Christianismo primitive

Le christianismo primitive, etiam appellate le Ecclesia primitive o paleo-christianismo, describe le era historic del religion christian usque le Concilio de Nicea in 325. Le christianismo se diffundeva ab le Levante, trans le Imperio Roman e ultra. Initialmente, iste progression esseva strettemente connectite con centros judaic ja establite in le Terra Sancte e con le diaspora judaic in tote le Mediterraneo Oriental. Le prime sequitores del christianismo esseva judee convertite al fide — i.e., christianos judeos — e etiam phenicios, i.e. christianos libanese. Le christianismo primitive comprende le era apostolic e es sequite per, e substantialmente superpone con, le era patristic.

Le sedes apostolic clama haber essite fundate per un o plure del apostolos de Jesus, qui es dicite haber se dispergite ab Jerusalem alicun tempore post le crucifixion de Jesus, circa 26–33, forsan in sequita del Grande Commission. Le christianos primitive se reuniva in parve domos private, appellate ecclesias domestic, ma le communitate christian integre de un citate esseva etiam appellate un ecclesia — le substantivo grec ἐκκλησία (ekklesia) significa literalemente "assemblea", "reunione" o "congregation", ma es traducite como ecclesia o chiesa in plure traductiones anglese del Nove Testamento.

Multes inter le christianos primitive esseva mercatores e alteres con rationes practic pro viagiar a Asia Minor, Arabia, le Balkanes, Oriente Medie, Africa del Nord e altere regiones. Plus que 40 tal communitates esseva establishite jam ante le anno 100, multe in Anatolia (conosicte etiam como Asia Minor), tal como le Septem ecclesias de Asia. Per le fin del prime seculo, le christianismo jam se habeva diffundite a Roma, Ethiopia, Alexandria, Armenia, Grecia e Syria, serviente como fundationes pro le expansion ulterior del christianismo, eventualmente trans tote le mundo.

Categoria:Historia del christianismo