Փիփ

Փիփ (նաև Փիբ, Զագլիկ, , Զեյլիկ), հայկական նախկին բնակավայր, ներկայում ադրբեջանաբնակ գյուղ Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշկեսանի շրջանում։

Ունի հնագույն պատմություն, որը սկսվում է առնվազն 8-րդ դարից։ Մինչև 1988-1989 թվականների հայերի բռնագաղթը եղել է տարածաշրջանի ամենահայաշատ գյուղը։ Հարուստ էր տարբեր դարերով թվագրվող պատմամշակութային հուշարձաններով։ Ունի գեղեցիկ բնություն, որը ներկայացված է անտառապատ լեռներով, խորը ձորերովՍամվել Կարապետյան, «Հյուսիսային Արցախ» RAA գիտական ուսումնասիրություններ, Գիրք Զ, ՀՀ ԳԱԱ «Գիտություն» հրատարակչություն, Երևան 2004թ. ISBN 5-8080-0566-3, (հայերեն տարբերակ), (English version)։։

 Անվանում 
Բնակավայրն ունի մի քանի անուններ։ Մինչև տարածաշրջանի ընդգրկվելը Ադրբեջանական ԽՍՀ կազմում, այն հայտնի էր իր նախնական հայկական անունով՝ Փիփ, որի փոխակերպված ձևը՝ Փիբ, երբեմն նույնպես կիրառելի է որոշակի գրական շրջանակների կողմից։ Ժողովրդական ավանդության համաձայն՝ Փիփ անունը ծագում է քրիստոնյա Փեփրոնյա (Փեբրոնյա) կույսի անունից, ով նահատակվել և ամփոփվել է գյուղի համանուն եկեղեցում։ Մինչև ԽՍՀՄ փլուզումն Ադրբեջանական ԽՍՀ-ն բնակավայրը պաշտոնապես անվանել էր Զագլիկ։ Թուրքական անվանումը կապված է գյուղի մոտ գտնվող շիբի հանքի հետ։ Հայերեն «շիբ» բառը թուրքերեն «զագ» է թարգմանվում և թարգմանությունից հետո առաջացել է Զագ-լիկ անվանաձևը։ Ադրբեջանի Հանրապետության անկախության հռչակումից հետո այդ երկրի իշխանությունները բնակավայրը վերանվանեցին Զեյլիկ։

 Տեղադրություն 
Փիփ գյուղը գտնվում է Ադրբեջանի Հանրապետության Դաշկեսանի (նախկին Դաստափորի) շրջանի շրջկենտրոն Դաշքեսան քաղաքից (նախկին Քարհատից) 7 կմ հյուսիս-արևմուտք, Շամխոր գետի աջակողմյան և Արթինաջուր գետի ձախակողմյան վտակների միջև ընկած ջրբաժանի մոտ՝ արևմտահայաց կիսով չափ անտառապատ ձորալանջերին։ Ծովի մակերևույթից բարձր է 1360-1620 մ։

 Պատմություն 
Գյուղում և մերձակայքում պահպանված հնագիտական ու միջնադարյան հուշարձանները վկայում են տեղում վաղնջական ժամանակներից ի վեր բնակչության առկայությունը։ Հետազոտողները նշել են, որ փիփեցիները բնիկներ էինԲարխուտարեանց Մ., Արցախ, Բաքու, 1895 թվական։։ Հայտնի է, որ ներկայիս գյուղը հիմնադրել են Հին Փիփից (այժմ՝ գյուղատեղի) տեղափոխված բնակիչները, որոնք հին գյուղը լքել ու նոր վայր են փոխադրվել կլիմայական անբարենպաստ պայմանների պատճառովՍամվել Կարապետյան, Հյուսիսային Արցախ, Երևան, 2004, էջ 257։։

 Հայ-ադրբեջանական հակամարտություն 
 1905-1906 թթ. հայ-թաթարական և հայ-թուրքական ընդհարումներ 
Փիփ գյուղի բնակչությունը զգալի ներդրում են ունեցել տարածաշրջանի հայկական բնակավայրերի և վանքերի պաշտպանության գործում։ Զենք, զինամթերք գնելու համար առանձին ջոկատներ մեկնել են Արևմտյան Հայաստան՝ հաճախակի հանդիպել են թուրքական հրոսակախմբերին և կռվել նրանց հետ։ Այդպիսի մի կռիվ տեղի ունեցել Վարդենիս քաղաքի մոտ, որի ժամանակ կորուստներ են ունեցել նաև հայերը։ Զոհվածների թվում է եղել Մելիք Ազարյանը, իսկ նրա եղբայր Արսեն Ազարյանը ծանր վիրավորվել է։ Հետագայում զոհվածներին հողին են հանձնել մոտակա գյուղում հատուկ այդ նպատակով բլուրի կառուցված եղբայրական գերեզմանատանը։

Հայ-թաթարական ընդհարումների դեպքերից հայտնի է օրինակ 1905 թվականի սեպտեմբերի 6-ի դեպքը։ Այդ օրը թուրքական յոթ հոգանոց ավազակախումբը Աղյուսաշեն (Աղվեսաշեն) կոչվող հին գյուղատեղիի տարածքում թալանի նպատակով հարձակվեցին և իրենց հետ տարան Փիփ գյուղի բնակիչների ընտանի կենդանիների հոտը։ Թուրքերին պատժելու նպատակով հայերը հետապնդեցին և կռվի ընթացքում սպանեցին երկու թուրք ավազակի, մյուս չորսը փախան անտառ, որտեղ շրջափակման մեջ ընկան։ Հայտնի է նաև, որ հետապնդող հայերի թվում կային նաև կանայք։ Նրանք կենդանիների հոտը վերադարձրին գյուղ՝ իրենց հետ վերցնելով նաև սպանված թուրք հարձակվողների յոթ թամբած ձիերը։ Այդ միջադեպին անդրադարձել է ժամանակի հայկական մամուլը«Մշակ», 1883, N 128, էջ 1։«Արշալույս», 1905, N 9, էջ 1։Ա-Դօ, «Հայ-թուրքական ընդհարումները Կովկասում», Երևան, 1907 թվական։։

 Հայ-թուրքական բախումներ 
Լինելով տարածաշրջանի հայկական ամենամեծ գյուղերից մեկը՝ բազմաթիվ բնակիչներ որպես ֆիդայիններ ներգրավված են եղել նաև Արևմտյան Հայաստանում տեղի ունեցած հայ-թուրքական կռիվներին։ Այդպիսի ֆիդայիներից է Վիրաբ Ազարյանը, ով  կամավոր կերպով անդամագրվել է Զորավար Անդրանիկի բանակին և մասնակցել կռիվներին՝ հետագայում  Անդրանիկի հետ մեկնել ՖրանսիաСергей Еремянц-Гандзакеци, "Гандзак, 1880-1916", Документальная книга, Авторское издание, Ереван, Издательство "Лусабац", ISBN 978-9939-53-747-4Գարդմանի կանչ թերթի 2010 թվականի 3-րդ 4-րդ համարներ։։

 Արցախյան շարժում և հայ ազգաբնակչության բռնագաղթ 
Արցախյան շարժմանն ի պատասխան սկզբնական շրջանում Ադրբեջանի Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության ղեկավարությունը կենտրոնական իշխանության թույլտվությամբ սկսեց հակահայ գործողություննրը, որոնք ամենից հաճախ ուղեկցվում էին հայ էթնոսի իսպառ ոչնչացմամբ, այսինքն՝ պետական մակարդակով իրականացվում էր ցեղասպանություն։ Սումգայիթի, Գանձակի և Բաքվի ջարդերին զուգընթաց պետական մակարդակով իրականացվում էր երկրի հայ ազգաբնակչության բռնագաղթ։ Այդ դառնալի ճակատագրից զերծ չմնաց նաև Փիփ գյուղի հայությունը, որը դարեր շարունակ բնակվել է այդտեղ։ Փիփից վերջին հայը հեռացավ 1988 թվականի դեկտեմբերի 8 -ին։

 Պատմամշակութային հուշարձաններ 
Փիփ գյուղը և շրջակա տարածքը հարուստ է պատմամշակութային հուշարձաններով՝ հնագույն բնակատեղիներ, բերդեր ու ամրոցներ, վանքեր և առանձին եկեղեցիներ, մատուռներ, պատմական գերեզմաններ և դամբարանադաշտեր։

Գյուղում և հարակից տարածքներում գտնվել են հետևյալ կրոնական կառույցները, որոնք մինչև հայ բնակչության բռնագաղթը պահպանված էին՝ Հին Փիփ գյուղատեղիի ավերակները, Չարեք, Գարդման վանքերը, Սուրբ Ստեփանոս, Սուրբ Փեփրոնյա, Սուրբ Աստվածածին, Սուրբ Հովհաննես եկեղեցիները, Հարանց, Բարսամ Ճգնավոր, Մաղթում զադե մատուռները, Կեռստավանք բերդը, Քարհատի խաչ, Րուսկան նահատակ ուխտատեղիները, բազմաթիվ խաչքարները, աղբյուրներ և այլն։

 Հին Փիփ գյուղատեղի 

Հին Փիփ գյուղատեղին գտնվում է Փիփ գյուղից 5 կմ դեպի հյուսիս-արևմուտք՝ Շամխոր գետի աջ ափից 0,8 կմ հեռավորության վրա՝ վերջինիս աջ վտակ Փիփ գետակի աջակողմյան հարավահայաց ձորալանջին, ծովի մակերևույթից 1000-1050 մ բարձրության վրա«Վարձք» հանդես, Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամ, 2022 թվական, N 17, ISSN 1829-2003:։ Այստեղ են  գտնվում մի շարք հայկական պատմամշակութային հուշարձաններ։

 Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցի 

Գյուղի կենտրոնում է գտնվում Սուրբ Ստեփանոս եկեղեցին, որի կառուցումն ավարտվել է 1849 թվականին, իսկ փոքրիկ զանգակատունը կառուցվել է ավելի վաղ՝ 1847 թվականին ժողովրդի և տփխեսցի (թիֆլիսեցի) Ստեփան Միրիմյանցի ջանքերով, որի մասին եկեղեցու արևմտյան պատի մեջ տեղադրված մարմարյա քարին կար արձանագրություն։ Եկեղեցին ուղղանկյուն հատակագծով գմբեթավոր դահլիճ է՝ կառուցված անտաշ քարով և կրաշաղախով։ Հիմնային հանգույցներն ու գմբեթը կառուցվել են սրբատաշ քարով։ 22 մ երկարությամբ և 12 մ լայնությամբ եկեղեցին ներսից պահվում է վեց հրաշալի կառուցված սյուներովՀայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց.1, գ. 3814, թ. 105:«Արձագանք», 1886, N 23, էջ 329։Սամվել Կարապետյան, Հյուսիսային Արցախ, Երևան, 2004, էջ 265։։ Եկեղեցում պահվել է չորս ձեռագիր ավետարան«Արձագանք», 1886, N 23, էջ 329-330։Բարխուտարեանց Մ., Արցախ, Բաքու, 1895, էջ 296-298։, որոնց գտնվելու վայրը ներկայումս անհայտ է։ Հայտնի է, որ 1862 թվականին եկեղեցին նորոգվել էՀայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց.1, գ. 3836, թ. 40-41։ և գործել մինչև 1928 թվականին ու Խորհրդային Միության իշխանության կողմից անվերադարձ փակվել։ Մուտքի մոտ կար խաչքար, իսկ պատին 1849 թվականով թվագրվող արձանագրություն՝ «ՌՄՂԸ թվին»Բարխուտարեանց Մ., Արցախ, Բաքու, 1895, էջ 296։։ Փիփ գյուղի հայությանը բռնագաղթից և Ադրբեջանի Հանրապետության վերահսկողությանը անցնելուց հետո եկեղեցին վերածվել է անասնագոմի։

 Կեռստավանք բերդ 

Կեռստավանք ամրոցի ավերակները գտնվում են Փիփ գյուղի մոտ՝ Շամքոր գետի աջ կողմում՝ Րուսկան նահատակ ուխտատեղիից փոքր-ինչ ցած՝ արևմտահայաց, թեքադիր լեռնաճյուղի վրա, երկու կողմից շրջապատված է խոր ձորերով առանձնացած տեղանքում։ Դեռևս 19-րդ դարի վերջին պահպանված է եղել շրջապարիսպը, քարաշեն այլ շինություններ, որոնք 1980-ական թվականների դրությամբ գրեթե ավերված էինԲարխուտարեանց Մ., Արցախ, Բագու, 1895, էջ 304։։

 Գերեզմանատուն 
Գյուղն ուներ հազարավոր տապանաքարերից բաղկացած հսկայական գերեզմանոց։ 1989 թվականին հայ ազգաբնակչության բռնագաղթից հետո այնտեղ հաստատված ադրբեջանցիներն ամբողջությամբ ոչնչացնում են հայկական գերեզմանոցը։ Այն երբեմն ադրբեջանցի պատանիների կողմից օգտագործվում է որպես լուսանկարվելու վայրՍամվել Կարապետյան «Ադրբեջանը քաղաքակրթությունից դուրս», Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամ, Երևան, 2017 թվական, ISBN 978-9939-843-31-5, (հայերեն տարբերակ), (English version)։։

 Բնակչություն 
<big><center>Փիփ գյուղի բնակչությունը 1804-1917 թվականներին, բոլորը հայեր Տարի  Տուն  արական  իգական  ընդամենը 1804“Акты, собранные Кавказскою археологическою коммиссиею”, т. II, Тифлис, 1868, с. 596.  40  100  57  157 1839Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3800, թ. 32-33:  50  286 	259  545 1845Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3811, թ. 4-5:  -  703  	598  1301 1847Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3814, թ. 97-98:  -  625  	517  1142 1849Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3818, թ. 97-98:  -  539  621  1160 1850Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 56, ց. 1, գ. 2596, թ. 111:  126  551  620  11711888Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3882, թ. 132:  - 1559  1322  2881 1898Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3897, թ. 170:  -  1862  1605  3467 1899Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3903, թ. 128:  -  1867  1609  3476 1900Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3905, թ. 93-94:  -  1872  1659  3531 1901Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3906, թ. 98-99:  -  1939  1710  3649 1902Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3907, թ. 24-25:  -  1946  1738  3684 1905Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3912, թ. 267-268:  -  1958  1755  3713 1906Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3915, թ. 24:  -  2096  1855  3951 1907Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 240, թ. 2:  -  -  -  3713 1908Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 35, ց. 1, գ. 559, թ. 12:  -  2200  1800  4000Համաձայն «”Кавказский календарь на 1910 г.”, Тифлис, 1909, с. 254» աղբյուրի՝ նույն թվականին գյուղն ուներ 3992 բնակիչ։ 1909Հայաստանի ազգային արխիվ, Պ56, ց. 18, գ. 764, թ. 118:  -  2061  1803  3864 1910Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3917, թ. 59-60:  -  2347  1920  4267 1912Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3919, թ.63-64:  -  2083  1824  3907 1914”Кавказский календарь на 1915 г.”, Тифлис, 1914, с. 124.  -  -  -  5838 1915Հայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 56, ց. 6, գ. 1062, թ. 4:  800  -  -  - 1917Ավետիսյան Մ. Մ., Տեղեկագիր Լեռնային Ղարաբաղի եւ Զանգեզուրի բնակավայրերի ու բնակչության թվակազմի մասին (1917 թ.), Բանբեր Հայաստանի Արխիվների, 1991, N 3, էջ 166։  627  -  -  5838

Փիփը երկրամասի առավել բազմամարդ գյուղն էր։ Աշխարհագրական դիրքը, կենսական բարենպաստ պայմանները (աղբյուրների, վարելահողերի և անտառների առատություն), ինչպես նաև բնակչությանը զբաղվածություն ապահովող շիբահանքի առկայությունը դարեր շարունակ կարևոր գործոն են եղել տեղում բնակչության ամրապնդման ու զարգացման համար։ Գյուղի բնակչությանը, ընդհանուր առմամբ, բնորոշ են եղել կայունությունը և թվաքանակի անընդմեջ աճը։ Որոշ տարիների նվազման ցուցանիշները կապված էին հատկապես վարակիչ մահաբեր հիվանդությունների ժամանակ առ ժամանակ տարածման հետ։ 1880 թվականի աշնանից մինչև 1881 թվականի գարուն ընկած ժամանակահատվածում անհայտ հիվանդությունից մահացել է 120 մարդ«Մեղու Հայաստանի», 1881, N 44, էջ 3։։ Առավել սոսկալի հետևանքներ է ունեցել 1899 թվականի նոյեմբեր - 1900 թվականի ապրիլ ժամանակահատվածում տարածված ծաղիկ հիվանդությունը, որից մահացել է 375 երեխա։ Այսօրինակ աղետներին դիմակայելու համար փիփեցիները 1891 թվականին մտադրվել էին դեղատուն բացել և պահել մեկ բժիշկ։

 Ազգատոհմեր 
Փիփ գյուղի հայերի ազգատոհմերն են՝ Ափյաններ (Աֆյաններ), Ազարյաններ, Մելիքյաններ, Նաղդալյաններ, Աղայաններ, Բաղդյաններ, Մանվելյաններ, Շահնազարյաններ,Միրումյաններ, Խոջայաններ, Թավաքալյաններ, Բարսամյաններ (Բըրսամանց), Ալավերդյաններ, Անտոնյաններ, Գյուլումյաններ, Դաշյաններ, Գյորգյաններ (Գեորգյաններ, Գորգյաններ), Ֆարյաններ, Կոստանդյաններ, Նալթակյաններ, Չովիշյաններ, Բալբաբյաններ, Չիլինգարյաններ և այլն։

 Տնտեսություն 
մինի|աջից|Փիփ գյուղի մոտ գտնվող շիբի հանքավայրից հանած ալունիտի կտոր
Փիփում զարգացած է եղել հողագործությունը, այգեգործությունը, անասնապահությունը, մեղվապահությունը։ Փիփեցիները շահագործում էին գյուղի հարավային կողմի շիբով հարուստ բարձրաբերձ լեռների հանքավայրերը«Վարձք» հանդես, Հայկական ճարտարապետությունն ուսումնասիրող հիմնադրամ, 2021 թվական, N 16, էջ 20, ISSN 1829-2003:Սամվել Կարապետյան, Հյուսիսային Արցախ, Երևան, 2004, էջ 262։։ Հանքանյութի արդյունահանմամբ փիփեցիները զբաղվել են վաղ ժամանակներից։ Ինչպես նշում է Գ. Տկաչևը դեռևս 1850-ական թվականներին շիբի արդյունահանումը տարեկան կազմել է 10 հազ. փութ։ Այդպիսի ընթացքով հանքը շահագործվել է 1805-1864 թվականներին«Մեղու Հայաստանի», 1873, N 29, էջ 3։։

 Կրոն 
 Փիփի քահանաները 
Փիփ գյուղում մշտապես գործունեություն են ծավալել 2-3 քահանաներ։
 Պետրոս Տեր Վարդանյան. 1832 թ.-ին ձեռնադրվել Փիփ գյուղի քահանաՀայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3833, թ. 131-132։։
 Գալուստ Տեր-Խաչատրյան Շահնազարյանց. 1834 թ.-ից քահանայագործել է գյուղումՀայաստանի ազգային արխիվ, ֆ. 53, ց. 1, գ. 3833, թ. 130-131։։
 1878 թ.-ին Փիփն ունեցել է 3 քահանա«Մեղու Հայաստանի», 1878, N 46, էջ 4։։
 Հովհաննես Մամիկոնյանց. եղել է Փիփ գյուղի քահանա, վախճանվել է 1892 թ.-ի հոկտեմբերի 21-ին 45 տարեկան հասակում կարճատև հիվանդությունից հետո«Նոր Դար», 1892, N 171, էջ 2։։
 Տեր Գալուստ Մամիկոնյան. ձեռնադրվել է և քահանայագործել Փիփում 1823 թ.-ի մարտի 6-ից, եկեղեցու շինարարության ընթացքում ցուցաբերած եռանդուն աշխատանքի համար արժանացել է Ամենայն Հայոց կաթողիկոս Ներսես Ե. Աշտարակեցու պարգևին. «յաղագս ջերմեռանդ աշխատութեան իւրոյ ի վերա շինութեան եկեղեցւոյն Փիբ գեղջ վարձատրեալ է ի 1851 ամի ոսկեզօծ լանջական խաչիւ ի Ներսէս սրբազնագոյն կաթուղիկոսէ Ամենայն Հայոց»։ Դեռևս 1860 թ.-ին քահանայագործում էր։
 Հովհաննես Ոսկանյան Խոջայանց. 1897 թ.-ին ձեռնադրվել է քահանա և ծառայել առնվազն մինչև 1922 թ.-ը։ 1908 թ.-ին նա քահանայագործում էր Մովսես Մամիկոնյանցի հետ։ Ուներ 2 երեխա՝ Հայկ՝ ծնվ. 1892 թ., Հայկանույշ՝ ծնվ. 1896 թ.։
 Պավել Գորգյան։ 1930-ական թվականներից ձեռնադրվել է Զագլիկ գյուղի քահանա և ծառայել է մինչև հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների սրումը։

 Արտաքին հղումներ 
 Փիփ գյուղը 1980-ականներին (տեսահոլովակ) մաս 1 մաս 2

 Նշումներ 

 Ծանոթագրություններ 

Կատեգորիա:Արևելյան Հայաստանի գյուղեր
Կատեգորիա:Դաշկեսանի շրջանի բնակավայրեր
Կատեգորիա:Նախկին հայաբնակ բնակավայրեր Ադրբեջանում