Nudez heroica

Nudez heroica ou nudez ideal é un concepto nos estudos clásicos para describir o uso non realista da nudez na escultura clásica para mostrar figuras que poden ser heroes, divindades ou seres semidivinos. Esta convención comezou no arcaico e na Grecia clásica e continuou na helenística e na escultura romana. A existencia ou lugar da convención é obxecto de argumentación académica.

Na arte grega antiga, os guerreiros en relevos e vasos pintados mostrábanse a miúdo como espidos en combate, o que non era de feito o costume grego, e noutros contextos. Os mozos idealizados (pero non mulleres) estaban esculpidos en figuras de kouros, e as imaxes de culto nos templos dalgunhas divindades masculinas estaban espidas. Máis tarde, as estatuas representando aos ricos, incluídas as familias imperiais romanas,represntábanse con corpos espidos idealizados, nestas alturass isto incluía ás mulleres. Os corpos eran sempre novos e atléticos, os corpos vellos nunca se ven. Plinio o Vello sinalou a introdución do estilo grego en Roma.

A pintura de Agnolo Bronzino Retrato de Andrea Doria como Neptuno (c. 1530) e a estatua de Michelangelo David' (1501–1504) foron exemplos renacentistas. A convención tamén se describe ocasionalmente na era moderna, como a estatua de Antonio Canova de Napoleón como Marte o pacificador (1802–1806) ou George Bellows' anti -litografía de linchamento A lei é demasiado lenta (1923).

A convención
Adoitamos pensar que a nudez era un aspecto importante da civilización grega e era frecuente en lugares como ximnasios e cando se competía nos xogos.. Polo menos no período imperial de Roma, este concepto funcionou tanto para as mulleres como para os homes, sendo as mulleres retratadas a través de Venus e outras deusas. 

Particularmente en exemplos romanos como o Tivoli General ou Delos "Pseudo-atleta", isto podería levar a unha estraña xustaposición dun busto de retrato hiperrealista ao estilo romano (verrugas e todo para o homes, ou cun elaborado peiteado para as mulleres) cun corpo idealizado de deus ao estilo grego. Os xenitais masculinos explicitamente non foron representados como demasiado ben dotados para separar unha fachada nobre e modesta da connotación na cultura grega de que os penes ben dotados e máis grandes pertencían a características máis primitivas e bárbaras.

Como concepto, foi modificado desde o seu inicio, con outros tipos de nudez agora recoñecidos na escultura clásica, por exemplo, o "patético" ("de Pathos") de inimigos bárbaros valentes pero derrotados como o Gálata moribundo''. Tonio Hölscher rexeitou totalmente este concepto para a arte grega do século IV a.C. e anterior. 

A nudez heroica permitiu aos escultores gregos mostrar o carácter dun suxeito con máis precisión, sen o disfrace ou o contexto engadido da roupa.

Notas

Véxase tamén

 Bibliografía 





Categoría:Escultura da Grecia antiga