Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd

Os Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd son un Patrimonio da Humanidade designado pola UNESCO, situado en Gwynedd, Gales. Inclúe os castelos de Beaumaris e Harlech e os castelos e murallas de Caernarfon e Conwy. A UNESCO considera que os sitios son "os mellores exemplos da arquitectura militar de finais do século XIII e principios do XIV en Europa".

As fortificacións forman parte do Anel de Ferro construído por Eduardo I despois da súa invasión do norte de Gales en 1282. Eduardo derrotou aos príncipes galeses locais nunha gran campaña e puxéronse a colonizar permanentemente a zona. Creou novas cidades fortificadas, protexidas por castelos, nas que os inmigrantes ingleses podían asentarse e administrar os territorios. O proxecto era moi caro e estiraba ao límite os recursos reais. Novas revoltas galesas seguiron en 1294 baixo o liderado de Madog ap Llywelyn. Conwy e Harlech abastecíanse por mar e resistiron o ataque, pero Caernarfon, aínda só parcialmente completado, foi asaltado. Despois, Eduardo renovou o programa de construción e ordenou o inicio dos traballos en Beaumaris. Non obstante, as guerras de Eduardo en Escocia comezaron a consumir fondos reais, e o traballo pronto volveu a frearse. Os traballos de construción de todas as fortificacións cesaron en 1330, sen que Caernarfon e Beaumaris estivesen totalmente rematados.

As fortificacións xogaron un papel importante nos conflitos no norte de Gales durante os séculos seguintes. Estiveron implicados na Revolta Galesa de principios do século XV e nas Guerras das Rosas a finais do século XV. Malia a diminución da importancia militar tras a sucesión da dinastía Tudor ao trono en 1485, foron obrigados de novo a volver ao servizo durante a Guerra Civil Inglesa no século XVII. Despois do conflito, o Parlamento ordenou a despreciación, ou destrución deliberada, de partes de Conwy e Harlech, pero a ameaza dunha invasión pro-Realista desde Escocia. asegurou que Caernarfon e Beaumaris permanecesen intactos. A finais do século XVII, porén, os castelos estaban en ruínas. Fixéronse populares entre os artistas visitantes a finais do século XVIII e principios do XIX, e o número de visitantes aumentou a medida que mellorou o acceso á rexión durante a era vitoriana. O estado británico investiu moito nos castelos e murallas durante o século XX, restaurando moitas das súas características medievais. En 1986, os sitios foron declarados colectivamente como Patrimonio da Humanidade, como exemplos destacados de fortificacións e arquitectura militar construídas no século XIII, e agora son operados como atraccións turísticas pola axencia de patrimonio galesa Cadw.

Durante gran parte do século XX, os castelos e murallas foron considerados principalmente dende unha perspectiva militar. O seu uso de defensas concéntricas, barbacanas e corpo de garda substanciais levou a D.J. Cathcart King a describilos como o "cénit da construción de castelos ingleses", e Sidney Toy a avalíaos como "algúns dos castelos máis poderosos de calquera época ou país".;  A finais dos séculos XX e XXI, historiadores como Michael Prestwich e Abigail Wheatley tamén destacaron o papel dos sitios como pazos e símbolos do poder real. A localización de castelos como Caernarfon e Conwy escolleuse pola súa importancia política, así como polas funcións militares, construíndose enriba de sitios pertencentes aos príncipes galeses. Os castelos incorporaron apartamentos e xardíns de luxo, coa intención de sustentar con esplendor as grandes cortes reais. O castelo e as murallas da cidade de Caernarfon incorporaron custosas cachotarías, probablemente destinada evocar imaxes do poder imperial artúrico ou do romano para reforzar o prestixio persoal de Eduardo. O papel preciso do arquitecto real James of Saint George nos proxectos de construción, e a influencia do seu condado natal de Savoia nos deseños, tamén segue sendo debatido polos académicos. Non obstante, as fontes primarias indican que desempeñou un papel fundamental, describíndoo como "Magistro Jacobo de sancto Georgio, Magistro operacionum Regis in Wallia" ou "Master James of Saint George, Master of the King's Works in Wales".TNA 372/131/26

Creación do Patrimonio da Humanidade
En 1986 os sitios foron declarados colectivamente Patrimonio da Humanidade da UNESCO, co título de Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd. A UNESCO considerou que os castelos e as murallas da cidade son "os mellores exemplos da arquitectura militar de finais do século XIII e principios do XIV en Europa". A UNESCO tamén citou a importancia dos seus vínculos con Eduardo I e James of St George, a súa escala e arquitectura militar avanzada, e o seu infrecuentemente bo estado e documentación histórica. Os sitios requiren un mantemento continuo, e como exemplo disto custou 239.500 £ entre 2002 e 2003 manter as partes históricas das propiedades. Establecéronse "zonas de amortecemento" ao redor dos sitios, co obxectivo de protexer as vistas e a configuración de desenvolvementos inadecuados ou danos. Os sitios están protexidos por unha mestura de lexislación británica sobre Monumento programado, Edificio catalogado e área de conservación.

Arquitectura

Interpretación

Arquitectura militar
Os Castelos e murallas do rei Eduardo en Gwynedd incorporaron unha serie de características militares desenvolvidas a finais do século XIII. Como consecuencia, durante gran parte do século XX, os historiadores consideraron estes sitios como o pináculo evolutivo da arquitectura militar científica. D. J. Cathcart King describiunos como o "cénit da construción de castelos ingleses", e Sidney Toy considerou que eran "algúns dos castelos máis poderosos de calquera época ou país". Os sitios incluían defensas concéntricas, nas que os muros interiores do castelo estaban completamente pechados dentro das defensas exteriores, coa altura e os ángulos calculados para permitir que ambos aneis de muros disparasen contra atacantes externos, como se viu en Harlech e Beaumaris.;  Nos sitios estreitos como Conwy construíronse sobre formacións rochosas altas, o que dificultaba calquera ataque. Incorporáronse seteiras e barbacanas ás defensas, con múltiples plataformas de tiro incorporadas nos muros para permitir o uso masivo de arqueiros. Nalgúns casos, estes estaban ademais defendidos por portas de entrada con características torres xemelgas, que substituíron as antigas torres como fortaleza defensiva.;                  

A pesar destas fortalezas, agora recoñécese que os castelos e as murallas tamén tiñan defectos militares. Os castelos eran moito máis grandes do que necesitaban para protexerse contra o ataque galés, pero a gran escala deles fixo que a Coroa non podíase permitirse o luxo de mantelos ou guarnecelos correctamente. As fortificacións eran nalgúns aspectos simplemente demasiado grandes e, como sinala o historiador Michael Prestwich, os proxectos máis pequenos poderían ser máis eficaces. En lugar de que os sitios fosen deseñados cientificamente, o historiador Richard Morris suxeriu que "se dá firmemente a impresión dun grupo de elite de homes de guerra, camaradas de armas do rei de longa data, que se entregan a unha orxía de expresión arquitectónica militar nun orzamento case ilimitado". cited 

Arquitectura palatina e simbolismo

A investigación arquitectónica a finais do século XX e principios do XXI centráronse menos nos aspectos militares das fortificacións, e máis nos seus papeis como luxosos pazos e símbolos do poder real. Cada un dos castelos deseñouse para ser axeitado para recibir a corte real, en caso de visitalo. A finais do século XIII, isto significaba ter varios conxuntos de cámaras privadas, discretas instalacións de servizos e disposicións de seguridade, reproducindo, en efecto, un palacio real en miniatura. Algúns destes sobreviven en gran parte intactos, Conwy, por exemplo, ten o que o historiador Jeremy Ashbee considera a "suite mellor conservada de cámaras reais privadas medievais de Inglaterra e Gales", incluíndo un xardín privado para uso da raíña. Cando se construíron, os castelos eran máis coloridos que hoxe, de acordo coas modas do século XIII. En Conwy, por exemplo, as paredes foron encaladas cun revoque de cal, e os buracos dos estadais nas paredes eran reutilizados para mostrar escudos pintados chamados obxectivos nas paredes.

Os castelos eran unha declaración imperial clara sobre as intencións de Eduardo de gobernar o norte de Gales de forma permanente. Como xa se indicou, normalmente estaban situados en sitios que estaban asociados cos antigos príncipes galeses.;;  Caernarfon, en particular, destaca polo uso de pedra con bandas e cores nos muros, estatuas de aguias e as súas torres poligonais, en lugar de redondas. Houbo un amplo debate académico sobre a interpretación destas características. O historiador Arnold Taylor argumentou que o deseño do castelo era unha representación das Murallas de Constantinopla. O uso consciente de imaxes do Imperio romano e bizantino foi, polo tanto, unha afirmación de autoridade de Eduardo I. Un traballo recente da historiadora Abigail Wheatley suxire que o deseño de Caernarfon era de feito unha afirmación da autoridade de Eduardo, pero que se baseaba en imaxes de sitios romanos en Gran Bretaña coa intención de crear unha alusión á lexitimidade artúrica para o rei.

Influencia de Savoia

Os sitios eduardianos teñen fortes vínculos arquitectónicos cos castelos e as murallas das cidades construídas no Condado de Savoia no norte de Italia durante o mesmo período. A semellanza entre os dous conxuntos de edificios observouna por primeira vez o historiador Arnold Taylor na década de 1950. As semellanzas inclúen os arcos semicirculares das portas, os estilos das fiestras, as torres con ménsulas, a posición dos buratos para as leiras, as torres circulares altas e as ameas con pináculos que se atopan nas obras de Eduardo no norte de Gales. En Savoia, pódense ver en construcións como as defensas de Saillon, o La Bâtiaz e o Castelo de Chillon. Moitas destas semellanzas consideráronse o resultado da influencia do arquitecto savoiano, o mestre James de St George, contratado por Eduardo I, e que trouxo consigo outros arquitectos savoianos ao norte de Gales.

Non obstante, as investigacións de principios do século XXI suxeriron que o papel do mestre James, e a influencia savoiana en xeral, poderían terse esaxerado. A cachotería dos sitios do norte de Gales é de moita maior calidade que a do norte de Italia, e as características clave, como as portas de entrada, non se ven en Savoia. A investigación indica que o mestre James tamén parece ter tido unha función máis forte de xestión de proxectos, en lugar dun papel de deseño arquitectónico, no desenvolvemento dos sitios. Ademais, nalgúns casos, as estruturas relevantes de Savoia construíronse só despois de que James abandonase a rexión e nunca serían vistas polo arquitecto. Polo tanto, a semellanza nos detalles arquitectónicos pode ser o resultado do papel máis amplo desempeñado polos artesáns e enxeñeiros de Savoia nos proxectos, en lugar do dun só individuo.

Os sitios

Castelo de Beaumaris

O Castelo de Beaumaris construíuse arredor do nivel do mar e con pedra local de Anglesey.; . O deseño do castelo formaba unha zona interior e unha zona exterior, rodeadas á súa vez por un foxo, agora parcialmente cheo. A entrada principal ao castelo era a "Porta xunto ao mar", xunto ao [[peirao (maritimo)] do castelo que permitía abastecerse directamente por mar. O peirao estaba protexido por unha muralla máis tarde chamada Paseo dos Artilleiros e unha plataforma de tiro que puido albergar unha trabuchet máquina de asedio durante o período medieval. A zona exterior consistía nun muro cortina octogonal con doce torres, unha porta conducía á Porta que dá ao mar e a outra, a Porta de Llanfaes, conducía ao lado norte do castelo. Os muros do recinto interior eran máis sólidas que as do recinto exterior, con enormes torres e dúas grandes portas. O recinto interior estaba destinado a albergar as dependencias e outros edificios domésticos do castelo, con series de edificios que se estendían ao longo dos lados oeste e leste do recinto. Algúns dos restos das lareiras destes edificios aínda se poden ver na cachotaría.

O historiador Arnold Taylor describiu Beaumaris como o "exemplo máis perfecto de planificación concéntrica simétrica" ​​de Gran Bretaña, e durante moitos anos o castelo considerouse o cumio da enxeñaría militar durante o reinado de Eduardo I.; ;  A UNESCO considera que o castelo é un "logro artístico único" pola forma en que combina "estruturas características de dobre parede do século XIII cun plano central" e pola beleza das súas "proporcións e cachotaría".

 Castelo de Harlech

O Castelo de Harlech descansa sobre o esporón de rocha chamado Cúpula de Harlech. O terreo cae bruscamente cara ao norte e ao oeste, e unha gabia escavada na rocha protexe os accesos restantes ao castelo. O castelo ten un deseño concéntrico, cunha liña de defensas pechada por outra, formando un recinto interior e outro exterior, a muralla exterior era orixinalmente algo máis alta que a actual. Harlech construíuse con arenita gris verdosa local, con grandes bloques regulares utilizados para as torres e material irregular, posiblemente tomado da gabia, utilizado para as paredes. A entrada principal ao castelo implicaría cruzar unha ponte de pedra entre as dúas torres da ponte da gabia do leste e a porta principal. Hoxe en día, poucas cousas quedan das torres da ponte e unha entrada de madeira á porta substitúe a ponte. Unha comporta de auga domina unha escaleira protexida de 127 chanzos que baixa ata o pé dos cantís.

A porta ten dúas enormes torres defensivas en forma de "D" que flanquean a entrada.;  A pasaxe cara ao castelo estaba custodiada por tres rastrillos e polo menos dúas pesadas portas. A porta ten dous pisos superiores, divididos en varias habitacións. Cada piso ten tres grandes ventás con vistas ao pazo interior, o segundo piso ten dúas grandes ventás adicionais aos lados da porta. A porta de entrada estaba equipada con lareiras e orixinalmente tiña chemineas prominentes. O recinto interior está custodiado por catro grandes torres circulares que en varias ocasións albergaron un alxube e un taller de artillería. Construíronse varias series de edificios arredor do recinto interior, incluíndo unha capela, unha cociña, edificios de servizo, un celeiro e un gran salón. É posible que as ameas se construísen orixinalmente con triplos finial dun xeito similar ao de Conwy, aínda que pouco queda deles na era moderna.

Castelo de Caernarfon e murallas da cidade

O castelo de Caernarfon está dividido nunha sala superior e unha inferior. A sala inferior contiña aloxamento real, mentres que a superior consistía en instalacións de servizo e aloxamento para a guarnición. Estas están rodeadas por unha muralla cortina, defendida por torres poligonais. Construíronse galerías de tiro defensivas ao longo do lado sur do castelo. Hai dúas entradas principais, a Porta do Rei, que sae da cidade, e a Porta da Raíña, que permite un acceso máis directo ao castelo. Do castelo só quedan os cimentos. Se Caernarfon se completase segundo o previsto, tería acollido unha casa real de varios centos de persoas. Na opinión do historiador militar Allen Brown, Caernarfon era "unha das concentracións de poder de fogo máis formidables que se atopaban na Idade Media".

As murallas da cidade de Caernarfon presentan un circuíto ininterrompido de 734 m de longo arredor da cidade, que abrangue 4,18 ha.; Taylor, p. 41; Lilley, p. 106. Están construídas na súa maioría coa mesma calcaria carbonífera empregada no castelo. As oito torres ao longo da muralla teñen na súa maioría "ocos na parte traseira", carecen de muros no interior das torres e orixinalmente incluían pontes de madeira extraíbles para permitir illar seccións das murallas dos atacantes. As dúas entradas orixinais á cidade eran a través das portas oeste e leste. A porta oeste daba ao porto e tamén era coñecida como a Porta Dourada, chamada así pola porta principal da cidade de Constantinopla.

Castelo e murallas da cidade de Conwy

O castelo de Conwy abraza unha crista costeira rochosa de arenito gris e calcaria, e gran parte da pedra do castelo provén principalmente da propia crista, probablemente cando se desbrozou o sitio por primeira vez.; } O castelo ten unha planta rectangular e está dividido nun recinto interior e outro exterior, con catro grandes torres a cada lado.;  A entrada principal ao castelo é a través da barbacana occidental, unha defensa exterior fronte á porta principal. A barbacana presenta os matacáns de pedra máis antigos que se conservan en Gran Bretaña. Unha porterna conducía orixinalmente ao río, onde se construíu un pequeno peirao, permitindo aos visitantes clave entrar no castelo en privado e que a fortaleza se reaprovisionase en barco. O recinto exterior de Conwy estaba orixinalmente chea de edificios administrativos e de servizos. O recinto interior estaba separado do exterior por unha muralla, unha ponte levadiza e unha porta, protexida por unha gabia escavada na rocha. No interior, contiña as cámaras para a casa real, o seu persoal inmediato e as instalacións de servizo. No lado leste da sala interior hai outra barbacana que pecha o xardín do castelo.

As murallas da cidade de Conwy forman un circuíto triangular en gran parte ininterrompido, de 1,3 km de longo arredor da cidade, que abrangue 10 ha.; } Están construídas na súa maioría coa mesma area e pedra calcaria locais que se empregan no castelo, pero con pedra de riolita adicional utilizada ao longo das partes superiores das murallas orientais. Cando se construíron por primeira vez, as murallas posiblemente estaban encaladas.; } As 21 torres superviventes teñen na súa maioría "ocos na parte traseira", carecen de muros no interior das torres e orixinalmente incluían pontes de madeira extraíbles para permitir que seccións dos muros estivesen illadas dos atacantes.; } A parte superior dos muros presenta un deseño infrecuente que usa unha secuencia de ménsulas para proporcionar un percorrido plano e relativamente ancho.;  Un conxunto único de doce latrinas medievais está integrado nas murallas do sur da cidade, construídas inicialmente para o uso do persoal real que traballaba en edificios adxacentes no século XIII.; 

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Reino Unido
Categoría:Gales