Orde franciscana

A palabra franciscano ou seráficoO termo "seráfico" é un adxectivo derivado de "serafín", os anxos de maior xerarquía no catolicismo. Está relacionado coa serenidade anxelical, referido á tranquilidade característica de San Francisco. refírese aos seguidores dunha das ordes relixiosas que seguen a Regra de San Francisco, referida a Francisco de Asís, relixioso que viviu no século XIII. Os franciscanos adoitan levar unha vida sinxela, e algunha das súas ordes seguen votos de obeciencia, pobreza e castidade.

O papa Francisco, a pesar de non ser de ningunha orde franciscana, elixiu o seu nome en honor a San Francisco de Asís debido á súa sinxeleza e dedicación aos pobres, para simbolizar a súa esperanza de que a Igrexa Católica se centre máis en servir aos necesitados.

 Estrutura 
esquerda|miniatura|269x269px|Provincia da Inmaculada Concepción, en laranxa. En Portugal a provincia é independente desde o século XV, chamada dos Mártires de Marrocos; os franciscanos portugueses (frades da prove vida) tiñan unha estreita relación coa provincia de Santiago (no mapa, en cor rosada).

 Provincias 
Nas ordes relixiosas, incluída a franciscana, unha provincia é unha división territorial e administrativa dentro da orde. Funciona como unha unidade organizativa que agrupa varios conventos ou casas relixiosas dentro dunha área xeográfica. Provincias na Orde Franciscana As provincias están dirixidas por un ministro provincial, que ten autoridade sobre os frades e conventos desa rexión, baixo a supervisión do ministro xeral da orde. Dentro dunha provincia, pode haber subdivisións máis pequenas chamadas custodias.

 Ramas 
Hoxe, hai tres ramas principais das ordes franciscanas, que xurdiron a partir de interpretacións diferentes da Regra de San Francisco, especialmente en relación coa pobreza e a propiedade de bens: 

 Franciscanos Conventuais, máis flexibles nese aspecto, foron recoñecidos oficialmente en 1517.
 Franciscanos Observantes, seguiron unha interpretación máis estrita da Regra.
 Franciscanos Capuchinos, xurdiron no século XVI buscando un retorno á vida eremítica e austera do fundador.

Ademais destas, existe a terceira orde de San Francisco, que inclúe a terceira orde regular, formada por comunidades relixiosas que seguen a espiritualidade franciscana, e a orde franciscana segrar, composta por laicos que aplican os principios de San Francisco na súa vida cotiá.

Principalmente, estas ordes pertencen á Igrexa Católica Romana ou á Anglicana, pero tamén existen pequenas comunidades na Igrexa Antiga Católica e en diversas tradicións Protestantes.

 Controversias 
A finais de 2014, no primeiro ano do papado de Francisco a orde foi noticia por un escándalo de fraude financeira que ameazou a súa estabilidade económica.

A pesar da súa longa historia de compromiso con valores de pobreza e simplicidade, a orde franciscana non estivo exenta de controversias e polémicas. Dentro da orde produciuse un intenso debate sobre a verdadeira natureza da pobreza apostólica, que en ocasións provocou cismas e redefinicións das súas regras no século XIV. A disputa sobre as dimensións e significado da pobreza foi especialmente prominente durante o papado de Xoán XXII, que desafiou a interpretación estrita da pobreza que defendían moitos membros da orde e levou a unha división dentro da orde.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Terceira orde de San Francisco

Categoría:Franciscanos