Վարդան Հացունի

Վարդան Հացունի, կամ Հ. Վարդան Վ. Հացունի (Վարդան Սոմունճեան, ), հայ բանասէր, ազգագրագէտ։

 Կենսագրութիւն 
Ծնած է 1870 թուականին, Սեբաստիոյ նահանգի Պարտիզակ (այժմ Պահչէճիկ) հայաբնակ աւանին մէջ։ Կրթութիւնը ստացած է Վենետիկի Մխիթարեան միաբանութեան մէջ, որուն անդամ դարձած է։ Մօտ 40 տարի աշխատած է Մխիթարեաններու Միլանի, Կոստանդնուպոլսոյ, Վենետիկի եւ այլ քաղաքներու վարժարաններուն մէջ որպէս ուսուցիչ եւ տեսուչ։

 Ուսումնասիրութիւններ 
Հիմնական աշխատութիւնները նուիրուած են հայ ժողովուրդի հին կենցաղին ու սովորութիւններուն։ 
 Լուսաբանած է հին Հայաստանի երդման առիթները, վայրերը, եղանակները եւ այլն, հետազօտած ուտեստեղէնը, վերլուծած Հայաստանի տարբեր դասերու օգտագործած ճաշատեսակները (անոնց կարգին նաեւ հոգեւոր ճաշատեսակները)։ 
 Քննութեան առած է հայկական տարբեր դրօշակները (քաղաքացիական եւ եկեղեցական), ճշդած՝ Արշակունեաց, Բագրատունեաց, Ռուբինեաններու, տարբեր իշխանական տուներու, զինուորական դրօշներու ձեւերը, գոյները, նշանները եւ այլն։ 
 Ուսումնասիրած է հին Հայաստանի կրթութեան եւ դաստիարակութեան զարգացումը։
 Հանգամանօրէն ուսումնասիրած եւ վերլուծած է աշխարհիկ եւ եկեղեցական հանդերձներու զարգացումը, որ բաժնուած է 11 շրջանի՝ Ուրարտուէն մինչեւ 17-րդ դար։ 
 Անդրադարձած է հայ կնոջ խաղացած պատմական դերին եւ լուսաբանած անոր գործունէութիւնը տարբեր ոլորտներու մէջ։

 Երկեր 
 «Ճաշեր եւ խնճոյք հին Հայաստանի մէջ», Վենետիկ, 1912։
 «Դաստիարակութիւնը հին հայոց քով», Վենետիկ, 1923։
 «Պատմութիւն հին հայ տարազին», Վենետիկ, 1924։
 «Կարեւոր խնդիրներ Հայ Եկեղեցւոյ պատմութենէն», Վենետիկ, 1927։
 «Հայ դրօշները պատմութեան մէջ», Վենետիկ, 1930։
 «Երդմունք հին հայոց մէջ», Վենետիկ, 1932։
 «Ուղղագրութիւն եւ առոգանութիւն», Վենետիկ, 1933։
 «Հայուհին պատմութեան առջեւ», Վենետիկ, 1936։
«Պատմութիւն հայոց աղօթամատոյցին», Վենետիկ, 1965։

 Ծանօթագրութիւններ 

Ստորոգութիւն:10 Յուլիսի ծնունդներ
Ստորոգութիւն:8 Յուլիսի մահեր
Ստորոգութիւն:Հայ բանասէրներ
Ստորոգութիւն:Հայ ազգագրագէտներ
Ստորոգութիւն:Մխիթարեան միաբանութեան անդամներ