Բէլ

Բէլ (Բէլոս, Բահաղ), բաբելոնեան գերագոյն աստուած, Բաբելոն քաղաքի հովանին։ Սեմական ցեղերը նախապէս Բէլ անուանած են ամէն կուռքի, իւրաքանչիւր ցեղ ունեցած է իր Բէլը։ Բնակութիւն հաստատելով Միջագետքի մէջ եւ ընդունելով շումերական հնագոյն դիցարանը՝ սեմական ցեղերն ու ժողովուրդները Շումերու գլխաւոր աստուած՝ Էնլիլին անուանած են Բէլ։ Բէլը նոյնացուած է նաեւ Մարդուկ աստուծոյ հետ եւ անոր յիշատակը տօնած են Նոր տարուայ սկիզբը, Բաբելոն քաղաքի գլխաւոր տաճարին մէջ։ Բէլի ոսկիէ կիսանդրին տեղադրուած է «Բաբելոնի աշտարակի 7-րդ յարկին վրայ կառուցուած «կապոյտ տաճարին մէջ»։ 

Բէլը նոյնացուած է Սադուրն մոլորակին հետ։ 

Աստուածաշունչին մէջ Բէլը յիշատակուած է Քամեան Քուշի որդի Նեպրովթ անունով, որպէս քաջ եւ հսկայ որսորդ, որ հռչակուելով Բաբելոնի առաջին թագաւոր, ընդարձակած է տիրակալութիւնը։ Կ'ենթադրուի, որ Բէլ–Նեբրովթի պաշտամունքը Բաբելոն ներմուծուած է Եթովպիայէն։ Մովսէս Խորենացին նոյնպէս Բէլ–Նեբրովթին կ'անուանէ բնիկ եթովպիացի։ 

Բէլի կերպարը կ'արտացոլուի «Հայկ եւ Բէլ» հայ դիցաբանական առասպելին մէջ։

 Բալմիրայի Բէլը 
Բէլ անունով աստուածը նախահելլենիստական ​​դարաշրջանին Բալմիրայի գլխաւոր աստուածն էր, ուր զինք կ'երկրպագէին Ագլիբուլ եւ Երհիպոլ աստուածներուն հետ միասին: Սկիզբը ան յայտնի էր որպէս Պահալ՝ համաձայն հիւսիսարեւմտեան երկնային Պահալ բառի (սովորաբար կ'օգտագործուի Հատատ աստուծոյ վերաբերող), մինչև Բէլ-Մարդուկի պաշտամունքը տարածուեցաւ Բալմիրա: Մ.թ.ա. 213 թուականին Պահալը վերանուանուեցաւ Բէլ եւ Բէլի տաճարը նուիրուած էր այս աստուծոյ:

 Ծանօթագրութիւն 

Ստորոգութիւն:Աստուածներ այբբենական կարգով
Ստորոգութիւն:Դիցաբանութիւն
Ստորոգութիւն:Դիցաբանական էակներ