Orquídea marela de dúas pintas

A orquídea marela de dúas pintas, Dactylorhiza insularis,Guía das orquídeas de Galicia. Carlos Cortizo Amaro e Elvira Sahuquillo Balbuena. 2006, Baía Edicións é unha orquídea europea. É orixinaria da rexión do Mediterráneo occidental: España, Portugal, Marrocos, Francia (incluíndo Córsega) e Italia  (Sardeña, Emilia-Romaña, Toscana).Kew World Checklist of Selected Plant FamiliesAltervista Flora Italiana, Orchide delle Isole, Dactylorhiza insularis (Sommier) Ó. Sánchez & Herrero Castroviejo, S. & al. (eds.) (2005). Flora Iberica 21: 1-366. Real Jardín Botánico, CSIC, Madrid.Baumann, B. & Baumann, H. (2005). Beiträge zur Kenntnis der Orchideenflora Nordwestafrikas. Journal Europäischer Orchideen 37: 915-938.Pedersen, H.A. (2006). Systematics and evolution of the Dactylorhiza romana/sambucina polyploid complex (Orchidaceae). Botanical Journal of the Linnean Society 152: 405-434.Vázquez Pardo, F.M. (2009). Revisión de la familia Orchidaceae en Extremadura (España). Folia Botanica Extremadurensis 3: 1-367. É máis coñecida polo seu antigo nome científico Orchis insularis.

 Etimoloxía 
O nome xenérico ( Dactylorhiza ) está formado por dúas palabras gregas : "dedo" e "raíz" e fai referencia aos tubérculos divididos en diferentes tubérculos (tuberculos en forma de palma dixital). O epíteto específico ( insularis ) fai referencia ao rango típico desta especie.

O binomio científico desta planta foi inicialmente Orchis insularis, proposto polo botánico Carlo Pietro Stefano (Stephen) Sommier (1848 - 1922) nunha publicación de 1895, modificada posteriormente á actualmente aceptada ( Dactylorhiza insularis ), proposta polo botánico Jacobus. Landwehr (1911-1996) en 1969.

 Descrición 
É unha planta herbácea de 20 a 50 cm de altura. A forma biolóxica é o xeofito bulboso ( bulbo G ), é dicir, son plantas perennes que levan os xemas en posición subterránea. Durante a época adversa non posúen órganos aéreos e as xemas atópanse en órganos subterráneos chamados bulbos ou tubérculos, órganos de reserva que producen anualmente novos talos, follas e flores. É unha orquídea terrestre xa que, a diferenza doutras especies, non é "epífita", é dicir, non vive a expensas doutras plantas de maiores proporcións.

 Raíces 
As raíces están fasciculadas e secundarias ao bulbo, e sitúanse na parte superior dos bulbos.

 Talo 

 Parte hipoxea : a parte subterránea do talo está composta por dous tubérculos (bulbos-tuberculos ou rizotubéricos ) divididos só no ápice en varios lóbulos ou tubérculos (unha característica peculiar do xénero Dactylorhiza ); o primeiro realiza importantes funcións de alimentación do talo, mentres que o segundo recolle materiais nutricionais de reserva para o desenvolvemento da planta que se formará no ano que vén.
 Parte epíxea : a parte aérea do talo é curta, oca, tubular e de cor verde clara. Na base hai unhas vaíñas foliares (restos de follas atrofiadas), mentres que na parte superior é acanalada (angular).

 Follas 
Hai menos dunha ducia de follas en total. As inferiores son oblongas - lanceoladas ou oblanceoladas - lineais con ápice obtuso, mentres que as follas superiores son lanceoladas con ápice agudo. A postura é máis ou menos erguida. Na superficie tamén hai costelas paralelas dispostas lonxitudinalmente (follas tipo vea paralela ); non se ven; a cor é verde glauco. Tamén son amplexicaulous e abrazan (vaíña) o talo. As follas ao longo do talo distribúense uniformemente.

 Inflorescencia 
As flores recóllense en inflorescencias soltas, case pauciflores (ao final da floración) cunha forma cilíndrica-ovoide. As flores individuais tamén están situadas nas axilas das brácteas foliares lanceoladas, agudas no ápice; as inferiores son máis longas que as flores e rodean a inflorescencia, as outras son máis longas que o ovario. As flores tamén son resupinadas, xiran boca abaixo ao retorcer o ovario . ; neste caso o labelo mira cara abaixo.

 Flor 
As flores son hermafroditas e irregularmente cigomorfas, pentacíclicas ( perigonio con 2 espiras de tépalos, 2 espiras de estames (só unha delas é fértil - estando a outra atrofiada), 1 espiral do estilo ). . A cor das flores é amarela con variacións de amarela pálido a cromo clara.

 Fórmula floral: a seguinte fórmula floral está indicada para estas plantas:

 X, P 3+3, [A 1, G (3)], inframundo, cápsula '

 Perigonio: o perigonio está composto por 2 verticilos con 3 tépalos (ou segmentos) cada un (3 internos e 3 externos). Os tépalos externos son lanceolados e erectos cara arriba, redondeados e cos lados reflectidos; a central é máis ovada, cóncava, dirixida cara adiante e xunto cos dous tépalos internos centrais (que son conniventos e máis pequenos) forman unha especie de capucha para protexer os órganos reprodutores (o xinostemium ). Dos tres tépalos internos, o mediano (chamado labelo ) é diferente dos outros, mentres que os dous laterais son lixeiramente máis grandes que os externos e pregados un cara ao outro.
 Labelo: o labelo (simple – non formado por dúas partes distintas) é enteiro ou trilobulado (o lóbulo mediano é un pouco máis longo e estreito que os laterais) con marxes onduladas. Na parte traseira, na base, o labelo prolóngase nun esporón recto e cilíndrico, horizontal (ou lixeiramente cara abaixo) e máis curto que o ovario. A parte central do labelo mostra catro manchas vermellas situadas na boca do esporón. Tamaño do labelo: ancho 6-8 mm; lonxitude 5-7 mm.
 Xinostemium: o estame coas respectivas anteras (en realidade é unha única antera bilocular fértil – con dúas loxas) creceu co estilo e forma unha especie de órgano columnar chamado " gynostemium ".. Este órgano sitúase dentro do centro da flor e nesta especie é moi curto pero cunha gran área estigmatizada. O pole ten unha consistencia xelatinosa; e atópase nas dúas cámaras das anteras, estas están equipadas cunha glándula viscosa (chamada retináculo ). Os polinios insírense nos dous retináculos a través de caudículos, mentres que os retináculos están protexidos por unha única bursula rostelar (en forma de copa). O ovario, sésil en posición inferior, está formado por tres carpelos fusionados..
 Floración: de abril a xuño.

 Froito 
O froito é unha cápsula. No seu interior contén numerosas pequenas sementes planas. Estas sementes non teñen endospermo e os embrións contidos nelas están pouco diferenciados xa que están formados por poucas células. Estas plantas viven en estreita simbiose con micorrizas endotróficas, isto significa que as sementes só poden desenvolverse despois de ser infectadas polas esporas de fungos micorrícicos (infestación de hifas fúnxicas ). Este mecanismo é necesario porque as sementes teñen poucas substancias de reserva para a xerminación por si soas..

 Bioloxía 
A reprodución desta planta pode ocorrer de tres xeitos:

 sexualmente grazas á polinización de insectos polinizadores, especialmente himenópteros do xénero Bombus ( Apidae ). En realidade, estas plantas case carecen de néctar, pero aínda son visitadas por varios insectos polinizadores xa que as confunden con outras plantas equipadas con néctar. Non obstante, a xerminación das sementes está condicionada pola presenza de fungos específicos (as sementes están libres de albumina - ver arriba);
 vexetativamente xa que un dos dous bulbos ten a función vexetativa pola que pode emitir xemas adventicias capaces de xerar novos individuos (o outro bulbo é xeralmente de reserva);
 por apomixe (quizais a vía reprodutiva seguida con máis frecuencia por esta planta).

 Distribución e hábitat 

 Xeoelemento: o tipo corolóxico (área de orixe) é esteno-mediterráneo occidental.
 Distribución: esta orquídea está presente en Italia (Sardeña e Córsega, en Calabria e na Toscana), na Península Ibérica e no sur de Francia. É unha especie moi rara. 
 Hábitat: o hábitat típico desta planta son as silveiras e claros; pero tamén praderías magras sobre substrato ácido.
 Distribución altitudinal: pódense atopar estas plantas dende os 500 (ou menos) ata os 1300 m.; polo tanto frecuentan os seguintes niveis de vexetación: montañoso e en parte montañoso.

 Taxonomía 
As Orquidáceas son unha das familias máis grandes da división taxonómica das Anxiospermas ; inclúe 788 xéneros e máis de 18.500 especies.. O xénero Dactylorhiza inclúe ao redor dun centenar de especies estendidas especialmente no hemisferio norte.

O Sistema Cronquist atribúe a familia Orchidaceae á orde Orchidales mentres que a clasificación APG moderna sitúaa na nova orde Asparagales. Os niveis superiores tamén cambiaron en función da clasificación da APG (ver táboa inicial).

Dentro do xénero Dactylorhiza D. insularis forma parte da sección Sambucinae caracterizada por ter tubérculos de forma máis ou menos cilíndrica, divididos só no ápice e o esporón máis longo ou igual que o ovario (na outra sección Maculatae os tubérculos en cambio están profundamente divididos en varios tubérculos e o esporón do labelo é máis curto que o ovario).. 

D. insularis tamén se agrega ao grupo Group of Dactylorhiza sambucina (L.) Soó caracterizado por ter tubérculos aplanados e lixeiramente palmados, follas de superficie sen manchas e labelo lixeiramente lobulado. As orquídeas deste grupo tamén prefiren un substrato bastante seco. Os outros membros deste grupo son:

 Dactylorhiza romana (Sebast.) Soó
 Dactylorhiza sambucina (L.) Soó

É probable que D. insularis se orixina a partir de hibridacións antigas entre Dactylorhiza romana e Dactylorhiza sambucina.

O número cromosómico de D. insularis é: 2n = 60..  En comparación con D. Romana e D. Sambucina (ambos 2n = 40) o complemento cromosómico desta planta é triploide, isto confirmaría a súa orixe hibridoxénica.

 Sinónimos 
Esta entidade tivo diversas nomenclaturas ao longo do tempo. A seguinte lista indica algúns dos sinónimos máis frecuentes:
Dactylorhiza sambucina subsp. insularis (Sommier)  Soó
Orchis insularis Sommier (1895) (basionimo)
Orchis sambucina subsp. insularis (Sommier) Briq. (1910)

 Especies semellantes 
As diversas especies do grupo D. insularis pódense confundir entre si; non obstante, distínguense polas seguintes características:

 Dactylorhiza romana (Sebast.) Soó : as follas son máis estritamente lineais e agrúpanse especialmente na base do talo ; o labelo non está manchado; o esporón é de forma lineal alongada cun hábito en arco ascendente e é máis longo que o ovario.
 Dactylorhiza sambucina (L.) Soó : as follas son de tipo oblanceoladas -lineares e concéntranse maioritariamente na parte basal do talo; o esporón ten un hábito descendente e é tan longo coma o ovario; a cor das flores é amarela (como insularis) pero tamén pode ser vermello-violeta.

 Conservación 
Como todas as orquídeas, é unha especie protexida e, polo tanto, a súa recollida e comercio está prohibido en virtude da Convención sobre Comercio Internacional de Especies Ameazadas ( CITES ).

Notas

Véxase tamén
 Bibliografía 
Gruppo italiano per la ricerca sulle orchidee spontanee (GIROS), Orchidee d'Italia. Guida alle orchidee spontanee, Cornaredo (MI), Il Castello, 2009, ISBN 978-88-8039-891-2.

 Ligazóns externas 
 Dactylorhiza insularis Flora Italiana - Schede di botanica.
 Dactylorhiza insularis  G.I.R.O.S. - Gruppo Italiano per la Ricerca sulle Orchidee Spontanee -  Database.
 Dactylorhiza insularis IPNI Database.
 Dactylorhiza insularis Royal Botanic Gardens KEW - Database.
 Dactylorhiza insularis Tropicos Database.

Categoría:Orquídeas de Galicia
Categoría:Plantas descritas en 1895
Categoría:Orchidoideae