion total a Maria, que es le que ille tracta in iste libro.

Ille repete alora alcun themas principal de su doctrina marian como le servitude in Jesu per Maria resumente le tres typos de servitude: «Servitude de natura: le homines bon e mal, es servi de Deo in iste maniera [...]; servitude per fortia, e servi de Deo in iste modo es le demonios e le damnate [...]; servitude de amore e voluntate, e es iste con le qual nos debe consacrar nos a Deo per medio de Maria, isto es in le maniera plus perfecte con le qual un creatura pote se donar a su Creatore.»;[45] e le consacration a Jesu per medio de Maria indicando le importantia e le effectos que isto porta a qui lo practica, e resumente schematicamente le practicas interior e exterior que debe facer qui se consacra.

Finalmente, ille presenta duo de su preces a Jesu e a Maria que non es presente in le Tractato o in altere libros, assi como le conclusion que ille intitula Le Arbor del Vita, id est le maniera de facer viver e regnar Maria in nos:
 «Si tu ha trovate le thesoro occultate in le campo de Maria. [...] Si le Spirito Sancto ha plantate in tu anima le ver Arbor del Vita, que es le devotion que io te ha exposite, tu debe poner omne cura in cultivar lo, pro que ille te da su fructo al tempore juste.»[46]

Ille explica alora in septe punctos como cultivar iste Arbor del Vita, proque si bene cultivate, le fructo que ille da essera Jesu: «Al tempore juste ille da su fructo de honor e gratia, id est le amabile e adorabile Jesu, que esseva e sempre essera le unic fructo de Maria.»[47]

Ille conclude Le Secreto de Maria adjungente in appendice le precation de consacration con le qual ille concludeva Le Amore del Sapientia Etern.

 Le Secreto Admirabile del Sancte Rosario 
Le Secreto Admirabile del Sancte Rosario, pro convertir se e pro salvevar se, esseva scribite per sancte Louis-Marie  in le ultimme annos de su vita, probabilmente post 1710. Le libro es divise in cinque partes, tanto quante es le decenas del corona del Rosario, que constituie le titulo de cata uno del cinque capitulos, e a su vice cata decena es subdividite in dece paragrafos, tanto quante es le granos, rosas, del Rosario.

In le prime decena, que ille intitula Le excellentia del Sancte Rosario in su origine e in su nomine, ille parla del origine del Rosario e de su nomine, racontante le historia de sancto Domenico per medio del libro De Dignitate psalterii de Alano de la Rupe.

In le secunde decena, intitulate Le excellentia del Rosario in le preces que lo compone, ille analisa e comenta le preces del Rosario, concentrante se particularmente super le Pater Noster e le Ave Maria, analysante cata linea del duo preces, e specialmente al Ave Maria ille dedica un plus grande reflexion, proque:
 «[...] Illo es mi prece preferite, es mi petra de paragon secure pro discerner qui es guidate per le spirito de Deo e qui es in le illusione del spirito malign.»[48]

In le tertie decena, intitulate Le excellentia del Rosario in le meditation del vita e del Passion de N.S. Jesu Christo, ille analisa le mysterios del Rosario: «Un cosa sacre que difficilmente pote esser comprehendite es un mysterio. [...] Ben justemente le obras de Jesu e de su sancte Matre es nominate “mysterios” proque illes es plen de innumerabile meravilias, perfectiones, e del instructiones sublime e profunde que le Spirito Sancto revela al humiles e simplices que los apprecia.»[49]

Ille analisa le 15 mysterios del Rosario in le prime rosa e dedica le altere nove rosas al meditation del mysterios, explicante le importantia de iste meditation que, essente un medio de grande perfection, non debe esser tal solmente pro sacerdotes e religiosos ma etiam pro laicos.

In le quarte decena, intitulate Le excellentia del Rosario in le meravilias que Deo ha operate pro su beneficio, ille presenta le effectos produse per le recita del Rosario, narrante alcun eventos que occurreva a personajes historic importante, causate per le recita quotidian del Rosario.

Finalmente, in le ultime decena, que ille intitula Maniera de recitar le Rosario, ille monstra como recitar lo attentemente, sin distractiones, genuflectite con le manus conjuncte e con le corona inter le dedos; es melio recitar lo in duo choros con fide, con humilitate, confidentia e perseverantia.

Le libro se conclude sin reportar le quinquagesime rosa que consiste in le texto que ille adjungeva a iste libro, isto es Le Methodos sancte pro recitar le Sancte Rosario. In total ille fornira cinque methodos, ma solmente duo es adjuncte al Secreto del Rosario. Le tertie metodo veni ab un libro de preces del 1761, que ille dava in uso al Filias del Sapientia, e le quarte e quinte methodos ille adjungera a un altere de su libros, le Libro de Predicas. In appendice a Le Methodos sancte pro recitar le Sancte Rosario, ille scribeva Le regulas principal del Sancte Rosario, ubi ille resumiva schematicamente Le Secreto del Rosario.

 Lettera circular al Amicos del Crucifixo 
La Lettera circular al Amicos del Crucifixo es un longe lettera scribite in 1711 ante que ille se transferisse al Vandea e adressate al "Amicos del Crucifixo", un association a Nantes con le qual ille collaborava in le ultime menses passate in ille citate.

In le lettera, prendente inspiration del nomine del association, ille face un reflexion super le Crucifixo centrata super le versiculo del Evangelio secundo Mattheo:
«Si alcuno vole venir post me, se renega se ipse, prende su crucifixo e me sequere»,[50] que ille analisa assi:
 «Tota le perfection christian in effecto consiste in: voler devenir sancte: "si alcuno vole venir post me"; in renuncia: "se renega se ipse"; in suffrimento: "prende su crucifixo"; in action: "me sequere".[51]»

In iste lettera, ille reprende in parte lo que ille scribeva in su prime opera Le Amore del Sapientia Etern, affermante que «nostre peccatos debe esser punite, o in iste mundo, o in le altero. Si illos es punite in iste, non lo essera in le altero.»[52] E como proofe, ille usa le historia de alcun sanctos que in vita «suffriva le plure grande tormentos» e per iste suffrimentos se ha guadagnate le sanctitate.

Post indicar le via que le association debe continuar a sequir: «Certemente, Deo vole facer de vos — Amicos del Crucifixo — tantes sanctos e sanctas, si vos remane fidele a vostre vocation, si vos porta vostre crucifixo sicut debe esser portate, scilicet sicut Jesus Christo lo portava».[53]

Il lista, in le secunde parte del lettera, alcun regulas a sequir "pro portar le crucifixo sicut Christo lo portava":
 non debe nos procurar crucifixos proposito o pro nostre culpa;
 debe semper tener presente le ben del proxime: «si vos face un cosa per se indiferente, ma de qua le proxime se scandalisa mesmo sin un juste motivo, lassala pro un motivo de caritate»;[54]
 non debe pretender esser sicut le sanctos: «ben que illes habeva cercate, petiate e mesmo provocate a se ipso con actiones ridicul, crucifixos, disprecios e humiliationes. Contenta vos de adorare e admirar le opera extraordinari del Spirito Sancto in lor animas. E humilia vos ante un virtute tanto sublime, sin pretender voler volar nosmesme tanto alte. [...];[55]
 on pote tamen peter a Deo le sapientia del crucifixo;
 si on commette un error que nos procura crucifixos, nos debe "humiliar nos interiormente sin turbarsi voluntariemente";
 debe tener presente que Deo procura suffrimentos pro purificar nos, ma sin pensar que «certe crucifixos es testes de fidelitate [...] quia le crucifixos que Deo manda es melio castigos amorose pro nostre peccatos que, como facto es, signos de benevolentia»;[56]
 debe profitar plus del parve suffrimentos que del grande: «Deo non considera tanto le suffrimento in se, ma le maniera con le qual il es acceptate. Suffrer multo ma suffrer mal es suffrer como damnate; suffrer multo con corage, ma pro un causa mal, es suffrer como un martire del diabolo; suffrer multo o parve ma suffrer pro Deo, es suffrer como sanctos.»;[57]
 debe amar le crucifixo con le amore del "part superior del anima", scilicet con "le amore del ration", que «es un amore totalmente spiritual que nasce del felicitate consciente de suffrer pro Deo e que per consequente le anima pote captar, e realmente percipe, recipiente interiormente gaudio e fortia»[58] e, si non necessario, con "le amore del fide" «que face que, mesmo sin experimentar un gaudio sensibile o perceper un placere rational in le anima, on ama e gusta proprie crucifixo con un sguardo de fide pura»;[59]
 debe suffrer qualunque crucifixo sin facer exceptiones;
 "pro suffrer ben" debe tener in mente quatro cosas: le sguardo de Deo que «guarda le homine que luta pro Deo contra le fortuna, le mundo, le inferno e contra se ipse; le homine que porta joyfulmente su crucifixo»;[60] le mano de Deo que «permite tote le mal del natura que nos afflige, ab le plus grande al plus parve»;[61] mirar le plagos e le dolores de Jesus Christo; e finalmente: «mirate altrimenti le belle corona que vos attende in celo, si vos porta vostre crucifixo ben»;[62]
 non debe nos lamentar jammai del crucifixos que alteres nos inflige;
 debe recipier le crucifixo con gratia;
 on pote seliger alcun crucifixos voluntariemente.

 Lettera circular al habitantes de Montbernage 
Le Lettera circular al habitantes de Montbernage es un lettre scribite per sancte Louis-Marie in 1706, post que ille esset expulsate del hospital de Poitiers e habeva comenciate a predicar missiones in ille citate con Mathurin. In illo, ille saluta le habitantes del parochias de Montbernage, Sancto Saturnino, Sancto Simpliciano, e La Resurrection ante partir pro Roma a incontrar le Papa Clemente IX.

Anque si le lettre esseva scribite in le prime annos de su ministerio, illo ja presenta multe de su doctrina. Ille recommenda a su paroquianos de "facer brillar ubique e ante omnes le ver devotion al Sancta Virgine," "exercer le promissas del baptismo," "nunquam faller in le deber de dicer le Rosario cata die publicamente e private," e "frequentar le sacramentos al minus un vice per mes."

Ultra isto, ille propone pro le prime vice le "servitute de Jesus in Maria": "Ora pro me, que mi malvagitates e indignitate non obstacula lo que Deo e Su sancta Mater vole facer per mi ministerio." E efectivamente, ille signa al fin como "Louis-Marie de Montfort, sacerdote e indigno servitor de Jesus in Maria."

 Altere scripturas 
Louis-Marie  scribeva etiam altere textos que merita esser rememorate. Inter illos, noi ha le Regulas del associationes e institutiones que ille fundava:
 Le Crucifixo del Sapientia de Poitiers, un crucifixo que ille creava in le hospital general de Poitiers inter 1701 e 1703 pro le parve communitate de prega “Le Sapientia,” ex le qual nascerea postea le Filias del Sapientia, in le qual ille scribeva lor programma de vita spiritual.
 Le Maximas e Lectiones del Divin Sapientia, un parve libro de maximas e lectiones destinate al Filias del Sapientia que specifica con plus de detalle le programma que illes debeva seguir. Le contento de iste libro es le mesme que le capitulo XXII de Le Amore del Sapientia Eterna.[63]
 Le Regulas del sacerdotes missionarios del Compania de Maria, que ille scribeva circa 1710 pro su paucos confratres del Compania de Maria e que, insimul con le Oration Inflammate e le Lettera al Associatos del Compania de Maria, forma parte del regula actual del Compania de Maria approbate per le Santa Sede.
 Le Oration Inflammate, un oration que ille componeva in le ultimis annos de su vita, probabilmente in le mesme annos in le qual ille scribeva le regula pro le Compania de Maria, in le qual ille demanda a Deo, con tres orationes distincte al Patre, al Filio, e al Spirito Sancto, de poter formar su compania specificante le characteristicas que iste sacerdotes debe haber.
 Le Lettera al associatos del Compania de Maria, un breve lettera que ille dirigeva al membros del Compania de Maria quando ancora nemo sacerdot faceva parte de illo. On pensa que Louis-Marie imaginava que le numero de membros esserea basse; pro isto motivo ille scribeva iste lettera centrate in un versiculo del Evangelio secundum Lucas: “Non time, parve grege, quia placuit a tu Patre dar te su regno,”[64] ubi ille exhorta su futuri confratres a non esser discouragiate si le membros del Compania esseva pauc.
 Le Regula primitive del Sapientia, que es le regula que ille scribeva in 1715 insimul con Marie-Louise Trichet pro le Filias del Sapientia.

In ultra, il ha le regulamentos del diverse associationes que ille creava, tal como le “Societate del 44 Virgines” o le “Penitentes Blancos.” Le regulamentos habeva le scopo de mantener lor membros longe ab immoralitate. Le aderentes del Societate del Virgines (que non poteva exceder 44 inscritte) debeva facer un voto de castitate temporari pro tote le durata de lor inscription. Le Penitentes Blancos requireva que le homines viverea un vita de prega e penitentia longe ab le placeres e vicios pro poter facer le pellegrinage al sanctuario del Sancte Virgine a Saumur que Louis-Marie organisava in 1716.

Finalmente, on rememora le “Lettres,” del qual solmente 34 nos es pervenite. Illas esseva usate principalmente pro reconstituir su biographia.

De “Canticos,” que, secundo le metodo de Julien Maunoir, ille scribeva pro esser cantate durante le missiones, 164 remane; ben que illes non ha valor litterari, illes forni referentias al su doctrina spiritual.

Il dictava su “Testamento” le 27 de aprile a patre Mulot, que ille designateva como su successore como superiore general del Compania de Maria. Le testamento esseva utile pro conoser le nomines de su paucos confratres.

Le “Libro del Predicas” es un quaderno manuscripte que Louis-Marie probabilemente commenciava scriber quando ille esseva seminarista e que ille usava pro scriber su notas pro le missiones.

Categoria:Fundatores de societates e institutos catholic
Categoria:Sanctos per nomine
Categoria:Sanctos francese del seculo 18
Categoria:Sanctos monfortan
Categoria:Sanctos canonisate per Pio XII
Categoria:Scriptores catholic
Categoria:Mariologos