Xeografía humana

A xeografía humana é unha das dúas grandes divisións tradicionais da xeografía xeral, xunto coa xeografía física. Estuda as sociedades humanas desde unha perspectiva espacial, atendendo á distribución e mobilidade da poboación, á organización do territorio, ás actividades económicas e culturais, ás relacións de poder, control territorial e gobernanza e, en xeral, aos procesos polos que as comunidades producen paisaxes culturais e rexións humanas.

Como campo das ciencias sociais, a xeografía humana analiza a interacción entre sociedade e medio físico, ecolóxico e construído, atendendo tanto ás condicións ambientais como ás estruturas sociais, económicas e políticas que median esa relación.

 Obxecto e enfoques 
O obxecto da xeografía humana pode formularse como o estudo da organización espacial da vida social e das súas expresións territoriais (poboación, asentamentos, economía, cultura e política), así como das consecuencias espaciais e territoriais destes procesos a distintas escalas (local, rexional e global).

De maneira clásica distinguíronse dúas grandes orientacións:
 unha tradición descritiva e rexional, centrada na diferenciación de áreas e na explicación histórica das paisaxes;
 e unha tradición analítica, orientada á explicación mediante modelos, teoría social e técnicas cuantitativas e xeoespaciais.

 Historia e evolución 
A xeografía humana consolidouse como disciplina académica entre finais do século XIX e comezos do XX. A obra de Friedrich Ratzel (Anthropogeographie) constituíu un fito na formulación dun programa sistemático para o estudo espacial das sociedades humanas.

Na tradición francesa, autores como Élisée Reclus e Paul Vidal de la Blache contribuíron decisivamente a orientar a disciplina cara a unha interpretación histórica e posibilista das relacións sociedade–medio, así como ao desenvolvemento da xeografía rexional.

A mediados do século XX, especialmente no ámbito anglosaxón, a chamada revolución cuantitativa en xeografía impulsou o uso da estatística, dos modelos espaciais e da análise de localización, o que redefiniu os métodos e criterios de explicación dentro da disciplina.

Desde a década de 1970, xurdiron enfoques críticos (marxistas, feministas, posestruturalistas e poscoloniais) que cuestionaron o positivismo e puxeron o foco nas desigualdades sociais, nas relacións de poder e na produción social do espazo.

 Metodoloxías 
A xeografía humana emprega unha ampla variedade de metodoloxías, combinando:
 técnicas cuantitativas (análise estatística, modelización, indicadores e sistemas de información xeográfica);
 e técnicas cualitativas (entrevistas, observación, etnografía e análise documental), frecuentemente integradas en deseños metodolóxicos mixtos.

 Principais subcampos 
A xeografía humana abrangue numerosas subdisciplinas, entre as que adoitan destacarse:
 xeografía da poboación
 xeografía urbana
 xeografía rural
 xeografía económica
 xeografía política
 xeografía cultural
 xeografía social
 xeografía histórica
 xeografía médica ou xeografía da saúde
 xeografía do transporte e da mobilidade

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Xeografía
 Xeografía física
 Paisaxe cultural
 Rexión
 Ecoloxía humana
 Xeografía rexional

 Bibliografía 







Categoría:Ciencias sociais