Principado de Montenegro

O Principado de Montenegro (serbio: Књажевина Црна Горa , romanizado:  Knjaževina Crna Gora ) foi un principado do sueste de Europa que existiu desde o 13 de marzo de 1852 ata o 28 de agosto de 1910. Foi entón proclamado reino por Nicolao I de Montenegro, converténdose no Reino de Montenegro. A capital era Cetinje e o perper montenegrino era utilizado como moeda estatal dende 1906. O territorio correspondía á zona central do actual Montenegro. Oficialmente era unha monarquía constitucional.

 Historia 

 Reinado de Danilo 
esquerda|miniatura|Danilo I Petrović-Njegoš
O principado formouse o 13 de marzo de 1852 cando Danilo I Petrović-Njegoš, antes coñecido como Vladika Danilo II, decidiu renunciar á súa posición eclesiástica como príncipe-bispo e casou. A primeira constitución montenegrina foi proclamada en 1855, coñecida como "Código de Danilo". Despois de séculos de dominio teocrático isto converteu a Montenegro nun principado secular.

O gran voivoda Mirko Petrović, irmán maior de Danilo I, liderou un forte exército de 7.500 e gañou unha batalla crucial contra os turcos (exército de entre 7.000 e 13.000) en Grahovac o 13 de maio de 1858. As forzas turcas foron derrotadas. Esta vitoria obrigou ás grandes potencias a demarcar oficialmente as fronteiras entre Montenegro e a Turquía otomá, recoñecendo de feito a independencia de Montenegro durante séculos. Montenegro gañou Grahovo, Rudine, Nikšić, máis da metade de Drobnjaci, Tušina, Uskoci, Lipovo, Alto Vasojevići e parte das rexións tribais de Kuči e Dodoši.

 Reinado de Nicolao 
miniatura|Nicolao I Mirkov Petrović-Njegoš
Despois do asasinato de Danilo I o 13 de agosto de 1860, Nicolao I, o sobriño de Danilo, converteuse no seguinte gobernante de Montenegro. Nicolao enviou axuda aos rebeldes serbios no levantamento de Herzegovina (1875–78), e despois dirixiu unha guerra contra os otománs, a guerra montenegrina-otomá (1876–78). O avance das forzas rusas cara Turquía obrigou a Constantinopla a asinar un tratado de paz o 3 de marzo de 1878, recoñecendo a independencia de Montenegro, así como as de Romanía e Serbia, e tamén aumentou o territorio de Montenegro de 4.405 km2 a 9.475 km2. Montenegro tamén gañou as cidades de Nikšić, Kolašin, Spuž, Podgorica, Žabljak, Bar, así como acceso ao mar. Esta era a demarcación oficial das grandes potencias entre Montenegro eo Imperio Otomán, recoñecendo de facto a independencia de Montenegro; Montenegro foi recoñecido polo Imperio Otomán no Tratado de Berlín (1878). Baixo o goberno de Nicolao I, establecéronse relacións diplomáticas co Imperio Otomán. Salvo escaramuzas fronteirizas menores, a diplomacia iniciou aproximadamente 30 anos de paz entre os dous estados ata a deposición de Abdul Hamid II.

As habilidades políticas de Abdul Hamid e Nicolao I xogaron un papel importante nas relacións entre os dous países. Seguiu a modernización do estado, que culminou co borrador dunha constitución en 1905. Porén, xurdiron fendas políticas entre o Partido Popular parlamentario que apoiaba o proceso de democratización e unión con Serbia e os do Partido Popular Verdadeiro que eran soberanistas e monárquicos a favor do príncipe Nicolao e da dinastía Petrović-Njegoš.

 Notas 

Categoría:Principados
Categoría:Estados da Idade Contemporánea
Categoría:Montenegro