Parque Nacional das Cavernas do Peruáçu

Parque Nacional Cavernas do Peruaçu (Portugues:Parque Nacional Cavernas do Peruaçu) é un parque nacional no estado de Minas Gerais, Brasil.
Destaca polas súas grandes covas de pedra calcaria.

Localización

O Parque Nacional Cavernas do Peruaçu, cunha superficie de​​ 56448 ha, creouse o 21 de setembro de 1999, e está administrado polo Instituto Chico Mendes para a Conservación da Biodiversidade.
O parque abrangue partes dos municipios de Januária, Itacarambi e São João das Missões no norte do estado de Minas Xerais. Nas proximidades atópanse o Parque Estatal Veredas do Peruaçu, xestionado polo Instituto Forestal do Estado, e a Reserva India Xakriabá.

O río Peruaçu cruza o parque de noroeste a sueste, desembocando no río São Francisco, que corre ao longo do límite sueste do parque.

A Área de Protección Ambiental (EPA) das Cavernas de Peruaçu, cunha superficie de 143.866 hectáreas, foi creada o 26 de setembro de 1989.

A EPA, que abrangue a conca do río Peruaçu, solapa tanto o Parque Nacional como o Parque Estatal, pero ambos parques esténdense máis alá do límite da EPA. 

As temperaturas medias rondan os 18 °C e son lixeiramente máis altas no inverno debido á maior cobertura de nubes no verán.
A precipitación media anual é inferior a 1200 mm, caendo principalmente no verán.
A humidade relativa ronda o 70 %.
O parque atópase entre as rexións de Cerrado e Caatinga e contén bosque montano caducifolio estacional, bosque semideciduo, sabana con árbores e zonas de transición. Os diversos ambientes albergan unha ampla gama de fauna.
A Gruta do Janelão e outras covas contan con arte rupestre de máis de 10.000 anos de antigüidade.

Conservación

O parque é unha unidade totalmente protexida segundo a definición da Lei 9.985/2000, que estableceu o Sistema Nacional de Unidades de Conservación (SNUG).
O obxectivo é preservar o patrimonio xeolóxico e arqueolóxico, mostras representativas de cerrado, bosque estacional e outras formas de vexetación natural, fauna, paisaxes, recursos hídricos e outros atributos naturais da rexión.
O traballo de infraestrutura, creou seis rutas para visitantes con oito adegas abertas ao público. Espérase que o parque atraia turistas ao norte de Minas Xerais.

En 2013, WWF Brasil traballou co Instituto Biotrópicos para monitorizar os mamíferos do Cerrado no parque.

Entre as especies protexidas inclúense o lobo de crina (Chrysocyon brachyurus), o puma (Puma concolor), o xaguar (Panthera onca), o ocelote (Leopardus pardalis), o leopardo (Leopardus colocolo), a pava de peito de noz (Penelope ochrogaster), o tirano de Minas Xerais (Phylloscartes roquettei) e o peixe Trichomycterus itacarambiensis.

O parque creouse recentemente e os problemas de propiedade da terra aínda non se resolveron. Hai moitas pequenas granxas, propiedades e terras indíxenas arredor do parque, todas as cales usan habitualmente o lume para a agricultura. Os cazadores entran no parque e deixan fogueiras acesas, polo que existe risco de incendio dentro do parque.

En 2025, o parque designouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 [This is a .kml file, which defines the location and outline of the APA. It may be viewed using Google My Maps - Create a New Map - Import.]

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Brasil