Aeroporto Juancho E. Yrausquin

O Aeroporto Juancho E. Yrausquin (IATA: SAB, ICAO: TNCS) é o único aeroporto na illa de Saba, situada no Caribe. Está considerada a pista de engalaxe comercialmente útil máis curta do mundo.

 Información 
O aeroporto, que leva o nome do ministro de Aruban Juancho Yrausquin. A pesar da súa reputación como o aeroporto máis perigoso do mundo, non se produciron accidentes nel. A reputación de risco do aeroporto débese á súa localización física: está rodeado por un lado por outeiros altos e, polo outro lado da pista e en ambos extremos, por cantís con vistas ao mar. Ademais, a pista do aeroporto é moi curta (396 m), o que crea a posibilidade de que un avión poida superar a pista durante a aterraxe ou a engalaxe e acabar no mar ou nos cantís rochosos.

O aeroporto pódese ver desde algunhas partes da Illa de San Martiño.

Instalacións

Aínda que o aeroporto está oficialmente marcado como pechado ao tráfico de avións a reacción, xa que a pista é moi curta (aprox. -sab.html 1.300 pies o 396 m). Non obstante, os avións de hélice rexionais poden aterrar neste aeroporto. Os avións máis comúns son o  Twin Otter e  BN-2 Islander e helicópteros son comúns debido ás súas capacidades de STOL (engalaxe e aterraxe curtas)Twin Otter Landing – https://www.youtube.com/watch?v=sk7D2Hvqt8I. Hai unha pequena rampla e unha terminal no lado sur da pista. A rampla tamén ten unha pista de aterraxe designada. O edificio da terminal alberga as oficinas de Winair, inmigración e seguridade, un departamento de bombeiros cun camión de bombeiros e unha torre. A torre é só para servizos de asesoramento e non proporciona control de tráfico aéreo. O combustible de aviación non está dispoñible en Saba.

Historia

A idea de construír un aeroporto en Saba atribúese a Remy de Haenen, quen a levou ao Consello Económico de Saba xunto cun contratista chamado Jacques Deldevert. De Haenen xa realizara varias aterraxes dun hidroavión Vought-Sikorsky OS2U no porto de Fort Bay xa en 1946. Despois de inspeccionar a illa por aire, de Haenen suxeriu Flat Point, daquela de propiedade privada, como localización para o aeroporto. O terreo desbrozouse e nivelouse en só un par de semanas. De Haenen realizou a primeira aterraxe dun avión na illa de Saba o 9 de febreiro de 1959, con case toda a poboación da illa presente.

Despois daquela primeira aterraxe, a De Haenen prohibíuselle realizar máis aterraxes na illa e non houbo voos cara a, nin desde Saba durante varios anos. No período previo ás eleccións parlamentarias de 1962, a falta dun aeroporto na illa converteuse nun gran problema. O político de Sint Maarten Claude Wathey, que tamén representaba a Saba no Parlamento das Antillas Neerlandesas, e o político arubeño Juancho Irausquin, que naquel momento era ministro de Facenda das Antillas Neerlandesas, apoiaron a construción dun aeroporto. O goberno neerlandés puxo a disposición 600.000 floríns holandeses para a súa construción como parte dun plan trienal máis amplo para as Illas de Barlovento. Irausquin contou aos seus amigos que durante unha angustiosa viaxe a Saba en balandra en 1960 prometeu buscar fondos para construír un aeroporto na illa se salvaba a vida.

A empresa contratada para construír o aeroporto era propiedade do irmán de Wathey, Chester, así como de Jacques Deldevert. O 22 de marzo de 1962, mentres o aeroporto estaba en construción, tres helicópteros do portaavións neerlandés  aterraron alí, sendo a segunda vez que un avión aterraba na illa. Despois, o 1 de febreiro de 1963, un PA-23 Apache bimotor pilotado por George Greaux aterrou na pista recentemente asfaltada. O aeroporto comezou oficialmente a funcionar o 24 de xullo de 1963. Irausquin falecera o ano anterior e a súa viúva cortou a cinta na cerimonia de apertura oficial o 18 de setembro.

Greaux e varios outros investidores formaron Windward Islands Airways (Winair) en 1961, que ofrecía servizo a Saba. O servizo aéreo regular a Saba non comezou de inmediato debido á necesidade dun avión STOL e ao pequeno número de persoas que podían pagar un billete. En 1965, o aeroporto quedou sen uso durante seis meses. Durante un tempo, a illa foi atendida por un avión Dornier Do 28 con capacidade para seis pasaxeiros e capacidade STOL, operado por Windward Islands Airways (Winair).https://www.timetableimages.com/ttimages/complete/wm63/wm63-3.jpg  O horario de Winair do 1 de decembro de 1963 enumera os voos entre Saba e Sint Maarten operados co Do 28.http://www.timetableimages.com, 1 de decembro de 1963, Windward Islands Airways timetable O servizo aumentou cando Windward Islands Airways comezou a voar con de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter en 1965, e a aeroliña continúa a servir Saba co Twin Otter na actualidade.https://www.winair.sx 

En 1998, o furacán Georges destruíu o edificio da terminal do aeroporto. O goberno neerlandés financiou a construción dun novo edificio que foi dedicado o 6 de decembro de 2002 a De Haenen. A hélice da primeira aterraxe de De Haenen na illa está exposta no edificio.

Aerolíñas e destinos

A única aeroliña que actualmente ofrece servizos regulares desde e cara ao aeroporto de Yrausquin é a compañía local Winair, que opera voos diarios a Illa de San Martiño a bordo dun DHC-6 Twin Otter. De media, os voos a San Martiño non duran máis de 15 minutos.

 Galería 

 Notas 

Categoría:Aeroportos dos Países Baixos