Preservación de biopolímeros

A preservación de biopolímeros refírese á conservación de compostos orgánicos como a quitina e o coláxeno ao longo do tempo, mesmo en ausencia de mineralización. 

A maioría dos fósiles representan material mineralizado como ósos ou cunchas, pero en certos casos, como na preservación do tipo Burgess Shale ou nos palinomorfos, os biopolímeros poden conservarse. A conservación de tecidos brandos é máis frecuente do que tradicionalmente se asumía, especialmente en ambientes anóxicos ou con preservación por arxilas.

 O que se conserva 
miniatura| Aínda que os exoesqueletos de quitina dos artrópodos están suxeitos a descomposición, a miúdo manteñen a forma durante a permineralización, especialmente se xa están algo mineralizados.
Tanto o ADN como as proteínas son inestábeis, e raramente sobreviven máis de centos de miles de anos antes de degradarse. Os polisacáridos tamén teñen un baixo potencial de conservación, a non ser que estean altamente entrecruzados, o que lles confire maior estabilidade; esta interconexión é máis común nos tecidos estruturais, e fainos resistentes á descomposición química. Tales tecidos inclúen a madeira (lignina), as esporas e o pole (esporopolenina), as cutículas vexetais (cután) e animais, as paredes celulares das algas ('algaenan'), e potencialmente a capa de polisacáridos dalgúns liques.[cómpre referencia] 

A interconexión molecular destes compostos reduce a súa degradación e tamén os fai unha fonte de enerxía máis pobre, polo que é menos probábel que sexan dixeridos por organismos necrófagos. Despois de ser sometidas a calor e presión, estas moléculas orgánicas entrecruzadas normalmente "cociñan" e convértense en queróxenos ou en moléculas de carbono alifáticas/aromáticas curtas (<17 átomos de C). 

Pensábase que só se podían conservar tecidos brandos resistentes e de tipo cutícula mediante a preservación do tipo Burgess Shale, pero un número crecente de organismos están a ser descubertos que carecen desta cutícula, como o probable cordado Pikaia e o Odontogriphus sen cuncha.

É un erro común que as condicións anaeróbicas son necesarias para a preservación dos tecidos brandos; de feito, moita descomposición está mediada por bacterias sulfato-redutores que só poden sobrevivir en condicións anaeróbicas. A anoxia, porén, reduce a probabilidade de que os carroñeros perturben o organismo morto, e a actividade doutros organismos é, sen dúbida, unha das principais causas da destrución dos tecidos brandos.

A cutícula da planta é máis propensa á conservación se contén cután, en lugar de cutina.

As plantas e as algas producen os compostos máis conservables, que están listados segundo o seu potencial de conservación por Tegellaar (ver referencia).

 Papel dos minerais de arxila 
Os minerais de arxila poden encapsular materia orgánica e retardar a súa descomposición ao illala de procesos bioquímicos e da acción de microorganismos. A materia orgánica acompañada de arxilas adoita ser rica en lípidos e deficiente en proteínas e lignina; A caolinita parece enriquecer a materia orgánica con polisacáridos, mentres que a materia orgánica rica en compostos aromáticos se conserva en asociación con esmectitas como a montmorillonita.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Carbonización
 Fósil
 Lagerstätte
 Paleobioloxía
 Paleontoloxía
 Permineralización
 Tafonomía

Categoría:Materia
Categoría:Fósiles
Categoría:Paleontoloxía