Վահրամ Հաճեան

Վահրամ (Ժոզեֆ) Եսայի Հաճեան (), բանաստեղծ։
 Կենսագրութիւն 
Վահրամ Հաճեան, ծնած է Սուրիոյ Եօղուն Օլուգ գիւղը, ապա հաստատուած է Հալէպ եւ պատանի տարիքին նուիրուած է բանաստեղծութեան։

Ներգաղթած է Հայաստան, ուր մեծապէս գնահատուած է իր բանաստեղծի վաստակը։ Հայրենի բանաստեղծներ Գուրգէն Մահարի, Գէորգ Էմին, Մկրտիչ Սարգսեան, Սեւակ Արզումանեան գնահատանքով արտայայտուած են Վահրամ Հաճեանի գործերուն մասին եւ ուսումնասիրութիւններ հրատարակած են գրական պարբերաթերթերու մէջ։

Վահրամ Հաճեան Հայաստանի մէջ ունեցած է նաեւ պատկերասփիւռային եւ ձայնասփիւռային ելոյթներ եւ արժանացած՝ ժողովուրդին ու գրական շրջանակներու ջերմ ընդունելութեան։

Հրատարակած է բանաստեղծութեանց հետեւեալ հատորները.

«Բարձունքներու Կատարին» (1957), «Մեր Երթը» (1959), «Ալ Պանդուխտ Չեմ» (1960), «Հալչող Արծաթներ» (1970), (վերահրատարակուած 1974-ին, յաւելուածներով) եւ «Խօսք Ցասման եւ Յիշատակի»՝ արձակ բանաստեղծութիւն, նուիրուած Մեծ Եղեռնի նահատակներուն (1981):

Մայր հայրենիքի մէջ լոյս տեսած են իր վերջին երկու ստեղծագործութիւնները. «Ճակատագիր» (1989) եւ «Արցունքի Աստղեր» (1991):

Մաս կը կազմէ «Նաւասարդ» ամսագրի խմբագրական մարմնին։

Սիրոյ եւ տառապանքի երգիչն է Վահրամ Հաճեան։ Ունի պարզ եւ հաղորդական ոճ մը։

Ան կ'ապրի Հայաստան եւ Ամերիկա փոխն ի փոխ եւ կը մահանայ 25 Մարտ 2007ին, Քալիֆորնիոյ մէջ։ 
 Աղբիւրներ 

 :

Ստորոգութիւն:1935 ծնունդներ
Ստորոգութիւն:16 Փետրուարի ծնունդներ
Ստորոգութիւն:2007 մահեր
Ստորոգութիւն:25 Մարտի մահեր
Ստորոգութիւն:Գրողներ այբբենական կարգով