Jebel Faya

Jebel Faya (en ; Jabal Al-Fāyah) é un sitio arqueolóxico e un outeiro de calcaria ou escarpa preto de Mleiha, Al Faya no Emirato de Sharjah, UAE.

Situado a uns 50 km. ao leste da cidade de Sharjah, e entre a costa do Golfo e as Montañas Al Hajar, A paleopaisaxe de Faya contén conxuntos de ferramentas e enterramentos do Paleolítico, Neolítico, Idade de Bronce e Idade do Ferro que reflicten a ocupación humana da rexión entre 210.000 e 2.300 anos atrás.

O conxunto lítico máis antigo atopado no sitio de Faya-1 é testemuño dunha ruta de dispersión viril cara ao sur de humanos anatomicamente modernos desde África para poboar a Terra e foi datado mediante luminescencia estimulada opticamente (OSL) dun só gran en aproximadamente 125.000 anos.

As ferramentas atopadas en Faya son distintivas e teñen vínculos na súa forma e tipo con ferramentas dunha idade similar atopadas no Sudán, o que nos dá confianza na idea dunha traxectoria viril cara ao sur en lugar dunha fuga ao leste do pobo que se embarca no camiño levantino. a Europa.} Esta idea foi reforzada polo traballo doutros sitios. Desde Faya cruzarían a Irán e estendríanse cara ao norte e ao leste.}

Os achados das escavacións en Faya e nas escavacións dos arredores expóñense no Centro Arqueolóxico Mleiha.

O sitio foi designado como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 2025.

 Historia do sitio 

As primeiras escavacións en Jebel Faya realizáronse entre 2003 e 2010 por Simon J. Armitage, Sabah A. Jasim, Anthony E. Marks, Adrian G. Parker, Vitaly I. Usik e Hans-Peter Uerpmann. Knut Bretzke, Nicholas J. Conard e Hans-Peter Uerpmann tamén informaron sobre a secuencia FAY-NE1 despois de realizar escavacións entre 2009 e 2013. Escavacións adicionais estudaron o contexto ambiental e xeolóxico do sitio (véxase Bretzke et al. 2013, Parton et al. 2015 e Rosenberg et al. 2011). Aínda que o contexto paleolítico de Jebel Faya foi estudado con máis intensidade, en 2013 Hans-Peter Uerpmann, Margarethe Uerpmann, Adelina Kutterer e Sabah A. Jasim publicaron achados sobre o período neolítico no sitio.

 Achados 

 Descrición do sitio 
Jebel Faya é unha montaña calcaria atípica en Al Faya, na Rexión Central do Emirato de Sharjah, que mide uns 10 e 20 km. de longo. O sitio arqueolóxico en si chámase FAY-NE1, un refuxio rochoso situado no extremo nordeste de Jebel Faya. Os arqueólogos escavaron varias gabias no sitio, cunha área total de máis de 150 metros2 escavados. Ten unha secuencia estratificada de niveis arqueolóxicos de 5 m. de profundidade, que contén depósitos das Idades de Bronce e Ferro, o Neolítico e o Paleolítico.

 Contexto ambiental 
As ocupacións paleolíticas en Jebel Faya relacionáronse con períodos húmidos no sur de Arabia, nos que a dispoñibilidade de auga doce e a cuberta vexetal da zona terían aumentado e apoiado a subsistencia humana. En 2013, Bretzke et al. analizaron columnas de sedimentos de gabias en FAY-NE1. Mentres que os conxuntos A, B e C mostraron evidencias de vexetación, as capas sen depósitos arqueolóxicos mostraron evidencias de desecamento. Estudos adicionais de rexistros de abanicos  e depósitos lacustres reliquias na rexión apoiaron esta teoría de que os períodos húmidos puideron ofrecer múltiples oportunidades para a dispersión humana no sur de Arabia.

 Depósitos 
As capas paleolíticas de FAY-NE1 describíronse por primeira vez por Armitage et al. e datadas mediante luminescencia estimulada opticamente dun só gran (OSL). Os horizontes son os seguintes, de arriba a abaixo:

 Conxunto A
Datado de hai aproximadamente 40.000 anos. As ferramentas recuperadas inclúen buril, pezas retocadas, raspadores de extremos, raspadores laterais e denticulados.

 Conxunto B
Aínda sen datar. As ferramentas recuperadas parécense ás do conxunto A.

 Conxunto C
Datado de aproximadamente 125.000 anos atrás. As ferramentas recuperadas inclúen pequenos machados de man, foliadas, raspadores de extremos e laterais, e denticulados. As evidencias da técnica de produción Levallois son ​​exclusivas do conxunto C.

Crese que as ferramentas de pedra estaban asociadas co Homo sapiens que vivía en África nese momento, e isto demostra que os sapiens modernos puideron expandirse por África máis rápido do que se pensaba.

Os conxuntos paleolíticos D e E tamén están presentes, pero non se comentaron en detalle debido ao pequeno número de achados.

 Niveis neolíticos 
Os niveis neolíticos de FAY-NE1 constan de aproximadamente 1 metro de sedimento. Unha capa de area por riba do conxunto A separa o contexto neolítico do paleolítico. Esta capa contén puntas de frecha e fragmentos de cunchas de Faya, datados duns 9500 anos antes da nosa era. Hans-Peter Uerpmann e os seus colegas atribúen estes artefactos á primeira reocupación do sitio desde o seu último abandono no paleolítico. As capas por riba deste nivel de area son menos distintas e non proporcionaron información significativa sobre a ocupación do neolítico tardío.

 Importancia 
Aínda que non se atoparon fósiles humanos en Jebel Faya, Armitage e outros argumentaron que os artefactos do conxunto C, datados en 125.000 anos antes da nosa era, foron producidos por humanos anatomicamente modernos (AMH). Isto débese a que o Assemblage C se asemella máis á tecnoloxía contemporánea do leste e nordeste africano que á tecnoloxía atopada noutros sitios da península arábiga. Como resultado, as evidencias de Jebel Faya utilizáronse para apoiar a idea dunha dispersión temperá da AMH desde o Corno de África a través do sur de Arabia e cara ao sur de Asia. Segundo esta teoría, os humanos modernos dispersáronse fóra de África antes da erupción do supervolcán Toba 70–75.000 anos a.C. Esta afirmación baséase nas escavacións realizadas en Jwalapuram na India por Petraglia et al., que argumentan que os conxuntos atopados nas capas previas e posteriores á erupción de Toba indican a presenza continua de AMH. Para Petraglia e os seus colegas, a presenza de AMH en Jebel Faya hai 125.000 anos podería ser evidencia dunha ruta de dispersión temperá fóra de África, que os humanos poderían ter seguido ata o sur de Asia. Non obstante, existe unha forte oposición a esta noción, xa que os críticos argumentaron que a evidencia do Assemblage C non é suficiente para confirmar a presenza de AMH procedente de África. Segundo Paul Mellars, quen cre que as dispersións humanas modernas significativas non se produciron ata despois da erupción do Toba, «non hai ningunha evidencia aquí de que estas fosen feitas por humanos modernos, nin de que proviñan de África».

Os estudos sobre o contexto ambiental de Jebel Faya indicaron o potencial de dispersión humana fóra de África durante os períodos húmidos no sur de Arabia. Estes períodos coinciden coa ocupación en FAY-NE1 e describen a actividade en Jebel Faya como un ciclo de ocupación e abandono segundo a dispoñibilidade de auga e vexetación. Non obstante, aínda que estes estudos demostran o atractivo do sitio durante os períodos húmidos, existe un debate continuo sobre a identidade dos seus ocupantes.

Debido á súa diferenza con calquera outro conxunto da Idade Media ou Tardía da Pedra, os conxuntos B e A atribuíronse a desenvolvementos indíxenas, o que pode indicar que Jebel Faya estivo habitada continuamente. Non obstante, esta conclusión cuestionouse debido á evidencia xenética dunha dispersión máis rápida de AMH fóra de África, o que significa que os conxuntos paleolíticos poden ser o produto de poboacións non relacionadas.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Lost Civilization May Have Existed Beneath the Persian Gulf - 10 de decembro de 2010
 Nature: Early human migration written in stone tools - 27 de xaneiro de 2011
 Science: Did Modern Humans Travel Out of Africa Via Arabia? - 28 de xaneiro de 2011 (requires subscription or proxy)
 What's a prehistoric toolkit and how could it rewrite human history? – The Tools of Jebel Faya
 Jebel Faya (YouTube)
 Paragliding in U.A.E ( Jebel Faya Sharjah )
 Stone Axe 150.000 years from Jebel Faya Sharjah أداة حجرية من 150.000 سنة من جبل فاية الشارقة

Categoría:Patrimonio da Humanidade nos Emiratos Árabes Unidos