Helénicas de Oxirrinco

As Helénicas de Oxirrinco é unha historia de Grecia dun autor descoñecido que abrangue acontecementos entre finais do século -V e principios do século V, como continuación da obra de Tucídides. Os poucos fragmentos conservados entre os papiros de Oxirrinco refírense a batallas navais durante a Guerra Xónica (última fase da Guerra do Peloponeso) e ás orixes e ao estalido da Guerra de Corinto entre o -397 e o -395.

Como se descoñecen tanto o autor como o título orixinal da obra, recibiu o nome de Historiador de Oxirrinco e as Helénicas de Oxirrinco, respectivamente. Hoxe en día, considérase que o autor máis probábel é Crátipo de Atenas.

 Fontes 
As Helénicas de Oxirrinco é o nome que se lle dá a esta historia desenterrada en Oxirrinco e contida en tres papiros do século II:

 Papiro de Londres, atopado en 1906, que narra as batallas ao final da Guerra do Peloponeso entre o -397 e o -395, as batallas entre Conón e Esparta, e as operacións espartanas en Asia Menor baixo o mando de Axesilao II P.Oxíxeno 842 [=Os papiros de Oxirrinco na Sociedade de Exploración de Exipto en Memorias grecorromanas, vol. V, 1908, nº 842]..
 O Papiro de Florencia, atopado en 1942, narra os acontecementos de finais do século -IV, en particular a batalla de Notion (-407)PSI 1304 [= papiros gregos e latinos . in Società Italiana per la Ricerca dei Papiri Greci e Latini in Egitto, vol. XIII, 1953, nº 1304].
 Papiro do Cairo, un breve relato do fracaso da ofensiva ateniense en Xonia ante Éfeso no ano -409P. Cairo 26/6/27/1-35 [=Service des Antiquités de l'Égypte, Catalogue Général des Antiquités égyptiennes du Musée du Caire]..

A historia completa semella ser unha continuación de Tucídides e abrangue acontecementos que ocorreron entre o -411 e o -394.

O descubrimento do primeiro papiro en 1906 implicou un cambio no grao de credibilidade que os historiadores lles asignaban ás fontes antigas. Durante o século XIX, a obra de Xenofonte, contemporáneo dos acontecementos que describe, considerábase preferíbel á obra moito máis tardía de Diodoro Sículo. A obra do historiador de Oxirrinco (chamado P por papiro) foi eloxiada polo seu pragmatismo e estilo, e o seu relato resultou estar máis de acordo con Diodoro que con Xenofonte nalgunhas cuestións clave. Isto levou a unha reavaliación destas fontes, e os historiadores modernos prefiren agora seguir a Diodoro en varios aspectos.

Algúns historiadores modernos debateron a identidade do historiador de Oxirrinco. Inicialmente, suxeríronse os nomes de Éforo de Cumas e Teopompo de QuíosGoligher: op. cit., pero a maioría descartounos por razóns de estilo, presentación ou temáticaMeister: op. cit.. Non obstante, o candidato máis probábel semella ser Crátipo de AtenasHarding: op. cit., un historiador do século -IV. O estilo, os xuízos e a cobertura (sábese que a obra de Crátipo foi unha continuación da de Tucídides) apoian esta identificación, aínda que aínda se suscitaron algunhas dúbidasMeister: op. cit.

Este historiador «é un historiador competente e moi meticuloso cuxa obra deriva das mellores fontes posíbeis; fai un esforzo por interpretar con imparcialidade, pero carece dalgunha distinción no pensamento e no estilo. É un segundo Tucídides», na opinión de H. D. WestlakeWestlake: op. cit..

 Notas 

categoría:Guerra do Peloponeso
Categoría:Literatura da Grecia antiga