Blanche Sweet

Sarah Blanche Sweet, nada en Chicago o 18 de xuño de 1896Social Security Death Index (Death Master File), Blanche Hackett, 18 June 1896 – September 1986.U.S. Census, April 15, 1910, State of California, County of Alameda, City of Berkeley, enumeration district 47, page 8A, family 157, Sarah B. Sweet, age 13 years.U.S. Census, January 1, 1920, State of California, County of Los Angeles, City of Los Angeles, enumeration district 63, page 6A, family 159, Blanche Sweet, age 23 years. e finada en Nova York o 6 de setembro de 1986, foi unha actriz estadounidense de cinema mudo que comezou a súa carreira nos primeiros días da industria cinematográfica.

 Traxectoria 
 Primeiros anos 
Nada como Sarah Blanche Sweet (aínda que raramente empregaba o seu primeiro nome Sarah), era filla de Pearl Alexander, unha bailarina, e de Gilbert Joel Sweet, un comerciante de viño tamén coñecido como Charles. Os actores Antrim e Gertrude Short eran curmáns de Sweet. A súa nai morreu cando ela era nena, e foi criada pola súa avoa materna, Cora Blanche Alexander. Cora Alexander atopoulle moitos papeis cando era nena. Aos catro anos, fixo unha xira coa obra The Battle of the Strong con Marie Burroughs e Maurice Barrymore.

Unha década despois, Sweet actuou co fillo de Barrymore, Lionel, nun filme dirixido por D. W. Griffith. En 1909, comezou a traballar nos Biograph Studios cun contrato con Griffith. En 1910, converteuse na rival de Mary Pickford, quen comezara con Griffith o ano anterior.

 Estrelato 
Sweet era coñecida polos seus papeis enérxicos e independentes, en desacordo co tipo "ideal" de feminidade vulnerable, a miúdo fráxil, de Griffith. Despois de moitos papeis protagonistas, o seu filme máis destacado foi o thriller de Griffith de 1911 The Lonedale Operator. En 1913, protagonizou Judith of Bethulia, a primeira longametraxe de Griffith. En 1914, Sweet foi considerada por Griffith para o papel de Elsie Stoneman no seu filme épico The Birth of a Nation (1915), mais finalmente o papel foi para Lillian Gish. Ese mesmo ano, Sweet separouse de Griffith e uniuse á Paramount (daquela Famous Players–Lasky) polo salario moito máis alto que o estudio podía pagar.

Como a compañía Biograph se negou a revelar os nomes dos seus actores, o distribuidor británico M. P. Sales presentou a Sweet como Daphne Wayne.

Ao longo da década de 1910, Sweet continuou a súa carreira aparecendo en varios papeis moi destacados en filmes e seguiu sendo unha popular actriz principal. Adoito protagonizou vehículos de Cecil B. DeMille e Marshall Neilan, e os principais críticos cinematográficos da época recoñecérona como unha das actrices máis destacadas de toda a era muda. Foi durante o seu tempo traballando con Neilan cando os dous comezaron unha relación publicitaria, que provocou o divorcio do director e da ex actriz Gertrude Bambrick. Sweet e Neilan casaron en 1922. A unión rematou en 1929 coa acusación de Sweet de que Neilan era un adúltero persistente.

Durante a década de 1920, a carreira de Sweet continuou prosperando, e protagonizou a primeira versión cinematográfica de Anna Christie en 1923. O filme destaca por ser a primeira obra de Eugene O'Neill que se adaptou cinematograficamente.O’Dell, 1970 p. 113: “It was the first time Eugene O’Neill had been brought to the screen.” Sobre a actuación de Sweet, The New York Times escribiu: "Sería difícil imaxinar unha actriz facendo mellor este papel tan esixente".O’Dell, 1970 p. 113-114

En anos sucesivos, protagonizou Tess of the d'Urbervilles e The Sporting Venus, ambos dirixidos por Neilan. Sweet axiña comezou unha fase da súa carreira como unha das estrelas máis grandes da acabada de formar MGM.

 Cinema sonoro e carreira posterior 
A carreira de Sweet fracasou coa chegada do cinema sonoro. Sweet fixo só tres filmes con son, incluída a súa eloxiada interpretación en Show Girl in Hollywood (1930). Retirouse en 1930 e casou co actor de teatro Raymond Hackett en 1935. O matrimonio durou ata a morte de Hackett en 1958.

Sweet pasou o resto da súa carreira actuando na radio e en papeis secundarios en Broadway. Finalmente, a súa carreira nestes dous campos desapareceu e comezou a traballar nuns grandes almacéns dos Ánxeles. A finais da década de 1960, o seu legado na actuación resucitou cando os estudosos do cine a invitaron a Europa para recibir o recoñecemento polo seu traballo. En 1975, foi honrada co George Eastman Award pola súa contribución á arte cinematográfica.

En 1980, Sweet foi unha das moitas estrelas do cine mudo sobreviventes destacadas que foron entrevistadas extensamente no documental Hollywood, de Kevin Brownlow. Sweet é o tema dun documental de Anthony Slide de 1982, titulado Portrait of Blanche Sweet, no que fala da súa vida e da súa carreira. O 24 de setembro de 1984 celebrouse unha homenaxe a Sweet no Museo de Arte Moderna de Nova York. Sweet presentou o seu filme de 1925 The Sporting Venus.

Sweet morreu dun derramo cerebral na cidade de Nova York o 6 de setembro de 1986.

 Notas 

Categoría:Nados en Chicago
Categoría:Nados en 1896
Categoría:Finados en 1986
Categoría:Actores de cinema dos Estados Unidos de América
Categoría:Actores de teatro dos Estados Unidos de América
Categoría:Actores de voz dos Estados Unidos de América
Categoría:Actores de Illinois
Categoría:Paseo da Fama de Hollywood