Instituto Nacional de la Vivienda

O Instituto Nacional de la Vivienda (INV) foi un organismo español creado durante a ditadura franquista o 19 de abril de  1939 e suprimido en 1980 co obxectivo de fomentar a vivenda e asegurar o uso da mesma. Durante a súa existencia construíronse millóns de vivendas protexidas.

Durante a súa existencia pasou por diferentes ministerios, como o Ministerio de Acción e Organización Sindical ou o de Traballo. Na década de 1950 pasou a pertencer ao novo Ministerio de Vivenda.

O instituto, sempre baixo a tutela do Ministerio de Mariña e Defensa, foi instrumentalizado polo réxime para, mediante as vivendas adxudicadas, encher zonas conflitivas con policías e militares.

 Historia 
miniatura|Placa nun edificio de Santiago de Compostela construído pola Delegación Nacional de Sindicatos en 1955
O INV, creado por Pedro González-Bueno y Bocos no seo do Ministerio de Acción e Organización Sindical, tiña unha personalidade xurídica propia e autónoma para administrar o seu patrimonio. Anos máis tarde pasou a pertencer á Organización Sindical, despois ao Ministerio de Traballo e por último ao Ministerio de Vivenda cando se creou en 1957.

Nos seus primeiros anos de existencia estivo baixo a dirección do pamplonés Federico Mayo Gayarre, enxeñeiro de minas nomeado capitán de Enxeñeiros durante a guerra civil. Ocupou o cargo de director xeral do INV até a súa morte en 1954. 

Algunhas das tarefas máis importantes que realizaba eran:

 Impor sancións.
 Ditar ordenanzas de construcións protexidas e aprobar e cualificar os seus proxectos de construción.
 Vixiar o uso e bo aproveitamento das vivendas.
 Inspeccionar os proxectos aprobados.

 Notas 

Categoría:Franquismo
Categoría:Organismos públicos de España