Հրաչյա Թովմասյան

Թովմասեան Հրաչեայ Սուրէնի, ազատամարտիկ։

Կեանքը

Ծնուել է 1964 թուականի դեկտեմբերի 15-ին Արտաշատ քաղաքում։ 1972-1982 թթ սովորել է Արարատ Գոլեցեանի (նախկինում՝ Կրուպսկայայի) անուան միջնակարգ դպրոցում։

1982 թ. ընդունուել է Երեւանի գիւղատնտեսական ինստիտուտի այգեգործական ֆակուլտետի հեռակայ բաժին, որը, սակայն չի աւարտելՌուբէն Սարգսեան, Արծուի յուշը մեր սրտերում, «Նաւասարդ», 8 յունիս 1994:. այգեգործի խաղաղ աշխատանքը նրա համար չէրՎարդգէս Բաբայեան, Նահատակուեցին վասն հայրենեաց, «Նոյ», 24 ապրիլ 1993:...

1982-1983 թթ.. սովորել է Արտաշատի թիւ 54 ուսումնարանում։ 1984-1985 թթ.. ծառայել է Խորհրդային բանակում՝ Թբիլիսիում, ապա՝ Բաթումում։

1986 թ. ծառայութեան է անցել Արտաշատի ՆԳ արտագերատեսչական բաժնում, ապա՝ 1988 թ.՝ քրէական հետախուզութեան բաժանմունքում՝ որպէս օպեր-լիազօրՌուբէն Սարգսեան, Նշեալ արք.:։ Եօթ տարի աշխատել է որպէս շարքային ոստիկան, որից յետոյ ստացել է աւագ լէյտենանտի աստիճանՎարդգէս Բաբայեան, Նշեալ արք.:։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխայ. կինը՝ Արմինէն, դուստրերը՝ Անին եւ ՀրաչուհինԱրեւիկ Ֆահրադեան, Բարեւ, Հրաչ, «Նոյ», 7 յուլիս 1994:։

Մարտական ուղին

1992 թ. կամաւոր մեկնել է պատերազմի։ Մասնակցել է Երասխի, Վարդենիսի, Լաչինի մարտերին։

Դեկտեմբերի 3-ինՍխալ է Ղոչազ լեռան կռիւը թուագրել դեկտեմբերի 2-ով (Իւրա Պետրոսեան, Մեր քարեղէն ոգին, Յուշամատեան արցախեան հերոսամարտում նահատակուած արտաշատցի ազատամարտիկների 1988-1995, Երեւան, 1996, էջ 118)։ Կռիւը սկսուել է դեկտեմբերի 3-ի վաղ առաւօտեան, հետեւապէս կռւում զոհուածների մահուան օրը պէտք է համարել դեկտեմբերի 3-ը։ (տե՛ս Այուազեան Յովհաննէս, Ղարաբաղեան ազատագրական պատերազմ 1988-1994: Հանրագիտարան 1 հատորով. Երեւան, Հայկական հանրագիտարան, էջք 767; 827, հմմտ. Յասմիկ Դանիէլեան, «Ուզում եմ մի կաթիլ լինել այդ մեծ ծովում...», «Նաւասարդ», 21 ապրիլ 1993, Իւրա Պետրոսեան, Նշեալ աշխ., էջ 124)։ թեժ մարտեր էին մղւում Լաչինի Ղոչազ սարի կրակակէտերը լռեցնելու եւ բարձունքը ազատագրելու համար։ Բարձունքն ունէր ռազմավարական կարեւորութիւն, եւ զայն հետախուզելու համար առանձնացուել էր քսան հոգուց բաղկացած խումբ, որի կազմում էին արտաշատցի ընկերներ Հրաչեան եւ ԱրթուրըՆԵՐՍԻՍԵԱՆ Արթուր Համլետի – ազատամարտիկ։ Ծնուել է 1969 թ. օգոստոսի 1-ին Արտաշատում։ Զոհուել է Հրաչեայի հետ նոյն օրը՝ 1992 թ. դեկտեմբերի 2-ին։ Դին գտնուել է 1993 թ. ապրիլին եւ ամփոփուել Արտաշատ քաղաքի գերեզմանատանը։ (տե՛ս Նելլի Բեգլարեան, «Կրակը վերցնում եմ ինձ վրայ...», «Նաւասարդ», 21 ապրիլ 1993)։ Տղայոց խումբը, սակայն, շրջապատուեց թուրքերի կողմից, եւ սկսուեց անհաւասար մարտը։ Հրաչեան նախ վիրաւորուեց ոտքից, ապա կրծքից. պատուհասած երրորդ գնդակը ընդհատեց քաջի պայքարըՅասմիկ Դանիէլեան, Նշեալ արք.:։ Օգնութեան հասած Արթուրը վէրք ստացաւ երիկամներին, սակայն, կարողացաւ, կրակն իր վրայ վերցնելով, ընկերոջ դին հասցնել մերձակայ ձորըՆելլի Բեգլարեան, Նշեալ արք.:։ Հրաչեայի դին գտնուեց մահից միայն չորս ամիս անց՝ ապրիլին, եւ հողին յանձնուեց ամսոյս 10-ին Արտաշատի Ոստան գիւղում։

Ոստիկանութեան Արտաշատի բաժնի շէնքի մուտքին դրուած է հերոսի յուշաքարը, նրա անունով է վերանուանուել փողոց Արտաշատ քաղաքում։

Կերպարը արուեստի մէջ

Մարտական ընկերներ Հրաչեայ Թովմասեանին եւ Արթուր Ներսիսեանին են նուիրուած արտաշատցի գուսան Ռազմիկի «Յաւերժ մնաց» բանաստեղծութիւնըԻւրա Պետրոսեան, Նշեալ աշխ., էջ 122:, հերոսի մահուան կապակցութեամբ եղբայրը՝ Գագիկը, հեղինակել է «Եղբօրս» վերտառութեամբ տապանագիրըԳագիկ Թովմասեան, Եղբօրս, «Նաւասարդ», 1 յունուար 1994:։

 Աղբիւրներ 

 Ներքին յղումներ 
 Եղբօրս
 Յաւերժ մնաց