Սիլվա Կապուտիկեան

Սիլվա Կապուտիկեան ( ), հայ գրող ու բանաստեղծուհի, հանրային գործիչ։

ԽՍՀՄ Պետական մրցանակներու դափնեկիր, ՀՀ մշակոյթի վաստակաւոր գործիչ Սիլվա Կպուտիկեան՝ ծնած է Երեւան, ուր ստացած է երկրորդական եւ համալսարանական ուսումը՝ բանասիրական ճիւղ, ապա աւարտած՝ Մոսկուայի գրականութեան հիմնարկին բարձրագոյն դասընթացքները։

Բանաստեղծութիւններ գրած է պատանեկան տարիքէն, իսկ առաջին ժողովածուները հրատարակուած են 1940-ական տարիներէն սկսեալ։

Գործօն մասնակցութիւն բերած է հանրային կեանքին, համապատասխան պահու գաղափարա-քաղաքական չափանիշներուն։ Իր այս դիմագիծը արտայայտող ունի հրապարակագրական գործեր։ 

Մշակած է նաեւ մանկական գրականութիւն։

Իր բանաստեղծութիւնները, օրին, թարգմանուած են օտար լեզուներու։ Իր կարգին, ունեցած է թարգմանական ծաւալուն գործունէութիւն։ Ունի ռուսերէն՝ աւելի քան 20 ժողովածոյ։ 

Գրած է նաեւ թատրերգութիւններ։

Երեւանի մէջ կայ՝ Կապուտիկեանի անունը կրող, դպրոց եւ փողոց, իսկ 2009-ին բացուած է անոր տուն-թանգարանը։

 Հետաքրքրական փաստեր 

 Սիլվա Կապուտիկեանի հայրը ուսուցիչ Բարունակ Կապուտիկեանն էր: Սիլվան շատ գրութիւններ ունի հօր մասին, որ մահացեր էր իր ծնունդէն 3 ամիս առաջՍիլվա Կապուտիկեան:
 Հօր մահէն ետք Սիլվային ընտանիքը ծանր պայմաններ կը դիմագրաւէ: Մայրը որպէս հաշուապահ կ՛աշխատի, իսկ իր խնամքը կը յանձնուի մօրաքոյրներուն եւ վանեցի տատին:
 Սիլվան ընդամէնը 19 տարեկան էր, երբ Հայաստանի Գրողներու միութեան անդամակցելու առաջարկ կը ստանայ:
 Բանաստեղծուհիին սեղանին պէտք էր անպայման քոնեաք, քաղցրաւենիք եւ թէյի սպասք ըլլային, իսկ ինք կը քնանար սեղանին մօտ դրուած թախտին վրայ:
 Կապուտիկեանի տուն-թանգարանին մէջ բազմաթիւ անձնական իրերու շարքին ցուցադրուած են անոր կրած զարդեղէնները: Ան յատուկ սէր ունէր արծաթեայ զարդեղէններուն հանդէպ, որոնցմէ շատերը նուէր ստացած էր իր ծննդեան տարեդարձներուն առիթով:
 Ազատ ժամերուն Կապուտիկեան կը սիրէր ասեղնագործել եւ հագուստներու նմուշներ գծել: Ան ոչ միայն կը գծէր, այլ նաեւ կը կարէր:
 Կապուտիկեանը կերակուր պատրաստել չէր սիրեր, բայց մեծ հաճոյքով սեղան կը յարդարէր եւ հիւրեր կ'ընդունէր: Սեղանի յարդարանքը կը կատարէր յետին մանրամասնութիւններով:
 Փոքր տարիքէն Սիլվան դաշնամուրի դասերու յաճախած է: Մտերիմներու նեղ շրջանակի մէջ ան երբեմն երգեր է հարազատ Վանի երգեր:
 Բանաստեղծուհիին տուն-թանգարանին մէջ յատուկ խնամքով ցուցադրուած է Յովհաննէս Շիրազի հետ ամուսնութենէն մնացած միակ յիշատակը` գորգը, որ գներ էին իրենց զաւկին`Արա Շիրազի ծնելէն ետք:
 Երբ բանաստեղծուհին իր աշխատասենեակը քաշուէր, ոչ ոք զինք պիտի անհանգստացնէր: Ան կը սիրէր առանձնանալ, իր միտքերուն հետ մինակ մնալ, կարդալ ու գրել… Իսկ այն եզակիներէն մէկը, որ «կը համարձակէր» խախտել անոր անդորրը, իրենց տան սիրուն, բրդոտ կատուն էր, որուն շատ կապուած էր Սիլվային մայրը, բայց ինք կը սարսռար այդ կատուին հպումներէն եւ կը խնդրէր, որ հեռացնեն սենեակէն:

 Գործերէն 
 «Օրերի Հետ» (1945)
 «Սրտաբաց Զրոյց» (1955)
 «Մտորումներ Ճանապարհի Կէսին» (1961)
 «Երգ Երգոց» (1970)
 «Դէ­պի խոր­քը Լերան» (1972)
 Աղբիւր 
 Հայ Կեանք եւ Գրականութիւն, Յարութիւն Քիւրքճեան, երկրորդական բաժին Ա. տարի, էջ 248:

Ստորոգութիւն:1919 ծնունդներ
Ստորոգութիւն:2006 մահեր
Ստորոգութիւն:Երեւան ծնունդներ
Ստորոգութիւն:Երեւան մահացածներ
Ստորոգութիւն:Հայ հասարակական գործիչներ
Ստորոգութիւն:Հայ բանաստեղծուհիներ
Ստորոգութիւն:5 Յունուարի ծնունդներ
Ստորոգութիւն:26 Օգոստոսի մահեր
Ստորոգութիւն:ԵՊՀ շրջանաւարտներ
Ստորոգութիւն:Հայ գրողներ
Ստորոգութիւն:Հայ արձակագիրներ
Ստորոգութիւն:Երեւանի պատուաւոր քաղաքացիներ
Ստորոգութիւն:Գրողներ այբբենական կարգով