Raboalzado americano

O raboalzado americano (Oxyura jamaicensis) é un pato, que é unha das seis especies dentro do xénero Oxyura. Vive en hábitats con moita vexetación de América do Norte e tamén nas Illas Británicas, Francia e España (antes considerábase que tiña unha subespecie en América do Sur, pero xa non). Este pato foi introducido no Reino Unido na década de 1940, onde estableceu unha crecente poboación. Fóra de América, é considerada unha especie altamente invasora, o que fixo que moitos países iniciasen proxectos para a súa erradicación e protección dos ecosistemas locais.

 Taxonomía 
O raboalzado americano foi descrito formalmente en 1789 polo naturalista alemán Johann Friedrich Gmelin na súa edición revisada e ampliada da obra de Carl Linné Systema Naturae. Situouno, xunto con outros patos, gansos e cisnes no xénero Anas e acuñou para el o nome binomial Anas jamaicensis. Gmelin baseou a súa descrición no "cullerete de Jamaica" (Jamaica shoveler) que fora descrito en 1785 polo ornitólogo inglés John Latham a partir dun espécime que lle enviaran procedente de Xamaica. O raboalzado americano é situado agora, xunto con outras cinco especies, no xénero Oxyura, que foi introducido en 1828 polo naturalista francés Charles Lucien Bonaparte. O nome do xénero deriva do antigo grego oxus, que significa 'agudo, afiado', e oura, que significa 'rabo, cola'. O epíteto específico jamaicensis significa 'de Xamaica'. O Oxyura ferruginea foi anteriormente considerado como conespecífico co raboalzado americano, pero ao quedaren finalmente separados na clasificación en dúas especies distintas, o raboalzado americano é monotípico, é dicir, sen subespecies recoñecidas.

 Descrición 
miniatura|O raboalzado mericano mergullándose na auga
Son patos de corpo robusto compacto, de bico con forma de culler ou pa, e colas (rabos) longas e ríxidas que a miúdo levan alzadas. Teñen cabezas lixeiramente bicudas e pescozos grosos e bastante curtos. Os machos de raboalzado americano teñen píleos anegrados que contrastan coas súas meixelas brancas moi claras. No verán teñen corpos moi castaños con bicos azuis vivos. En inverno, son pola parte dorsal marróns agrisados apagados e máis claros pola parte ventral con bicos cincentos apagados. As femias e machos do primeiro ano son amarronados, similares aos machos en inverno pero cunha banda borrosa a través da mancha clara da meixela. En voo, os raboalzados americanos mostran partes superiores das ás totalmente escuras.Ruddy Duck Identification, All About Birds, Cornell Lab of Ornithology Como media, as femias son máis pequenas e de menos peso que os machos.

Teñen un bico curto e robusto con forma de culler deseñado para buscar alimento baixo a auga. Coa súa curta estatura, son considerados bos nadadores, pero cústalles máis traballo engalar. En comparación con outros patos, o raboalzado americano raramente voa, pero cando o fai, faino cun batido de ás moi rápido e preto da tona da auga. 

Unha característica física interesante na taxonomía deste pato son os sacos inchables da traquea e da cola ríxida e esófagos que usan nas exhibicións.  O rabo ou cola deste pato normalmente está alzado. 

 Medidas estándar Lonxitude total do corpo  340-430 mm Peso  560 g Envergadura alar  470 mm Ás  133-147,5 mm Cola  67-79 mm Culme do bico  38,5-41 mm Tarso  33-38 mm

 Vocalizacións 
Nin o macho nin a femia do raboalzado americano son moi vocais durante a maior parte do ano, aínda que son máis vocais cando cortexan e crían os fillos. Os machos producen unha curta chamada de tipo "aa-anh" e outros ruídos e explosións curtas. As femias teñen unha chamada moito máis aguda, a miúdo emiten un son "raanh" cando se comunican coas crías, chíos cando son perseguidas polos machos, e sopridos e sons nasais cara aos intrusos.

 Comportamento e ecoloxía 

 Reprodución e hábitos 
miniatura|Femia de raboalzado americano con seis parruliños.

A diferenza doutros cortexos de anátidos migratorios, nos que os emparellamentos ocorren nos terreos de invernada, este pato empeza o seu cortexo nos terreos de reprodución. O macho e a femia interaccionan agresivamente, mais malia a iso, as parellas poden estar tranquilas inmediatamente despois ou poucos minutos máis tarde. O seu hábitat de reprodución son os lagos con marisma e lagoas. 

Macho e femia son pouco vocalizadores, aínda que os machos producen un son repenicante distintivo ao bater a súa mandíbula inferior contra o peito. Este repenico fano con forza suficiente como para que aparezan remuíños de burbullas na auga. Esta exhibición coñecese como "burbulleo". Nunha resposta agresiva, o macho enfronta o seu rival mentres realiza o burbulleo. No cortexo, un macho que burbullea orienta o seu corpo lateralmente á femia. Nun grupo de aves que están cortexando no que hai máis dun macho, os machos adoitan realizan formas rapidamente alternantes de burbulleo de acordo coas respostas agresivas e sexuais que cambian constante e repentinamente. Nas expresións de cortexo, as femias na maior parte dos casos responden ás insinuacións do macho.

Nidifican en zonas de densa vexetación de marisma preto da auga. A femia constrúe o niño con herba, situándoo en sitios de vexetación alta para agochalo dos predadores. Unha rolada típica consta de 5 a 15 parruliños. As parellas fórmanse cada ano. Aínda que esta especie pode ter grandes roladas de pitos, o macho normalmente non toma parte na crianza. A femia incuba os ovos por 23–26 días mentres é protexida polo seu compañeiro. Unha vez que fan eclosión os ovos, os pitos tardan só un mes ou dous en estar totalmente listos para voar, pero como se fan independentes tan rápido, a miúdo acaban perdéndose do resto da rolada. As femias coidan das crías, pero nunca durante o período enteiro de emplumado.

As femias observáronse realizando parasitismo de posta. Non se identificou un factor claro que inflúa en que as femias poñan ovos noutros niños. Aínda que se observou que era máis probable que os ovos parasitos fosen de embrións machos que de femias. Se ben hai algunhas sospeitas de que a posta parasita está directamente vinculada coa falta de axuste entre a femia e os sinais ambientais.

Son migratorios e pasan o inverno en baías costeiras e lagos e lagoas non conxelados.

 Alimentación 

O raboalzado americano aliméntase principalmente de gran cantidade de materia vexetal, como sementes e raíces, así como insectos acuáticos e crustáceos. Unha gran porción da materia animal consumida son larvas ou pupas. Durante o inverno, a miúdo comen unha maior cantidade de alimento de orixe animal. O alimento búscano baixo a auga, unha actividade no que son moi expertos. Arrancan o alimento da superficie do substrato do fondo, movendo os seus picos aos lados mentres abren e pechan as mandíbulas. Isto permite que a comida quede nos seus bicos á vez que se filtran e desprenden as partículas de substrato. 

Debido a que toda esta actividade de busca de alimento ocorre cando o substrato enturba a auga, non seleccionan as presas utilizando a vista, senón usando a localización táctil de larvas e pupas. O raboalzado americano pode tamén alimentarse de pequenos moluscos e crustáceos, como bivalvos e anfípodos. Poden atopar estes organismos en augas en movemento usando a punta do bico, xa que esta ten moitas terminacións sensitivas que dirixen o pato á súa comida. A forma lixeiramente curvada da mandíbula tamén lles facilita esgazar eficientemente a materia vexetal subacuática.

Cando buscan as zonas con alimentos aleatoriamente distribuídas, sondan previamente con maior frecuencia os sitios proveitosos antes de investigar outras posibles áreas. Volver a visitar os sitios de alimentación que previamente foron proveitosos pode ser importante cando se explota un recurso alimenticio caprichosamente distribuído con densidades de presas que que é probable que se volvan recuperar rapidamente despois de seren explotadas.

 Control como especie invasora 
Como resultado de escapes de coleccións de aves silvestres na década de 1950, estas aves conseguiron establecerse en Gran Bretaña, desde onde se espallaron a outras partes de Europa. O comportamento de cortexo agresivo deste pato e a súa apetencia por hibridarse con especies nativas en perigo de extinción, como o raboalzado de cabeza branca (Oxyura leucocephala), do sur de Europa, causou preocupación entre os conservacionistas españois. Debido a isto, iniciouse un programa de erradicación do raboalzado americano en Gran Bretaña, que, como é habitual, foi criticado por organizacións animalistas; houbo tamén intentos de erradicación noutros países europeos.

Debido ao seu potencial colonizador e a constituír unha ameaza grave para as especies autóctonas, os hábitats ou os ecosistemas, esta especie foi incluída no Catálogo Español de Especies Exóticas Invasoras, regulado polo Real Decreto 630/2013, do 2 de agosto, estando prohibida en España a súa introdución no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio. Pola ameaza que supón para o raboalzado de cabeza branca, hai un programa para erradicalo de España.

En Europa o raboalzado americano está incluído desde 2016 na lista de Especies Alleas Invasivas preocupantes para a Unión (a lista da Unión). Isto implica que a especie non pode ser importada, reproducida, transportada, comercializada ou liberada intencionalmente no medio ambiente en toda a Unión Europea.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 


 Ruddy Duck Species Account – Cornell Lab of Ornithology
 Ruddy Duck - Oxyura jamaicensis  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 The Royal Society for the Protection of Birds (a prol da matanza desta especie invasora)
 Animal Aid (contra a matanza)
 Ruddy Duck Species Account at Massachusetts Breeding Bird Atlas 



Categoría:Anátidos
Categoría:Animais descritos en 1789