Ապաթարց

Ապաթարցը կը գործածուի՝
 Արեւմտահայ գրական լեզուի մէջ, կը դրուի բառին զեղչուած ձայնաւորին փոխարէն, յատկապէս կը, մը մասնիկներու ը-ի սղման ատեն։
 Արեւմտեան դ, Օ եւ նման նախամասնիկներով կազմուած յատուկ անուններու մէջ, որոնք համապատասխան լեզուին մէջ ապաթարցով են։
Օրինակ՝ Ժանն տ’Արք։

 Բանաստեղծութիւններու մէջ վանկերու չափը պահելու համար, զեղչուած ձայնաւորի փոխարէն  ապաթարց կը դրուի. 

 Ժխտական խոնարհման կազմութեան ատեն 

 Օժանդակ բային եզակի երրորդ դէմքին է-ն կը փոխուի ի-ի (չի խաղար)։ Այս ի-ն ձայնաւորով սկսող բայերէն առաջ կը զեղչուի, եւ տեղը ապաթարց (') կը գրուի: Օրինակ՝ չի երթար → չ’երթար, չի երգեր → չ’երգեր

Բացառութիւն կը կազմեն ունիմ եւ կամ բայերը, որոնց սահմ. եղ. ներկայ եւ անցեալ անկատար ժամանակներուն ժխտական ձեւերը կը կազմուին չ մասնիկի կցումով եւ առանց ապաթարցի։

Այսպէս՝ չունիմ, չունէի -չկամ, չկայի։

 Գրականութիւն 
 Սերգէյ Աբրահամեան, «հայերէնի կետադրութիւն», ուսումնական ձեռնարկ, 2002։