Pitons du Carbet

Os Pitons du Carbet son un macizo de orixe volcánica na illa caribeña de Martinica.

A cordilleira é un destino turístico popular para practicar sendeirismo e escalada.

Xeografía

A pintoresca cordilleira dos Pitons du Carbet ocupa unha área de 8 km de lonxitude de excepcional beleza natural que atravesa o centro da illa e inclúe algúns dos seus picos máis altos, aínda que o punto máis alto de Martinica, o Monte Pelée, non forma parte da cordilleira. Os picos singularmente empinados da cordilleira dos Pitons du Carbet, un fito definitorio das paisaxes do norte de Martinica, forman unha serie de cúpulas e picos de andesita volcánica cubertos de densas selvas tropicais prístinas que se elevan sobre a baía e a cidade de Fort-de-France.

imaxe|420px|esquerda|A cordilleira dos Pitons du Carbet e as selvas tropicais que se elevan sobre a capital, Fort de France, e a súa baía, vistas desde a praia de Anse à l'Ane en Trois-Ilets.

A pesar de parecer montañas distintas, estes diques volcánicos son en realidade varias cúpulas de lava dun só volcán. Foron erixidos en varias erupcións como resultado do colapso da caldeira do antigo paleovolcán dos Pitons du Carbet, que se desenvolveu a 10 quilómetros ao suroeste do antigo volcán en escudo de Morne Jacob. A rocha contén cristais de cuarzo, biotita, anfíboles e plaxioclasa.Aurélie Germa, « Évolution volcano-tectonique de l'île de la Martinique (arc insulaire des Petites Antilles) : nouvelles contraintes géochronologiques et géomorphologiques », thèse de géologie appliquée, Université Paris Sud - Paris XI, 2008 Os depósitos de cinzas e pedras ao pé dos picos mostran que a súa localización non era suave e que eles ou partes deles colapsaron varias veces na súa historia. Non obstante, son máis antigos que o Monte Pelée máis ao norte.


Os distintos picos agrúpanse nunha área bastante pequena. O pico máis alto é o Piton Lacroix, que alcanza os 1.197 m. Outros picos importantes son a crista do Morne Piquet (1.160 m, ao norte), o pico Dumauzé (1.112 m) e o pico Alma (1.107 m). A ascensión a estes picos é posible, pero debe reservarse para excursionistas altamente adestrados debido ás pendentes moi pronunciadas e aos sendeiros que a extrema humidade do clima fai esvaradíos (sendeiros cara ao leste desde Morne-Vert na costa caribeña ou cara ao oeste desde a estación termal abandonada de Absalon ou Plateau Boucher preto da Route de la Trace no centro norte profundamente boscoso da illa).

A reserva natural de bosque primitivo dos Pitons du Carbet, á que o goberno francés lle concedeu, xunto cunha ducia doutros bosques de todo o país, a etiqueta de "Forêt d'Exception", é un punto de acceso á biodiversidade. A súa selva tropical primitiva inclúe unha fauna e entomofauna moi diversas e complexas (incluíndo a zarigüeya antillana (Didelphis marsupialis), a serpe punta de lanza máis temida (Bothrops lanceolatus), a tarántula norteña de Martinica (Caribena versicolor) e especies raras ou endémicas de colibrís como o colibrí de cabeza azul, o caribí de gorxa verde, o caribí de gorxa púrpura ou o colibrí de crista antillana), así como unha flora e organizacións vexetais excepcionalmente ricas e preciosas (algunhas das cales son bosque primario virxe, libre de calquera modificación humana pasada). thumb|420px|Selva tropical de Pitons du Carbet, vista desde Fontaine Didier en Fort de France

Nas súas altitudes máis baixas e a sotavento, a zona presenta formacións de selva tropical submontana, substituídas a altitudes máis altas polas facies topográficas da selva tropical de montaña. Esta atópase principalmente en interfluvios estreitos e con forte pendente, pero tamén en zonas menos empinadas das ladeiras. Ademais, nas altitudes máis altas, o bosque nubrado está densamente poboado con especies endémicas, incluíndo briófitas, Praestoea montana e/ou fentos arborescentes. Ata os cumes ou en zonas moi expostas, as matogueiras densas son moi diversas e ricas en especies endémicas. Estas áreas de cumio contan con poboacións case puras de orquídeas raras como Bracchionidium sherringii. Finalmente, os terreos máis inestables mostran un alto nivel de formacións herbáceas que tamén conteñen especies raras ou endémicas como o pequeno fento Odontosoria flexuosa, endémico das Antillas Menores e vítima da erosión das vías.

Picos
Os cinco picos montañosos máis altos da cordilleira do Carbet e as súas alturas son:
 Piton Lacroix ou Morne Pavillon (1197 m)
 Morne Piquet (1160 m)
 Piton Dumauzé (1109 m)
 Piton de l'Alma (1105 m)
 Piton Boucher (1070 m)

 Protección 
O 16 de setembro de 2023, a montaña Carbet e os volcáns e bosques do Monte Pelée foron inscritos na Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO. É o sétimo sitio natural de Francia en ser catalogado como Patrimonio Mundial da UNESCO.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Monte Pelée

 Ligazóns externas 

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Francia