Historia de Angola

A historia de Angola abrangue a historia de Angola e a dos seus estados predecesores. A zona da actual Angola estivo habitada durante as eras paleolíticas e neolíticas, como testemuñan os restos atopados en Luanda e no deserto do Namib. Ao comezo da historia rexistrada tamén chegaron outras culturas e persoas. Os primeiros en asentarse foron os san. Isto cambiou a principios do século VI, cando os bantús, xa en posesión da tecnoloxía do metal, a cerámica e a agricultura comezaron a migrar dende o norte. Cando chegaron ao que hoxe é Angola topáronse cos san e con outros grupos. O establecemento dos bantús levou moitos séculos e deu lugar a unha variedade de agrupacións que adoptaron diferentes características étnicas.

A primeira grande entidade política da zona, coñecida na historia como o Reino do Congo, apareceu no século XIII e estendíase dende Gabón polo norte ata o río Cuanza polo sur, e dende o Atlántico polo oeste ata o río Cuango ao leste. A riqueza do Congo procedía principalmente da agricultura. O poder estaba en mans dos Mani, aristócratas que ocupaban postos clave no reino e que só respondían ao todopoderoso rei do Congo. Mbanza era o nome dado a unha unidade territorial administrada e gobernada por un Mani; Mbanza Congo, a capital, tiña unha poboación de máis de 50 000 habitantes no século XVI.

O Reino do Congo estaba dividido en seis provincias e incluía algúns reinos dependentes, como Ndongo ao sur. O comercio foi a actividade principal, baseado nunha agricultura altamente produtiva e na crecente explotación da riqueza mineral. En 1482, carabelas portuguesas comandadas por Diogo Cão chegaron ao Congo e este explorou a extrema costa noroeste do que hoxe é Angola en 1484. Seguiron outras expedicións, e axiña se estableceron estreitas relacións entre os dous estados. Os portugueses trouxeron armas de fogo e moitos outros avances tecnolóxicos, así como unha nova relixión, o cristianismo; a cambio, o rei do Congo ofreceu moitos escravos, marfil e minerais. Ao longo século XV os colonos portugueses continuaron comerciando e estableceron un asentamento en Luanda durante o século XVI. 

Portugal anexionou territorios na rexión que foron gobernados como colonia dende 1655, e Angola foi incorporada como provincia de ultramar de Portugal en 1951. Despois da guerra de independencia de Angola, que rematou en 1974 coa Revolución dos Caraveis en Lisboa, Angola acadou a independencia en 1975 mediante o Acordo de Alvor. Despois da independencia, Angola entrou nun longo período de guerra civil que durou ata 2002.

 Idade Moderna 
A colonia portuguesa de Angola foi fundada en 1575 coa chegada de Paulo Dias de Novais con 100 familias portuguesas e 400 soldados. O seu centro en Luanda recibiu o status de cidade en 1605. O rei do Congo pronto se converteu ao cristianismo e adoptou unha estrutura política semellante á dos europeos. Converteuse nunha figura moi coñecida en Europa, ata o punto de recibir as misivas do Papa.

Ao sur do Reino do Congo, arredor do río Cuanza, había varios estados importantes. O máis importante deles foi o Reino de Ndongo, gobernado polos ngolas. No momento da chegada dos portugueses estaba no poder Ngola Kiluange. Ao manter unha política de alianzas cos estados veciños, conseguiu resistir aos estranxeiros durante varias décadas, pero finalmente foi decapitado en Luanda. Anos máis tarde, o Ndongo volveu cobrar protagonismo cando Nzinga Mbandi asumiu o poder. A dirixente mantivo os portugueses baixo control con acordos coidadosamente preparados. Despois de emprender varias viaxes, logrou en 1635 formar unha gran coalición cos estados de Matamba e Ndongo, Congo, Kassanje, Dembos e Kissamas. Á fronte desta formidable alianza, obrigou aos portugueses a retirarse.

Mentres tanto, Portugal perdera o seu rei e os españois tomaron o control da monarquía portuguesa. Os territorios de ultramar de Portugal ocupaban o segundo lugar e os holandeses aproveitaron esta situación e ocuparon Luanda en 1641. Nzinga fixo unha alianza cos holandeses, fortalecendo así a súa coalición e limitando aos portugueses a Massangano, que fortificaron con forza, saíndo nalgunha ocasión para capturar escravos nas Guerras Kuata kuata. Os escravos de Angola foron esenciais para o desenvolvemento da colonia portuguesa do Brasil, pero o tráfico fora interrompido por estes eventos. Unha vez que Portugal recuperou a súa independencia, unha gran forza do Brasil baixo o mando de Salvador Correia de Sá retomou Luanda en 1648, o que provocou o retorno de portugueses en gran cantidade. A coalición de Nzinga desmoronouse entón; a ausencia dos seus aliados holandeses coas súas armas de fogo e a forte posición de Correia de Sá deron un golpe mortal á moral ás forzas nativas. Nzinga morreu en 1663; o rei do Congo comprometeu todas as súas forzas en tentar capturar a illa de Luanda, ocupada por Correia de Sá, pero foron derrotados e perderon a súa independencia. O Reino de Ndongo someteuse á coroa portuguesa en 1671.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 

 Demografía de Angola

Categoría:Historia de Angola