Palacio de Sans Souci

O Palacio de Sans-Souci (en francés: Palace de Sans Souci), foi a principal residencia real de Henrique I, rei de Haití, máis coñecido como Henri Christophe. Está situado na cidade de Milot, aproximadamente 5 km. ao nordés da Citadelle Laferrière e 13 km. ao suroeste da Área protexida das Tres Baías. Ao ser un dos primeiros edificios construídos nun Haití libre despois da Revolución Haitiana, o Palacio e a veciña Cidadela son iconas haitianas e símbolos globais de liberdade, e foron inscritos na Lista do Patrimonio Mundial en 1982. 

Historia

 Nome 
O nome do palacio, en francés: "despreocupado", compárteo co leal líder militar da Revolución Haitiana Jean-Baptiste Sans Souci, que foi executado por Henri Christophe en 1803. O nome tamén se comparte con Sanssouci Potsdam, o palacio de Federico o Grande en Potsdam, Alemaña. Ademais, compártese coa propiedade de San Souci en Granada, onde Cristophe fora escravizado antes de chegar a Haití.

O palacio comparte o seu nome con outro líder revolucionario haitiano, Jean-Baptiste Sans Souci. Era un escravo africano que puido tomar o seu nome do "quartier" preto da parroquia de Grande Rivière, onde liderou por primeira vez as tropas na guerrilla contra os franceses en 1791. Cando Henri Christophe e outros líderes militares se separaron dos franceses, pedíronlle a Sans Souci que se unise ás súas filas, pero el rexeitou e considerou especialmente a Christophe como un traidor. Uns dez anos antes da construción do seu palacio, o futuro rei haitiano enviou ao coronel Sans Souci unha mensaxe conciliadora invitándoo a un dos seus cuarteis xerais na plantación principal de Grand Pré, adxacente á plantación Milot, onde máis tarde construiría o palacio. Cando chegou Sans Souci, os gardas de Christophe matárono con baioneta a el e ao seu pequeno grupo de gardas. O Palacio de Sans Souci construíuse a só uns metros de distancia, ou quizais mesmo exactamente enriba, do lugar onde Sans Souci foi asasinado por Christophe.

 Construción e abandono 
O palacio construíuse entre 1810 e 1813 por un número indeterminado de traballadores.

A residencia aloxou o rei, a súa familia, a raíña María Luísa e os seus fillos, xunto co seu persoal real de conselleiros. Foi o máis importante dos nove palacios encargados polo rei, así como quince castelos, numerosos fortes e extensas casas de verán nas súas vinte plantacións. O aeroporto e a gran cidade máis próximos son Cap-Haïtien.

Antes da construción de Sans-Souci, Milot era unha plantación francesa que Christophe xestionou durante un período da Revolución Haitiana. Moitos dos contemporáneos de Henri Christophe destacaron a súa crueldade, e descoñécese cantos traballadores morreron durante a construción do palacio. Baixo o seu reinado, o palacio foi o lugar de festas e bailes opulentos. Tiña inmensos xardíns, mananciais artificiais e un sistema de obras hidráulicas. O sitio foi antigamente a área onde Henri traballaba os campos para os franceses.

Aínda que Sans-Souci é agora unha ruína baleira, naquel momento o seu esplendor foi notado por moitos visitantes estranxeiros. Un médico estadounidense comentou que tiña "a reputación de ser un dos edificios máis magníficos das Indias Occidentais".

Preto do palacio atópase a famosa fortaleza no cumio da montaña, a Citadelle Laferrière, construída por decreto de Henri Christophe para repeler unha temida invasión francesa que nunca ocorreu. Chégase a ela continuando polo camiño detrás do palacio.

Paralizado por un ictus o 15 de agosto de 1820, Henri suicidouse disparándose cunha bala de prata nos terreos do palacio o 8 de outubro de 1820. Posteriormente enterrárono na Citadelle. O seu fillo e herdeiro, Jacques-Victor Henry foi asasinado por revolucionarios cunha baioneta dez días despois.

Un forte terremoto en 1842 destruíu unha parte considerable do palacio e devastou a cidade veciña de Cabo Haitiano; o palacio nunca reconstruíuse. A igrexa de Nosa Señora da Inmaculada Concepción, xunto ao palacio, reconstruíuse e serviu como igrexa parroquial e atracción turística ata a súa destrución nun incendio en 2020.

Inspiración
Algúns estudosos tamén se preguntaron se Christophe tomou parte da súa inspiración para o palacio do palacio de Sanssouci, o rei prusiano Federico o Grande en Potsdam, un símbolo dos logros da Ilustración europea. Outros estudosos argumentan que a arquitectura do palacio está inspirada nos deseños de Germain Boffrand para o Castelo de la Malgrange para Leopoldo, duque de Lorena, preto de Nancy.

Non obstante, o historiador haitiano Michel-Rolph Trouillot argumenta que a ligazón con Sans Souci-Potsdam carece de fundamento. Máis ben, a asociación é un produto accidental do silencio histórico. A maioría dos primeiros escritores, como Joanna Brown ou Hubert Cole, suxeriron influencia alemá como estilo arquitectónico ou que Henri Christophe en realidade encargou a construción por enxeñeiros alemáns, pero proporcionaron poucas ou ningunha fonte.Hubert Cole, Christophe, King of Haïti (Nova York: Viking, 1967). De feito, o historiador haitiano Vergniaud Leconte demostra que foi o enxeñeiro militar de Christophe, Henri Barre, quen o deseñou.Vergniaud Leconte, Henri Christophe dans l’histoire d’Haïti (París: BergerLevrault, 1931), 273. O arquitecto haitiano Patrick Delatour, que participou na restauración de Sans Souci-Milot, tamén insistiu en que se asemella á planificación urbana francesa, en todo caso, non á alemá.Delatour, P. (2010). The Citadel, Palace of Sans Souci, Ramiers: Three Monuments, One Symbol of Freedom. Museum International, 62(4), 15–21. https://doi.org/10.1111/j.1468-0033.2011.01742.x Ademais, Trouillot sinala que o xeógrafo austro-alemán Karl Ritter, que visitou Sans Souci-Milot oito días despois da morte de Christophe, a describe como «europea», pero non suxire nin unha soa vez unha ligazón coa Sans Souci-Potsdam de Federick.Karl Ritter, Naturhistorische Reise nach der westindischen Insel Hayti (Stuttgart: Hallberger’fche Berlagshandlung, 1836), 77; John Candler, Brief Notices of Haiti: with its Conditions, Resources, and Prospects (Fondon: Thames Ward, 1842); Jonathan Brown, The History and Present Condition of St. Domingo (Filadelfia: W. Marshall, 1837), 186; Prince Sanders, ed., Haytian Papers. A Collection of the Very Interesting Proclamations (Londres: impreso para W. Reed, 1816); Aimé Césaire, La Tragédie du roi Christophe (París: Présence Africaine, 1963); Alejo Carpentier, The Kingdom of This World (Nova York: Alfred A. Knopf, 1983 [1949]); Pompée Valentin Baron de Vastey, Ensaio sobre as causas da Revolución e as guerras civís de Haití (Exeter: impreso na Western Luminary Office, 1923 [1819]), 137.

É moi probable que San Souci-Milot estea directamente relacionado con Jean-Baptiste Sans Souci, un dos primeiros líderes rebeldes e oficiais leais ao exército de Louverture. Cando as principais filas negras do bando rebelde (Toussaint Louverture, Henri Christophe, Jean-Jacques Dessalines) desertaron ao exército francés en 1802, Sans Souci permaneceu leal á causa rebelde e mesmo loitou contra eles. Debido a esta guerra dentro da guerra, Sans Souci desprezou a Christophe en particular e non recoñeceu a súa autoridade cando el e os demais volveron ao bando rebelde. Christophe finalmente matou a Sans Souci, onde probablemente se construíu o palacio. O historiador haitiano Henock Trouillot suxire que Christophe construíu o palacio exactamente "para demostrar a solidez coa que o seu poder estaba implantado neste solo" matando o seu inimigo.Hénock Trouillot, Le gouvernement du Roi Henri Christophe (Port-au-Prince: Imprimerie Centrale, 1972), 29. Trouillot alude a como as accións de Christopher se aliñaban coas narrativas orais dahomanas e que a historia de Tacoodonou o inspirou a construír un palacio onde matou o seu inimigo.

En calquera caso, o esplendor do palacio foi destacado por varios visitantes, xeralmente recoñecido por moitos como o equivalente  caribeño ao Palacio de Versalles en Francia. Orgulloso da súa magnificencia, o Palacio de Sans-Souci foi un paso importante no plan de Henri Christophe para demostrar aos estranxeiros, especialmente europeos e estadounidenses, o poder e a capacidade da raza negra. O orgullo africano pola construción do palacio do rei foi captado polo comentario do seu conselleiro e arquitecto, Pompée Valentin Vastey (barón Valentin de Vastey), quen dixo que o palacio e a súa igrexa próxima, "erixidos por descendentes de africanos, mostran que non perdemos o gusto arquitectónico e o xenio dos nosos antepasados ​​que cubriron Etiopía, Exipto, Cartago e a antiga España cos seus soberbios monumentos".

Estado actual

UNESCO designouno —xunto coa Citadela— Patrimonio da Humanidade en 1982. Descrito como "unha das atraccións máis notables do hemisferio occidental", o Palacio de Sans-Souci é "raramente visitado por estranxeiros" debido a "décadas de inestabilidade política e anarquía" en Haití."Haiti's Sans-Souci Palace: A journey to the past", BBC, 17 de abril de 2012

Outros
Outro palacio construído para o rei Henri Christophe, aínda que non rematado, foi o Palais de la Belle Rivière.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
• 
 Ligazóns externas 
 UNESCO World Heritage listing for the National History Park – Citadel, Sans Souci, Ramiers 
Explore Sans-Souci Palace with Google Earth on Global Heritage Network


Categoría:Patrimonio da Humanidade en Haití