Adèle Haenel

Adèle Haenel, nada o 11 de febreiro de 1989 en Montreuil, é unha actriz  francesa. Coñecida popularmente no seu país dende a adolescencia por filmes como Les Diables de Christophe Ruggia e aclamada pola crítica. Foi candidata aos César na categoría de mellor actriz revelación en 2008 e 2012, gañou dous César en 2014 e 2015, o de mellor actriz secundaria en Suzanne e o de mellor actriz por Les Combattants. 

O 3 de novembre 2019, Mediapart publicou unha reportaxe sobre a súa relación co director Christophe Ruggia, baseada na rodaxe de Les Diables (2002) e a actriz acusou ao director de tocamentos e de acoso sexual cando tiña entre 12 e 15 anos, e nunha longa entrevista filmada con Edwy Plenel e Marine Turchi reafirmou as súas acusacións, para logo presentar unha denuncia. Moitos observadores consideran que esta intervención de Adèle Haenel constitúe un gran punto de inflexión na emancipación da muller no cinema francés e, en xeral, como unha extensión do movemento MeToo.

Feminista comprometida pola súa elección de papeis e posicións públicas, a súa marcha durante o 45 César, en febreiro de 2020, tras a concesión do César ao mellor director a Roman Polanski —condenado en 1977 nos Estados Unidos por  actos sexuais ilícitos cunha menor de 13 anos e con numerosas acusacións de violacións e agresións sexuais nas décadas de 1970 e 1980 - testemuña a división dentro do cinema francés en canto ao status que se debe outorgar aos depredadores sexuais na industria e, de xeito máis amplo, na loita contra a violencia sexual contra das mulleres e dos nenos.

 Traxectoria 

 Mocidade e formación 
Adèle Haenel naceu nunha vila da metrópole do Gran París e criouse alí. Seu pai, austríaco, traballaba como tradutor e súa súa nai, como profesora de animación 3D. 

Con cinco anos realizou o seu primeiro curso de teatro. e lembra imitar nesa época personaxes de debuxos animados, en especial de Tex Avery. Xa máis grandiña, e máis en serio deu clases de teatro en Montreuil e logo recibiu clases preparatorias económicas e comerciais no Lycée Montaigne de París coa intención de entrar no HEC Paris mais ao final estudou socioloxía e economía na universidade ata o máster.. Paralelamente á súa profesión de actriz, segue estudos de física e bioloxía mariña.

 Traxectoria cinematográfica e teatral 

 Primeiro papel e primeira ruptura co cine (2000-2005) 
En 2000, con once anos,. Adèle Haenel acompañou ao seu irmán a un casting, e logrou o seu primeiro papel no filme Les Diables, malia ela «non considerar por un segundo facer este traballo».

A película conta o amor incestuoso de dous orfos fuxidos, Joseph (Vincent Rottiers) e súa irmá Chloé (Adèle Haenel), autista non verbal e alérxica ao contacto físico, unha historia inspirada en parte na vida do propio director Christophe Ruggia, quen, coa axuda da súa irmá Véronique Ruggia, traballou durante seis meses antes de rodar cos dous novos actores, co fin de «darlles confianza para que puideran enfrontarse a cousas difíciles: autismo, espertar á sensualidade, nudez, descubrimento do seu corpo». E así, dende a preparación ata a promoción da película, durante «case un ano cando os nenos estiveron desvinculados das súas familias». Finalmente, a película tivo a súa estrea en 2002.

En 2005 Adèle Haenel, agora estudante de secundaria e animada por un familiar no que confiara, decidiu romper todo contacto con Christophe Ruggia. Adèle Haenel relata nesta ocasión «declaracións de amor culpabilizantes» do director, a súa «influencia permanente» e «escenas nas que se se sentira incómoda, soa, na súa casa». En 2019 declarou: «Coñecín este rapaz, comezara a ter sexualidade e a fábula de Christophe Ruggia xa non aguantou». Nese momento, ela dixo que non vira «ningún outro resultado que a morte del ou ela, ou a renuncia a todo», e finalmente tomou a decisión de cortar vínculos coa industria cinematográfica, o que lle deu a sensación de «renunciar a moitas cousas» e «a unha parte de si mesma», así como unha «incomodidade enorme»: depresión, pensamentos suicidas e un «medo visceral para coñecer a Christophe Ruggia». Evoca eses anos «nos que non podía cos nervíos», onde ela non podía «case terse en pé». A súa familia cría daquela que se trataba dunha crise adolescente, pero a súa nai xa sospeitaba algún «abuso» por parte de Christophe Ruggia. Entón decidiu mergullarse «a fondo» en estudos de filosofía, «para que endexamais ninguén volva a pensar no seu lugar». Antes de dar o seu testemuño a Mediapart en 2019 confiou en entrevistas que rodar Les Diables fora para ela un calvario doloroso e que non puidera ver a película, evocando o perigo de «control» do director, o seu poder para «dar forma a un actor», ou incluso unha experiencia «traumática», «incandescente, tola, tan intensa que despois [ela] se avergoñaba dese momento».

 Primeiros premios e candidaturas (2006-2012) 
En 2006 Christel Baras, directora de casting da película Les Diables -que anos despois afirmaría estar «farta desta lea e de recrutala para o filme de de Christophe Ruggia»-, pediulle que interpretase a Floriane, a capitá dun equipo de natación sincronizada en Naissance des pieuvres, o primeiro filme de Céline Sciamma. Ao aceptar o papel, comentoulle a Céline Sciamma dos "problemas" que aconteceran na súa película anterior e falou por primeira volta deste tema. Por este papel, foi candidata nos César de 2008 na categoría de mellor actriz revelación. En 2009 rodou en Suíza o telefilme Déchaînées, dirixido por Raymond Vouillamoz, que gañou múltiples premios en festivais de televisión. En 2011, durante o Festival de Cannes, Haenel protagonizou tres películas en diferentes categorías e foi candidata a "mellor actriz revelación" polo seu papel en L'Apollonide: Souvenirs de la maison close de Bertrand Bonello. En 2012 recibiu o premio Lumière á actriz revelación e o Shooting Star Award da Berlinale.

miniatura| Adèle Haenel en 2014, gañando o seu César ao mellor papel secundario pola súa interpretación na película Suzanne
En 2014 logrou o César á mellor actriz de repartición polo seu papel na película Suzanne de Katell Quillévéré e en 2015 recibiu o César á mellor actriz polo seu papel en Les Combattants de Thomas Cailley, así como o premio Romy-Schneider.

A mediados da década de 2010 considerárona a «nova musa do cinema de autor», e comparouse con Isabelle Adjani e Gérard Depardieu.

 Cinema independente (2016-2020) 
A finais de 2016 interpretou unha doutora nova na película La fille inconnue dos irmáns Dardenne. Reescribiron o papel, escrito primeiro para unha personaxe máis vella, despois de coñecela por casualidade. Así, segundo eles, tivo un papel determinante no proxecto: «Sen Adèle Haenel non habería película».
esquerda|miniatura| Adèle Haenel e Hannah Herzsprung na estrea austríaca de Les Fleurs fanées (2017).
En 2017 protagonizou a película 120 Battements par minute dirixida por Robin Campillo. O 70 Festival de Cannes recibiuna moi ben e gañou o gran premio do xurado, o premio FIPRESCI, a Queer Palm, así como o premio do público no festival de cinema de Cabourg. A actriz interpreta a  Sophie, unha militante do grupo de activistas de prevención da sida Act Up-Paris nos anos 90. Este papel valeulle unha candidatura ao César en 2018 ao mellor papel secundario.

En 2018, interpretou unha muller implicada na Revolución Francesa na película histórica Un people et son roi dirixida por Pierre Schoeller.

Durante o Festival de Cannes de 2019, a actriz participou en tres películas: Portrait de la jeune fille en feu de Céline Sciamma, no concurso oficial, Les héros ne meurent jamais de Aude Léa Rapin na Semana da Crítica e Le Daim de Quentin Dupieux, que abriu a Quincena de Realizadores. A prensa sinalou que «estes tres filmes demostran a versatilidade da actriz que gusta das novas experiencias mais permanece fiel a Céline Sciamma que a dirixiu en Naissance des pieuvres». Sobre a película Le Daim a propia Adèle Haenel indicou que tiña «unha gran reserva fronte á ausencia do feminismo nos filmes de Quentin Dupieux» e aceptou o papel despois de asegurarse de que podía reinterpretar a súa personaxe «para que se corresponda coas [súas] ideas feministas». Escrita para ela pola súa antiga compañeira Céline Sciamma, Portrait de la jeune fille en feu conta unha historia de amor no século XVIII entre o seu personaxe de Héloïse, a piques de casar, e a pintora Marianne (interpretada por Noémie Merlant), emerxe segundo ela como a súa película principal, indicando: «É coma se fose o caldo de cultivo dos meus dez anos como actriz».

En 2020, tras a nominación de Portrait de la jeune fille en feu os Globos de Ouro, Adèle Haenel asinou coa Creative Artists Agency, a maior axencia de artistas de Hollywood. O 29 de xuño a Academia dos Óscar designouna como un dos 819 novos votantes.

 Fin da carreira cinematográfica, elección do teatro 
En maio de 2022, mentres actuaba nunha obra de teatro en Milán, anunciou nunha entrevista para Il Manifesto a súa decisión de deixar de traballar para cineastas establecidos. Non obstante, indicou dúas excepcións á regra: rodar para Céline Sciamma ou para artistas principiantes. Declarou que se ía dedicar ao teatro e axudar a vítimas de abuso. O seu desexo de afastarse do cinema dominante coincidiu coa súa saída da nova película de Bruno Dumont, L'Empire un proxecto que considerou intencionadamente racista e reaccionario, cunha trama argumental chea de chistes sobre a cultura da cancelación e a violencia sexual e un desprezo deliberado «ás vítimas e persoas en situación vulnerable».

En maio de 2023 confirmou nunha carta aberta a Télérama que remataría definitivamente a súa carreira no cinema, despois de catro anos de ausencia, para denunciar «a compracencia xeral da profesión cara aos agresores sexuais e [...] a forma en que este ambiente colabora coa mortal orde ecocida racista do mundo» e denunciou que o papel do cinema na sociedade era «facer que a orde burguesa sexa tan natural como o azul do ceo» e declarou que «continuar a considerar este sistema desexable é criminal».

 Privacidade 
Adèle Haenel afirmouse lesbiana durante o discurso que pronunciou o 28 de febreiro de 2014 tras recibir o César á mellor actriz de repartición pola película Suzanne de Katell Quillévéré e despois fixo pública a súa relación coa directora Céline Sciamma, coa que filmou por primeira vez en Naissance des pieuvres. As dúas separáronse amigablemente en 2018, antes de comezar a rodaxe de Portrait de la jeune fille, a súa segunda película xuntas, e seguiron sendo amigas despois. Haenel declarou en abril de 2022 ao diario italiano Il manifesto que a única cineasta consagrada coa que podería considerar traballar de novo no cine era Sciamma «porque a nosa relación vai máis aló do traballo, pero terá que ser noutro sistema económico».

 Affaire de Christophe Ruggia 
O , Mediapart publicou unha nova na que Adèle Haenel acusaba ao director Christophe Ruggia de sobala e acoso sexual cando tiña entre 12 e 15 anos. Ao día seguinte, a Sociedade de Directores de Cinema someteu ao realizador a un procedemento de exclusión, mentres Haenel deu a Mediapart unha longa entrevista en vídeo para explicar por que estaba a romper o silencio. Despois de declarar durante a investigación «a xustiza ignóranos, nós ignoramos a xustiza», explica a continuación os motivos polos que non quixo presentar unha denuncia contra Ruggia, por considerar deficiente a xustiza en canto á consideración e tratamento da violencia machista e sexual: «Hai violencia sistémica contra as mulleres no sistema de xustiza. O sistema xudicial menospreza as mulleres. Os tribunais condenan unha de cada dez violacións, que significa iso para as outras nove? Por todas estas vidas? Para min, é en gran parte por elas que fago isto hoxe».

Non obstante, a fiscalía fíxose cargo do caso polos cargos de acoso sexual e agresión sexual. O 26 de novembro, tras unha comparecencia xudicial, Haenel finalmente decidiu presentar unha denuncia e, o 20 de xaneiro de 2020, acusouse a Ruggia.

Despois de catro anos de investigación, a fiscalía de París esixiu un xuízo contra Christophe Ruggia por agresión sexual a unha menor, e solicitou a súa remisión ao xulgado penal. Mantéñense dúas circunstancias agravantes: a minoría de Adèle Haenel no momento dos feitos e a posición de autoridade de Ruggia. O 3 de agosto de 2024, France Presse (AFP) soubo que un xuíz instrutor ordenou o martes 30 de xullo o xuízo contra o realizador os días 9 e 10 de decembro ante o Tribunal Penal de París por agresión sexual agravada cometida a Adèle Haenel cando era menor de idade. No seu auto de remisión, a maxistrada destacou especialmente as denuncias «de forma detallada, coherente e precisa» da actriz.

Acontecemento importante do movemento MeToo en Francia, o discurso de Adèle Haenel constitúe un punto de inflexión para a emancipación da muller no cine e fóra dese ámbito. Impactou especialmente o mundo do cinema francés, no que grandes figuras e os principais organismos representativos deron o seu apoio.

 Posicións políticas 
Adèle Haenel sitúase politicamente na extrema esquerda  trotskista, cun forte compromiso feminista . . LGBT+, antirracista e comprometida socialmente, que a levou denunciar o que considera discriminación entretecida no marco dunha orde burguesa e patriarcal que exerce a violencia sexual, machista e racista no medio académico artístico co que rompe, e afirma en particular a promoción dun modelo alternativo no contexto da creación teatral e da loita contra da violencia de xénero e dos abusos sexuais a mulleres e nenas. Ligando tamén estes temas coa cuestión fundamental do feminismo radical de tipo marxista, tamén é activa na cuestión da violencia policial, anticolonialista, ecoloxista e comprometida coa causa polestina, a islamofobia e o antisemitismo.

 Primeiras posicións en temas sociais, racismo, violencia policial e ecofeminismo 

En 2018 asinou un artigo publicado en Le Monde, animando á xente a defender a ZAD de Notre-Dame-des-Landes como « lugar real que loita por construír imaxinarios ». En 2020, participou, con outras personalidades, na manifestación contra a violencia policial organizada a convocatoria da comisión de apoio á familia Adama Traoré . .. Apoiou á ecofeminista Sandrine Rousseau para as primarias presidenciais do Polo Ecoloxista de 2021.

 Compromiso comunista revolucionario 
Con motivo das eleccións presidenciais de 2022, achegouse publicamente ao partido trotskista Revolución Permanente (RP). ; escisión do NPA ), e participou na campaña da candidata Anasse Kazib. Esta último, así e todo, non puido obter as sinaturas suficientes para presentar a súa candidatura. Despois participou en varias conferencias do partido. En mai 2022, explica que se converteu en anticapitalista : En primeiro lugar « mobilizada en cuestións de feminismo […], deuse de conta que os sistemas están ligados " porque « ningunha emancipación é posible no marco do capitalismo ».

En febreiro de 2023, nunha xuntanza organizada polos colectivos Du Pain et des Roses e Le Poing Levé, dúas organizacións vinculadas a RP, apelou a unha folga xeral anovable como parte do movemento contra do proxecto de reforma das pensións .. Tamén acusou ao goberno de Élisabeth Borne de estar «  composto por violadores » .. Estas posicións provocaron unha vaga de reaccións violentas . e ciberacoso , coa resposta dunha columna de apoio publicada a favor da actriz por activistas e personalidades como a cineasta Céline Sciamma e a escritora Annie Ernaux . ..

Adèle Haenel tamén está entre os asinantes dunha columna publicada en Politis ., que xulga en particular que as mulleres van ser as primeiras vítimas da reforma ..

Fixo acto de presenza con outras personalidades nun mitin de apoio aos folguistas na refinería de Normandía en marzo de 2023 ..

 Feminismo, dereitos LGBT+ e loita contra a SGBV 
En febreiro de 2018 foi unha das 300 personalidades que fundaron o colectivo 50/50, posto en marcha pola asociación "Le Deuxième regard" co obxectivo de considerar unha maior igualdade entre homes e mulleres no sector cinematográfico, aproveitando as secuelas do caso Weinstein para « transformar un momento en movemento », en « superando o monotema da violencia sexual " para « avanzar con medidas concretas » . ..

Comprometida máis concretamente coas vítimas de abusos sexuais e contra da delincuencia infantil, no marco do sistema sociocultural de poder que denuncia, participa na marcha contra a violencia machista e a violencia machista que se celebra en París o 23 novembro de 2019 .. Son moitas as pancartas que lle renden homenaxe polo seu testemuño en Mediapart uns días antes, ou citan as súas palabras .

En février 2020, nunha entrevista dedicada ao seu testemuño contra Christophe Ruggia, declarou que « non hai recursos suficientes destinados para cambiar a situación » sobre a igualdade de xénero e pon en dúbida a presenza no goberno de « un representante á que diferentes mulleres acusaron de agresión sexual e abuso de autoridade », en alusión a Gérald Darmanin ..

Vincula este activismo con outros ámbitos do seu compromiso, incluíndo, en sentido amplo, o anticolonialismo, o igualitarismo antirracista e o comunismo revolucionario, a liberación LGBT+ 
Catégorie:Article à référence souhaitée
En octobre 2023, asinou unha petición na que afirmaba que « a liberación de Palestina é tamén unha causa feminista ", atribuíndo a orixe da violencia « a situación colonial en Palestina, que leva máis de 75 anos que está na raíz de toda esta violencia ».

 Saída durante os César 2020 

 Contexto 
Ao se achegar a 45º cerimonia dos César,  dimitiu colectivamente o consello de administración da Académie des César, incluído o seu presidente Alain Terzian, por mor das críticas ao seu modo de funcionamento .. O cinema francés dividiuse aínda máis logo de J'accuse de Roman Polanski recibir doce candidaturas, malia a polémica que rodeou esta última tras unha nova acusación de violación, á vez que figura entre os filmes con máis candidaturas Portrait de la jeune fille en feu, a última película de Céline Sciamma, protagonizada por Adèle Haenel que volveu quedar nomeada César á mellor actriz e que, segundo Libération, cristalizaba « os desafíos da era post- #MeToo - tras o seu testemuño denunciando as agresións sexuais supostamente cometidas contra ela polo director da súa primeira película »  . . ..

En meses anteriores Adèle Haenel xa denunciara o “caso emblemático " da situación de Roman Polanski durante a súa entrevista filmada en novembro de 2019 para Mediapart, logo deu o seu apoio a Valentine Monnier, e saudou a aparición dunha "nova conciencia», cando fixo unha nova acusación de violación contra Roman Polanski .. Catro días antes da cerimonia declarou ao New York Times que distinguir a Polanski sería «cuspir na cara de todas as vítimas " e que Francia « perdeu completamente o barco» do movemento #MeToo .. Pola súa banda, mentres as feministas convocaban unha manifestación de protesta ante o lugar da cerimonia esa noite, Roman Polanski e o seu equipo anunciaron que non asistirían á cerimonia .. Alain Goldman, o produtor da película de Roman Polanski, lamentou «unha escalada de comentarios e comportamentos inadecuados e violentos» ..

 Cerimonia 
Durante a cerimonia, cando finalmente o César ao mellor director foi para Polanski, Adèle Haenel, furiosa, saíu da sala a berrar: « É unha vergoña ! A vergoña ! » , acompañada por Céline Sciamma, Noémie Merlant, Aïssa Maïga e outros profesionais do cine que asistían á cerimonia . . . . ., incluíndo o equipo de rodaxe de Portrait de la jeune fille en feu .. Ao se dirixir cara á saída, aplaudiu e proclamou con sarcasmo: « Viva a pedofilia ! Bravo a pedofilia ! » . Ao día seguinte declarou: « Querían separar o home do artista, hoxe separan os artistas do mundo » .

 A saída vista pola prensa 
Segundo a prensa, Adèle Haenel e Roman Polanski simbolizan a « gran división » ou a « fractura aberta » que atravesa o cinema francés, e que se agravou polo premio concedido ao director de J'accuse .. Le Monde afirmou que esta partida « chegou a marcar [unha] fonda división no mundo do cinema francés » entre os partidarios da separación entre o home e a súa obra e os que ven en Roman Polanski un símbolo de violencia contra das mulleres. O xornal tamén sinalou que a excepción de Swann Arlaud, galardoado nesa noite co César ao mellor actor de repartición, que declarou ao final da cerimonia que Adèle Haenel « tiña razón en marchar » da sala, as reaccións indignadas ante a concesión do César ao director de J'accuse proviñan principalmente de mulleres .. A académica Iris Brey considerou máis amplamente que a polémica « simboliza a fractura da sociedade ", é dicir « o enfrontamento entre un vello mundo desmoronado ante homes e mulleres que queren pensar en representacións » ..

 Debate público arredor da marcha de Adèle Haenel 
Uns días despois, a novelista Virginie Despentes celebrou a marcha de Adèle Haenel nun panfleto titulado Désormais on se lève et on se barre, que publicou  Libération . e que foi moi comentado .. Franck Riester, ministro de Cultura, declarou que « celebrar » Roman Polanski é « mal sinal ", e que « podería entender " a reacción « de rabia » de Adèle Haenel . Sibeth Ndiaye, voceira do goberno, afirmou que ela tamén tamén abandonaría a sala de estar alí . Sara Forestier, que estivo presente na cerimonia, declarou ao día seguinte que ela tamén debería abandonar a sala ..

Pola contra, Fanny Ardant, que recibiu o César á mellor actriz de repartición, felicitou durante a cerimonia a Roman Polanski, mentres que Isabelle Huppert e Lambert Wilson criticaron a virulencia cara ao cineasta, cualificándoo de " linchamento » e xulgando ser a saída de Adèle Haenel "contra das regras do xogo »  .. Furioso pola reacción de Adèle Haenel e en apoio de Lambert Wilson, Olivier Carbone, un director de casting*, prometeulle a Adèle Haenel o final da súa carreira nunha mensaxe moi violenta (na que, como Lambert Wilson, atacou tamén a Florence Foresti, acusándoo de insultar un dos máis grandes cineastas) que colocou na súa páxina de Facebook, antes de modificar o seu contido .. Gilles-William Goldnadel, ensaísta e avogado, publicou unha crítica corrosiva a determinados comentarios da actriz e declarou que estaba ao alcance de Adèle Haenel "saber a diferenza entre celebrar un director talentoso e honrar un home cuestionable »  .

Durante o desfile parisiense do Día Internacional da Muller que se celebrou unha semana despois da cerimonia do César, a presenza de Adèle Haenel, que estaba con Céline Sciamma e Aïssa Maïga, foi moi ben recibida polos manifestantes ..

 Filmografía 

 Cinema 

 Longametraxes 

 Curtametraxes 

 Documentais 

 Televisión 

 Telefilmes 

 2009 :Déchaînées por Raymond Vouillamoz : Lucía
 2011 : Goldman de Christophe Blanc : Jeanne

 Notas 

Categoría:Nados en 1989
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas
Categoría:Nados no departamento de Sena-San Denis
Categoría:Actores de cinema de Francia
Categoría:Actores de teatro de Francia