Medicina interna

A medicina interna é unha especialidade médica que atende integralmente os problemas de saúde en pacientes adultos, ingresados nun centro hospitalario ou en consultas ambulatorias. 

É a rama da medicina que estuda os aspectos puramente médicos, excluíndo os cirúrxicos, das enfermidades e os trastornos das estruturas internas do corpo.

 Obxectivos 

 Guía ao enfermo na súa complexa traxectoria polo sistema sanitario hospitalario, dirixindo e coordinando a actuación fronte á súa enfermidade e coordinando ao resto de especialistas necesarios para obter un diagnóstico e tratamento axeitados.
 Os médicos internistas son os expertos a quen recorren os médicos de atención primaria e o resto de especialistas para atender a enfermos complexos cuxo diagnóstico é difícil, que se atopan afectados por varias enfermidades ou que presentan síntomas en varios órganos, aparellos ou sistemas do organismo.
 Dentro da extensa formación dos internistas, existe a posibilidade de que algúns deles se "subespecialicen" en certos campos do medicamento, focalizándose unicamente neles, como o control dos factores de risco cardiovascular, enfermidades infecciosas e moi especialmente o VIH, a insuficiencia cardíaca conxestiva, a enfermidade tromboembólica venosa e enfermidades autoinmunes, coidados paliativos ou unidades de pacientes crónicos complexos.
 Xeralmente o médico internista require a atención doutros especialistas á hora da realización de probas diagnósticas, como a Radioloxía en caso de necesitar un TAC ou unha RM, ao Dixestivo para endoscopias, ao cirurxián para toma de biopsias, etc., de tal maneira que de forma #coordinado selecciona as probas que máis conveñan para lograr un diagnóstico certeiro do paciente.

 Historia 
miniatura|A historia clínica e o exame físico son unha parte vital do proceso diagnóstico.A finais do século XIX comeza a desenvolverse a medicina hospitalaria, moi ligada ás clínicas universitarias, e xurdiu unha nova orientación na medicina xeral, máis ligada ás ciencias biomédicas básicas e á experimentación, que se chamou Medicina Interna. O internista é considerado, dende entón, o clínico por excelencia. Excluíronse deste campo as enfermidades cirúrxicas, obstétricas e pediátricas, que tamén constituían outras especialidades. Estas, xunto coa Medicina Interna, foron consideradas, dende aquela, como especialidades básicas.

O nome de "Medicina Interna" parece ter a súa orixe en Alemaña en 1880. Nese ano, Strumpell escribiu o primeiro tratado de Enfermidades Internas e, dous anos despois, en Wiesbaden, celebrouse o Primeiro Congreso de Medicina Interna.O obxectivo era indicar un campo da práctica médica no que os conceptos se baseasen nos novos coñecementos que ían xurdindo en fisioloxía, bacterioloxía e patoloxía, así como a exclusión dos métodos cirúrxicos na terapia empregada. Este novo campo tamén levaba a connotación de formación e formación académica. Ademais, estes médicos poderían actuar como consultores doutros especialistas. É dicir, a medicina interna sería como a medicina que trata as enfermidades desde dentro, desde o interior do corpo, xeralmente con medicamentos, en oposición á cirurxía que trata as enfermidades desde o exterior, con intervencións cirúrxicas.

A partir da segunda metade do século XX xorden  especialidades médicas, ramas da medicina interna. Pódese cometer o erro, que prexudica gravemente ao paciente, de que os especialistas non se responsabilizan dos pacientes que quedan fóra do ámbito da súa competencia particular e cada vez é máis habitual que un mesmo paciente sexa atendido por múltiples especialistas, co enfoques máis diversos e ás veces contraditorios.

 Características 

 A medicina interna é a especialidade da medicina que se encarga de manter a homeostase do medio interno.
 Historicamente, é unha especialidade exclusivamente hospitalaria, aínda que hai tendencias actuais noutras direccións: consultas en centros de especialidades periféricas, “hospitalización a domicilio” con equipos dirixidos por internistas, e integración en equipos de Atención Primaria para colaborar como consultores.
 Un especialista en medicina interna ou un internista non é un médico interno :
 En España, os médicos internos residentes (MIR) son os facultativos que, unha vez superados os 6 anos de grao teórico xeral de medicina e cirurxía, deben superar o exame MIR e formarse durante 5 anos para obter a especialidade de internista. Durante este período, os residentes reciben unha formación exhaustiva en aspectos teóricos e prácticos da especialidade, preparándoos para xestionar unha ampla variedade de condicións médicas en adultos. 
 En Portugal, o proceso para se converter en especialista en medicina interna é similar ao do Estado español. Após completar seis anos de formación en medicina xeral, os médicos deben superar un exame competitivo para obter unha praza como interno residente. A formación específica en medicina interna dura outros 5 anos. Ao final do período de residencia, os médicos están cualificados para traballar como especialistas en hospitais e outras instalacións médicas, así como para ofrecer consultas en centros de saúde.
 En México, o doutor interno (Doctor Interno de Licenciatura) é aquel que cursa 5º ou 6º curso da carreira de médico cirurxián (que, segundo a universidade, ten unha duración de 6 ou 7 anos) e un médico residente é aquel que, logo de ter a titulación de cirurxián, cursa unha especialidade médica (tras superar o respectivo Exame Nacional de Aspirantes a Residencias Médicas). No caso da Medicina Interna, ten unha duración de 4 anos na actualidade, realizándose o servizo social no último ano cunha duración de 3 a 4 meses, nunha comunidade rural ou cidade do interior do país. Ao rematar a súa especialidade, entrégase o diploma correspondente á especialidade de Medicina Interna. Na fala popular coñécese como internista.

 Outras especialidades médicas 

 Alergoloxía
 Atención primaria
 Gastroenteroloxía ou medicina do aparello dixestivo
 Cardioloxía
 Endocrinoloxía e nutrición
 Infectoloxía
 Hematoloxía
 Medicina deportiva
 Medicina intensiva
 Medicina preventiva
 Nefroloxía
 Neumoloxía (ou Pneumoloxía)
 Neuroloxía
 Oncoloxía
 Radiooncoloxía
 Reumatoloxía
 Uroloxía
 Xeriatría

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 



 Outros artigos 

 Antibiótico
 Enfermidades infecciosas
 Fármacos

 Ligazóns externas 

 Servizo de Medicina Interna (SERGAS)
 Sociedade Española de Medicina Interna

Categoría:Medicina
Categoría:Medicina preventiva