Apple II

Apple II («mazá dous», estilizado como Apple ][) é unha serie de microcomputadores fabricados por Apple Computer, Inc. dende 1977 ata 1993. O modelo orixinal de Apple II, que lle deu nome á serie, foi deseñado por Steve Wozniak e vendeuse por primeira vez o 10 de xuño de 1977. O seu éxito levou a que lle seguisen o Apple II Plus, o Apple IIe, o Apple IIc e o Apple IIc Plus, sendo o IIe de 1983 o máis popular. O nome está rexistrado entre corchetes como Apple ][ e, a partir de aí, como Apple //, comezando co IIe.

O Apple II supuxo un avance importante con respecto ao seu predecesor, o Apple I, en termos de facilidade de uso, características e capacidade de expansión. Converteuse nun dos varios ordenadores recoñecibles e exitosos ao longo da década de 1980, aínda que isto se limitou principalmente aos Estados Unidos. Comercializouse agresivamente mediante descontos por volume e acordos de fabricación para institucións educativas, o que o converteu no primeiro ordenador de uso xeneralizado nos institutos estadounidenses, desprazando ao líder inicial, o Commodore PET. O esforzo por desenvolver software educativo e empresarial para o Apple II, incluído o lanzamento en 1979 da popular folla de cálculo VisiCalc, fixo que o computador fose especialmente popular entre os usuarios empresariais e as familias.

Os ordenadores Apple II baséanse no procesador 6502 de 8 bits e poden mostrar texto e gráficos a cor en dúas resolucións. Un altofalante controlado por software proporciona un canal de son de baixa fidelidade. En 1986 engadiuse un modelo con gráficos, son e procesador de 16 bits máis avanzados, o Apple IIGS. Seguía sendo compatible cos modelos anteriores do Apple II, pero o IIGS ten máis en común cos sistemas de mediados da década de 1980 como o Atari ST, o Amiga e o Acorn Archimedes.

Malia a introdución do Macintosh baseado no Motorola 68000 en 1984, segundo se informa, a serie Apple II aínda representou o 85% das vendas de hardware da empresa no primeiro trimestre do ano fiscal de 1985. Apple continuou a vender sistemas Apple II xunto co Macintosh ata que cancelou o IIGS en decembro de 1992, e o IIe en novembro de 1993. A última serie II de Apple en produción, a tarxeta IIe para Macintosh, deixou de fabricarse o 15 de outubro de 1993; tras ser unha das series de ordenadores domésticos producidos en masa máis antigas, as vendas totais de Apple II de todos os seus modelos durante os seus 16 anos de produción foron duns 6 millóns de unidades (incluíndo uns 1,25 millóns de modelos Apple IIGS), co pico producido en 1983, cando se venderon 1 millón.

 Hardware 
miniatura|Apple IIe con DuoDisk e monitor //.
A diferenza dos microcomputadores domésticos anteriores, o Apple II vendíase como un electrodoméstico acabado en lugar de como un kit (desmontado ou premontado). Apple comercializou o Apple II como un produto duradeiro, incluído un anuncio de 1981 no que un Apple II sobreviviu a un incendio iniciado cando un gato pertencente a un dos primeiros usuarios derrubou unha lámpada.

Todas as máquinas da serie, agás a IIc, comparten elementos de deseño xerais similares. A carcasa de plástico foi deseñada para parecerse máis a un electrodoméstico que a un equipo electrónico,Helmer, Carl, "An Apple to Byte," Byte, marzo de 1978, p. 18-46. e a carcasa pódese abrir sen usar ferramentas. Todos os modelos da serie Apple II teñen un teclado incorporado, coa excepción da IIGS, que ten un teclado separado.

miniatura|Apple IIc con monitor.
Os Apple II teñen modos gráficos en cor e de alta resolución, capacidades de son e unha linguaxe de programación BASIC integrada. A placa base ten oito rañuras de expansión e unha matriz de soquetes de memoria de acceso aleatorio (RAM) que poden conter ata 48 quilobytes. Ao longo da vida útil da serie Apple II, púxose a disposición unha enorme cantidade de hardware propio e de terceiros para ampliar as capacidades da máquina. O IIc foi deseñado como unha unidade compacta e portátil, non pensada para ser desmontada e non pode usar a maior parte do hardware de expansión vendido para as outras máquinas da serie.

 Software 
 Sistema operativo 
miniatura|dereita|A saída dun programa executado en Apple DOS.
O computador distribuíuse inicialmente só co software desenvolvido por Wozniak, integrado na ROM; concretamente o intérprete BASIC, o monitor, que permitía, entre outras cousas, o lanzamento de programas lidos dun reprodutor de casetes, o único dispositivo de almacenamento masivo dispoñible no momento do lanzamento do Apple II, e o SWEET 16, un emulador de CPU de 16 bits que Wozniak empregou para simplificar a escritura dalgunhas rutinas na ROM, como a que serve para renumerar as liñas dos programas en BASIC. O código de 16 bits é máis doado de escribir, aínda que a emulación o ralentiza.

Despois do lanzamento comercial, Wozniak comezou a desenvolver unha unidade de disco, a Disk II, pero esta tarefa levaba moito tempo, e Wozniak e Randy Wigginton, o programador que o axudaba, non tiveron tempo de escribir un DOS moi refinado porque a unidade ía presentarse na Consumer Electronics Show (Feira de Electrónica de Consumo) en 1978: o DOS que desenvolveron só podía cargar ficheiros desde localizacións fixas no disco. Tras a presentación do Disk II, contactouse con Shepardson Microsystems para desenvolver un DOS real: o contrato redactouse en abril por unha suma de 13.000 dólares, e o Disk II púxose ao mercado a mediados de 1978 xunto coa primeira versión do sistema operativo (3.1), desenvolvida por Wozniak xunto co programador Paul Laughton de Shepardson MicroSystems, chamada Apple DOS.

A última versión de Apple DOS foi a versión 3.3, lanzada en agosto de 1980. Despois de Apple DOS, Apple comezou a traballar nun novo sistema operativo que abordaría as súas limitacións. Apple DOS foi deseñado para executarse principalmente desde BASIC, e se un programador quería acceder ao disco desde un programa en linguaxe máquina, tiña que usar chamadas de baixo nivel a funcións de Apple DOS non documentadas. O DOS de Apple tamén é lento porque cada byte lido do disco pasa por varios búferes antes de estar dispoñible para o programa que o solicitou. Finalmente, o DOS de Apple só pode manexar a unidade de disco Disk II para a que foi deseñado: dado que foron necesarios cambios no DOS de Apple para xestionar os primeiros discos ríxidos dispoñibles para ordenadores, volveuse imposible usar varias unidades diferentes na mesma máquina, xa que os parches aplicados para traballar cun tipo de disco impedían o uso doutro. Este foi un factor moi limitante.

miniatura|dereita|Listar ficheiros nun disco en ProDOS.
A solución foi ProDOS, lanzado en 1983, un novo sistema operativo capaz de manexar varios tipos de discos diferentes. ProDOS derivouse de Apple SOS, o DOS do Apple III: comparado con Apple DOS, ProDOS era oito veces máis rápido e tiña un sistema de acceso a unidades estándar para poder manexar todos os novos periféricos do mercado, desde discos duros ata os novos disquetes de 3,5 polgadas. Outro cambio introducido con ProDOS foi o abandono da compatibilidade con Integer BASIC, xa que ProDOS cárgase na memoria nas mesmas localizacións que usaba o intérprete de BASIC.

Usando os portos de expansión, podes instalar tarxetas que che permiten executar outros sistemas operativos. Por exemplo, a compra da Language Card inclúe tanto a linguaxe de programación Pascal como o sistema operativo Apple Pascal, baseado no UCSD Pascal creado pola Universidade de California, San Diego (UCSD). Apple lanzou catro versións deste sistema, dende a 1.0 ata a 1.3 en 1985. Ao mercar a Microsoft SoftCard, que usa un procesador Zilog Z80, o computador pode executar tanto o sistema operativo CP/M como todo o software escrito para este sistema. CP/M era o sistema operativo de referencia naquel momento, con máis de 600.000 copias vendidas, e a maior parte do software estaba escrito para CP/M: polo tanto, o seu soporte proporcionaba acceso a unha ampla gama de programas escritos exclusivamente para este sistema.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Apple I

 Ligazóns externas 


Categoría:Ordenadores de Apple Inc.