Flavoparmelia caperata

Imbricaria caperata (L.) DC. (1805)
Lobaria caperata (L.) Hoffm. (1796)
Parmelia caperata (L.) Ach. (1803)
Parmelia coriacea var. caperata (L.) Eschw. (1833)
Parmelia flavicans (Tuck.) Herre Proc. Wash. (1906)
Parmelia herreana J.Zahlbr. (1929)Parmelia perlata subsp. flavicans  Tuck. (1882)Parmotrema caperata (L.) M.Choisy (1952)Platisma caperatum (L.) Hoffm. (1794)Pseudoparmelia caperata (L.) Hale (1974)}}Flavoparmelia caperata (sinónimo: Parmelia caperata), é unha especie de lique de talo foliaceo da familia Parmeliaceae que medra principalmente na cortiza das árbores. O epíteto derívase do latín "caperatus" (engurrado). O fotobionte son algas verdes do xénero Trebouxia. 

 Descrición Flavoparmelia caperata é un lique cun talo foliáceo de ata 20 cm de diámetro e lóbulos redondeados superpostos de 5 a 15 mm de ancho. A parte superior, de cor verde amarelada con tons agrisados, presenta engurras nos lóbulos, especialmente no centro. A parte inferior é maioritariamente negra, tornándose marrón claro cara ás marxes; na superficie inferior están unidos os rizomas, duns 2 mm de ancho, de cor negra e sen ramificación. Reprodúcese asexualmente por medio de soredios ou sexualmente coa produción de esporas dentro dos apotecios . Os corpos frutíferos (apotecios) son raros, co disco marrón escuro de ata 1 cm de diámetro, coa marxe talina persistente ás veces sorediada. Ascos tipo Lecanora, octosporatos. Esporas de 15-19 x 9-10 µm, elipsoidais. Medula e psoria PD+ vermello laranxa, K-, KC+ avermellado, C-, UV-; Córtex KC+ amarelo dourado. Con ácidos protocetránico e caperático na medula e ácido úsnico no córtex.

Pode confundirse con Flavoparmelia soredians, aínda que este medra principalmente sobre rocha. F. caperata diferénciase por ter os lóbulos de almacenamento máis grandes e soredia de gran máis groso e ter unha adherencia menor ao substrato.

 Localización e distribución 
Especie epífita, medra en cortizas ácidas de árbores caducifolias e coníferas, con menos frecuencia en madeira, brión e raramente en rochas silíceas.

A especie está moi estendida por todo o mundo, atopándose en todos os continentes agás na Antártida.  En Europa pódese atopar desde o sur de Escandinavia ata o Mediterráneo. Debido á súa alta sensibilidade á contaminación atmosférica, a miúdo diminuíu drasticamente nas terras baixas e agora volve a ser máis común, especialmente como resultado da desulfuración dos gases de combustión. Como moitas outras especies de liques, é un bioindicador da contaminación atmosférica, polo que se emprega para monitorizar as flutuacións climáticas locais mediante a técnica de mapeo de liques.

 Galería de imaxes 

 Notas 

Véxase tamén

 Bibliografía 
 Bruno P. Kremer, Hermann Muhle: Flechten, Moose, Farne. Mosaik Verl., Múnic 1991, páxina 30, .
 Volkmar Wirth: Flechtenflora. E. Ulmer, Stuttgart 1980, páxina 377, .
 Volkmar Wirth, Ruprecht Düll: Farbatlas Flechten und Moose.'' Ulmer, Stuttgart 2000, páxina 70, .

 Ligazóns externas 

 Índice de entrada Fungorum
 Descrición en nabu.de
 Imaxes e breve descrición, Lichen Pages de Alan Silverside . )
 Imaxe e breve descrición, U. Kirschbaum  (ingl. )

Categoría:Liques
Categoría:Patrimonio natural de Galicia