Maurice Prou

Jean Maurice Prou,"Prou, Maurice". Agorha.inha.fr"Prou, Jean Maurice". Comité des travaux historiques et scientifiques (CTHS.fr). nado en Sens, Yonne, o 28 de decembro de 1861 e finado en Néris-les-Bains, Allier, o 4 de outubro de 1930, foi un historiador do Dereito e das institucións, arquiveiro paleógrafo, diplomatista e numismático francés."Prou, Maurice". Enciclopedia Treccani  (Treccani.it).

 Traxectoria 
Maurice Prou naceu o 28 de decembro de 1861 en Sens, unha vila do departamento de Yonne, a uns 100 quilómetros ao sueste de París, fillo de Edmée Marie Alix Tambour e do notario Maurice Laurent Louis Prou. Prou comezou en 1880 os seus estudos superiores na École des chartes, onde se graduou o 22 de xaneiro de 1884 cunha tese titulada Les Coutumes de Lorris et leur propagation aux XIIe et XIIIe siècles ("Os costumes de Lorris e a súa propagación nos séculos XII e XIII").Dussaud, R. (1930). Páxina 293."Maurice Prou". en Bibliothèque de l'École des chartes, 91 (1930). Páxina 381.

Logo dunha estadía dun ano na Escola Francesa de Roma (1884-1885), durante o que traballou nos arquivos do papa Honorio IV, ingresou no Gabinete de Moedas, Medallas e Antigüidades da Biblioteca Nacional de Francia,Grand, R. (1930). Páxina 844. co apoio de Ernest Babelon.Hamelin, H. (2014).  Nesa institución compuxo os seus principais volumes de carácter numismático e filolóxico, entre os que cómpre salientar o Catalogue des monnaies mérovingiennes et carolingiennes de la Bibliothèque Nationale, publicado en dous volumes ene 1892 e 1896, no que estuda e cataloga máis de 4.000 moedas da colección desa institución.Véxase a sección "Escolma de publicacións".

A erudición de Prou xa quedara de manifesto desde a publicación do seu Manuel de paléographie ("Manual de paleografía") en 1890,Dussaud, R. (1930). Páxina 294. destinado a completar o Manuel de diplomatique ("Manual de diplomática") do seu predecesor no Gabinete, e que acadou unha influencia extraordinaria. De ser un manual elemental nas súas dúas primeiras edicións, esta obra converteuse a partir da terceira nun completo tratado de síntese das investigacións, en particular as levadas a cabo pola escola paleográfica alemá.Véxase referencia en "Escolma de publicacións".Muzerelle, D. (1988). "Un siècle de paléographie latine en France". En Petrucci, A.; Pratesi, A. Un Secolo di paleografia e diplomatica (1887-1986), per il centenario dell’Istituto di paleografia dell’Università di Roma. Gela, Roma. Páxinas 131-158

En 1899, Prou abandonou o Gabinete para exercer como profesor de Diplomática na École des chartes, despois do pasamento de Arthur Giry. En 1916, a morte de Paul Viollet abriulle as portas para se ocupar interinamente dos cursos de Historia Institucional na École des Chartes, ata que se cubriu a cátedra en novembro de 1919.Grand, R. (1930). Páxina 846. Tamén en 1916 foi nomeado director da École des Chartes, en substitución do finado Paul Meyer,Dussaud, R. (1930). Páxina 295. cargo que ocupou ata o seu falecemento en 1930.Grand, R. (1930). Páxina 848.Grand, R. (1930). Páxina 846.

Prou desempeñou un papel importante no renacemento da historia xurídica e institucional a finais do século XIX. Foi durante moito tempo membro do consello de dirección da Sociedade de Historia do Dereito e do consello de dirección da Revue historique de droit.Grand, R. (1930). Páxina 845.

O seu interese pola arqueoloxía levouno a formar parte do Comité de Traballos Históricos de Francia. Os seus estudos neste terreo centráronse fundamentalmente na datación de monumentos merovinxios, carolinxios e do primeiro románico.

O 11 de febreiro de 1910 foi elixido membro da Académie des inscriptions et belles-lettres, adscrito á cátedra do helenista Henri Weil, e esta institución encomendoulle a publicación das actas reais carolinxias e dos primeiros capetos. Tamén foi presidente da Sociedade Arqueolóxica de Sens, seguindo os pasos do seu avó, Jean-Louis Prou. En 1919 foi elixido membro da Academia Real de Ciencias, Letras e Belas Artes de Bélxica.Pirenne, H. (1930). Páxina 1.255. Tamén foi membro, entre outras, da Sociedade Nacional de Anticuarios de Francia e da Sociedade Francesa de Numismática. Nesta última formou parte en 1930 da tríade de directores do seu órgano de expresión, a Revue numismatique."Directeurs et sécretaires de la Revue Numismatique 1836-1986". En Lafaurie, J. (1986). "La Revue Numismatique a 150 ans". En Revue Numismatique. Páxina 47. 

 Vida persoal 
Maurice Prou contraeu matrimonio con Léontine Marie Marguerite Potier o 16 de abril de 1888 en París. Entre as testemuñas do matrimonio figuraba o seu amigo o numismático Anatole Chabouillet, daquela conservador xefe do Gabinete de Moedas e Medallas de París.

Prou faleceu como consecuencia dunha doenza de varios meses o 4 de outubro de 1930 en Néris-les-Bains.Cagnat, R. (1932). Páxina 416.
miniatura|440x440px|Edición de Prou do texto latino de Hincmar de Reims De Ordine Palatii (1885).

 Recoñecementos 

 En 1898, Prou foi o primeiro autor que recibiu o premio Baron-de-Courcel, da Academia Francesa, pola publicación do seu libro La Gaule mérovingienne o ano anterior."Prix du baron de Courcel". Académie française (Academie-franáise.fr)."Maurice PROU". Académie française (Academie-franáise.fr).
 En 1908 foi nomeado Cabaleiro da Lexión de Honra.
 En 1921 acadou o grao de Oficial da Lexión de Honra.
 Tamén foi nomeado Comendador da Orde de Leopoldo (Bélxica).Pirenne, H. (1930).

 Escolma de publicacións 
A maior parte do pensamento e do coñecemento histórico e numismático de Maurice Prou quedou plasmado nos seus moi numerosos artigos publicados en revistas científicas do seu tempo. Ademais, ao longo da súa traxectoria Prou publicou algúns traballos monográficos, entre eles os seguintes:"Online Books by Maurice Prou". The Online Books Page."Bibliographie numismatique de M. Prou". En Revue numismatique. Tomo 34. Páxina 115."Prou, Maurice 1861-1930". Openlibrary.org

 (1885). De Ordine Palatii (editor). Ecole des Hautes Etudes. París.
 (1888). Catalogue des monnaies mérovingiennes d'Autun. Dejussieu, Autun.
 (1888). Les registres d'Honorius IV. Thorin, París.
 (1890). Inventaire sommaire des monnaies mèrovingiennes de la collection d'Amècourt acquises par la Bibliothêque Nationale. Rollin et Feuardent, París.
miniatura|262x262px|Páxina do Manuel de paléographie latine et française (1890).
 (1890). Manuel de paléographie latine et française (du vie au xviie siècle). 1ª edición. Picard, París.
 (1892). 2ª edición.
 (1910). 3ª edición (totalmente revisada).
 (1924). 4ª edición.
 (1890). Fabri de Peiresc et la numismatique Mérovingienne.  E, Privat, Tolosa.
 (1892). Introduction au catalogue des monnaies mérovingiennes de la Bibliothèque nationale. Rollin et Feuardent, París.
 (1892). Catalogue des monnaies françaises de la bibliothèque nationale: les monnaies carolingiennes [I]. Rollin et Feuardent, París.
 (1896). Catalogue des monnaies françaises de la bibliothèque nationale: les monnaies carolingiennes [II]. Rollin et Feuardent, París.
 (1894). Étude sur les chartes de fondation de l'Abbaye de Saint-Pierre-le-Vif. Duchemin, Sens.
 (1897). La Gaule mérovingienne. Société Française d'Éditions d'Art, París. Paris.
 (1900). Catalogue des plombs de l'antiquité, du moyen âge et des temps modernes conservés au Départment des Médailles et Antiques de la Bibliothèuqe Nationale (con M. Rostovtsew). Rollin et Feuardent, París.
 (1907). Recueil des chartes de l'abbaye de Saint-Benoît-sur-Loire (con A. Vidier). Picard, París.
 (1908). Recueil des actes de Philippe 1er, roi de France. Imprimerie nationale, París.
 (1908). Catalogue des deniers Mérvingiens de la Trouvaille de Bais (Ille-et-Vilaine) (con Bougenot). Rollin et Feuardent, París.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 "Maurice Prou". en Bibliothèque de l'École des chartes, 91 (1930), Páxinas 381-389.
 Brunel, C. (1931). "Nécrologie: Maurice Prou (1861-1930)". En Annales du Midi. Tomo 43. Nº 170. Páxinas 236-237.
 Cagnat, R. (1932). "Notice sur la vie et les travaux de M. Maurice Prou". En Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. Nº. 4. Páxinas 404-417
 Chapot, V. (1931). "Maurice Prou". En Bulletin de la Société nationale des Antiquaires de France. Páxina 69-72.
 Chartraire (1930). "Éloge funèbre de M. Maurice Prou". En Bulletin de la Société archéologique de Sens. 36-37. Páxinas 56-62
 Deshoulières, M. (1930). "Maurice Prou 1861-1930". En Bulletin Monumental. 89-3. Páxinas 569-571.
 Dieudonné, A. (1931). "Nécrologie: Maurice Prou". En Revue numismatique. Tomo 34. Páxinas 112-114.
 Dussaud, R. (1930). "Éloge funèbre de Maurice Prou, membre de l'Académie". En Comptes rendus des séances de l'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres. Vol. 74. Nº4. Páxinas 293-296.
 G. T. (1930). "Maurice Prou". En Revue Archéologique. Tomo 32. Xullo-decembro. Páxinas 306-307.
 Grand, R. (1930). "Maurice Prou". En Revue historique de droit français et étranger. Páxinas 843-850.
 Hamelin, H. (2014). "Une expérience de l'École française de Rome: Maurice Prou". En Gras, M.; Poncet, O. (dir.). Construire l'institution, l'École française de Rome, 1873-1895. École française de Rome, Roma.
 Pirenne, H. (1930). "Maurice Prou (1861-1930)". En Revue belge de Philologie et d'Histoire. Vol. 3. Páxinas 1.253-1.255.

Categoría:Nados en 1861
Categoría:Finados en 1930
Categoría:Nados no departamento de Yonne
Categoría:Historiadores de Francia
Categoría:Numismáticos de Francia
Categoría:Alumnos da École des Chartes
Categoría:Profesores da École des Chartes
Categoría:Membros da Sociedade Francesa de Numismática
Categoría:Membros da Académie des inscriptions et belles-lettres
Categoría:Arquiveiros de Francia
Categoría:Medievalistas
Categoría:Paleografía
Categoría:Cabaleiros da Lexión de Honra