Propretor

Un propretor ( latín , pro praetore ), durante a República Romana, era aquel que ocupaba o cargo de pretor durante un ano en Roma, e tiña a intención de gobernar unha provincia, coa autoridade do pretor. Foi unha extensión do seu mandato, unha forma de promaxistratura.

 Historia 
Na República Romana, os pretores, como os cónsules, eran elixidos polo pobo romano reunido en comicios. Ao final do seu mandato, podían converterse en propretores ou gobernadores de provincias, por un ano. O primeiro propretor coñecido era do 241 a. C., e a súa función xeneralizouse nos dous séculos seguintes, ata que Lucio Cornelio Sila (r. 82 - 79 a. C.) fixo obrigatorio, na reforma constitucional, que os antigos maxistrados que tiñan o imperium exercesen nunha provincia como gobernador durante un ano. 

Unha lex Iulia da época de Xulio César limitaba a duración do mandato nunha provincia praetoria a só un ano, mentres que a dun consularis alcanzaba os dous anos.​Dión Casio, XLIII, 25.Cicerón, Orationes Philippicae, I, 8 e V, 3. Os gobernadores provinciais non tiñan soldo, aínda que algúns gastos eran cubertos polo Aerarium. Por iso, polo xeral, o empeño dos titulares era moitas veces enriquecerse mentres permanecían no cargo. Octavio Augusto foi o primeiro en compensar o cargo de gobernador provincial cun soldo.Dión Casio, LIII, 15.Suetonio, Vida de Augusto, 36.

Augusto, na reforma da administración provincial, quixo que os seus legados dirixiran as provincias imperiais, asumindo o título de Legatus Augusti pro praetore, para lembrar que foron nomeadas por el e a antiga natureza militar da pretura e da propretura.Dión Casio, LIII, 13.5. Algunhas das provincias imperiais foron encomendadas aos propretores a partir do 27 a. C.Dión Casio, LIII, 12.5-7.

 Notas 

Categoría:Títulos da Roma Antiga