Sandrine Bonnaire

Sandrine Bonnaire, nada en Gannat o 31 de maio de 1967, é unha actriz e directora de cine francesa. Gañou o Premio César a Mellor Actriz Revelación en 1984, o César a Mellor Actriz en 1986 polo seu papel en Sans toit ni loi, e a Copa Volpi a Mellor Actriz no Festival Internacional de Cinema de Venecia en 1995 por La Cérémonie.  

Participou en películas baixo a dirección de Agnès Varda, Jacques Rivette, Claude Chabrol, Maurice Pialat, André Téchiné ou  Patrice Leconte, entre outras personalidades do cinema francés. 

 Traxectoria 
Naceu nunha familia obreira da rexión francesa de Auvernia. Foi a sétima de once irmáns. Pasou a maior parte da súa xuventude en Grigny, na rexión parisiense onde cursou os seus estudos secundarois, no Collège Jean-Vilar. 

As súas primeiras aparicións no cine foron como extra na Boum, dirixida por Claude Pinoteau, e na comedia Lles Sous-doués en vacances, de Claude Zidi. 

En xuño de 1982 participou xunto a súa irmá Corinne nun casting anunciado no xornal France-Soir, no que buscaban unha extra para a películla À nos amours de Maurice Pialat. Finalmente foi Sandrine Bonnaire quen acadou o papel e co que gañou o Premio César a mellor actriz a idade de 16 anos. A súa relación con Pialat foi un un punto forte nos seus inicios, xa que traballou con el en Police e Sous le soleil de Satan que gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes en 1987. 

A partir de entón, o nome de Sandrine Bonnaire asóciase ao cine de calidade francés e na súa carreira recibiu numerosos premios e tamén fixo en películas fóra do seu país. 

Bonnaire ten dúas fillas, unha froito da súa relación con William Hurt (con quen coincidiu en 1991 na rodaxe de La peste de Luís Puenzo) e a segunda do seu marido (casou en 2003), o guionista Guillaume Laurant. 

 Filmografía 

 Como actriz 
A súa carreira como actriz comezou en 1983, aos dezaseis anos, cando protagonizou a película de Maurice Pialat À nos amours. Bonnaire interpretou a unha adolescente parisiense de quince anos cuxas relacións sexuais son moi promiscuas. Por este papel gañou o Premios César á mellor actriz revelación en 1984.

A carreira internacional de Bonnaire comezou grazas á película Sans toit ni loi, da directora Agnès Varda (1985). O papel da vagabunda protagonista valeulle a Bonnaire numerosos premios: o César á mellor actriz e o da Asociación de Críticos de Cine de Los Ángeles (ambos en 1986).

Participou na película Sous le soleil de Satan, de Maurice Pialat, adaptación da novela homónima de Georges Bernanos. Esta película gañou a Palma de Ouro no Festival de Cannes de 1987. Bonnaire, pola súa banda, foi candidata en 1988 ao Premio César á mellor actriz polo seu papel de Mouchette, a moza amante do cura Donissan interpretado por Gérard Depardieu.

En 1989 estreouse Monsieur Hire, un filme dirixido por Patrice Leconte e protagonizado por Michel Blanc (no personaxe principal da obra, un home misántropo que se namora do personaxe interpretado por Sandrine Bonnaire). A película está baseada na novela homónima de Georges Simenon e recibiu excelentes críticas. Participou no Festival de Cannes de 1989  e Bonnaire volveu ser candidata ao Premio César á mellor actriz.

Interpretou a personaxe de Xoana de Arco en Jeanne la Pucelle 1994, dirixida por Jacques Rivette, unha longametraxe que se dividiu en dúas partes, Juana de Arco I - Las batallas  e Juana de Arco II - Las prisiones. Esta actuación valeulle a súa terceira nomeamento aos Premios César de 1995.

Foi candidata por cuarta vez ao Premio César á mellor actriz en 1996 pola súa interpretación de Sophie no filme A cérémonie de Claude Chabrol. A película, estreada en 1995, está baseada na novela A Judgement in Stone, de Ruth Rendell. As críticas foron excelentes e destacouse a calidade das actuacións de Jacqueline Bisset (candidata ao Premio César á mellor actriz secundaria), Isabelle Huppert (gañadora do César á mellor actriz) e Sandrine Bonnaire (candidata a este premio e gañadora con Huppert da Copa Volpi do Festival de Venecia de 1995).

East/West (1999), de Régis Wargnier, supuxo a quinta candidatura de Bonnaire aos Premios César. Trátase dunha coprodución franco-ucraína-rusa-búlgaro-española cun guión de Rustam Ibragimbekov, Sergei Bodrov, Louis Gardel e Régis Wargnier, nomeada ao Oscar á mellor película en lingua estranxeira (2000). Ademais de Bonnaire, actuaron na película Oleg Menshikov, Sergei Bodrov (fillo) e Catherine Deneuve.

En 2006, no telefilme Le Procès de Bobigny, dirixida por François Luciani, interpretou o papel dunha persoa que estaba viva no momento da rodaxe, a nai da menor de idaded Marie-Claire Chevalier, foi violada en 1972 e bortou coa axuda de catro mulleres, entre elas a súa nai. ​Todas foron acusadas polo aborto e a complicidade, xulgadas e defendidas pola avogada Gisèle Halimi, tendo este proceso unha enorme repercusión, contribuíndo ao avance da despenalización do aborto en Francia. Nunha entrevista, Bonnaire dixo que interpretar a unha persoa viva: «Obrígate a deixar dunlado o teo ego como actriz. Tes que ter razón, porque sempre está o pensamento de que a outra persoa, a persoa afectada, verá a película. O pensamento de non traizoar, aínda que sexa unha adaptación». Ademais, engade sobre o contexto histórico dos feitosː «Tódalas mulleres que, por falta de medios, non podían recibir tratamento, abortaban. Sometéronse a unha operación clandestina e perigosa e foron consideradas como criminais!».

En 2013, traballou co cantautor Jacques Higelin e, no álbum Beau Repaire, cantou Duo d'anges heureux a dúo con el.

Na primavera de 2013, traballou por primeira vez con Claude Lelouch, na película nº 42 do director Salaud, on t'aime, na que actuou xunto a Johnny Hallyday e Eddy Mitchell; a estrea do filme en cines foi en abril de 2014.

Regresou aos escenarios en Valence, no 2014, interpretando L'Odeur des planches de Samira Sedira nunha lectura escenificada dirixida por Richard Brunel.​

Con motivo do Día Internacional da Muller, o 5 de marzo de 2020, particiou nun desfile de moda en Tunisia organizado polo Instituto Francés titulado Over fifty... et alors? (Mais de cincuenta... e agora?), dedicado ás mulleres que cumpliron cincuenta anos.

O primeiro de xuño de 2022 estreouse o vídeo da canción L'Homme qui court,​ do álbum Radio Londres do cantante Axel Bauer, no que Bonnaire participa e aparece disfrazada de home.

 Como directora 
En 2007 Bonnaire fixo o seu debut como directora co documental Elle s'appelle Sabine. Neste filme, Bonnaire fai un retrato cinematográfico da súa irmá Sabine, que padece un atraso mental que foi diagnosticado tarde como unha forma de autismo. En maio de 2007 foi proxectada na Quincena de Realizadores do Festival de Cannes.

 Lista de películas como actriz 
dereita|miniatura|Sandrine Bonnaire no Festival de Cannes en 2000.
dereita|miniatura|Bonnaire en 2003 na estrea de Le Cou de la girafe.
dereita|miniatura|Sandrine Bonnaire en 2012, Festival de Deauville.

 1980: La Boum, de Claude Pinoteau; papel menor
 1982: Les Sous-doués en vacances; de Claude Zidi; papel menor
 1983: À nos amours, de Maurice Pialat; Suzanne
 1984: Tir à vue, de Marc Angelo; Marilyn
 1985: Blanche et Marie, de Jacques Renard; Marie
 1985: Le Meilleur de la vie de Renaud Victor; Véronique
 1985: Police, de Maurice Pialat; Lydie
 1985: Sans toit ni loi, de Agnès Varda; Mona
 1986: La Puritaine, de Jacques Doillon; Manon
 1987: Les Innocents, de André Téchiné; Jeanne
 1987: Sous le soleil de Satan, de Maurice Pialat; Mouchette
 1988: Quelques jours avec moi, de Claude Sautet; Francine
 1988: Peaux de vaches, de Patricia Mazuy; Annie
 1989: Monsieur Hire, de Patrice Leconte; Alice
 1990: La Captive du désert, de Raymond Depardon; a cativa
 1990: Dans la soirée (Verso sera), de Francesca Archibugi; Stella
 1991: Le Ciel de Paris, de Michel Béna; Suzanne
 1991: La Peste, de Luis Puenzo; Martine Rambert
 1992: Prague, de Ian Sellar; Elena
 1994: Jeanne la Pucelle I - Les batailles, de Jacques Rivette; Jeanne 
 1994: Jeanne la Pucelle II - Les prisons, de Jacques Rivette; Jeanne
 1994: Confidences à un inconnu (Ispoved neznakomtsu), de Georges Bardawil; Natalia
 1995: Les cent et une Nuits de Simon Cinéma, de Agnès Varda; A vagabunda
 1995: La Cérémonie, de Claude Chabrol; Sophie
 1996: Never Ever, de Charles Finch; Katherine Beaufort
 1997: Die Schuld der Liebe, de Andreas Gruber; Monica Besse
 1998: Secret défense, de Jacques Rivette; Sylvie
 1998: Voleur de vie, de Yves Angelo; Olga
 1999: Au cœur du mensonge, de Claude Chabrol; Viviane Sterne
 1999: Este/Oeste, de Régis Wargnier; Marie
 2001: Mademoiselle, de Philippe Lioret; Claire Canselier
 2001: C'est la vie, de Jean-Pierre Améris; Suzanne
 2002: Femme Fatale, de Brian De Palma; Ela mesma
 2003: Résistance, de Todd Komarnicki; Lucette Oomlop
 2004: Confidences trop intimes, de Patrice Leconte; Anna
 2004: Le Cou de la girafe, de Safy Nebbou; Hélène
 2004: L'Équipier, de Philippe Lioret; Mabé Le Guen
 2006: Demandez la permission aux enfants, de Éric Civanyan; Marie
 2007: Je crois que je l'aime, de Pierre Jolivet; Elsa
 2007: Un cœur simple, de Marion Laine; Félicité
 2008: L'Empreinte, de Safy Nebbou; Claire Vigneaux
 2009: Joueuse, de Caroline Bottaro; Hélène
 2012: Adieu Paris, de Franziska Buch; Françoise Dupret
 2014: Salaud, on t'aime, de Claude Lelouch; Nathalie Beranger
 2015: La dernière leçon, de Pascale Pouzadoux; Diane
 2016: Le ciel attendra de Marie-Castille Mention-Schaar; Catherine Bouzaria
 2017: Une saison en France de Mahamat Saleh Haroun; Carole Blaszak
 2017: Prendre le large de Gaël Morel; Édith Clerval
 2019: K contraire de Sarah Marx; Gabrielle Fravielle
 2019: Trois jours et une vie de Nicolas Boukhrief; Blanche Courtin
 2020: Voir le jour de Marion Laine; Jeanne
 2021: Umami de Slony Sow; Louise Carvin
 2021: L'amour c'est mieux que la vie de Claude Lelouch; Sandrine
 2021: L’Événement de Audrey Diwan; Gabrielle
 2022: Umami de Slony Sow; Louise Carvin
 2023: Comme une louve de Caroline Glorion; Élodie Piat
 2023: Limonov: The Ballad of Eddie de Kirill Serebrennikov
 2023: Dance First de James Marsh; Suzanne Dechevaux-Dumesnil
 2024: Le Mangeur d’âmes de Julien Maury e Alexandre Bustillo; Docteur Carole Marbas

 Premios e nomeamentos 
AnoPelícula Premio Categoría Resultado1984 À nos amours Premios César Mellor Actriz Revelación 1986 Sans toit ni loi Premios César Mellor actriz   Unión de Críticos de Cine Francés Mellor actriz   Sociedade Nacional de Críticos de Cine Mellor actriz   Asociación de Críticos de Cine dos Ánxeles Mellor actriz   Premios Sant Jordi de Cinematografía Mellor actriz estranxeira 1988 Sous le soleil de Satan Premios César Mellor actriz  1990 Monsieur Hire Premios César Mellor actriz   Premios Sant Jordi de Cinematografía Mellor actriz estranxeira 1995Jeanne la Pucelle: II. Les PrisionsPremios CésarMellor actriz Festival de VeneciaCopa Volpi á mellor actriz 1996 La Cérémonie Premios César Mellor actriz  2000 Est/Ouest Premios César Mellor actriz  2001 Mademoiselle Festival de Cabourg Mellor actriz   Elle s'appelle Sabine Premios César Mellor película documental  2007 Festival de Cine de Cannes Premio FIPRESCI   Festival de Cine de Cannes cámara dourada  2009 Unión de Críticos de Cine Francés Mellor película debut   Premios Globo de Cristal Mellor película documental   Festival Internacional de Cine de Chicago Mellor película documental  2018 Premio á súa carreira Premios Magritte Premio Honorífico 

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Nados en 1967
Categoría:Directores de cinema de Francia
Categoría:Guionistas de Francia
Categoría:Actores de cinema de Francia
Categoría:Actores de teatro de Francia