Pontífice máximo

O pontífice máximo (en latín pontifex maximus) era o sumo sacerdote do colexio de pontífices ( Collegium Pontificum ) na Roma Antiga. Esta era a posición máis importante na antiga relixión romana, aberta só aos patricios ata o 254 a. C., cando un plebeo ocupou por primeira vez esta posición. Aínda que en realidade é o cargo máis poderoso do sacerdocio romano, o pontifex maximus ocupaba oficialmente o quinto posto no rango dos máis altos sacerdotes romanos ( Ordo Sacerdotum ), por detrás do Rex Sacrorum e dos flamines maiores ( Flamen Dialis , Flamen Martialis , Flamen Quirinalis ).

O cargo foi esencialmente relixioso baixo a primeira República Romana, politizouse gradualmente ata que, comezando con Augusto, foi incorporado á posición do emperador no período imperial. Os emperadores posteriores serían denominados pontifex maximus, incluíndo a Graciano (r.  367 - 383), pero durante o reinado de Graciano a frase foi substituída na titulación imperial pola frase latina: pontifex inlytus ("honorable pontífice"), un exemplo seguido do co-emperador menor de Graciano Teodosio I e que foi utilizado polos emperadores a partir de entón, incluíndo o co - augusti Valentiniano III ( r.  425 - 455 ), Marciano ( r.  450 - 457 ) e o augustus Anastasius Dicorus ( r.  491 - 518). O primeiro en adoptar a alternativa inclytus a maximus puido ser o rebelde augustus Magnus Maximus ( r.  383 - 388 ).

A palabra pontifex e o seu derivado "pontífice" convertéronse en termos usados ​​polos bispos cristiáns,  incluíndo o bispo de Roma. O título de pontifex maximus aplicouse na igrexa católica latina para o Papa, aparece en edificios, monumentos e moedas papais do Renacemento e dos tempos modernos. A lista oficial de títulos do Papa que figura no Annuario Pontificio inclúe "sumo pontífice" ( latín : summus pontifex ) como cuarto título, sendo o primeiro "bispo de Roma".

 Notas 

Categoría:Títulos da Roma Antiga