Օլեգ Բլոխին

Օլեգ Վլադիմիրի Բլոխին (, ), ուկրաինացի խորհրդային ֆուտբոլիստ, հարձակվող, խորհրդային լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկըВЫДАЮЩИЙСЯ ФУТБОЛИСТ ОЛЕГ БЛОХИН НАГРАЖДЕН ОРДЕНОМ ПРЕПОДОБНОГО НЕСТОРА ЛЕТОПИСЦАСпорт-экспресс. Звезда Олег БлохинFootball.ua. 50 лучших. Динамо։ Սահմանել է խորհրդային ֆուտբոլի բազմաթիվ ռեկորդներ։ Կարիերայի ավարտից հետո անցել է մարզչական աշխատանքի։

Եղել է խորհրդային ֆուտբոլի պատմության լավագույն ֆուտբոլիստներից մեկը, արժանացել բազմաթիվ մրցանակների և պարգևների, որոնց թվում՝ Ոսկե գնդակի դափնեկիր (1975)միայն 3 խորհրդային ֆուտբոլիստի է հաջողվել ստանալ Ոսկե գնդակ, ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետ (1972), սպորտի վաստակավոր վարպետ (1975), Ուկրաինայի վաստակավոր մարզիչ (2005), ԽՍՀՄ յոթակի չեմպիոն, հնգակի գավաթակիր, ՈՒԵՖԱ-ի գավաթակիրների գավաթի կրկնակի հաղթող, Ուկրաինայի ազգային լեգենդ (2021)։

Ընդգրկված է բոլոր ժամանակների լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակում՝ ըստ Planète Foot-ի, Voetbal International-ի և FourFourTwo-ի վերսիայով։ ԽՍՀՄ ֆուտբոլի ազգային հավաքականի ռեկորդակիր է անցկացրած խաղերի և խփած գոլերի քանակով։ Խորհրդային երեք ֆուտբոլիստներից մեկն է, ով  արժանացել է «Ոսկե գնդակի»։ Առաջին խորհրդային ֆուտբոլիստն է, ով գերազանցել է Գրիգորի Ֆեդոտով ակումբի 200 գոլի շեմը և միակ ֆուտբոլիստը, ով գերազանցել է Գրիգորի Ֆեդոտովի ակումբի 300 գոլի շեմը։ Ֆուտբոլային կարիերան ավարտել է 1990 թվականին։

1989 թվականին Օլեգ Բլոխինի հրաժեշտի խաղի նախօրեին Սպորտի պալատում կայացած համերգի ժամանակ Թամար Գվերդծիթելին կատարել է «Վիվատ, արքա» երգը, որը հատուկ գրվել է Յուրի Ռիբչինսկու (բառեր) և Գենադի Տատարչենկոյի (երաժշտություն) կողմից՝ Բլոխինի համար։

1990-2002 թվականներին աշխատել է Հունաստանի ֆուտբոլային ակումբներում որպես մարզիչ։ 2003-2007 թվականներին և 2011 թվականի գարնանից մինչև 2012 թվականի աշունը եղել է Ուկրաինայի հավաքականի գլխավոր մարզիչը։ Նրա ղեկավարությամբ հավաքականը հասել է իր ամենաբարձր նվաճմանը՝ հասնելով 2006 թվականի աշխարհի առաջնության քառորդ եզրափակիչ, առաջնության արդյունքներով ընդգրկվելով աշխարհի լավագույն ութ թիմերի մեջ։ 2018 թվականին նշանակվել է Ուկրաինայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի ռազմավարական զարգացման խորհրդի ղեկավար։

 Խաղային կարիերա 
 Վաղ տարիներ  
Ծնվել է 1952 թվականի նոյեմբերի 5-ին Կիևում՝ մարզական ընտանիքում։ Մայրը՝ Եկատերինա Ադամենկոն, հայտնի թեթև աթլետ է եղել, հայրն աշխատել է «Աշխատանքային ռեզերվներ» սպորտային ընկերության Կիևի մարզային խորհրդում։

Ֆուտբոլային կարիերան սկսել է Կիևի «Դինամոյի» երիտասարդական թիմում։ 1962 թվականից սկսել է մարզվել «Դինամո» (Կիև) դպրոցում (առաջին մարզիչ՝ Ալեքսանդր Լեոնիդով)։ 1969 թվականին 16-ամյա Բլոխինը 100 մետրն անցել է 11 վայրկյանում, որը համապատասխանում էր առաջին կարգի նորմատիվին։ Հայտնի արագավազորդ Վալերի Բորզովի մարզիչ Վ. Վ. Պետրովսկին երկար ժամանակ առաջարկել է նրան փոխել ֆուտբոլը սպրինտով։ Չնայած իր փխրուն կազմվածքին, Բլոխինն անմիջապես աչքի է ընկել իր շարժման արագությամբ և մարզումներին նվիրվածությամբ։ Շատերին պարտվելով խաղի ուժային տարրերում՝ Բլոխինը, իր տաղանդավոր մարզչի օգնությամբ, արագ զարգացրել է գնդակով խաղալու տեխնիկան և ըմբռնել խաղի մարտավարությունը։ Երիտասարդ մարզիկի հայրը որդուն մարզել է ընդհանուր ֆիզիկական պատրաստվածություն, սովորեցրել է արագ և ճիշտ վազել կրոսը։ Օլեգը սկսել է հաճախակի գոլեր խփել՝ հեշտությամբ շրջանցելով ավելի խոշոր մրցակիցներին։

 Խաղացողի կարիերա 
Բլոխինը «Դինամոյի» գլխավոր թիմում իր նորամուտը նշել է 1969 թվականի նոյեմբերի 25-ին Թբիլիսիի «Լոկոմոտիվ» մարզադաշտում, երբ Վիկտոր Մասլովը դաշտ է դուրս բերել 17-ամյա հարձակվողին տեղի ակումբի դեմ խաղում։

Խաղացել է ԽՍՀՄ պատանեկան և օլիմպիական հավաքականներում։ 1972 թվականին Մյունխենի օլիմպիական խաղերում ԽՍՀՄ հավաքականը ԳԴՀ հավաքականի հետ կիսել է 3-4-րդ տեղերը։ Բլոխինը մրցաշարում խփել է վեց գոլ։

Բլոխինն իր ակումբի հիմնական կազմում դեռ նոր էր հիմնավորվել և 1973 թվականին արդեն ճանաչվել է որպես ԽՍՀՄ լավագույն ֆուտբոլիստ։ Դա կրկնվել է հաջորդ երկու տարիների ընթացքում։ Կիևի «Դինամոն» գլխավորել է մարզչական «տանդեմը» Վալերի Լոբանովսկին և Օլեգ Բազիլևիչը, Բլոխինը շատ արագ դարձել է թիմի առաջատարներից մեկը։ Նրա բնորոշ ոճը մեծ արագությամբ անհատական անցումներն են եղել, առավել հաճախ ձախ եզրով, որով անհարմար վիճակի մեջ է դրել հակառակորդ պաշտպաններին և դարպասապահներին։ Բայց միևնույն ժամանակ Բլոխինը ունիվերսալ խաղացող էր, հաճախ խաղում էր ոչ միայն ձախ եզրում, այլև հարձակման կենտրոնում։ Չնայած անհատական փոխանցումների հանդեպ ունեցած իր սիրուն, նա թիմային խաղացող էր և հստակորեն շփվում էր իր թիմակիցների հետ։ Մյուս կողմից, նրանք, իմանալով Բլոխինի արագության որակները, միշտ փորձում էին գտնել նրան խաղադաշտում և հնարավորություն տալ սուր փոխանցումով արագ հասնել մրցակցի դարպասին։

1975 թվականին Կիևի «Դինամոն» իր պատմության մեջ առաջին անգամ նվաճել է գավաթակիրների գավաթը՝ եզրափակիչ խաղում հաղթելով հունգարական «Ֆերենցվարոշին»՝ 3:0 (գոլերից մեկը խփել է Բլոխինը)։

1975 թվականի Եվրոպայի Սուպեր գավաթի առաջին խաղում Օլեգ Բլոխինի խփած գոլը Մյունխենի «Բավարիայի» դեմ խաղում դարձել է դասական։ Այդ ժամանակ Բավարիան երկրորդ տարին անընդմեջ դարձել է Եվրոպայի գավաթակիր, բայց Մյունխենում Օլեգ Բլոխինը, ընտրելով հարմար պահ, կատարել է իր նշանավոր անցումը, ստանալով սուր փոխանցում, նա արագությամբ ազատվել է պաշտպաններից, որոնց թվում է եղել Ֆրանցը, ինքը՝ Բեկենբաուերը և դիպուկ ու հզոր հարվածով գրավել է Զեպ Մայերի դարպասի հեռավոր անկյունը։

Կիևում կայացած պատասխան խաղում Բլոխինը երկու գոլ է խփել «Բավարիայի» դարպասը՝ մեկը առաջին խաղակեսի վերջում, երկրորդը՝ երկրորդի սկզբում։ Կիևի «Դինամոյի» հաջողությունը սենսացիոն է եղել՝ առաջին անգամ Խորհրդային Միության թիմը հաղթանակ է տոնել։ Եվ նույն 1975 թվականին Բլոխինը ստացել է «Ոսկե գնդակ» մրցանակը փարիզյան France Football շաբաթաթերթից։

Հաջորդ տարի Մոնրեալի ամառային Օլիմպիական խաղերում խորհրդային օլիմպիական թիմը գրեթե ամբողջությամբ կազմված է եղել Կիևի «Դինամոյի» խաղացողներից։ Այդ ժամանակ նվաճվել են բրոնզե մեդալներ՝ երրորդ տեղի համար պայքարում ԽՍՀՄ հավաքականը 2:0 հաշվով հաղթել է Բրազիլիայի հավաքականին։ Բլոխինը մրցաշարում խփել է մեկ գոլ ԿԺԴՀ-ի հավաքականին։

Իր կարիերայի ամենագեղեցիկ գոլը, իր կարծիքով խփվել է՝ շրջադարձ հարվածով Մոսկվայի «Դինամոյի» հետ 1973 թվականին կայացած գավաթային խաղում։ Հինգ տարի անց նա կրնկով գոլ է խփել «Չեռնոմորեց»-ի, իսկ մեկ տարի անց անկյունայինից ուղիղ հարվածով գոլ է խփել Քիշնևի «Նիստրու»-ի դարպասը։ Հետաքրքիր է, որ «Դինամոյի» կազմում Բլոխինը 75 անգամ բացել է խաղի հաշիվը և միայն երեք անգամ նման դեպքերում թիմը պարտվել է։ Եթե Օլեգ Վլադիմիրովիչը գոլ է խփել, ապա սպիտակ-կապույտները տասից ինի դեպքում չեն պարտվել։


Երեսուն տարեկանում առաջին անգամ մասնակցել է աշխարհի առաջնությանը, որը տեղի է ունեցել Իսպանիայում։ ԽՍՀՄ հավաքականը չի հասել կիսաեզրափակիչ՝ գոլերի տարբերությամբ զիչելով Լեհաստանի հավաքականին։ Բլոխինը առաջնությունում անցկացրել է բոլոր հինգ հանդիպումները և մեկ գոլ խփել Նոր Զելանդիայի հավաքականին։ Նույն 1982 թվականին հրավիրվել է Եվրոպայի հավաքական, որը հանդիպում է անցկացրել աշխարհի հավաքականի հետ։ Նախկինում նա խաղացել է ՖԻՖԱ-ի ազգային հավաքականում՝ Դորտմունդի «Բորուսիայի» և իսպանական «Բարսելոնայի» հետ հանդիպումներում։

Չորս տարի անց Բլոխինը երկրորդ անգամ մասնակցել է աշխարհի առաջնությանը։ Անցկացրած երկու խաղում նա մեկ գոլ է խփել Կանադայի հավաքականին։ Առաջնության նախօրեին Կիևի «Դինամոյի» հետ Բլոխինը հաղթանակ է տոնել Գավաթակիրների գավաթի խաղարկության եզրափակիչ խաղում Մադրիդի «Ատլետիկոյին»՝ հաղթելով 3:0 հաշվով։ Բլոխինը մեկ գոլ է խփել իսպանացիների դարպասը, ևս երեք գոլ խփել է այդ մրցաշարի կիսաեզրափակիչ և քառորդ եզրափակիչ հանդիպումներում։

Նա մինչև 1987 թվականը խաղացել է հայրենի Կիևի «Դինամոյում»՝ թիմում խաղալով տասնութ տարի։ Բլոխինը թիմի կազմում իր վերջին գոլը խփել է 1987 թվականի նոյեմբերի 20-ին ԽՍՀՄ գավաթի խաղում Վոլգոգրադի «Ռոտոր»-ի դարպասը։ Դա նրա 314-րդ գոլն էր բոլոր հանդիպումներում։ ԽՍՀՄ առաջնություններում խփել է 211 գոլ և ոչ ոք չի կարողացել գերազանցել այդ նվաճումը։

Մեկ տարի խաղացել է ավստրիական «Ֆորվարդս» թիմում, իսկ 1989 թվականի հունիսի 28-ին Բլոխինի պատվին Կիևում կայացել է հրաժեշտի խաղ, որտեղ ԽՍՀՄ հավաքականը, որի կազմում նա խփել է 42 գոլ, հանդիպել է համաշխարհային ֆուտբոլի աստղերի թիմի հետ։ Սպորտի պալատում կայացած համերգում, որը տեղի է ունեցել Օլեգ Բլոխինի հրաժեշտի խաղի նախօրեին, Թամար Գվերդծիթելին կատարել է «Վիվատ, արքա» երգը, որը գրվել է Յուրի Ռիբչինսկու (բառեր) և Գենադի Տատարչենկոյի (երաժշտություն) կողմից՝ Բլոխինի համար։

Բլոխինը մեկնել է Կիպրոս, որտեղ հաջորդ մրցաշրջանում հանդես է եկել «Արիս»-ում, որից հետո ավարտել է իր խաղային կարիերան։

 Խաղաոճ 
Խաղադաշտում Բլոխինը հայտնի է եղել իր արագությամբ, տոկունությամբ և անզիջողականությամբ, տիրապետել է հիանալի տեխնիկական հնարքների, վերահսկել գնդակը, ինչպես նաև պահպանել հավասարակշռություն։ Պաշտպանների համար շատ դժվար է եղել նրան վերահսկելը։ Բլոխինը ձախլիկ է, ինչը միշտ էլ կարևոր առավելություն է շատ մարզաձևերում։ Բայց ֆուտբոլիստի գլխավոր հաղթաթուղթն այն է, ինչ չի կարելի սովորել, նա ուներ հարձակվողի բնազդ։ Բլոխինը զգում էր գնդակը, հիանալի բացվում էր և ազատվում պաշտպանների հսկողությունից։ Նա շատ գոլեր է ստեղծել բառացիորեն ոչնչից՝ շնորհիվ այն բանի, որ գիտեր, թե որտեղ է լինելու գնդակը հաջորդ դրվագում։

Նրա սիրած հնարքներն էին՝ առաջ վազել, պոկվել և հարվածել, որը հատկապես հստակ դրսևորվել է Մյունխենի մարզադաշտում՝ «Բավարիայի» և «Կիևի» միջև Եվրոպայի Սուպեր գավաթի առաջին հանդիպմանը։ Այդ խաղում նա կիրառելով իր սիրած հնարքները՝ դիպուկ հարված է կատարել դեպի դարպասի հեռավոր անկյունը։

 Մարզիչ 
Ֆուտբոլային կարիերան ավարտելուց հետո Բլոխինն աշխատել է հունական ակումբներում, որպես գլխավոր մարզիչ։

1990 թվականին նա գլխավորել է Հունաստանի առաջատար թիմերից մեկը՝ «Օլիմպիակոսը»։ Ստանալով ղեկավարության աջակցությունը՝ նա թիմ է հրավիրել ԽՍՀՄ հավաքականի երեք խաղացողների՝ Օլեգ Պրոտասովին, Գենադի Լիտովչենկոյին և Յուրի Սավիչևին։ Թիմի հետ նա երկու անգամ դարձել է Հունաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր, իսկ 1991/92 մրցաշրջանում նվաճել է Հունաստանի գավաթը։ 1993 թվականի հունվարի 25-ին «Էդեսաիկոսի» հետ ոչ-ոքի խաղալուց հետո նա ազատվել է թիմի գլխավոր մարզչի պաշտոնից, թեև ակումբի խաղացողներն ու երկրպագուները դեմ են եղել այդ որոշմանըЖуховицкая Е. Олег Блохин: Меня заставили уйти из «Олимпиакоса» // Спорт-Экспресс. — 1993. — № 17 (28 января). — с. 1.։

1993 թվականի փետրվարի 3-ին Բլոխինը նշանակվել է ՊԱՕԿ ակումբի գլխավոր մարզիչ։ Պայմանագիրը կնքվել է 2,5 տարով։

2003 թվականի սեպտեմբերին Բլոխինը նշանակվել է Ուկրաինայի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզիչ։ Նրա գլխավորությամբ Ուկրաինայի հավաքականն իր պատմության մեջ առաջին անգամ հաջողությամբ անցել է խոշոր միջազգային մրցաշարի՝ 2006 թվականի Ֆուտբոլի աշխարհի գավաթի ընտրական փուլը Գերմանիայում և բոլոր եվրոպական թիմերից առաջ նվաճել է Գերմանիայի ուղեգիր։ Ուկրաինայի հավաքականը, որն առաջին անգամ է մասնակցել աշխարհի առաջնության եզրափակիչ փուլին, դուրս է եկել քառորդ եզրափակիչ, որն ուկրաինացիների ամենաբարձր ձեռքբերումն է եղել։

2007 թվականի դեկտեմբերի սկզբին Բլոխինը հրաժարական է տվել ազգային հավաքականի մարզչի պաշտոնից։ Դիմումն ընդունվել է Ուկրաինայի ֆուտբոլի ֆեդերացիայի գործկոմի նիստում։


Ուկրաինայի հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնից ազատվելուց մի քանի օր անց Բլոխինը դարձել է «Մոսկվա» ֆուտբոլային ակումբի գլխավոր մարզիչը։ 2008 թվականի Ռուսաստանի առաջնությունում «Մոսկվան» զբաղեցրել է 9-րդ տեղը։ 2008 թվականի նոյեմբերի 26-ին Բլոխինի պայմանագիրը «Մոսկվա»-ի հետ խզվել է կողմերի փոխադարձ համաձայնությամբ։

2009/10 մրցաշրջանում եղել է «Չեռնոմորեց» (Օդեսա) ֆուտբոլային ակումբի մարզական տնօրենը։

2011 թվականի ապրիլի 21-ին Բլոխինը կրկին նշանակվել է Ուկրաինայի ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի պաշտոնում։ Ուկրաինական 1+1 հեռուստաալիքի «ТСН» հաղորդման ընթացքում, վկայակոչելով անանուն «սեփական աղբյուրները», հաղորդվել է, որ Բլոխինի աշխատավարձը կազմում է ամսական 50 հազար դոլար։

 «Դինամո» (Կիև) 
2012 թվականի սեպտեմբերի 25-ին Յուրի Սյոմինի հրաժարականից հետո Բլոխինն առաջին անգամ նշանակվում է Կիևի «Դինամոյի» գլխավոր մարզչի պաշտոնում։ 2012 թվականի սեպտեմբերի 28-ին նա իր նորամուտը նշել է «Դինամոյի» մարզչի պաշտոնում՝ Ուկրաինայի առաջնության տասներորդ տուրի՝ Լուգանսկի «Զարյա»-ի հետ խաղում։ Նորամուտը հաջող է ստացվել, կիևցիները հաղթել են 1:0 հաշվով։ «Դինամո» տեղափոխվելուց անմիջապես հետո Բլոխինը հոսպիտալացվել է հիպերտոնիա համախտանիշով, որի պատճառը թրոմբն է եղել, որը գրեթե ամբողջությամբ արգելափակել է քներակ զարկերակը։ Հոսպիտալացման երկրորդ օրը թրոմբը հեռացվել է ինվազիվ վիրահատության միջոցով։ Բլոխինի հիվանդության ընթացքում ազգային հավաքականի գլխավոր մարզչի պարտականությունները կատարել է Անդրեյ Բալը, որի գլխավորությամբ թիմը երկու խաղում 6 հնարավորից 5 միավոր է կորցրել՝ ոչ-ոքի Մոլդովայի հետ և պարտություն Չեռնոգորիայից։ «Դինամո»-ի գլխավոր մարզչին փոխարինել է Ալեքսեյ Միխայլիչենկոն,  սակայն արդյունքները նույնպես հուսադրող չեն եղել,  «Դինամոն» բազմաթիվ միավորներ է կորցրել առաջնությունում և Չեմպիոնների լիգայում։

Նոյեմբերի 3-ին Բլոխինը վիրահատությունից հետո առաջին անգամ խաղ է դիտել մարզադաշտում («Դինամո» - «Տավրիա»)։ Բժիշկները դեռ թույլ չեն տվել նրան զբաղվել մարզչական աշխատանքով, իսկ նա խաղը դիտել է մարզադաշտի օթյակից։ Ընդմիջմանը, երբ «Դինամոն» հաղթում էր 1-0 հաշվով, Բլոխինն իջել է հանդերձարան ու զրուցել խաղացողների հետ։ Բլոխինին դեռ մարզչական նստարանին փոխարինել է Ալեքսեյ Միխայլիչենկոն, ով էլ հանդես է եկել հետխաղյա մամուլի ասուլիսով։

Նոյեմբերի 21-ին Կիևում կայացած Չեմպիոնների լիգայի «Պարի Սեն-Ժերմենի» հետ հանդիպմանը (0:2 պարտություն), բժիշկները Բլոխինին թույլ են տվել լինել մարզչական նստարանին, ինչից նա օգտվել է։ Նա անցկացրել է նաև նախախաղային և հետխաղային մամուլի ասուլիսներ։

Ակումբում մարզչական աշխատանքի ընթացքում «Դինամոն» առաջին անգամ չի կարողացել զբաղեցնել նույնիսկ երկրորդ տեղը Ուկրաինայի առաջնությունում՝ 2012/13 մրցաշրջանում զբաղեցնելով երրորդ տեղը։ Մեկուկես տարվա աշխատանքի ընթացքում Օլեգ Բլոխինը չի կարողացել նվաճել ոչ մի մրցանակ՝ Ուկրաինայի առաջնությունում վաստակելով հնարավոր միավորների միայն 63%-ը, ինչը 2-րդ արդյունքն է «ներքևից» Կիևի «Դինամոյի» մարզիչների շրջանում անկախ Ուկրաինայի օրոք։ Ինչպես նաև Բլոխինը «Դինամոն» մարզելիս հակառեկորդ է սահմանել առաջնությունում կրած պարտությունների քանակով՝ 12 պարտություն 44 խաղում։ Ընդ որում, նախորդ հակառեկորդը պատկանել է Իոժեֆ Սաբոյին, ով 117 խաղում կրել է 10 պարտություն։

2014 թվականի ապրիլի 16-ին Կիևում 0։2 հաշվով Դոնեցկի «Շախտյորին» պարտվելուց հետո առաջնության խաղից անմիջապես հետ Օլեգ Բլոխինն ազատվել է «Դինամոյի» գլխավոր մարզչի պաշտոնից՝ նրա գլխավորությամբ թիմի ցուցադրած անբավարար արդյունքների համար։

 Օլեգ Բլոխինի ակումբ 
Վիկտոր Խոխլյուկը 2014 թվականի հունվարին «Օլեգ Բլոխին» խորհրդանշական ակումբի պաշտոնական ճանաչման նախաձեռնողն էր։ Sport.ua հանրահայտ սպորտային լրատվական գործակալության խմբագրության, ինչպես նաև լրագրող Նիկոլայ Վասիլկովի, Ուկրաինայի ֆուտբոլի ազգային հավաքականի մամուլի կցորդ Ալեքսանդր Գլիվինսկու, «Ուկրաինայի սպորտային արենաներ» պետական կոնցեռնի գլխավոր տնօրեն Սերգեյ Սիմակի հետ միասին, Ուկրաինայի երիտասարդության և սպորտի նախարարության, Ուկրաինայի ազգային օլիմպիական կոմիտեի և միջոցառման գլխավոր հովանավորի՝ ուկրաինական Mercedes-Benz-ի աջակցությամբ սահմանել են «Գոլեադոր» մրցանակը իրենց կարիերայի ընթացքում բարձրագույն խմբում հարյուր և ավելի գոլ խփած ֆուտբոլիստների համար։

 Անձնական կյանք 
 Ընտանիք 
 Մայր՝ Եկատերինա Զախարովնա Ադամենկոն (1918-2012Збірна України проведе перший спаринг перед Євро-2012 без Блохіна ), ուկրաինուհի էր, հայտնի խորհրդային թեթև աթլետ, ԽՍՀՄ և Ուկրաինայի բազմակի չեմպիոն հնգամարտում, հեռացատկում, 80 և100 մետր արգելավազքերում։ Հետագայում աշխատել է Կիևի շինարարական ինստիտուտի արդյունաբերական և քաղաքացիական շինարարության ֆակուլտետի դեկանի տեղակալ։ Եղել է Կիևի Սոլոմենսկի շրջանային խորհրդի երեք գումարման պատգամավոր։ Մահացել է 2012 թվականի մայիսի 21-ին։
 Հայր՝ Վլադիմիր Իվանովիչ Բլոխինը (1922-2013), ազգությամբ ռուս էրОлег Блохин: «Москва» должна быть в тройке призёров //www.terrikon.dn.ua՝ խորհրդային արագավազորդ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի վետերան (մարտնչել է Լենինգրադի ռազմաճակատում), եղել ՆԳՆ սպա։ Աշխատել է Աշխատանքային ռեզերվների ընկերության Կիևի շրջանային խորհրդի նախագահի տեղակալ։ Տասներկու տարի ղեկավարել է Ուկրաինական ԽՍՀ ժամանակակից հնգամարտի ֆեդերացիան։ Եղել է «Դինամո» հանրապետական ընկերության ուսումնա-մարզական բաժնի վարիչ։ Մահացել է 2013 թվականի մարտի 13-ին։
 Եղբայր՝ Նիկոլայ Վլադիմիրովիչ Բլոխին (1939-2011)Отец Блохина: «Скорая на вызов ехала час» ։
 Օլեգ Բլոխինի առաջին կինը եղել է գեղարվեստական մարմնամարզության աշխարհի չեմպիոնուհի Իրինա Դերյուգինան։
Դուստր՝ Իրինա Բլոխինա (ծն.՝ 1983)։
Թոռնուհի՝ Ժակլին (ծն.՝ 2014) Ալեքսեյ Բրինզակի հետ ամուսնությունից։
 Երկրորդ կին՝ Անժելա։
Դուստրեր՝ Աննա (ծն.՝ 2001) և Եկատերինա (ծն.՝ 2002)։

 Հասարակական-քաղաքական դիրքորոշում 
Եղել է ԽՄԿԿ անդամОзерова выручала разведка. А он и не знал  Интервью с Игорем Черкасовым в газете «Спорт-Экспресс» от 16 января 2004 года։ Հետխորհրդային շրջանում Օլեգ Բլոխինը համատեղել է մարզչական աշխատանքը հասարակական-քաղաքական գործունեության հետ։ Երկու անգամ ընտրվել է Ուկրաինայի Գերագույն Ռադայի պատգամավոր։

1998 թվականին ընտրվել է «Համաուկրաինական Գրոմադա» միավորման» ցուցակով (թիվ 16), որը ստեղծվել է 1997 թվականի սկզբին Պավել Լազարենկոյի կողմից, ով այդ ժամանակ զբաղեցրել է Ուկրաինայի վարչապետի պաշտոնը։ Մեկ տարի եղել է «Գրոմադա» խմբակցության անդամ, որից հետո երկու տարի եղել է «Բատկիվշչինա» խմբակցությունում։

2001 թվականի ամռանը անդամագրվել է Ուկրաինայի կոմունիստական կուսակցությանը, իսկ 2002 թվականին նույն կուսակցության ցուցակով (թիվ 10) ընտրվել է Ուկրաինայի չորրորդ գումարման Գերագույն Ռադայի պատգամավոր։ Հինգ ամիս անց միացել Ուկրաինայի սոցիալ-դեմոկրատական կուսակցության (միավորված) խմբակցությանը, 2003 թվականին դարձել է նրա քաղխորհրդի անդամ։

4-րդ գումարման խորհրդարանում եղել է Գերագույն Ռադայի երիտասարդական քաղաքականության, ֆիզկուլտուրայի, սպորտի և զբոսաշրջության հանձնաժողովի անդամ, օլիմպիական, պարօլիմպիկ շարժումների և բարձրագույն նվաճումների  սպորտի ենթահանձնաժողովի ղեկավար։

2006 թվականի ընտրություններում Բլոխինը առաջադրվել է Գերագույն Ռադայի պատգամավոր  «Ոչ այդպես» ընդդիմադիր դաշինքի ցուցակով (թիվ 10), որը ձևավորվել է ՈՒՍԴԿ-ի բազայի վրա։ Դաշինքը չի կարողացել հաղթահարել 3 տոկոսի շեմը՝ հավաքելով ձայների ընդամենը 1,01 տոկոսը։

2022 թվականին Բլոխինը եյույթ է ունեցել՝ դատապարտելով Ռուսաստանի ներխուժումն Ուկրաինա։

 Փոփ մշակույթում 
Ինքնակենսագրական գրքեր․ 
 «Գոլը, որը ես չխփեցի» (Սերիա «Սպորտի դրոշակակիրներ»)։ - Կ.: Մոլոդ, 1981 - 160 էջ։ 
 «Գոլի իրավունք» (Դ. Ա. Արկադիևի հետ համահեղինակությամբ) («Սպորտին նվիրված սրտեր» շարքը)։ - Մ.: Ֆ և Ս, 1984 - 224 էջ։
 «Ֆուտբոլը քննվում է» (Սերիա «Սպորտի դրոշակակիրներ»)։ - Կ.: Մոլոդ, 1986 - 208 էջ։ 
 «Ֆուտբոլ կյանքի համար» (Դ. Ա. Արկադիևի հետ համահեղինակությամբ)։ - Կ.: Վեսելկա, 1988. - 391 էջ։ — ISBN 5-301-00781-5

Օլեգ Բլոխինի անունը հիշատակվել է տարբեր երաժշտական ստեղծագործություններում։ Այսպես, Յուրի Ռիբչինսկու և Գենադի Տատարչենկոյի «Վիվատ, արքա» երգը, որը գրվել է հատուկ 1989 թվականին Բլոխինի հրաժեշտի խաղի համար, նվիրված էր Բլոխինին, որը կատարել է Թամար Գվերդծիթելին։ 2005 թվականին Միխայիլ Նազարենկոն գրել է «Բլոխինի համար» երգը, որը կատարել է Դմիտրի Գորդոնը։

2017 թվականին թողարկվել է «Ինտեր» հեռուստաալիքի կողմից արտադրված վավերագրական ֆիլմ՝ «Եվրոպայի լավագույն ֆուտբոլիստը» վերնագրով, որտեղ  պատմվում էր «Ոսկե գնդակի» ուկրաինացի երեք դափնեկիրների՝ Բլոխինի, Բելանովի և Շևչենկոյի մասին։

 Ձեռքբերումներ 
 Որպես խաղացող 
մինի|230px|Օլեգ Բլոխինը ՈՒԵՖԱ-ի մրցանակով, որը ստացել է ազգային հավաքականում 100 հանդիպման համար
«Դինամո» (Կիև)

 ԽՍՀՄ չեմպիոն (7)՝ 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1985, 1986,
 ԽՍՀՄ գավաթակիր (5)՝ 1974, 1978, 1982, 1985, 1987,
 ԽՍՀՄ սուպերգավաթակիր (3)՝ 1981, 1986, 1987,
 ՈՒԵՖԱ-ի գավաթակիրների գավաթակիր (2)՝ 1975, 1986,
 ՈՒԵՖԱ-ի Սուպերգավաթակիր՝ 1975,
 ՈւԵՖԱ-ի Սուպերգավաթի եզրափակիչ՝ 1986։

ԽՍՀՄ հավաքական
 Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիր (2)՝ 1972, 1976։

 Անձնական 
 «Ոսկե գնդակի» դափնեկիր (France Football) 1975,
 «Ոսկե գնդակի» հավակնորդ (France Football) 1974 - 19-րդ տեղ, 1976 - 19-րդ տեղ, 1981, 5-րդ տեղ,
 ԽՍՀՄ լավագույն (1973-1975), երկրորդ (1977, 1978, 1980, 1981) և երրորդ (1976 և 1986) ֆուտբոլիստ («Ֆուտբոլ» շաբաթաթերթ),
 ԽՍՀՄ հավաքականի խաղերի քանակով ռեկորդակիր (112 հանդիպում),
 ԽՍՀՄ հավաքականի պատմության լավագույն ռմբարկու (42 գոլ) (չհաշված Ֆրանսիայի հետ խաղը 1972 թվականի Օլիմպիական խաղերի որակավորման փուլում, որտեղ Բլոխինը խփել է 2 գոլ)։
 ԽՍՀՄ օլիմպիական հավաքականի կազմում անցկացրել է 12 հանդիպում, խփել 9 գոլ,
 ԽՍՀՄ սպորտի միջազգային վարպետ (1972),
 Սպորտի վաստակավոր վարպետ (1975),
 ԽՍՀՄ առաջնության լավագույն ռմբարկու (5)՝ 1972, 1973, 1974, 1975, 1977,
 ՈՒԵՖԱ-ի գավաթակիրների գավաթի լավագույն ռմբարկու՝ 1986 (5 գոլ),
 ԽՍՀՄ գավաթի պատմության լավագույն ռմբարկու (30 գոլ),
 Ուկրաինայի տարվա լավագույն ֆուտբոլիստ (9)։ 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1978, 1980, 1981,
 «Մրցաշրջանի լավագույն դեբյուտանտներ» մրցանակի դափնեկիրներից մեկը՝ 1972,
 Ակումբի հավատարմության մրցանակ՝ 1986,
 Աշխարհի առաջնության մասնակից 1982, 1986,
 ԽՍՀՄ 33 լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակներում (15)՝ թիվ 1 (1972-1982, 1985, 1986) 13 անգամ (ռեկորդ), թիվ 2 (1983, 1984),
 Ուկրաինական ԽՍՀ լավագույն ֆուտբոլիստների ցուցակներում՝ (16): Թիվ 1 (1972-1985), թիվ 2 (1986, 1987),
 ԽՍՀՄ ֆուտբոլի առաջնության  ողջ պատմության ընթացքում խփել է ամենաշատ գոլերը՝ 211 և  մասնակցել ամենաշատ հանդիպումների ՝ 432։
 Դինամոյ (Կիև)-ի  պատմության լավագույն ռմբարկու (266 գոլ)
 Կիևի «Դինամոյի» հոբելյանական գոլերի հեղինակ ԽՍՀՄ առաջնություններում՝ 1400-րդ (1973), 1500 (1975), 1600 (1977), 1700-րդ  (1979),
 Golden Foot 2009 («Ֆուտբոլի լեգենդներ» անվանակարգում),
 Օլեգ Բլոխինի ռմբարկուների ակումբի հիմնադիր (336 գոլ),
 Գրիգորի Ֆեդոտովի ակումբի անդամ (319 գոլ),
 Կիևի պատվավոր քաղաքացի (2006),
 Իգոր Նետտո ակումբի անդամ,
 ՈՒԵՖԱ-ի հոբելյանական մրցանակի դափնեկիր Ուկրաինայի լավագույն ֆուտբոլիստի համար վերջին 50 տարիների ընթացքում՝ 2003,
 Ուկրաինայի 20-րդ դարի խորհրդանշական ազգային հավաքականի անդամ ըստ «Ուկրաինական ֆուտբոլ» թերթի (2000-2001 թվականներին անցկացված հարցման արդյունքներով ստացել էր ընթերցողների ձայների 82%-ը)։

 Որպես մարզիչ 
«Օլիմպիակոս»
 Հունաստանի գավաթակիր՝ 1992,
 Հունաստանի Սուպերգավաթի հաղթող՝ 1992,
 Հունաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ 1991, 1992,
 Թիմը հասել է ՈւԵՖԱ-ի գավաթակիրների գավաթի քառորդ եզրափակիչ՝ 1993,

«ԱԵԿ» (Աթենք)
 Հունաստանի առաջնության արծաթե մեդալակիր՝ 1999,
 Թիմը հասել է ՈՒԵՖԱ-ի Չեմպիոնների լիգայի որակավորման 3-րդ փուլ՝ 2000,

Ուկրաինայի ազգային հավաքական
 Աշխարհի առաջնության քառորդ եզրափակիչ՝ 2006,

«Դինամո» (Կիև)
 Ուկրաինայի առաջնության բրոնզե մեդալակիր՝ 2013,
 Միասնական մրցաշարի հաղթող՝ 2013։

 Անհատական 
Տարվա արդյունքներով  ազգային հավաքականների լավագույն մարզիչներ ՖՊՎՄՖ-ի վերսիայով՝
2005 - 10-րդ տեղ,
2006 - 8-րդ տեղ
2012 - 15-րդ տեղ
 Տասնամյակի լավագույն մարզիչները (2001-2010) ըստ ՖՊՎՄՖ-ի վերսիայով՝ 52-56-րդ տեղ,
 Ոսկե գնդակի դափնեկիրների մեջ լավագույն մարզիչները՝ 5-րդ տեղ (Ուկրաինայում, «Այսօր» թերթի վերսիայով)։

 Մրցանակներ 
 ՈՒկրաինական ուղղափառ եկեղեցու Սուրբ Նեստոր Տարեգրի շքանշան (2002),
 «Վաստակի համար» շքանշան, III (2002)[41], II (2004), ІІ (2004) և I (2011) աստիճաններ,
 Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի V աստիճանի շքանշան աստիճան (2006),
 Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի IV աստիճանի շքանշան (05.07.2012)Указ Президента України № 435/2012 від 5 липня 2012 року «Про відзначення державними нагородами України» ,
 Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի 3-րդ աստիճանի շքանշան (2015)Указ Президента України № 299/2015 від 29 травня 2015 року "Про відзначення державними нагородами України ветеранів команди товариства «Футбольний клуб „Динамо“ Київ»",
 Իշխան Յարոսլավ Իմաստունի 2-րդ աստիճանի շքանշան (2020),
 Ուկրաինայի նախագահի շքանշան՝ «Ուկրաինայի ազգային լեգենդ» (օգոստոսի 20, 2021)Про нагородження відзнакою Президента України "Національна легенда України"։

 Ելույթների վիճակագրություն 
 Ակումբային 
ԱկումբՍեզոնԱռաջնությունԳավաթԵվրագավաթներՍուպեր գավաթԸնդամենըԽաղերԳոլերԽաղերԳոլերԽաղերԳոլերԽաղերԳոլերԽաղերԳոլերԴինամո19691-------101970--1-----1019711-------10197227142041--3315197329188471--4423197429204343--372619752818--116--392419761981063--2611197729173261103920197826138541--3819197924176141--341919803319732---4223198129197442104126198224103040--3110198331101040--36101984301031----3311198529125241--38171986232228710341119872046474443716Ընդամենը4322116731793074585280Ֆորվերտս1987/88135------1351988/8928411----295Ընդամենը41911----4210Արիս (Լիմասոլ)1989/9022562----287Ընդամենը22562----287Ընդհանուր կարիերայի ընթացքում4952257434793074655297

 - ԽՍՀՄ գավաթների և եվրագավաթների վիճակագրությունը կազմված է «աշուն-գարուն» սխեմայով և վերագրվում է մրցաշարերի մեկնարկի տարեթվին։

 Ծանոթագրություններ 

 Արտաքին հղումներ 

 վիճակագրություն ՖԻՖԱ-ի պաշտոնական կայքում 
 էջ «ԽՍՀՄ ֆուտբոլի հավաքական» կայքում 

Կատեգորիա:Գրիգորի Ֆեդոտովի ակումբի անդամներ
Կատեգորիա:Դինամո Կիևի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:ԽՄԿԿ անդամներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ հավաքականի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ միջազգային կարգի սպորտի վարպետներ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ չեմպիոններ
Կատեգորիա:ԽՍՀՄ սպորտի վաստակավոր վարպետներ
Կատեգորիա:Խորհրդային հասարակական գործիչներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Խորհրդային ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Կիևի պատվավոր քաղաքացիներ
Կատեգորիա:Ուկրաինայի քաղաքական գործիչներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆուտբոլային մարզիչներ
Կատեգորիա:Ուկրաինացի ֆուտբոլիստներ
Կատեգորիա:Տղամարդկանց ֆուտբոլի հարձակվողներ
Կատեգորիա:Օլիմպիական խաղերի բրոնզե մեդալակիրներ
Կատեգորիա:Ֆուտբոլային մարզիչներ այբբենական կարգով