Zagori

Zagori (en grego Ζαγόρι, en arromanio Zagori) é unha rexión, un concello e un sitio designado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, situado nas montañas Pindo en Epiro, no noroeste de Grecia. A sede do concello é a aldea de Asprangeloi. Ten unha superficie duns 1.000 km² e contén 46 aldeas coñecidas como aldeas de Zagori (ou Zagorochoria ou Zagorohoria), e ten forma de triángulo equilátero invertido.

Ioannina, a capital da provincia, atópase no punto sur do triángulo, mentres que o lado suroeste está formado polo monte Mitsikeli (1.810 m). O río Aoos que corre ao norte do monte Tymphe forma o límite norte, mentres que o lado sueste corre ao longo do río Varda ata o monte Mavrovouni (2.100 m) preto de Metsovo. O concello ten unha superficie de 989,796 km². A poboación da zona é duns 3.400 habitantes, o que dá unha densidade de poboación de 3,4 habitantes por quilómetro cadrado, moi escasa en comparación cunha media de 73,8 para Grecia no seu conxunto.

 Xeografía 
Zagori é unha zona de gran beleza natural, con impresionantes características xeolóxicas e dous Parques Nacionais, un que inclúe o río Aoos e o desfiladeiro de Vikos, e o outro arredor de Valia Kalda, ao leste do impoñente monte Tymphe cuberto de neve. As aproximadamente 46 aldeas de Zagori estaban interconectadas por estradas de montaña e pontes de pedra con arcos tradicionais ata que se abriron estradas modernas na década de 1950. As pontes con arcos de pedra construíronse grazas ás doazóns de comerciantes expatriados no século XVIII e substituíron as antigas pontes de madeira.

 Historia 

A rexión foi historicamente de difícil acceso debido ao seu terreo montañoso, o que probablemente contribuíu ao seu carácter único. O pobo Sarakatsani que se atopa nesta zona usa varias palabras gregas dun dialecto grego setentrional que non se atopa habitualmente no grego noutros lugares.Νικόλαος Κατσαρός – Οι αρχαιοελληνικές ρίζες του σαρακατσάνικου λόγου En consecuencia, algúns considéranos indíxenas da zona.

 Historia temperá 
A primeira evidencia de presenza humana na zona data de entre 17.000 e 10.000 anos atrás. Descubríronse importantes artefactos epipaleolíticos na Cova Kleidi ás beiras do Voidomatis. Na antigüidade, a rexión de Zagori estaba habitada polos timfeos e formaba parte do antigo reino dos molossios, unha tribo grega de Epiro que obtivo o control de todo Epiro na época clásica. A casa real molossia gobernaba Epiro desde a antiga cidade de "Molossis", que estaba situada preto da moderna Konitsa, no límite norte de Zagori, onde conflúen os ríos Voidomatis, Aoös e Sarantaporos. Os molossios eran coñecidos, entre outras cousas, por unha raza de grandes mastíns que usaban para protexer os seus rabaños dos lobos e os osos e que mesmo se usaban na guerra.

Dise que Moloso, o seu antepasado epónimo, naceu dunha unión entre Neoptólemo (fillo de Aquiles) e Andrómaca (a esposa de Héctor de Troia). Neoptólemo, tamén chamado Pirro polo seu cabelo louro, foi o primeiro dunha liña de reis epirotanos que levou ao rei Pirro da época helenística que lanzou varias campañas contra os romanos en Italia. Olimpia, a nai de Alexandre o Grande, foi unha princesa molosa. Os restos de murallas ciclópeas en Skamneli tamén testemuñan a antigüidade da ocupación humana. Durante os séculos IX e IV a.C., existiu un pequeno asentamento moloso entre Monodendri e Vitsa, que incluía casas de pedra e dous cemiterios que produciron importantes achados.Comité Prefectural de Promoción Turística: p. 14 Ademais, atopáronse en Skamneli cimentos de fortificacións e tumbas do período helenístico. Non obstante, durante a maior parte do tempo histórico a poboación local foi escasa.

 Período bizantino 
miniatura|O Despotado de Epiro (en verde) de 1230 a 1251
miniatura|Mosteiro de Santa Paraskevi

O paso de eslavos durante o período bizantino temperán está testemuñada por numerosos topónimos. O propio topónimo "Zagori" probablemente deriva do eslavo Zagore que significa "máis alá das montañas". Baixo o Imperio bizantino, Zagori atraía ocasionalmente a grupos de soldados que construían aldeas e se asentaban alí. Varios mosteiros foron dotacións reais, incluíndo o mosteiro de Votsa preto da aldea de Greveniti e o mosteiro da Transfiguración de Xesús preto de Kleidonia, fundado no século VII polo emperador bizantino  Constantino IV Pogonato, e o mosteiro de San Xoán de Rogovou preto de Tsepelovo, fundado en 1028 pola irmá do emperador Romano III Argyros.

De 1204 a 1337, a rexión formou parte do Despotado de Epiro. No século XIV, cando varios clans albaneses fixeron incursións en Epiro, Zagori foi a fonte de soldados que serviron na guarnición de Ioanna. Pola súa banda, como centro do dominio grego, Ioannina protexeu Zagori contra os ataques albaneses. Como resultado das campañas de Andrónico III Paleólogo en 1337, o Despotado de Epiro e, polo tanto, Zagori xunto con Ioannina e a rexión circundante volveron caer brevemente baixo o dominio bizantino.

A rexión pasou a estar baixo o dominio serbio en 1348 e o Despotado de Epiro foi reformado e quedou baixo o dominio latino da Carlo II Tocco cando Ioannina e Zagori caeron en mans dos turcos en 1430, na época do Sultán Murad II. Zagori (que entón só constaba de 14 aldeas) "inclinouse", o que significaba na práctica que había obrigas entre as delegacións das dúas partes e que se acordou unha suma en impostos a cambio de privilexios moi considerables: autonomía, independencia administrativa e a prohibición aos turcos de cruzar as fronteiras cara á zona.

 Período otomán 
A Liga Zagorisiana ou Koinon dos Zagorisianos (Κοινόν Ζαγορισίων) formouse despois do tratado de 1431 con Sinan-Pasha. Nese momento, o acordo que outorgaba a autonomía local chamábase "Voiniko". A autonomía garantia a non interferencia nos asuntos locais por parte dos señores otománs. Os zagorianos tiñan os seus asuntos confiados a un Consello de Anciáns chamado Demogerontia (Δημογεροντία), encabezado por un presidente ou gobernador chamado Vekylis (Βεκύλης). Como parte do tratado, mantiveron unha forza de cabalería sipahi (σπαχήδες), e cada aldea contribuía cun número de xinetes a esa forza segundo os seus medios.Constantinos Paparrigopoulos History of the Hellenic Nation 6 volumes, 1860–1877. Segundo os termos deste acordo, non se permitía ningunha intervención por parte das autoridades otomás, nin ningunha unidade armada otomá tiña dereito a pisar Zagori.Zissis, 2006, p. 14 As aldeas do Zagori oriental, habitadas por arromanos, entraron no Tratado en 1480.

Moitos topónimos no norte e leste de Zagori teñen etimoloxía arromanesa, mentres que os topónimos con etimoloxía principalmente grega ou eslava están presentes no oeste e sur de Zagori. Nun estudo de 1986 de 3546 topónimos locais, ~70% están mediados polo grego e ~30% por linguas non gregas na súa forma moderna: 13% arromanio, 8,3% eslavo, 5,2% albanés e 2,2% turco, mentres que en termos de orixe lingüística 56% grego, e aproximadamente non grego (incluíndo préstamos que xa estaban incorporados na lingua grega local): 14% arromanio, 11,5% eslavo, 6% albanés, 4,8% turco, 3,3% de orixe lingüística mixta e 2,5% latino.

A principal fonte de ingresos para as comunidades locais proviña de actividades comerciais que orixinaron a migración a lugares afastados. A partir do século XVII a economía de Zagori dependía principalmente das remesas e legados da diáspora.Tsefos, 2001, p. 16 Esta actividade alcanzou o seu punto máximo no Século XVIII.Tsefos, 2001, p. 15 Debido ás prósperas actividades comerciais da diáspora zagorísiana, rexistráronse varios exemplos de doazóns: pontes, adoquíns, fontes, escolas, templos e mosteiros e caridade social.Tsefos, 2001, p. 16

Ata o final do dominio otomán, os zagorianos nativos conservaron a súa superioridade social sobre as outras clases, así como profesións lucrativas e socialmente recoñecidas. Entre os zagorianos, a clase máis distinguida debido á súa riqueza e status eran os arcontes. A riqueza económica do pasado de Zagori aínda se reflicte na arquitectura das aldeas. Isto estivo acompañado dunha impresionante vida cultural e intelectual que produciu moitos estudosos e benfeitores de renome de Grecia.Vokou, Katradia, Kokkini 1993, p. 1

Ao longo dos séculos, algúns grupos de albaneses ortodoxos (coñecidos localmente como arvanitas) asentáronse en polo menos 12 aldeas de Zagori. Os colonos albaneses en Zagori debian de ser moi poucos no século XV. A maior parte do asentamento albanés pódese atribuír a unha época posterior e foi alimentado pola migración de habitantes locais desde Zagori, o que creou a necesidade de novos habitantes para axudar coas actividades económicas locais. Moitos albaneses ortodoxos casaron con persoas doutras comunidades de Zagori ou foron adoptados por familias zagorianas. Servían a miúdo como gardas das aldeas de Zagori e dos seus campos que non tiñan protección militar, pero de cando en vez recorrían ao bandidaxe. Polo tanto, os inmigrantes albaneses cubriron estes baleiros de traballo e pasaron axiña a formar parte da poboación local.: "Die durch die Auswanderungen entstandenen Bevölkerungslücken füllten zugewanderte orthodoxe Albaner (Arvaniten), die verschiedene Hilfsarbeiten in den fast männerleeren Dörfern übernahmen und schnell in der übrigen Bevölkerung aufgingen" A maioría deles xa participaran nas loitas nacionais gregas como klephts e eran guerreiros experimentados. Algúns albaneses de Konitsa (Gorgopotamos, Chionades) traballaron como canteiros ou pintores en Zagori, pero raramente se estableceron alí. Os albaneses ortodoxos cristiáns asentáronse en polo menos 12 aldeas de Zagori,: "Arvanitische Familien haben sich in mindestens zwölf Dörfern in Zagóri angesiedelt" incluíndo Tristeno, Aristi, Megalo Papingo, Anthrakitis, Asprangeloi, Kavallari, Kipi, Leptokarya, Monodendri, Tsepelovo], Tsepelovo], e posiblemente Kapesovo. Os rastros albaneses locais, con excepción dalgúns topónimos, desapareceron.: "Die spuren der Albaner bzw. Arvaniten sind mit Ausnahme der albanischen Toponyme verschwunden"

Naquela época, as familias romaníes ortodoxas asentáronse na maioría das aldeas en pequeno número. Traballaban como músicos e ferreiros en Zagori. Os arvanitas e os romaníes eran considerados "metoikoi" (literariamente: estranxeiros) e constituían a clase social máis baixa da rexión e vivían nos arredores das aldeas sen dereitos civís nin de propiedade na política de Zagori,Tsefos, 2001, p. 15: "Οι μέτοικοι (Αρβανίτες, Σουλιώτες και κάτοικοι από την περιοχή Λάκκα Σουλίου), που εργναζοικοιοχοι οπλίτες και εργάτες στα χωράφια των Ζαγορίσιων, και οι Γύφτοι (σιδεράδες-μουσικοί) αποτελούφτοι (σιδεράδες-μουσικοί) αποτελούφτοι κοινωνικά στρώματα και ζούσαν στα όρια του οικισμού, χωρίς να έχουν πολιτικά δικαιώματα και ιδιοκτησία." e foron asimilados.

As comunidades nómades gregas de Sarakatsani apareceron en Zagori a finais do século XVIII. Inicialmente foron empregados como pastores para os rabaños dos zagorisianos nativos, pero comezaron a desenvolver os seus propios rabaños a partir de mediados do século XIX.

Non obstante, Zagori conservou gran parte do seu carácter grego a través do seu sistema de goberno e os beneficios de os seus expatriados que favorecían a educación grega. O Koinon dos zagorisianos foi reformalizado por un tratado asinado en 1670, segundo o cal Zagori gozaba de considerables privilexios chamados Surutia, que só foron rescindidos totalmente polo sultán en 1868. Esta solución conviña tanto aos conquistadores como aos conquistados, xa que engadía regras estatutarias aos factores xeográficos que converteran Zagori nun refuxio natural. En consecuencia, Zagori nunca se dividiu para ser repartido entre os terratenentes turcos. A súa economía floreceu grazas aos comerciantes expatriados activos en Romanía, Ucraína, Rusia e Constantinopla, que a través de remesas ás súas familias e numerosos beneficios contribuíron á relativa prosperidade da que Zagori gozou durante o período do dominio turco. Escolas para rapaces e, desde o século XVIII

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Zagori, a travel destination online guide
 An academic website about Zagori - izagori.gr 
 Travel and Hiking in Zagori and its villages

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Grecia