Venera 2

Venera 2 foi unha sonda espacial da Unión Soviética lanzada o 12 de novembro de 1965 mediante un foguete Molniya M desde o cosmódromo de Baikonur para a exploración de Venus.

 Características 
Venera 2 era unha sonda de tipo 3MV-4 (como as sondas marcianas Zond 2 e Zond 3) e tiña unha masa duns 963 kg. Orixinalmente este tipo de sonda estaba pensada para estudar Marte, pero foi reconfigurada para explorar Venus. A estrutura da sonda estaba composta polo bus e o módulo de sobrevoo, con forma de esfera presurizada de 60 cm de diámetro e que contiña un sistema de imaxe e tres espectrómetros, entre outros instrumentos tamén repartidos polo bus. O bus tiña forma aproximadamente cilíndrica cuns 1,1 m de diámetro e 3,3 m de longo, cun tronco de cono nun dos extremos. Dous paneis solares cunha superficie total de 2,6 m2 e 4,4 m de envergadura proporcionaban a alimentación eléctrica, que se almacenaba en baterías de níquel-cadmio. O motor principal da sonda era un KDU-414 con 2 kN de impulso. As comunicacións tiñan lugar medianta unha antena parabólica de 1,7 m de diámetro e en tres posibles frecuencias: 6000, 3750 e 922,776 MHz. A sonda tiña tamén dúas antenas de baixa ganancia polas que recibía os comandos desde terra, a 768,96 MHz. Os datos podíanse gardar nunha cinta magnética a bordo. O control de actitude conseguíase mediante propulsores de gas frío e xiroscopios, usando sensores solares, terrestres e estelares para situarse no espazo. O control térmico conseguíase mediante un circuíto de refrixeración doble usando líquido e gas que usaba dúas semiesferas nos extremos dos paneis solares como radiadores.

 Instrumentos 
Venera 2 levaba os seguintes instrumentos no bus:

Espectrómetros para a liña Lyman alfa do hidróxeno e o oxíxeno atómicos.
Un magnetómetro triaxial de porta de fluxo.
Un detector de micrometeoritos.
trampas de ións fixas e moduladas.
Un detector de ondas de radio de entre 20 e 2200 kHz.
Un detector de ondas de radio na banda decimétrica.
Detectores de descarga de gas e estado sólido.

No módulo de sobrevoo levaba os seguintes:

Unha cámara cunha lente de 200 mm de distancia focal.
Un espectrómetro para lonxitudes de onda entre 6 e 40 μm.
Un espectrómetro para lonxitudes de onda entre 190 e 275 nm.
Un espectrógrafo para lonxitudes de onda entre 285 e 355 nm.

 Desenvolvemento da misión 
A Venera 2 engalou o 12 de novembro de 1965 a bordo dun foguete Molniya xunto cunha plataforma de lanzamento orbital coa que quedou nunha órbita terrestre. A etapa propulsora acendeuse máis tarde, poñendo a Venera 2 en camiño cara Venus coa precisión suficiente para non necesitar manobras de corrección de traxectoria. A nave pasou a 24 000 km de Venus o 27 de febreiro para logo entrar nunha órbita heliocéntrica, aínda que durante o achegamento ao planeta o sobrequecemento empezou a producir problemas no equipo de comunicacións. Durante a viaxe tiveron lugar 26 sesións de comunicacións, pero tras o encontro con Venus a sonda non respondeu aos comandos enviados desde a Terra para descargar os datos do sobrevoo.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
Molniya (foguete)
Programa Venera
Venera 1
Venera 3
Venera 4
Venera 5
Venera 6
Venera 7
Venera 8
Venera 9
Venera 10
Venera 11
Venera 12
Venera 13
Venera 14
Venera 15
Venera 16
Venera-D
KDU-414
Zond 2
Zond 3

Categoría:Programa Venera