Mina de Sado

A  é un termo xenérico para as minas de ouro e prata que antes estaban situadas na illa de Sado na Prefectura de Niigata, Xapón.} Entre estas minas, a  foi a maior e estivo en funcionamento ata a era moderna.

Segundo fontes coreanas, o cobre extraeuse durante a Segunda Guerra Mundial empregando entre 1.000 e 2.000 traballadores coreanos condenados a traballos forzados, recrutados baixo o dominio colonial xaponés de Corea. En 2015, o embaixador do Xapón ante a UNESCO, Kuni Sato, recoñeceu a historia dos traballos forzosos.

A mina de ouro e prata de Sado foi inscrita na Lista Provisional do Patrimonio Mundial do Xapón co título "O complexo de minas patrimoniais de Sado, principalmente minas de ouro" en 2010. En 2024 foron catalogadas como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Como parte deste proceso, o Xapón instalou unha exposición que recoñece as malas condicións de traballo, pero os críticos alegan que non hai mencións aos traballos forzosos na exposición.

Historia
 Período Heian (794–1185) 
As orixes da minería en Sado son descoñecidas, non obstante, coñécense depósitos superficiais de ouro nativo e arxentita en substrato de cuarzo desde polo menos o período Heian. No período Heian Konjaku Monogatarishū (Contos do Xapón antigo e moderno), hai unha anécdota sobre unha viaxe á Provincia de Sado para extraer area de ouro. 

Parece que se sabía que se producía ouro na illa de Sado, polo menos en forma de area aurífera, etc., a finais do século XI, cando se estima que se escribiu o *Konjaku Monogatarishū*. Unha anécdota similar atópase tamén no *Uji Shūi Monogatari* (Recollidas do *Uji Dainagon Monogatari*), escrito na primeira metade do século XIII.

 Período Sengoku (1467–1615) 
Durante o período Sengoku, novos señores locais, como o clan Sawane Honma e o clan Katagami Honma, acadaron prominencia en Sado, o que provocou frecuentes conflitos en toda a illa. Esta convulsión foi impulsada polo descubrimento da mina de prata Tsurushi en 1542 e a remodelación da mina de ouro Nishimikawa en 1593, ambas controladas por estas potencias emerxentes. Cara ao final do período Sengoku, a illa estaba dividida pola loita continua entre o clan Kawarada Honma e o clan Hamochi Honma. Non obstante, Sado pacificouse en 1589 coa campaña militar de Uesugi Kagekatsu e permaneceu baixo o seu control ata 1600. Durante este tempo, progresou o desenvolvemento a grande escala das minas de ouro e prata, incorporando as últimas técnicas, como a escavación de túneles nas minas de Aikawa.

 Período Edo (1603–1867) 

En 1601, Sado converteuse no territorio de Tokugawa Ieyasu. Ese mesmo ano, descubriuse unha veta de ouro en Kinpokusan e, ao longo do período Edo, a mina converteuse nunha fonte crucial de ingresos para o shogunato Tokugawa, especialmente durante a primeira metade do século XVII.

O pico de produción durante o período Edo foi desde as eras Genna ata as Kan'ei, cando se estima que se producían máis de 400 kg de ouro anualmente. Os rexistros indican que se entregaban 10.000 kan (37,5 toneladas) de prata ao shogunato cada ano. Naquel momento, era unha das maiores minas de ouro do mundo e un dos principais produtores de prata do Xapón, proporcionando materiais esenciais para as moedas de ouro e prata Keichō acuñadas polo shogunato Tokugawa. A mina de Aikawa era o núcleo das minas de Sado, xestionadas directamente polo shogunato, producindo grandes cantidades de ouro e prata. O ouro refinado e a  pagábanse ao shogunato para que se convertesen en moeda. Ademais, grandes cantidades de prata, especialmente prata soprada en cinza de Sado, exportábanse a China e outros países a cambio de seda crúa e outros bens, o que gañou o nome de "prata de seda".

Non obstante, na segunda metade do período Edo, a extracción volvíase cada vez máis difícil debido á entrada de auga desde mananciais naturais e nos túneles que seguían as vetas de mineral baixo o leito mariño. O shogunato complementou a man de obra local traendo criminais condenados e indigentes das rúas de Edo. As condicións para estes traballadores forzados eran extremadamente duras, xa que se utilizaban para as tarefas máis perigosas e para o traballo pesado que implicaba drenar as minas, e unha sentenza nas minas de Sado era unha sentenza de cadea perpetua.

 Historia moderna 

Desde principios da era Meiji, a mina de Sado pasou a estar xestionada polo goberno (inicialmente baixo o Ministerio de Obras Públicas, despois o Ministerio de Agricultura e Comercio, o Ministerio de Facenda e, a partir de 1889, a Oficina de Propiedade Imperial da Axencia da Casa Imperial). Para abordar o declive da produción desde mediados do período Edo, o goberno Meiji enviou enxeñeiros occidentais á mina en 1869 e comezou a introducir tecnoloxías occidentais modernas, como a minería de pólvora, as perforadoras de rocha e as máquinas de bombeo. Como resultado, a produción comezou a aumentar de novo.

En 1877, completáronse unha moderna planta de procesamento de mineral e os primeiros pozos verticais de estilo occidental do Xapón, incluído o pozo vertical Ōdate, utilizando técnicas occidentais.

En 1885, o goberno tiña como obxectivo aumentar aínda máis a produción para a transición a un sistema monetario moderno baseado no patrón ouro. Isto implicou a escavación do pozo , a construción da  empregando nova tecnoloxía alemá e a mellora do porto de Ōma. Ademais, para avanzar no desenvolvemento nacional da tecnoloxía mineira, estableceuse unha escola de minería en 1890, o que marcou un fito significativo na educación mineira xaponesa.

En 1896, a mina de Sado, que formaba parte dos activos da casa imperial, vendeuse a Mitsubishi Goshi Kaisha (renomeada Mitsubishi Mining Co., Ltd. en 1918, agora Mitsubishi Materials) xunto con outras minas como a mina de Ikuno na Prefectura de Hyōgo. Mitsubishi avanzou na mecanización da mina de Sado, incluída a electrificación da enerxía. Como resultado, a finais da era Meiji, a produción anual de ouro da mina superou os 400 kg, volvendo ao nivel de principios do século XVII, que foi o pico de produción durante o período Edo.

A produción continuou a aumentar a partir de entón e, particularmente despois do incidente de Mukden de 1931, que levou a unha expansión da guerra na China continental, creceu a demanda de ouro como medio para liquidar os pagos de grandes cantidades de subministracións militares. Isto levou a un aumento da produción de ouro na mina de Sado. En 1940, a mina alcanzou a súa produción histórica máis alta, producindo aproximadamente 1.500 kg de ouro e unhas 25 toneladas de prata ao ano.

En febreiro de 1939, a mina de Sado recrutou por primeira vez traballadores na península de Corea para cubrir a escaseza de traballadores xaponeses para o proxecto. Nese momento, a península de Corea formaba parte do territorio de Xapón. A área de recrutamento foi principalmente na provincia de Chungcheong do Sur, e o recrutamento foi tan popular que por cada 20 persoas recrutadas por aldea, había 40 solicitantes. Crese que a seca en Corea do Sur en 1938 foi unha das razóns do elevado número de solicitantes. Non obstante, a maioría deles só presentaron a súa solicitude porque ansiaban vivir no continente xaponés e moitos deles fuxiron en canto chegaron a Shimonoseki ou Osaca. Entre febreiro de 1939 e a última contratación en marzo de 1945, un total de 1200 traballadores coreanos chegaron á mina de Sado (sen incluír as súas familias que os acompañaban).

Non obstante, o número real de traballadores coreanos que traballaban na mina de Sado era só aproximadamente a metade desa cifra: a finais de maio de 1943, o número de traballadores coreanos que chegaran á mina de Sado era de 1005, dos cales 10 morreron, 148 escaparon, 6 foron repatriados por agravios públicos, 30 por enfermidades persoais, 25 por mala conduta, 72 foron suspendidos temporalmente e 130 foron trasladados. O número real de traballadores coreanos era de 584.

A media de días laborables para un traballador coreano naquel momento era duns 28 días, e os ingresos mensuais medios eran de 66,77 ienes. Tamén había un incentivo para o traballo a tempo completo. En caso de falecemento, a empresa pagaba ata 300 ienes. Ademais, a empresa creou unha escola para ofrecer educación en xaponés a aqueles que quixesen mellorar o seu coñecemento.

Non obstante, como a comida, a roupa de cama e a roupa de traballo non eran gratuítas, os traballadores coreanos ás veces facían folgas esixindo un mellor trato, e a mina de Sado tivo dificultades para mellorar as súas condicións.

En 1945, a mina de Sado non tivo un bo rendemento na minería de cobre e había un exceso de traballadores coreanos. Polo tanto, en agosto do mesmo ano, a mina de Sado enviou 189 traballadores á prefectura de Saitama como o primeiro grupo de traballadores voluntarios e 219 traballadores á prefectura de Fukushima como o segundo grupo de traballadores voluntarios, para un total de 408 traballadores.

O 15 de agosto de 1945, a Guerra do Pacífico rematou coa derrota do Xapón. O 15 de agosto, 244 coreanos estaban traballando na mina de Sado. Inmediatamente despois da derrota, os coreanos que foran enviados á mina de Sado desde Sado como o primeiro e o segundo "corpo especial de voluntarios" regresaron á mina. O grupo de Fukushima chegou o 26 de agosto e o grupo de Saitama os 27 e 28 de agosto, para un total de 319 traballadores. O número orixinal de coreanos enviados era de 408, pero durante este período, 89 coreanos desapareceron. Estes foron os que escaparon mentres estaban en Saitama ou Fukushima, ou se negaron a regresar á illa de Sado despois do 15 de agosto.

Ademais, debido á derrota na guerra, houbo unha sucesión dos que fuxiron de Sado e os que regresaron ás minas, e a finais de agosto, o número de coreanos na mina de Sado chegou a 573. Sete novos coreanos fuxiron da mina de Sado entre o 15 de agosto e o 11 de setembro, mentres que 27 regresaron ás minas.

As operacións mineiras reducíranse a grande escala en 1952. As operacións mineiras finais detivéronse o 31 de marzo de 1989.

+ Visión xeral Nome  Inauguración  Pechamento  localización Nishimikawa placer gold mine (西三川砂金山)   Período Heian  1872    Tsurushi silver mine (鶴子銀山) Período Sengoku  1946   Niibo silver mine (新穂銀山)  Preríodo Sengoku  unknown  Aikawa gold & silver mine (相川金銀山)  Período Edo  1989 

Situación actual
miniatura|Entrada do percorrido turístico e do museo
Desde o peche da mina, fixéronse esforzos para converter algúns dos sitios, en particular a mina de Aikawa, en atraccións turísticas e para preservar algúns dos edificios e instalacións como parte do patrimonio industrial do Xapón. Dos 400 km. estimados de túneles na mina de Aikawa, uns 300 m. foron abertos ao público como museo, con manequíns e dioramas explicativos para explicar a historia das instalacións.

A mina de ouro de Sado designouse Sitio Histórico Nacional do Xapón en 1994, e a área baixo protección ampliouse en 2017. En 2024, recoñeceuse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, e o Xapón accedeu a proporcionar unha "explicación completa" da súa historia para superar as protestas oficiais de Corea do Sur. Outras fontes sinalaron que o compromiso entre a administración xaponesa de Fumio Kishida e a administración surcoreana de Yoon Suk Yeol eliminou calquera referencia directa ao uso de traballo forzado coreano, distorsionando efectivamente a historia do lugar para obter beneficios políticos.

O 24 de novembro de 2024, funcionarios xaponeses celebraron unha cerimonia conmemorativa nas minas de ouro da illa de Sado. Honraron aos traballadores que morreron no lugar, incluídos coreanos, sen recoñecer o traballo forzado. As autoridades surcoreanas boicotearon o acto conmemorativo.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
Recoméndase empregar o marcador .

 Outros artigos 
 Illa de Sado
 Sado, Niigata
 Ligazóns externas 
 Sado city official site 
 Sado Island Gold Mines - Niigata Prefectural Government 
 Historic Site Sado Kinzan Gold Mine - Sado Tourism Association 
 Information for visitor - Golden Sado 

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Xapón