Pontevedra, Buenos Aires

Pontevedra é unha cidade do oeste do Gran Buenos Aires, Arxentina. Pertence ao partido de Merlo na provincia de Buenos Aires.

Pontevedra fundouse en 1873 grazas ao esforzo de Miguel Navarro Viola e Enrique Quintana. É a segunda poboación máis antigo do partido logo de Merlo. Considérase como data de fundación da cidade o 14 de outubro de 1873, cando os primeiros poboadores tomaron posesión dos terreos que previamente adquiriran. Por lei 11135 da Provincia de Buenos Aires, o 9 de outubro de 1991 Pontevedra foi declarada cidade.
dereita|miniatura|Miguel Navarro Viola, fundador de Pontevedra.

 Xeografía 
dereita|miniatura|Avenida Eva Perón-Ruta Provincial 21.
Pontevedra limita ao oeste-noroeste con Mariano Acosta, ao norte con Parque San Martín, ao nordés con Libertad, ao suroeste co Partido de Marcos Paz, ao sur con Veinte de Junio e ao leste con González Catán.

A principal vía de comunicación de Pontevedra coas outras localidades do Gran Buenos Aires é a Ruta Provincial 21. No barrio La Teja atópase o punto máis elevado do partido de Merlo con respecto ao nivel do mar: 30,8 m.

 Toponimia 
esquerda|miniatura|250x250px|Primeira escola de Pontevedra, inaugurada en 1882. O actual edificio construíuse a principios da década de 1930.
Pontevedra débelle o seu nome á vila galega de Pontevedra, talvez por suxestión de Manuel Rodríguez Fragio, veciño de Merlo de destacada actuación pública no distrito e oriúndo de Galicia.

O 17 de marzo de 1990, a cidade foi rebautizada con motivo da visita do alcalde de Pontevedra José Rivas Fontán, quen celebrou unha Acta de irmandade e asistencia recíproca co goberno municipal de Merlo, para un mellor mellor coñecemento de ambas as localidades.

 Historia 
dereita|miniatura|Parroquia da Inmaculada Concepción, coa Cruz de Santiago.
En 1580 Juan de Garay fundou por segunda vez a Cidade de la Trinidad y Puerto de Buenos Aires, tomando posesión efectiva das mesmas en forma de estancias en nome do Rei de España. 

Entre as primeiras entregas, que foron rodeando a cidade de Buenos Aires, estaban as concedidas a María González e á súa irmá Ana; a primeira casou con José Rubin de Celius e a segunda co capitán Domingo de Videla. Xa nos albores do século XVIII, Francisco de Merlo adquiriu ambas as estancias, que á súa morte foron vendidas a Antonio Rodríguez Verón e posteriormente os sucesores deste vendéronllas a Ramón Guerrero. Anos máis tarde, Juan Ortiz de Rozas (fillo de Juan Manuel de Rosas) e Cándido Pizarro mercáronas en sociedade, pero esta non durou moito. Resolveron venderlle estas terras a Gregorio de Lezama, quen sen coñecelas sequera llas transferiuao empresario irlandés Thomas Gahan.IrishGenaology.com.ar  Xenealoxía da familia Gahan na Arxentina con fotografías de parte dos seus membros. Thomas Gahan chegou ao país xunto cos seus irmáns John, Catherine e Martha en 1837, dedicouse á gandaría e foi membro do primeiro goberno comunal de Merlo en 1865. Gahan bautizou a súa estancia como Estancia 11 de Octubre. 
dereita|miniatura|A antiga Estación Pontevedra (Estación 20 de Junio desde 1950), inaugurada en 1908.
En 1873 Gahan decidiu venderlle a estancia a un grupo de investidores integrado por Manuel Quintana (que sería co tempo presidente da República), o seu irmán Enrique Quintana, Miguel Navarro Viola, Julio Harry Wulf e Valdemar Lausen.

Segundo estudos históricos a fundación de Pontevedra foi grazas ao esforzo de Miguel Navarro Viola e Enrique Quintana, dous dos integrantes do grupo investidor, naquel momento fundadores do poboado de de Billinghurst.Centro de Investigaciones Históricas de Billinghurst . Eles decidiron levar a cabo a traza do lugar e a venda da terra en mensualidades, método utilizado por primeira vez na Arxentina e que foi levado a cabo pola compañía inmobiliaria La Terrenal, propiedade do holandés Friedrerich Dewnhy e o italiano Daniel Miroli. É posible que o nome da Estancia 11 de Octubre se deba a que cada 11 de outubro se celebra na Arxentina o día de martillero público.Corporación de Rematadores y Corredores Inmobiliarios .

Concretada a operación, encomendóuselle o deseño do lugar ao agrimensor Juan Dillon (fillo), enxeñeiro municipal do partido de Merlo, quen recibiu a influencia dos poboadores de orixe francesa, tomando en conta a distribución da cidade de París, para envorcala ao deseño de Pontevedra, afectando a división en lotes da vila, quinteiros e granxas, para proceder á súa venda. 
dereita|miniatura|Vella Escola Pía no que foi o casco de estancia de Thomas Gahan, nos arredores de Pontevedra.
Neste trazado, os lotes estaban comprimidos en bloques de 10.000 varas cadradas; situouse un centro urbano cunha praza dobre, e outras catro máis, simétricas, a certa distancia, diferenciándose polas súas liñas de avanzada doutras vilas próximos, incluído Merlo. Unha rúa de 40 varas dividía o centro urbano en dous partes: de NE a SO; no resto das rúas, a medida era de 10 varas (8,66 m). Cada tanto intercalábase unha rúa de 20 varas de ancho, presentando un moderno deseño que tivo un erro: non tivo en conta os cursos de auga e os seus vales de inundación. 

As rúas foron nomeadas en referencia a diversos A rúa principal leva o nome de Avenida da Unión.

Concretadas as vendas, o casco da estancia de Gahan foi adquirido polo presbítero Natalio Márquez que estivera por moitos anos á fronte da parroquia de Merlo. Ao seu falecemento, deixou no seu testamento expreso mandato de que ese lugar fose cedido a unha institución relixiosa para a instalación dun colexio. Cumprindo este desexo, a Orde de San José de Calasanz —cuxos membros son máis coñecidos como Escolapios— instalou unha das famosas Escolas Pías cara a fins do século XIX, pechada a mediados do século XX. Na actualidade alí funciona unha ONG.

 Autonomía 
Desde hai algúns anos en Pontevedra existe un movemento autonomista que forma parte da Asociación Provincial para o Recoñecemento de Novos Municipios —integrado por máis de 60 movementos autonomistas na provincia de Buenos Aires— cuxa intención é a de conformar xunto coa cidade de Veinte de Junio, pertencente ao Partido de La Matanza, un novo partido que como novo nome sería Partido de Nuevo Oeste.

Proxéctase a autonomía de ambas as cidades co futuro de unirse debido a que a súa xeografía e economía van en perfecta concondancia e o seu fundamento principal é que ambos os partidos de Merlo e La Matanza non as teñen en conta nos seus proxectos de Obras Públicas.

 Imaxes 

 Características sociais 
dereita|miniatura|Entrada a Barrio Rivadavia (Pontevedra).
O progreso foi modificando a poboación, pero aínda persisten os trazos impresos nas vellas xeracións, de inmigrantes de distintas latitudes que aquí se arraigaron, algúns buscando refuxio en zonas apartadas e de boas terras, escapando talvez das pestes que arrasaban Buenos Aires alá por 1870 (cólera e febre amarela), trasladando os seus coñecementos de labranza, dedicándose ao cultivo de hortalizas e sobre todo á produción de espárragos, actividade que hoxe foi substituída por outros cultivos. A expectativa anual de outrora estaba centrada en dúas festas: a do Entroido, cuxos corsos souberon ter fama pola concorrencia que masivamente se envorcaba nas rúas que se destinaban a tal fin, e pola Festa do Espárrago, con elección dunha raíña. 
miniatura|dereita|Estación Marinos del Crucero General Belgrano, Barrio Rivadavia.
O 8 de decembro celébrase o día da patroa, a Inmaculada Concepción.

Pontevedra conta con dúas escolas primarias públicas, tres privadas e unha escola media. A Escola N.º 4 fundouse en 1882.

Os barrios que integran Pontevedra son: Pontevedra Centro, que corresponde ao núcleo fundado en 1873 e onde se acha o centro administrativo e comercial; Barrio Alegre, Lomas de Pontevedra, Barrio El Sol, Monte Cardacci, El Zorzal, La 20, La Loma, El Vivero, Las Torres, Barrio Cepa, Santa Julia, Santa Marta, Los paraguayos, Las Delicias, El Ombú, Villa Angélica, Rivadavia, Las Campanillas, La Teja, Santa Ana, Juancito, La Aldea e Papa Francisco, que data de 2015.

En Pontevedra atópanse un gran número de casas de fin de semana, quintas pertencentes a escolas católicas e campos deportivos de distintos clubs como o Club Deportivo Morón e o Club Ferro Carril Oeste. A Asociación Traballadores da Sanidade Arxentina (ATSA) ten un predio destinado ao esparexemento dos seus afiliados.

 Economía 
Pontevedra conta cunha zona industrial que abarca 90 hectáreas. A primeira industria instalada foi unha fábrica de queixos propiedade de Juan Invernizzi. Na actualidade hai establecementos fabrís dedicados a diversos sectores. 

Por décadas o frigorífico pertencente á Compañía Elaboradora de Produtos Alimenticio (CEPA) proveu de empregos aos veciños de Pontevedra e até un club deportivo leva o seu nome. Logo de estar pechada por tres anos, en 2006 a empresa JBS Swift Arxentina pertencente ao grupo brasileiro Friboi adquiriu as instalacións da frigorífico Cepa, e o 14 de xullo de 2008 inaugurouse unha moderna planta procesadora de alimentos coa que se crearon 500 novos postos de traballo.

No predio da mesma construíuse a sede corporativa da compañía e un Centro de Distribución para o abastecemento do mercado interno. Ademais, comezouse a construír unha planta destinada á elaboración de subproductos derivados de graxa animal. Na sede corporativa, que abarca 2300 m² de oficinas especialmente construídas no predio, trasladouse o management e os mandos medios da compañía; para concentrar alí a xestión integral das operacións de JBS Swift Arxentina no país.

 Irmandamentos 
 Pontevedra 

 Parroquias 
+Igrexa católicaDioceseMerlo-MorenoParroquiasInmaculada Concepción, Virxe da Paz

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

Categoría:Cidades da Arxentina