Universidade Gallaudet

A Universidade Gallaudet (en ) /ˌɡælədɛt/ é unha universidade privada estadounidense, que conta co apoio directo do congreso, para a educación dos xordos e persoas con problemas de audición. Atópase en Washington, D.C., cun campus de 0,40 km².

Fundada en 1864, a Universidade Gallaudet foi orixinalmente unha escola de gramática para nenos xordos e cegos. Foi a primeira escola para a educación avanzada de xordos e persoas con problemas de audición no mundo e segue sendo a única institución de educación superior na que todos os programas e servizos están deseñados especificamente para aloxar a estudantes xordos e con problemas de audición. Os estudantes oíntes son admitidos na escola de posgraos e un pequeno número tamén son admitidos como estudantes universitarios cada ano. A universidade leva o nome de Thomas Hopkins Gallaudet, unha figura notable no avance da educación das persoas xordas. 

A Universidade Gallaudet é oficialmente bilingüe, xa que a lingua de sinais americana (ASL) e o inglés escrito son empregados para a instrución e pola comunidade universitaria. Aínda que non existen requisitos específicos de dominio de ASL para a admisión de estudantes de pregrao, moitos programas de posgrao requiren diversos graos de coñecemento da lingua como requisito previo.

 Historia 
 Resumo da liña de tempo 
dereita|miniatura|Institución de Columbia para Xordos, ao redor de 1893, pouco antes de que o campus se chamade Gallaudet.
esquerda|miniatura|Edward M. Gallaudet.
miniatura|Sala da capela.
En 1856, o filántropo e exdirector xeral de correos dos Estados Unidos, Amos Kendall, deuse conta de que varios nenos xordos e cegos de Washington, D.C., non estaban a recibir a atención adecuada. Kendall fixo que os tribunais declarasen os nenos como os seus pupilos e doasen 8100 m² da súa terra para estabelecer vivendas e unha escola para eles. Edward Miner Gallaudet foi o primeiro superintendente da nova escola. Máis tarde, John Carlin suxeriu colocar un monumento de Thomas Hopkins Gallaudet con Alice Cogswell. 

En 1857, o 34º Congreso aprobou o H.R. 806, que organizou a escola de gramática como a Institución de Columbia para a Instrución de Xordos, Mudos e Cegos e financiou os custos de matrícula para os indixentes xordos, mudos ou cegos que pertencían ao Distrito de Columbia. Sete anos despois, en 1864, o 38º Congreso autorizou á institución para outorgar e confirmar títulos universitarios. O departamento colexiado coñeceuse como o Colexio Nacional de Xordomudos. Ao ano seguinte, en 1865, o 39º Congreso eliminou a instrución de que a institución debía educar aos cegos e cambioulle o nome a Institución de Columbia para a Instrución de Xordos e Mudos. 

En 1954, o Congreso modificou o estatuto da institución, cambiando o nome corporativo a Gallaudet College, que fora o nome oficial do departamento colexiado dende 1894.

Durante os seus 17 anos como Decano do Colexio nas décadas de 1950 e 1960, George Ernst Detmold foi unha figura importante para axudar á universidade a lograr a acreditación. Tamén dirixiu a universidade no desenvolvemento de novos departamentos, especialmente drama. Dirixiu as producións teatrais de Gallaudet, o que finalmente levou ao comezo do Teatro Nacional de Xordos. 

En 1986, o Congreso volveu modificar a carta da Institución, cambiándolle o nome a Universidade Gallaudet.

 Historia temperá (1859-1880) 
miniatura| Entrada á avenida Florida.
A escola estabeleceuse en 1857 cun considerable esforzo por parte de varios cidadáns preocupados de Washington, D.C. Utilizáronse dúas casas, unha comprada e outra alugada. O 1 de novembro de 1858, o Primeiro Informe Anual foi presentado ao Secretario do Interior.

Durante o segundo ano da escola (1858–1859), asistiron 14 estudantes xordos e 7 estudantes cegos. O superintendente Gallaudet, anticipando o crecemento futuro da escola, solicitou diñeiro para máis edificios, lamentando o feito de que o diñeiro non se emitiu o ano anterior, debido a problemas co orzamento federal. O Segundo Informe Anual presentouse o 5 de novembro de 1859.

Durante o terceiro ano académico (1859–1860), Kendall suplicoulle ao goberno federal fondos para recolocar a escola en terreos máis amplos. Gallaudet eloxiou a Kendall por doar o diñeiro necesario para construír un novo edificio de ladrillos; con todo, ambos os edificios escolares xa estaban cheos. Había 24 estudantes xordos, que necesitaban un segundo mestre de xordos. O profesor dos 6 estudantes cegos renunciou por motivos de saúde.

Para o ano académico 1860–61, a Guerra Civil levaba máis de seis meses activa. Gallaudet informou que os estudantes estaban seguros e libres de perigo. Houbo 35 estudantes xordos e 6 estudantes cegos que asistiron durante o ano académico. Un profesor de arte foi contratado por primeira vez.

Durante 1861–62, usáronse novos fondos para a educación industrial para alugar unha tenda próxima co fin de ensinar aos estudantes homes a formar un gabinete. Estaban a realizarse plans para construír un novo edificio con 9000 dólares que o Congreso asignou á escola. Había 35 estudantes xordos e 6 estudantes cegos. Durante as vacacións en agosto, un rexemento de tropas utilizou o edificio de ladrillos como hospital, e algúns dos estudantes que quedaron durante o verán axudaron a atender aos soldados enfermos. Un soldado morreu. Por primeira vez, Gallaudet propuxo ampliar a escola para crear unha universidade para estudantes xordos.

Mesmo coa nova construción terminada para o ano escolar 1862-1863, a escola aínda estaba na súa máxima capacidade e necesitábase máis diñeiro para comprar 53000 m² de terreo lindeiro e logo construír máis edificios. Gallaudet pediu diñeiro para canalizar a auga do río, xa que a cisterna e o pozo existentes eran inadecuados para as necesidades da escola.

Os cursos de nivel universitario ofrecéronse por primeira vez durante o ano académico 1864-65. O Congreso deu a súa aprobación a Columbia para outorgar títulos universitarios, e o presidente Lincoln aprobou e fixo un acto de habilitación para a universidade. En xuño celebrouse unha cerimonia de inauguración elaborada coa asistencia de Laurent Clerc. Compráronse catorce acres de terra con diñeiro fornecido polo goberno. Gallaudet foi ascendido ao cargo de presidente da institución. Continuou presionando para obter fondos para a expansión e novos edificios. Gallaudet tamén propuxo suspender os servizos para estudantes cegos, e dixo que a pequena cantidade de estudantes cegos atenderíase mellor na escola para cegos en Baltimore.

Os matriculados aumentaron rapidamente durante o ano académico 1864–65. Gallaudet pediulle diñeiro ao goberno para levar a cabo varios proxectos, incluída a construción dunha casa de xeo e unha de gas, liñas de rede de sumidoiros e máis. A construción principal continuou no campus. O nome do departamento colexiado cambiouse a "National Deaf-Mute College". Os estudantes cegos foron trasladados a unha escola en Baltimore.

miniatura| O Dr. Edward A. Fay asinando "Visita de Dom Pedro a Gallaudet College" (1913) 

Durante o ano académico 1865-66, Gallaudet respondeu as críticas dos partidarios do método oral en Massachusetts, e dixo que a instrución oral adoita ser de pouco valor para os nenos xordos conxénitos. Gallaudet propuxo que envíese un representante da escola a Europa para estudar os métodos empregados alí, a fin de determinar que tipos de métodos de instrución poderían agregarse aos métodos que xa estanse utilizando con éxito na Columbia Institute e outras escolas estadounidenses. A inscrición combinada de todos os niveis de instrución, incluído o nivel universitario, superou os 100 matriculados por primeira vez. Había 25 estudantes matriculados na universidade, incluídos estudantes de 14 estados de todas as partes da Unión. Edward Allen Fay uniuse á facultade como profesor de historia, despois de aprender a signar cando era neno.

No ano académico 1866–67, ampliouse o edificio da escola primaria e reducíronse as enfermidades. Un profesor de matemáticas foi contratado por primeira vez. Necesitábase máis diñeiro para acomodar aos estudantes que virían nas novas matriculacións.

Gallaudet deu unha longa recensión das súas viaxes a Europa e foi moi crítico na medida en que o fala se ensina a nenos xordos en escolas europeas para xordos. Con todo, recomendou que proporciónese unha cantidade limitada de capacitación no fala aos estudantes xordos nos Estados Unidos para aqueles que demostren que poden beneficiarse. As súas viaxes levárono a: Doncaster, Inglaterra; Birmingham, Inglaterra; Manchester, Inglaterra; Liverpool, Inglaterra; Glasgow, Escocia; Belfast, Irlanda (Belfast, Irlanda do Norte); Dublín, Irlanda; Xenebra, Suíza; Nancy, Francia, Saint-Hippolyte-du-Fort, Francia; Viena, Austria; Leipsic, Sajonia (Leipzig, Alemaña); Lubec (Lübeck, Alemaña); Frankfurt do Oder (Frankfurt, Alemaña); Bruxelas, Bélxica; Zúric, Suíza; Róterdam, Países Baixos; París, Francia; Weissenfels, Prusia (Weißenfels, Alemaña); Praga, Bohemia; (Praga, República Checa); Berlín, Prusia (Berlín, Alemaña); Milán, Italia; Xénova, Italia; Turín, Italia; Dresde, Sajonia (Dresde, Alemaña); Londres, Inglaterra; Edimburgo, Escocia; Bordeos, Francia; Marsella, Francia; Múnic, Baviera (Múnic, Alemaña); Bruxas, Bélxica; San Petersburgo, Rusia; Åbo, Finlandia (Turku, Finlandia); Estocolmo, Suecia; e Copenhague, Dinamarca.

A conferencia educativa máis grande na historia da educación de xordos levou a cabo durante o mes de maio de 1868 en Washington D. C., composta principalmente por directores de escolas para xordos. Catorce escolas para xordos estiveron representadas en 22 estados diferentes. O principal tema de discusión foron as recomendacións formuladas por Edward Gallaudet con respecto a agregar leccións de articulación ao currículo das escolas.

En 1868–69, os primeiros estudantes completaron un curso completo de estudos universitarios, todos graduados con títulos de licenciatura.

O fundador da escola, Amos Kendall, morreu en novembro de 1869. Gallaudet pronunciou un eloxio na reunión da xunta en xaneiro de 1870. O edificio central principal completouse parcialmente, con habitacións no soto e no primeiro piso en uso. Estaban a facerse plans para comprar a propiedade de Amos Kendall, que estaba xunto aos terreos da escola. Gallaudet advertiu ao Congreso que os herdeiros de Kendall tiñan plans para subdividir a propiedade se non vendíase a Columbia, e por tanto, a terra nunca volvería estar dispoñible para a súa compra na súa totalidade.

En 1881, Laura Sheridan, unha muller oínte, preguntou pola aceptación das mulleres da Universidade Gallaudet. Dixéronlle que as mulleres xordas non podían entrar na institución. En 1887, Gallaudet aceptou permitir que as mulleres presentasen a súa solicitude coa intención de que as mulleres non quedasen sen estudar. Fixéronse arranxos de aloxamento temporal e a universidade seguiu sendo coeducacional.

 Deaf President Now (1988) 

As folgas estudantís na Universidade Gallaudet a partir do 6 de marzo de 1988 revolucionaron a percepción e a educación da cultura xorda. Os estudantes xordos indignáronse coa elección doutra presidenta de audiencia, Elisabeth Zinser. A universidade nunca seleccionara a unha persoa xorda para este posto. Exalumnos, profesores, persoal e estudantes esixiron que o próximo presidente da universidade sexa xordo. Despois dunha semana de protesta e activismo, Zinser renunciou e foi substituído por I. King Jordan. Este movemento chegou a ser coñecido como Deaf President Now (DPN).

 Unidade para o Movemento Gallaudet (2006) 

miniatura| Centro Académico Estudantil (SAC) 

Jordan anunciou o seu retiro en setembro de 2005. O 1 de maio de 2006, o consello de administración da universidade anunciou que Jane Fernandes, a reitora actual da universidade, sería a próxima presidenta da universidade. Isto foi recibido con protestas do corpo estudantil, tanto en persoa no campus como en blogs e foros da internet.

Inicialmente, os estudantes mencionaron a falta de diversidade racial entre os finalistas, a falta de calidez de Fernandes, e a súa falta de fluidez en a lingua de acenos americana.

Jordan acusou publicamente a algúns críticos de rexeitar a Fernandes porque "ela non é o suficientemente xorda". Describiu a protesta como "política de identidade" e dixo: "Estamos a discutir sobre o que significa ser xordo".

The Washington Post informou que a Fernandes "gustaríalle ver á institución ser máis inclusiva coas persoas que poderían non crecer usando a lingua de acenos", afirmando que Gallaudet debe abrazar a "todo tipo de persoas xordas". Quen opuxéronse a ela dixeron que temían un "enfraquecemento da lingua de acenos americana nunha institución que debería ser a súa abanderada".

Os manifestantes dixeron que Fernandes distorsionó os seus argumentos e que a protesta centrouse na súa incapacidade para liderar, un proceso de selección inxusto e problemas de longa duración na escola.

Na protesta da primavera de 2006, os estudantes bloquearon as entradas ao campus de Gallaudet, organizaron mitins e instalaron tendas de campaña preto da entrada principal da universidade. Fernandes, nomeada para servir como presidente designado ata que Jordan retirásese, dixo que ela non renunciaría. O 8 de maio, a facultade emitiu un voto de non confianza para Fernandes.

Cando renovouse o ano académico de outono de 2006, algúns estudantes, profesores, persoal e exalumnos continuaron coa súa protesta, pedindo que Fernandes renuncie e que se faga novamente a procura presidencial. O 11 de outubro, un grupo de estudantes que protestaban pecharon o campus. O 16 de outubro nunha reunión programada regularmente, os membros da facultade votaron 138 a 24 para impedir que Fernandes convértase en presidente da Universidade Gallaudet.

Fernandes dixo: "Realmente non o entendo, así que debo crer que non trátase de min. Creo que trátase da evolución, o cambio e o crecemento na comunidade xorda".

O 29 de outubro, a universidade retirou o nomeamento de Fernandes. Nun artigo de opinión en The Washington Post, Jordan defendeu os comentarios de Fernandes e denunciou a decisión da xunta e as accións dos manifestantes, dicindo: "Estou convencido de que a xunta cometeu un grave erro ao acceder ás demandas dos manifestantes ao terminar a presidencia de Fernandes antes de que comezase".

O 10 de decembro de 2006, a Xunta de Fideicomisarios anunciou que Robert Davila desempeñaríase como presidente interino por un período de ata dous anos. Foi instalado formalmente o 9 de maio de 2007, durante unha cerimonia que incluíu un discurso da Delegada do Congreso de Washington D. C., Eleanor Holmes Norton, quen falou positivamente da protesta de 2006. Renunciou o 31 de decembro de 2009.

O 29 de xuño de 2007, logo da controversia sobre a presidencia da universidade, Gallaudet foi posta temporalmente a proba pola súa organización de acreditación, a Comisión de Educación Superior da Asociación de Colexios e Escolas dos Estados do Medio. Tamén informouse que en 2006, a Oficina de Administración e Orzamento descubriu que "Gallaudet non logrou os seus obxectivos ou mostrou un rendemento decrecente en áreas clave, incluída a cantidade de estudantes que quedan na escola, se gradúan e cursan estudos de posgraduado, despois da gradación". En xaneiro de 2007, o expresidente Jordan escribiu un editorial sobre o tema que apareceu no Washington Post. A Comisión dos Estados do Medio reafirmou posteriormente a acreditación de Gallaudet o 27 de xuño de 2008.

O 18 de outubro de 2009, a Xunta de Fideicomisarios anunciou que o décimo presidente de Gallaudet sería T. Alan Hurwitz. Comezou o seu mandato o 1 de xaneiro de 2010 e serviu ata que retirouse o 31 de decembro de 2015, sucedido por Roberta Cordano, a undécima presidenta.

 Carta do Congreso 

A universidade recoñece que "é unha corporación creada polo Congreso que serve obxectivos gobernamentais". A universidade e o Departamento de Educación explican que Gallaudet foi estruturado polo goberno federal para que tome a forma dunha "institución educativa privada, sen fins de lucro, autorizada polo goberno federal". O goberno federal desempeña varias funcións dentro da institución:

O Congreso incorporou a Institución Columbia en 1857, modificou significativamente o seu estatuto en 1954 e autorizou asignacións permanentes ao Congreso. En 1986, o Congreso aprobou a Lei de educación de xordos e modificouna en 1992. Estes actos do Congreso son parte de "a lei suprema da Universidade Gallaudet". 
Gallaudet debe obter a autorización do Secretario do Departamento de Educación dos EE.UU. Para vender ou transferir o título de calquera dos seus bens inmobles.
Os diplomas de todos os graduados de Gallaudet están asinados polo actual presidente dos EE.UU., que data dos diplomas dos alumnos que asinaron a subvención do Presidente dos EE.UU., en 1872. 
Tres membros do Congreso son nomeados para o consello de administración da universidade como "Membros Públicos".
Gallaudet debe proporcionar informes anuais á Secretaría de Educación. 
"Gallaudet recibe a maior parte dos seus ingresos en forma dunha asignación anual do Congreso, e o Departamento de Educación supervisa a asignación da Universidade para o goberno federal". 
A Universidade Gallaudet (e o Instituto Técnico Nacional para Xordos) están autorizados para realizar compras a través da Administración de Servizos Xerais.

O quincuaxésimo quinto informe anual, Gallaudet contén un apéndice que inclúe o texto de 99 leis federais relacionadas con Gallaudet/Columbia que promulgouse entre 1857 e 1912.

 Visitas presidenciais 

Houbo 15 ocasións na historia de Gallaudet cando un presidente dos Estados Unidos visitou o campus ou asistiu a unha función oficial fose do campus. A segunda visita do presidente Johnson, en 1966, foi inesperada e improvisada. O presidente Kennedy planeara asistir á celebración do centenario en Gallaudet en 1964, pero foi asasinado. 

Presidente Ulysses S. Grant, 1870 e 1871. 
Presidente Rutherford B. Hayes, 1877, 1878, 1879 e 1880. 
Presidente James A. Garfield, 1881. 
Presidente Chester A. Arthur, 1882. 
Presidente Grover Cleveland, 1885. 
Presidente Benjamin Harrison, 1889 (Dúas visitas, maio e xuño). 
Presidente Theodore Roosevelt, 1906. 
Presidente Lyndon Baines Johnson, 1964 e 1966. 
Presidente Bill Clinton, 1994.

 Académica 
Varios programas e carreiras ofrécense na Universidade Gallaudet. As cinco carreiras máis populares son negocios, artes visuais e escénicas, estudos de comunicación, educación física e psicoloxía. A Universidade Gallaudet ofrece trinta programas de posgrao en dez departamentos, así como cursos de educación continua en liña e no campus. Máis do 90 por cento das clases ofrecidas na Universidade Gallaudet conteñen menos de 20 estudantes. A taxa de retención de estudantes de primeiro ano na universidade é relativamente baixa, cun 72 por cento, e a taxa de graduación de catro anos tamén é baixa, cun 16 por cento.

As clases impártense en ASL sen inglés falado, e os materiais curriculares están deseñados tanto en ASL como en inglés. As aulas están orientadas á vista e están organizadas ao redor da filosofía do espazo dos xordos, como todos os escritorios dispostos nun círculo para que todos os alumnos e mestres se poidan ver para os debates. Se un profesor necesita captar a atención da aula, emitirá un sinal luminoso.

 Campus 

miniatura| Bison, a mascota 

 Designacións históricas 

O campus de Gallaudet, que comprende o distrito histórico de Gallaudet College, foi designado como un lugar histórico en varios rexistros e enquisas: 

O distrito histórico de Gallaudet College agregouse ao Rexistro Nacional de Lugares Históricos en 1974.
Inventario de sitios históricos do Distrito de Columbia (listaxes agregadas en 1964 e 1973). 
Designación de Monumentos Históricos Nacionais (agregado 1965). 
Enquisa histórica de edificios americanos (agregado 1933).

 Escola primaria e secundaria no sitio 

O campus compártese con Kendall Demonstration Elementary School, unha escola diúrna que atende a estudantes xordos e con dificultades auditivas desde o nacemento ata o 8.º grao, e a Escola Secundaria Modelo para Xordos, unha escola secundaria diúrna e residencial para persoas xordas e con problemas de audición.

 Reurbanización do campus (2015-2024) 

En outubro de 2014, o consello de administración da Universidade Gallaudet anunciou un ampliación que durase 10 anos e 450 millóns de dólares no seu campus ao longo de 6th Street NE. JBG Smith supervisará o desenvolvemento, que inclúe tanto as propiedades do campus como as propiedades residenciais e comerciais propiedade da universidade.

 Deportes 

Gallaudet é membro da División III da NCAA e da Northeast Athletic Conference. Os equipos que xogan na Northeast Athletic Conference son os equipos de baloncesto masculino, feminino, de campo a través, de fútbol, xunto cos equipos de béisbol, softball e voleibol. Con todo, o equipo de fútbol Gallaudet xoga na Conferencia de Fútbol de Eastern Collegiate. Ademais do equipo de fútbol, que xoga nunha conferencia diferente á maioría dos deportes en Gallaudet, os equipos de natación masculinos e femininos, así como os equipos de atletismo masculino e feminino, compiten como independentes. Os bisontes compiten en béisbol, baloncesto, carreiras a campo a través, fútbol americano, atletismo en interiores e exteriores, fútbol, softbol, natación, tenis, voleibol e loita libre. As súas cores son o ante e azul, que foron escollidos polos uniformes dos soldados da Unión na guerra civil. 

 Baloncesto de mulleres 

O baloncesto feminino de Gallaudet tivo o seu maior éxito en 1999, cun grupo de xogadores da Academia Estatal de Minnesota para Xordos. Rolda Jo Miller, sen ningunha dúbida, a mellor xogadora de baloncesto feminino na historia do programa, foi un seleccionada tres veces na División III All-America, así como unha das mellores xogadoras de voleibol feminino. 

Baixo o liderado da adestradora Kitty Baldridge, Miller, Touria Ouahid, Rolda Johnson e Jenny Cooper levaron aos Bisontes ao Torneo NCAA por segunda vez en tres tempadas. Os bisontes viaxaron a St. Mary's College (Md.), a escola que os acababa de derrotar no Athletic de Capital. Recibiu unha das preseleccións máis baixas como un equipo xeral no campo do Torneo NCAA da División III, que contaba con só 48 equipos. Torneo de conferencia, e saíu cunha vitoria de 80-73. Na segunda rolda, Gallaudet enfrontouse a un equipo de The College of New Xersei que recibira un bye na primeira rolda e era moi favorecido, pero Miller logrou 38 puntos, utilizando unha variedade de tiros impresionantes. Os bisontes avanzaron á rolda Sweet 16 do torneo de 1999 antes de caer para recibir a escola Salem State College (Mass.). 

Miller terminou con 2,656 puntos anotados, 1,545 rebotes e 373 tiros bloqueados, e foi chamado "un dos mellores xogadores de baloncesto na historia da División III" pola NCAA. 

Kevin Cook adestrou ao equipo brevemente durante o seu éxito. O equipo non gañara un xogo de conferencia en cinco anos e mesmo perdeu un xogo por 75 puntos no primeiro ano a cargo de Cook. A persistencia de Cook en defensa e disciplina cambiou o programa. Gallaudet comezou a tempada 2010–11 cun refacho de 20 vitorias consecutivas e terminou a tempada 24–4 (20–2 en xogo de conferencia). Cook foi nomeado Adestrador do Ano da North Athletic Athletic Conference e Senior Easter Faafiti foi elixido Xogador do Ano de NEAC. A tempada 2010-11 terminou na primeira rolda do Campionato da División III da NCAA cunha derrota ante Juniata. 

Despois dunha vitoria sobre Penn State-Berks na tempada 2010-2011, o escolta Corin Bishop de Penn State "dixo que ve ao equipo de Gallaudet como un gran equipo de baloncesto, non como un equipo de xogadores xordos". Hayes de Gallaudet dixo máis tarde: "Sinto que hai persoas que nos estereotipan como xogadores xordos, son como todos os demais que xogan ao baloncesto". Nunha entrevista con Lydia Lum de Diverse, dixo: "Debido a nós, hai unha crecente conciencia de que hai diferenzas entre as persoas xordas, pero todos somos iguais".

 Fútbol americano 

dereita|miniatura| Fútbol americano de Gallaudet (2007) 
esquerda|miniatura| Fútbol americano de Gallaudet (1923) 

O grupo de fútbol americano orixinouse en Gallaudet cando o equipo notou que os seus opoñentes estaban a tratar de ver e ler os seus carteis para tratar de adiviñar as súas xogadas.

Despois dunha tempada invicta en 2005, que se logrou despois de 122 anos, o adestrador en xefe Ed Hottle comezou a súa campaña para devolver a Gallaudet ás filas da NCAA. Co apoio da administración de Gallaudet, os bisontes xogaron a súa última tempada de fútbol de clubs en 2006 e xogou unha lista completa de oito partidos da NCAA en 2007. 

Despois da tempada de fútbol de 2009, o adestrador Hottle foise para converterse no primeiro adestrador en xefe do primeiro equipo de fútbol na Universidade de Stevenson. Anunciou a súa decisión nunha reunión co equipo de fútbol. O coordinador ofensivo Chuck Goldstein foi designado para ser o adestrador interino do equipo de fútbol. O 17 de decembro de 2009, eliminouse a etiqueta provisional e foi o adestrador principal permanente do equipo. 

O equipo de fútbol da Universidade Gallaudet ten unha longa rivalidade coa Universidade Católica de América, outra escola na área de Washington D. C.. O 7 de setembro de 2012, a Universidade Gallaudet derrotou á Universidade Católica de América por primeira vez nos 106 anos de historia da rivalidade entre as dúas escolas de DC.

No outono de 2013, o programa de fútbol de Gallaudet comezou unha carreira notable para os playoffs da División III e obtivo unha considerable cantidade de publicidade, gañando a tempada regular cun récord de 9-1, antes de caer en Hobart College na primeira rolda dos playoffs. Finalizando a tempada cun récord global de 9-2 (.818).

 Voleibol 

En 2006, o equipo de voleibol feminino de Gallaudet terminou a súa tempada 30-10 despois dunha carreira histórica cara aos Sweet Sixteen no torneo da NCAA División III. Tamijo Foronda, un veterano golpeador de exterior, foi nomeado para o Equipo AVA All-American.

 Atletas destacados 

Os atletas notables que asistiron á universidade inclúen: 

Richard Jacobs, membro do equipo nacional de balonmán de EE. UU., con varios partidos internacionais no seu haber; foi un dos últimos recortes co equipo olímpico de balonmán do equipo estadounidense. 
Dawn Birley, certificada como elixible para os Xogos Olímpicos, gañou varios campionatos nacionais de Taekwondo no Canadá; ela non chegou aos Xogos Olímpicos só porque taekwondo non foi considerada como unha medalla deportiva nos Xogos Olímpicos de 1996. 
Denny Guinn, tamén outro canadense, foi o mellor tirador de pistola de aire do país; mentres representaba a Gallaudet no Campionato Nacional de Tiro Universitario, terminou o número 1 na nación, a pesar de ter que practicar nun campo de tiro, fóra do campus por motivos de seguridade. 
Marvin Marshall gañou o campionato local de boxeo Golden Gloves en Washington D. C. e participou no campionato nacional Golden Gloves; tivo máis de 500 pelexas afeccionadas na súa carreira de boxeo. 
Gillian Hall foi campioa de natación sincronizada do estado de Connecticut.
Tony Tatum, esquinero estadounidense de 2009-2012, converteuse no primeiro xogador de fútbol da Universidade Gallaudet en xogar profesionalmente. Asinado con Utah Blaze de AFL e publicado 3 intercepciones, unha regresou para un touchdown. Actualmente asinado cos gladiadores de Cleveland.

 Comunidade grega 

A comunidade grega do campus é relativamente pequena con só 4 fraternidades e 4 irmandades. As catro fraternidades son Kappa Gamma, Alpha Sigma Pi, Kappa Sigma e Delta Sigma Phi. As catro irmandades son Delta Epsilon, Phi Kappa Zeta, Alpha Sigma Theta e Delta Zeta.

 Investigación 

A Oficina de Apoio á Investigación e Asuntos Internacionais (RSIA) de Gallaudet (anteriormente Instituto de Investigación Gallaudet ou GRI) é recoñecida internacionalmente polo seu liderado en investigacións relacionadas coa xordeira. Os investigadores de RSIA recompilan e analizan datos sobre as características sociais, académicas e perceptivas das poboacións xordas e con dificultades auditivas, principalmente para proporcionar a información que necesitan os educadores no campo. O persoal está capacitado en diversas metodoloxías de investigación, incluídas enquisas, normas e avaliacións de probas, estudos etnográficos, estudos clínicos e xestión da información. En 2016, RSIA comezou a organizar a Exposición de Investigación Gallaudet, para dar aos estudantes, profesores e persoal "a oportunidade de compartir ideas e mostrar os logros e logros académicos". As presentacións representan "educación, lingüística, STM, neurociencia, interpretación e tradución, informática, audioloxía, psicoloxía, estudos para xordos e outros campos que reflicten as prioridades de investigación de Gallaudet". O terceiro Gallaudet RExpo levará a cabo en outubro de 2018. 

Gallaudet University Press publica dúas revistas académicas, American Annals of the Deaf (est. 1847) e Sign Language Studies (est. 1972). Os Anais son "a revista en idioma inglés máis antiga e máis lida que trata sobre a xordeira e a educación das persoas xordas". 

O capítulo de Psi Chi do Departamento de Psicoloxía publica a revista Gallaudet Chronicles of Psychology. O diario é administrado e editado por membros graduados do capítulo. As Crónicas están deseñadas para "imitar as revistas profesionais revisadas por pares" e brindan aos estudantes graduados a oportunidade de difundir a súa investigación de psicoloxía orixinal. En 2018, o capítulo publicará o quinto volume das Crónicas. 

No outono de 2010, o Departamento de Estudos para Xordos da universidade lanzou a Revista Dixital de Estudos para Xordos (DSDJ), a primeira revista académica e de artes creativas revisada por pares en lingua de acenos americana e inglés. O propio DSDJ publícase en contido totalmente baseado en vídeo e está dispoñible en liña. Ata a data, só publicáronse catro edicións de DSDJ, a máis recente publicouse en 2014.

 Facultade notable 

 Facultade  Cantidade de anos en servizo  Anos en servizo  Percival Hall Sr.  58 anos  1895-1953  Edward Allen Fay  57 anos  1866-1923  John B. Hotchkiss  53 anos  1869-1922  Edward Miner Gallaudet  46 anos  1864-1910  Amos G. Draper  44 anos  1873-1917  Irving S. Fusfeld  44 anos  1916-1960  Elizabeth Benson 44 anos  1926-1970 William C. Stokoe, Jr.  29 anos  1955-1984  R. Orin Cornett  19 anos  1965-1984  Teresa Blankmeyer Burke  13 anos  2005-presente  Betty G. Miller  17 anos 

 Lista dos presidentes da Universidade Gallaudet 

Edward Miner Gallaudet (1864-1910) 
Dr. Percival Hall (1910-1945) 
Leonard M. Elstad (1945-1969) 
Edward C. Merrill Jr. (1969-1983) 
W. Lloyd Johns (outubro de 1983-xaneiro de 1984) 
Jerry C. Le (1984-1988) 
Elisabeth A. Zinser (marzo de 1988) 
I. King Jordan Jr. (1988-2006) 
Robert Davila (2006-2009) 
T. Alan Hurwitz (2010–2015) 
Roberta Cordano (2016-presente) 

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Lingua de signos americana

Categoría:Universidades dos Estados Unidos de América
Categoría:Washington, D.C.