Շաքի (քաղաք)

Շաքի, քաղաք՝ Աղուանքի հիւսիս-արեւմտեան կողմը գտնուող: Իր շրջակայ գիւղերով հայաշատ էր եւ հարուստ` հայրենի պատմական յիշատակարաններով:

Շաքիի շրջակայ գիւղերէն անուանի է յատկապէս Քիշը, որուն առաքելահիմն եկեղեցին եղած է մեծ ուխտատեղի:

 Պատմութիւն 
Շաքի գաւառը կ'ընդգրկէ Օրաբան, Արջկան եւ Կախաւան գետերուն միջեւ, Կովկասեան լեռնաշղթային հարաւահայեաց լանջերէն մինչեւ Զարղունի դաշտ երկարող գօտին:

Շաքի քաղաքը կը գտնուի Կովկասեան լեռնաբազուկներու միջեւ, 700 մեթր բարձրութեամբ հովիտի մը մէջ: Արեւմտեան կողմէն կը հոսի Քիշ գետը, իսկ քաղաքին մէջէն` Գուջանան գետը:

Շաքիի մէջ հայեր ապրած են պատմութեան հին դարերէն: Շաքիի թեմը յիշուած է Ե. դարէն սկսեալ. առաջնորդներ եղած են Եղիազար (680-686) եւ Միքայէլ (705-742) եպիսկոպոսները, որոնք նաեւ Աղուանից կաթողիկոսներ եղան:

Տարօնի Աշոտ Բագրատունի իշխանի որդիները Ը. դարուն Շաքիի մէջ իշխանութիւն կը հաստատեն, որ կը գոյատեւէ մինչեւ Ժ. դար:

Շաքիի իշխանութեան բնակիչները մեծամասնութեամբ հայեր եւ հայախօս դարձած աղուաններ էին:

Արաբական տիրապետութեան ժամանակ Շաքիի մէջ իշխանութիւն կը հաստատէ Սահլ Սմբատեան Առանշահիկ իշխանը:

Լոռիի Կիւրիկեանները 1038-ին տիրապետութիւն կը հաստատէ Շաքիի վրայ, որ կը գոյատեւէ մինչեւ 1105:

Շաքիի բնակչութիւնը ժամանակի ընթացքին կը ստուարանայ Արցախէն, Ագուլիսէն եւ Խոյէն տեղափոխուած հայերով:

 Տիրող իշխանութիւններ 
Վրացական Դաւիթ Դ. թագաւորին բանակը 1117-ին կը գրաւէ Շաքին:

Շաքիի մէջ ԺԳ. դարուն իշխանութիւն կը հաստատեն Շիրվանշահները:

Մոնկոլական արշաւանքներէն ետք, ԺԴ. դարուն Շաքիի մէջ իշխանութիւն կը հաստատէ Օյրաթ ցեղին մէկ հատուածը: Լենկ-Թիմուր 1392-ին կը գրաւէ Շաքին եւ կը սպաննէ անոր տիրակալ Սէյիտ Ալին:

Պարսից շահ Իսմայիլ Ա., որ 1501-ին հիմնած էր Սեֆեան հարստութիւնը, մինչեւ 1510 կ'ամբողջացնէ Աղուանքի նուաճումը: Շաքիի տեղացի իշխողները կը պահեն իրենց ինքնավարութիւնը: Շահ Թահմասպ Ա. 1551-ին ջնջեց Շաքիի ինքնավարութիւնը եւ ղզլպաշ կառավարիչ նշանակելով շրջանը Սեֆեւիներու թագաւորութեան կը միացնէ: Այնուհետեւ Ղաջար ցեղէն պէյլէրպէկիներ Շաքիի կառավարիչներ կ'ըլլան:

Օսմանցիք 1578-ին, 1603-ին եւ 1724-էն 1735 կը գրաւեն Շաքին:

 Խանութիւն 
Հաճի Չելեպի, որ իսլամացած հայ էր, Բարսեղ քահանայի թոռը եւ Ղուրպան բէկի որդին, եւ 1741-1743-ին մասնակցած էր Նատիր շահի տաղստանեան արշաւանքին, 1743-ին Շաքիի խանութիւնը կը հիմնէ:

Հաճի Չելեպի Արցախի մելիքներուն հետ կը դաշնակցի, ընդդէմ Ղարաբաղի Փանահ Ալի խանին:

Շաքի հզօր խանութիւն կը դառնայ եւ իրեն կ'ենթարկէ շրջակայ շարք մը ցեղապետութիւններ: 

Խանութեան պաշտօնական լեզուն պարսկերէնն էր: 

Խանութիւնը իր սեփական դրամը ունէր:

Շաքիի խանութեան բնակչութիւնը կը կազմէին թրքական ցեղային խմբաւորումներ, հայեր, լեզգիներ եւ լեռնային հրեաներ:

Շաքիի խանութեան եւ Ռուսաստանի միջեւ 1805-ին դաշինք մը կնքուի, որմէ ետք Ջաֆար Ղուլի Տոնպոլի 1806-ին Շաքիի խան կը հռչակուի:

Շաքիի խանութիւնը Գիւլիստանի 1813-ի դաշնագիրին հիմամբ Ռուսական կայսրութեան կը միացուի եւ 1819-ին կը ջնջուի:

 Շաքիի հայկական քաղաքամասը 
Շաքիի հայկական քաղաքամասը, որ կ'ընդգրկէր քաղաքին ստորին մասը, երկու թաղերէ բաղկացած էր, որոնք  Գուջանան գետով բաժնուած էին իրարմէ:

Գետին արեւմտեան կողմը տարածուող գօտին կը կոչուէր Արեւմտեան թաղ կամ Էն Ղոլի գեղ, իսկ արեւելեան կողմը տարածուող գօտին` Արեւելեան թաղ կամ Էս Ղոլի գեղ:

Արեւմտեան թաղին մէջ կը գտնուէր Սուրբ Աստուածածին եկեղեցին, որ աւելի ծանօթ էր իբրեւ Ղարիբականաց եկեղեցի: Հոյակերտ եկեղեցւոյ կառուցումը, «արդեամբ ղարիբականաց», սկսած էր 1808-ին եւ աւարտած 1833-ին:

Եկեղեցւոյ ընդարձակ բակին մէջ ամփոփուած են պանդուխտ հայ ննջեցեալներ: 

Հոն կայ Ռուսական բանակի ականաւոր զօրավար Իվան (Յովհաննէս) Լազարեւի հօր` Դաւիթ Լազարեանի մահարձանը, որուն վրայ արձանագրուած է. 

Եկեղեցւոյ կողքին, աջ եւ ձախ կողմերը Սուրբ Մարիամեան օրիորդաց դպրոցն էր եւ Տղայոց ուսումնարանը:

Արեւելեան թաղին մէջ կը գտնուէր Սուրբ Մինաս առաջնորդանիստ եկեղեցին, որ ծանօթ էր իբրեւ Բնիկ քաղաքացոց եկեղեցի:

Շաքիի հայոց բնակարանները տանձի, խնձորի, սերկեւիլի, զղեարի ծառերով ու խաղողի այգիներով շրջապատուած էին:

Շաքի քաղաքը 1820-ական տարիներու տուեալներով ունէր 319 տուն, աւելի քան 1500 հայ բնակիչ: 1897-ի համառուսաստանեան առաջին մարդահամարի տուեալներով քաղաքի հայ բնակչութեան թիւը 4186 հոգի էր:

Շաքիի մէջ մետաքսաթելի տասներեք գործարաններ կային, որոնցմէ ութը հայերուն կը պատկանէր: Մետաքսաթելի ամենամեծ գործարանը Տէր Գէորգեան եղբայրներու հաստատութիւնն էր, ուր աշխատողներուն քանակը կը հասնէր երեք հարիւրի:

Շաքի վաճառաշահ քաղաք էր յատկապէս ամրան եւ աշնան եղանակներուն: Հոն կը վաճառուէին շրջակայ գաւառներուն մետաքսեայ թելերը եւ Տաղստանի տեսակաւոր շալերը:

Շաքիի ճարտարապետական յուշարձաններէն են Խանական պալատը, Վերին եւ Վարին կարաւանատուները եւ չորս բաղնիքներ:

Շաքիի հայոց հին գերեզմանատան մէջ կը գտնուէր Սուրբ Հռիփսիմէ մատուռը, որուն շինութեան թուականը անյայտ է. նորոգուած է 1833-ինՇաքի:
 Ծանօթագրութիւններ