Fads and Fallacies in the Name of Science

Fads and Fallacies in the Name of Science (Modas e falacias en nome da ciencia) é un libro de 1957 de Martin Gardner, publicado orixinalmente en 1952 co título In the Name of Science: An Entertaining Survey of the High Priests and Cultists of Science, Past and Present.Dover -o editor da segunda edición do libro- publicar unha colección de crebacabezas matemáticos un ano antes, e Gardner xa escribira moitos artigos durante a década de 1950. O libro é un exame do que nel se describe como pseudociencias e crenzas de culto, e converteuse nun documento fundacional do nacente movemento do escepticismo científico. Michael Shermer dixo del: "o escepticismo moderno desenvolveuse nun  movemento baseado na ciencia, empezando polo clásico de 1952 de Martin Gardner".

O libro refuta o que nel se caracteriza como pseudosciencia e os pseudocientíficos que a propagan.

 Contidos 

 Sinopse 

Fads and Fallacies in the Name of Science empeza facendo un breve exame do espallmento das ideas de "excéntricos" (cranks) e "pseudocientíficos", atacando a credulidade da prensa popular e a irresponsabilidade das casas editoriais por axudaren a propagar estas ideas. Os excéntricos adoitan citar casos históricos nos que ideas que foron rexeitadas son agora aceptadas como correctas. Gardner recoñece que tales casos ocorreron, e describe algúns deles, pero di que os tempos cambiaron: "en todo caso, os xornais científicos erran pola parte de permitir que se publiquen teses cuestionables". Gardner recoñece que "entre os científicos máis vellos ... un pode ocasionalmente atoparse con prexuízos irracionais contra un novo punto de vista", mais engade que "un certo grao de dogma ... é tan necesario coma desexable" porque doutro xeito "a ciencia sería reducida a un caos ao termos que examinar cada nova noción de última moda que apareza."

Gardner di que os excéntricos teñen dúas características en común. A primeira "e máis importante" é que traballan nun illamento case total da comunidade científica. Gardner define a comunidade como unha rede eficiente de comunicación dentro dos campos da ciencia, xunto co proceso cooperativo de comprobar novas teorías. Este proceso permite que se publiquen teorías aparentemente raras, como a teoría da relatividade de Einstein, que inicialmente encontrou unha oposiciónn considerable; esta nunca foi desbotada como o traballo dun chalado, e axiña suscitou unha aceptación case universal. pp. 8–9 Pero os excéntricos "mantéñense completamente fóra das canles intimamente integradas a través das cales se introducen e avalían as novas ideas. Non envían os seus descubrimentos aos xornais e revistas recoñecidos ou, se o fan, son rexeitados por razóns que na gran maioría dos casos son excelentes."

A segunda característica do excéntrico (que tamén contribúe ao seu illamento) é a tendencia á paranoia. Hai cinco maneiras polas cales é probable que esta tendencia se manifeste, que son:

O pseudocientífico considérase a si mesmo un xenio.
Considera que os outros investigadores son estúpidos, deshonestos ou ambas as cousas.
Cre que hai unha campaña contra as súas ideas, unha campaña comparable á persecución de Galileo ou Pasteur. Pode atribuír a súa "persecución" a unha conspiración pola "masonería" científica, que non está disposta a admitir a ninguén ao seu sancta sanctorum sen unha apropiada iniciación.
En lugar de esquivar a corrente científica principal, os pseudocientíficos atácana directamente: o científico máis reverenciado é Einstein, así que Gardner escribe que Einstein é a figura do establishment que máis probablemente será atacada.
Ten unha tendemcia a usar unha xiria complexa, a miúdo creando palabras e frases. Gardner compara isto co xeito en que falan os esquizofrénicos usando o que os psiquiatras chaman "neoloxismos", "palabras que teñen un significado para o paciente, pero que soan como un Jabberwocky [inintelixibles]Jabberwocky é un poema inintelixible que está incluído no libro Alicia do outro lado do espello.  a calquera outra persoa." pp 13-14

Estas características psicolóxicas demóstranse en diversos graos ao longo dos restantes capítulos do libro, nos cales Gardner examina "modas" concretas que el etiqueta como pseudocientíficas. Os seus escritos convertéronse no libro fonte do cal se basearon moitos estudos posteriores da pseudociencia (por exemplo, a Encyclopedia of Pseudo-science).

 Capítulos 
Como di o subtítulo do libro discútense nos seguintes capítulos do libro "as curiosas teorías dos pseudocientíficos modernos e os cultos estraños, divertidos e alarmantes que os rodean" ("The curious theories of modern pseudoscientists and the strange, amusing and alarming cults that surround them"):

 In the Name of Science [No nome da ciencia]
 capítulo introdutorio
 Flat and Hollow [Plana e oca]
 A teoría da Terra plana de Wilbur Glenn Voliva 
 As teorías da  Terra oca de John Cleves Symmes, Jr. e Cyrus Reed Teed
 Monsters of Doom [Monstrons da condenación]
 Mundos en colisión de Immanuel Velikovsky 
 Unha nova teoría da Terra de William Whiston
 Ragnarok de Ignatius Donnelly; Welteislehre de Hanns Hörbiger e do discípulo de Hörbiger Hans Shindler Bellamy
 The Forteans [Os forteanos]
 Charles Fort, Tiffany Thayer e a sociedade forteana
 O Movemento Grandes libros de Hutchins-Adler: "a maioría deles consideran os científicos, en xeral, como unha morea de estúpidos" 
 Flying Saucers [Pratos voantes]
 Kenneth Arnold, o Incidente OVNI de Mantell
 Raymond Palmer, Richard Shaver, Donald Keyhoe, Frank Scully, Gerald Heard e o movemento dos obxectos voantes non identificados 
 Zig-Zag-and-Swirl [zigzag e xiro]
 Alfred Lawson e a súa "lawsonomía"
 Abaixo Einstein!
 Joseph Battell, Thomas H. Graydon, George Francis Gillette, Jeremiah J. Callahan e outros
 Sir Isaac Babson
Roger Babson e a Fundación para a Investigación da Gravidade
 Dowsing Rods and Doodlebugs [Varas de rabdomancia ]
 Solco Walle Tromp e a radioestesia
 Kenneth Roberts, Henry Goss e as súas prácticas da rabdomancia
 Under the Microscope [Baixo o microscopio]
 Andrew Crosse, Henry Charlton Bastian, Charles Wentworth Littlefield e outros que afirmaron ter observado a xeración espontánea de formas vivas.
 Geology versus Genesis [A xeoloxía fronte ao Xénese]
 Philip Henry Gosse e o seu Omphalos
 George McCready Price e A nova xeoloxía
 Escritos de Mortimer Adler sobre evolución.
 Debate de Hilaire Belloc con H. G. Wells 
 Lysenkoism [ lysenkismo ]
 Lamarck e o lamarckismo; Lysenko e o lysenkismo ]
 Apologists for Hate [Apoloxistas do odio]
 Hans F. K. Günther e o “nordicismo”
 Charles Carroll, Madison Grant, Lothrop Stoddard e o “racismo científico”.
 Atlantis and Lemuria [[Atlántida e Lemuria]
 Ignatius Donnelly (outra vez), Lewis Spence e a Atlántida
 Madame Blavatsky, James Churchward e Lemuria
 The Great Pyramid [A Gran pirámide]
 John Taylor, Charles Piazzi Smyth, Charles Taze Russell e outros coas súas teorías sobre a Gran Pirámide de  Gizeh 
 Medical Cults [Cultos médicos]
 Samuel Hahnemann, O órganon da arte de curar e a homeopatía. 
 Naturopatía, con iridodiagnose, terapia de zona e a técnica de Alexander.
 Andrew Taylor Still e a osteopatía.
 Daniel D. Palmer e a quiropráctica.
 Medical Quacks [Fraudes médicas]
 Elisha Perkins
 Albert Abrams e o seu defensor Upton Sinclair.
 Ruth Drown
 Dinshah Pestanji Framji Ghadiali
 Cromoterapia
 Gurdjieff
 Aleister Crowley
 Edgar Cayce
 (no Apéndice) Terapia de Hoxsey e Krebiozen
 Food Faddists [Seguidores da moda dos alimentos]
 Horace Fletcher e o fletcherismo
 William Howard Hay e a dieta do doutor Hay
 [[[Vexetarianismo]] ("Non temos que preocuparnos aquí dos argumentos éticos...")
 J. I. Rodale e a agricultura orgánica 
 Rudolf Steiner, Ehrenfried Pfeiffer, a antroposofía e a agricultura biodinámica.
 Gayelord Hauser
 Nutrilita 
 Dudley J. LeBlanc e o Hadacol
 Throw Away Your Glasses! [Tira as túas lentes!]
 William Horatio Bates, o método Bates, Aldous Huxley, A arte de ver.
 Eccentric Sexual Theories [Teorías sexuais excéntricas]
 Arabella Kenealy
 Bernarr Macfadden
 John R. Brinkley
 Frank Harris
 John Humphrey Noyes e a Comunidade Oneida
 Alice Bunker Stockham e a “karezza”
 Orgonomy [Orgonomía]
 Wilhelm Reich e o “orgón”
 Dianetics [Dianética]
 L. Ron Hubbard, Dianética: A ciencia moderna da saúde mental. (O termo Ciencioloxía acababa de ser introducido cando se publicou o libro de Gardner)
 General Semantics, Etc. [[Semántica xeral, etc]
 Alfred Korzybski, Samuel I. Hayakawa e a “semántica xeral”
 Jacob L. Moreno  e o “psicodrama”
 From Bumps to Handwriting [Dos vultos á escritura a man]
 Francis Joseph Gall e a frenoloxía 
 fisionomía; quiromania
 grafoloxía
 ESP and PK [PES (percepción extrasensorial) e PC (psicoquinese)]
 Joseph Banks Rhine, percepción extrasensorial e psicoquinese 
 Nandor Fodor
 Upton Sinclair (outra vez) e a Radio mental
 Max Freedom Long
  Bridey Murphy and Other Matters [Bridey Murphy e outras materias]
 Morey Bernstein e Bridey Murphy
 Unha última alegación pola ortodoxia e a responsabilidade na publicación

 Historia 
A publicación de 1957 de Dover Publications é unha versión revisada e ampliada de In the Name of Science, que foi publicado por G. P. Putnam's Sons en 1952. O subtítulo explica claramente o tema do libro: "As curiosas teorías dos pseudocientíficos modernos e os cultos estraños, divertidos e alarmantes que os rodean. Un estudo da candidez humana". En 2005 xa fora reimpreso polo menos 30 veces.

O libro ampliouse cun artigo que fora primeiro publicado en Antioch Review en 1950, e no prefacio á primeira edición, Gardner dá as grazas á Review por permitirlle desenvolver o artigo como o punto de partida do libro. p. viii Non incluíu todo o material do artigo no libro. Por exemplo, no artigo, Gardner escribe:

E comenta nunha nota a rodapé:

Mentres que no libro Gardner escribe:

E na conclusión do capítulo di:

 Recepción 

Unha revisión contemporánea aparecida en Pittsburgh Post-Gazette dá especialmente a benvida ás observacións críticas de Gardner sobre a terapia de Hoxsey e sobre o Krebiozen, que foron ambas promovidas como medidas anticancro na súa época. A revisión conclúe que o libro "debería axudar a contraatacar algúns contos divertidos ou positivamente daniños, a existencia dos cales é promovida con demasiada frecuencia polo xornalismo irresponsable."

A obra foi mencionada en posteriores libros e artigos. Louis Lasagna, no seu libro The Doctors' Dilemmas, considerou que era un "soberbio reconto de cultos científicos, modas e fraudes" e escribiu que "este talentoso escritor combina os feitos sólidos cun estilo agradable."

O sociólogo da relixión Anson D. Shupe adoptou en xeral unha actitude positiva, e alabou a Gardner polo seu sentido do humor. Pero dixo 

Na década de 1980 tivo lugar unha feroz discusión entre Gardner e Colin Wilson. En The Quest for Wilhelm Reich Wilson escribiu do seu libro  Segundo conta o propio Wilson, ata ese momento el e Gardner foran amigos, pero Gardner considerouse ofendido.letter, New York Review of Books, 15 de xulo de 1989 En febreiro de 1989 Gardner escribiu unha carta publicada en The New York Review of Books describindo a Wilson como "xornalista líder do oculto en Inglatera, e un firme crente en fantasmas, poltergeists, levitacións, rabdomancia, PC (psicoquinese), PES (percepción extrasensorial), e calquera outro aspecto da escena psíquica".carta, New York Review of Books, 16 de febreiro de 1989 Pouco despois, Wilson replicou, defendéndose e engadindo "o que me parece a min máís interesante é que cando Mr. Gardner —e os seus colegas do CSICOP— empezan a denunciar os 'Yahoos do paranormal,' arránxanse para xerar unha atmosfera de histeria tan intensa ...". Gardner á súa vez respondeu citando a súa propia descrición inicial de Wilson: "O anterior mozo marabilloso, alto e xeitoso no seu xersei de colo alto, decaeu agora a un excéntrico amable polos cales é coñecida a terra de Conan Doyle. Eles axexan comicamente sobre as marxes lunáticas da ciencia ..."

Nunha revisión dunha obra posterior de Gardner, Paul Stuewe do Toronto Star denominou Fads and Fallacies unha "demolición enormemente divertida do sen sentido pseudocientífico". Ed Regis, escribindo en The New York Times, considerou o libro como "a clásica humillación da pseudosciencia". O escéptico Michael Shermer denominou o libro "o escéptico clásico do pasado medio século." Indicou que a popularidade do libro chegou cando John W. Campbell denunciou o capítulo sobre dianética na radio.

Mark Erickson, autor de Science, culture and society: understanding science in the twenty-first century, sinalou que o libro de Gardner proporcionou "un aroma do inmenso optimismo que rodeaba á ciencia na década de 1950" e que esta escolla de temas era "interesante", pero tamén que os seus ataques á "osteopatía, quiropráctica e o método de Bates para corrixir a vista faría levantar as cellas aos médicos de hoxe".

A propia resposta de Gardner ás críticas pode verse neste prefacio:
A primeira edición do seu libro motivou moitas cartas curiosas de lectores irritados. As cartas máis violentas procedían de reichianos, furiosos porque o libro onsideraba a orgonomía xunto con (para eles) cultos extravagantes como a dianética. Os dianéticos, por suposto, pensaban o mesmo da orgonomía. Dixéronme os homeópatas que se sentían insultados por encontrarse [no libro] na compaña con fraudes como a osteopatía e a quiropráctica, e un quiropráctico de Kentucky “compadecíase” de min porque eu dera as costas ao maior don de Deus á humanidade que sofre. Varios admiradores do doutor Bates favorecéronme con cartas tan mal tecleadas que sospeito que os que as escribiron tiñan unha urxente necesidade de lentes potentes. Por estraño que pareza, a maioría deses correspondentes queixábanse soamente dun capítulo, pensando que todos os outros eran excelentes. prefacio

 Notas 

 Bibliografía 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Fads and Fallacies in the Social Sciences
 Nesgo de supervivencia
 The Demon-Haunted World

Categoría:Obras literarias de 1952
Categoría:Pseudociencia
Categoría:Obras literarias en inglés