Deklinacija

Deklinacija (z łaćonskeho declinare ‚skłonjować‘) je w gramatice dźěl fleksije abo skłonjowanja, potajkim wutworjenja słownych formow. Jako deklinacija woznamjenja so fleksija nominalnych słowow (w šěršim zmysle), potajkim substantiwow, adjektiwow, pronomenow, ličbnikow a artiklow.

Typiske zjawy deklinacije, kotrež so na př. w serbšćinje, ale tež w němčinje a wjele druhich indoeuropskich rěčach jewja, su pad (kasus), ličba (numerus) a ród (genus). Njeje pak tak, zo maja wšitke rěče wšě tute zjawy abo scyła deklinuja.

W tutym zmysle je deklinacija napřećiwk konjugacije, kotraž so poćahuje na skłonjowanje werbow.

 Přikład za hornjoserbšćinu 
 pad  singular  dual  plural nominatiw  tutón stary štom  tutej starej štomaj  tute stare štomy genitiw  tutoho stareho štoma  tuteju stareju štomow  tutych starych štomow datiw  tutomu staremu štomej  tutymaj starymaj štomomaj  tutym starym štomam akuzatiw  tutón stary štom  tutej starej štomaj  tute stare štomy instrumental  (z) tutym starym štomom  tutymaj starymaj štomomaj  tutymi starymi štomami lokatiw  (na) tutym starym štomje  tutymaj starymaj štomomaj  tutych starych štomach

Kategorija:Gramatika