Claustrofobia

A claustrofobia é un medo aos espazos reducidos. Prodúcese por moitas situacións ou estímulos, incluídos os ascensores, especialmente cando están ateigados ao máximo, cuartos sen fiestras e cuartos de hoteis con portas pechadas e ventás seladas. Incluso os cuartos con pechadura no exterior, os coches pequenos e a roupa de pescozo axustado poden provocar unha resposta nas persoas con claustrofobia. Normalmente clasifícase como un trastorno de ansiedade, que moitas veces resulta en ataques de pánico. A aparición da claustrofobia atribuíuse a moitos factores, incluíndo unha redución do tamaño da amígdala, o condicionamento clásico ou unha predisposición xenética a temer espazos pequenos.

 Etimoloxía 
O termo claustrofobia provén do latín claustrum "a pechado no lugar" e do grego , phóbos, "medo".

 Prevalencia 
Un estudo indica que entre o cinco e o dez por cento da poboación mundial está afectada por claustrofobia severa, pero só unha pequena porcentaxe destas persoas recibe algún tipo de tratamento para o trastorno.

 Signos e síntomas 
Claustrofobia clasifícase como un trastorno de ansiedade. Os síntomas xeralmente desenvólvense durante a infancia ou a adolescencia. Normalmente pénsase que a claustrofobia ten un síntoma clave: o medo á asfixia. En polo menos unha, se non varias, das seguintes áreas: cuartos pequenos, aparellos de resonancia magnética ou TAC, coches, autobuses, avións, trens, túneles, covas submarinas, adegas, ascensores e covas.

Estar encerrado ou pensar en estar encerrado nun espazo reducido pode provocar medos a non poder respirar correctamente e quedar sen osíxeno. Non sempre é o pequeno espazo o que desencadea estas emocións, senón que é máis o medo ás posibilidades de que poida ocorrer mentres se confina a esa zona. Cando os niveis de ansiedade comezan a alcanzar un certo nivel, a persoa pode comezar a experimentar:

 suor e/ou calafríos
 frecuencia cardíaca acelerada e aumento da presión arterial
 mareos, desmaios, mareos e conxelación do medo
 boca seca
 hiperventilación
 sufocacións
 tremor ou sensación de "bolboretas" no estómago
 náuseas
 dor de cabeza
 entumecemento
 unha sensación de asfixia
 opresión/dor no peito e dificultade para respirar
 ganas de usar o baño
 confusión ou desorientación
 medo a danos ou enfermidades
 sentir náuseas
 mareo

Os síntomas dependen do grave que sexa a túa fobia.

 Causas 
O medo aos espazos pechados é un medo irracional. A maioría das persoas claustrofóbicas que se atopan nunha habitación sen fiestras saben conscientemente que non están en perigo, pero estas mesmas persoas terán medo, posiblemente aterrorizados ata o punto de incapacitarse, e moitos non saben por que. Non obstante, a claustrofobia pode non ser sempre o caso. Podes ter TEPT (trastorno de estrés postraumático) en espazos pequenos e pechados.

 Amígdala 
alt=Amygdala|miniatura|A estrutura vermella é a amígdala.
A amígdala é unha das estruturas máis pequenas do cerebro, pero tamén unha das máis poderosas. A amígdala é necesaria para o condicionamento do medo ou a creación dunha resposta de loita ou fuxida . Unha resposta de loita ou fuxida créase cando un estímulo está asociado a unha situación grave. Cheng cre que as raíces dunha fobia están nesta resposta de loita ou fuxida.

Ao xerar unha resposta de loita ou fuxida, a amígdala actúa do seguinte xeito: Os núcleos anteriores da amígdala asociados co medo entre si. Os núcleos envían impulsos a outros núcleos, que inflúen na frecuencia respiratoria, na excitación física, na liberación de adrenalina, na presión arterial, na frecuencia cardíaca, na resposta de medo comportamental e nas respostas defensivas, que poden incluír a conxelación. Estas reaccións constitúen un "fallo autonómico" nun ataque de pánico.
alt=Neuron upclose|miniatura|Sinapse cerebral.
Un estudo realizado por Fumi Hayano descubriu que a amígdala dereita era máis pequena nos pacientes que padecían trastornos de pánico. A redución de tamaño produciuse nunha estrutura coñecida como grupo nuclear corticomedial ao que pertence o núcleo CE. Isto provoca interferencias, que á súa vez provocan reaccións anormais ante estímulos aversivos en persoas con trastornos de pánico. Nas persoas claustrofóbicas, isto tradúcese como entrar en pánico ou reaccionar de forma exaxerada ante unha situación na que a persoa se ve confinada fisicamente.

 Condicionamento clásico 
A claustrofobia nace cando a mente conecta o confinamento co perigo. A miúdo isto provócase como consecuencia dunha experiencia traumática na infancia, Fritscher aínda que o inicio pode ocorrer en calquera etapa da vida dun individuo. Tal experiencia pode ocorrer varias veces, ou só unha, para deixar unha marca permanente na mente. Walding A maioría dos participantes claustrofóbicos nun experimento realizado por Lars-Göran Öst informaron de que a súa fobia fora "adquirida como resultado dunha experiencia de condicionamento. Rachman, "Claustrophobia", in Phobias: A Handbook of Theory, Research, and Treatment. 168 " Na maioría dos casos, a claustrofobia parece ser o resultado de experiencias pasadas.

 Experiencias de condicionamento 
Algúns exemplos de experiencias comúns que poden dar pé a claustrofobia en nenos (ou adultos) son as seguintes:

 Un neno (ou, menos comunmente, un adulto) está pechado nunha habitación totalmente negra e non pode atopar a porta nin o interruptor da luz.
 Un neno é pechado nunha caixa.
 Un neno está pechado nun armario.
 Un neno cae nunha piscina profunda e non pode nadar.
 Un neno sepárase dos seus pais nunha gran multitude e pérdese.
 Un neno mete a cabeza entre as reixas dunha cerca e logo non pode volver saír.
 Un neno métese nun burato e queda atrapado ou non pode atopar o camiño de volta.
 Déixase un neno só no coche, camión ou furgoneta dos seus pais.
 Un neno colócase dentro dunha habitación que non ten ventás, como unha aula, ascensor ou soto. Posiblemente como medio de castigo.

O termo "experiencias pasadas", segundo un autor, pode estenderse ata o momento do nacemento. Na obra de John A. Speyrer "Claustrophobia and the Fear of Death and Dying", o lector chega á conclusión de que a alta frecuencia da claustrofobia débese ao trauma do nacemento, sobre o que di que é "unha das experiencias máis horrendas que podemos ter durante o noso toda a vida", e é neste momento indefenso cando o bebé desenvolve claustrofobia. Speyrer
alt=GE Signa MRI|miniatura| Nunha resonancia magnética, o paciente insírese no tubo.
A resonancia magnética (MRI) pode desencadear claustrofobia. Unha resonancia magnética implica permanecer inmóbil durante algún tempo nun tubo estreito. Nun estudo sobre claustrofobia e resonancia magnética, informouse de que o 13% dos pacientes experimentaron un ataque de pánico durante o procedemento. O procedemento relacionouse non só co desencadeamento de claustrofobia "preexistente", senón tamén coa aparición da enfermidade nalgunhas persoas. Thorpe 1081 Os ataques de pánico experimentados durante o procedemento poden impedir que a persoa se axuste á situación, perpetuando así o medo. Thorpe 1082
alt=Miners in small spaces|miniatura| As condicións dentro dunha mina
SJ Rachman conta un exemplo extremo, citando a experiencia de 21 mineiros. Estes mineiros estiveron atrapados baixo terra durante 14 días, durante os cales seis dos mineiros morreron por asfixia. Despois do seu rescate, dez dos mineiros foron estudados durante dez anos. Todos menos un víronse moi afectados pola experiencia, e seis desenvolveron fobias a "situacións limitantes". O único mineiro que non desenvolveu ningún síntoma notable foi o que actuou como líder. Rachman, "Claustrophobia", 169

Outro factor que pode provocar a aparición da claustrofobia é a "información recibida. Rachman, "Claustrophobia", in Phobias: A Handbook of Theory, Research, and Treatment. 168 " Como afirma Aureau Walding en "Causes of Claustrophobia", moitas persoas, especialmente os nenos, aprenden a quen e a que hai que temer observando aos pais ou aos seus compañeiros. Este método non só se aplica á observación dun profesor, senón tamén á observación das vítimas. O condicionamento clásico vicario tamén inclúe cando unha persoa ve a outra persoa exposta directamente a unha situación especialmente desagradable. Carlson 511 Isto sería análogo a observar a alguén atrapado nun espazo reducido, asfixiado ou calquera dos outros exemplos que se enumeraron anteriormente.

 Fobia preparada 
Hai investigacións que suxiren que a claustrofobia non é totalmente unha fobia condicionada ou aprendida clásicamente. Non é necesariamente un medo innato, pero é moi probable o que se chama fobia preparada . Como di Erin Gersley en "Phobias: Causes and Treatments", os humanos están xeneticamente predispostos a ter medo das cousas que son perigosas para eles. A claustrofobia pode caer nesta categoría debido á súa "ampla distribución... inicio precoz e aparentemente fácil adquisición, e as súas características non cognitivas". Rachman, "Claustrophobia", 170 A adquisición de claustrofobia pode ser parte dun mecanismo de supervivencia evolutivo vestixio, Fritscher un medo latente ao atrapamento e/ou asfixia que antes era importante para a supervivencia da humanidade e podía espertarse facilmente en calquera momento. Gersley Os ambientes hostís no pasado farían necesario este tipo de medo preprogramado, polo que a mente humana desenvolveu a capacidade de "condicionar eficazmente o medo a certas clases de estímulos perigosos". Carlson 511

Rachman ofrece un argumento para esta teoría no seu artigo: "Phobias". Coincide coa afirmación de que as fobias afectan xeralmente a obxectos que constitúen unha ameaza directa para a supervivencia humana, e que moitas destas fobias adquiren rapidamente por mor dunha "preparación biolóxica herdada". Rachman, "Phobias" Isto provoca unha fobia preparada, que non é totalmente innata, pero que se aprende de forma ampla e sinxela. Como explica Rachman no artigo: "As principais características das fobias preparadas son que son moi fáciles de adquirir, selectivas, estables, bioloxicamente significativas e probablemente [non cognitivas]". "Selectivos" e "bioloxicamente significativos" significan que só se relacionan con cousas que ameazan directamente a saúde, a seguridade ou a supervivencia dun individuo. "Non cognitivo" suxire que estes medos adquiren inconscientemente. Ambos factores apuntan á teoría de que a claustrofobia é unha fobia preparada que xa está preprogramada na mente dun ser humano.

 Diagnóstico 
A Claustrofobia é o medo a estar encerrado nun lugar pequeno. Tipicamente clasifícase como un trastorno de ansiedade e normalmente orixina un ataque de pánico bastante grave.  Ás veces confúndese coa Cleitrofobia (medo a quedar atrapado).

O diagnóstico da claustrofobia xeralmente transcende dunha consulta sobre outras condicións relacionadas coa ansiedade. Hai que cumprir certos criterios para poder ser diagnosticado con fobias específicas. Estes criterios poden incluír: 

 un medo obstrutivo ou excesivo interminable provocado pola existencia ou anticipación dunha situación concreta
 resposta de ansiedade cando se exhibe estímulo; pode provocar ataques de pánico nos adultos ou, para os nenos, un arrebato, apego, choro, etc.
 recoñecemento por parte dos pacientes adultos de que o seu medo deriva da ameaza ou perigo previsto
 participar en procedementos para evadir obxecto ou situación temidos, ou tendencia a afrontar a situación pero con incomodidade ou ansiedade
 a evasión da persoa do obxecto ou da situación dificulta a vida cotiá e as relacións
 a fobia é continua, normalmente durante 6 meses ou máis
 os síntomas non se poden atribuír a outras condicións mentais subxacentes, como o trastorno obsesivo-compulsivo (TOC) ou o trastorno de estrés postraumático (TEPT).

 Escala 
Este método foi desenvolvido en 1979 mediante a interpretación dos ficheiros dos pacientes diagnosticados de claustrofobia e a lectura de diversos artigos científicos sobre o diagnóstico do trastorno. Unha vez elaborada unha escala inicial, foi probada e afinada por varios expertos na materia. Hoxe, consta de 20 preguntas que determinan os niveis de ansiedade e o desexo de evitar determinadas situacións. Varios estudos demostraron que esta escala é eficaz no diagnóstico de claustrofobia. Öst, "The Claustrophobia Scale"

 Cuestionario 
Este método foi desenvolvido por Rachman e Taylor, dous expertos na materia, en 1993. Este método é efectivo á hora de diferenciar os síntomas derivados do medo á asfixia. En "001, foi modificado de 36 a 24 por outro grupo de expertos. Demostrouse a gran eficacia deste método en diversos estudos.  Öst, "The Claustrophobia Scale"

 Tratamentos 

 Terapia cognitiva 
A terapia cognitiva é unha forma de tratamento amplamente aceptada para a maioría dos trastornos de ansiedade . Choy, Yujuan, Abby J. Fyer, and Josh D. Lipsitz. "Treatment of Specific Phobia in Adults." Clinical Psychology Review 27.3 (2007): 266–86. Tamén se pensa que é particularmente eficaz para combater trastornos nos que o paciente realmente non teme unha situación senón que teme o que podería resultar de estar nesa situación.  O obxectivo final da terapia cognitiva é modificar pensamentos distorsionados ou conceptos erróneos asociados a todo o que se está a temer; a teoría é que modificar estes pensamentos diminuirá a ansiedade e evitará determinadas situacións.  Por exemplo, a terapia cognitiva tentaría convencer a un paciente claustrofóbico de que os ascensores non son perigosos, pero que son, de feito, moi útiles para levarche onde lle gustaría ir máis rápido. Un estudo realizado por SJ Rachman mostra que a terapia cognitiva diminuíu o medo e os pensamentos/connotacións negativas nunha media de preto do 30% en pacientes claustrofóbicos probados, demostrando que é un método razoablemente eficaz. Phobias: A Handbook of Theory, Research, and Treatment. Chichester; New York: Wiley, 1997.

 Exposición in vivo 
Este método obriga aos pacientes a enfrontarse aos seus medos expoñéndose completamente ao medo que estean experimentando. Choy, Yujuan, Abby J. Fyer, and Josh D. Lipsitz. "Treatment of Specific Phobia in Adults." Clinical Psychology Review 27.3 (2007): 266–86. Isto adoita facerse de forma progresiva comezando con exposicións menores e avanzando cara a exposicións severas.  Por exemplo, un paciente claustrofóbico comezaría por entrar nun ascensor e facer unha resonancia magnética . Varios estudos demostraron que este é un método eficaz para combater varias fobias, incluída a claustrofobia.  SJ Rachman tamén probou a eficacia deste método para tratar a claustrofobia e descubriu que diminuíu o medo e os pensamentos/connotacións negativas nunha media de case un 75% nos seus pacientes. Phobias: A Handbook of Theory, Research, and Treatment. Chichester; New York: Wiley, 1997. Dos métodos que probou neste estudo en particular, esta foi, con diferenza, a redución máis significativa. 

 Exposición interoceptiva 
Este método tenta recrear sensacións físicas internas nun paciente nun ambiente controlado e é unha versión menos intensa da exposición in vivo . Choy, Yujuan, Abby J. Fyer, and Josh D. Lipsitz. "Treatment of Specific Phobia in Adults." Clinical Psychology Review 27.3 (2007): 266–86. Este foi o último método de tratamento probado por SJ Rachman no seu estudo de 1992. Phobias: A Handbook of Theory, Research, and Treatment. Chichester; New York: Wiley, 1997. Reduciu o medo e os pensamentos/connotacións negativas nun 25%.  Estes números non coincidiron completamente cos da exposición in vivo ou da terapia cognitiva, pero aínda así resultaron en reducións significativas. 

Outras formas de tratamento que tamén se demostraron razoablemente eficaces son a psicoeducación, o contracondicionamento, a hipnoterapia regresiva e o adestramento respiratorio. Os medicamentos que adoitan receitarse para axudar a tratar a claustrofobia inclúen antidepresivos e betabloqueantes, que axudan a aliviar os síntomas cardíacos que adoitan asociarse aos ataques de ansiedade.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Agorafobia
 Trastorno de ansiedade
 Fobia

Categoría:Fobias
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas