Ճկուն սկավառակ

Ճկուն սկավառակ, ճկուն մագնիսական սկավառակ (, ), շարժական արտաքին հիշողության սարք (պահոց) է, օգտագործվել է տվյալները գրելու և պահպանելու համար։ Վրան տեղադրված է պաշտպանիչ պլաստիկե սկավառակակիր՝ ծածկված ֆերրոմագնիսե շերտով։ Կրիչը կարդալու համար ստեղծված է սկավառակամեջը։ Այն փոխարինվել է USB ֆլեշ կրիչով։

Առաջին անգործունյա սկավառակները, որոնք հայտնագործվել և պատրաստվել են IBM-ի կողմից, ունեին 8 դյույմ սկավառակի տրամագիծ (203,2 մմ)։ Հետագայում, 5¼ դյույմ, իսկ հետո 3½ դյույմը դարձան տվյալների պահպանման և փոխանցման ամենուր տարածված ձև 21-րդ դարի առաջին տարիներին։ 3½ դյույմանոց անգործունյա սկավառակները դեռ կարող են օգտագործվել արտաքին USB սկավառակի սկավառակի հետ։ 5¼ դյույմանոց, 8 դյույմանոց և այլ չափերի անգործունյա սկավառակների համար նախատեսված USB կրիչներ հազվադեպ են մինչև գոյություն չունեն։ Որոշ անհատներ և կազմակերպություններ շարունակում են օգտագործել ավելի հին սարքավորումներ՝ անգործունյա սկավառակներից տվյալներ կարդալու կամ փոխանցելու համար։

Անգործունյա սկավառակներն այնքան տարածված էին 20-րդ դարի վերջին մշակույթում, որ շատ էլեկտրոնային և ծրագրային ծրագրեր շարունակում են օգտագործել պահման պատկերակները, որոնք նման են անգործունյա սկավառակների մինչև 21-րդ դարը։ Թեև անգործունյա սկավառակի կրիչները դեռևս ունեն որոշ սահմանափակ կիրառություններ, հատկապես հին արդյունաբերական համակարգչային սարքավորումների դեպքում, դրանք փոխարինվել են տվյալների պահպանման մեթոդներով՝ տվյալների պահպանման շատ ավելի մեծ հզորությամբ և տվյալների փոխանցման արագությամբ, ինչպիսիք են USB ֆլեշ կրիչները, հիշողության քարտերը, օպտիկական սկավառակները և պահեստավորումը։ հասանելի է տեղական համակարգչային ցանցերի և ամպային պահեստի միջոցով։

 Պատմություն 
Առաջին առևտրային անգործունյա սկավառակները, որոնք մշակվել են 1960-ականների վերջին, ունեին 8 դյույմ (203,2 մմ) տրամագծով; և ուրիշներ։ Այս սկավառակները և հարակից կրիչներն արտադրվել և կատարելագործվել են IBM-ի և այլ ընկերությունների կողմից, ինչպիսիք են Memorex-ը, Shugart Associates-ը և Burroughs Կորպորացիան։ «Ճկուն սկավառակ» տերմինը տպագրվել է դեռ 1970 թվականինIBM's 370/145 Uncovered; Interesting Curves Revealed, Datamation, November 1, 1970 և չնայած IBM-ն իր առաջին լրատվամիջոցը հայտարարեց որպես Տիպ 1 սկավառակ 1973 թվականին, արդյունաբերությունը շարունակեց օգտագործել «Ճկուն սկավառակ» կամ «Ճկուն» տերմինները։

1976 թվականին Shugart Associates-ը ներկայացրեց 5¼ դյույմանոց FDD-ը։ Մինչև 1978 թվականը կային ավելի քան տասը արտադրողներ, որոնք արտադրում էին նման FDD-ներ։ Գոյություն ունեին մրցակցող անգործունյա սկավառակի ձևաչափեր՝ կոշտ և փափուկ հատվածի տարբերակներով և կոդավորման սխեմաներով, ինչպիսիք են Մանչեսթերի դիֆերենցիալ կոդավորումը (DM), փոփոխված հաճախականության մոդուլյացիան (MFM), M2FM և խմբային կոդավորված ձայնագրումը (GCR): 5¼ դյույմանոց ձևաչափը փոխարինեց 8-դյույմանոց ձևաչափը մեծ մասի համար, և կոշտ հատվածով սկավառակի ձևաչափն անհետացավ։ DOS-ի վրա հիմնված ԱՀ-ներում 5¼ դյույմանոց ձևաչափի ամենատարածված հզորությունը 360 ԿԲ էր, երկկողմանի կրկնակի խտության (DSDD) ձևաչափի համար՝ օգտագործելով MFM կոդավորումը։ 1984 թվականին IBM-ն իր PC-AT մոդելով ներկայացրեց 1,2 ՄԲ երկակողմանի 5¼ դյույմանոց անգործունյա սկավառակը, բայց այն երբեք մեծ ժողովրդականություն չդարձավ։ IBM-ը սկսեց օգտագործել 720 ԿԲ կրկնակի խտության 3½ դյույմանոց միկրոֆլոպի սկավառակը իր Convertible laptop համակարգչի վրա 1986 թվականին, իսկ 1,44 ՄԲ բարձր խտությամբ տարբերակը IBM Personal System/2 (PS/2) գծով 1987 թվականին։ Այս սկավառակակիրները կարող էին ավելացվել։ համակարգչի հին մոդելներին։ 1988թ.-ին IBM-ը ներկայացրեց սկավառակ 2,88 ՄԲ կրկնակի ընդլայնված խտության (DSED) սկավառակների համար իր PS/2 լավագույն մոդելներում, սակայն սա կոմերցիոն ձախողում էր։

1980-ականների սկզբին պարզ դարձան 5¼ դյույմ ձևաչափի սահմանները։ Ի սկզբանե նախագծված էր ավելի գործնական, քան 8 դյույմանոց ձևաչափը, այն դառնում էր չափազանց մեծ; Քանի որ ձայնագրման մեդիայի որակը մեծանում էր, տվյալները կարող էին պահպանվել ավելի փոքր տարածքում"The Microfloppy—One Key to Portability", Thomas R. Jarrett, Computer Technology Review, winter 1983 (Jan 1984), pp. 245–7։ Մշակվել են մի քանի լուծումներ՝ տարբեր ընկերությունների կողմից առաջարկվող 2-, 2½-, 3-, 3¼-Picture of disk,, 3½- և 4 դյույմանոց սկավառակներով (և Sony-ի 90 մմ × 94 մմ (3,54 × 3,70 դյույմ) սկավառակներով։ Նրանք բոլորն ունեին մի քանի առավելություններ հին ձևաչափի նկատմամբ, ներառյալ կոշտ պատյան՝ լոգարիթմական մետաղյա (կամ ավելի ուշ, երբեմն՝ պլաստիկ) կափարիչով գլխի բացվածքի վրա, որն օգնեց պաշտպանել նուրբ մագնիսական միջավայրը փոշուց և վնասից, և լոգարիթմական գրելու պաշտպանության ներդիրը։ ինչը շատ ավելի հարմար էր, քան նախկին սկավառակների համար օգտագործվող կպչուն ներդիրները։ Հաստատված 5¼ դյույմանոց ձևաչափի շուկայական մեծ մասնաբաժինը դժվարացրեց այս բազմազան փոխադարձաբար անհամատեղելի նոր ձևաչափերի շուկայական զգալի մասնաբաժին ձեռք բերելը։ Այնուհետև արագորեն ընդունվեց Sony-ի դիզայնի տարբերակը, որը ներկայացվեց 1982 թվականին շատ արտադրողների կողմից։ 1988 թվականին 3½ դյույմը գերազանցում էր 5¼ դյույմից1991 Disk/Trend Report, Flexible Disk Drives, Figure 2։

 Ծանոթագրություններ 

Կատեգորիա:Ամերիկյան հայտնագործություններ
Կատեգորիա:Ինֆորմացիոն կրիչներ
Կատեգորիա:Համակարգչի հիշողության սարքեր