Brasil holandés

O Brasil holandés (en holandés: Nederlands-Brazilië ), tamén coñecido como Nova Holanda (en holandés: Nieuw-Holland ), foi unha colonia da República Holandesa na parte nordeste do actual Brasil, controlada entre 1630 e 1654 durante a colonización holandesa das Américas. As principais cidades da colonia foron a capital Mauritsstad (hoxe parte de Recife), Frederikstadt (João Pessoa), Nieuw Amsterdam (Natal), Saint Louis (São Luís), São Cristóvão, Fort Schoonenborch (Fortaleza), Sirinhaém e Olinda.

A partir de 1630, a República Holandesa conquistou case a metade da zona europea asentada do Brasil nese momento, coa súa capital en Recife. A Compañía Holandesa das Indias Occidentais (GWC) estableceu a súa sede en Recife. O gobernador, John Maurice de Nassau, invitou a artistas e científicos á colonia para axudar a promover o Brasil e aumentar a inmigración. Non obstante, a marea virou contra os holandeses cando os portugueses lograron unha importante vitoria na Segunda Batalla de Guararapes en 1649. O 26 de xaneiro de 1654, os holandeses rendíronse e asinaron a capitulación, pero só como un pacto provisional. En maio de 1654, a República Holandesa esixiu que Nova Holanda fose devolta. O 6 de agosto de 1661, Nova Holanda foi cedida formalmente a Portugal mediante o Tratado da Haia.

Aínda que só tivo unha importancia transitoria para os holandeses, este período tivo unha importancia considerable na historia do Brasil. Este período tamén precipitou un declive na industria do azucre do Brasil, xa que o conflito entre holandeses e portugueses interrompeu a produción de azucre brasileira, no medio da crecente competencia das plantacións británicas, francesas e holandesas no Caribe.

 Notas 

Categoría:Brasil
Categoría:Estados da Idade Moderna
Categoría:Colonias