Caupona

Unha caupona (palabra latina; plural, cauponae) Roma antiga tiña varios significados. Nas grandes vilas do Imperio romano, era un lugar onde se servía viño e comida lista para xantar, ou a lugares de entretemento e lecer. Porén, nas zonas rurais, era un aloxamento para viaxeiros na Roma antiga.

O termo tamén se empregaba para referirse a tendas. Estes negocios estaban xeralmente dedicados a viaxeiros con recursos limitados, pero en Grecia había cauponae que aloxaban embaixadores.

 Nas vilas 
Na cidade, a función principal dunha caupona era ofrecer bebidas e comida rápida a cambio de diñeiro ás persoas que pasaban por unha vila e non tiñan moito tempo. Alí podíanse atopar diferentes colleitas de viño e podíanse beber na barra ou mercar unha cantidade para levar. Estes estabelecementos tamén ofrecían embutidos e sal en conserva para comer no momento.Rich (1861), p. 130 

Atopouse información sobre os prezos nunha inscrición atopada en Pompeia: un ás para beber viño sinxelo, dous ases para un viño de mellor calidade, catro para unha copa de Falerno, o máis recoñecido.Corpus Inscriptionum Latinarum (1679), IV A maioría das cauponae tiñan un salón ou xardín onde se ofrecía entretemento aos clientes, como espectáculos de baile ou xogos de mesa.

Algunhas cauponae dexeneraron en bordeis,Ermatinger (2018), p. 272 e as autoridades romanas intentaron, sen moito éxito, prohibilas ou regulalas.

De caupona derivaron tres palabras:

 O caupo, o camareiro que atendía aos clientes e que tamén actuaba como mozo, coidando dos animais de transporte que levaban os clientes.
 O cauponius, o dono e xerente do local.
 A cauponula, un viño feble, quizais aguado.

 No rural 
Outra función era ofrecer unha cama no caso de que algún viaxeiro tivese que pasar a noite, pero a maioría prefería facelo na rede de mansiones, que se construían ao longo das estradas, xa que eran de maior calidade e, a diferenza dunha caupona que era un negocio privado, estaban xestionadas polo estado. 

 Establecementos semellantes 
Na antiga Grecia, este establecemento chamábase πανδοκεῖον (pandokeíon) e servía de aloxamento para embaixadores e outros visitantes. Ademais, coa proliferación de festivais e celebracións en diferentes lugares de Grecia, fíxose esencial proporcionar infraestruturas de aloxamento nos lugares onde tiñan lugar, e tamén naqueles que estaban situados ao longo das principais vías de tráfico.

En Roma, os termos taberna, taberna diversoria ou diversorium tamén se empregaban para referirse a establecementos onde se servía bebida e se ofrecía entretemento e aloxamento de mala calidade; deste nome provén a palabra actual taberna. Non se deben confundir con popina, un termo que podería traducirse como "restaurantes" e que non tiñan habitacións para hóspedes.

 Un exemplo: Caupona de Crest 
Un equipo de arqueólogos baixo a dirección de Véronique Bastard descubriu, en Crest (Francia), os restos dun edificio cuadrangular de 264 m² que sería unha caupona galo-romana que databa do século III. Os restos foron atopados durante as escavacións realizadas para construír un tramo do ferrocarril de alta velocidade, o TGV do MediterráneoBastard (2001), p. 104 e proporcionaron moita información sobre este tipo de establecemento. 

A fachada sur estaba precedida por dúas pequenas casas unidas por unha pérgola; mentres unha servía como leñeira e a outra como pendello para gardar ferramentas agrícolas. Como unión destas estruturas, permaneceu un patio central. A entrada principal á pousada estaba situada ao leste e accedíase a través dun camiño que conectaba coa vía romana. Ao oeste, unha abertura conducía a un lucus (arboredo sagrado) onde se atoparon ofrendas monetarias. 

O interior da caupona estaba subdividido en seis habitacións organizadas arredor dunha habitación central de 54 m², que estaba nun nivel diferente, un entrechán. Nel había unha lareira que servía tanto para cociñar alimentos como para quentarse no inverno. Contra as súas paredes había varias vitrinas e un gran cofre onde se almacenaban as provisións de alimentos. Dado que o entrechán estaba lixeiramente por riba do nivel do chan, isto permitía que abaixo se almacenasen alimentos que se ían consumir a longo prazo, como cereais ou leguminosas. Así, puidéronse identificar resos de lentellas, fabas, remolacha, cebada, mazás, noces e abelás.Bastard (2001), p. 105 

Dende a cociña accedíase a unha habitación alongada, o comedor, que se podía identificar pola gran cantidade de fragmentos cerámicos do que foran pratos e outros recipientes. Comprobouse que o tellado fora modificado, probablemente ao adaptar o edificio que antes só fora unha granxa á súa función de albergue. As novas tellas tiñan unha cumieira para unir (tegulae) e outras cunha canle (imbrices). Os elementos de madeira (portas, fiestras, tellado) descansaban sobre as paredes feitas de ladrillos de barro (adobe) seguindo os modelos de construción de Vitruvio. Todo o chan era de terra batida, o patio estaba pavimentado con pequenos seixos e o camiño cuberto de grava.Bastard (2001), p. 107

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 






 Outros artigos 

 Mansio
 Miliario
 Mutatio
 Taberna romana
 Vías romanas

Categoría:Edificacións da Roma Antiga