Ճապոնիայի վարչական բաժանում

Ճապոնիան բաժանված է 47 պրեֆեկտուրաների, որոնք ցածր են ազգային կառավարությունից և կազմում են երկրի իրավական և վարչական բաժանման առաջին մակարդակը։ Դրանք ներառում են 43 պրեֆեկտուրաներ, երկու քաղաքային պրեֆեկտուրա (Օսակա) և Կիոտո), մեկ շրջանային պրեֆեկտուրա (Հոկայդո) և մեկ մետրոպոլիա։ 1868 թվականին Մեիջի Ֆուհանկե Սանչիսեի վարչակազմը ստեղծեց առաջին պրեֆեկտուրաները (քաղաքային ֆու և գյուղական կեն)՝ փոխարինելու քաղաքային և գյուղական ադմինիստրատորներին երկրի այն մասերում, որոնք նախկինում ուղղակիորեն վերահսկվում էին  և մի քանի տարածքների կողմից։ Ապստամբների/շոգունատների հավատարիմները չէին ենթարկվում նոր կառավարությանը, որոնցից  էր Այզուն/Վակամացուն։ 871 թվականին մնացած բոլոր ֆեոդալական տիրույթները (հաները) նույնպես վերածվեցին պրեֆեկտուրաների, այնպես որ պրեֆեկտուրաները ստորաբաժանեցին ամբողջ երկիրը։ Տարածքային համախմբման մի քանի ալիքներում դարասկզբին ձևավորվեցին այսօրվա 47 պրեֆեկտուրաները։ Շատ դեպքերում դրանք հարակից էին Ճապոնիայի հնագույն նահանգներինNussbaum, Louis-Frédéric, 2002: "Provinces and prefectures" in Japan encyclopedia, p. 780.։

Յուրաքանչյուր պրեֆեկտուրայի գործադիր ղեկավար ուղղակիորեն ընտրված նահանգապետ է (ճապ.՝ 知事 chiji)։ Որոշումները և բյուջեները ընդունվում են միապալատ ժողովի կողմից (ճապ.՝ 議会 gikai), որի անդամներն ընտրվում են չորս տարի ժամկետով։

Մինչև 1920-ական թվականները տեղական ինքնակառավարման մասին 1888–1890 թվականների մի շարք օրենքների համաձայն, յուրաքանչյուր պրեֆեկտուրա (այն ժամանակ միայն 3-ֆու և 42-կեն; Հոկկաիդոն և Օկինավա-կենը ենթակա էին տարբեր օրենքների մինչև 20-րդ դարը) բաժանվեցին քաղաքների (ճապ. ՝

市 shi) և շրջանների (ճապ.՝ 郡 gun) և յուրաքանչյուր շրջան՝ քաղաքների (ճապ.՝ 町 chō/machi) և գյուղերի (ճապ.՝ 村 son/mura)։ Հոկկաիդոն ունի 14 ենթապրեֆեկտուրաներ, որոնք գործում են որպես Գլխավոր ենթապրեֆեկտուրալ բյուրոներ (ճապ.՝ 総合振興局 sōgō-shinkō-kyoku, «Համապարփակ առաջմղման բյուրո») և ենթապրեֆեկտուրալ բյուրոներ (ճապ.՝ 振Promotion of shinkō興局)։ . Որոշ այլ պրեֆեկտուրաներ ունեն նաև մասնաճյուղեր, որոնք պրեֆեկտուրալ վարչական գործառույթներ են իրականացնում մայրաքաղաքից դուրս։ Ճապոնիայի մայրաքաղաք Տոկիոն միավորված քաղաք-պրեֆեկտուրա է՝ մետրոպոլիա, այն ունի ինչպես քաղաքների, այնպես էլ պրեֆեկտուրաների առանձնահատկությունները։

Յուրաքանչյուր պրեֆեկտուրա ունի նույնականացման իր ուրանը, որը համարժեք է Արևմուտքի զինանշանին։

 Պատմությունը 
Ճապոնիայի վարչատարածքային բաժանումները

Արևմուտքի կողմից «պրեֆեկտուրա» բառը օգտագործվում էր ճապոնական այս շրջանները պիտակավորելու համար, որը գալիս է 16-րդ դարի պորտուգալացի հետախույզների և առևտրականների կողմից «պրեֆեյտուրա» բառի օգտագործումից՝ նկարագրելու այնտեղ հանդիպող տիրույթները։ Այսօր, իր հերթին, Ճապոնիան օգտագործում է  «ken» (県) «պրեֆեկտուրա» բառը՝ պորտուգալական թաղամասերը նույնականացնելու համար, մինչդեռ Բրազիլիայում «Prefeitura» բառը օգտագործվում է քաղաքապետարանին մատնանշելու համար։

Այդ ֆիֆերը ղեկավարում էր տեղի ռազմավարը կամ ընտանիքը։ Թեև ֆիդերը վաղուց արդեն միացվել և վերակազմավորվել են մի քանի անգամ, և ստացել են օրենսդրական կառավարում և վերահսկողություն, այնուամենայնիվ կոպիտ թարգմանությունը մնացել է։

1871 թվականի հուլիսին Մեյջիի կառավարությունը ստեղծեց ներկայիս համակարգը ՝ հան համակարգի վերացումով և պրեֆեկտուրայի համակարգի հաստատմամբ (ճապ.՝ 廃藩置県 haihan-chiken)։

Թեև սկզբում կային ավելի քան 300 պրեֆեկտուրաներ, որոնցից շատերը նախկին Հանի տարածքներ էին, բայց 1871-ի վերջին այդ թիվը կրճատվեց մինչև 72-ի  իսկ 1888-ին՝ մինչև 47-ի ։ 1947-ի Տեղական ինքնավարության օրենքը ավելի շատ քաղաքական իշխանություն տվեց պրեֆեկտուրաներին և սահմանեց նահանգապետեր և խորհրդարաններ։

2003 թվականին վարչապետ Ջունիչիրո Կոիզումին առաջարկեց կառավարությանը համախմբել ներկայիս պրեֆեկտուրաները մոտ 10 տարածաշրջանային նահանգների  այսպես կոչված՝ դոշուսեի)։ Ծրագիրը նախատեսում էր, որ յուրաքանչյուր շրջան ունենա ավելի մեծ ինքնավարություն, քան գոյություն ունեցող պրեֆեկտուրաները։ Այս գործընթացը կնվազեցներ ենթապրեֆեկտուրայի վարչական շրջանների թիվը և կկրճատեր վարչական ծախսերըMabuchi, Masaru, "Municipal Amalgamation in Japan" , World Bank, 2001.։ Ճապոնիայի կառավարությունը նաև քննարկել է պրեֆեկտուրաների մի քանի խմբերի միաձուլման ծրագիր՝ ստեղծելով ենթազգային վարչական բաժանման համակարգ, որը բաղկացած է 9 և 13 նահանգներից և այդ նահանգներին տալով ավելի շատ տեղական ինքնավարություն, քան ներկայումս վայելում են պրեֆեկտուրաները։ 2012 թվականի օգոստոսի դրությամբ այս պլանը դադարեցվել էր։

 Լիազորությունները 
Ճապոնիան ունիտար պետություն է։ Կենտրոնական կառավարությունը բազմաթիվ գործառույթներ (օրինակ՝ կրթությունը և ոստիկանական ուժերը) լիազորում  է պրեֆեկտուրաներին և մունիցիպալիտետներին, սակայն պահպանում է դրանք վերահսկելու ընդհանուր իրավունքը։ Թեև տեղական ինքնակառավարման մարմինների ծախսերը կազմում են կառավարության ընդհանուր ծախսերի 70 տոկոսը, կենտրոնական կառավարությունը վերահսկում է տեղական բյուջեները, հարկերի դրույքաչափերը և փոխառություններըMochida, "Local Government Organization and Finance: Japan", in ։

Պրեֆեկտուրայի կառավարության գործառույթները ներառում են պրեֆեկտուրայի ոստիկանական ուժերի կազմակերպումը, դպրոցների վերահսկումը և պրեֆեկտուրալ դպրոցների (հիմնականում ավագ դպրոցների), պրեֆեկտուրալ հիվանդանոցների, պրեֆեկտուրալ ճանապարհների, պրեֆեկտուրալ ջրային ուղիների և տարածաշրջանային քաղաքաշինության վերահսկումը։ Նրանց պարտականությունները ներառում են ազգային կառավարության կողմից իրենց պատվիրակված առաջադրանքները, ինչպիսիք են սովորական ազգային ճանապարհների պահպանումը (բացառությամբ նշանակված խոշոր քաղաքների), և պրեֆեկտուրաները համակարգում և աջակցում են իրենց քաղաքապետարաններին իրենց գործառույթներում։ Դե ֆակտո, պրեֆեկտուրաները, ինչպես նաև մունիցիպալիտետները հաճախ ավելի քիչ ինքնավար են եղել, քան ենթադրում է տեղական ինքնավարության մասին օրենքը՝ ազգային ֆինանսավորման և քաղաքականության պատճառով։ Մունիցիպալիտետների մեծ մասը մեծապես կախված է կենտրոնական կառավարության ֆինանսավորումից. մի կախվածություն, որը վերջերս ավելի է սրվել շատ շրջաններում բնակչության նվազման պատճառով, որն ավելի ու ավելի վաղ է հարվածում գյուղական շրջաններին (քաղաքները կարող են դա փոխհատուցել մասամբ գյուղից միգրացիայի միջոցով)։ Քաղաքականության շատ ոլորտներում հիմնական շրջանակը խստորեն սահմանված է ազգային օրենքներով, և պրեֆեկտուրաներն ու քաղաքապետարանները միայն այդ շրջանակներում են ինքնավար։

 Պրեֆեկտուրաների տեսակները 
Պատմականորեն, Էդոյի ժամանակաշրջանում Տոկուգավայի շոգունատը Ճապոնիայի ինը խոշոր քաղաքների շուրջ ստեղծեց բուգիոյի կողմից կառավարվող գոտիներ (ճապ.՝ 奉行支配地) և 302 ավանների կողմից կառավարվող գոտիներ (ճապ.՝ 郡代支配地) Երբ Մեյջիի կառավարությունը սկսեց ստեղծել պրեֆեկտուրալ համակարգը 1868 թվականին, ինը բուգիոյի կողմից կառավարվող գոտիները դարձան ֆու (ճապ.՝ 府), մինչդեռ ավանների կողմից կառավարվող գոտիները և բուգիոյի կողմից կառավարվող մնացած գոտիները դարձան կեն (ճապ.՝ 県)։ ) Ավելի ուշ՝ 1871 թվականին, կառավարությունը Տոկիոն, Օսական և Կիոտոն նշանակեց որպես ֆու, իսկ մյուս ֆուին հանձնեց կենի կարգավիճակ։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ 1943 թվականին, Տոկիոն դարձավ տո՝ նոր տեսակի կեղծ պրեֆեկտուրա։

Չնայած տերմինաբանության տարբերություններին, տեղական ինքնակառավարման չորս տեսակների միջև քիչ գործառական տարբերություն կա։ Սուբազգային կառավարությունները ճապոներենում երբեմն հավաքականորեն կոչվում են todōfuken (ճապ.՝ 都道府県, [todoːɸɯ̥keɴ]), որը չորս տերմինների համակցություն է։

 Տո 
Ճապոնիայի մայրաքաղաք Տոկիոն  (ճապ.՝ 都, [toꜜ]), հաճախ թարգմանվում է որպես «մետրոպոլիա»։ Ճապոնական կառավարությունը գրեթե բոլոր դեպքերում թարգմանում է Tōkyō-to (ճապ.՝ 東京都, [toːkʲoꜜːto]) որպես «Տոկիոյի Մետրոպոլիս», իսկ կառավարությունը պաշտոնապես կոչվում է «Տոկիոյի Մետրոպոլիտեն կառավարություն»։

1868 թվականին, շոգունատ Էդոյի կապիտուլյացիայից հետո, Տոկիո-ֆուն (քաղաքային պրեֆեկտուրա, ինչպիսին է Կիոտոն և Օսական) ստեղծվեց և ընդգրկեց նախկին Էդո քաղաքի տարածքի մեջ Ֆուհանկեն սանչիսեյի տակ։ 1871/72 թթ. պրեֆեկտուրալ միաձուլումների առաջին ալիքում հան համակարգի վերացումից հետո մի քանի հարակից տարածքներ (Ուրավա, Կոսուգե, Շինագավա և Հիկոնե պրեֆեկտուրաների մասեր) միավորվեցին Տոկիոյին և ստորաբաժանվեցին տասնմեկ խոշոր թաղամասերի, որոնք հետագայում ստորաբաժանվեցին 103 փոքր թաղամասերի, մեծ թաղամասերից վեցը (97 փոքր թաղամասեր) ընդգրկում էին Էդոյի նախկին քաղաքային տարածքըNational Archives of Japan: 『明治東京全図』 ։

Երբ 1878 թվականին հնագույն  շրջանները վերագործարկվեցին որպես վարչական միավորներ, Տոկիոն բաժանվեց 15 քաղաքային շրջանների (ku) և սկզբում վեց գյուղական շրջանների (gun), ինը Տամայի տեղափոխումից հետո Կանագավայից 1893 թվականին, ութ՝ ավելի ուշ։ Արևելյան Թամայի և Հարավային Տոշիմայի միաձուլումը Տոյոտամային 1896 թվականին)։ Ինչպես քաղաքային, այնպես էլ գյուղական թաղամասերը, ինչպես երկրի ամենուրեք, հետագայում բաժանվեցին քաղաքային միավորների/քաղաքների/թաղամասերի (-չո/-մաչի) և գյուղական միավորների/գյուղերի (-մուրա/-որդի)։ Իզու (նախկինում Շիզուոկայի մաս) և Օգասավարա (նախկինում ուղղակիորեն ներքին գործերի նախարարության կողմից կառավարվող) կղզիների խմբերը դեռևս չընդգրկված համայնքները նույնպես 19-րդ դարում դարձան Տոկիոյի մաս։ Երբ ժամանակակից համայնքները՝ շրջանից անկախ քաղաքները և գյուղական թաղամասերը, որոնք պարունակում են քաղաքներ և գյուղեր, ներդրվեցին տեղական ինքնակառավարման մասին Յամագատա-Մոսեի օրենքներով, և 1889 թվականին կատարվեց Մեծ Մեյջիի միաժամանակյա միաձուլումը, 15-ku-ն դարձավ թաղամասեր։ Տոկիո քաղաքը, ի սկզբանե Տոկիոյի միակ անկախ քաղաքը (-shi), Տոկիոյի վեց գյուղական շրջանները համախմբված էին 85 քաղաքներում և գյուղերում։ 1893 թվականին Տամայի երեք շրջանները և նրանց 91 քաղաքներն ու գյուղերը դարձան Տոկիոյի մի մասը։ Քանի որ 20-րդ դարասկզբին Տոկիոյի արվարձանները արագորեն աճում էին, Տոկիոյի շատ քաղաքներ և գյուղեր տարիների ընթացքում միավորվեցին կամ առաջխաղացվեցին։ 1932-ին հինգ ամբողջական շրջաններ՝ իրենց 82 քաղաքներով և գյուղերով, միավորվեցին Տոկիոյին և կազմակերպվեցին 20 նոր ծխերում։ Բացի այդ, մինչև 1940 թվականը Տոկիոյում կար ևս երկու քաղաք՝ Հաչիոջի քաղաքը և Տաչիկավա քաղաքը։

1943 թվականին Տոկիո քաղաքը վերացվեց, Տոկիո-ֆուն դարձավ Տոկիո-տո, իսկ Տոկիո-շիի 35 թաղամասերը մնացին Տոկիո-տոյի 35 թաղամասեր, սակայն Տոկիո-շիի ծխերի ենթամունիցիպալ իշխանությունները, որոնք նախկինում ուղղակիորեն գտնվում էին քաղաքապետարանի ենթակայության տակ, իսկ քաղաքապետարանը այժմ վերացվել է, ուղղակիորեն ընկել է պրեֆեկտուրալ կամ այժմ «Մետրոպոլիտեն» իշխանության ներքո։ Տոկիո-Ֆուի բոլոր մյուս քաղաքներն ու գյուղերը մնացին Տոկիո-տո քաղաքներ և գյուղեր։ Վերակազմավորման նպատակն էր համախմբել մայրաքաղաքի շրջակա տարածքի վարչարարությունը՝ վերացնելով Տոկիոյում իշխանության լրացուցիչ մակարդակը։ Կենտրոնական կառավարությունը ցանկանում էր ավելի մեծ վերահսկողություն ունենալ բոլոր տեղական ինքնակառավարման մարմինների վրա՝ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմում Ճապոնիայի դիրքերի վատթարացման պատճառով, օրինակ՝ երկրի բոլոր քաղաքապետերը նշանակալից դարձան՝ մեգապոլիսում արտակարգ իրավիճակների հնարավորության պատճառով։

Պատերազմից հետո Ճապոնիան ստիպված եղավ կրկին ապակենտրոնացնել Տոկիոն՝ հետևելով Պոտսդամի հռչակագրում նշված ժողովրդավարացման ընդհանուր պայմաններին։ Տոկիոյի կառավարական հատուկ հատկանիշներից շատերը անհետացան այս ընթացքում, և ծխերը ավելի ու ավելի մունիցիպալ կարգավիճակ ստացան հանձնվելուց հետո տասնամյակների ընթացքում։ Վարչական առումով այսօրվա հատուկ բաժանմունքները գրեթե չեն տարբերվում մյուս քաղաքապետարաններից։

Հետպատերազմյան բարեփոխումները նաև զգալիորեն փոխեցին Տոկիոյի քարտեզը. 1947-ին 35 բաժանմունքները վերակազմավորվեցին 23 հատուկ բաժանմունքների, քանի որ նրա քաղաքացիներից շատերը կա՛մ զոհվել էին պատերազմի ժամանակ, կա՛մ լքել էին քաղաքը, կա՛մ զորակոչվել էին և չէին վերադարձել։ Օկուպացիոն բարեփոխումներում հատուկ ծխերը, որոնցից յուրաքանչյուրն ուներ իր ընտրված ժողովները (kugikai) և քաղաքապետերը (kuchō), նախատեսվում էր հավասարվել այլ համայնքներին, նույնիսկ եթե որոշ սահմանափակումներ դեռևս կիրառվում էին։ Օրինակ՝ օկուպացիայի ժամանակ կար 23 հատուկ բաժանմունքներ՝ նախկին Տոկիո քաղաքի համար նախատեսված քաղաքային ոստիկանության հատուկ գործակալություն, որը ստացել էր հատուկ ծխերի հասարակական անվտանգության հանձնաժողով անունը ոչ թե հատուկ ծխերի կառավարությունների, այլ ամբողջ «Մետրոպոլիսի» կառավարության կողմից։ 1954 թվականին անկախ քաղաքային ոստիկանական ուժերը ընդհանրապես վերացվել են ամբողջ երկրում, և Տոկիոյի պրեֆեկտուրալ/«Մետրոպոլիտեն» ոստիկանությունը կրկին պատասխանատու է ողջ պրեֆեկտուրայի/«Մետրոպոլիսի» համար և ինչպես բոլոր պրեֆեկտուրալ ոստիկանները, որոնք վերահսկվում են պրեֆեկտուրայի/«Մետրոպոլիտենի» կողմից։ «Հասարակական անվտանգության հանձնաժողով, որի անդամները նշանակվում են պրեֆեկտուրալ/«Մետրոպոլիտեն» նահանգապետի և ժողովի կողմից։) Բայց, որպես 1950-ականների «հակառակ ընթացքի» մաս, այս նոր իրավունքներից մի քանիսը հանվեցին, որոնցից ամենաակնհայտ միջոցը ուղղակիորեն մերժումն էր ընտրված քաղաքապետերին։ Այս սահմանափակումներից մի քանիսը կրկին հանվեցին տասնամյակների ընթացքում։ Բայց միայն 2000 թվականին հատուկ բաժանմունքները լիովին ճանաչվեցին որպես համայնքային մակարդակի սուբյեկտներ։

Անկախ այս քայլերից, երբ Տոկիոյի քաղաքային աճը կրկին արագացավ հետպատերազմյան տնտեսական հրաշքի ժամանակ, և Տոկիոյի գլխավոր կղզու «Մետրոպոլիսի» մեծ մասը դարձավ Տոկիոյի մետրոպոլիայի տարածքի ավելի ու ավելի հիմնական մասը, Տոկիոյի շատ այլ քաղաքապետարաններ փոխանցեցին իրենց որոշ  լիազորությունները  կառավարությանը։ Օրինակ, Տոկիոյի հրշեջ վարչությունը, որը մինչև 1960 թվականը պատասխանատու էր միայն 23 հատուկ բաժանմունքների համար, մինչ օրս ստանձնել է Տոկիոյի գրեթե ողջ քաղաքային հրշեջ բաժանմունքները։

Տոկիոյի և այլ պրեֆեկտուրաների միջև կան որոշակի տարբերություններ տերմինաբանության մեջ. օրինակ, ոստիկանության և հրշեջ բաժանմունքները կոչվում են chō (ճապ.՝ 庁)՝ ոչ թե honbu (ճապ.՝ 本部): Բայց Tōkyō-to-ի և այլ պրեֆեկտուրաների միջև միակ ֆունկցիոնալ տարբերությունն այն է, որ Տոկիոն կառավարում է ծխերը, ինչպես նաև քաղաքները։ Այսօր, քանի որ հատուկ բաժանմունքներն ունեն գրեթե նույն աստիճանի անկախությունը, ինչ ճապոնական քաղաքները։Տոկիոյի և այլ պրեֆեկտուրաների միջև կառավարման տարբերությունը բավականին փոքր է։ Օսակայում մի քանի ականավոր քաղաքական գործիչներ Տորու Հաշիմոտոյի գլխավորությամբ, որն այն ժամանակ Օսակա քաղաքի քաղաքապետն էր և Օսակայի պրեֆեկտուրայի նախկին նահանգապետը, առաջարկեցին Օսակայի մետրոպոլիայի ծրագիր, որի համաձայն Օսակա քաղաքը և, հնարավոր է, հարևան այլ քաղաքներ, կփոխարինվեն Տոկիոյի նման հատուկ ծխերով։ Ծրագիրը փոքր-ինչ տապալվեց 2015-ի, այնուհետև 2020-ի հանրաքվեներում։

 Դու 
Հոկկայ դուն ճապոներեն կոչվում է  道, [doː]) միացում [doː]  道։ Այս տերմինն ի սկզբանե օգտագործվել է մի քանի գավառներից բաղկացած ճապոնական շրջաններում (օրինակ՝ Տոկաիդոյի արևելյան ափի շրջաններում և Սայկայդոյի արևմտյան ափի շրջաններում)։ Սա նաև կերպարի պատմական օգտագործում էր Չինաստանում։ Կորեայում այս պատմական գործածությունը դեռ օգտագործվում է այսօր և պահպանվել է ճապոնական տիրապետության ժամանակաշրջանում։

, միակ մնացածն է այսօր, որի անունը  ենթադրվում է,ծագել է կղզու վաղ ճապոնացի հետազոտող Մացուուրա Տակեշիրոյից։ Քանի որ Հոկկայ դուն չէր տեղավորվում գոյություն ունեցող դասակարգումների մեջ, այն ծածկելու համար ստեղծվեց նորը։

Մեյջիի կառավարությունն ի սկզբանե Հոկկայ դուն դասակարգել է որպես «Կարգավորման բանագնացություն» (ճապ.՝ 開拓使 kaitakushi), իսկ ավելի ուշ կղզին բաժանել է երեք պրեֆեկտուրաների՝ Սապպորո, Հակոդատե և Նեմուրո։ Դրանք 1886 թվականին պրեֆեկտուրալ մակարդակով համախմբվել են մեկ Հոկայդոյի դեպարտամենտում (ճապ.՝ 北海道庁 Hokkaido-chō)։ 1947 թվականին դեպարտամենտը լուծարվեց, և Հոկայ դուն դարձավ լիարժեք պրեֆեկտուրա։

Երբ Հոկկայ դուն ստեղծվեց, կղզում տրանսպորտը դեռևս թերզարգացած էր, ուստի պրեֆեկտուրան բաժանվեց մի քանի «ենթապրեֆեկտուրաների» (ճապ.՝ 支庁 shichō), որոնք կարող էին կատարել պրեֆեկտուրալ կառավարության վարչական պարտականությունները և խիստ վերահսկողություն պահպանել զարգացող կղզու վրա։ Այս ենթապրեֆեկտուրաները գոյություն ունեն մինչ օրս, չնայած նրանք ունեն շատ ավելի քիչ հզորություն, քան ունեին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ և պատերազմի ժամանակ։ Նրանք այժմ գոյություն ունեն հիմնականում թղթաբանության և այլ բյուրոկրատական գործառույթների իրականացման համար։

«Հոկկայ դու պրեֆեկտուրա»-ն, տեխնիկապես ասած, ավելորդ տերմին է, քանի որ dō-ն ինքնին ցույց է տալիս պրեֆեկտուրա, թեև երբեմն այն օգտագործվում է իշխանությունը կղզուց տարբերելու համար։ Պրեֆեկտուրայի կառավարությունն իրեն անվանում է «Հոկաի դուի կառավարություն», այլ ոչ թե «Հոկկայ դուի պրեֆեկտուրալ կառավարություն»։

 Ֆու 
Օսակա և Կիոտոյի պրեֆեկտուրաները, ենթադրում են ազգային նշանակության հիմնական քաղաքային գոտի։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ տարբեր օրենքներ էին կիրառվում ֆուի և քենի նկատմամբ, սակայն պատերազմից հետո այս տարբերությունը վերացավ, և պրեֆեկտուրայի երկու տեսակներն այժմ գործառութային նույնն են։

 Կեն 
47 պրեֆեկտուրաներից 43-ը կոչվում են  ։ Դասական չինական նիշը, որից սա ստացվել է, կրում է գյուղական կամ գավառական ենթատեքստ, և նման նիշը օգտագործվում է Չինաստանի, Թայվանի շրջանների և Վիետնամի շրջանների համար։

 Պրեֆեկտուրաների ցուցակներ 
Վերլուծման տարբեր համակարգերը սահմանում են ճապոնական պրեֆեկտուրաների ընկալման ձևերը։

 Ճապոնական ISO-ի կողմից 
Պրեֆեկտուրաները նույնպես հաճախ խմբավորվում են ութ շրջանների (地方, chihō): Այդ մարզերը ֆորմալ առումով հստակեցված չեն, չունեն ընտրված պաշտոնյաներ, ոչ էլ կորպորատիվ մարմիններ են։ Սակայն պրեֆեկտուրաների աշխարհագրական տարածաշրջանի հիման վրա պատվիրելու պրակտիկան ավանդական է։ Այս պատվերը արտացոլված է Ճապոնիայի ստանդարտացման միջազգային կազմակերպության (ISO) կոդավորման մեջ։ Հյուսիսից հարավ (համարակալումը ISO 3166-2:JP կարգով) Ճապոնիայի պրեֆեկտուրաները և նրանց սովորաբար կապված շրջաններն են.

Տոհոկու Կանթու շրջանԿանաշաիՉյուգոկուՇիկոկուԿույուշի

 Ծանոթագրություններ 

 Արտաքին հղումներ 
 National Governors' Association website
 Map of Japan showing prefectures 
 Japanese essay on types of prefectures
 CityMayors.com profile of prefectures
 Տեղեկություններ Ճապոնիայի «տոդոֆուկեն» վարչական բաժանման մասին
 Ճապոնիայի վարչական բաժանման քարտեզ

Կատեգորիա:Ճապոնիայի վարչական բաժանում