Mariánské Lázně

Mariánské Lázně (; ) é unha cidade balneario no distrito de Cheb na rexión de Karlovy Vary da República Checa. Ten uns 14.000 habitantes. A maioría dos edificios da cidade proceden da súa Idade de Ouro na segunda metade do século XIX, cando moitas celebridades e altos gobernantes europeos viñeron gozar das fontes curativas de dióxido de carbono.

O centro da cidade coa paisaxe cultural balnearia está ben conservado e protexido como reserva de monumentos urbanos. En 2021, a cidade converteuse en parte do Patrimonio da Humanidade transnacional da UNESCO baixo o nome de "Grandes cidades balnearios de Europa" debido ás súas fontes e ao testemuño arquitectónico da popularidade das cidades termais en Europa durante os séculos XVIII a XX.

División administrativa
Mariánské Lázně consta de seis divisións municipais (poboación entre parénteses segundo o censo de 2021):

Mariánské Lázně (5.037)
Chotěnov-Skláře (109)
Hamrníky (661)
Kladská (32)
Stanoviště (71)
Úšovice (6.069)

Etimoloxía
Tanto o nome alemán inicial Marienbad como o nome checo moderno Mariánské Lázně significan 'O balneario de María. Orixinalmente era o nome dunha fonte mineral, preto da cal os piadosos colgaban unha imaxe da Virxe María.

Xeografía
Mariánské Lázně está situada a uns 25 km. ao sueste de Cheb e a 55 km. ao suroeste de Karlovy Vary. O territorio municipal esténdese en tres rexións xeomorfolóxicas: a parte oriental atópase nunha paisaxe montañosa das terras altas de Teplá, a parte suroeste, coa maior parte da superficie urbanizada, atópase nunha zona plana das Ladeiras do Bosque do Palatino Superior e o extremo norte atópase no Bosque de Slavkov. A maior parte do territorio atópase na Área de Paisaxe Protexida do Bosque de Slavkov.

O río Teplá nace nos bosques da parte nordeste do territorio municipal. O regato Kosový potok flúe pola parte sur de Mariánské Lázně. O seu afluente, o regato Úšovický potok, flúe a través da cidade propiamente dita.

Historia

Os gobernantes de Bohemia da dinastía Přemyslida chamaron a colonos alemáns a esta rexión no século XII.

Aínda que a cidade en si só ten uns douscentos anos, a localidade leva moito máis tempo habitada. O primeiro rexistro escrito remóntase a 1273, cando existía a aldea de Úšovice. As fontes aparecen por primeira vez nun documento que data de 1341 onde se chaman "as fontes de Auschowitzer" pertencentes á Abadía de Teplá. Foi só grazas aos esforzos de Josef Nehr, o médico da abadía, que dende 1779 ata a súa morte en 1820 traballou arreo para demostrar as propiedades curativas das fontes, que as augas comezaron a ser utilizadas con fins medicinais. O lugar obtivo o seu nome actual de Marienbad en 1808, converteuse nun lugar de balneario en 1818 e recibiu a súa carta de identidade como cidade en 1868.

A principios do século XX, exportábanse aproximadamente 1 000 000 de botellas de auga mineral anualmente desde Marienbad. A auga da fonte da Cruz (Kreuzquelle, Křížový pramen) evaporábase e o produto final vendíase como laxante co nome de sal teplensis. A cidade balnearia moderna fundárona os abades de Teplá, concretamente Karl Kaspar Reitenberger, que tamén compraron algúns dos bosques circundantes para protexela. O inhóspito val das marismas transformouse nunha paisaxe semellante a un parque con columnatas, edificios neoclásicos e pavillóns arredor das fontes.

O nome Marienbad apareceu por primeira vez en 1786, desde 1865 é unha cidade. Despois chegou un segundo período de crecemento, a Idade de Ouro da cidade. Entre 1870 e 1914 construíronse ou reconstruíronse moitos hoteis, columnatas e outros edificios novos a partir de casas antigas. En 1872, a cidade obtivo unha conexión ferroviaria coa cidade de Cheb e, polo tanto, con todo o Imperio Austrohúngaro e o resto de Europa.

A cidade converteuse axiña nun dos principais balnearios europeos, popular entre figuras e gobernantes notables que a miúdo regresaban alí. Naquel tempo, recibían uns 20.000 visitantes cada ano. Tamén era un popular centro turístico e lugar de vacacións para os rabinos europeos e os seus seguidores hasídicos, adaptándose ás súas necesidades con restaurantes kosher, servizos relixiosos de oración, etc.

Marienbad seguiu sendo un destino popular entre a Primeira Guerra Mundial e a Segunda Guerra Mundial. Despois da Segunda Guerra Mundial, a poboación étnica alemá da cidade foi expulsada pola forza segundo o Acordo de Potsdam, o que baleirou a cidade da maioría da súa poboación. Despois do golpe de estado comunista de 1948, foi illada á maioría dos seus visitantes estranxeiros. Tras o regreso da democracia en 1989, dedicouse moito esforzo a restaurar o carácter orixinal da cidade. Hoxe é unha cidade balneario e un popular lugar de vacacións grazas á súa localización entre as verdes montañas de Slavkovský les e Český les, instalacións deportivas (o primeiro campo de golf da cidade inaugurouse en 1905 polo rei británico Eduardo VII) e a proximidade a outras cidades balnearias, como Karlovy Vary (Karlsbad) e Františkovy Lázně (Franzensbad).

Demografía
Ata a súa expulsión en 1945, a maioría da poboación da cidade eran alemáns. Posteriormente, as autoridades checoslovacas repoboaron a cidade con checos do interior.

Transporte
Mariánské Lázně está situado en tres importantes liñas de ferrocarril: Praga–Cheb, Plzeň–Karlovy Vary e Františkovy Lázně–Bohumín.

O aeroporto de Mariánské Lázně está situado na fronteira sur da cidade.

Transporte público

O transporte público da cidade é operado principalmente por trolebuses e acompañado de autobuses que dan servizo ás aldeas veciñas. Hai catro liñas de trolebús e catro liñas de autobús en funcionamento.

Deporte
A cidade está representada polo equipo de fútbol FC Viktoria Mariánské Lázně, fundado en 1945. Xoga nas categorías inferiores de afeccionados.

Marianské Lázně ten un circuíto de carreiras de motociclimo. O lugar, o Marianske Lázně Longtrack Speedway, albergou seis finais do Campiónato do Mundo de Pista Longa de 1976 a 1994 e cinco roldas de Grandes Premios (a máis recente en 2011).

A cidade é coñecida polo Royal Golf Club Mariánské Lázně.

Lugares de interese

Fontes minerais e columnatas

A principal atracción da vila son as súas 100 mananciais minerais (53 delas son de billa) con alto contido de dióxido de carbono e, a miúdo, tamén de ferro, tanto na propia vila (40 mananciais) como nos seus arredores. A auga das fontes ten unha temperatura media de 7–10 °C e fórmase a través das interaccións coas fallas profundas que discorren baixo a rexión. Dise que a auga mineral cura trastornos dos riles e do tracto urinario, trastornos respiratorios, trastornos do sistema locomotor, trastornos metabólicos, trastornos oncolóxicos e trastornos xinecolóxicos, incluído o tratamento da esterilidade.

Moitas das fontes teñen pavillóns e columnatas construídas arredor delas. Entre elas están:
 Křížový pramen (Fonte da Cruz): un pavillón monumental cunha cúpula que leva unha cruz patriarcal e 72 columnas de orde xónica construíuse sobre a fonte entre 1818 e 1826. O edificio de formigón actual é unha copia de 1911 e 1912; orixinalmente era unha construción lixeira de madeira e ladrillo. A auga da fonte está altamente mineralizada cun forte efecto laxante e utilizouse tanto para bebidas curativas como para baños.
 Rudolfův pramen (Fonte de Rodolfo): cun pavillón de madeira construído sobre a fonte, parte da auga córrese e canalízase ata a columnata próxima e outra embotellase. A súa auga ten unha mineralización débil e un alto contido en calcio, e utilizouse para curar problemas urinarios.
 Karolinin pramen (Fonte de Carolina): recibe o nome da esposa do emperador Francisco I, Carolina Augusta. A columnata próxima construíuse en 1869, o pavillón é unha reconstrución de 1989. A auga ten unha mineralización débil e un maior contido en magnesio.
 'Ferdinandův pramen: a auga da fonte, de composición similar á de Křížový pramen, embotellase coa etiqueta Excelsior.
 Ambrožovy prameny (Fonte de Ambrosio)
 Lesní pramen (Fonte do bosque)
 Zpívající fontána'' (Fonte Cantante)

O rendemento total de todos os mananciais é de aproximadamente 600 litros por minuto.

Igrexas

Debido á diversa cantidade de visitantes, a cidade pode manter igrexas de varias denominacións. Entre elas inclúese a igrexa anglicana deseñada polo notable arquitecto vitoriano William Burges e fundada por Lady Anna Scott en memoria do seu marido, que faleceu en Mariánské Lázně en 1867. A igrexa construíuse en 1879, pouco antes da propia morte de Burges. Xa non se usa como lugar de culto e agora é unha sala de concertos.}

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Grandes cidades balnearios de Europa
 Ligazóns externas 
Páxina ofcial
Tourist information
Mariánské Lázně travel guide
Hamelika.cz – History of Mariánské Lázně 
Marienbad.com – Accommodation, sights and trips

Categoría:Patrimonio da Humanidade na República Checa