Acueduto de San Lázaro

O acueduto romano de San Lázaro é unha construción de enxeñaría civil para o transporte de auga. Está situado en  Mérida, na provincia de Badaxoz (Estremadura, España). É unha das tres tubaxes que subministraban auga a Emerita Augusta, como se chamaba Mérida na  época romana, e era a capital da provincia Lusitania. Ten case 1.000 metros de lonxitude e atravesaba a depresión do  río Albarregas. A súa construción datase no século I.

En 1912, declarouse Monumento Nacional,  Forma parte do Conxunto arqueolóxico de Mérida, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1993.

 Historia 
Para abastecer de auga a cidade de Augusta Emerita, construíronse varios encoros e captáronse mananciais que se canalizaron cara aos acuedutos correspondentes. Catro acuedutos chegaban a Mérida: o acueduto de Rabo de Buey-San Lázaro, o Acueduto dos Milagros, o Acueduto de Cornalvo e un cuarto, descuberto recentemente, que abastecía os ''Castellum Aquae ou depósitos de auga. A auga recollíase principalmente de dous encoros, o de  Proserpina e o de  Cornalvo, aínda que esta teoría é cuestionable, xa que os romanos adoitaban recoller auga de mananciais e non de augas encoradas ou estancadas, xa que estas últimas eran propensas á aparición de enfermidades.

Varios estudos non lograron aclarar as datas de inicio e finalización das obras nin as etapas da súa construción. 

 Características 
Os materiais empregados principalmente son ladrillos e bloques de granito. O acueduto vai desde o norte e noroeste de Mérida, onde se atopan as fontes de Las Tomas, Valhondo e Casa Herrera, ata a propia cidade.

Os primeiros tramos eran subterráneos e tiñan entradas para que o persoal de mantemento puidese limpalos. Hoxe en día só se conservan tres piares e os arcos intermedios, aínda que se poden atopar restos del na "Casa do Anfiteatro", onde hai un depósito de auga e unha gárgola con forma de cabeza de león. Cando se abriu un paso peonil baixo o acueduto, descubriuse que no seu interior había unha canle de chumbo e dúas de cerámica. 

 Reconstrución do século XVI 
miniatura|esquerda|O acueduto do século XVI
No século XVI, construíuse un novo acueduto empregando moitos dos perpiaños do antigo. En 1985, este segundo acueduto declarouse Ben de Interese Cultural coa categoría de Monumento. 

O primeiro andar ten arcos con once dovelas. Os piares teñen unha planta rectangular composta por perpiaños almofadados en nove fileiras. O seu remate está coroado por unha cornixa moldurada.

O segundo andar, ou fileira de columnas, está construído con perpiaños máis irregulares que os inferiores, intercalados periodicamente con fileiras paralelas de ladrillos, catro fileiras de ladrillos por catro fileiras de perpiaños. Os piares son cruciformes, non rectangulares. A súa auga flúe en dous canais: un leva a un encoro chamado "piscina limari" no anfiteatro, e o outro leva ao foro municipal. O encoro está cuberto por unha bóveda de ladrillo e ten unha planta cadrada.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Conxunto arqueolóxico de Mérida

 Ligazóns externas 

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Estremadura
Categoría:Mérida