Eunapio

Eunapio de Sardes (en ) nado en Sardes, Lidia, en Asia Menor (actual Turquía) no 347Schmitz (1867), p. 93 e finado contra o 414 ou o 420, foi un sofista, historiador e biógrafo coñecido principalmente pola súa obra Βίοι Φιλοσόφων καὶ Σοφιστῶν (coñecida en latín como De vitis philosophorvm et sophistarvum -normalmente referida como Vitae sophistarum; en galego, Vida de filósofos e de sofistas), escrita entre 396 e 399 e que consta dun total de 24 de biografías de filósofos neoplatónicos, retóricos e doutores.Zeyl (2013), p. 238

 Traxectoria 

 Vida 
Eunapio era natural de Sardes, unha cidade de Asia Menor onde pasou a maior parte da súa vida. A súa primeira educación a recibiu do seu parente CrisancioHartmann 2018, pp. 118–121, que o introduciu na defensa do paganismo e o odio ao cristianismo que foron características das súas obras. Con quince anos embarcou para Atenas onde estudou durante anos co sofista Proeresio, quen o acolleu coma un fillo. 

Despois deste período, obrigado polos seus pais, regresou aos 19 anos a Sardes onde impartiu clases de retórica pola mañá mentres estudaba filosofía pola tarde baixo Crisancio e tamén aprendeu amplos coñecementos de medicina.Hartmann 2018, p. 128 Durante este período, pasou a formar parte do círculo de sofistas pagáns que incluía a Oribasio, o antigo médico da corte do emperador Xuliano.Rohrbacher (2013), p. 64.Lake (2013), p. 69.

Nos seus derradeiros anos, viviu en Atenas, onde ensinou retórica. Aló, tamén foi iniciado nos Misterios de Eleusis polo derradeiro hierofante, Nestorio,Eunapius, Vitae Sophistarum, 7.3.1Clinton (1974), p. 42 o mesmo que tamén iniciou a Xuliano,Tanaseanu-Döbler & Döbler (2012), p. 129. foi admintido no colexio dos Eumólpidas e, el mesmo, se converteu en hierofante.

 Morte 
Non se coñece a data da súa morte pero se especula con dúas posibilidades: por unha banda, hai evidencias de que aínda vivía no reinado de Teodosio II xa que menciona un suceso que ocorrera no ano 414 e hai autores que a marca nese ano,Maenchen-Helfen (1973), p. 497. mais outros autores mencionan a data do 420.Hartmann 2018, p. 131.

 Filosofía 
Eunapio levou a conciencia das superposicións entre a filosofía e a sofística, entre Platón e os sofistas máis antigos, á tarefa de resaltar as carreiras dos neoplatónicos. Ao facelo, Eunapio quita o significado orixinal do termo sofisma cando se usa para describir as doutrinas dos neoplatónicos.Marback (1999), p. 24. 

 Obra 
Eunapio é coñecido por ter escrito dúas obras literarias De vitis philosophorvm et sophistarvum, e unha historia universal (Μετὰ Δέξιππον χρονικὴ ἱστορία) que continuaba a de Dexipo.Hartmann 2018, pp. 131–132  

 Vitae sophistarum 
A obra De vitis philosophorvm et sophistarvum escrita arredor do ano 396Momigliano (2006). p. 208. é unha colección, que pervive ata hoxe, de 24 breves textos biográficos de autores contemporáneos ou próximos a Eunapio, e foi redactado por inspiración de Crisancio. Estes autores son: Plotino, Porfirio, Xámblico, Edesio o Capadocio, Máximo, Prisco, Crisancio, Epígono, Beroniciano, Xuliano de Capadocia, Proeresio, Epifanio, Diofanto o Árabe, Sopolis, Himerio, Parnasio, Libanio, Acacio, Ninfidio, Zenón de Chipre, Magno, Oribasio, Xónico e Teón.Hartmann 2018, p. 133 

É moi relevante por se-la única fonte para a historia da filosofía pagá, case todos filósofos e sofistas neoplatónicos, desa época, o século IV,Kidd (1999), p. 321.Hartmann 2018, pp. 133–136 e xunto cos seus mestres,, tamén aparecen os seus colegas e familiares.Urbano (2013), p. 56.

 Edicións 
A primeira edición foi realizada en Anveres, en 1568, por Hadrianus Xunius, e aparece cunha pequena biografía e un comentario en latín. Posteriormente, se editaron en Frankfurt, en 1596, por H. Commelinus, e en Xenebra, en 1616 por Paul Stephens. Porén, a mellor edición, cun testo mellorado e notas é a realizada en Ámstedam, no 1822, por Wyttenbach, e J. F. Boissonade.

 Μετὰ Δέξιππον χρονικὴ ἱστορία 
Esta segunda, non se conserva, e só quedan fragmentos que están recollidos na Suidas, e que tamén foron incorporados á obra de Zósimo. Eran 14 libros que narraban acontecementos entre o 270 (morte de Claudio II o Gótico) e o 404VV. AA. (1910), p. 890 cando Xoán Crisóstomo foi enviado ao exilio. A obra, foi realizada por suxestión de Oribasio e, segundo Focio, houbo dúas edicións: na primeira, Eunapio foi máis explicitamente anticristián que Olimpiodoro de Tebas e criticou duramente o cristianismo, especialmente a Constantino, o Grande; e na segunda, purgada, desaparecen moitas desas críticas,Urbainczyk  (1997), p. 93 que Focio indica que non foi realizada por Eunapio senón, seguramente, por algún cristián ou algún libreiro.

Desta segunda, todo o que queda, son fragmentos denominados Excerpta de Legationibus, unha antoloxía de resumos de obras literarias compilados por orde do emperador Constantino VII., e unha serie de fragmentos conservados en Suidas. Estes restos foron publicados por D. Hoschel.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
















 Ligazóns externas 
 De vitis philosophorvm et sophistarvum, edición princeps de 1568 de Hadrianus Xunius, en grego con tradución en latín.
 Βίοι Φιλοσόφων καὶ Σοφιστῶν. Texto orixinal en grego.

Categoría:Historiadores da Roma Antiga