حزین لاهیجی

محمدعلی بن ابوطالب (اٚبۊطاليب ٚ محمدعلي) مؤتخللص به حَزین و معروف به شیخ علی حزین سال ۱۱۰۳ قمری، اصفهانˇ مئن به دونیا بمأ. حزین، شیخ زاهدˇ گیلانی نوادگؤنˇ جی ایسسه و یک‌ته جه اینˇ اوستادؤن، امیر سید حسین طالقانی ایسسه. حزینˇ لقب، علامه ذوالفنون نی ایسسه.
هندی سبکˇ مئن، حزین، جزو آخری پیله شاعرؤنه و اینˇ آثار ایشؤنن: تذکره الشعرا، دیوان اشعار، صفیر دل، حدیقه ثانی و تذکارات العاشقین.
حزین خو تاریخˇ کیتابˇ مئن اصفهانˇ وضعیته، افغانی‌ئنˇ حمله زمت، شرح بدأ دأنه.

حزینˇ زندگی
حزین، سال ۱۱۴۶ قمری، نادر شا ترسأ جی بوشؤ به هند و سال ۱۱۸۱ قمری، هفتاد و هشت سال داشت کی بنارسˇ مئن بمرده و هو شهرˇ مئن دفنأ بو.
حزین، نادر شا ترسأ جی بوشؤ بو هند
اینˇ قبر، بنارسˇ مئن، الؤن یک‌ته موهممˇ اسسؤنه ایسسه کی موسلمانؤن (هم شیعه‌ٰن و هم باخی) اونه زیارت کؤنن.
حزینˇ برخی شعرؤن، به فرانسه زوانأ نی واگردؤن ببؤ.دانشنامه جهان اسلام، به نقل از منابعی قدیمی‌تر: (بهبهانی ، ص ۲۴؛ کُل ، ص ۵۱ـ۵۲؛ بهگوان داس هندی ، ص ۵۲) و (گلچین معانی ، ۱۳۶۳ ش؛ رضوی ، ج ۲، ص ۱۱۴).

سربس
 کریمی، یوسف، زندگی‌نامهٔ مشهورترین شاعران ایران، تهران: ۱۳۸۵، ص۱۶۳.

جیرنویس

جرگه:لایجؤن ٚ پیله کسؤن
جرگه:لایجؤن