Siuru

Siuru foi un movemento literario estoaniao nomeado após o paxaro de lume da mitoloxía fínica. Fundouse en 1917 en Estonia.Jean Albert Bédé, William Benbow Edgerton, Columbia Dictionary of Modern European Literature, Columbia University Press, 1980, , p237Rubulis, Aleksis. Baltic Literature. University of Notre Dame Press,1970. Foi un movemento expresionista e neoromántico que ía en contra da tradición formalista de Noor-Eesti.

 Membros 
Xunto co fundador August Gailit, o movemento incluía os seguintes poetas e escritores novos: Marie Under, Henrik Visnapuu, Johannes Semper, Friedebert Tuglas, Peet Aren, Otto Krusten e Artur Adson. Entre 1917 e 1919, Siuru publicou tres volumes de poesía. 1919 provocou conflitos dentro do grupo. Visnapuu e Gailit saíron, mentres que Johannes Barbarus e August Alle uníronse como novos membros.

 Programa 
Os membros de Siuru tiñan afinidade co futurismo e co impresionismo. A súa poesía adoitaba ser vista como escandalosa debido á súa natureza erótica. A filosofía de Siuru salientou a liberdade do espírito humano. Lemas do grupo incluían Carpe diem!, e Que a alegría da creación sexa a nosa única forza en movemento, esta última suxerida por Friedebert Tuglas. O símbolo do grupo era o crisantemo branco.

 Impacto 
miniatura|Portada do seu primeiro número.
Un resultado importante das actividades de Siuru foi a popularización da literatura entre os estonianos, o que levou ao desenvolvemento activo da literatura orixinal de Estonia na nova República. Aínda que o movemento en si foi de curta duración, truncado pola independencia de Estonia e o conseguinte movemento da literatura nacional, os seus membros ascenderon a figuras principais da literatura estoniana durante o primeiro período de independencia de Estonia e na comunidade literaria estoniana exiliada durante a ocupación soviética.

Marie Under (1883–1980) foi a líder do movemento, publicando o seu primeiro libro, Sonnets, en 1917. Aínda que as súas expresións da natureza atoparon un amplo público, o seu erotismo franco conmocionou os conservadores, motivo que continuou nas súas obras posteriores. Under desenvolveu unha longa e distinguida carreira literaria, publicando o seu último libro en 1963.

Artur Adson (1889–1977) publicou a súa primeira escolma de poemas, Henge palangoq, en 1917. Tanto esta como a súa seguinte colección, Vana laterna (1919), consistían en poemas de amor xuvenil. Adson pasou a expandir moito o seu xénero, incluíndo o tratamento de problemas sociais nunha forma clásica. Adson escribiu numerosas obras de teatro. O seu Four Kings, un drama sobre o levantamento de Estonia de 1343, considérase a súa obra máis emocionante. Seguiu escribindo no exilio, publicando tamén varios libros de memorias, o último en 1953. Adson foi o segundo marido de Marie Under.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Noor-Eesti

Categoría:Expresionismo
Categoría:Literatura de Estonia