Atol Makin

Makin é un atol, unha cadea de illas, situada na nación insular de Kiribati, no Océano Pacífico. Makin é a máis setentrional das Illas Gilbert, cunha poboación (en 2015) de 1.990 habitantes.

Xeografía
Makin está situado a seis km ao nordeste da esquina nordeste do arrecife do atol Butaritari e a 6,9 km do illote Butaritari de Namoka. É un arrecife lineal de 12,3 km de longo de norte a sur, con cinco illotes, dos cales os dous máis grandes están habitados (Makin e Kiebu). O terceiro illote máis grande e meridional, Onne, tamén é habitable. Esta cadea de illas é o elemento máis setentrional das Illas Gilbert e o terceiro máis setentrional da nación insular de Kiribati (só Teraina e Tabuaeran das Illas da Liña están máis setentrionais). Makin non é un verdadeiro atol, pero dado que o illote máis grande e setentrional, tamén chamado Makin, ten unha lagoa case sen saída ao mar, de 0,3 km² de tamaño e conectada ao mar aberto no leste só a través dunha canle de 15 metros de ancho (cunha ponte de estrada sobre ela), podería considerarse un atol dexenerado. Kiebu, o segundo illote máis grande, ten unha lagoa aínda máis pequena, completamente sen saída ao mar, no seu lado leste, cun diámetro duns 80 m (o que supón unha área duns 0,005 km² ou 0,5 hectáreas) e a unha distancia de 60 m do mar aberto.

Dado que o veciño Butaritari era chamado Atol Makin polo exército dos Estados Unidos, o accidente xeográfico adoitaba chamarse Makin Meang (Makin do Norte) ou Pequeno Makin para distinguilo do atol máis grande. Agora que Butaritari se converteu no nome preferido para ese atol máis grande, os falantes tenden a abandonar o cualificativo de Makin.

As illas Gilbert ás veces considéranse a continuación meridional da Cadea Ratak das Illas Marshall, que están ao NNW dela. A illa máis próxima das Illas Marshall, o atol de Nadikdik, está a 290 km ao NNO de Makin.

Makin ten unha superficie de 6,7 km² e unha poboación de 1798 habitantes (censo de 2010).

Illotes e aldeas
A illa de Makin consta de cinco illotes pequenos. Deles, só os illotes Makin e Kiebu están habitados permanentemente. A poboación total de Makin é de 1798 habitantes (segundo o censo de 2010).

 Makin: Poboación e superficie terrestre Illote/Aldea Poboación (censo 2010) Superficie terrestre (utilizable) DensidadeSuperficie non dispoñible para o seu uso Little Makin  1,364    0,9 persoas por acre  Lagoa pechada 0´34 km² Bikin Eitei       Aonibike       Tebua Tarawa       Kiebu  434    1.8 persoa por acre   Onne       Makin (total)  1,798    0,9 persoas por acre  Lagoa pechada 0´34 km²

Clima
O clima é moi semellante ao do atol veciño Butaritari, con vexetación exuberante e precipitacións elevadas. A precipitación anual típica é duns 4 m, en comparación cos aproximadamente 2 m do atol Tarawa e 1 m no extremo sur de Kiribati. As precipitacións en Makin aumentan durante un El Niño.

Problemas ambientais

Os niveis máis altos do mar están a provocar a intrusión de auga salgada nos pozos de bwabwai ou babai (Cyrtosperma merkusii ou taro xigante dos pantanos) e a erosión costeira. No illote de Kiebu, un pozo comunal de bwabwai está situada moi preto dunha lagoa de auga salgada. Cando chove, a lagoa desborda, causando danos ás plantas de bwabwai. Máis recentemente, a crecente incidencia de mareas infrecuentemente altas provocou a intrusión de auga salgada no pozo comunal, o que provocou contaminación por sal e danos nos cultivos alimentarios. A construción de calzadas tamén provocou unha redución da descarga da lagoa, o que provocou baixos niveis de osíxeno na lagoa, o que causou danos ás poboacións de peixes da lagoa e outros problemas biolóxicos. A erosión e a acreción que se producen ao longo da costa identifícanse como relacionadas coa minería de áridos, a recuperación de terras e a construción de calzadas que se cre que alteran as correntes ao longo da costa.

Economía
Makin, como outras illas de Kiribati, ten unha economía principalmente de subsistencia. A maioría das casas están feitas con materiais locais e a maioría dos fogares dependen do peixe, o coco e a froita (particularmente o plátano e a papaia) como base da súa dieta, aínda que o arroz, o azucre e o tabaco importados tamén se consideran necesidades. Makin é un gran produtor de copra, pero ten poucas outras actividades económicas ademais dun número limitado de empregos no Goberno e no Consello Insular. Moitas familias reciben remesas de parentes que traballan en Tarawa Sur ou no estranxeiro.

Mitos e lendas
Existen diferentes historias sobre a creación de Makin e as outras illas das Gilbert. Unha lenda importante na cultura de Makin é que os espíritos que vivían nunha árbore en Samoa migraron cara ao norte levando pólas da árbore, Te Kaintikuaba, que se traduce como a árbore da vida. Foron estes espíritos, xunto con Nareau o Sabio, os que crearon as illas de Tungaru (as illas Gilbert).

A praia de Nakaa está situada no extremo norte do atol Makin e é un lugar importante na mitoloxía tradicional do grupo de illas, xa que é o punto de partida dos espíritos dos mortos que se dirixen ao inframundo. Nakaa é o lendario gardián da porta de entrada ao lugar dos mortos.

Historia

En 1606 Pedro Fernández de Quirós dividiu as illas de Butaritari e Makin, ás que bautizou co nome de illas do «Buen Viaje».Kelly, Celsus, O.F.M. La Australia del Espiritu Santo. The Journal of Fray Martín de Munilla O.F.M. and other documents relating to the Voyage of Pedro Fernández de Quirós to the South Sea (1605–1606) and the Franciscan Missionary Plan (1617–1627) Cambridge, 1966, p.39, 62.

Tradicionalmente, Butaritari e Makin estaban gobernados por un xefe ou uea que vivía na illa de Butaritari, que tiña todos os poderes e a autoridade para tomar e impoñer decisións para Butaritari e Makin, un sistema moi diferente do dos anciáns do sur das illas Gilbert. O último «uea» foi Naurauraura Nakoriri, que estivo no poder antes e despois de que os Gilbert se convertesen nun protectorado británico en 1892.

A illa foi inspeccionada en 1841 pola expedición de exploración dos Estados Unidos.


A oficina de correos de Little Makin abriu arredor de 1925.

Segunda Guerra Mundial
As forzas xaponesas ocuparon a illa en decembro de 1941, días despois do ataque a Pearl Harbor, para protexer o seu flanco sueste dos contraataques aliados e illar Australia, baixo o nome en clave Operación FS. Os días 17 e 18 de agosto de 1942, para desviar a atención xaponesa das zonas das Illas Salomón e Nova Guinea, os Estados Unidos lanzaron un ataque á illa veciña de Butaritari, coñecido como o ataque a Makin. Os Estados Unidos invadiron e capturaron a illa despois da Batalla de Makin, que durou do 20 ao 24 de novembro de 1943, así como a illa veciña de Tarawa, durante a Campaña das Illas Gilbert.

 Turismo 
Aeroporto de Makin, situado inmediatamente ao nordeste da aldea de Makin, entre a lagoa e o mar, ten o código ICAO NGMN e o código IATA MTK. Está servido por dous voos semanais de Air Kiribati a Butaritari e ao Aeroporto Internacional de Bonriki en Tarawa.

Non hai instalacións turísticas en Makin, pero tanto a Igrexa Protestante de Kiribati como o Consello da Illa manteñen casas de hóspedes.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 

 Ligazóns externas