Վահրամ Սահակյան

Վահրամ Արամայիսի Սահակյան (), հայ ժամանակակից գրող, բանաստեղծ, թատերագիր, դերասան։ ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ (2016)։

 Ստեղծագործությունն ու հայացքները 
Վահրամ Սահակյանը 1988 թվականին Վարդան Պետրոսյանի հետ ստեղծել է Երիտասարդ Ոզնիներ թատրոնը, որը, այնուհետև վերանվանվելով «Ոզնիներ», առաջին հայկական ոչ պետական երիտասարդական թատրոնն էր։ Բազում հոդվածների, էսեների, վեպերի, պիեսների և տեսաֆիլմերի հեղինակ է։ Սահակյանի գրականությունը աչքի է ընկնում բառապաշարի ազատ գործածմամբ՝ ընդհուպ մինչև փողոցային հայհոյանքների կիրառում, ցինիզմով, և տրագիկոմեդիայի ժանրի տարրերով։ Նա ակտիվորեն համագործակցում է ռեժիսոր Արթուր Սահակյանի, պրոդյուսեր Արմեն Համբարձումյանի, դերասաններ Հրանտ Թոխատյանի և Սամսոն Ստեփանյանի հետ։ 

Վահրամ Սահակյանը հայտնի է իր ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշմամբ. նա դատապարտում է անբուժելի հիվանդ երեխաների համար էվթանազիայի կիրառման մասին օրենքը, կլոնավորման և աբորտի գաղափարը, բայց դեմ չէ մահվան դեպքում օրգանների նվիրատվությանը։ Նա բազմիցս քննադատաբար է խոսել քաղաքական գործիչների և պաշտոնյաների մասին՝ կազմակերպելով խորհրդանշական բողոքի ցույցեր՝ սկսած 2009 թվականին սպառնալիքների պատճառով երկիրը լքելու ցանկությունից մինչև 2012 թվականին Հայաստանի Ազգային ժողովի առջև իր անձնագիրը պատռելը։ Այնուամենայնիվ, նա կարծում է, որ աշխարհում առկա բացասական երևույթները «մարմնավորում և արդյունք են կոնկրետ մեկի մեղքի», այլ ոչ թե միայն քաղաքական գործիչների բացասական գործողությունների։

 Գրքեր 
«Սև աչքեր, ճերմակ սփռոց» 2002 թ., Վերատպագրվել է մի քանի անգամ։ 
«Թերիները»՝ էսսեների և հոդվածների շարք 2005 թ.
«Հավերժ կախաղան» 2009 թ.
«Ես իմ անկյունից» (բանաստեղծություններ) 2014 թ.
«Վարձու ինքնասպաններ» (վեպ) 2014 թ.
«Անունդ մուսա» (բանաստեղծություններ) 2015 թ.
«Ատյան Ողբերգության» (վեպ) 2019 թ.

 Պիեսներ 
«Անմարդկային կատակերգություն» 2021 թ
«Միստերիա Հիստերիա» ներկայացում դուետ 2019 թ.
«Մի Վահրամի թատրոն» մենաներկայացում 2017 թ.
«Մեա կուլպա 2» 2017 թ.
«Ժանգոտ բանալին» 2008 թ.
«Երկու ընկեր, չհաշված կյանքը» 2006 թ.
«Ինչու է աղմկում քաղաքը» 2003 թ.
«Մեա, Կուլպա՝ Իմ մեղքը» 2002 թ.
«Բարև, ես մնում եմ» 2000 թ.
«Ծերունին և սովը» 1999 թ.
«Խաթաբալադա» (1996 թ.)
«Մեկ անգամ Հայաստանում» 1991 թ.
«Նույն ինքը՝ Պեպոն» 1990 թ.
«Ոզնիները եթերում» 1988 թ. (Վարդան Պետրոսյանի հետ)

 Տեսաֆիլմեր 
«Հայի տականքը», 2020 թ.
«Անիմաստ ֆիլմ» 2007 թ.
«Պիրատի մահը» 2006 թ.
«Վարդանը և Մարգարիտան» 2005 թ.
«Անկախ, զամբախ կատակներ-2» 2003 թ.
«Գցողների աշխարհում» 2002 թ.
«Անկախ, զամբախ կատակներ» 2000 թ.
«Մեր վերջը» (1998 թ.)
«Ամենավերջին տանգոն Փարիզում-2» 1998 թ. (Վարդան Պետրոսյանի հետ)
«Օդում, ջրում և ցամաքում» 1995 թ.
«Ամեն ձև» 1993 թ. (Դեր. Վարդան Պետրոսյան, Մարինե Գաբրիելյան, Վահրամ Սահակյան)
«Ամենավերջին տանգոն Փարիզում» 1993 թ. (Վարդան Պետրոսյանի հետ)
«Մեկ անգամ Երևանում» 1991 թ.

 Ծանոթագրություններ 

Արտաքին հղումներ
 Վահրամ Սահակյանի անձնական կայքը 

Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ բանաստեղծներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ արձակագիրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ
Կատեգորիա:21-րդ դարի արևելահայ դրամատուրգներ
Կատեգորիա:Հայ դերասաններ
Կատեգորիա:Հայ տղամարդ գրողներ
Կատեգորիա:Հայ կինոռեժիսորներ
Կատեգորիա:Հայ թատերագիրներ
Կատեգորիա:20-րդ դարի հայ գրողներ