Boa Sr

Boa Sr, nada en . 1925 e finada o 26 de xaneiro de 2010, foi unha muller andamanesa, derradeira persoa falante fluída da lingua aka-bo. Non se debe confundir Boa Sr con outro membro da tribo grande andamanesa, Boa Jr; as dúas mulleres non estaban directamente relacionadas. A finada nai de Boa Jr, Boro (que tamén foi a última falante da súa lingua, a aka-kora) foi a mellor amiga de Boa Sr e chamou á súa filla na súa honra.

 Traxectoria 
Boa naceu arredor do ano 1925. A súa nai, To, pertencía ao pobo bo e o seu pai, Renge, pertencía ao pobo jeru. Nos seus primeiros anos de vida, Boa viviu en Mayabunder, unha cidade da Illa Andamán Media. Casou moi nova con Nao, outro membro do pobo do seu pai, aínda que tanto el como os seus fillos morreron antes ca ela. Consideraba a lingua jeru como a súa lingua materna.

Boa Sr. viviu a epidemia levada polos británicos ás Illas Andamán e Nicobar, que devastou a poboación da Grande Andaman, e tamén pola ocupación xaponesa das Illas Andamán durante a segunda guerra mundial. Na década de 1970, ela e outros grandes andamaneses foron trasladadas pola forza polo goberno da India á illa do Estreito, unha pequena reserva tribal ao leste da illa de Baratang.

Boa Sr. traballou con Anvita Abbi, profesora de lingüística na Universidade Jawaharlal Nehru en Delhi, dende 2005. Abbi estudou e gravou a lingua e as cancións de Boa. Outros membros da gran comunidade de fala andamanesa tiñan dificultades para comprender as cancións e as narracións que ela coñecía en Bo. Tamén falaba o dialecto andamanés do hindi, así como o crioulo grande andamanés, unha mestura das dez linguas indíxenas de Andaman.

Boa Sr. sobreviviu o terremoto do Océano Índico de 2004 trepando unha árbore. Máis tarde explicou a súa fuxida do tsunami dicindo: "Todos estabamos alí cando chegou o terremoto. O máis vello díxonos que a Terra se separaría, e que non fuxísemos nin nos movésemos".

O seu marido, Nao Jer, morreu varios anos antes ca ela, e a parella non tivo fillos. Ela sufriu algunha perda de visión durante a súa vida posterior, pero considerouse que gozaba de boa saúde ata pouco antes da súa morte en 2010.

Boa Sr. morreu nun hospital de Port Blair o 26 de xaneiro de 2010. Boa Sr., que tiña aproximadamente 85 anos de idade, era o membro vivo máis antigo das grandes tribos andamaneses da época. A morte de Boa Sr. deixou só 52 grandes andamaneses sobreviventes no mundo, e ningún dos cales lembra a lingua bo. A súa poboación está moi reducida dos 5.000 grandes andamaneses que vivían nas illas Andamán no momento da chegada dos británicos en 1858.

 Legado 
Stephen Corry, o director da ONG Survival International, con sede no Reino Unido, emitiu un comunicado no que dicía: "Coa morte de Boa Sr. e a extinción da lingua bo, unha parte única da sociedade humana é agora só un recordo. A perda de Boa é unha lembranza sombría de que non debemos permitir que isto aconteza coas outras tribos das Illas Andaman". O lingüista Narayan Choudhary tamén explicou o que significaba a perda de Boa Sr. tanto en termos académicos como persoais: "A súa perda non é só unha perda para a gran comunidade andamanesa, é unha perda de varias disciplinas de estudos xuntas, incluíndo antropoloxía, lingüística, historia, psicoloxía e bioloxía. Para min, Boa Sr. personificaba unha totalidade de humanidade en todos os seus matices e cunha riqueza que non se atopa en ningún outro sitio”.

 Notas 

Categoría:Finados en 2010
Categoría:Linguas andamanesas
Categoría:Últimos falantes