Ferenc Voggenhuber

Ferenc István Voggenhuber, nado en Budapest o 1 de xullo de 1894 e finado na mesma cidade o 16 de xaneiro de 1942, foi un adestrador de fútbol húngaro que dirixiu clubs de numerosos país. Ademais da propia Hungría, adestrou equipos de Estonia, Portugal, España, Romanía, Grecia, México, Polonia, Francia, Alxeria e Letonia. Dirixiu a selección nacional de Letonia en 1935, e tamén axudou a preparar as seleccións nacionais de Romanía e Polonia en 1926 e 1930, respectivamente.

 Traxectoria 
Nado en Budapest o 1 de xullo de 1894, comezou a súa carreira deportiva nun club da súa cidade natal, o Budapesti EAC, onde practicou tanto fútbol como atletismo ata o estalido da Primeira guerra mundial.

Iniciou a súa carreira como adestrador en Estonia en 1922, con 28 anos, cando se fixo cargo do recentemente fundado Tallinna JK, que se converteu así no primeiro club de fútbol estonio en ter un adestrador estranxeiro. Ocupou este cargo durante dous anos, ata marzo de 1924, cando regresou a Hungría e se converteu no adestrador profesional do Turul SE en Kaposvár. Dous meses despois, en maio de 1924, fichou polo Szombathelyi AK.

Na súa primeira e única tempada no club (1924/25), o SzAK realizou unha xira por Portugal, e os afeccionados lusos gozaron tanto do estilo de xogo do equipo húngaro que foi fichado polo Império Lisboa Clube. Durante a súa estadía no Império, tamén lle pediron que adestrase a selección de fútbol de Lisboa, coa que goleou en dúas ocasións a selección do Porto. 

En 1925 pasou ao Vitória Setúbal, ao que adestrou durante uns meses, antes de iniciar un periplo por varias illas. Primeiro estivo en Madeira, onde se fixo cargo da União da Madeira no outono de 1925, e tamén deu leccións de ximnasia sueca no balneario e sanatorio local, pasando máis tarde ás Illas Canarias, onde dirixiu o Marino FC en xuño de 1926. 

A continuación regresou á Europa continental, instalándose brevemente en Romanía, onde adestrou a selección nacional romanesa. Dirixiu o combinado na Copa do Rei Alexandre de 1926 contra Iugoslavia en Zagreb, que rematou cunha vitoria por 2-3.

En marzo de 1927 regresou á súa terra natal, esta vez como adestrador do Kecskemét. Con todo, o equipo retirouse do campionato de segunda división 1927/28 despois de quebrar durante a súa xira por Bulgaria. O seu seguinte equipo foi o Apollon Smyrnis de Grecia, co que conquistou o campionato de Atenas de 1928. A continuación regresou ás Canarias para reincorporarse ao Marino. Co club grancanario conquistou o Campionato Rexional das Canarias por diante do Tenerife. Gañou tamén unha copa entre clubs das Palmas, vencendo ao Real Club Victoria.miniatura|Voggenhuber (de pé, o primeiro pola esquerda) co equipo do Amiens en 1931.|esquerdaA principios de agosto de 1928 fíxose cargo do Deportivo da Coruña, levando consigo catro xogadores canarios: Pepe Guerra, Hilario, Perdomo (Malapata) e Andrés Pérez.  Dirixiu o club coruñés na maior parte da tempada 1928/29 do Campionato de Galicia, manténdose invicto. A finais de novembro deixou Galicia e fichou polo Asturias de México. O seu traballo alí só durou ata o verán seguinte, cando regresou á súa terra natal co pretexto de que «non podía soportar fisicamente o aire a 2.700 metros de altura».

De volta en Hungría fíxose cargo do Merkur FC, que se retirou do campionato de segunda división de 1929–30 debido a dificultades financeiras. Despois pasou por Polonia, onde colleu as rendas do Maccabi Kraków, que tamén sufriu problemas económicos, polo que non puido recibir o seu salario. Mentres estaba no país, aceptou un traballo na Federación de Fútbol de Polonia e mesmo axudou a preparar a selección polaca para un partido.

En maio de 1930 aceptou unha lucrativa oferta do Amiens, ao que se incorporou en agosto de 1930. O norte de Francia acabou sendo o lugar onde Voggenhuber permaneceu máis tempo: case dous anos e medio. Inicialmente, o Amiens nomeouno adestrador asistente de Maurice Thédié, quen foi destituído a finais de 1930 polas súas críticas ao húngaro. Comezou a realizar sesións de adestramento entre semana, o que non estaba de moda naquel momento. Baixo o seu liderado, o Amiens converteuse no mellor equipo de Francia en termos de diferenza de goles, co primeiro equipo vencendo ao RC Calais por 18-2, establecendo así un récord no campionato francés, mentres que os reservas marcaron un total de 170 goles, gañando os seus dous últimos partidos por 20-1 e 19-1, e o equipo xuvenil adoitaba ser 5-6 goles mellor que os seus opoñentes. Polo tanto, tanto o equipo reserva como o xuvenil convertéronse en campións de distrito no seu primeiro ano alí, tras o cal o Amiens ampliou o seu contrato e aumentou o seu salario nun cincuenta por cento.

O éxito constante do Amiens permitiu que varios dos seus xogadores chegasen á selección francesa. Tras unha contundente derrota por 5-0 contra Italia en Boloña, a FFF decidiu elixir como seleccionador a un dos varios adestradores húngaros que traballaban en Francia, como Zoltán Vágó do FC Rouen, Fischer do Club Français e Voggenhuber do Amiens. Aínda que os afeccionados apoiaban na súa maioría a elección de Voggenhuber, a Federación finalmente non accedeu, o que provocou que cinco xogadores do Amiens se retirasen da selección. Durante a súa estadía en Amiens, organizou varias xiras por Francia de equipos húngaros, como o Miskolci AK en abril de 1931.
miniatura|Voggenhuber (de pé, primeiro desde a esquerda) co Amiens en febreiro de 1932.
A súa segunda tempada no club foi máis discreta, pero o Amiens conseguiu chegar aos oitavos de final da Copa de Francia de 1931-32 despois de derrotar o vixente campión Montpellier por 3-2 na rolda anterior. Ademais, Voggenhuber acompañou ao Kispest pola súa xira por Francia no Nadal de 1931, e fixo o mesmo co Szombathely a principios de 1932 e co Ferencváros por Francia e Marrocos no Nadal de 1932. 

A principios de 1933 foi contratado como adestrador e director deportivo polo US Saint-Malo da Bretaña, que ía ser un dos 23 equipos na edición inaugural da 2ª División francesa, polo que visitou Hungría en xullo para recrutar algúns xogadores para reforzar o club para tal ocasión, traendo consigo catro. Ao comezo da tempada, o Malo enfrontouse ao seu antigo club, o Amiens, que xogaba o seu primeiro partido profesional na casa, e gañou por 5-2. Con todo, deixou o Malo unhas semanas despois, e en outubro de 1933, tras un breve paso por París, trasladouse a África, onde asinou un lucrativo contrato co CAL Oran, da primeira división, grazas á mediación do secretario da federación francesa. No verán de 1934, volveu a Francia, concretamente a Tourcoing, onde se fixo cargo do equipo profesional da segunda división US Tourquennoise, levando consigo algúns xogadores africanos, incluído un corpulento extremo dereito negro que cría que "causaría unha gran impresión".

Como se esperaba, Voggenhuber deixou Tourcoing despois dunha soa tempada, volvendo a Romanía, onde adestrou brevemente un club de Cluj-Napoca, ata que a mediados de maio de 1935, colleu un tren a Riga. Alí pasou cinco meses como adestrador da selección nacional de Letonia, desde finais de maio ata mediados de outubro de 1935. En total dirixiu a Letonia en nove partidos, sete amigables e dous na Copa Báltica de 1935, cunha vitoria, cinco empates e tres derrotas.

A finais da década de 1930 comezou a pasar cada vez máis tempo en Hungría, pero aínda así fixo unha última gran viaxe en 1937, esta vez á China. Con todo, axiña regresou, debido á inminente ameazante do estalido da Segunda Guerra Sino-Xaponesa. 

 Morte 
Na tarde do 16 de xaneiro de 1942, con 47 anos, caeu enfermo nunha mesa dunha cafetería na que estaba cun grupo de amigos e foi levado ao Hospital Szent István, onde faleceu.

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Adestradores do Deportivo da Coruña

 Notas 

Categoría:Nados en 1894
Categoría:Nados en Budapest
Categoría:Adestradores de fútbol de Hungría
Categoría:Adestradores do Deportivo da Coruña
Categoría:Adestradores da selección de fútbol de Letonia
Categoría:Finados en 1942