Manuel Sans Segarra

Manuel Sans Segarra, nado o 25 de abril de 1943, é un doutor catalán especialista en cirurxía dixestiva e pioneiro na introdución da cirurxía laparoscópica en España. Doutor cum laude pola Universidade de Barcelona, desenvolveu unha destacada carreira como xefe de Cirurxía Dixestiva no Hospital Universitario de Bellvitge, onde tamén fundou a Asociación de Médicos Sénior.

 Traxectoria 

 Primeiros anos e carreira profesional 
Sans é licenciado en medicina e cirurxía pola Facultade de Medicina da Universidade de Barcelona, cun doutoramento cum laude pola súa tese sobre o cancro de esófago.

Foi xefe de Cirurxía Dixestiva do Hospital Universitario de Bellvitge e é presidente da Sección Sénior do Colexio de Médicos de Barcelona, así como fundador da Asociación de Médicos Sénior do Hospital de Bellvitge. Foi profesor asociado de cirurxía xeral e dixestiva na Universidade de Barcelona. Recibiu o Premio á Excelencia Profesional do Colexio Oficial de Médicos de Barcelona na súa edición de 2014.

 Investigador de experiencias achegadas á morte 
Comezou a investigar as experiencias achegadas á morte (EAM) tras vivir a experiencia dun dos seus pacientes, que puido ser recuperado despois de estar en estado de morte clínica, mentres Sans realizaba unha garda no servizo de urxencias.

Despois deste suceso, documentou cinco casos clínicos de pacientes en colaboración co seu equipo médico do hospital barcelonés. No transcurso das súas investigacións, estudou as obras de expertos na materia e reuniuse con físicos e diversos profesionais de especialidades médicas, aos que lles expuxo as vivencias destes pacientes que regresaban á vida de forma repentina.

Sans Segarra considera que o paradigma da mecánica cuántica da física teórica aplicado ao ser humano presenta un grande paralelismo cos fenómenos descritos polos pacientes nas EPM. Segundo as súas hipóteses, existiría unha conciencia que ten continuidade fóra do cerebro e que persiste despois da morte física: denomínaa conciencia non local ou «supraconciencia». Esta conciencia podería explicar os experimentos aos que foron sometidas as persoas que viviron unha EPM, como mostrarlles un obxecto exclusivo durante a morte clínica e, posteriormente, detectarse actividade cerebral no lobo occipital ante a exposición dese obxecto particular tras a recuperación do paciente en probas de neuroimaxe.

 Obras 
É coautor do libro La supraconciencia existe: Vida después de la vida.

 Notas 

Categoría:Alumnos da Universidade de Barcelona
Categoría:Médicos de España
Categoría:Wikipedia:Páxinas que conteñen ligazóns a contido baixo subscrición
Categoría:Nados en 1943