Խանություն

Խանություն, ենթակա ավատատիրական իշխանություն՝ խանի գլխավորությամբ, որը ենթարկվում էր երկրի միապետին (շահ)։ Գոյություն է ունեցել Մերձավոր Արևելքում, հիմնականում Պարսկաստանում՝ Աֆշարների, Ղաջարիների արքայատոհմերի կառավարման ժամանակ։

18-րդ դարի կեսին և 19-րդ դարի սկզբին խանության կարգավիճակում էին Արևելյան Հայաստանի բոլոր գավառները, որոնք համախմբված էին Երևանի, Նախիջևանի, Ղարաբաղի և Գանձակի (Արաքս գետից հյուսիս), Խոյի, Ղարադաղի, Մակուի, Ուրմիայի (Արաքս գետից հարավ) խանություններում։

 Պատմություն 
Անվանումը նույնական է զարգացած միջնադարում գոյություն ունեցող թյուրքական, թաթար-մոնղոլական պետական կազմավորումների հետ (Ոսկե հորդա, Իլխանություն, Կազան, Ղրիմ և այլն), սակայն ուշ միջնադարում՝ որպես վարչաքաղաքական միավոր, կիրառվում էր միայն Իրանում։ Միջին Ասիայում շարունակել են գործել մի քանի խանություններ (Խիվա, Բուխարա և այլն), որոնք, սակայն ինքնիշխան պետություններ էին։

 Տես նաև 
 Հյուսիսային Իրանի խանություններ

Կատեգորիա:Ղաջարական Պարսկաստան
Կատեգորիա:Իրանն ուշ միջնադարում
Կատեգորիա:Իրանի վարչական բաժանում
Կատեգորիա:Ասիայի պատմական միապետություններ