Գազել

Գազել, ղազալի (արաբերեն/պարսկերեն՝ غزل, ), բանաստեղծության կայուն ձև, բաղկացած է մի քանի երկտող տներից(բեյթերից), որի մեջ առաջին տան զույգ և մնացած տների երկրորդ տողերի վերջնամասերը կրկնվում են, իսկ դրանց նախորդող բառերը ներքին հանգ են կազմում։

Տարածված է Արևելքում և հատկապես Պարսկաստանում։ Սկսել է ձևավորվել IX-X դդ.-ում։ Նշանավոր են հատկապես պարսիկ բանաստեղծ Սաադիի գազելները։ Իր վերջնական ձևական զարգացմանն է հասել Հաֆեզի մոտ (XIV դար)։ Հայ բանաստեղծներից գազելներ են գրել Վահան Տերյանը (Հրաժեշտի գազել), Եղիշե Չարենցը («Ծիածան», «Տաղարան», 《Մորս համար գազել》) և ուրիշներ։
Առաջին տան երկու տողերն էլ ավարտվում են նույն բառով կամ բառերով, իսկ դրանց նախորդող բառերը հանգավորվում են։
Տողավերջում կրկնվող բառերը կոչվում են ռեդիֆ։
Նույնը կրկնվում է նաև բոլոր հաջորդ տների երկրորդ տողերում։

Կատեգորիա:Քնարական սեռի ժանրեր
Կատեգորիա:Թուրքիայի մշակույթ
Կատեգորիա:Արաբական մշակույթ