Հատած

Հատած, ցեզուրա (լատիներէն՝ caesura հատում), չափածոյ գրութեան մէջ, հատածը տողի մէջի դադարն է, որ կ'օգնէ «շունչ առնելու», երբ տողը 4-5 վանկէն աւելի երկար է։ Ուրիշ խօսքով՝ ան տողի անդամները իրարմէ բաժնող ներքին դադարն է։ 

Հատածը երկար բանատողը կը բաժնէ երկու եւ աւելի մասերու։ Կարճ տողերը հատած չեն ունենար։ Հատածի տեղը հարեւան տողերուն մէջ կրնան ըլլալ փոփոխական (փոքր Հատած) եւ հաստատուն (մեծ Հատած)։ Հայերէն ոտանաւորին բնորոշ է հաստատուն հատած։ Հայկական տաղաչափութեան մէջ մեծ մասամբ հանդէս կու գայ տողի ճիշդ կիսուն։

Վերադառնալով վերի օրինակներէն մէկուն՝ «ին-չու-ապ-շա/ծես-լը-ճակ․․․», շեղագիծով կը նշենք հատածը, որ ոտանաւորի տողին արտասանման պահուն, կը կազմէ անոր «ներքին» դադարը։ Պարզ է, որ հատածը եւս կարեւոր դեր ունի կշռոյթի ստեղծման մէջՅարութիւն Քիւրքճեան, Հայ կեանք եւ գրականութիւն, Ա գիրք, 2003։։

 Ծանօթագրութիւններ 

Ստորոգութիւն:Գրականութիւն