Parque Nacional de Garamba

O Parque Nacional de Garamba (en ) é un parque nacional situado no nordés da República Democrática do Congo, que abrangue case 2000 km². É un dos parques máis antigos de África e designouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1980 pola súa protección do hábitat crítico para os rinocerontes brancos do norte, os elefantes africanos, os hipopótamos e as xirafas. O Parque Nacional de Garamba está xestionado por African Parks en colaboración co Institut Congolais pour la Conservation de la Nature desde 2005.

Visión xeral
O Parque Nacional de Garamba estableceuse en 1938 e abrangue unha área de 4900 km² no nordés da República Democrática do Congo. Limita coa Reserva de Caza de Gangala-na-Bodio ao oeste, sur e leste, e limita co Sudán do Sur ao norte e nordés. Forma parte da zona de sabana sudano-guineana. O parque é unha das áreas protexidas máis antigas de África. Atópase na zona de transición entre dous centros de endemismo: a sabana guineana-congolesa e a guineana-sudonesa. Estas dúas zonas bioxeográficas albergan unha variedade de fauna salvaxe, que experimentou descensos de poboación nas últimas décadas debido á caza furtiva. Os gardas forestais da ICCN, xunto con soldados das Forzas Armadas da República Democrática do Congo, traballan para protexer Garamba dos cazadores furtivos e dos grupos rebeldes.

Historia
O parque nacional estableceuse en 1938.

O parque designouse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1980 e incluíuse na axencia especializada da Lista de Patrimonio Mundial en Perigo desde 1984–1992. Entre 1991 e 1993, 50.000 refuxiados sudaneses asentáronse nos arredores de Garamba despois de seren desprazados polo Exército Popular de Liberación do Sudán, o que provocou un aumento da caza furtiva. Segundo se informou, houbo 121 conflitos entre cazadores furtivos e gardas forestais entre 1993 e 1995, e os gardas forestais recuperaron máis de 900 armas entre 1991 e 1996. A Fundación Internacional do Rinoceronte financiou vehículos de patrulla en 1994 e salarios para gardas forestais en 1995. En febreiro de 1996, dous rinocerontes, un macho, Bawesi, e Juliet, unha femia embarazada, morreron. O Garamba volveu ser engadido á lista de patrimonio en perigo en 1996 debido á caza furtiva de rinocerontes brancos do norte. Tras varias derrotas durante a Primeira Guerra do Congo e a Segunda Guerra Civil Sudanesa, a máis importante das cales foi a Operación Thunderbolt, os insurgentes ugandeses da WNBF e da UNRF (II) refuxiáronse no Parque Nacional de Garamba en 1997. Organizacións como a Frankfurt Zoological Society, a International Union for Conservation of Nature e o World Wildlife Fund tamén traballaron coas autoridades locais para rehabilitar Garamba.

Segundo se informa, os esforzos anti-caza furtiva de African Parks tiveron éxito á hora de reducir as mortes de animais. Segundo a BBC, a xestión de Garamba financiarona a Unión Europea e doantes privados. Outros contribuíntes foron os Axencia dos Estados Unidos para o Desenvolvemento Internacional, Servizo de Pesca e Vida Silvestre dos Estados Unidos, Fundación Wildcat e Banco Mundial, segundo African Parks..

Desde 2005, a área protexida considérase unha Unidade de Conservación do León xunto con Domaine Chasse Bili Uere.

Os cazadores furtivos mataron polo menos a 21 gardas forestais na última década, ata 2017, e as preocupacións de seguridade contribuíron á loita de Garamba por establecerse como destino turístico. O Exército de Resistencia do Señor de Joseph Kony utilizou o parque como santuario. En 2009, o grupo guerrilleiro atacou a estación Nagero de Garamba, matando polo menos oito persoas, incluídos dous gardas forestais, e ferindo a outras trece. Os rebeldes tamén roubaron comida e combustible e destruíron varios edificios do parque. Cazadores furtivos mataron a cinco gardas forestais e tres membros das forzas armadas congolesas en tres conflitos en 2015, e máis foron asasinados en outubro. En abril de 2016, cazadores furtivos dispararon e mataron a tres gardas forestais e feriron a outros (incluído o xerente de Garamba naquel momento), e dous gardas forestais foron asasinados por cazadores furtivos de elefantes en abril de 2017. Segundo a fotoxornalista Kate Brooks, que filmou en Garamba para o seu documental The Last Animals, trece gardas forestais e militares morreron defendendo Garamba entre xaneiro de 2015 e abril de 2017.

En 2017, National Geographic Documentary Films estreou  The Protectors: Walk in the Rangers' Shoes  (Os Protectores: métete nos zapatos dos gardabosques), un curto documental de realidade virtual dirixido por Kathryn Bigelow sobre os gardabosques do parque e os seus esforzos para protexer a fauna de Garamba. O Festival de Cine de Tribeca outorgou postumamente o Premio Disruptor aos gardabosques asasinados protexendo Garamba "polo seu traballo e valentía na defensa dos elefantes", en abril de 2017.

Flora e fauna
As praderías da sabana do parque albergan unha baixa densidade de acacias. Algunhas das herbas da Garamba poden medrar ata 3 m.

miniatura|dereita|Elefantes no parque.
miniatura|dereita|Xirafa de Kordofan no parque.

Mamíferos
Garamba alberga 138 especies de mamíferos rexistradas, incluíndo varias de antílopes, búfalo africano, elefante africano de sabana, hienas, porco xigante do bosque, xirafas, hipopótamos e leóns. O parque alberga a única poboación de xirafas que queda no país, a subespecie Kordofan, e unha das as maiores poboacións de elefantes que quedan no país.

Os elefantes do Garamba considéranse un híbrido das subespecies elefante africano de sabana e elefante africano de bosque. A caza furtiva reduciu a poboación de elefantes do parque nas últimas décadas. Había uns 2.800 elefantes en 2011. En 2017, estimouse que había menos de 2.000 elefantes en Garamba, un descenso significativo con respecto aos aproximadamente 20.000 rexistrados na década de 1960 e década de 1970. 22 elefantes foron asasinados en 2012, e en 2014 os cazadores furtivos mataron 68 elefantes de Garamba en dous meses. O número de cazadores furtivos de elefantes diminuíu de 98 en 2015 a tres en 2022 como resultado dunha estratexia eficaz de aplicación da lei.

O tamaño das poboacións de xirafas rexistradas variou, pero mostra un descenso xeral nas décadas de 1990 e 2000. O pico rexistrado da poboación foi de 300 exemplares en 1976, e en 2008 rexistráronse máis de 100. Había 356 xirafas en 1993 e só 86 en 2007. Había 86 en 2003 e só 38 en 2016. En 2022, había 71 xirafas no parque e, en 2024, supostamente había máis de 80 xirafas de Kordofan presentes. A caza furtiva é a maior ameaza para a poboación de xirafas de Garamba.

O parque tivo noutro tempo a última poboación salvaxe do rinoceronte branco do norte. Só se rexistraron quince rinocerontes brancos do norte en Garamba a mediados da década de 1980, o que levou á inclusión do parque na Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo da UNESCO. En 2003–2004, segundo se informou, había entre 20 e 25 rinocerontes brancos no parque. En 2023, os esforzos de restauración levaron ao traslado de 16 rinocerontes brancos dunha reserva de caza privada en Suráfrica ao parque.

Aves
Rexistráronse no parque unhas 286 especies de aves, incluíndo o paxaro secretario, que foi rexistrado no parque Foi designada Área importante para a conservación das aves (IBA) por BirdLife International porque alberga poboacións significativas de moitas especies de aves.

Ameazas
As interaccións entre persoas e animais salvaxes dentro e arredor do parque provocaron un conflito entre humanos e animais salvaxes. Os cazadores furtivos locais e sursudaneses cazan elefantes, a miúdo na procura de marfil. A fauna de Garamba tamén se ve afectada por grupos como os huda e os wodaabe (ou "mbororo") que buscan pastos.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
  Note: Publiscado en liña o 25 de novembro de 2010.


 Outros artigos 
 Lista do Patrimonio da Humanidade en Perigo

 Ligazóns externas 





Categoría:Patrimonio da Humanidade na República Democrática do Congo
Categoría:Patrimonio da Humanidade en perigo