Historia structural del armea roman

Le historia structural del armea roman concerne le major transformationes in le organisation e constitution del fortias armate del antique Roma, le institution militar le plus efficace e de vita le plus longe cognoscite in le historia.Encyclopædia Britannica, Eleventh Edition (1911), The Roman Army Al nivello le plus alte de structura, le fortias esseva dividite in le armea roman e le marina roman, ben que iste duo brancas esseva minus distincte que in multe fortias de defensa national moderne. Intra le nivellos superior de ambe le armea e le marina, cambios structural occurreva como resultato tanto de reformas militar positive como de evolution structural organic. Iste cambios pote esser dividite in quatro phases distincte.

Phase I Le armea derivava de un servicio militar annue obligatori imponite al citatanos, como parte de lor devere verso le stato. Durante iste periodo, le armea roman faceva campanias per sason contra adversarios largemente local.

Phase II A mesura que le extension del territorios sub controlo roman se expandeva e le dimension del fortias cresceva, le soldatesca deveniva gradualmente professionales salariate. Como consequentia, le servicio militar al nivellos inferior (non-salariate) deveniva progressivemente de longe termino. Le unitates militar roman de iste periodo esseva largemente homogenee e multo regulate. Le armea consisteva de unitates de infanteria de citatanos cognoscite como legiones (latin: legiones) assi como truppas alliante non-legionari cognoscite como auxilia. Iste ultimes esseva le plus communmente appellate pro provider infanteria leve, supporto logistic, o de cavalleria.

Phase III Al apogeo del potentia del Imperio Roman, le fortias habeva le carga de occupar e securisar le frontieras del vaste provincias que habeva essite placiate sub controlo roman. Menacias strategic seriose esseva minus commun in iste periodo e le emphase esseva placiate sur le preservation del territorio ganiate. Le armea experientiava cambios in responda a iste nove necessitates e deveniva plus dependente de garnisiones fixe que de campos de marcha e operationes de campo continue.

Phase IV A mesura que Roma comenciava a luctar pro mantener le controlo sur su vaste territorios, le servicio militar continuava a esser salariate e professional pro le truppas regular de Roma. Tamen, le tendentia de emplear elementos alliante o mercenari se expandeva a tal puncto que iste truppas passava a representar un proportion substantial del fortias armate. Al mesme tempore, le uniformitate de structura trovate in le militia anterior de Roma dispariva. Le soldatesca del era variava ab archeos a cavallo legiermente armate usque al infanteria pesante, in regimentos de dimension e qualitate variante. Isto esseva accompaniate per un tendentia in le imperio tardive de un crescentia del predominantia de cavalleria in loco de truppas de infanteria, assi como un necessitate de operationes plus mobile. In iste periodo habeva plus de foco (sur tote le frontieras excepte le est) sur unitates plus parve de truppas que operava independentemente, participante minus in battalias campal e plus in actiones de guerrillia de basse intensitate.