Cidade vella de Gadamés

A Cidade vella de Ghadames (en árabe مدينة غدامس القديمة) é a cidade vella da moderna cidade de Ghadames, en Libia, e unha das principais cidades deserto dese país. Chamado a "Xoia do Deserto", o sitio está rexistrado como Patrimonio da Humanidade da UNESCO desde 1986.

 Disposición e arquitectura urbana 
A cidade vella de Ghadames é un denso asentamento adxacente a un oasis construído na ribeira alta dun uadi, que proporciona unha defensa natural. O seu deseño é unha sofisticada adaptación ao duro clima sahariano e reflicte a estrutura social dos seus habitantes. A cidade estivo historicamente dividida en sete barrios tribais principais ou mahallas: Tesku, Ait Welid, Ait Waziten, Ait Mazigh, Ait Ouligh, Ait Fersan e Ait Darar. O tecido urbano interconectado servía para maximizar a sombra, conservar o espazo e crear unha forte postura defensiva.

 Deseño defensivo 
A cidade estivo historicamente rodeada por unha muralla perimetral fortificada con varias portas, incluíndo as portas principais de Bab al-Burr, Bab al-Fars e Bab al-Atshan. A disposición compacta e labiríntica da cidade, coas súas rúas estreitas e cubertas, era unha característica defensiva clave, deseñada para confundir e frear os potenciais invasores.

 Rede de rúas e estrutura social 
Unha característica definitoria de Ghadames é o seu sistema de rúas de dous niveis, que segregaba o movemento diario por xénero.
Pasaxes a nivel do chan: A nivel do chan, unha rede de callejóns cubertos e semiescuros coñecidos como sabat servían como vías principais para os homes.
Terrazas nos tellados: Por riba destas pasaxes, un extenso sistema de terrazas ao aire libre nos tellados conectaba as casas. Estas terrazas eran dominio exclusivo das mulleres, o que lles permitía moverse libremente pola cidade, visitar os veciños e levar a cabo a vida social lonxe da vista pública dos homes.


 Arquitectura doméstica 
As casas en Ghadames adoitan ter catro andares de altura, construídas con materiais locais como ladrillo de barro, pedra calcaria e madeira de palmeira para reforzo e cuberta. A disposición vertical das casas organizábase por función:
A planta baixa utilizábase para almacenar subministracións.
O primeiro andar era a principal vivenda familiar, a miúdo centrada arredor dunha sala ou salón principal coñecido como o wast ad-dar. Os niveis superiores e a terraza do tellado utilizábanse para a vida cotiá e as actividades sociais, especialmente polas mulleres.
Os grosos muros de ladrillo de barro proporcionaban un excelente illamento contra a calor extrema do deserto, mentres que as aberturas e os pozos de luz estaban colocados estratexicamente para garantir a ventilación e a luz en toda a vivenda.

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Libia