Cuatro Vientos

Cuatro Vientos é un barrio do distrito de Latina de Madrid (España). Limita ao norte coa Avenida da Aviación e a rúa Joaquín Turina, ao leste co barrio de Buenavista, no distrito de Carabanchel, na rúa Xacobeo e o Camiño de Piqueñas, ao sur cos termos municipais de Leganés e Alcorcón e co Paseo de Estremadura e o barrio de Campamento, ao oeste.

 Lugares destacados 

 Aeródromo de Cuatro Vientos e Museo do Aire 
miniatura|esquerda|266x266px|Antiga torre de mando do aeródromo de Catro Ventos en 1935, construída por Enrique Sierra en 1920.
En 1911 inaugurouse o aeródromo militar de Cuatro Vientos, que tivo un papel fundamental na Guerra civil española. Foi o berce da aviación española, comezou con prácticas de globos aerostáticos, e nel Juan de la Cierva desenvolveu o autoxiro. En 1947 estableceuse o aeródromo civil de Catro Ventos, sendo hoxe base dalgunhas das principais escolas de voo de España. En 1981 inaugurouse o Museo de Aeronáutica e Astronáutica, único museo existente no distrito de Latina, no barrio de Catro Ventos. Ten máis de 65 000 metros cadrados que albergan máis de cen aeronaves, entre as que destacan o Vilanova Acedo (aeroplano máis antigo que se conserva en España), o Jesús del Gran Poder (co que os capitáns Iglesias e Jiménez cruzaron o Atlántico Sur en 1929), un autogiro C-19 (deseñado por Juan da Cerva e que voou por primeira vez en 1932), e o mítico Dragon Rapide (que ten as mesmas características que o usado por Franco no seu voo desde as Illas Canarias ata África en 1936).

Aínda que inicialmente era unicamente unha base aérea do Exército do Aire de España, desde os anos 70, utilízase para uso conxunto cívico-militar. Desde entón, a sección civil dedicouse de forma case exclusiva á aviación xeral e executiva lixeira. Actualmente, Cuatro Vientos é base de varias escolas, entre as que se atopan algunhas das principais academias de voo do país, clubs de voo ou aeronaves privadas.

Tamén é a base en Madrid de varios servizos do Estado, como os helicópteros de vixilancia da Dirección Xeral de Tráfico, a Policía Nacional e do Museo de Aeronáutica e Astronáutica de España.

 Torre de sinais de Cuatro Vientos 

Dentro do propio aeródromo atópase a antiga torre de control do aeroporto, a coñecida como Torre de Mando ou de Sinais de Cuatro Vientos, que foi recentemente declarada Ben de Interese Cultural (BIC).

A histórica Torre de Cuatro Vientos ideouse como unha modesta torre de sinais, cunha clara inspiración nos faros mariños e coa función de servir de guía aos primeiros aviadores nos seus voos.

O proxecto foi obra do comandante de enxeñeiros Leopoldo Giménez, e foi construída e instalada por Enrique Sierra e polo mestre albanel José Alegría. O deseño orixinal constaba de dous pisos construídos en formigón armado e un semisótano, de planta cadrada de 12,10 metros de lado, que utilizaríase como vestiario para os pilotos. Moi pronto, esta planta interior cambiou o seu labor, deixando de ser utilizada, salvo contadas ocasións como vestiario. Hoxe mantéñense os lavabos, o vestidor remodelouse e pasou a ser dous salóns elegantemente adornados e creouse un pequeno office.

A parte superior, de planta octogonal, dispoñía de sete grandes ventás, que aínda hoxe consérvanse, e unha gran terraza, rodeada a modo de varanda, por unha elegante balaustrada de obra. A terraza, empezouse a utilizar, como observatorio privilexiado de toda a actividade aeronáutica que desenvolvíase no aeródromo.

Desde o centro de ambas as plantas, erixíase, unha torre cilíndrica de 15,40 metros de altura, desde a que saía unha escaleira de caracol a través da cal, podíase ascender ata a plataforma de vixilancia, no interior da cal, anos máis tarde, instalouse un aerofaro. A torre estaba rematada por un mastro onde se instalou a manga que medía a forza do vento.

A torre e o seu interior mantéñense hoxe en día como cando ideáronse e seguen sendo testemuñas de toda a actividade do aeródromo.

 Piñeiral de San José 

O Piñeiral de San José é un bosque de piñeiro piñonero localizado case na súa totalidade no Barrio de Cuatro Vientos, ao oeste da cidade de Madrid (España), no Distrito de Latina. O seu principal característica é que mantén o seu carácter forestal de bosque rural.​ O Piñeiral de San José conta cunha superficie de 27,03 hectáreas, podendo chegar a ocupar 50 hectáreas segundo o actual proxecto de expansión do parque forestal.​ O Piñeiral de San José está catalogado como "Parque Histórico" da cidade de Madrid, e en trámite para ser declarado Patrimonio Histórico como "Ben de Interese Cultural".

En 1906, os Irmáns Hospitalarios da Orde de San Xoán de Dios deciden repoboar esta contorna co obxectivo de crear un lugar confortable e de descanso, coñecido desde entón co nome de Piñeiral de San José. Os Irmáns Hospitalarios encargan esta repoboación aos enxeñeiros forestais máis avanzados do momento, os cales plantan miles de piñeiros piñoneros nos mesmos terreos onde estaban os palacios de recreo de Francisco de Cabarrús, Juan Manuel de Manzanedo, e o Marqués de Vallejo, entre outros.

No Piñeiral de San José, actualmente aínda consérvanse miles dos piñeiros piñoneros que foron plantados en 1906, sendo o fogar dunha vintena de diferentes especies de aves como estorniños, bubelas, pombas, pegas, pardais, cotorras arxentinas, petos, gabeadores, ferreiros e ferreiriños, entre outras especies.​ Tamén, na actualidade ven multitude de coellos e lebres; e ata a década de 1950 era habitual ver touros, vacas e ovellas no mesmo Piñeiral de San José.​
miniatura|centro|Piñeiral de San José, escarchado. Barrio de Cuatro Vientos.|800x800px

 Hospital Instituto San Xosé 
esquerda|miniatura|252x252px|Pavillón de administración. Asilo de San José para epilépticos, nas Piqueñas, Carabanchel, de Enrique Fort e Guyenet e Federico Aparici, Arquitectura e Construción, xaneiro de 1909.
Fundada en 1899 por iniciativa do marqués de Vallejo co fin de atender e acoller a enfermos de epilepsia, está rexentada desde o seu inicio polos irmáns de San Xoán de Dios. A Fundación San Xosé é unha das institucións sanitarias e de atención a diversas minusvalías máis senlleiras de Madrid. Situada na paraxe coñecida como Las Piqueñas, alberga no seu recinto uns espléndidos edificios rodeados dun amplo piñeiral e uns belos xardíns.

En 1895 Benito Menni, como provincial da Orde, e o marqués de Vallejo consolidan e materializan a súa relación, culminándose o 4 de agosto dese mesmo ano cando se produce o acto de bendición e colocación da primeira pedra de cásaa-modelo para enfermos epilépticos. Previamente as negociacións entre ambos os promotores frutificaran no compromiso para levar a cabo a obra, sendo o Dr. Julián Calleja responsable de levar todo o peso das xestións en nome do marqués. As obras comezan no antigo termo de Carabanchel Alto, nun terreo de 142 hectáreas formado por un conxunto de parcelas utilizadas como pequenas explotacións agrarias e gandeiras situadas moi preto de Leganés e do arroio Butarque. Unha destas parcelas, que posteriormente quedou fóra do recinto sanitario, era un fermoso chalé que pertencera á duquesa de Santoña e que polas súas condicións de habitabilidade converteuse, desde o primeiro momento, na residencia inicial dos irmáns hospitalarios. Pronto toda a extensión do futuro asilo empezou a ser coñecido co nome de Las Piqueñas.

A elección do arquitecto recaeu finalmente sobre o prestixioso Federico Aparici, que xa traballara na capela do asilo de Ciempozuelos e que tamén foi responsable do proxecto do neogótico e emblemático santuario de Covadonga. O seu axudante sería Enrique Fort, autor do colexio de Areneros dos xesuítas (actual Universidade Pontificia Comillas ICAI-ICADE) no antigo paseo dos Areneros (hoxe rúa Alberto Aguilera) de Madrid. Ambos os arquitectos encádranse nesa corrente arquitectónica que tanto proliferou en Madrid desde mediados do século XIX caracterizada por ter no ladrillo o seu principal elemento construtivo e decorativo e co neomudéjar e o neogótico como principais manifestacións. Os arquitectos Aparici e Fort deseñaron un harmonioso conxunto sanitario de oito pavillóns rodeados por espléndidos xardíns e cercado por unha sólida tapia, todo iso ao estilo das institucións sanitarias máis vangardistas do momento como a do coetáneo e próximo Hospital Militar de Carabanchel.

O 20 de xuño de 1899 inaugúrase solemnemente a casa coa bendición do pai Menni. Ao día seguinte ingresa o primeiro enfermo epiléptico, un mozo de 16 anos de idade chamado Enrique Vázquez Alonso. Con todo, as circunstancias militares do desastre da guerra de Cuba levaran ao marqués de Vallejo a ofrecer ao Ministerio da Guerra as instalacións de Las Piqueñas para acoller aos soldados feridos que retornaban nunhas deplorables condicións sanitarias. O Diario Oficial do Ministerio da Guerra do 9 de setembro de 1898, recolle os requisitos de admisión destes primeiros enfermos, que alcanzaron a cifra de 375 internos. Resulta curioso comprobar como nos primeiros meses de funcionamento os epilépticos foron a minoría dos pacientes ingresados.

Hoxe a Fundación San Xosé converteuse nun centro modelo no que o patronazgo do Arcebispado de Madrid continúa "Potenciando a súa presenza sanitaria e relixiosa na nosa Comunidade". Se o marqués de Vallejo e o pai Menni puidesen ver no que se converteu o establecemento que fundaron con tanto esforzo atoparíanse cun recinto moderno no que xa non só os pacientes epilépticos atopan atención e coidados. Outras áreas funcionais como as de xeriatría, coidados paliativos e rehabilitación, uníronse ao seu labor orixinal. Os concertos coa Seguridade Social e outros organismos outorgan á Fundación San Xosé un papel privilexiado na actual sanidade madrileña.

 Catedral ortodoxa romanesa de Madrid 

A Catedral ortodoxa romanesa de Madrid, está situada no barrio de Carabanchel no distrito de Latina,​ cuxa construción iniciouse en abril de 2010, en presenza de autoridades municipais e do Patriarca da Igrexa ortodoxa romanesa, Daniel Ciobotea, vindo expresamente a tal ocasión, foi inaugurada o 18 de novembro de 2017, levantada sobre terreo cedido polo Concello de Madrid, e financiada polo Goberno romanés e achegas dos fregueses desta confesión cristiá, que comprende polo menos unhas 185.000 persoas na Comunidade de Madrid. O edificio ten planta de cruz latina, cunha cúpula que se eleva no centro, e dúas cúpulas máis pequenas nas naves laterais, lembrando o estilo bizantino das máis antigas e soadas igrexas ortodoxas de Romanía.

 Transportes 

 Proximidades Madrid 

O barrio posúe a estación de Cuatro Vientos (C-5) no seu límite leste, pero actualmente está afastada das áreas habitadas do barrio e non é facilmente accesible, aínda que as estacións de Fanjul e Las Águilas (na mesma C-5, barrio de Las Águilas), aínda que tamén distanciadas, son máis accesibles para os veciños.

 Metro de Madrid / Metro Lixeiro 

As estacións que dan servizo ao barrio son as de Cuatro Vientos (L10), La Peseta (L11) e Aviación Española (L10). Cuatro Vientos, que comparte localización coa estación de proximidade, está moi afastada das zonas habitadas do mesmo, (esta estación dá principalmente servizo á colonia de Dehesa del Príncipe, no veciño barrio de Campamento), a estación de La Peseta é a máis próxima ao barrio e a de Aviación Española esta accesible facilmente, aínda que é necesario utilizar outro medio de transporte para chegar.

A Liña 10 conecta tamén con tres liñas de Metro, Metro Sur, Lixeiro cara a Pozuelo de Alarcón e Boadilla del Monte na estación de Colonia Jardín, catro estaciones cara ao norte. MetroSur, que dá servizo a numerosos concellos do sur de Madrid.

 Autobuses 

 Liñas urbanas 

Prestan servizo ao barrio:

 Liña Terminais Liña EMT Madrid 34 Cibeles – Las Águilas Liña EMT Madrid 39 Plaza de España – Colonia San Ignacio de Loyola Liña EMT Madrid 138 Cristo Rey – Colonia San Ignacio de Loyola Liña EMT Madrid 139 Dehesa del Príncipe – Carabanchel Alto Liña EMT Madrid 155 Plaza Elíptica – Aluche Liña EMT Madrid N19 Cibeles – Colonia San Ignacio de Loyola

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Barrios de Madrid