Lenda da fonte de Ana Manana

Unha das lendas de mouras máis coñecidas a lenda da fonte de Ana Manana. Resulta que un señorNa mitoloxía galega, os mouros sempre se representaban como señores, ben vestidos, con riquezas en ouro e falando -normalmente- en castelán. Todo isto, máis o feito de non necesitar traballar a terra nin atender o gando para subsistir, son indicadores evidentes da súa pertenza a outro mundo, un status social superior. de Castela encargoulle a un labrego de Ourense que volvía da seitura, levar un queixo de catro esquinas ata o pozo Meimón, no Miño. Nunha fonte que hai alí a carón do camiño que sobe de Castrelo de Miño a Ourense, entre unhas penas, tiña que chamar por tres veces por unha tal Ana Manana e darlle o queixo. Como premio, ela entregaríalle un tesouro que tiña alí agochado.

A condición que debía cumprir era gardar o segredo do queixo (especialmente coa súa muller) e entregarllo enteiro, pois doutro xeito podía sufrir unha desgraza. O home aceptou o traballo, colleu o queixo e o señor desapareceu sen saber como nin por onde. Seguiu o camiño de regreso, co queixo envolto nun pano e con moito coidado por se llo roubaran, pero antes de coller para o pozo Meimón desviouse e atallou á súa casa para ver á muller e os fillos, e deixar na casa o diñeiro que ganara en Castela. Pero tivo a mala sorte de que a muller axiña lle veu o paquete tan ben empaquetadiño e, por máis que el porfiou en que non tocara o paquete e en que non podía decirlle o que contiña, ela non parou. Cando subíu ó sobrado para gardar o diñeiro, ela aproveitou para abrir o paquete e, ó ver o queixo, rebandoulle un cornecho e volveuno a envolver sen que o home notase nada. 

O home baixou, colleu o paquete e, sen sospeitar nada, marchou a cumprir o encargo, pois xa lle tardaba recibir o premio que lle prometeran. Cando por fin chegou á fonte, chamou por Ana Manana e aparecéuselle unha muller, fermosa, fermosísima, vestida de branco, que lle preguntou de malos modos o que quería. El explicouse e deulle o paquete, ela abriuno e arrepúxose toda enrabechada, berrándolle polo que fixera: este queixo era o cabalo que lle mandaba o pai (o mouro) co que ela podería fuxir de alí, pero agora, por culpa da larpeira da muller, ó cabalo faltáballe unha pata, e por iso nin ela conseguiría nunca saír de alí nin el recibiría o tesouro prometido. Efectivamente, pousou o queixo no chan e transformouse nun cabalo branco pero só con tres patas. 

A falta doutra recompensa por levarlle o paquete, a moura deulle unha faixa de picoteTecido coa urda de liño e a trama de la, co que se fan prendas de roupa resistentes. para a muller, para cando esta estivera para parir, excusándose por non terlle outra cousa que dar. E desapareceu ela e mais o cabalo coxo.

Resignado, e pensando na tunda que lle había dar á muller, o home volveu para casa pero, antes de chegar, quixo probar a faixa nunha sobreira no camiño, e menos mal que o fixo, porque de socato aquilo empezou a arder ata consumirse faixa e sobreira. E desde entón, a fonte do pozo Meimón coñécese como fonte de Ana Manana.

Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 






Categoría:Lendas galegas