Irma Bandiera

Irma Bandiera, nada en Boloña (Italia) o 8 de abril de 1915 e finada na mesma cidade o 14 de agosto de 1944, foi un membro do sétimo Gruppo di azione patriottica, parte da Resistencia italiana. En 1944 foi capturada, cegada e asasinada por fascistas italianos. Enrico Berlinguer, do Partido Comunista Italiano, tívoa en alta estima. Unha rúa na súa Boloña natal leva o seu nome e a canción Mimma e Balella relaciónase con ela.

 Traxectoria 
Bandiera naceu no seo dunha familia boloñesa acomodada. O seu pai Angelo, mestre da construción, achegouse ao antifascismo durante a ditadura; a súa nai foi Argentina Manferrati e tivo unha irmá chamada Nastia.

Federico, un soldado mozo de Irma, foi apresado polo exército alemán en Creta despois do 8 de setembro de 1943. Desapareceu despois de que o transporte en que embarcou para o traslado a Alemaña fose bombardeado e afundido no porto do Pireo. A busca dos seus restos mortais segue sen dar resultados.

Bandiera comezou a axudar aos soldados italianos disoltos despois do armisticio e a interesarse pola política ao unirse ao Partido Comunista. Na aldea de Funo, onde adoitaba visitar os seus familiares, coñeceu un estudante de medicina, Dino Cipollani, alias «Marco». Irma uniuse así á Resistencia italiana, moi activa daquela na chaira boloñesa, co nome de batalla «Mimma», na brigada VII GAP Gianni Garibaldi de Boloña.

O 5 de agosto de 1944 os partisanos mataron a un oficial alemán e ao comandante das Brigadas Negras, o que provocou o día seguinte unha represalia en Funo. Tres partisanos foron arrestados e encarcerados nas escolas de San Giorgio di Piano.

 Arresto e asasinato 
O 7 de agosto Irma Bandiera levaba armas á base do seu grupo en Castel Maggiore. Esa noite foi arrestada na casa do seu tío xunto con outros dous partisanos. Foi encerrada nas escolas de San Giorgio separada dos seus compañeiros, e posteriormente trasladada a Boloña, onde os fascistas esperaban obter dela máis información sobre a Resistencia.

Mentres a súa familia buscábaa en prisións e cuarteis, durante seis días e seis noites Irma Bandiera foi torturada polos fascistas da Compañía Autónoma Especial, dirixida polo Capitán Renato Tartarotti. Este foina cegar, pero ela resistiuse e non confesou, preservando a identidade dos seus compañeiros. Segundo Renata Viganò, «la più ignominiosa disfatta della loro sanguinante professione si chiamava Irma Bandiera» («a derrota máis ignominiosa da súa sanguinaria profesión chamouse Irma Bandiera»). Finalmente, os fascistas disparáronlle a queimarroupa no Meloncello di Bologna, preto da casa dos seus pais, o 14 de agosto. Ese mesmo día o corpo de Irma foi atopado na beirarrúa preto da fábrica de sanitarios ICO, onde os seus torturadores a deixaran á vista durante todo un día como advertencia. Logo foi levada ao Instituto de Medicina Forense na Via Irnerio, onde un gardián amigo da Resistencia tomou fotos do seu rostro devastado pola tortura. Irma foi enterrada no cemiterio monumental da Cartuxa de Bolonia acompañada por familiares e algúns amigos.

O 4 de setembro de 1944 a federación boloñesa do Partido Comunista Italiano fixo circular un documento clandestino no que lembraba o sentido patriótico do sacrificio de Irma. Incitaba así a toda Boloña a intensificar a loita partisana pola liberación do fascismo.

Na súa honra, no verán de 1944 un grupo de partisanos que operaban en Boloña tomou o nome de Primeira Brigada Garibaldi Irma Bandiera. Unha brigada da Squadra di Azione Patriottica (SAP) que operaba nos suburbios do norte de Boloña tamén recibiu o seu nome, así como un Gruppo di Difesa della Donna (GDD).

 Honras e memoria 
miniatura|Medalla de ouro ao Valor Militar
Ao final da guerra, Irma Bandiera foi condecorada de xeito póstumo coa Medalla de Ouro do Valor Militar, xunto con outras 18 partisanas. A xustificación menciona como:

Irma Bandiera é lembrada no Santuario de Piazza Nettuno e no Monumento ás Cataratas Partisanas en Villa Spada.

Hai rúas co seu nome nos municipios de Boloña, Argelato, Castel Maggiore, Castelnovo di Sotto, Cattolica, Copparo, Crevalcore, Granarolo dell'Emilia, Malalbergo, Molinella, Pieve di Cento, Sant'Ilario d'Enza, San Giorgio di Piano na rexión de Emilia-Romaña, así como de Rovigo, Terni, Civitavecchia (Cidade metropolitana de Roma), Ribera (Agrigento), Gonnesa (Sardeña do Sur), Sant'Arpino (Caserta) e Valenza (Alessandria). Un gran complexo de vivendas leva o seu nome en Frattamaggiore (Cidade metropolitana de Nápoles), onde está colocada unha placa conmemorativa na súa honra.En Boloña, o camino que leva o seu nome parte do Arco de Meloncello, o lugar onde foi asasinada. Hai unha placa conmemorativa alí na súa memoria:

Con motivo do 72 aniversario da Liberación, Boloña rendeulle homenaxe no barrio onde naceu e onde a mataron. A asociación CHEAP Street Poster Art e o dúo Orticanoodles de artistas da rúa (pseudónimo do dúo artístico italiano Wally e Alita) elixiron a fachada de Bombicci, a escola que reivindica unha «vocación democrática e antifascista», tamén para expresar como Irma Bandiera foi unha heroína nacional e tamén filla do mesmo distrito. Creouse un gran mural coa técnica de desempoar reproducindo o seu rostro riseiro, xa que así foi inmortalizada nunha das súas fotografías máis famosas.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Camino Oskoz

Categoría:Nados en Boloña
Categoría:Nados en 1915
Categoría:Finados en 1944
Categoría:Partisanos de Italia