Medio dólar do Sesquicentenario de Vermont

Medio dólar doSesquicentenario de Vermont "½ Dollar Vermont Sesquicentennial". Numista.com"1927 Vermont Sesquicentennial Half Dollar". Earlycommemorativecoins.com150x150px150x150pxA/: Busto de Ira Allen, fundador de Vermont
Lendas: UNITED STATES OF AMERICA / IRA  ALLEN / FOUNDER OF VERMONTR/: Puma de lado, camiñando e ollando cara á esquerda. Marca de gravador (CK).
Lendas: BATTLE OF BENNINGTON / IN GOD WE TRUST / 1777-1927 / AUG. 16 / E PLURIBUS UNUM / HALF DOLLAR Data: 1927.
 Ceca: US Mint: ceca de Filadelfia (sen marca).
 Gravador: Charles Keck.
 Aliaxe: prata (90 %) e cobre (10 %).
 Tiraxe total: 40.034 distribuídas (e outras 11.892 refundidas).
 Diámetro: 30,61 mm.
 Peso: 12,50 g.
 Espesor: 2,15 mm.
 Canto: estriado.

O medio dólar do Sesquicentenario de Vermont, coñecido tamén como medio dólar de Bennington-Vermont ou medio dólar do Sesquicentenario da Batalla de Bennington, é unha moeda de prata dese valor facial emitida en 1927 pola Casa da Moeda dos Estados Unidos e cuñada pola Ceca de Filadelfia, en conmemoración do 150 aniversario da batalla de Bennington e da independencia de Vermont en 1777."1927 Vermont Sesquicentennial Half Dollar". American Numismatic Association (Money.org).

O 9 de xaneiro de 1925, o senador de Vermont Frank Greene presentou un proxecto de lei para cuñar moedas conmemorativas do 150 aniversario da declaración de independencia de Vermont en 1777 e da vitoria estadounidense na batalla de Bennington ese mesmo ano. O seu proxecto foi aprobado polo Senado sen dificultade, e tamén na Cámara de Representantes, logo de superar algúns atrancos, e finalmente converteuse na lei pola que se autorizaba a creación da moeda, logo da sinatura do presidente Calvin Coolidge, o 24 de febreiro de 1925.

Logo deuse unha longa serie de desacordos sobre o deseño que debería amosar a moeda, entre a Comisión de Belas Artes e a comisión de Vermont encargada de organizar a emisión, como resultado da cal o deseñador orixinalmente previsto, Sherry Fry, abandonou o proxecto e foi substituído por Charles Keck, que dispuxo no anverso o busto de Ira Allen, fundador de Vermont, e no reverso a representación dun puma, o cal foi obxecto de numerosas críticas.

A comercialización do medio dólar do Sesquicentenario de Vermont non acadou o éxito esperado e a súa tiraxe non chegou a esgotarse, polo que máis dunha cuarta parte da emisión foi devolta á Ceca de Filadelfia para a súa refundición.

 Antecedentes 

 O feito conmemorado 
Nos días previos á guerra da independencia estadounidense, a propiedade do que logo sería o estado de Vermont era incerta. Nova Hampshire reclamábao, ao considerar que o seu propio límite occidental estaba a 32 quilómetros ao leste do río Hudson; a provincia de Nova York cría que lle pertencía o territorio ao norte de Massachusetts, ao leste do río Connecticut.Bowers, Q. D. (1991). Páxinas 229-230. As autoridades británicas concedéronlle esa terra a Nova York en 1764, pero os colonos sentían máis afinidade con Nova Hampshire, do que obtiveran concesións de terras. Cando Nova York outorgou concesións para os mesmos terreos, xurdiu un conflito entre os dous grupos de colonos, e os que tiñan títulos de Nova Hampshire organizaron unha milicia local denominada Green Mountain Boys. Ao principio, os Boys centraron os seus esforzos en facer fuxir os colonos non desexados de Nova York, mais logo do inicio da guerra en 1775, desviaron o seu foco de atención cara aos británicos.Slabaugh, A. R. (1975). Páxinas 82-83.
miniatura|O Servizo Postal dos EEUU emitiu tamén un selo conmemorativo do sesquicentenario da batalla de Bennington e da independencia de Vermont (1927)."Vermont Sesquicentennial Issue". Smithsonian. Postal Museum ( Postalmuseum.si.edu).
Os irmáns Ira e Ethan Allen naceron en Connecticut e foron líderes dos Green Mountain Boys. Ethan Allen dirixiu unha desacertada incursión en Montreal en 1775; foi capturado e pasou o resto da guerra da independencia como prisioneiro dos británicos. Pola súa banda, Ira Allen, ademais de líder militar foi membro da convención que declarou a independencia de Vermont en xaneiro de 1777. Como un actor clave na política de Vermont nos anos da guerra da independencia, serviu como tesoureiro do Estado, deseñou o gran selo e, xa na década de 1780, topografou varias cidades, tres das cales formaron o seu topónimo a partir do seu nome ou apelido: Ira, Irasburg e Alburg —esta última probablemente unha forma abreviada de «Allenburgh»—.Gregory, B. J. (2003). Páxinas 49-50.

En 1791, o ano en que Vermont foi admitido na Unión, Ira Allen foi o principal fundador da Universidade de Vermont, a primeira universidade dos Estados Unidos en ter unha política de non discriminación relixiosa. A partir desa data a súa fortuna minguou: en 1796 viaxou a Francia para comprar armas para a milicia estatal, pero o seu barco e o seu cargamento foron capturados polos británicos. Regresou a Vermont e atopouse con que as súas terras foran embargadas por impagamento de impostos e foi encarcerado en Burlington polas débedas. Fuxiu a Filadelfia, onde esperaba reverter a súa sorte, mais non puido, e finou alí na ruína en 1814.

En 1777, o xeneral británico John Burgoyne avanzou cara ao sur desde o Canadá, coa esperanza de dividir as colonias capturando o val do Hudson, no que se coñece como a Campaña de Saratoga. Con poucas subministracións, soubo da existencia dun depósito estadounidense mal vixiado no que hoxe é Bennington, Vermont, e enviou parte das súas tropas para o asegurar. Aos vermonteses uníronselles uns 1.500 milicianos de Nova Hampshire, e o 16 de agosto de 1777 tivo lugar a Batalla de Bennington. Uns 200 británicos morreron e 700 foron feitos prisioneiros, en tanto que só 40 americanos perderon a vida. Debilitado polas perdas e a imposibilidade de obter subministracións, Burgoyne foi derrotado na batalla de Saratoga, no estado de Nova York, ese mesmo outubro. Esta vitoria estadounidenseGregory, B. J. (2003). Páxina 50. foi considerada polo historiador Edmund Morgan como «un gran punto de inflexión da guerra, porque conseguiu para os americanos a axuda exterior [de Francia] que era o derradeiro elemento necesario para a vitoria».Morgan, E. (1956). Páxinas 82-83.

 A idea da moeda conmemorativa 
O gran interese histórico destes feitos para a historia dos Estados Unidos motivou ou desexo dalgunhas entidades de promover a emisión dunha moeda conmemorativa da efeméride, como xa estaba a suceder con outras conmemoracións. Na década de 1920, as moedas conmemorativas non eran distribuídas polo Goberno estadounidense, senón que o Congreso, ao aprobar a lexislación que autorizaba cada moeda, designaba unha organización sen ánimo de lucro á que lle outorgaba ou dereito exclusivo de as adquirir ao seu valor nominal e logo revendelas á poboación cunha prima, supondo así unha fonte de financiamento para celebracións e eventos diversos.Slabaugh, A. R. (1975). Páxinas 3-5.

No caso do medio dólar de Vermont, a entidade responsable da súa promoción e da súa distribución foi a Comisión do Sesquicentenario de Vermont.Bowers, Q. D. (1991). Páxina 229.

 Proceso lexislativo 

 Senado 
miniatura|O senador Frank Greene introduciu no Senado o proxecto de lei para a creación da moeda."Greene, Frank L. Honorable". Library of the Congress (LOC.org).O 9 de xaneiro de 1925, Frank Greene, do estado de Vermont, presentou no Senado un proxecto de lei para a emisión dunha moeda de prata de cincuenta centavos e outra dun dólar de ouro en conmemoración do 150 aniversario da batalla de Bennington e da independencia de Vermont."Bills Introduced". En Congressional Record - Senate. 9 de xaneiro de 1925. Páxina 1.503. Greene non fora desde sempre partidario das moedas conmemorativas; de feito, cando se debatera a creación do medio dólar do Centenario da Doutrina Monroe, en 1922, comentara: «a cuestión é se o Goberno dos Estados Unidos vai seguir sometendo ano tras ano a súa cuñaxe de moeda a este tipo de latrocinio»."1923-S Monroe Doctrine Centennial Half Dollar". En Bowers, Q. D. (1991). Páxina 168. O seu proxecto de lei foi remitido á Comisión de Banca e Moeda do Senado, da que Greene formaba parte, e esta comisión devolveuno ao pleno da cámara o 20 de xaneiro, cunha emenda e coa recomendación de que fose aprobado. A emenda eliminaba a peza dun dólar de ouro proposta inicialmente e aumentaba a tiraxe do medio dólar dos 20.000 exemplares iniciais a 40.000."Reports of Committees". En Congressional Record - Senate. 20 de xaneiro de 1925. Páxina 2.120. O 24 de xaneiro, George H. Moses, de Nova Hampshire, en nome de Greene, propuxo que o Senado tomase en consideración o proxecto de lei, que foi aprobado sen oposición."Anniversary of Battle of Bennington and Independence of Vermont". En Congressional Record - Senate. 24 de xaneiro de 1925. Páxina 2.403.

 Cámara de Representantes 
O paso seguinte foi a remisión do proxecto de lei á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes,"Senate Bills Referred". En Congressional Record - House. 26 de xaneiro de 1925. Páxina 2.486. que celebrou sesión o 30 de xaneiro, dirixida polo seu presidente, o representante de Indiana Albert Henry Vestal. Vestal presentou unha carta do secretario do Tesouro, Andrew W. Mellon, na que este amosaba a súa oposición á emisión da moeda. Mellon sinalaba na misiva que moitas emisións conmemorativas anteriores non chegaran a venderse na súa totalidade, deixando as moedas na Casa da Moeda ou devolvéndoas para a súa fundición, e consideraba que se estaba a confundir a poboación ao introducir na circulación ordinaria unha parte do excedente non vendido de moedas conmemorativas. O Tesouro enviara tres funcionarios: o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, Robert J. Grant, a subdirectora Mary M. O'Reilly e Garrard B. Winston, asistente do subsecretario do Tesouro. O'Reilly, que levaba máis tempo no Tesouro que os outros dous, dirixiuse á Comisión para advertir de que había seis proxectos de lei sobre emisións de moeda ante o Congreso, e que a Casa da Moeda cuñara xa nove conmemorativas nos últimos cinco anos.USHRCCWM (1925-a-). Páxinas 2-4.
O representante de Vermont Frederick G. Fleetwood dirixiuse á comisión. A subdirectora da US Mint, O'Reilly, indicara que se estaban a solicitar moedas para celebracións de índole demasiado local, e Fleetwood subliñou a importancia para a historia estadounidense dos acontecementos que se conmemoraban.USHRCCWM (1925-a-). Páxinas 3-5. O presidente da comisión, Vestal, e outros membros apoiaron a prohibición de que o comité aprobase máis proxectos de lei de moedas conmemorativas mais, así e todo, querían que se aprobase o do Sesquicentenario de Vermont, tendo en conta ademais que, como sinalou Robert M. Leach, de Massachusetts, o presidente Calvin Coolidge era natural de Vermont. Os funcionarios do Tesouro estaban dispostos a apoiar a cuñaxe dunha medalla no canto dunha moeda, pero, como indicou Morton D. Hull, de Illinois, os comerciantes numismáticos preferían unha moeda que puidese entrar na circulación ordinaria se ficaba un excedente sen vender, e non unha medalla, que non ofrecería esa posibilidade. A actitude de Leach cara á aprobación de máis moedas conmemorativas resúmese cunha frase súa: «Coido que fomos demasiado rápido, e creo que nalgún momento deberiamos deixalo, pero non me gusta deixalo con estes cabaleiros que representan o Estado de Vermont esta mañá».USHRCCWM (1925-a-). Páxinas 4-9. Vestal emitiu un informe o mesmo día, no que declaraba que a comisión estaba en contra de máis emisións de moedas conmemorativas, mais que a emisión de Bennington debería aprobarse por mor da importancia nacional dos acontecementos de 1777, e porque a tiraxe de 40.000 exemplares prevista no proxecto de lei era relativamente pequena, en comparación con outras anteriores.USHRCCWM (1925-b-).miniatura|Albert Henry Vestal presidía a Comisión de Moeda, Pesos e Medidas, que tramitou o proxecto de lei na Cámara de Representantes."A.H. Vestal (Ind.)". Library of the Congress (LOC.org).A Comisión de Moeda remitiu novamente o proxecto de lei ao pleno da Cámara de Representantes o 16 de febreiro. Tan pronto como se leu alí, o representante de California John E. Raker presentou unha emenda para que se crease igualmente unha moeda de medio dólar do 75 aniversario do Estado de California. Raker explicou que o senador Samuel Shortridge conseguira que o Senado aprobase un proxecto de lei case idéntico á súa emenda, e «o senador está excepcionalmente ansioso por que se aprobe». Vestal pediu ser escoitado para expresar a súa oposición a esa emenda, e declarou que a súa comisión, logo de recomendar o proxecto de lei de Bennington, decidira non promover máis proxectos sobre moedas conmemorativas. Tamén engadiu que, debido a iso, o representante de Washington Albert Johnson accedera a retirar o seu proxecto de lei para unha moeda de medio dólar conmemorativa do centenario de Fort Vancouver, no seu estado. O líder da minoría, o congresista demócrata Finis J. Garrett, de Tennessee, preguntou por que o comité non establecera a regra antes de considerar o proxecto de lei de Bennington, e Vestal admitiu que era difícil de responder. A Cámara de Representantes votou e engadiuse a emenda de California, mais o representante Johnson, entre aplausos dos seus colegas, propuxo unha nova emenda, para engadir «e Vancouver, Washington». A emenda foi aprobada, e con ela todo o proxecto de lei."Coinage of 50-Cent Pieces for Anniversary of Battle of Bennington". En Congressional Record - House. 16 de febreiro de 1925. Páxinas 3.878- 3.879.

Johnson decatouse de que unha emenda tan simple podería non dar lugar á emisión dunha moeda, e volveu á Cámara pouco despois, pedindo que se reconsiderase o proxecto de lei, para poder redactar a súa emenda nos mesmos termos que para as outras dúas moedas. Logo dunha nova análise do proxecto, Johnson engadiu a súa emenda, pero Vestal propuxo que o proxecto volvese á súa comisión. A moción fracasou por 24 votos a favor e 67 en contra. A continuación produciuse unha longa disputa de procedemento sobre se se podía obxectar esa votación porque non había quórum. Despois de se resolver o problema, a Cámara volveu aprobar o proxecto."Coinage of 50-Cent Pieces for Anniversary of Battle of Bennington". En Congressional Record - House. 16 de febreiro de 1925. Páxinas 3.882- 3.883.

 Aprobación da lei 
Así as cousas, o proxecto de lei foi devolto ao Senado o día seguinte, dado que a versión inicialmente aprobada por aquela cámara non recollía as emendas para a emisión das dúas novas moedas que se introduciran na Cámara de Representantes."Message from the House". En Congressional Record - Senate. 17 de febreiro de 1925. Páxina 3.920. Charles Curtis, de Kansas, propuxo en nome de Greene que o Senado aceptase as devanditas emendas,"One Hundred and Fiftieth Anniversary of Battle of Bennington and Independence of Vermont". En Congressional Record - Senate. 17 de febreiro de 1925. Páxina 3.930. e o proxecto, que autorizaba as tres moedas —Vermont, Fort Vancouver e California—, foi promulgado e convertido na Lei pública 68-452 logo da sinatura do presidente Coolidge o 24 de febreiro de 1925.Swiatek, A. (2012). Páxina 207."Vermont, California, Fort Vancouver Commemorative Coin Legislation". United States Mint (Usmint.gov).

Os historiadores numismáticos Anthony Swiatek e Walter Breen, no seu libro de 1988 sobre moedas conmemorativas estadounidenses, afirman que o proxecto de lei probablemente non sería aprobado polo Congreso se non se soubese que Coolidge tiña interese nas celebracións do Sesquicentenario da batalla de Bennington.Swiatek, A.; Breen, W. (1981). Páxina 245.

 Preparación e deseño 

 O deseño frustrado de Sherry Fry 
miniatura|Estatua de bronce de Ira Allen, creada por Sherry Fry en 1921.
Logo da aprobación da lei, a Comisión do Sesquicentenario de Vermont apresurouse a conseguir os deseños para o medio dólar. Os seu membros decidiron inicialmente que a moeda amosase un busto de Ira Allen no seu anverso e o Monumento á Batalla de Bennington no reverso. Con estas premisas, encargáronlle o deseño do medio dólar ao escultor Sherry Fry, que xa creara catro anos antes unha estatua de Allen para a Universidade de Vermont. O 1 de xullo de 1925, Fry escribiulle a Charles Moore, presidente da Comisión de Belas Artes —encargada por unha orde executiva de 1921 do presidente Warren G. Harding de emitir ditames consultivos sobre obras de arte pública, incluídas as moedas—, para o informar de que os modelos estarían listos nunha semana.Taxay, D. (1967). Páxinas v-vi, 90.

Louis Ayres, membro da Comisión de Belas Artes, e o artista James Earle Fraser, antigo membro, viron os modelos antes de os enviar e non os aprobaron. Ayres escribiulle ao seu presidente, Moore, o 15 de xullo, afirmando que os deseños eran mediocres, pero que non era do todo culpa de Fry, xa que a Comisión do Sesquicentenario fora a que determinara os deseños que debían plasmarse na moeda.Taxay, D. (1967). Páxina 90. Moore envioulle unha carta ao director da Casa da Moeda, Grant, o día 18, na que sinalou o problema e na que lle transmitiu unha suxestión de Ayres: que os esbozos fosen aprobados pola US Mint antes de que o artista dedicase o seu tempo e o seu esforzo a facer modelos de xeso, e que se lle permitise a Fry facer deseños da súa propia elección.Flynn, K. (2008). Páxina 334. Malia isto, Fry presentou formalmente fotografías dos seus modelos o 9 de agosto. Despois de que a Casa da Moeda establecera que Fry tiña autoridade para actuar, a subdirectora O'Reilly enviounas á Comisión de Belas Artes para que emitise o seu prescritivo ditame. O 5 de setembro, Moore respondeu rexeitando os modelos por varios motivos. A Comisión de Belas Artes cuestionaba a elección de Allen, non lle gustaban as letras, opúñase a que Bennington estivese mal escrito como «Bennigton» e confundira o monumento co erixido para a batalla de Plattsburgh, polo que consideraba que había un problema de relevancia. O 11 de setembro, o presidente da Comisión do Sesquicentenario, John Spargo, escribiu a Grant para lle sinalar o erro e defendendo firmemente as eleccións de Allen e o monumento. Volveu escribir o día 15, esta vez directamente a Moore: «a súa comisión tocou o orgullo dos vermonteses alí, con man bastante áspera».Taxay, D. (1967). Páxinas 95-99.

Moore escribiu a John Spargo o 18 de setembro, dicindo que a súa comisión aprobara a cabeza de Allen, pero que non estaba satisfeito coas lendas. Spargo mencionara que ao presidente Coolidge lle gustaba o monumento de Bennington, e Moore declarou que a Comisión de Belas Artes estaba ansiosa por conseguir unha moeda adecuada para o estado natal do presidente. Segundo el, Fry tiña o talento para deseñar unha moeda fermosa, pero non o fixera. O día seguinte, Spargo respondeu, esperanzado en que axiña puidesen arranxar a disputa. Declarou que a Comisión do Sesquicentenario consideraba que os deseños que non fosen o monumento non servirían; por exemplo, o uso dun Green Mountain Boy requiriría estirar a historia e arriscarse a ser acusado de imitar o Minuteman reproducido no medio dólar do Sesquicentenario de Lexington-Concord, emitido anteriormente en 1925. Tampouco estaba disposto a ter unha moeda con dúas cabezas, como o sería un deseño deste tipo combinado coa representación de Allen. Spargo suxeriulle a Moore que puxese as súas obxeccións por escrito e que fose o máis claro posible para inducir a Fry a continuar co proxecto, xa que o escultor quería retirarse del. Malia os esforzos conciliadores, Fry negouse a continuar e, logo do fracaso dunhas breves negociacións con Theodore Spicer-Simson, a comisión de Vermont decidiu non continuar contando con Fry como deseñador e contratar no canto del a Charles Keck.Taxay, D. (1967). Páxinas 99-100.

 Charles Keck como deseñador 

Non foi ata o 24 de marzo de 1926 cando se enviaron á Comisión de Belas Artes os novos modelos, realizados xa por Charles Keck. Aínda que os membros da comisión admiraban o retrato de Allen feito por Keck, non lles parecía acaída a proposta do novo deseñador para o reverso, consistente nunha representación da Taberna de Fay, e tampouco lles gustaba que o edificio estivese encerrado nunha coroa vexetal. O 2 de abril, Moore escribiu a Keck, aconsellándolle que se rexeitasen ambas as cousas, e que puxese no canto do edificio un puma, o que faría unha moeda digna de admiración.Taxay, D. (1967). Páxina 100. O animal supuña asemade unha referencia á Taberna de Fay, xa que esta tamén era coñecida como a Taberna do Puma, o lugar onde se reunían adoito os Green Mountain Boys.Bowers, Q. D. (1991). Páxina 233. Keck enviou unha copia da carta a Spargo, quen lle escribiu a Moore o día 12, suxerindo que a Comisión de Belas Artes se estaba a extralimitar ao intentar ditar o deseño, pero que, para resolver o asunto, aceptaría a proposta do puma: «A vida é demasiado curta para a gastar en discusións inútiles coa Comisión de Belas Artes".Taxay, D. (1967). Páxina 101. Ao ver rexeitada a súa proposta inicial da taberna para a moeda de medio dólar, Charles Keck aproveitou para incluír este deseño no reverso da medalla oficial da efeméride, tamén creada por el ese mesmo ano."Charles Keck. Vermont Sesquicentennial Medal". risdmuseum.org

A finais de abril de 1926, Keck tiña preparados tres modelos para o medio dólar de Vermont; dous co puma no reverso e un terceiro con motivos relativos á Guerra da Independencia. A comisión do día 30 de abril aprobou un que presentaba un puma andando para o reverso, e pediu que se eliminase a inscrición FOUNDER OF VERMONT ("Fundador de Vermont") e que se substituíse por IRA ALLEN. A Comisión do Sesquicentenario de de Vermont opúxose e a cuestión resolveuse simplemente engadindo o nome, máis sen suprimir nada. Os lemas nacionais estadounidenses E PLURIBUS UNUM e IN GOD WE TRUST tamén debían engadirse ao reverso, xa que a súa aparición é obrigada en calquera moeda estadounidense. Keck prometeu completar os seus modelos recollendo estas suxestións en varios días, cando lle escribiu a Grant o 24 de maio, con fotografías que se lle presentarían ao secretario Mellon para a súa aprobación final.Flynn, K. (2008). Páxinas 338-339.Taxay, D. (1967). Páxina 94. En xullo, Spargo escribiu a Grant para o informar do xeito en que se distribuirían as moedas e facendo as xestións necesarias para conseguir os primeiros exemplares cuñados, que se utilizarían para as presentacións oficiais.Flynn, K. (2008). Páxina 339. A compañía Medallic Art Company de Nova York reduciu os modelos de xeso de Keck a matrices do tamaño dunha moeda, a partir das cales a Ceca de Filadelfia podería fabricar os cuños e comezar coa produción das moedas.Swiatek, A.; Breen, W. (1981). Páxina 246.

 Anverso 
miniatura|Retrato de Ira Allen ca. 1810.Na versión definitivamente aprobada, repeséntase no anverso un retrato idealizado de Ira Allen, diferente do que Fry utilizara na súa estatua da Universidade de Vermont en 1921 e tamén do proposto nos seus primeiros modelos para o medio dólar.Bowers, Q. D. (1991). Páxina 231. Na moeda, Allen leva unha perruca,Swiatek, A.; Breen, W. (1981). Páxina 243. e debaixo da súa cabeza aparece inscrito o seu nome. As inscricións FOUNDER OF VERMONT, no exergo, e UNITED STATES OF AMERICA, na parte superior, rodean o seu retrato.Flynn, K. (2008). Páxina 185.

 Reverso 
No reverso represéntase un puma, camiñando e ollando cara á esquerda. O animal está practicamente encerrado polas lendas: BATTLE OF BENNINGTON, IN GOD WE TRUST e as datas do aniversario, 1777-1927, encima del; E PLURIBUS UNUM e HALF DOLLAR debaixo; e a data da batalla de Bennington, AUG. 16, á esquerda debaixo da súa cabeza. Entre a pata traseira do animal e o extremo da súa cola engádense as iniciais CK (Charles Keck), a modo de marca de deseñador e gravador.

 Valoracións críticas 
O deseño de Keck foi obxecto dun bo número de críticas, adoito por mor da presenza do puma no reverso. Swiatek e Breen resumiron a súa opinión sobre a moeda deste xeito:
O numismático Q. David Bowers tamén criticou tamén a presenza do animal no reverso, así como a falta de precisión da súa especie:
miniatura|340x340px|A imaxe dun puma tamén se utilizou no reverso deste billete costarriqueño de 10.000 colóns de 1997."10 000 Colones". Numista.comPola súa banda, o historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu volume sobre a arte nas moedas e nas medallas estadounidenses, escribiu sobre o medio dólar do Sesquicentenario de Vermont:Vermeule, C. (1971). Páxina 174.

O escritor numismático Arlie R. Slabaugh, no seu traballo de 1975 sobre as moedas conmemorativas dos Estados Unidos, coincide coas críticas e atribúe os problemas do deseño, entre outros factores, á intromisión da Comisión de Belas Artes neste asunto:Slabaugh, A. R. (1975). Páxina 81.

 Distribución 
miniatura|340x340px|O Museo de Bennington foi unha das entidades beneficiadas pola comercialización da moeda.
Entre os meses de xaneiro e febreiro de 1927 cuñáronse un total de 40.034 exemplares da moeda de medio dólar do Sesquicentenario de Vermont na Ceca de Filadelfia, dos que 34 se reservaron para a prescritiva inspección e proba na reunión de 1928 da Comisión de Ensaios dos Estados Unidos. As moedas distribuíronse a través de bancos locais, que cobraban un dólar por cada unidade, e vendíanse principalmente aos habitantes de Vermont. O proceso de distribución foi coordinado pola entidade promotora do Monumento á Batalla de Bennington e pola Asociación Histórica de Bennington. Ademais, catro bancos de Bennington recibiron os seus respectivos lotes de 2.000 moedas para a súa distribución, do mesmo xeito que outros catro bancos de Rutland.Flynn, K. (2008). Páxina 187. En 1929, o Grupo Bennington vendía as moedas por correo, cun cargo de 25 centavos polo envío por correo certificado, ou sen cargo ningún se se adquirían lotes de dez moedas e se optaba polo envío a través de empresas de mensaxaría.

Así e todo, as vendas non foron tan sólidas como se esperaba. En novembro de 1928, o presidente da Comisión do Sesquicentenario, John Spargo, escribiulle ao director da Casa da Moeda, Grant, para lle solicitar información sobre o procedemento para devolver varios milleiros de moedas, e en 1934 un total de 11.892 exemplares xa foran devoltos á Ceca de Filadelfia para a súa desmonetización e a súa fundición en lingotes.

As ganancias orixinadas pola comercialización do medio dólar do Sesquicentenario de Vermont foron destinadas á entidade Vermont Historical Trust e utilizáronse en beneficio de museos e sociedades históricas de todo o estado, entre eles o Museo Bennington. Os autores numismáticos Swiatek e Breen, aludindo aos escándalos en que se viron envoltas outras moedas conmemorativas, sinalaron que, no caso da moeda de Vermont, nunca houbo a menor sospeita de fraude nin de mala praxe na súa distribución.

 Coleccionismo 
A moeda de medio dólar do Sesquicentenario dos Estados Unidos é unha peza apreciada polos coleccionistas de moedas estadounidenses. Oito anos despois do seu lanzamento, en 1935, as moedas vendíanse por arredor de dous dólares en estado "sen circular", un prezo que aumentou cincuenta centavos durante o auxe das moedas conmemorativas de 1936. Cara a 1940 baixaron novamente ata os dous dólares por unidade, mais a partir de entón comezaron a aumentar constantemente o seu valor, ata alcanzar un máximo de 825 dólares durante o segundo auxe das moedas conmemorativas estadounidenses, en 1980. 

A edición de 2017 da obra de Richard S. Yeoman A Guide Book of United States Coins outórgalle a esta moeda un prezo no mercado do coleccionismo de entre 250 e 750 dólares, segundo o seu estado de conservación.Yeoman, R. S. (2017). Páxina 302. Con todo, un espécime nun estado de conservación e cunha beleza extraordinarios acadou nunha poxa en 2014 a cantidade de 7.344 dólares.Yeoman, R. S. (2015). Páxina 1.138.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Bowers, Q. D. (1991). "1927 Vermont Sesquicentennial Half Dollar". En Commemorative Coins of the United States. A Complete Encyclopedia. Bowers and Merena Galleries, Wolfeboro. Páxinas 229-233. ISBN 978-0-943161-35-8
 Bullowa, D. M. (1938). The Commemorative Coinage of the United States 1892-1938. American Numismatic Society, Nova York.
 Flynn, K. (2008). The Authoritative Reference on Commemorative Coins 1892-1954. Kyle Vick, Roswell.
 Gregory, B. J. (2003). "The Vermont Saga". En The Numismatist. American Numismatic Association. Xuño. Páxinas 48-51.
 Morgan, E. (1956). The Birth of the Republic: 1763-1789. University of Chicago Press, Chicago.
 Slabaugh, A. R. (1975). United States Commemorative Coinage (2ª ed.). Whitman, Racine. ISBN 978-0-307-09377-6
 Swiatek, A. (2012). Encyclopedia of the Commemorative Coins of the United States. KWS, Chicago. ISBN 978-0-9817736-7-4
 Swiatek, A.; Breen, W. (1981). The Encyclopedia of United States Silver & Gold Commemorative Coins, 1892 to 1954. Arco, Nova York. ISBN 978-0-668-04765-4
 Taxay, D. (1967). An Illustrated History of U.S. Commemorative Coinage. Arco, Nova York. ISBN 978-0-668-01536-3
 USHRCCWM (United States House of Representatives Committee on Coinage, Weights and Measures) (1925-a-). Coinage of 50 Cent Pieces in Commemoration of the One Hundred and Fiftieth Anniversary of the Battle of Bennington and the Independence of Vermont. United States Government Printing Office. 30 de xaneiro.
 USHRCCWM (United States House of Representatives Committee on Coinage, Weights and Measures (1925-b-). Coinage of 50-cent Pieces for Anniversary of Battle of Bennington. United States Government Printing Office. 30 de xuño.
 Vermeule, C. (1971). Numismatic Art in America. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-62840-3
 Yeoman, R. S. (2015). A Guide Book of United States Coins (1ª ed. "De luxe"). Whitman, Atlanta. ISBN 978-0-7948-4307-6
 Yeoman, R. S. (2017). A Guide Book of United States Coins (71ª ed.). Whitman, Atlanta. ISBN 978-0-7948-4506-3

 Outros artigos 

 Moedas do dólar estadounidense
 Casa da Moeda dos Estados Unidos

Categoría:Moedas de medio dólar estadounidense
Categoría:Moedas de prata
Categoría:Moedas conmemorativas dos Estados Unidos de América
Categoría:Vermont