Գրաբար հայերէն

Գրաբար (անգլերէն՝ Classical Armenian) կը նծանակէ «գրական լեզու» երբեմն կը կոչուի՝ Հին Հայերէն կամ Ծիսական Հայերէն։ Հայերէնի ամենահին վկայուած տարբերակն է։ Առաջին անգամ գրի առնուեցաւ 5-րդ դարու սկիզբին (կան կարծիքներ, որոնք կը պնդեն թէ մինչեւ Մեսրոպեան այբուբենը գրի ածնուած էր), եւ այդ ժամանակէն մինչեւ 18-րդ դարը հայ գրականութեան մեծ մասը գրաբարով եղած է։ Բազմաթիւ հին ձեռագիրներ, որոնք բնապէս գրուած էին Հին Յունարէնով, Եբրայերէնով, Ասորերէնով եւ Լատիներէնով, միայն հայերէն թարգմանութեամբ պահպանուած են, ինչը գրաբարով եղած է։ Գրաբարը կրած է իրանական լեզուներու, նամանաւանդ պարթեւերէնի ազդեցութիւնը։

Գրաբարը կը շարունակէ մնալ Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցւոյ եւ Հայ Կաթողիկէ Եկեղեցւոյ ծիսական լեզուն։ Հակառակ անոր, որ անոնց մէջ եւս արդէն կը նահանջէ։ Անիկա կ՚ուսումնասրիուի հայագետերու կողմէն։ Գրաբարը նաեւ կարեւոր է Նախահնդեւրոպական լեզուն ուսումնասիրելու համար։

 Ծանօթագրութիւններ