Patrimonio da Humanidade en Belarús

55px 70px
O Patrimonio da Humanidade da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) componse de lugares de importancia para o patrimonio cultural ou natural descritos na Convención do Patrimonio Mundial da UNESCO, estabelecida en 1972. O patrimonio cultural está formado por monumentos (como obras arquitectónicas, esculturas monumentais ou inscricións), grupos de edificios e ruínas (incluíndo sitios arqueolóxicos). As paisaxes naturais (constituídas por formacións físicas e biolóxicas), as formacións xeolóxicas e fisiográficas (incluíndo os hábitats de especies de animais e plantas ameazadas) e os lugares naturais que son importantes dende o punto de vista da ciencia, a conservación ou a beleza natural, defínense como patrimonio natural. Esta é unha lista do Patrimonio da Humanidade en Belarús, especificamente clasificada pola UNESCO e elaborada de acordo con dez criterios principais, cuxos puntos son xulgados por especialistas na área. Belarús ratificou a Convención sobre a Protección do Patrimonio Cultural e Natural da Humanidade o 12 de outubro de 1988, convertendo os seus lugares en elixíbeis para a súa inclusión na lista.

No ano 2024, había catro sitios de Belarús inscritos na lista. O primeiro sitio engadido na lista foi o bosque de Białowieża en 1992, o cal é unha extensión do lugar de Polonia declarado en 1979. Este é o único sitio natural de Belarús, sendo os outros tres sitios culturais. Alén do bosque de Białowieża, o Arco Xeodésico de Struve tamén é un sitio transnacional, compartido con outros nove países europeos. Ademais, Belarús ten seis lugares máis na lista de candidaturas.

 Lista de lugares Patrimonio da Humanidade 
Nome: segundo aparece no Comité do Patrimonio da Humanidade
Rexión: de Belarús
Ano da inclusión: na lista da UNESCO
Datos da UNESCO: o número de referencia do sitio; o ano en que o xacemento foi inscrito na Lista do Patrimonio Mundial; os criterios nos que apareceu: os criterios de (i) a (vi) son culturais, mentres que de (vii) a (x) son naturais.

 Nº Nome Imaxe Localización Ano da inclusión  Descrición01 Bosque de Białowieża* 150px|Białowieża Rexión de Brest e rexión de Grodno 1992 33ter; vii (natural) O bosque de Białowieża é un gran complexo forestal, que inclúe extensas fragas na fronteira entre Polonia e Belarús. É un exemplo da ecorrexión terrestre dos bosques mixtos de Europa central e unha serie de hábitats non forestais asociados, incluíndo prados húmidos, vales fluviais e outras zonas húmidas. A zona alberga a maior poboación libre de bisonte europeo, así como de lobo, lince e lontra. A parte polaca do sitio engadiuse por primeira vez á lista en 1979. A parte en Belarús, Belovezhskaya Pushcha, engadiuse en 1992, e no ano 2014 produciuse unha grande ampliación da área protexida.02 Castelo de Mir 150x150px|center|alt=Red brick castle with several towers Mir, rexión de Grodno 2000 625; ii, iv (cultural) O castelo de Mir atópase nunha zona cunha historia convulsa, que influíu no seu desenvolvemento. A construción comezou a finais do século XV, en estilo gótico. As reconstrucións posteriores fixéronse baixo influencias do Renacemento e do Barroco. Sufriu moitos danos durante as guerras napoleónicas e restaurouse a finais do século XIX.03 Arco Xeodésico de Struve* 150x150px|center|alt=A stone pillar with the inscription about the site. Trees  behind. Rexión de Brest e rexión de Grodno 2005 1187; ii, iii, vi (cultural) O Arco Xeodésico de Struve é unha serie de puntos de triangulación que se estende por unha distancia de 2820 km dende Hammerfest en Noruega até o mar Negro. Os puntos foron estabelecidos nunha enquisa do astrónomo Friedrich Georg Wilhelm von Struve, que primeiro mediu con precisión un longo segmento dun meridiano, e xunto con el o tamaño e a forma da Terra. Orixinalmente, había 265 puntos de estación. O Patrimonio da Humanidade inclúe 34 puntos en dez países (de norte a sur: Noruega, Suecia, Finlandia, Rusia, Estonia, Letonia, Lituania, Belarús, Moldavia e Ucraína), cinco dos cales están en Belarús (o marcador de Tupiški na imaxe).04 Complexo arquitectónico, residencial e cultural da familia Radziwill en Nesvizh 150x150px|center|alt=Palace courtyard surrounded with yellow buildings. A well in the middle. Nesvizh, rexión de Minsk 2005 1196; ii, iv, vi (cultural) O castelo de Nesvizh foi o fogar da familia Radziwiłł, quen construíu e mantivo o castelo dende o século XVI ata 1939. Os Radziwiłł eran mecenas das ciencias e das artes e convidaban artistas, artesáns e arquitectos á cidade de Nesvizh. Estas interaccións axudaron a transmitir as tendencias dende o sur e o oeste de Europa ata a Europa central e oriental. O complexo comprende o castelo residencial e a igrexa-mausoleo de Corpus Christi, Nesvizh, xunto coa súa paisaxe.

 Lista de lugares candidatos 
Ademais dos sitios inscritos na lista do Patrimonio da Humanidade, os estados membros poden manter unha lista de sitios provisionais que poden considerar para ser nomeados. Só se aceptan candidaturas para a lista do Patrimonio da Humanidade se o sitio figuraba previamente na lista provisional. No ano 2024, Belarús tiña seis lugares na súa lista de candidatos.

 Nome Imaxe Localización Ano da inclusión Datos da UNESCO Descrición Canle de Augustów 150px|alt=River canal, vegetation on both sides Rexión de Grodno 2004 i, ii (cultural)  A canle de Augustów construíuse entre 1823 e 1839 para proporcionar un enlace directo entre os dous ríos principais, o río Vístula (a través do río Biebrza – un afluente do río Narew), e o río Neman (a través do seu afluente – o río Czarna Hancza). Ademais, proporcionaba un enlace co mar Negro ao sur a través da canle de Oginski, e co río Daugava, coa canle do Berezina e co río Dnieper. Permitiu que as rutas comerciais pasasen por alto o territorio de Prusia Oriental, que antes introducira altos dereitos de aduana para o tránsito de mercadorías polacas e lituanas polo seu territorio. O patrimonio técnico da canle inclúe esclusas, vertedoiros hidráulicos, camiños de sirga, así como estradas e pontes. A canle está agora situada nos territorios de Belarús e Polonia, polo que a candidatura é transnacional. Igrexa da Transfiguración e Catedral de Santa Sofía de Polotsk 150px|alt=White church with green roof and two bell towers, side view Polotsk, rexión de Vitebsk 2004 i, ii (cultural)  A Igrexa da Transfiguración do Salvador construíuse entre 1152 e 1161 ao estilo da antiga Rus' por orde da princesa Santa Eufrosina de Polatsk. Dende o século XVI ata o XIX foi utilizado polos xesuítas. A catedral de Santa Sofía foi construída orixinalmente no século XI, pero reconstruída primeiro despois do incendio de 1447 e despois no século XVIII despois da Gran Guerra do Norte, desta volta en estilo barroco. A fachada principal está adornada con elementos ornamentais de estilo rococó. Igrexa de San Boris e San Gleb de Kalozha en Hrodna 150px|alt=Church made of brick and stone, side view Rexión de Grodno  2004 i, ii (cultural)  A igrexa foi construída na década de 1180 en ladrillo e pedra. Nos séculos seguintes, a igrexa sufriu unha serie de renovacións, así como un colapso parcial debido a un desprendemento da marxe alta do río Nieman, onde se atopa a igrexa. Da estrutura orixinal quedan dous muros, tres ábsidas e dous piares. Aínda é un lugar de culto activo. Edificios para o culto de tipo fortaleza en Belarús, Polonia e Lituania 150px|alt=White and red church with two bell towers, side view Rexión de Grodno e rexión de Vitebsk 2004 i (cultural)  Esta candidatura inclúe tres igrexas fortificadas en Belarús, a Igrexa da Natividade da Santísima Virxe María en Muravanka (na imaxe), a Igrexa de San Miguel en Synkavichy, e a Igrexa de San Xoán Bautista en Kamai. As igrexas foron construídas nos séculos XVI e XVII e moitas veces foron renovadas debido aos danos derivados da guerra ou dos incendios. Arquitectura eclesiástica en madeira (séculos XVII-XVIII) en Polesye 150px|alt=Blue wooden church with a single bell tower in the middle, side view Rexión de Brest 2004 i, ii, iii (cultural)  Esta candidatura abrangue a arquitectura de madeira na rexión de Polesye, sendo a madeira o principal material de construción durante séculos. Nos séculos XVII e XVIII xurdiron dous tipos de escolas arquitectónicas de Polesye: a Polesye occidental e a Polesye oriental. Un exemplo é a Igrexa de San Nikita en Zditovo (na imaxe), que foi construída por primeira vez en 1502 e posteriormente ampliada. Monumentos aos heroes da Gran Guerra Patriótica: Fortaleza de Brest e Mamayev Kurgan 150px Rexión de Brest 2024 ii, iv, vi (cultural) Esta candidatura comprende dous lugares conmemorativos da Gran Guerra Patria, ou a Fronte Oriental da segunda guerra mundial - a Fortaleza de Brest en Belarús e Mamayev Kurgan en Rusia. A fortaleza de Brest foi o lugar do ataque alemán contra a Unión Soviética en 1941. Un complexo conmemorativo construíuse a finais dos anos 60 e principios dos 70. Artisticamente, mestura a estética da Antigüidade clásica e do período moderno para mostrar sentimentos de patriotismo, sacrificio, heroísmo e dor polos caídos. Ambos complexos conmemorativos contribuíron ao desenvolvemento do heroico estilo da arte soviética que se fixo prominente nos países socialistas.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Patrimonio da Humanidade por país
 Ligazóns externas 
 Páxina de Belarús na World Heritage Convention, da UNESCO