Medo á escuridade

O medo á escuridade é un medo ou fobia común entre bébes, os nenos e, en grao variable, os adultos . O medo á escuridade non sempre se refire á propia escuridade; tamén pode ser un medo aos perigos posibles ou imaxinados que oculta a escuridade. A maioría dos nenos e nenas superan, pero este medo persiste para algúns con escotofobia e ansiedade . Ao espertar ou durmir, estes medos poden entrelazarse con ver demos da parálise do sono nalgunhas persoas.  Algún grao de medo á escuridade é natural, especialmente como unha fase do desenvolvemento infantil .  A maioría dos observadores informan de que o medo á escuridade raramente aparece antes dos dous anos de idade e alcanza o seu máximo ao redor da etapa de desenvolvemento dos catro anos. ] Cando o medo á escuridade alcanza un grao que é o suficientemente grave como para ser considerado patolóxico, ás veces chámase escotofobia (de  – "escuridade"), ou ligofobia (de – " crepúsculo ").

Algúns investigadores, comezando por Sigmund Freud, consideran que o medo á escuridade pode ser unha manifestación do trastorno de ansiedade por separación. 

Outra teoría alternativa foi acuñada na década dos 60's, cando os científicos realizaron experimentos  na procura das moléculas responsables da memoria. Nun experimento, ratas, normalmente animais nocturnos, foron condicionadas a ter medo á escuridade e unha substancia chamada "escotofobina" foi supostamente extraída dos cerebros das ratas; a esta substancia atribúeselle a responsabilidade de lembrar este medo. Estes descubrimentos foron posteriormente desmentidos.

A nictofobia (ou noctofobia) é unha fobia caracterizada por un medo severo á noite. É desencadeado pola percepción desfigurada do cerebro do que sucedería ou podería ocorrer nun ambiente nocturno. Tamén se pode activar temporalmente se a mente está inestable ou asustada por acontecementos ou ideas recentes, ou por participar en contidos que o cerebro considera unha ameaza (os exemplos poden incluír a entrega a contido de terror ou a vinculación de ambientes escuros con eventos ou ideas anteriores que perturban. a mente). Normalmente, dado que os humanos non son nocturnos por natureza, adoitan ser un pouco máis cautos ou están máis alerta pola noite que durante o día, xa que a escuridade é un ambiente moi diferente. A nictofobia produce síntomas máis aló dos parámetros instintivos normais, como falta de alento, suor excesivo, náuseas, boca seca, náuseas, tremor, palpitacións cardíacas, incapacidade para falar ou pensar con claridade ou sensación de desapego da realidade e da morte. A nictofobia pode ser gravemente prexudicial física e mentalmente se estes síntomas non se resolven. Existen moitos tipos de terapias para axudar a xestionar a nictofobia.
miniatura| As luces nocturnas, como esta, pódense usar para contrarrestar o medo á escuridade.
A nictofobia tamén pode estar ligada a criaturas nocturnas, sexan de ficción ou reais. Por exemplo, alguén que experimenta sanguivorifobia, un medo aos vampiros, tamén pode experimentar nictofobia debido a unha asociación cos vampiros. Do mesmo xeito, alguén con quiroptofobia, ou medo aos morcegos, tamén pode ter nictofobia debido á súa asociación coa noite ou os espazos escuros. [ cita necesaria ]

A terapia de exposición pode ser moi eficaz cando se expón a persoa á escuridade. Con este método un terapeuta pode axudar con técnicas de relaxación  como a meditación. Outra forma de tereapia é a terapia congnitivo-comportamental. OS terapeutas poder guiar aos pacientes con rutinas realizadas polo día e pola noite para reducir os síntomas asociados á nictofobia. En moitos casos, anti-depresivos e medicamentes contra a ansiedade poden ser efectivos para soportar os síntomas que non son tan manexables se a terapia non puido reducir os síntomas da nictofobia. [ cita necesaria ]

A pesar da súa natureza xeneralizada, houbo unha falta de investigación etiolóxica sobre o tema. A nictofobia xeralmente obsérvase en nenos pero, segundo o artigo de J. Adrian Williams "Indirect Hypnotic Therapy of Nyctophobia: A Case Report", moitas clínicas con pacientes pediátricos teñen unha gran probabilidade de ter adultos que teñan nictofobia. O mesmo artigo sinala que "sábese que a fobia resulta extremadamente perturbadora para os pacientes adultos e... incapacitante". Mikulas, William L. "Behavioral Bibliotherapy and Games for Treating Fear of the Dark." Child & Family Behavior Therapy 7.3 (1985): 1-7.

A palabra nictofobia provén do grego  , nyktos, xenitivo de  , nyx, "noite" νύξ, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus e  , phobos, "medo". φόβος, Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, on Perseus

 Escotofobia 
Aínda que non está recoñecida clinicamente, a escotofobia gañou relevancia nos círculos sociais, a miúdo descríbese como unha versión máis vaga da nictofobia, atribuíndose só á escuridade ou aos espazos escuros. Os que padecen escotofobia poden temer faiados, túneles, bosques, cuartos ou outros espazos sen luz.

Propuxéronse outros nomes para esta fobia específica, como acluofobia (do grego ἀχλύς, akhlús, que significa "néboa" ou "escuridade", e , phobos, que significa "medo"  ), así como a ligofobia (do grego  , lygos, que significa "crepúsculo", e  , phobos, que significa "medo"  )

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Fobia

Categoría:Fobias