Pico de Bragg

O pico de Bragg é un pico pronunciado na curva de Bragg que ilustra a perda de enerxía da radiación ionizante durante o seu percorrido a través da materia. A curva de Bragg representa graficamente a perda de enerxía da radiación ionizante a medida que viaxa a través dun medio. No caso de protóns, partículas alfa e outros ións, o pico prodúcese inmediatamente antes de que as partículas se deteñan. Leva o nome de William Henry Bragg, quen o descubriu en 1903 utilizando partículas alfa do radio, e escribiu a primeira fórmula empírica para a perda de enerxía de ionización por distancia con Richard Kleeman.

Cando unha partícula de carga rápida se move a través da materia, ioniza átomos do material e deposita unha dose ao longo da súa traxectoria. A medida que viaxa, a partícula perde enerxía, de forma que aumenta a probabilidade de interacción co medio que a rodea (dada pola sección transversal de interacción da partícula cun certo medio). Desta forma, cando a enerxía da partícula é o suficientemente baixa, a partícula experimentará moitas interaccións co medio perdendo o resto da súa enerxía nun percorrido moi pequeno. É aquí cando se acada o máximo da curva da perda de enerxía ou pico de Bragg. A enerxía perdida polas partículas cargadas é inversamente proporcional ao cadrado da súa velocidade, o que explica o pico que ocorre xusto antes de que a partícula se deteña por completo. 
esquerda|miniatura|200x200px|A dose depositada por un feixe de protóns nativo (vermello) e por un feixe de protóns modificado (azul) ao pasar a través dun tecido, en comparación coa dose depositada no mesmo tecido por un feixe de fotóns ou raios X (verde).  A figura tamén mostra que a absorción no medio polo feixe de fotóns (raios X) é de natureza completamente diferente (a curva é principalmente exponencial.)
Esta característica dos feixes de ións fixo que os protóns foran recomendados por primeira vez para o seu uso na terapia contra o cancro por Robert R. Wilson no seu artigo de 1946, Radiological Use of Fast Protons, onde se expón que a profundidade da penetración do feixe de protóns na materia pode controlarse mediante a modificación da súa enerxía. Este fenómeno explótase na na terapia de protóns para concentrar a enerxía depositada sobre un tumor minimizando á súa vez os efectos negativos sobre o tecido san circundante.

 Notas 

Categoría:Radioterapia