Muhammad

Muhammad (c. 570 – 8 Yuni 632 CE) Annabi kuma Manzon Allah (S.A.W) Shine shugaba kuma Annabin karshe kuma wanda ya assasa addinin Musulunci. A koyarwar Musulunci, shi Annabi ne da aka aiko daga Allah don ya yi wa’azi da tabbatar da koyarwar tauhidi da tabbatar da koyarwar annabawa da manzanni da suka zo kafin shi tun daga Adamu, Nuhu, Ibrahim, Musa, Isa, da sauran annabawa. An yi imani da shi ne Hatimin Annabawa a Musulunci, kuma tare da Alkur'ani, koyarwarsa da misalan sa na yau da kullun sune tushen imani a addinin Musulunci.

An haifi Muhammad a Makka ga zuriyar Banu Hashim na kuraishawa. Shi dan Abdullahi bn Abdil-Muddalib ne da Amina bint Wahb. Mahaifinsa Abdullahi dan shugaban kabilar Abd al-Muttalib ibn Hashim ya rasu a daidai lokacin da aka haifi Muhammad. Mahaifiyarsa Amina ta rasu tana da shekaru shida, ta bar Muhammad maraya. Ya girma a karkashin kulawar kakansa, Abd al-Muttalib, da kawun mahaifinsa, Abu Talib. A cikin shekarun baya, yakan keɓe kansa lokaci-lokaci a cikin wani kogon dutse mai suna Hira don yin addu'a da dama. Lokacin da yake shekara 40, a c.610, Muhammadu ya ruwaito cewa Jibrilu ya ziyarce shi a cikin kogon kuma ya karbi wahayinsa na farko daga wurin Allah. A cikin shekara ta 613, Muhammad ya fara wa’azin wadannan ayoyin a fili, yana shelar cewa “Allah Makadaici ne”, cewa cikakkiyar “mika wuya” (Musulunci) kuma shi annabi ne kuma manzon Allah, kamar sauran annabawa a Musulunci.

Mabiyan Muhammad da farko ba su da yawa, kuma sun fuskanci zalunci daga mushrikan Makka na tsawon shekaru 13. Don guje wa tsanantawa da ake ci gaba da yi, ya aika da wasu daga cikin mabiyansa zuwa Habasha a shekara ta 615, kafin shi da mabiyansa su yi hijira daga Makka zuwa Madina (a lokacin da ake kira Yathrib) daga baya a shekara ta 622. Wannan waki’ar, wato Hijira, ita ce farkon kalandar Musulunci, wadda aka fi sani da kalandar Hijiriyya. A Madina, Muhammadu ya hada kabilu a karkashin Kundin Tsarin Mulki na Madina. A cikin watan Disamba 629, bayan shekaru takwas ana gwabza fada da kabilun Makka, Muhammadu ya tara runduna ta tubabbun musulmi 10,000 suka nufi birnin Makka. Yakin ya tafi ba tare da hamayya ba, kuma Muhammad ya kwace garin da raunuka kadan. A shekara ta 632, ƴan watanni bayan ya dawo daga Hajjin bankwana, ya yi rashin lafiya ya rasu. A lokacin mutuwarsa, yawancin kasashen Larabawa sun musulunta.

ayoyin (waḥy) da Muhammadu ya ba da labarin samunsu har zuwa rasuwarsa, su ne ayoyin Alqur’ani, waxanda Musulunci ya ginu a kansu, Musulmi suna kallonsa a matsayin kalmar Allah ta zahiri da kuma wahayinsa na qarshe. Bayan Alqur'ani, koyarwar Muhammadu da ayyukansa, waɗanda aka samu a cikin rahotannin da aka watsa, waɗanda aka fi sani da hadisi, da kuma a cikin tarihinsa (sīrah), su ma suna da ƙarfi kuma ana amfani da su azaman tushen shari'ar Musulunci. Baya ga Musulunci, Muhammadu ya sami yabo a cikin Sikhism a matsayin mutum mai ban sha'awa, a cikin bangaskiyar Druze a matsayin ɗaya daga cikin manyan annabawa bakwai, kuma a cikin bangaskiyar Baha'i a matsayin bayyanuwar Allah.

 Rayuwar baya 
A cikin 605, Quraysh sun yanke shawarar rufin Kaaba, wanda a baya ya kunshi ganuwa kawai. Ana buƙatar sake ginawa gaba ɗaya don karɓar sabon nauyi. A cikin damuwa game da ɓata wa alloli rai, wani mutum ya zo gaba da picaxe kuma ya ce, "Ya allahiya! Ba tsoro ba! Manufarmu kawai ga mafi kyau. " Tare da hakan, ya fara rushe shi. Mutanen Makka masu damuwa suna jiran ramuwar gayya ta Allah da daddare, amma ci gaba da shi ba tare da lahani ba washegari an gan shi a matsayin alamar amincewar sama. A cewar wani labari da Ibn Ishaq ya tattara, lokacin da lokaci ya yi da za a sake haɗa Black Stone, jayayya ta tashi game da wane dangin ya kamata ya sami gata. An ƙaddara cewa mutum na farko da ya shiga kotun Kaaba zai sasanta. Muhammad ya ɗauki wannan rawar, yana neman mayafi. Ya sanya dutse a kansa, yana jagorantar wakilan dangin don haɗa kai da ɗaga shi zuwa matsayinsa. Daga nan sai da kansa ya tabbatar da shi a cikin bango.

 Farkon Alkur'ani 
Tsaron kudi da Muhammad ya ji daga Khadija, matarsa mai arziki, ya ba shi isasshen lokacin kyauta don ciyarwa shi kaɗai a cikin kogon Hira. Bisa ga al'adar Islama, a cikin 610, lokacin da yake da shekaru 40, mala'ika Jibra'ilu ya bayyana a gare shi yayin ziyarar da ya kai kogon. Mala'ikan ya nuna masa zane tare da ayoyin Alkur'ani a kai kuma ya umurce shi da ya karanta. Lokacin da Muhammadu ya furta jahilcinsa, Jibra'ilu ya maƙure shi da karfi, kusan ya kashe shi, kuma ya sake maimaita umarnin. Yayin da Muhammadu ya sake jaddada rashin iyawarsa na karatu, Jibra'ilu ya sake shanye shi a irin wannan hanyar. Wannan jerin ya sake faruwa sau ɗaya kafin Jibra'ilu a ƙarshe ya karanta ayoyin, ya ba Muhammadu damar haddace su. Wadannan ayoyi daga baya sun zama Alkur'ani 96:1-5.

Lokacin da Muhammadu ya farka, sai ya ji tsoro; ya fara tunanin cewa bayan duk wannan gwagwarmayar ruhaniya, wani jinn ya ziyarce shi, wanda ya sa ya daina so ya rayu. A cikin matsananciyar damuwa, Muhammadu ya gudu daga kogon kuma ya fara hawa zuwa saman dutsen don tsalle zuwa mutuwarsa. Amma lokacin da ya isa taron, ya sami wani hangen nesa, a wannan lokacin ya ga wani abu mai iko wanda ya mamaye sararin samaniya kuma ya kalli baya ga Muhammadu ko da lokacin da ya juya don fuskantar wata hanya daban. Wannan shine ruhun wahayi (), wanda Muhammad daga baya ya kira Jibra'ilu; ba mala'ika ne na halitta ba, amma kasancewar da ta fi dacewa wacce ta tsayayya da iyakokin bil'adama da sararin samaniya.

Tsoro kuma ba zai iya fahimtar kwarewar ba, Muhammadu ya hanzarta sauka daga dutsen zuwa ga matarsa Khadija. A lokacin da ya isa gare ta, ya riga ya yi yawo a hannunsa da gwiwoyi, yana girgiza da babbar murya kuma yana kuka "Ka rufe ni!", yayin da ya tura kansa a kan cinyarta. Khadija ta lulluɓe shi cikin mayafi kuma ta riƙe shi a hannunta har sai tsoronsa ya ɓace. Ba ta da wata shakka game da wahayinsa; ta nace cewa na gaskiya ne kuma ba jinn ba ne. Har ila yau, dan uwan Kirista na Khadija Waraqah ibn Nawfal ya tabbatar da Muhammad, wanda da farin ciki ya ce "Mai Tsarki! Mai Tsarki! Idan kun gaya mini gaskiya, O Khadijah, ya zo masa babban allahntaka wanda ya zo wurin Musa a baya, kuma shi ne annabin mutanensa. "  Khadija ta umurci Muhammadu ya sanar da ita idan Jibra'ilu ya dawo. Lokacin da ya bayyana a lokacin sirri, Khadija ta gudanar da gwaje-gwaje ta hanyar sanya Muhammad ya zauna a cinyarta ta hagu, cinyarta na dama, da kuma cinyarta, yana tambayar Muhammad idan har yanzu yana nan a kowane lokaci. Bayan Khadija ta cire tufafinta tare da Muhammad a cinyarta, sai ya ba da rahoton cewa Gabriel ya tafi a wannan lokacin. Khadija ta gaya masa ya yi farin ciki yayin da ta kammala cewa ba Shaidan ba ne amma mala'ika ne da ke ziyartar shi.

Halin Muhammadu a lokacin da yake wahayi sau da yawa ya haifar da zarge-zarge daga tsaransa cewa yana ƙarƙashin tasirin jinn, mai duba, ko mai sihiri, yana nuna cewa abubuwan da ya samu a lokacin waɗannan abubuwan sun yi kama da waɗanda ke da alaƙa da irin waɗannan adadi da aka sani a tsohuwar Arabiya. Duk da haka, waɗannan abubuwan da suka faru na kamawa na iya zama shaida mai rinjaye ga mabiyansa game da asalin allahntaka na wahayinsa. Wasu masana tarihi sun ce kwatancin yanayin Muhammadu a cikin waɗannan lokuta na iya zama gaskiya, saboda ba zai yiwu Musulmai daga baya ne suka kirkiresu ba.

 Hamayya a Makka 
A kusa da 613, Muhammadu ya fara wa'azi ga jama'a;   da yawa daga cikin mabiyansa na farko mata ne, 'yanci, bayin, bayi, da sauran membobin ƙananan zamantakewa. Wadannan masu tuba suna jiran kowane sabon wahayi daga Muhammadu; lokacin da ya karanta shi, dukansu za su sake maimaita shi kuma su haddace shi, kuma masu karatu sun rubuta shi a rubuce. Muhammad kuma ya gabatar da al'ada ga ƙungiyarsa wanda ya haɗa da addu'a () tare da matsayi na jiki wanda ya ƙunshi cikakkiyar mika wuya (islama) ga Allah, da bayar da sadaka () a matsayin abin da ake buƙata ga al'ummar musulmi (). A wannan lokacin, an san ƙungiyar addinin Muhammadu da  ('tsarkakewa').

Da farko, ba shi da wata babbar adawa daga mazaunan Makka, waɗanda ba su damu da ayyukansa na tuba ba, amma lokacin da ya fara kai farmaki ga imanin su, tashin hankali ya tashi. Quraysh sun kalubalanci shi ya yi mu'ujizai, kamar kawo maɓuɓɓugar ruwa, duk da haka ya ki, yana tunanin cewa ka'idojin yanayi sun riga sun zama isasshen tabbacin girman Allah. Wasu sun yi masa ba'a ta hanyar yin mamakin dalilin da ya sa Allah bai ba shi dukiya ba. Sauran sun yi masa kira ya ziyarci Aljanna kuma ya dawo tare da naɗaɗɗun takardu na Alkur'ani. Amma Muhammadu ya tabbatar da cewa Alkur'ani, a cikin hanyar da ya gabatar da shi, ya riga ya zama hujja mai ban mamaki.

 Wakilan Quraysh zuwa Yathrib 
Shugabannin Quraysh sun aika Nadr ibn al-Harith da Uqba ibn Abi Mu'ayt zuwa Yathrib don neman ra'ayoyin malamai Yahudawa game da Muhammadu. Rabbin sun shawarce su da su tambayi Muhammadu tambayoyi uku: su ba da labarin samari da suka fara a farkon zamani; su ba da labari game da matafiyi wanda ya kai gabas da yammacin duniya; kuma su ba da cikakkun bayanai game da ruhun. Idan Muhammadu ya amsa daidai, sun ce, zai zama Annabi; in ba haka ba, zai zama maƙaryaci. Lokacin da suka koma Makka suka tambayi Muhammad tambayoyin, sai ya gaya musu cewa zai ba da amsoshin washegari. Koyaya, kwanaki 15 sun wuce ba tare da amsa daga Allahn sa ba, wanda ya haifar da tsegumi tsakanin Makkawa kuma ya haifar da damuwa ga Muhammadu. A wani lokaci daga baya, mala'ika Jibra'ilu ya zo wurin Muhammadu kuma ya ba shi amsoshin.

 Gudun hijira zuwa Abyssinia da abin da ya faru na ayoyin shaidan 
A cikin 615, Muhammad ya aika da wasu daga cikin mabiyansa don yin ƙaura zuwa Masarautar Abyssinian ta Aksum kuma ya sami ƙaramin mallaka a ƙarƙashin kariya na Kirista na Habasha Aṣḥama ibn Abjar .  Daga cikin wadanda suka tafi akwai Umm Habiba, 'yar daya daga cikin shugabannin Quraysh, Abu Sufyan, da mijinta. Sai Quraysh suka aika da mutane biyu don dawo da su. Saboda aikin fata a lokacin yana da daraja sosai a Abyssinia, sun tattara fata da yawa kuma sun kai su can don su iya rarraba wasu ga kowane janar na masarautar. Amma sarki ya ki amincewa da bukatarsu.

Duk da yake Tabari da Ibn Hisham sun ambaci ƙaura ɗaya kawai zuwa Abyssinia, akwai saiti biyu bisa ga Ibn Sa'd. Daga cikin wadannan biyu, yawancin rukuni na farko sun koma Makka kafin taron , yayin da yawancin rukuni ya biyu suka kasance a Abyssinia a lokacin kuma suka tafi kai tsaye zuwa Madina bayan taron . Wadannan labaran sun yarda cewa tsanantawa ta taka muhimmiyar rawa a cikin Muhammadu ya tura su can. A cewar W. Montgomery Watt, abubuwan da suka faru sun fi rikitarwa fiye da yadda asusun gargajiya suka nuna; ya ba da shawarar cewa akwai rarrabuwar rabuwa a cikin al'ummar musulmi, kuma suna iya zuwa can don kasuwanci a gasa tare da manyan iyalai masu kasuwanci na Makka. A cikin wasikar Urwa da Tabari ya adana, waɗannan 'yan gudun hijira sun dawo bayan juyowa zuwa Islama na mutane da yawa a matsayi kamar Hamza da Umar.

 Gudun Hijira zuwa Madina 
Yayinda juriya ga masu tuba a Makka ta girma, Muhammadu ya fara iyakance kokarinsa ga wadanda ba 'yan Makka ba wadanda suka halarci baje kolin ko yin aikin hajji. A wannan lokacin, Muhammadu ya haɗu da mutane shida daga Banu Khazraj . Wadannan maza suna da tarihin mamaye Yahudawa a yankinsu, wanda hakan zai gargadi su cewa za a aika da annabi don azabtar da su. Da suka ji saƙon addini na Muhammadu, sun ce wa juna, "Wannan shi ne annabin da Yahudawa suka gargadi mu. Kada ku bar su su isa gare shi a gabanmu!" Bayan sun rungumi Islama, sun koma Madina kuma sun raba gamuwarsu, suna fatan cewa ta hanyar samun mutanensu - Khazraj da Aws, waɗanda suka kasance ba su da kyau na dogon lokaci - karɓar Islama kuma su karɓi Muhammadu a matsayin shugabansu, za a iya samun hadin kai tsakanin su.

A shekara mai zuwa, biyar daga cikin masu tuba na baya sun sake komawa Muhammad, tare da su sabbin mutane bakwai, uku daga cikinsu sun fito ne daga Banu Aws. A Aqaba, kusa da Makka, sun yi alkawarin amincinsu a gare shi. Muhammad ya danƙa wa Mus'ab ibn Umayr ya haɗu da su a lokacin da suka dawo Madina don inganta Islama. Ya zo Yuni 622, an shirya wani muhimmin taron sirri, kuma a Aqaba. A cikin wannan taron, mutane saba'in da biyar daga Madina (Yathrib a lokacin) sun halarci, ciki har da mata biyu, wakiltar duk masu tuba na oases. Muhammadu ya tambaye su da su kare shi kamar yadda za su kare matansu da 'ya'yansu. Sun yarda kuma sun ba shi rantsuwarsu,  wanda aka fi sani da alkawarin na biyu a al-Aqabah ko alkawarin yaƙi. Aljanna ita ce alkawarin Muhammadu a gare su don musayar amincinsu.

 Shekaru na Medinan 

 Gina al'ummar addini a Madina 
Bayan 'yan kwanaki bayan ya zauna a Madina, Muhammadu ya tattauna don sayen wani yanki; a kan wannan makirci, Musulmai sun fara gina ginin da zai zama gidan Muhammadu da kuma wurin taruwa na al'umma () don addu'a (). An yi amfani da kututturen itace a matsayin ginshiƙai don riƙe rufin, kuma babu wani kyakkyawan fadar; maimakon haka, Muhammadu ya tsaya a saman ƙaramin kujera don yin magana da ikilisiya. An kammala tsarin bayan kimanin watanni bakwai a watan Afrilu na shekara ta 623, ya zama gini na farko na Musulmi da masallaci; bangon arewacin yana da dutse da ke nuna hanyar addu'a () wanda shine Urushalima a wannan lokacin. Muhammad ya yi amfani da ginin don karbar bakuncin tarurruka na jama'a da na siyasa, da kuma wurin da matalauta za su taru don karɓar sadaka, abinci, da kulawa. An kuma ba wa Kiristoci da Yahudawa damar shiga cikin bautar al'umma a masallacin. Da farko, addinin Muhammadu ba shi da wata hanyar da za a tsara don kiran al'umma zuwa addu'a a hanyar da aka tsara. Don warware wannan, Muhammadu ya yi la'akari da amfani da ƙaho na rago () kamar Yahudawa ko mai yin katako na katako kamar Kiristoci, amma ɗaya daga cikin Musulmai a cikin al'umma ya yi mafarki inda wani mutum da ke cikin mayafin kore ya gaya masa cewa wani da babbar murya ya kamata ya sanar da hidimar ta hanyar ihu "allahu akbar" ('Allah ya fi girma') don tunatar da Musulmai game da fifiko; lokacin da wannan mafarki, ya yarda da ra'ayin kuma ya zaɓi Bilal, tsohon bawa na Abyssinian da aka sani da muryarsa mai ƙarfi.

 Tsarin Mulki na Madina 
Kundin Tsarin Mulki na Madina alkawari ne na doka wanda Muhammadu ya rubuta. A cikin kundin tsarin mulki, kabilun Larabawa da Yahudawa na Madina sun yi alkawarin rayuwa cikin salama tare da Musulmai da kuma guje wa yin yarjejeniya ta daban da Makka. Ya kuma tabbatar wa Yahudawa 'yancin addini. A cikin yarjejeniyar, ana buƙatar duk wanda ke ƙarƙashin ikonsa ya kare da kuma kare oasis idan aka kai masa hari. A siyasance, yarjejeniyar ta taimaka wa Muhammadu ya fahimci ko wane mutane ne ke gefensa. Ibn Ishaq, bayan labarinsa na , ya ci gaba da cewa Muhammadu ya rubuta rubutun kuma ya bayyana abubuwan da aka ɗauka ba tare da samar da wani  ko tabbatarwa ba. Ana ɗaukar sunan gabaɗaya ba daidai ba ne, kamar yadda rubutun bai kafa jiha ba ko kuma ya kafa dokokin Alkur'ani, amma ya magance al'amuran kabilanci. Duk da yake malamai daga Yamma da Musulmi sun yarda da sahihancin rubutun, rashin jituwa ya ci gaba da ko yarjejeniya ce ko kuma sanarwar Muhammad, yawan takardun da ya kunshi, bangarorin farko, takamaiman lokacin da aka kirkireshi (ko na bangarorin da suka hada da shi), ko an rubuta shi kafin ko bayan da Muhammadu ya cire manyan kabilun Yahudawa uku na Madina, da kuma hanyar da ta dace don fassara shi.

 Rikici da kabilun Yahudawa 
Da zarar an kammala shirye-shiryen fansa ga fursunonin Makka, sai ya fara kewaye Banu Qaynuqa, wanda aka dauka a matsayin mafi rauni da wadata daga cikin manyan kabilun Yahudawa uku na Madina. Tushen Musulmi sun ba da dalilai daban-daban na kewaye, gami da rikici da ya shafi Hamza da Ali a kasuwar Banu Qaynuqa, da kuma wani juzu'i na Ibn Ishaq, wanda ke ba da labarin wata mace musulma da wani masanin zinare na Qaynuqa ya yi wa ba'a. Ba tare da la'akari da dalilin ba, Banu Qaynuqa sun nemi mafaka a sansanin su, inda Muhammadu ya toshe su, ya yanke damar samun abinci. Banu Qaynuqa sun nemi taimako daga abokansu Larabawa, amma Larabawa sun ki tun da sun kasance magoya bayan Muhammadu. Bayan kimanin makonni biyu, Banu Qaynuqa sun mika wuya ba tare da shiga yaƙi ba.

 Shekaru na ƙarshe 

 Cin nasarar Makka 

Makkawa sun amsa cewa sun yarda da yanayin karshe. Ba da daɗewa ba suka fahimci kuskuren su kuma suka aika Abu Sufyan don sabunta yarjejeniyar Hudaybiyyah, buƙatar da Muhammadu ya ƙi.

 Kyauta 
Bayan bin shaidar hadin kan Allah, imani da annabcin Muhammadu shine babban bangare na bangaskiyar Islama. Kowane Musulmi ya yi shelar a cikin : "Na ba da shaida cewa babu wani allah sai Allah, kuma na ba da shaida ga cewa Muhammadu Manzo ne na Allah".  shine ka'idar asali ko ka'idar Islama. Imani na Islama shine cewa  shine kalmomin farko da jariri zai ji; ana koya wa yara nan da nan kuma za a karanta shi bayan mutuwa. Musulmai suna maimaita shahadah a cikin kiran addu'a () da addu'a kanta. Ana buƙatar waɗanda ba Musulmai ba da son tuba zuwa Islama su karanta ka'idar.
A cikin imanin Islama, an dauki Muhammadu a matsayin annabi na karshe da Allah ya aiko.[336] Rubuce-rubuce irin su hadith da  sun danganta mu'ujizai da yawa ko abubuwan da suka faru na allahntaka ga Muhammadu. Ɗaya daga cikin waɗannan shine rabuwa da Wata, wanda bisa ga tarin  na farko da ke akwai shine rabuwa ta zahiri na Wata.

sunnah tana wakiltar ayyukan da maganganun Muhammadu da aka adana a cikin hadisi kuma tana rufe ayyuka da imani da yawa daga al'adun addini, tsabtace mutum, da binne matattu zuwa tambayoyin asiri da suka shafi soyayya tsakanin mutane da Allah. Sunnah ana daukar ta a matsayin misali na kwaikwayon ga Musulmai masu ibada kuma ya yi tasiri sosai ga al'adun Musulmi. Yawancin cikakkun bayanai game da manyan bukukuwan Islama kamar addu'o'i na yau da kullun, azumi da aikin hajji na shekara-shekara ana samun su ne kawai a cikin sunnah ba Alkur'ani ba.
Musulmai sun nuna ƙauna da girmamawa ga Muhammadu. Labaran rayuwar Muhammadu, roƙonsa da mu'ujizansa sun shiga cikin tunanin Musulmi da shayari (). Daga cikin odes na Larabci ga Muhammadu,  ("Poem of the Mantle") na Sufi al-Busiri na Masar (1211-1294) sananne ne sosai, kuma an yi la'akari da shi sosai don samun warkarwa, ikon ruhaniya. Alkur'ani yana nufin Muhammadu a matsayin "ra'ayi () ga duniyoyi".   Haɗin ruwan sama da jinƙai a ƙasashen Gabas ya haifar da tunanin Muhammadu a matsayin girgije mai ruwan sama wanda ke ba da albarka da shimfiɗa a kan ƙasashe, yana rayar da zukatan matattu, kamar yadda ruwan sama ke rayar da duniya mai kama da matattu. Ana yin bikin Ranar haihuwar Muhammadu a matsayin babban biki a duk faɗin Duniyar Musulmi, ban da Saudi Arabia mai rinjaye Wahhabi inda aka hana waɗannan bukukuwan jama'a. Lokacin da Musulmai suka ce ko suka rubuta sunan Muhammadu, yawanci suna bin sa da kalmar Larabci  (Bari Allah ya girmama shi kuma ya ba shi zaman lafiya) ko kuma kalmar Turanci zaman lafiya ya kasance a kansa. A rubuce-rubuce na yau da kullun, ana amfani da raguwa SAW (don kalmar Larabci) ko PBUH (don kalmar Ingilishi) wani lokaci; a cikin abin da aka buga, ana amfani dashi da karamin fassarar calligraphic (صلى الله عليه وسلم).

Manzon Allah ya kasance yana son wannan alummar.

 <Manazarta 
Rukuni:Muhammad
Rukuni:Shafuka masu fassarorin da ba'a duba ba