Palacio de Drottningholm

O Palacio de Drottningholm (en ; ou Drottningholm) é un dos palacios reais de Suecia, situado preto da capital de Suecia, Estocolmo. É a residencia privada da familia real sueca.

Situado na illa Lovön no Concello de Ekerö do Condado de Estocolmo, construíuse a finais do século XVII e foi unha residencia de verán habitual da corte real sueca durante a maior parte do século XVIII.

O Palacio de Drottningholm é unha popular atracción turística.

Historia
Orixe
O nome «Drottningholm» (que literalmente significa «illote da raíña») provén do edificio renacentista orixinal deseñado por Willem Boy, un palacio de pedra construído por Xoán III de Suecia en 1580 para a súa raíña, Catarina Jagellón. Este palacio estaba precedido por unha mansión real chamada «Torvesund».Page 61 of the Swedish Etymological Dictionary of Svenskt ortnamnslexikon, published 2003 by the institute of Språk- och folkminnesinstitutet, Uppsala. A última parte, "sund", significa son, e "torve" ten que ver coa pesca (unha palabra sueca prehistórica).

A raíña viúva rexente Eduvigis Leonor comprou o castelo ao longo de 1661, un ano despois de que rematase o seu papel como raíña de Suecia, pero este ardeu ata os cimentos o 30 de decembro dese mesmo ano. Edwig Leonora contratou ao arquitecto Nicodemus Tessin o Vello para deseñar e reconstruír o castelo. En 1662, comezaron os traballos de reconstrución do edificio. Co castelo case completo, Tessin morreu en 1681. O seu fillo Nicodemus Tessin o Novo continuou o seu traballo e completou os elaborados deseños interiores. O escultor flamengo Nicolaes Millich realizou esculturas de mármore para a gran escaleira e salón das nove musas, xunto cunha serie de bustos de reis góticos.G. Upmark, Ein Besuch in Holland 1687 aus den Reiseschilderungen des schwedischen Architekten Nicodemus Tessin, pt. 2, OudHolland 18 (1900), p. 151  Ademais, tamén realizou retratos en busto do rei Carlos X Gustavo, a súa esposa Hedwig Eleonor e dos seus dous fillos, o mozo rei Carlos XI, probablemente tamén de Magnus Gabriel De la Gardie e a súa esposa Maria Eufrosina,  irmá do rei Carlos X Gustavo. Millich e o seu axudante Burchard Precht tamén fixeron tallas decorativas en madeira no dormitorio da raíña viúva.Nicolaes Millich in: Svenskt biografiskt lexikon, Volume 25, p. 516 

Durante o período da reconstrución, Hedwig Leonora foi xefa da rexencia do rei aínda menor de idade, Carlos XI de Suecia, de 1660 a 1672. Suecia convertérase nun país poderoso despois da Paz de Westfalia. A posición da raíña, esencialmente a gobernante de Suecia, esixía unha residencia impresionante situada convenientemente preto de Estocolmo.

Durante o reinado dos reis Carlos XI de Suecia e Carlos XII de Suecia, a corte real estaba presente a miúdo no palacio, que se usaba para a caza. Hedwig Leonora usou o palacio como residencia de verán ata a súa morte en 1715, cando tamén se converteu na anfitrioa indiscutible da corte real durante a ausencia de Carlos XII na Gran Guerra do Norte (1700–1721).

Século XVIII
Drottningholm continuou a servir regularmente como residencia de verán para a corte real durante todo o século XVIII. Tras a morte de Eduvigis Leonora en 1715, a raíña Ulrica Leonor de Suecia e o rei Frederico I de Suecia celebraron a corte no palacio no verán.

En 1744, o palacio foi agasallado polo rei Federico I á entón princesa herdeira, máis tarde raíña de Suecia, Luisa Ulrika de Prusia, cando casou con Adolfo Federico de Suecia, que se converteu en rei de Suecia en 1751. Durante a propiedade de Drottningholm por Luisa Ulrika, o interior do palacio transformouse nun estilo rococó francés máis sofisticado. Luisa Ulrika tamén foi a responsable de reconstruír o Teatro do Palacio de Drottningholm nun estilo grandioso despois de que o edificio orixinal, máis modesto, se incendiase en 1762. Luisa Ulrika e Adolf Frederick continuaron residindo no palacio durante o seu reinado (1751–1771). En 1777, Luisa Ulrika vendeu Drottningholm ao estado sueco.

Aínda que era propiedade do estado sueco, o palacio utilizouno o rei Gustavo III de Suecia, fillo de Luísa Ulrika, como residencia de verán, e nel levábase a cabo unha gran vida cortesá cerimonial, que se considera unha época de grandeza para o palacio, durante a cal foi coñecido polas elaboradas mascaradas e as grandes festividades e torneos teatrais que se celebraban nos xardíns. Durante o reinado de Gustavo IV Adolfo de Suecia (reinado de 1792 a 1809) e Carlos XIII de Suecia (reinado de 1809 a 1818), o palacio utlizouse gradualmente de forma máis esporadica. En 1797, foi o lugar das grandes festas cando a noiva do rei, Frederica de Baden, foi recibida alí á súa chegada a Suecia, durante a cal se organizou o último dos chamados carrusel, ou torneo, no xardín do palacio. Despois do Golpe de Estado de 1809, o deposto Gustavo IV Adolfo foi mantido aquí baixo custodia no Salón Chinés durante once días.

Século XIX

Durante o reinado de Carlos XIV Xoán de Suecia (reinado de 1818 a 1844), o palacio abandonouse. O rei considerábao un símbolo da antiga dinastía e Drottningholm quedou abandonado á súa decadencia. Os edificios foron danados polas forzas da natureza e os seus inventarios foron retirados ou poxados.

Ao parecer, abriuse ao público por primeira vez durante este período: mencionouse unha visita guiada en 1819 e o público utilizou o parque para pícnics.
Ocasionalmente, os terreos utilizáronse para eventos públicos: en 1823, a noiva do príncipe herdeiro, Xosefina de Leuchtenberg, foi recibida á súa chegada a Suecia e a súa onomástica continuou a celebrarse aquí. Hóspedes estranxeiros como o Tsar Nicolao I de Rusia foron recibidos nos xardíns do palacio.

Óscar I de Suecia interesouse polo palacio e, aínda que prefería o Palacio de Tullgarn como residencia de verán, ocupouse de preservalo facendo as primeiras reparacións en 1846. Ademais, utilizouno para celebracións públicas, como unha recepción para estudantes pan-escandinavos en 1856, e en 1858, o futuro Gustavo V de Suecia naceu no palacio. Carlos XV de Suecia preferiu o Palacio de Ulriksdal como a súa residencia de verán e ignorou Drottningholm, pero Óscar II de Suecia continuou as reparacións.

Tanto Óscar I como Óscar II foron criticados por modernizar o palacio e axustalo á moda contemporánea en lugar de restauralo ao seu estado orixinal, e non foi ata o reinado de Gustavo V que o palacio e os arredores reconstruíronse co seu aspecto do século XVIII. En 1907, comezouse unha importante restauración do palacio de catro anos para devolvelo ao seu estado anterior, tras o cal a corte real comezou a usalo de novo regularmente.

Residencia real
Desde 1981, o rei Carlos XVI Gustavo e a Raíña Silvia de Suecia residiron na á sur do palacio. As outras partes do palacio están abertas ao público. Tamén durante este tempo houbo, do mesmo xeito que no Palacio de Estocolmo, unha unidade de gardas reais estacionada no palacio. Durante a pandemia da COVID-19, o rei e a raíña realizaron parte do seu traballo desde a súa casa no palacio. Pola outra banda, o seu lugar de traballo oficial permaneceu no Palacio de Estocolmo.

Para o 50 aniversario da raíña en 1993, a familia Wallenberg agasalloulle un pavillón de natación por valor de 9 millóns de coroas suecas que estaba anexo ao patio das ás sur. Para obter o permiso para construír o pavillón, construíuse dun xeito que permitise a súa demolición sen prexudicar o palacio orixinal. En 2018, o pavillón renovouse cun custo de 744 000 SEK, procedente do diñeiro dos contribuíntes, xa que agora se considera parte dun edificio estatal e, como tal, é tarefa do estado mantelo.url= https://www.svt.se/nyheter/granskning/ug/granskning-skattebetalarnas-nota-for-drottningens-poolrenovering-744-000-kronor

O palacio
O palacio e os seus terreos sufriron moitas renovacións, cambios e ampliacións nos últimos 400 anos. A maior renovación, na que se instalaron ou actualizaron as liñas de electricidade, calefacción, sumidoiros e auga, e se substituíu o teito do castelo, tivo lugar entre 1907 e 1913.
Durante un período de 20 anos que comezou arredor de 1977, restauráronse e reconstruíronse varias zonas importantes do palacio. A biblioteca e o salón nacional recibiron gran parte da atención e instalouse protección contra incendios en todo o palacio. En 1997, comezaron os traballos de limpeza e reconstrución dos muros exteriores. Isto completouse en 2002.

A igrexa do palacio

Aínda a usan os habitantes da parroquia de Lovön, que asisten aos seus servizos relixiosos na igrexa o último domingo de cada mes. Dentro da igrexa do castelo, aínda se usa un órgano Cahman de 1730. Outro elemento destacable é o tapiz tradicional da igrexa, realizado por Gustavo V de Suecia.

O teatro do palacio


O Teatro do Palacio de Drottningholm é a casa da ópera situada no palacio. Aínda está en uso e os seus festivais de ópera de verán son bastante populares. Ás veces actúa como convidada a compañía da Real Ópera Sueca.

O Pavillón Chinés

O Pavillón Chinés, situado nos terreos do parque do Palacio de Drottningholm, é un pavillón real de inspiración chinesa construído entre 1763 e 1770.

Os xardíns

Os xardíns e as zonas de parque que rodean o castelo e os seus edificios son unha das principais atraccións para os turistas que visitan o palacio cada ano. Os xardíns crearonse por etapas desde que se construíu o castelo, o que resultou en diferentes estilos de parques e xardíns.

O xardín barroco
A parte máis antiga dos xardíns creouse a finais do século XVII baixo a dirección de Hedwig Eleonora. O pai e o fillo Tessin dirixiron o proxecto que creou un xardín barroco xusto fóra do palacio principal, flanqueado por grosas avenidas de árbores. As moitas estatuas espalladas por esta zona foron creadas polo artista Adrian de Vries. O exército sueco levounos como botín de guerra do Palacio de Wallenstein en Praga, mentres que os dous leóns de mármore da porta principal do palacio foron transportados desde o Castelo de Ujazdów en Varsovia. O xardín barroco foi descoidado xunto co resto dos terreos durante o século XIX, pero restaurouse nas décadas de 1950 e 1960 por iniciativa de Gustavo VI Adolfo de Suecia.

O xardín inglés
miniatura|Estatua de Diana

Gustavo III de Suecia tomou a iniciativa do xardín paisaxístico inglés de Drottningholm. Este atópase ao norte do xardín barroco e consta de dous estanques con canles, pontes, grandes céspedes abertos e árbores en grupos ou avenidas. Hai camiños dispostos por toda esta gran parte do parque.

Ao longo desta zona pódense ver "vistas", liñas de visión despexadas que se constrúen intencionadamente para atraer a atención cara a unha vista particular. A maioría das estatuas antigas de mármore dos xardíns foron adquiridas por Gustavo III a Italia. O propósito das estatuas é sorprender ao visitante coa súa aparición inesperada nunha zona verde ou como punto focal para unha vista.

Patrimonio da Humanidade da UNESCO
O palacio é Patrimonio da Humanidade da UNESCO, principalmente polo Teatro do Palacio de Drottningholm e o Pavillón chinés. Engadiuse á lista en 1991. Os comentarios da UNESCO foron:

Galería

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Páxina oficial
 Drottningholm Palace park's 360x180 degree panorama virtual tour at stockholm360.net

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Suecia