José Rodrigues Miguéis

José Claudino Rodrigues Miguéis, GOSE, nado en Lisboa o 9 de decembro de 1901 e finado en Nova York o 27 de outubro de 1980, foi un escritor, dramaturgo, profesor e deseñador portugués.

 Traxectoria 
Nado no número 12 da rúa da Saudade, no típico barrio da Alfama, pasou a súa infancia e xuventude en Lisboa, lembranzas que marcarían a súa obra futura. Naceu o 9 de decembro de 1901 e foi bautizado na igrexa de Santiago o 21 de setembro de 1902, sendo fillo de D. Manuel Migueis Pombo, empregado galego de Borbén, provincia de Pontevedra, e de D. Adelaide Rodrigues Migueis, criada doméstica da parroquia e concello de Góis.

Mentres aínda estaba en Lisboa, licenciouse en Dereito en 1924. En 1925, foi delegado do Fiscal Público en Setúbal. De volta a Lisboa, foi profesor de Historia e Xeografía no Instituto Gil Vicente. Dedicou a súa vida á Literatura e á Pedagoxía. En 1929, foi a Bruxelas, onde se licenciou en 1933 en Ciencias Pedagóxicas pola Universidade Libre de Bruxelas cunha bolsa do Consello Nacional de Educación, dirixindo máis tarde, xunto con Raúl Brandão, un conxunto inacabado de Leciuras Primarias, unha obra que nunca foi aprobada polo goberno. En Bruxelas coñeceu á súa primeira esposa, a mestra Pesea Cogan Portnoi (Quixinau, c. 1909), filla de Silinna Cogan Portnoi e Risca Lura, naturais de Quixinau, coa que casou polo civil en Lisboa o 22 de setembro de 1932. Mediante sentenza do 24 de febreiro de 1940, os dous divorciáronse contenciosamente, a petición de José Rodrigues Miguéis. 

José Rodrigues Miguéis pertencía ao denominado grupo Seara Nova, xunto a grandes autores como Jaime Cortesão, António Sérgio, José Gomes Ferreira, Irene Lisboa e Raul Proença. Colaborou con varios xornais, entre eles O Diabo, Diário Popular, Diário de Lisboa e República. En 1931, tras unha polémica interna, abandona o grupo Seara Nova. En 1932 estreouse como escritor coa novela Páscoa Feliz, que recibiu o Premio Literario da Casa da Imprensa. De volta en Lisboa despois de regresar de Bruxelas, foi, xunto con Bento de Jesus Caraça, o director de O Globo, un semanario que sería prohibido pola censura en 1933. Segundo os lingüistas Óscar Lopes e António José Saraiva, a súa obra pode considerarse realismo ético, con claras influencias de autores como Dostoev Raulski e o seu amigo Raul Brandão. Ademais, as influencias estéticas de Presença parecen claras nas súas primeiras obras, e as simpatías cos temas neorrealistas portugueses pódense ler entre as liñas das súas obras. Segundo António Ventura, José Rodrigues Miguéis afiliouse ao Partido Comunista Portugués na década de 1930, antes de emigrar aos Estados Unidos en 1935, e máis tarde sería nomeado representante do PCP no PCUS. As súas obras foron traducidas ao inglés, italiano, alemán, ruso, checo, francés e polaco. Herdando ideas republicanas e progresistas do seu pai, pronto entrou en conflito co Estado Novo, o que finalmente o levaría ao exilio nos Estados Unidos a partir de 1935, onde fundou o Club dos Traballadores Portugueses en Nova York. Nos Estados Unidos, traballou como tradutor e editor para Reader's Digest Selections. O 6 de xuño de 1940 casou por segunda vez, en Nova York, con Camilla Pitta Campanella, cidadá luso-americana. 

Desde aquela época ata a súa morte só regresaría a Portugal esporadicamente, sen pasar períodos superiores a tres anos no seu país natal. En 1942, adquiriu a cidadanía estadounidense. Entre 1949 e 1950, viviu no Río de Xaneiro . En 1960, despois de estar en Portugal desde 1957, recibiu o Premio Camilo Castelo Branco da Sociedade de Escritores Portugueses pola súa obra Léah e outras histórias . En 1961 foi elixido membro da Hispanic Society of America e, en 1976, converteuse en membro da Academia de Ciencias de Lisboa. Un ano antes da súa morte, o 3 de setembro de 1979, foille outorgado o rango de Gran Oficial da Orde Militar de Santiago de Espadas.  Morreu en Nova York o 27 de outubro de 1980, dun ataque cardíaco, e o seu corpo foi incinerado en Manhattan. En 1982, a súa viúva levou as cinzas a Lisboa, onde as depositou nun monumento funerario en homenaxe a José Rodrigues Miguéis, no cemiterio do Alto de São João. Mário Neves publicou unha biografía del en 1990. 

 Obras 

 Páscoa feliz (1932). Novela curta.
 Onde a noite se acaba (1946). Contos e novelas curtas.
 Saudades para Dona Genciana (1956). Conto.
 O Natal do clandestino (1957). Conto.
 Uma aventura inquietante (1958). Novela.
 Léah e outras histórias (1958). Contos e novelas curtas.
 Um homem sorri à morte com meia cara (1959),. Narrativa.
 A escola do paraíso (1960). Novela.
 O passageiro do Expresso (1960). Teatro.
 Gente da terceira classe (1962). Contos e novelas curtas.
 É proibido apontar. Reflexões de um burguês - I (1964). Crónicas.
 Nikalai! Nikalai! (1971). Novela.
 A Múmia (1971).
 O espelho poliédrico (1972). Crónicas.
 Comércio com o inimigo (1973). Contos.
 As harmonias do "Canelão". Reflexões de um burguês - II (1974). Crónicas.
 O milagre segundo Salomé, 2 vols. (1975). Novela.
 O pão não cai do céu (1981). Novela.
 Passos confusos (1982). Contos.
 Arroz do céu (1983). Conto.
 O Anel de Contrabando (1984).
 Uma flor na campa de Raul Proença (1985).
 Idealista no mundo real (1991).
 Aforismos & desaforismos de Aparício (1996).

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

 José Rodrigues Miguéis (en francés) 
 Arquivo José Rodrigues Miguéis
 Bibliografía
 Crítica de Pedro Mexia sobre A escola do paraíso (Time Out, 06-05-2009)

Categoría:Tradutores ao portugués
Categoría:Escritores de Portugal
Categoría:Alumnos da Universidade de Lisboa
Categoría:Nados en Lisboa
Categoría:Portugueses de ascendencia galega
Categoría:Finados en 1980
Categoría:Nados en 1901
Categoría:Escritores en lingua portuguesa