Cidade subterránea de Derinkuyu

Derinkuyu (en turco pronunciado ), (en grego de Capadocia: Μαλακοπή; romanizado Malakopi; en turco, Cidade subterránea de Derinkuyu: Derinkuyu Yeraltı Şehri) tamén coñecida como Elengubu, é unha antiga cidade subterránea con varios niveis preto da cidade moderna de Derinkuyu (na provincia de Nevşehir, Turquía) que se estende a unha profundidade aproximada de 85 metros. É o bastante grande como para ter acollido arredor de 20 000 persoas co seu gando e os seus víveres. 

É a cidade subterránea escavada máis grande de Turquía e un dos varios complexos subterráneos que se atopan en toda Capadocia.

 Características 
A cidade subterránea de Derinkuyu podía pecharse dende o interior cunhas grandes pedras rodantes. Cada andar podía ser pechado de forma independente.
miniatura|O cuarto co teito abovedado, posiblemente unha escola.
A cidade podía acoller até 20 000 persoas e tiña comodidades atopadas noutros complexos subterráneos a través da Capadocia, como prensas de viño e aceite, cortes, adegas, cuartos de almacenamento, refectorios e capelas. Exclusivo do complexo de Derinkuyu é un cuarto espazoso cun teito abovedado localizado no segundo andar. Está documentado que este cuarto foi utilizado como escola relixiosa e os cuartos á esquerda eran estudios.

Comezando entre o terceiro e o cuarto nivel hai unha serie de escaleiras verticais, que levan a unha igrexa no nivel máis baixo, o quinto.
miniatura|Un oco de ventilación na cidade
O gran oco de ventilación de 55 metros semella que se usou como pozo. O oco proporcionaba auga aos aldeáns tanto de arriba como, se o mundo exterior non era accesible, aos que se estaban agochando.

 Historia 
As covas poderían ter sido construídas inicialmente na branda roca volcánica da rexión da Capadocia polos frixios nos séculos VIII ou VII a. C. Cando o grego substituíu ao frixio, na época  Romana,Swain & Adams & Janse (2002), pp. 246–266 os habitantes expandiron as súas cavernas con estruturas a distintos niveis engadindo as capelas e inscricións gregas.Darke (2011), pp. 139–140"A zona converteuse nunha importante provincia fronteiriza durante o século VII, cando comezaron as incursións árabes no Imperio Bizantino. Para entón, a toba branda fora escavada e recuadrada para crear cidades subterráneas onde unha vida asentada, aínda que cautelosa, puidese continuar durante os tempos difíciles. Cando os bizantinos restableceron un control seguro entre os séculos VII e XI, a poboación troglodita emerxeu, esculpindo as súas igrexas en paredes rochosas e cantís nas zonas de Goreme e Soganli, dándolle a Capadocia a súa fama actual. ... En calquera caso, aquí floreceron, as súas igrexas notables por estar esculpidas na rocha, pero interesantes especialmente polas súas pinturas, relativamente ben conservadas, ricas en cor e cunha intensidade emocional que carece do formalismo de Constantinopla; este é un dos poucos lugares onde sobreviviron pinturas do período preiconoclasta. As iconas continuaron pintándose despois da conquista selxúcida da zona no século XI, e a conquista otomá non interferiu coas prácticas cristiás en Capadocia, onde o campo seguiu sendo en gran parte grego, con algúns armenios. Pero o declive comezou e Goreme, Ihlara e Soganli..." perderon a súa importancia inicial. Os gregos finalmente puxeron fin á súa longa historia aquí co intercambio masivo de poboacións entre Turquía e Grecia en 1923."

A cidade de Derinkuyu estaba completamente construída na era bizantina, cando era usada de maneira habitual como protección contra os árabes musulmáns durante as guerras árabo-bizantinas (780–1180 EC)."Non obstante, a principios do século XX, o grego aínda tiña unha forte presenza en Silli, ao noroeste de Konya (a antiga Ikonion), en Pharasa e outras aldeas da rexión drenada polo río Yenice (a uns 100 km ao sur de Kayseri, a antiga Cesarea), e na propia Capadocia, en Arabison (Arapsu/Gulsehir) ao noroeste de Nevşehir (a antiga Nyssa), e na ampla rexión ao sur de Nevşehir ata Nigde e Bor (preto da antiga Tyana). Toda esta zona, como fogar de San Basilio o Grande (329-379), o seu irmán San Gregorio de Nyssa (335-394) e o seu amigo San Gregorio de Nacianceno (330-389), foi de gran importancia na historia temperá do cristianismo, pero quizais sexa máis famosa hoxe pola extraordinaria paisaxe de toba volcánica erosionada nos vales de Goreme, Ihlara e Soganh, e polas igrexas e casas esculpidas nas "chemineas das fadas" para servir á poboación cristiá na Idade Media. Moitas das igrexas escavadas na rocha, que datan dos séculos VI ao XIII, conteñen magníficos frescos. Lonxe dos vales, algunhas das aldeas teñen vastos complexos subterráneos que conteñen casas, adegas, estábulos, refectorios, cemiterios e igrexas, que ofrecen protección contra os árabes saqueadores na época na que o imperio bizantino se estendía ata o Éufrates e que serven máis tarde como lugares de refuxio contra os invasores turcos hostís. As máis famosas delas están en Kaymakli e Derinkuyu, anteriormente as aldeas gregas de Anaku (Inegi) e Malakopi (Melagob), onde as cámaras se estendían cara abaixo por varios niveis de profundidades de ata 85 metros." A cidade estaba conectada con outra cidade subterránea, Kaymakli, a través de máis de 8 quilómetros de túneles. Algúns artefactos descubertos nestes asentamentos subterráneos pertencen á Segunda Idade de Ouro Bizantina, entre os séculos V e X. 

Estas cidades seguiron a ser utilizadas pola poboación cristiá para protexerse da invasión mongol de Tamerlán no século XIV.Kinross (1970), p. 168Dawkins (1916), pp. 16–17"... estas escavacións remóntanse ás campañas de Timour Beg, un dos cuxos capitáns foi enviado a perseguir os habitantes de Kaisariyeh, que se refuxiaran nas súas vivendas subterráneas e morreu por unha frecha disparada a través do burato dunha das portas".

Despois de que a rexión caese perante os otománs, os poboadores utilizaron as cidades para se refuxiaren (en grego capadocio: ) dos gobernantes turcos musulmáns.Dawkins (1916), p. 16"... estas escavacións menciónanse desde hai tempo, como as campañas de Timour Beg, un dos cuxos capitáns foi enviado a cazar os habitantes de Kaisariyeh, que se refuxiaran nas súas vivendas subterráneas e morreu por unha frecha disparada a través do burato dunha das portas." 

No século XX, as cidades subterráneas aínda eran utilizadas por gregos capadocios e armenios para fuxir das persecucións periódicas. Richard MacGillivray Dawkins, un lingüista de Cambridge que dirixiu unha investigación entre 1909 e 1911 sobre os falantes nativos de grego capadocio na zona, rexistrou o seguinte suceso acontecido en 1909: "Cando chegaron as novas do recente masacre de Adana, boa parte da poboación de Axo procurou acubillo nestas cámaras subterráneas, e durante varias noites non se aventuraron a durmir na superficie."

En 1923, os habitantes cristiáns da rexión foron expulsados de Turquía e levados a Grecia no intercambio de poboación entre Grecia e Turquía levada a cabo por Kemal Atatürk, e o seu lugar foi ocupado por turcos de Grecia, fundamentalmente da zona de Tracia.Rodley (2010), p. 1Oberheu & Wadenpohl (2010), pp. 270–271"O historiador do século X León_o_Diácono rexistra unha viaxe a Capadocia realizada por Nikephoros_Phokas pouco antes de converterse en emperador. Quizais para recuperar a atención dos lectores que comezaban a cansarse dos movementos de tropas, tamén ofrece un anaco de información sobre unha curiosidade da rexión á que se dirixía o emperador: os seus habitantes eran chamados noutro tempo trogloditas, porque "entraban baixo terra en buratos, fendas e labirintos, coma se fosen guaridas e tobos". Esta breve nota probablemente non se baseaba en coñecemento de primeira man, pero podería ter sido impulsada polo coñecemento da gran cantidade de cavidades escavadas na rocha nunha zona ao oeste e suroeste de Kaisareia (Kayseri na actual Turquía). Se León estivese máis inclinado á digresión garrula (ou quizais simplemente estivese mellor informado), podería ter proporcionado máis detalles da rexión troglodita e a tarefa de poñer orde académica nos centos de monumentos escavados na rocha e outras cavidades da zona podería ter sido moi similar.{{efn|Rodley|2010|p=1}} Pouco despois os túneles foron abandonados."O 1 de maio de 1923, publicouse o acordo sobre o intercambio das minorías turca e grega en ambos os países. Unha conmoción percorreu as filas das persoas afectadas, en ambos os bandos. En poucos meses tiveron que empaquetar as súas pertenzas e envialas ou incluso vendelas. Tiñan que abandonar as súas casas, que tamén foran casas dos seus bisavós, debían renunciar aos seus lugares sagrados e deixar as tumbas dos seus antepasados ​​a un destino incerto. En Capadocia, as aldeas de Mustafapasa, Urgup, Guzelyurt e Nevşehir foron as máis afectadas por esta norma. A miúdo, máis da metade da poboación dunha aldea tivo que abandonar o país, polo que eses lugares apenas podían sobrevivir... Os gregos de Capadocia foron levados a Mersin, na costa, para seren enviados a Grecia desde alí. Pero tiveron que deixar a parte restante das súas pertenzas no porto. De feito, prometéuselles que todo sería enviado tras eles máis tarde, pero funcionarios corruptos e innumerables ladróns saquearon os almacéns ateigados, de xeito que despois duns poucos..." meses só unha fracción dos bens, ou mesmo nada en absoluto, chegou ao seu novo  Hoxe as antigas casas do pobo grego son o único testemuño que nos lembra deles en Capadocia. Pero estas testemuñas silenciosas tamén están en perigo. Só unhas poucas familias poden permitirse o mantemento deses edificios... ." {{Oberheu e Wadenpohl (2010)}}

En 1963, os túneles foron redescubertos após un residente da área atopou un cuarto misterioso detrás dunha parede na súa casa mentres a renovaba. Escavacións posteriores revelaron o acceso á rede de túneles. En 1969, o sitio foi aberto aos visitantes, con máis da metade da cidade subterránea accesíbel en 2016.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 









 Ligazóns externas 
 Cavetowns and gorges of Cappadocia [Cidades en covas e gargantas de Capadocia], Adventures Great and Small (en inglés)
 Unterirdische Städte in Kappadokien. Mythos und Wirklichkeit [Cidades subterráneas de Capadocia. Mito e verdade], Thomas Krassmann (en alemán)
 Derinkuyu Underground City [A cidade subterránea de Derinkuyu], Cappadocia Turkey (en inglés)
 Derinkuyu & The Underground Cities of Cappadocia [Derinkuyu e as cidades subterráneas de Cappadocia], Sometimes Interesting (en inglés)

Categoría:Capadocia
Categoría:Historia de Turquía
Categoría:Sitios arqueolóxicos de Turquía