Taciano

Traxectoria 
Probabelmente exerceu de mozo como sofista e retórico e quizais mesmo como profesor de filosofía. Viaxou por varios países e finalmente chegou a Roma; daquela estaba influenciado polas doutrinas de Platón, pero non aceptou os cultos romanos e gregos e converteuse ao cristianismo. Dise que estivo relacionado con Xustino, do que foi o discípulo (segundo Ireneu de Lión, Epifanio, Xerome de Estridón, Filastrio de Brescia e Teodoreto de Ciro, pero antes da súa conversión).

Á morte de Xustino adoptou as crenzas gnósticas. Taciano atacou os filósofos polas corrupcións das crenzas pagás e sinalou a superioridade das relixións cristiá e xudía. Regresou a Oriente e instalouse en Mesopotamia, onde tivo seguidores en Antioquía, Cilicia e Pisidia. Descoñécese a data e o lugar da súa morte e sospéitase que foi arredor do ano 166 ou 167.

Os seus seguidores eran coñecidos como tacianos e eran moi parecidos aos encratitas e severianos (Severo era contemporáneo de Taciano), que eran coñecidos como , Hydroparastatai ou Oferentes de Auga, porque celebraban a Eucaristía con auga (algúns os mencionan como acuarios, aquarii). Taciano defendeu as doutrinas dos Eóns derivadas de Valentino ou Marción, e desenvolveunas. Distinguiu o Demiurgo (creador do mundo e que deu a lei mosaica) do Deus supremo a quen os evanxeos chaman Epifanio.

Os seus seguidores non comían carne nin bebían viño e condenaban o matrimonio. As seitas de tacianos e severianos estaban extinguidas ou case extinguidas na época de Epifanio; os encratitas permaneceron en Pisidia e parte de Frixia e outros distritos de Asia Menor.

Foi un escritor prolífico, segundo Eusebio de Cesarea . O seu escrito máis famoso é o Discurso aos gregos. Xerome di que escribiu algúns títulos pero no seu tempo só quedaba o Discurso aos gregos, polo menos segundo o seu coñecemento, xa que se sabe que tamén existiu o Diatéssaron (τò διὰ τεσσάρων εὐαγγελίων, fusión dos textos dos catro evanxeos nun mesmo texto). Outros títulos probabelmente foron especulacións relixiosas demasiado complexas para unha circulación xeneralizada.

, Oratio adversus Graecos (Discurso aos gregos), é o título que se conserva e Xerome tamén o denomina Contra gentes''. En versión latina publicouse no 1546 en Zürich.

Outras obras de Taciano das que só se coñece o títuloEusebio de Cesarea. Historia eclesiástica. IV 28-29:

 .
 .
 .
 .
 Un libro sobre demos e sobre despois da morte, de título descoñecido.
 .

 Notas 

Categoría:Escritores de literatura cristiá
Categoría:Escritores de Siria
Categoría:Nados no século II
Categoría:Finados no século II