Manuel Rui

Manuel Rui Alves Monteiro, nado en Huambo o 4 de novembro de 1941, é un xurista, profesor universitario, político, dramaturgo e escritor angolano .

Escribe ensaios, crónicas, poesía, contos e novelas, así como obras de teatro. As súas obras caracterízanse polo uso da ironía, a comedia e o humor, principalmente sobre o que pasou despois da independencia de Angola. 

 Biografía 
Manuel Rui Alves Monteiro naceu na cidade de Huambo o 4 de novembro de 1941.  O seu pai era un portugués que traballaba como libreiro en Huambo, e a súa nai era filla dun portugués e dunha angolana.  Realizou os seus estudos primarios e secundarios en Huambo.

Ingresou na Universidade de Coimbra, en Portugal, onde obtivo a licenciatura en Dereito en 1969 . Exerceu a avogacía en Coimbra e Viseu durante a Guerra da Independencia de Angola.

De estudante viviu na institución Quimbo dos Sobas, onde só vivían angolanos. Durante este tempo coñeceu o músico Ruy Mingas e coñeceu á profesora e escritora Gabriela Antunes.

En Coimbra foi membro do equipo editorial da revista Vértice, baixo a dirección de Centelha Editora, onde publicou A Onda, en 1973, e colaborador do Centro de Estudos Literários da Associação Académica, actividades que marcaron o inicio da súa carreira literaria. Pola súa escritura e activismo político, foi detido en Portugal, e foi tachado de subversivo e terrorista, impedíndolle saír do país.

Despois da revolución do 25 de abril de 1974, regresou a Angola, primeiro para ser reitor da acabada de crear Universidade de Nova Lisboa (actual Universidade José Eduardo dos Santos).  Durante este período comezou a escribir para o Diário de Luanda.

No proceso de independencia, en xaneiro de 1975, chegou a ser Ministro de Información do Movemento Popular para a Liberación de Angola (MPLA) no goberno de transición establecido polo Acordo de Alvor.  En agosto, as funcións da súa oficina resúmense aos membros do MPLA.

A partir de agosto foi designado por Lúcio Lara para coordinar os traballos de redacción da Constitución de Angola de 1975, establecendo na súa propia casa de Luanda a oficina de traballo para a proposta de texto constituínte, delegando a mesma tarefa nos xuristas Antonieta Coelho, Aníbal Espírito. Santo, José Óscar Monteiro e Orlando Rodrigues, recibindo tamén colaboracións de Lúcio Lara, Lopo do Nascimento, Saíde Mingas e Henrique Onambwé. Pola súa banda, Diógenes Boavida encargouse da Lei de Nacionalidade, co apoio dos xuristas Antero de Abreu e Maria do Carmo Medina.

Na data da independencia de Angola, entregou a letra da canción Angola Avante!, o Himno Nacional de Angola, que compuxo xunto con Ruy Mingas.  Ademais disto, tamén é autor da letra da aclamada canción de intervención "Meninos do Huambo", composta de novo xunto a Ruy Mingas, así como do "Hino da Alfabetização", o "Hino da Agricultura", e a versión angolana da Internacional. Ademais, na data da independencia nacional converteuse en Fiscal Xeral do Pobo do país.  

Foi o primeiro representante de Angola na Organización da Unidade Africana e formou parte da delegación que buscaba o recoñecemento do país ante as Nacións Unidas.  Tamén foi Director do Departamento de Orientación Revolucionaria e do Departamento de Asuntos Exteriores do MPLA. 

Manuel Rui foi membro fundador da Unión de Artistas e Compositores Angolanos, da Unión de Escritores Angolanos e da Sociedade de Autores Angolanos. 

No plano académico, Manuel Rui foi director da Facultade de Letras de Lubango (actualmente Universidade Mandume ya Ndemufayo ) e do Instituto Superior de Ciencias da Educación de Huila.

Volveu a escribir crónicas en xornais e revistas, publicando no Jornal de Angola, despois no Jornal de Letras, Artes e Ideias, en Público —estes en Portugal—, e despois en Cadernos do Terceiro Mundo —este publicado no Brasil—.  Foi cofundador de Edições Mar Além, editora da Revista de Cultura e Literatura dos Países Africanos de Lingua Portuguesa (PALOP). 

 Obras 
As principais obras son:

 Poesía 

 Poesia Sem Notícias (1967). Porto.
 A Onda (1973). Coimbra
 11 Poemas em Novembro: Ano Um (1976): Luanda.
 11 Poemas em Novembro: Ano Dois (1977): Luanda.
 11 Poemas em Novembro: Ano Três (1978): Luanda.
 Agricultura (1978). Luanda
 11 Poemas em Novembro: Ano Quatro (1979): Luanda.
 11 Poemas em Novembro: Ano Cinco (1980): Luanda.
 11 Poemas em Novembro: Ano Seis (1981): Luanda.
 11 Poemas em Novembro: Ano Sete (1984): Luanda.
 Assalto (1981). Luanda. 

 Prosa 

 Regresso Adiado Lisboa (1973). 
 Sim Camarada! (1977). Luanda. Integra os contos O Conselho, O Relógio, O Último Bordel, Duas Rainhas e Cinco Dias depois da Independência.  Primeiro libro de ficción angolana despois da independencia.
 A Caixa (1977). Luanda
 Cinco Dias depois da Independência (1979). Luanda.
 Quem Me Dera Ser Onda (1983).
 Memoria de Mar (1980). Luanda.
 Um Morto & Os Vivos (1993). Lisboa.
 Da Palma da Mão (1998). Lisboa.
 Saxofone e Metáfora: Estórias (2001). Lisboa
 Conchas e Búzios (2013). São Paulo. Infantil.
 O Manequim e o Piano (2005). Luanda.
 Estórias de Conversa (2006). Luanda.
 Janela de Sónia (2009). Luanda.
 Quitandeiras & aviões (2013). Relatos.

 Teatro 

 O Espantalho (1973).
 Meninos de Huambo (1985)

 Notas 

Categoría:Escritores de Angola
Categoría:Nados en 1941
Categoría:Nados en Angola
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas