Delahaye

Delahaye foi unha empresa familiar de fabricación de automóbiles, fundada por Émile Delahaye en 1894 en Tours, Francia. A fabricación trasladouse a París tras a constitución en 1898 con dous cuñados por matrimonio, George Morane e Leon Desmarais, como socios iguais de Emile Delahaye. A compañía construíu unha liña de baixo volume de coches de luxo de produción limitada con carrocerías feitas a medida, camións, vehículos utilitarios e comerciais, autobuses e camións de bombeiros. Delahaye fixo unha serie de innovacións técnicas, especialmente nos seus primeiros anos. Despois de establecer un departamento de carreiras en 1932, a compañía adquiriu importancia en Francia a mediados e finais da década de 1930, primeiro co Type 138 que bateu récords internacionais, despois, o Tipo 135, que converteuse no famoso Tipo 135CS un coche de competición deportivo de batalla curta, seguido dos coches de carreiras V12 tipos 145 e 155. Gañaron moitas carreiras, e lograron marcas. A compañía enfrontouse a contratempos debido á Segunda Guerra Mundial, e foi absorbida polo seu principal competidor Hotchkiss en 1954. Ambos foron absorbidos pola gran organización de manufacturas Brandt, en poucos meses, cos produtos automotrices terminaron. Delahaye pechou para sempre a finais de 1954, levando a Delage xunto con el.

Historia
Anos de formación
O enxeñeiro Émile Delahaye comezou a experimentar con coches accionados por correa en 1894, mentres era director da fundición e fábrica de máquinas Brethon en Tours, Francia.Hull, Peter. "Delahaye: Famous on Road and Race Track", in Ward, Ian, executive editor. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 5, p.521. Estes experimentos animárono a adquirir a fundición e as máquinas, para que Monsieur Brethon puidese retirarse. Emile pronto inscribíu os seus automóbiles na carreira París–Marsella–París de 1896, e na carreira París–Dieppe de 1897, seguida en 1898 polo rallye Marsella–Niza, a Course de Périgeux e a carreira París–Amsterdam-París.Hull, p.521.


A empresa de automóbiles de Delahaye constituíuse en 1898 cos investimentos George Morane, que pilotou un dos coches de Delahaye no rallye Marsella-Niza, e o cuñado de Morane, Leon Desmarais. A empresa trasladou a súa fabricación de Tours a París, a unha antiga planta de maquinaria hidráulica propiedade da familia Morane. Charles Weiffenbach foi nomeado director de operacións. A compañía produciu inicialmente tres modelos neste lugar: o monocilíndrico Tipo 0 de 1,4 litros e o bicilindrico Delahaye type 1 e Tipo 2. Os tres tiñan unha dirección de temón estilo bicicleta, motores refrixerados por auga montados na parte traseira, válvulas automáticas, carburador de superficie e acendido eléctrico, a transmisión era unha combinación de correa e cadea, con tres velocidades cara adiante e unha marcha atrás.Hull, p.522.

Desmarais e Morane tomaron o control da empresa cando Émile Delahaye retirouse en 1901. Weiffenbach tomou o relevo en 1906. A compañía cesou a súa participación nas carreiras despois da morte de Delahaye en 1905. Weiffenbach non tiña ningún interese nas carreiras, e centrouse na produción de prácticos chasis de automóbiles motorizados, vehículos comerciais pesados e os primeiros camións antiincendios franceses.

En 1904, construíronse uns 850 automóbiles. A compañía presentou o seu primeiro catro cilindros de produción en 1903 e transmisión de  eixe detransmisión en 1907.Hull, p.523. O enxeñeiro xefe de deseño de Delahaye, Amédée Varlet, inventou e foi pioneiro do motor V6 no Tipo 44 de 1911]. Varlet tamén deseñou o motor mariño Delahaye Titan, un enorme motor de catro cilindros de dúas levas de fundición e varias válvulas que se instalou na lancha "La Dubonnet" especialmente construída, que mantivo brevemente o récord mundial de velocidade na auga.

Licenzas e colaboracións

O fabricante alemán Protos comezou a produción con licenza de modelos Delahaye en 1907, mentres que en 1909, H. M. Hobson comezou a importar vehículos Delahaye a Gran Bretaña. O fabricante estadounidense White pirateou o deseño Delahaye, a Primeira Guerra Mundial interrompeu os esforzos para recuperar os danos. Ao final da guerra, os principais ingresos de Delahaye procedían da fabricación de camións.

Despois da guerra, Delahaye intentou, en 1927, aumentar os beneficios adoptando unha modesta forma de produción en cadea de montaxe, nun acordo tripartito con FAR Tractor Company e Chenard & Walcker fabricantes de automóbiles, e Rosengart, un fabricante de pequenos coches familiares de gama básica. Porén, a gama de vehículos que se comprometeu a producir era excesivamente extensa, demasiado diversa e carecía totalmente de estandarización práctica. A colaboración non durou moito xa que a diminución do volume de vendas ameazaba a supervivencia da empresa. En 1931, o triunvirato desintegrouse. Alegause que Weiffenbach reuniuse co seu amigo e competidor Ettore Bugatti, para buscar a súa opinión sobre a transformación de Delahaye. En 1932, a viúva e accionista maioritario de Desmarais, Madame Leon Desmarais, encargou a Weiffenbach desenvolver unha liña de chasis de maior calidade e máis deportiva, cun aspecto atractivo distintivo, maior potencia, mellor manexo e un prezo máis elevado. Delahaye reposicionouse para atraer a unha base de clientes máis rica, máis nova e máis orientada ao deporte. Varlet recibiu instrucións para establecer tanto a nova oficina de deseño como o departamento de carreiras, dúas cousas que Delahaye nunca tivo antes. Weiffenbach contratou a Jean François, como axudante de Varlet, e deseñador e enxeñeiro xefe da empresa. Delahaye escapou do desastre, para xurdir con éxito practicamente inmediato, co novo Tipo 134, seguido case de inmediato polo récord internacional de velocidade do Tipo 138, e despois o modelo que fixo merecidamente famoso a Delahaye: o Tipo 135.

Volta ás carreiras

En 1934, Delahaye estableceu dezaoito récords de clase en Montlhéry, nun 18 Sport especialmente preparado, depurado e simplificado. A compañía tamén presentou o 134N, un automóbil de 12 cv cun motor de catro cilindros de 2,15 litros, e o Tipo 138 de 18cv, impulsado por un motor de seis cilindros de 3,2 litros, ambos desenvolvidos a partir dos seus exitosos motores de camión. En 1935, o éxito no Alpine Trial levou á presentación do deportivo Tipo 135 "Coupe des Alpes". A finais de 1935, Delahaye gañara dezaoito eventos de coches deportivos franceses menores e unha serie de carreiras de montaña, e quedou quinto en Le Mans.Hull, p.524. En 1936, Delahaye correu con catro coches de 160 CV (baseados ​​no Type 135) no Ulster TT, quedou segundo detrás de Bugatti, e inscribiu catro nas 24 Horas de Bélxica, rematando 2-3-4-5 por detrás dun Alfa Romeo. Delahaye aproveitou o seu éxito nas carreiras para adquirir o fabricante de automóbiles Delage en 1935.

A herdeira estadounidense Lucy O'Reilly Schell pagou os custos de desenvolvemento dos coches tipo 135 de 2,70 metros de distancia entre eixes para rallyes e "Competition Court" e carreiras. Mercou 12 destes, reservando a metade para o seu equipo de carreiras afeccionados Ecurie Bleue.book "Delahaye - La belle carrosserie française", written by Jean-Paul Tissot , p. 240

En 1937, René Le Bègue e Julio Quinlin gañaron o Rally de Montecarlo pilotando un Delahaye. Delahaye tamén foi primeiro e segundo en Le Mans. Contra os xigantes patrocinados polo goberno alemán Mercedes-Benz e Auto Union, Delahaye participou no Tipo 145, propulsado por un complicado motor V12 de 412 litros. Chamado "Million Franc Delahaye" despois dunha vitoria na Million Franc Race, o Tipo 145 inicial foi pilotado por René Dreyfus a unha velocidade media de 146.56 km/h sobre 200 km. en Montlhéry en 1937, gañando 200.000 francos do premio gobernamental. Dreyfus tamén logrou unha vitoria no Ecurie Bleu Type 145 en Pau en 1938, utilizando o aforro de combustible do modelo para vencer ao máis potente Mercedes-Benz W154. Outro Tipo 145 quedou terceiro na mesma carreira.

Estas vitorias combinadas co patriotismo francés aseguraron a demanda de coches Delahaye ata a ocupación alemá de Francia durante a II Guerra Mundial. A principios de 1940, construíronse 100 chasis Tipo 134N e Tipo 168 que foron carrozados por Renault como coches militares baixo contrato para o exército francés. O goberno francés ordenara que cesara toda a produción de automóbiles privados en xuño de 1939, pero continuou a construírse un pequeno número de coches para as forzas alemás de ocupación ata polo menos 1942.

En 1951, un equipo militar francés co capitán Monnier e o coronel Henri Debrus formaba parte da tripulación vitoriosa que gañou o primeiro Rally Alxer-Cidade do Cabo cunha pick-up Delahaye.

Declive da posguerra
Despois da Segunda Guerra Mundial, os fabricantes de automóbiles de luxo franceses loitaron baixo a deprimida economía. O programa quinquenal de reconstrución do Xeneral Pons (o Plan Pons) destinou a maioría dos seus vehículos á exportación, e instalou un réxime fiscal cada vez máis punitivo dirixido a produtos de luxo non esenciais, incluídos os coches con motores superiores a 2 Litros. En 1947, o 88% da produción de Delahaye exportouse, principalmente ás colonias francesas de Asia e África. A escasa produción de Delahaye de 573 coches en 1948 (en comparación cos 34.164 do líder do mercado Citroën), foi insostiblemente baixa.

A nova cara do Delahaye de posguerra deseñouna internamente o deseñador industrial Philippe Charbonneaux. A produción dos obsoletos Tipo 135 e 148L de preguerra retomouse en 1946, para reiniciar o fluxo de caixa e porque o Tipo 175 e as súas dúas versións cunha distancia entre eixes máis longa non estaban listas para  a súa presentación. O Type 175 era moi moderno cando se concibiu en 1938, pero a súa produción atrasouse ata 1948 debido á guerra, a escaseza da posguerra e a morte do seu deseñador.

Cun acordo de licenza en vigor e sen alternativas viables, Delahaye continuou coa produción do Tipo 175. Non obstante, os compoñentes da suspensión sufriron un gran fallo e Delahaye viuse obrigada a recomprar varios dos seus vehículos para evitar litixios. O risco de publicidade negativa era tan grande que a empresa non mantivo rexistros destes eventos. O asunto non puido conterse de forma eficaz e provocou un desinterese entre os posibles compradores. Os modelos Tipo 175, 178 e 180 non puideron xerar vendas suficientes para recuperar os custos de desenvolvemento e produción. A súa produción interrompeuse a mediados de 1951.

Ata principios de 1951, a continua demanda do exército francés para os vehículos de recoñecemento lixeiro (VLR) permitiu operar á compañía. A pequena pero constante demanda dos camións Delahaye 163 permitiu que o negocio seguira sendo solvente.

Un camión lixeiro dunha tonelada de capacidade (que máis tarde compartiu o seu motor de 3,5 litros de seis cilindros con válvulas en cabeza cos coches de luxo Tipo 235 da compañía) fixo o seu debut no Salón do Automóbil de París de 1949 como o Tipo 171. Durante os seguintes doce meses, o Tipo 171 xerou varias versións shooting-brake, incluíndo variantes de ambulancia e familiares de 9 prazas. O vehículo estaba pensado para o seu uso nas colonias africanas de Francia, con grandes rodas e gran distancia ao chan, e tamén exportouse a Brasil. En 1952 producíronse trinta Tipo 171 ao mes.

O último modelo totalmente novo de Delahaye, un vehículo tipo Jeep de 2 litros coñecido como Delahaye VLR (Véhicule Léger de Reconnaissance Delahaye) presentouse en 1951. O exército francés cría que este vehículo ofrecía unha serie de vantaxes sobre o Jeep tradicional americano do período. Durante 1953, a compañía construíu 1.847 VLR, así como 537 vehículos militares "especiais". Nese ano non se rexistraron máis de 36 turismos de marca Delahaye ou Delage.

En 1953, presentouse o Tipo 235. Fernand Lecour, traballando cun pequeno grupo de entusiastas empregados da fábrica, convenceu a Weiffenbach para que presentase unha versión actualizada do Tipo 135, equipado con freos hidráulicos en lugar de mecánicos, e unha versión con carburador Solex triplo do motor Type 135 de 3,6 litros, que producía 152 CV. Esta potencia era aproximadamente igual á da serie anterior. Só se construíron 84 exemplares do Tipo 235.

O competidor de Delahaye, Hotchkiss, negociou un acordo de licenza con Kaiser-Willys Motors, e obtivo a autorización para fabricar o seu Willys MB 'Jeep' en Francia. O exército francés comezou a apreciar a máquina máis sinxela, dispoñible a un prezo moito menor, e cancelou o contrato do máis sofisticado Delahaye VLR. En agosto de 1953, a empresa despediu a máis de 200 empregados. Comentouse unha fusión con Hotchkiss, que se enfrontaba a problemas similares. O 19 de marzo de 1954, o presidente de Delahaye Pierre Peigney e o presidente de Hotchkiss, Paul Richard, asinaron un acordo. Menos de tres meses despois, o 9 de xuño, os accionistas de Delahaye aceptaron a adquisición de Delahaye por Hotchkisshaye, despois disto Hotchkiss pechou a produción de automóbiles Delahaye. A finais de 1954, despois dun breve período de venda de camións coa placa Hotchkiss-Delahaye, a empresa combinada pasou a mans de Brandt. En 1956, as marcas Delahaye, Delage e Hotchkiss xa non estaban en uso.

Modelos notables
Delahaye type 1 – 1895–1901
Delahaye 44 – 1911–1914 – primeiro motor V6
Delahaye 134 – 1933–1940
Delahaye 135 – 1935–1954
Delahaye 138
Delahaye 148
Delahaye 168 – 1938–1940
Delahaye 175 – 1948–1951
Delahaye 178
Delahaye 180
Delahaye 235 – 1951–1954
Delahaye VLR – 1951–1954

Galería

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas
 Club Delahaye
 1949 Delahaye Roadster belonging to Diana Dors (BBC)
 December 1937 - Motorsport Magazine - A fine French Sports car: a test in difficult conditions of the 3-Litre Delahaye
 Scan of the article which appeared in December 1937 in the Motorsport Magazine 

Categoría:Fabricantes de automóbiles de Francia