Secuestro de Anabel Segura

O 12 de abril de 1993, Anabel Segura, unha estudante universitaria de 22 anos, foi secuestrada por Emilio Muñoz Guadix coa axuda do seu amigo, Cándido "Candi" Ortiz Aón. Logo de ser raptada mentres facía footing en La Moraleja, Madrid, Segura foi retida nunha fábrica abandonada en Numancia de la Sagra, Toledo. Tentou escapar pero foi estrangulada ata a morte e enterrada nos terreos da fábrica.

En moitas ocasións, Ortiz e Muñoz prometeron en falso que liberarían a Segura en troques de cartos, mais os secuestradores nunca acudiron aos puntos de encontro polo diñeiro do rescate. Tres meses despois, en xullo de 1993, Muñoz e Ortiz enviaron á familia unha gravación de Felisa García, a muller de Muñoz, facéndose pasar por Segura. Ela dixo que estaba ben mentres choraba para que a sacasen de alí.

O 28 de setembro de 1995, Muñoz e Ortiz foron capturados e confesaron o secuestro e asasinato de Segura, así como a localización do seu cadáver. A muller de Muñoz, García, tamén foi detida por facerse pasar por Segura na cinta. En 1999, Muñoz e Ortiz foron condenados a 43 anos de prisión.

O secuestro de Segura tivo unha ampla cobertura nos medios e foi coñecido como un caso que "conmocionou a sociedade española". Os medios seguiron o caso durante dous anos despois do secuestro.

 Contexto 
 Vítima 
Anabel Segura Foles era unha rapaza de 22 anos de La Moraleja, un barrio residencial acomodado do concello de Alcobendas no norte da Comunidade de Madrid, España. Era a filla máis vella de José Segura Nájera, empresario do sector petroquímico, e a súa muller alemá Sigrid Foles. O seu pai comezara o seu negocio en Alemaña, onde coñeceu e casou con Sigrid. Volveron a España para criar a Anabel e a súa filla máis nova Sandra nunha acomodada zona residencial de golf. Segura era unha estudante de cuarto ano da universidade privada ICADE.

 Secuestradores 
Emilio Muñoz Guadix e a súa muller Felisa, trasladáronse dende Vallecas cos seus fillos ao concello de Toledo de Pantoja, para ter un mellor futuro para a súa familia. Emilio traballaba como repartidor en Madrid para unha empresa de paquetería.

Cándido Ortiz, amigo da infancia de Muñoz, mudouse a Escalona. Dedicábase á fontanaría e adoitaba viaxar á capital para traballar.

 Crime 
miniatura|Urbanización de La Moraleja, o lugar onde vivía e foi secuestrada Segura.

 Secuestro 
Na mañá do 12 de abril de 1993, Muñoz e Ortiz dirixíronse aos arredores da urbanización La Moraleja coa intención de secuestrar a alguén. Segundo fontes da investigación, estaban convencidos de que a zona era "bingo seguro". Segura, como facía todas as mañás, saía cun chándal e un walkman a facer footing ao barrio Intergolf de La Moraleja, onde vivía. A familia de Segura estaba fóra da cidade.

Ortiz e Muñoz baixaron dunha furgoneta branca e agarraron a Segura a punta de coitelo. Puxérona na furgoneta e marcharon. Segura opuxo resistencia, perdendo o chándal e o walkman na loita.

Antonio, un conserxe da próxima Escola Escandinava, foi testemuña do suceso. Como a furgoneta xa estaba en marcha cando Antonio se decatou do que pasaba, non puido distinguir o número de matrícula porque estaba sen as lentes. Despois chamou á policía.

 Asasinato 
Segura estivo retida nunha fábrica abandonada en Numancia de la Sagra, Toledo. Intentou sen éxito escapar dos seus captores. Morreu estrangulada e foi enterrada nos arredores da fábrica.

 Investigación 
 Chamadas de rescate 
Ortiz e Muñoz decidiron continuar co seu plan e pedir cartos polo falso rescate de Segura. O 14 de abril, dous días despois do secuestro, os secuestradores solicitaron a suma de 150 millóns de pesetas para a "liberación" de Segura. Esta foi a primeira das 15 chamadas que fixeron á familia, quen nomeou o avogado Rafael Escuredo como o seu mediador. José Segura hipotecou a súa vivenda, mesmo ofreceu 15 millóns de pesetas a quen puidese ofrecer unha pista válida para atopar a Segura. Tamén se contrataron empresas especializadas na resolución de secuestros. En dúas ocasións, os representantes da familia acudiron ao punto acordado cos secuestradores para pagar o rescate, pero ningún dos dous secuestradores chegou ao punto.

 Gravación falsa 
Tres meses despois do secuestro, Muñoz e Ortiz enviaron á familia unha gravación na que se escoitaba a suposta voz de Segura, quen dixo que estaba ben mentres choraba para que a sacaran de alí. Pero en realidade, era a voz de Felisa García, a muller de Muñoz, que se facía pasar por Segura a petición do seu marido.

Un veciño de Escalona, Toledo, chamou á policía tras escoitar as cintas coa voz dos secuestradores na televisión. O home dixo: "Esa é a voz de Candi, o fontaneiro da miña vila". O 28 de setembro de 1995, esa chamada levou á policía a deter a Ortiz e posteriormente a Muñoz e á súa muller.

 Encarceramento 
Muñoz e Ortiz confesaron o secuestro e asasinato de Segura e dixeron que só o fixeran para recibir unha recompensa e que non quixeron matala. En 1999, Muñoz e Ortiz foron condenados a 39 anos de cárcere, pero o Tribunal Supremo elevou as penas a 43 anos de cárcere. Mentres tanto, Felisa levaba seis meses de prisión, por encubrir o secuestro e facerse pasar por Segura na cinta.

En 2013, Emilio Muñoz saíu en liberdade cando xa levaba 18 anos no cárcere. Cándido Ortiz morreu no cárcere en 2009.

 Atención dos medios de comunicación 
Este caso de secuestro e asasinato recibiu moita cobertura nos medios, e cualificouse como "o caso que conmocionou España". O caso comparouse co asasinato de Diana Quer, outra moza madrileña que foi secuestrada e asasinada na Pobra do Caramiña, Galicia.

 Monumento 
O 10 de maio de 2021 inagurouse un monumento a Anabel Segura xunto ao Centro Cívico que leva o seu nome en Alcobendas.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 ¿Quién sabe donde? Por Anabel. Programa do 06/04/1995 
 La huella del crimen. El secuestro de Anabel. 2009

Categoría:1993