Parque Nacional de Niah

O Parque Nacional de Niah, situado dentro da División Miri, Sarawak, Malaisia, é o lugar das Covas de Niah, que son un sitio arqueolóxico.

Historia
Alfred Russel Wallace viviu durante 8 meses no Distrito de Simunjan cun enxeñeiro de minas, Robert Coulson, que explorara o que hoxe é o norte de Sarawak en busca de minerais. Coulson escribiulle máis tarde a Wallace sobre o achado de ósos en varias covas en Sarawak. Tras investigar máis a fondo, Wallace descubriu que unha das covas en cuestión "estaba situada no distrito entre Sarawak e Bruni (Brunei), nunha montaña a certa distancia terra dentro". En marzo de 1864, Wallace favoreceu a exploración das covas por parte de Coulson. Non obstante, máis tarde, en maio de 1864, G. J. Ricketts, un cónsul británico en Sarawak, foi nomeado para levar a cabo o traballo. Ricketts non permaneceu no cargo por moito tempo e, posteriormente, Alfred Hart Everett foi elixido para levar a cabo o traballo. Everett inspeccionou 32 covas en tres zonas, incluíndo Niah/Subis (preto de Miri) e "Upper Sarawak Proper" (río arriba do río Sarawak no Bau).

Na década de 1950, Tom Harrisson, o conservador do Museo Estatal de Sarawak, estaba a buscar evidencias de actividade humana antiga en Sarawak. Atopou a cova de Niah, que non mostraba evidencias de actividade humana antiga na zona. Non obstante, deduciu que, dado que a cova era fresca e seca e había millóns de morcegos e paxaros que poderían ser utilizados como alimento, os humanos antigos poderían ter vivido na cova. Polo tanto, en outubro de 1954, Harrisson cos seus dous amigos, Michael Tweedie e Hugh Gibb, pasaron dúas semanas examinando o Niah. Atoparon evidencias de ocupación humana a longo prazo, habitación e enterramento. En 1957, o museo de Sarawak organizou unha expedición máis grande con transporte e equipamento de Brunei Shell Petroleum e Sarawak Oilfields Ltd (Shell). Atopáronse cerámica, raspadores de cunchas, adornos de cunchas, machacadoras, ferramentas de óso e restos de comida. A datación por radiocarbono das capas de carbón vexetal sitúa o xacemento en 40.000 anos de antigüidade, remontándose á era  Paleolítica. O equipo da expedición liderado por Barbara Harrisson descubriu o "Cranio Profundo" na "Fosa Infernal" (chamada así pola súa condición infrecuentemente quente) a 250 a 275 centímetros baixo a superficie en febreiro de 1958. É un cranio parcial con maxilar, dous molares e unha porción da base do cranio. O cranio é moi fráxil e non está fosilizado. A morfoloxía do cranio suxire que pertencía a unha muller de entre finais da adolescencia e mediados dos vinte anos. Preto do cranio, atopáronse un fémur esquerdo completo e unha tibia proximal dereita que pertencían ao mesmo individuo. Tom Harrisson tamén descubriu sitios funerarios neolíticos de hai entre 2.500 e 5.000 anos. Os descubrimentos levaron a máis expedicións en 1959, 1965 e 1972.

A zona declarouse "Monumento Histórico Nacional" en 1958. O 23 de novembro de 1974, a zona declarouse parque nacional. O parque nacional abriuse ao público o 1 de xaneiro de 1975..

En 1960, Don Brothwell concluíu que o Cranio Profundo pertencía a un adolescente que podería estar estreitamente emparentado cun indíxena australiano de Tasmania. Na década de 1960, leváronse 122 restos humanos de Niah a Nevada, Estados Unidos. Hai unha falta de paleoxeografía, estratigrafía e relacións arqueolóxicas para apoiar o traballo de Tom Harrisson. Polo tanto, a Universidade de Leicester, en colaboración con outras universidades de Gran Bretaña, Australia, Estados Unidos e o Museo Estatal de Sarawak, realizou máis traballo de campo entre 2000 e 2003 para establecer unha historia máis detallada das covas de Niah. Coñecíase como o "Proxecto Cova de Niah". Outra datación do carbón vexetal e do propio Cranio Profundo realizouse no ano 2000. Mostrou que o esqueleto tiña 37.000 anos. En 2006, estudos do Proxecto Cova de Niah descubriron que os antigos humanos que vivían nas Covas de Niah probablemente usaban tecnoloxías de captura de mamíferos e peixes, tecnoloxía de proxectís, escavación de tubérculos, desintoxicación de plantas e queima de bosques. Entre 2013 e 2014, a datación de uranio-torio tamén confirmou a idade do cranio. En 2016, unha investigación adicional realizada por Darren Curnoe sinalou que o cranio profundo se asemellaba máis a unha adolescente e parécese máis aos pobos indíxenas de Borneo que aos tasmanianos ou á hipótese das dúas capas que afirmaba que a poboación orixinal do sueste asiático emigrou de Australia e posteriormente integrouse con xente da China.

En 2010 e 2021, o goberno do estado de Sarawak nomeou o parque para o título de Patrimonio da Humanidade da UNESCO. En 2020, os 122 restos humanos de Niah foron devoltos a Sarawak. O Parque Nacional de Niah incluísuse na lista do Patrimonio Mundial da UNESCO o 27 de xullo de 2024.The Archaeological Heritage of Niah National Park's Caves Complex

Xeografía
As covas de Niah están situadas no extremo norte dunha montaña calcaria chamada "Gunung Subis" (Monte Subis). A entrada está situada na boca oeste da cova. A localización está a 15 km do Mar da China Meridional e a 50 m sobre o nivel do mar. A boca oeste das covas de Niah ten 150 m de ancho e 75 m de alto.

Arqueoloxía
A cova é un importante sitio prehistórico onde se atoparon restos humanos de hai 40.000 anos."The Great Cave of Niah" by Huw Barton Este é o asentamento humano máis antigo rexistrado en Malaisia ​​Oriental. Estudos máis recentes publicados en 2006 mostraron evidencias da primeira actividade humana nas covas de Niah de ca. 46.000 a 34.000 anos. A Cova Pintada, situada nun bloque de pedra calcaria moito máis pequeno, a uns 150 metros do extremo sueste do bloque da Gran Cova, ten pinturas rupestres que teñen 1.200 anos de antigüidade. Os arqueólogos afirmaron unha data moito máis antiga para as ferramentas de pedra atopadas no val de Mansuli, preto de Lahad Datu en Sabah, pero aínda non se publicou unha análise precisa da datación.

Entre os obxectos atopados na cova de Niah inclúense ferramentas e lascas de corte do Plistoceno, machadas neolíticas, axilas, cerámica, xoias de cunchas, barcos, esteiras e, a continuación, ferramentas de ferro, cerámica e contas de vidro que datan da Idade de Ferro. O achado máis famoso é o cranio humano datado arredor de 38.000 anos antes da nosa era.O Proxecto da Cova Niah na Universidade de Leicester. A Cova Pintada ten pinturas e cadaleitos de madeira, "barcos da morte".

Entre 1954 e 1966, escaváronse aquí aproximadamente 750.000 fragmentos de ósos de animais. Un deles foi identificado como un óso metacarpiano dun tigre novo.

Vexetación
Pearce (2004) recoñece seis tipos de vexetación:
Vexetación calcaria en carst.
Bosque mixto de dipterocarpos.
Bosque palustre estacional en solos arxilosos de marga.
Bosque palustre estacional en solos de turba.
Bosque ribeireño.
Bosque rexenerador.

Actividades actuais
As covas tamén son coñecidas pola industria dos niños de paxaro. Son un destino turístico popular en Sarawak. Cada sección do teito das covas onde hai pousadeiros de salanganas é de propiedade privada e só o propietario ten dereito a recoller os niños. A recollida faise dúas veces ao ano (normalmente en xaneiro e en xuño). O recolector sobe varios metros nun só pau ata o teito da cova e raspa o niño á luz tremeluzente das velas.

Galería

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Tourism Malaysia - Niah National Park
 A short description of the caves as a touristic destination.
 Summary of the article "A short history of birds' nests management in the Niah caves (Sarawak)." by Quentin Gausset from the "Borneo Research Bulletin" published in 2002.
 Another version from the Sarawak Forestry with a map of the caves
 Article with a picture of some paintings and death ships.
 Picture of some cave paintings.

Niah