Sergei Witte

Sergei Iulievich Witte (en F.L. Ageenko and M.V. Zarva, Slovar' udarenii (Moscova: Russkii yazyk, 1984), p. 547. nado o  e finado o , foi un estadista ruso que ocupou o cargo de primeiro primeiro ministro do Imperio Ruso, substituíndo ao emperador como xefe de goberno. Nin liberal nin conservador, atraeu capital estranxeiro para impulsar a industrialización de Rusia. A estratexia de Witte foi evitar o perigo de guerras.Towards the Flame: Empire, War and the End of Tsarist Russia by Dominic Lieven

Witte serviu baixo os dous últimos emperadores de Rusia, Alexandre III  e Nicolao II.Harcave, Sidney. (2004). Count Sergei Witte and the Twilight of Imperial Russia: A Biography, p. xiii. Durante a Guerra Ruso-Turca (1877–1878), ascendeu a unha posición na que controlaba todo o tráfico que pasaba fronte ao ferrocarril de Odesa. Como ministro de Facenda entre 1892 e 1903, Witte supervisou unha extensa industrialización e logrou que o goberno monopolizase o control sobre un sistema ampliado de liñas ferroviarias.

Tras meses de inquietude civil e brotes de violencia no que se coñeceu como a Revolución Rusa de 1905, Witte redactou o Manifesto de Outubro do 17 de outubro e a comunicación gobernamental asociada para establecer un goberno constitucional. Con todo, non estaba convencido de que resolvería os problemas de Rusia coa autocracia tsarista. O 20 de outubro de 1905, Witte foi nomeado como o primeiro presidente do Consello de Ministros do Imperio Ruso (efectivamente primeiro ministro). Co apoio do seu Consello, deseñou a primeira constitución de Rusia. Porén, en poucos meses, Witte caeu en desgraza como reformista debido á continua oposición da corte a estes cambios. Renunciou antes de que se reunise a Primeira Duma o . Witte estaba plenamente convencido de que resolvera o problema principal: proporcionar estabilidade política ao réxime, pero, segundo el, o "problema campesiño" determinaría o carácter das actividades da Duma.Witte's Memoirs, p. 359.

É amplamente considerado como unha das figuras clave da política rusa a finais do século XIX e principios do século XX.The Cambridge History of Russia: Volume 2, Imperial Russia, 1689-1917, p. 56, 468 Orlando Figes describiu a Witte como o "gran ministro de Facenda reformista da década de 1890",Figes, p. 41 "un dos ministros máis ilustrados de Nicolao",Figes, p. 8 e o arquitecto da nova orde parlamentaria de Rusia en 1905.Figes, p. 217.

 Familia e primeiros anos 
O pai de Sergei Witte, Julius Christoph Heinrich Georg Witte, procedía dunha familia luterana de alemáns bálticos.Os seus devanceiros remóntanse a mediados do século XVII, vivindo en Friedrichstadt, no Gobernado de Curlandia, con nomes de pía alemáns. Converteuse á Igrexa Ortodoxa Rusa ao casar con Yekaterina Fadeyeva. Julius foi incluído na nobreza en Pskov, pero trasladouse como funcionario civil a Saratov e Tiflis (a actual Tbilisi, Xeorxia). Sergei foi criado na facenda dos pais da súa nai. O seu avó materno era Andrei Mikhailovich Fadeyev, gobernador de Saratov e conselleiro privado no Cáucaso, e a súa avoa era a Princesa Helene Dolgoruki. Sergei tiña dous irmáns (Alexander e Boris) e dúas irmás (Olga e Sophia). A mística Helena Blavatsky era a súa prima.

Witte estudou nun ximnasio en Tiflis, pero interesouse máis pola música, a esgrima e a equitación que polo estudo. Completou os estudos no Ximnasio I en KishinevKto-is-kto.ru  e comezou a estudar Ciencias Físico-Matemáticas na Universidade de Novorossiisk en Odesa en 1866, graduándose como o mellor da súa clase en 1870.Harcave, p. 33. Tras completar os estudos, dedicou un tempo ao xornalismo, mantendo relacións próximas cos eslavófilos e con Mikhail Katkov.

Despois dun accidente nas vías do ferrocarril de Odesa a finais de 1875, no que morreron moitas persoas, Sergei Witte foi arrestado e condenado a catro meses de prisión. Porén, mentres recorría a sentenza nos tribunais, Witte dirixiu os ferrocarrís de Odesa, logrando un esforzo extraordinario no transporte de tropas e materiais de guerra durante a guerra ruso-turca (1877-1878). Esta acción chamou a atención do Gran Duque Nicolao Nikolaevich, quen reduciu a súa condena a dúas semanas. Witte desenvolveu un innovador sistema de operacións en dobre quenda para superar os atrasos nos ferrocarrís.

En 1879, Witte aceptou un posto en San Petersburgo, onde coñeceu á súa futura esposa. En 1880 mudouse a Kíiv. En 1883 publicou un traballo titulado Principios das tarifas ferroviarias para o transporte de carga, no que tamén tratou cuestións sociais e o papel da monarquía. Este traballo incrementou a súa popularidade no goberno. En 1886, foi nomeado xestor dos ferrocarrís do Suroeste, unha empresa privada con sede en Kíiv, destacando pola súa eficiencia e rendibilidade. Por esa época, coñeceu ao tsar Alexandre III, pero entrou en conflito cos seus asesores ao advertir do perigo de empregar dúas potentes locomotoras de mercancías para lograr altas velocidades no tren real. As súas advertencias confirmáronse co desastre ferroviario de Borki en outubro de 1888, tras o cal Witte foi nomeado director dos ferrocarrís estatais.

 Carreira política 


 Ferrocarrís 
Witte traballou na xestión ferroviaria durante 20 anos, tras comezar como vendedor de billetes. Chamou a atención do ministro de Finanzas, Ivan Vixnegradski, quen o nomeou director de Asuntos Ferroviarios dentro do Ministerio de Finanzas de Rusia, cargo que desempeñou de 1889 a 1891. Durante ese período, supervisou un ambicioso programa de construción ferroviaria. Naquel momento, menos dunha cuarta parte dos pequenos sistemas ferroviarios estaban baixo control estatal directo, pero Witte iniciou unha expansión das liñas de ferrocarril e traballou para converter o servizo ferroviario nun monopolio estatal. Ademais, conseguiu o dereito de asignar empregados en función do seu rendemento ou mérito, en lugar de acudir a enchufismos políticos ou familiares.

En 1889, publicou un ensaio titulado Aforro Nacional e Friedrich List, no que citaba as teorías económicas de Friedrich List para xustificar a necesidade dunha industria nacional forte, protexida da competencia exterior mediante barreiras arancelarias.

Unha nova lei de aduanas foi aprobada en 1891, impulsando a industrialización cara ao cambio de século. Mentres Witte traballaba para lograr a industrialización, tamén defendeu a educación práctica. Sostiña que os ferrocarrís operados polo estado serían inútiles "a menos que se esforcen ao máximo por promover a educación técnica..."

O tsar Alexandre III nomeou a Witte ministro en funcións de Camiños e Comunicacións en 1892. Este cargo deulle o control dos ferrocarrís en Rusia e a autoridade para reformar as tarifas aplicadas. "Os ferrocarrís rusos convertéronse gradualmente en algúns dos ferrocarrís máis eficientemente operados do mundo".Boublikoff, p. 313 Os beneficios eran elevados: máis de 100 millóns de rublos de ouro ao ano para o goberno (a cantidade exacta é descoñecida debido a defectos na contabilidade).

En 1892, Witte coñeceu a Matilda Ivanovna (Isaakovna) Lisanevich nun teatro. Witte empezou a cortejala, animándoa a divorciarse do seu marido xogador e casar con el. O matrimonio foi un escándalo, non só porque Matilda era unha divorciada, senón tamén porque era unha xudía convertida. Isto custoulle a Witte moitas das súas conexións coa alta nobreza, pero o tsar protexeuno.

 Ministro de Finanzas 
En agosto de 1892, Sergei Witte foi nomeado Ministro de Finanzas, cargo que ocupou durante once anos, logrando case dobrar os ingresos do imperio. Ata 1905, os asuntos relacionados coa industria e o comercio dependían deste ministerio. Durante o seu mandato, acelerou enormemente a construción do ferrocarril Transiberiano e puxo un forte énfase na creación dun sistema educativo para formar persoal cualificado para a industria, incluíndo o establecemento de novas escolas comerciais. Era coñecido por nomear subordinados segundo os seus méritos académicos ou profesionais, en lugar de por conexións políticas ou clientelismo. En 1894, Witte negociou un tratado comercial de 10 anos co Imperio Alemán en termos favorables para Rusia. Na súa morte, o tsar Alexandre III recomendoulle ao seu fillo que escoitase a Witte, a quen consideraba o seu ministro máis competente.

En 1895, como parte dunha campaña contra os efectos negativos do alcoholismo, Witte estableceu un monopolio estatal sobre o alcohol, que se converteu nunha das principais fontes de ingresos para o goberno ruso. En 1896, Witte asinou o tratado Li-Lobanov con Li Hongzhang da Dinastía Qing, que garantiu a Rusia o dereito de construír o ferrocarril oriental chinés a través do nordeste da China, acurtando significativamente o traxecto do Ferrocarril Transiberiano cara ao seu terminal oriental en Vladivostok. Porén, tras a Intervención Tripla, Witte opúxose firmemente á ocupación rusa da península de Liaodong e á construción dunha base naval en Port Arthur no marco da convención Rusia-Qing de 1898.

 O patrón ouro 
En 1896, Sergei Witte levou a cabo unha importante reforma monetaria para establecer o rublo ruso no patrón ouro. Esta medida fomentou a actividade de investimento e incrementou o fluxo de capital estranxeiro cara a Rusia. Ademais, en 1897, Witte promulgou unha lei que limitaba o número de horas de traballo nas empresas e, en 1898, reformou os impostos comerciais e industriais.B. V. Ananich & R. S. Ganelin (1996) "Nicholas II," p. 378. In: D. J. Raleigh: The Emperors and Empresses of Russia. Rediscovering the Romanovs. The New Russian History Series. Por iniciativa súa, fundouse en 1899 o Instituto Politécnico de Petrogrado.

No verán de 1898, Witte presentou un memorando ao tsarWitte's Memoirs, pp. 211–215 propoñendo a convocatoria dunha conferencia agrícola para reformar a comunidade campesiña. Este esforzo deu lugar a tres anos de debates sobre leis destinadas a abolir a responsabilidade colectiva e facilitar o asentamento dos campesiños en terras situadas nas rexións periféricas do imperio. Moitas das súas ideas serían adoptadas máis tarde por Piotr Stolypin.

En 1902, o seu aliado, o ministro do Interior Dmitrii Sipyagin, foi asasinado. A fin de continuar coa modernización da economía rusa, Witte convocou e dirixiu a Conferencia Especial sobre as Necesidades da Industria Rural. Este encontro tiña como obxectivo elaborar recomendacións para futuras reformas e recompilar datos que as xustificasen. Cara a 1900, o crecemento da industria manufacturera fora catro veces máis rápido que no período anterior de cinco anos e seis veces máis rápido que na década previa. O comercio exterior de bens industriais de Rusia era equiparable ao de Bélxica. En 1904, formouse a Unión de Liberación, que demandaba reformas económicas e políticas.

 Empeoramento das relacións co Xapón nos anos 1890 
Nos anos 1890, Sergei Witte controlou a política de Asia Oriental. O seu obxectivo era a expansión pacífica do comercio con Xapón e a China. No entanto, Xapón, cunha forza militar modernizada e ampliada, derrotou facilmente as anticuadas tropas chinesas na Primeira Guerra Sino-Xaponesa (1894–1895). Rusia viuse na tesitura de colaborar co Xapón, co que mantiña boas relacións dende había anos, ou de actuar como protectora da China fronte ao Xapón. Witte escolleu a segunda opción, e en 1894, Rusia, Alemaña e a Francia forzaron a Xapón a suavizar os termos do tratado de paz imposto a China. Como resultado, Xapón tivo que devolver a Península de Liaodong e Port Arthur a China, ambas as dúas situadas no suroeste de Manchuria, unha provincia chinesa.

Esta nova posición de Rusia enfureceu a Tokio, que decidiu que Rusia era o principal inimigo na súa procura por controlar Manchuria, Corea e China. Witte subestimou o crecemento económico e militar do Xapón e sobrestimou a forza militar de Rusia. En 1896, Rusia asinou unha alianza coa China a través do Tratado Li-Lobanov, o que levou en 1898 á ocupación e administración rusa (con persoal e policía propios) de toda a península de Liaodong. Rusia tamén fortificou Port Arthur, que permanecía libre de xeo, e completou o Ferrocarril Oriental Chinés, unha infraestrutura propiedade rusa que cruzaba o norte de Manchuria de oeste a leste, ligando Siberia con Vladivostok.

En 1899, estalou a Revolta dos Boxers na China, durante a cal os chineses atacaron a estranxeiros. Unha ampla coalición de potencias occidentais e o Xapón enviaron forzas armadas para rescatar as súas misións diplomáticas en Pequín. O goberno ruso aproveitou a oportunidade para enviar un exército substancial a Manchuria, e en 1900, Manchuria convertérase nunha base completamente incorporada ao Imperio Ruso. Isto provocou que Xapón se preparase para enfrontarse militarmente a Rusia.B. V. Ananich, and S. A. Lebedev, "Sergei Witte and the Russo-Japanese War." International Journal of Korean History 7.1 (2005): 109-131. Online

 Perda de poder 
Nun memorando, Sergei Witte tentou utilizar os informes dos presidentes dos zemstvo como unha condena cara ao Ministerio do Interior. Durante un conflito político relacionado coa reforma agraria, Vyacheslav von Plehve acusouno de formar parte dunha conspiración xudeu-masónica. Segundo Vasily Gurko, Witte dominaba ao irresoluto tsar, e os seus opositores consideraron que era o momento axeitado para desfacerse del.

O , Witte foi nomeado presidente do Comité de Ministros do Imperio Ruso, cargo que ocupou ata outubro de 1905. Aínda que formalmente era unha promoción, esta posición carecía de poder real. A súa saída do influente posto de Ministro de Finanzas foi artellada baixo a presión da aristocracia terratenente e dos seus inimigos políticos dentro do goberno e da corte. Non obstante, os historiadores Nicholas V. Riasanovsky e Robert K. Massie suxiren que a oposición de Witte ás ambicións rusas sobre Corea levou á súa dimisión en 1903.Riasanovsky, N. V. (1977) A History of Russia, p. 446

 Carreira diplomática 

Sergei Witte foi chamado novamente ao proceso de toma de decisións gobernamentais para tratar a crecente axitación civil. Confrontado cunha oposición cada vez maior e, tras consultar con Witte e o príncipe Sviatopolk-Mirsky, o tsar emitiu un ukase de reforma o 25 de decembro de 1904, con vagas promesas.Harold Williams, Shadow of Democracy, p. 11, 22 Tras os disturbios do Domingo Sanguento de 1905, Witte proporcionou 500 rublos (equivalentes a 250 dólares) a Padre Gapon para que o líder da manifestación abandonase o país. Witte recomendou que o goberno emitise un manifesto en relación coas demandas da poboación.Williams, p. 77 Unha das propostas de reforma foi elaborada por Ivan Goremykin e un comité composto por representantes elixidos dos zemstvo e dos consellos municipais, baixo a presidencia de Witte. O 3 de marzo, o tsar condenou aos revolucionarios e o goberno emitiu unha prohibición estrita contra calquera nova axitación a favor dunha constitución.Williams, p. 22-23

O tsar chamou a Witte para negociar o fin da Guerra ruso-xaponesa. Foi enviado aos Estados Unidos para participar nas conversas como plenipotenciario do emperador ruso, xunto co barón Roman Rosen, Mestre da Corte Imperial de Rusia."Text of Treaty; Signed by the Emperor of Japan and Czar of Russia," New York Times. Outubro 17, 1905. As negociacións de paz leváronse a cabo en Portsmouth, Nova Hampshire.

A Witte recoñécenselle as súas brillantes habilidades negociadoras durante as discusións do Tratado de Portsmouth, que resultaron nun acordo final no que Rusia perdeu pouco. Porén, a derrota na guerra co Xapón marcaba o comezo do fin do Imperio Ruso. Polo seu labor, Witte foi nomeado Conde.Massie, Nicholas and Alexandra P.97

Logo deste éxito diplomático, Witte escribiu ao tsar para destacar a urxencia de implementar reformas políticas no país. Estaba insatisfeito coas propostas de Alexander Bulygin, o sucesor de Sviatopolk-Mirsky. O manifesto do  creou unha Duma como un corpo consultivo, cuxos representantes non serían elixidos de maneira directa e cun sistema de cualificación baseado en clase e propiedade que excluía á maior parte da intelixentsia e das clases traballadoras do sufraxio. Estas propostas provocaron numerosas protestas e folgas en todo o país, que culminaron na Revolución rusa de 1905.

 Revolución de 1905 e Presidente do Consello de Ministros 
Witte describiu a resposta habitual do réxime á crise de 1904–1905 como unha "mestura de covardía, cegueira e estupidez".Figes, p. 186

O 8 de xaneiro de 1905, Witte e Sviatopolk-Mirskii foron abordados por unha delegación de intelectuais liderada por Maxim Gorki, que lles rogaba que negociasen cos manifestantes. Despois de que o goberno publicase advertencias sobre "medidas resoltas" contra as reunións nas rúas encabezadas polo pai Gapon, temían un enfrontamento violento, que finalmente tivo lugar. Non tiveron éxito nas súas xestións, xa que o goberno cría que podería controlar o Padre Gapon.Figes, p. 175 Gorki, tras deixar as súas tarxetas de visita con Witte e Mirskii, foi arrestado xunto cos demais membros das deputacións.Figes, p. 179

A finais de 1905, Witte foi abordado polos asesores do tsar, nun esforzo por salvar o país do colapso total. O 9 de outubro de 1905, acudiu ao Palacio de Inverno para unha reunión na que lle advertiu ao tsar, "con brutal franqueza", de que o país estaba á beira dunha revolución catastrófica que, segundo el, "borraría mil anos de historia". Witte presentoulle ao tsar dúas opcións: ou nomear un ditador militar ou aceptar reformas amplas e profundas. Nun memorando argumentando a favor dun manifesto, Witte expuxo as reformas necesarias para tranquilizar ás masas.

Argumentou a favor das seguintes reformas: a creación dun parlamento lexislativo (Duma Imperial) elixido mediante sufraxio democrático; o outorgamento de liberdades civís; o establecemento dun goberno de gabinete e unha "orde constitucional".Figes, p. 191 Estas demandas, que basicamente comprendían o programa político do Movemento de Liberación, eran un intento de illar á esquerda política mediante a pacificación dos liberais.

Witte destacou que a represión sería unha solución temporal e arriscada, xa que cría que as forzas armadas, cuxa lealdade estaba en dúbida, poderían colapsar se se empregaban contra as masas. A maioría dos asesores militares do tsar concordaron con Witte, ao igual que o Gobernador de San Petersburgo, Dmitri Feodorovich Trepov, que exercía unha influencia considerable na corte. Só cando o curmán do tsar Nicolao II, o Gran Duque Nicolao, ameazou con dispararse a si mesmo se o tsar non aceptaba as demandas de Witte, tras o intento do tsar de nomealo ditador, Nicolao II accedeu. Sentíase avergoñado de ser forzado por un antigo "funcionario de ferrocarrís", un home considerado un burócrata e "home de negocios", a ceder o seu poder autocrático.

Witte afirmou máis tarde que a corte do tsar estaba preparada para usar o Manifesto como unha concesión temporal e logo regresar á autocracia "cando a onda revolucionaria remitise".Figes, p. 192

En outubro, Witte foi encargado de formar o primeiro goberno de gabinete do país, e ofreceu aos liberais varios ministerios: o Ministerio de Agricultura a Ivan Shipov, o Ministerio de Comercio e Industria a Aleksandr Guchkov, o Ministerio de Xustiza a Anatolii Koni e o Ministerio de Educación a Evgenii Troubetzkoi. Tamén se lles ofreceron cargos ministeriais a Pavel Milyukov e ao príncipe Georgii Lvov. Con todo, ningún destes liberais aceptou unirse ao goberno. Witte tivo que formar o seu gabinete con "burócratas tsaristas e nomeados sen confianza pública". O Partido Democrático Constitucional dubidaba de que Witte fose capaz de cumprir as promesas feitas polo tsar en outubro, coñecendo a forte oposición do tsar ás reformas.Figes, p. 194–5

Witte argumentou que o réxime tsarista só podía salvarse dunha revolución mediante a transformación de Rusia nunha "sociedade industrial moderna", onde se fomentasen as "iniciativas persoais e públicas" e onde un Rechtsstaat garantise as liberdades civís.

Nas dúas semanas posteriores ao Manifesto de Outubro, producíronse varios pogroms contra os xudeus, especialmente en San Petersburgo e Odesa. Witte ordenou unha investigación oficial, que revelou que a policía de San Petersburgo organizara, armara e proporcionara vodka ás masas antisemitas, e mesmo participara nos ataques. Witte esixiu a persecución do xefe de policía da cidade, implicado na impresión de panfletos antisemitas, pero o tsar interveu para protexelo.Figes, p. 197 Witte consideraba que o antisemitismo era "considerado de moda" entre a elite.Figes, p. 242 Tras o pogrom de Kishinev de 1903, Witte declarara que se os xudeus "compoñen arredor do cincuenta por cento dos membros dos partidos revolucionarios", era "culpa do noso goberno. Os xudeus están demasiado oprimidos".Figes, p. 82

Nunha ocasión, Pavel Milyukov enfrontouse a Witte para preguntarlle por que non se comprometía cunha constitución. Witte respondeu que non podía "porque o tsar non o desexa".Figes, p. 195 Witte estaba preocupado de que a corte só estivese a utilizalo, como xurdiu nas conversas con membros do Partido Kadet.

Despois da súa hábil diplomacia, Witte foi nomeado presidente do novo Consello de Ministros do Imperio Ruso, equivalente a primeiro ministro, e formou o gabinete de Sergei Witte, sen pertencer a ningún partido, xa que non existían naquel momento. A partir de entón, o tsar deixou de ser o xefe do goberno. "Inmediatamente tras a miña nomeación como presidente do Consello Imperial, deixei claro que o procurador do Santo Sínodo Konstantin Pobedonostsev non podía permanecer no cargo, xa que representaba claramente o pasado".Witte's Memoirs Foi substituído polo príncipe Aleksei D. Obolenskii. Trepov e Aleksandr Bulygin foron destituídos e, tras moitas discusións, Piotr Nikolaevich Durnovo foi nomeado ministro do Interior o 1 de xaneiro de 1906; este nomeamento considérase un dos maiores erros da administración de Witte.

Segundo Harold Williams: "Ese goberno estaba case paralizado desde o comezo. Witte actuou inmediatamente instando á liberación de presos políticos e á eliminación das leis de censura."Williams, p. 166 Aleksandr Guchkov e Dmitrii Shipov negáronse a traballar co reaccionario Durnovo e a apoiar o goberno. O , o tsar nomeou a Trepov Mestre do Palacio sen consultar a Witte, manténdose en contacto diario co emperador; a súa influencia na corte era primordial.

"Ademais, estalou unha violencia masiva nos días posteriores á publicación do Manifesto de Outubro. A principal fonte do malestar non estaba relacionada co Manifesto, senón que tomaba forma de ataques por parte de bandas nas cidades contra os xudeus. En xeral, as autoridades ignoraron os ataques."

O 8 de novembro, os mariñeiros en Kronstadt amotináronse. Ese mesmo mes, as provincias fronteirizas aproveitaron claramente o debilitamento de Rusia central para mostrar a súa oposición. Witte escribiu máis tarde nas súas Memorias sobre as minorías étnicas do imperio:

O 10 de novembro, Polonia rusa foi colocada baixo lei marcial.

A posición de Witte non estaba ben establecida. Os liberais mantivéronse obstinados e negáronse a colaborar. A Unión Campesiña Panrusa instou o pobo ruso a negarse a realizar os pagos de redención ao goberno e a retirar os seus depósitos dos bancos que poderían estar suxeitos a accións gobernamentais.Williams, p. 220 Witte prometeu unha xornada laboral de oito horas e tratou de garantir préstamos vitais de Francia para evitar a bancarrota do goberno.

Witte enviou un enviado ao banco dos Rothschild; estes responderon:

 "estarían dispostos a prestar plena axuda ao préstamo, pero non estarían en posición de facelo ata que o goberno ruso promulgase medidas legais para mellorar as condicións dos xudeus en Rusia. Como considerei que non era digno conectar a solución da nosa cuestión xudía co préstamo, decidín renunciar á miña intención de conseguir a participación dos Rothschild."Witte's Memoirs, p. 293-294
O 24 de novembro, por decreto imperial, publicáronse regulamentos provisionais sobre a censura de revistas e xornais.


O 16 de decembro, Lev Trotski e o resto do comité executivo do soviet de San Petersburgo foron arrestados. En febreiro de 1906, o Ministro de Agricultura, Nikolai Kutler, dimitiu; Witte negouse a nomear a Aleksandr Krivoshein. Nas semanas seguintes, fixéronse cambios e engadidos á constitución rusa de 1906, confirmando ao emperador como o ditador en política exterior e o comandante supremo do exército imperial ruso e da mariña imperial rusa. Os ministros seguían sendo responsables só ante Nicolao II, non ante a Duma.

A "cuestión campesiña" ou as reformas agrarias convertéronse nun tema candente; segundo Goremykin e Dmitri Trepov, había que limitar a influencia da "Duma da Ira Pública". Os bolxeviques boicotearon as eleccións. Cando Witte descubriu que Nicolao nunca tivo intención de honrar esas concesións, dimitiu como Presidente do Consello de Ministros. A posición e influencia do xeneral Trepov, o gran duque Nicolao, os Centos Negros e as avasalladoras vitorias dos Kadetes nas eleccións lexislativas rusas de 1906, forzaron a Witte a dimitir o , feito que se anunciou oficialmente o .

Witte confesoulle a Aleksander Polovtsov en abril de 1906 que o éxito das represións tras o Levantamento de Moscova en 1905 resultou na perda de toda influencia que tiña sobre o tsar. A pesar das protestas de Witte, Durnovo foi autorizado a levar a cabo "unha serie de medidas represivas brutais, excesivas e, a miúdo, totalmente inxustificadas".Figes, p. 201

En 1906, o Padre Gapon regresou a Rusia tras o exilio e declarou o seu apoio ao goberno de Witte.Figes, p. 178n O 30 de abril de 1905, Witte propuxo a Lei de Tolerancia Relixiosa, seguida polo edicto do 30 de outubro de 1906, que outorgaba status legal aos cismáticos e sectarios da Igrexa Ortodoxa Rusa, a igrexa estatal establecida.

Witte argumentou que poñer fin á discriminación contra os rivais relixiosos da Igrexa Ortodoxa "non prexudicaría a igrexa, sempre que esta adoptase as reformas necesarias para revivir a súa vida relixiosa". Aínda que os "xerarcas superiores" da Igrexa consideraron durante un tempo a idea de autogoberno, a esixencia de Witte de que esta viñese acompañada de tolerancia relixiosa "garantiu que regresasen aos brazos da reacción".Figes, p. 69 Witte fixo esta demanda (autogoberno a cambio de tolerancia relixiosa) coa esperanza de "cativar" aos importantes grupos comerciais das minorías étnicas das comunidades xudías e dos Antigos Crentes.

 Membro do Consello de Estado 
miniatura|O neto de Witte, Lev Kirillovich, nun retrato de Valentin Serov
Segundo Dmitri Filosofov, Witte era a única persoa talentosa no goberno, pero causou moitos problemas a Rusia. Filosofov afirmaba que Witte destruíu a autocracia non desde fóra, como os revolucionarios, senón desde dentro. Aínda que Witte non conseguiu manter a confianza do tsar, continuou na política rusa como membro do Consello de Estado, pero nunca máis foi nomeado para un cargo administrativo no goberno. Foi ostracizado polo establecemento ruso. En xaneiro de 1907, atopouse unha bomba colocada na súa casa. O investigador Pavel Aleksandrovich Aleksandrov demostrou que a Okhrana, a policía secreta tsarista, estaba implicada. Durante a tempada de inverno, Witte viviu en Biarritz e comezou a escribir as súas Memorias, pero regresou a San Petersburgo en 1908.

Durante a Crise de Xullo en 1914, tanto Grigorii Rasputin como Witte instaron desesperadamente ao tsar a evitar o conflito e advertiron que Europa se enfrontaba a unha calamidade se Rusia participaba. Porén, os seus consellos foron ignorados. O embaixador francés Maurice Paléologue queixouse ao Ministro de Asuntos Exteriores Sergei Sazonov.

 Morte 

Sergei Witte faleceu en febreiro de 1915 na súa casa de San Petersburgo. A súa morte repentina foi atribuída a meninxite ou a un tumor cerebral. O seu funeral, de terceira clase, celebrouse no Mosteiro Aleksander Nevskii. Na lápida de granito negro, ademais das datas habituais de nacemento e morte, gravouse outra data: o 17 de outubro de 1905, en referencia á presentación do Manifesto de Outubro. Witte non tivo fillos biolóxicos, pero adoptou os fillos do primeiro matrimonio da súa esposa. Segundo Edvard Radzinskii, Witte solicitou sen éxito que o título de conde fose outorgado ao seu neto, L. K. Naryshkin (1905-1963).

A reputación de Witte foi revalorizada en Occidente despois de que as súas memorias secretas se publicasen en tradución en 1921. Estas memorias foran completadas en 1912 e gardadas nun banco en Baiona, Francia. Witte deixara instrucións de que non poderían publicarse durante as vidas del e dos seus contemporáneos. O embaixador ruso en Francia, Vasilii Maklakov, recibiu o manuscrito da viúva de Witte. O manuscrito orixinal das súas memorias consérvase agora no Arquivo Bakhmeteff de Historia e Cultura de Rusia e Europa do Leste da Universidade Columbia.

 Notas  

 Véxase tamén 

 Bibliografía 












Categoría:Nados en 1849
Categoría:Finados en 1915
Categoría:Imperio Ruso
Categoría:Primeiros ministros de Rusia