Ախալցխա

Ախալցխա (, թարգմանաբար՝ «նոր ամրոց», հին անունները՝ "ლომსია"-"Լամսիա" եւ "Խիսկա"), քաղաք Վրաստանի հարաւը, Ախալցխայի շրջանի շրջկեդրոն, Սամցխէ-Ջավախք նահանգի վարչական կեդրոն։

Բնակչութիւնը՝ ։ 1993 թուականի դրութեամբ, Ախալցխայի հայերը կը կազմէին բնակչութեան 62,8%-ը, 2005 թ. ին՝ 45%-ը։ 62,8%-ը, 2005 թ.՝ 45%-ըՊրոզաիկ ախալցխայի լիրիկան։ Ըստ 2002 թուականին պաշտօնական մարդահամարի տուեալներուն, Ախալցխայի շրջանին մէջ կը բնակէին 46,134 մարդ, որոնցմէ 16,879-ը (36,6%)՝ հայեր էինhttp://www.geostat.ge/cms/site_images/_files/english/census/2002/03%20Ethnic%20Composition.pdf։

Ախալցխան հիմնադրուած է ԺԲ. դարու առաջին կիսուն, Փոցխով գետի վրայ, որ Կուր գետի վտակներէն է։ Քաղաքով կ'անցնին Պաթում, Պորժոմ, Ախալքալաք գացող մայրուղիները։

ԺԴ. դարէն մինչեւ ԺԶ. դարու 80-ական թուականները Ախալցխան Սամցխէ-Ջավախք տարածաշրջանի մշակութային, քաղաքական եւ տնտեսական կեդրոնն էր եւ Ջակելի տոհմի աթաբեկներու նստավայրը։ 1579 թուականին քաղաքը կ'իյնայ Օսմանեան կայսրութեան իշխանութեան տակ եւ 1628 թուականէն սկսեալ քաղաքը կը դառնայ Օսմանեան կայսրութեան Ախալցխայի նահանգի () կեդրոնը։

1829 թուականին Ադրիանապոլսոյ հաշտութեան արդիւնքով, Ախալցխան կը միանայ Ռուսական կայսրութեան։

 Հայերը Ախալցխայի մէջ 
Հայերը Ախալցխայի մէջ բնակած են քաղաքի հիմնադրումէն ի վեր։ Հայերու ընկերային-տնտեսական եւ կրթական-մշակութային կեանքը քաղաքին մէջ մեծ ծաղկում կ'ապրի XIX դարու կէսերէն մինչեւ 1917 թուականին։ Ախալցխան կը դառնայ Անդրկովկասի հայ մշակութային եւ արհեստաւորական զարգացած կեդրոններէն մէկը։ Ախալցխան նաեւ հայ զինագործութեան ամէնանշանաւոր կեդրոնն էր։ Յատկապէս յայտնի էին տոհմիկ զինագործներ Չիֆթալարեաններու պատրաստած զէնքերը։

1918 թուականին թրքական զօրքերուն դէպի Անդրկովկաս արշաւանքի ժամանակ, Ախալցխայի հայութիւնը քաղաքապետ Զօրի Զօրեանի ղեկավարութեամբ, կը յաջողի կազմակերպուած դիմադրութեամբ գաւառի սահմաններէն դուրս վտարել թուրքերը։

Ախալցխան նախքան 1917 թուականը, ունէր ինը հայկական եկեղեցի, որոնցմէ այժմ կանգուն կը մնան ընդամէնը երեքը եւ կը գործէ միայն մէկը՝ Սբ. Գրիգոր Լուսաւորիչ եկեղեցին։ Մէկ այլ եկեղեցի՝ Սբ. Նշանը, որ թէեւ կանգուն է, սակայն Խորհրդային Միութեան տարիներուն բռնագրաւուած է՝ եւ մինչեւ այսօր վերադարձուած չէ Վիրահայոց թեմինՏե'ս http://www.javakhk1915-23.com/J15-23_surb_nshan_am.html ։

Քաղաքին մէջ կը գործեն եօթը հայկական կրթօճախներ, որոնցմէ մէկն է Կարապետեան ուսումնարանը։ Նշեալ ուսումնարանը, Թիֆլիսի Ներսիսեան վարժարանէն ետք հռչակուած էր երկրորդը՝ ամբողջ Անդրկովկասի մէջ։ Այսօր, գործող միակ հայկական դպրոցը՝ Յովհաննէս Թումանեանի անուան դպրոցն է: 2004-2005 ուսումնական տարեշրջանին ունէր 550 աշակերտ։ 20-րդ դարու սկիզբէն կը գործէ նաեւ տպարան մը։ Տարբեր ժամանակներու ընթացքին տպագրուած են հինգ հայալեզու թերթ եւ ամսագիր։

1860 թուականին Ախալցխայի մէջ ստեղծուած է հայկական թատրոն, ուր բեմական ներկայացումներով հանդէս եկած են Պ. Ադամեանը, Սիրանուշը, Վ. Փափազեանը եւ այլ ականաւոր դերասաններ։

 Յայտնի ախալցխահայեր 
Ծնունդով Ախալցխայէն են հայ ակադեմիկոսներ՝ Յակոբ Մանանդեանը, Ստեփան Մալխասեանցը, Վ. եւ Բարթողիմէոս Ֆանարջեանը, Արամ Ղանալանեանը, Հ. Ղանալանեանը, Ա. Աղամբէկեանը, Մ. Կասեանը եւ ուրիշներ։

Հանրածանօթ նկարիչներ են՝ Վարդգէս Սուրենեանցը, Յակոբ Կոճոյեանը, Վ. Գայֆաճեանը, նշանաւոր երգիչներ եւ երգչուհիներ՝ Լուսինէ Զաքարեանը, Շարլ Ազնավուրը, յայտնի ֆիլմի նկարահանիչներ՝ Կարօ Ալվարեանը, Վ. Վարդանեանը, դերասաններ՝ Կարպ Խաչվանքեանը, Շ. Ղազարեանը։

Դարասկիզբին Ախալցխան ունեցած է ականաւոր զօրավարներ՝ ինչպէս Ա. Սուջեանը, Օ. Ղասաբբաշեանը, դեր-ծովակալ Ա. Սաղոյեանը, տոհմիկ զինագործ Չիֆթալարեանները։ Ախալցխայէն է նաեւ կաթողիկէ եկեղեցւոյ ակնառու հոգեւորական, հայ կաթողիկէ համայնքի կաթողիկոս-պատրիարք՝ քարտինալ Գրիգոր-Պետրոս Աղաճանեանը։

 Քոյր-քաղաքներ 
  Կիւմրի, Հայաստան
  Երեւան, Հայաստան
  Արտուին, Թուրքիա
  Արտահան, Թուրքիա

 Ծանօթագրութիւններ 

 Արտաքին յղումներ 
 Ախալցխայի տեղեկատուական կայք
 Սուրբ Նշան նախագիծ 
 Ախալցխայի հայութեան կացութիւնն ու խնդիրները 2005 թ. «168 ժամ» թերթի ակնարկում
 Ջավախք Մետիա – Ջավախքի միացեալ տեղեկատուական կայք 
 Ջավախքի տեղեկատուական շեմ 
 Ջավախքի ուղեցոյց 
 Ջավախքի երգարան 
 Ջավախքի ֆորումը 
 Լուրեր և վերլուծումներ Ջավախքէն
 Պատմութիւն, լուսանկարներ, տեսահոլովակներ

Ստորոգութիւն:Վրաստան