Quironómidos

Os quironómidos (Chironomidae) constitúen unha familia de dípteros nematóceros distribuídos en todo o planeta. Están estreitamente relacionados cos Ceratopogonidae, Simuliidae e Thaumaleidae. Moitas especies lembran superficialmente mosquitos, pero carecen das escamas alares e das pezas bucais alongadas dos Culicidae.

O nome Chironomidae procede da palabra do grego antigo kheironómos, 'un mimo'.

 Biodiversidade 
É un amplo taxon de insectos; algunhas estimacións sitúan o seu número de especies en algo máis de 10.000 en todo o mundo. Os machos poden recoñecerse doadamente polas súas antenas plumosas. Non se deben confundir con mosquitos.

Este grupo inclúe a especie sen ás Belgica antarctica, que é o animal terrestre máis grande da Antártida.

As súas larvas producen seda, e Chironomus foi estudado como fonte de seda alternativa ao verme da seda Bombyx mori, xa que é posible extraela sen matar o animal (seda ahimsa).Structural and physical analysis of underwater silk from housing nest composites of a tropical chironomid midge

A biodiversidade dos Chironomidae pasa ás veces desapercibida porque son moi difíciles de identificar e os ecólogos adoitan rexistralos por grupos de especies. Cada grupo morfoloxicamente distinto comprende varias especies morfoloxicamente idénticas (irmás) que só se poden identificar criando machos adultos ou por análises citoxenéticas dos seus cromosomas politénicos. Os cromosomas politénicos foron orixinalmente descubertos nas glándulas salivares de Chironomus por Balbiani en 1881. Estes cromosomas fórmanse por roldas repetidas de replicación do ADN sen división celular, o que dá lugar á formación de padróns de bandas claras e escuras nos cromosomas que se poden usar para identificar inversións e delecións que permiten determinar as especies.

 Comportamento e descrición 
Os quironómidos son un grupo moi diverso en canto á súa historia vital, e mostran diversos comportamentos durante o seu desenvolvemento. Debido á ambigüidade das súas especies e á diversidade dos seus comportamentos, hai moita controversia entre os investigadores sobre os seus hábitos alimenticios, especialmente nos adultos.

Moitas fontes de referencias no século pasado repetían a afirmación de que os quironómidos adultos non se alimentaban, pero un crecente número de probas desmenten esa idea. Os adultos de moitas especies abofé aliméntanse. Os alimentos naturais dos que se informou son excrementos de moscas frescos, néctar, pole, melada e varios materiais ricos en azucres.

A cuestión de se se alimentan ou non ten importancia práctica como quedou ben establecido polo menos nalgunhas especies de Chironomus; espécimes que se alimentaran de sacarosa voaban máis lonxe que os espécimes en xaxún, e as femias non alimentadas voaban máis lonxe que os machos non alimentados, o que suxire que eclosionaran con maiores reservas de enerxía que os machos. Algúns autores suxiren que as femias e machos de certas especies aplican os recursos obtidos da alimentación de diferente maneira. Xeralmente, os machos gastan enerxía extra voando, mentres que as femias usan as súas reservas alimenticias para conseguir ter unha vida máis longa. As estratexias respectivas deberían ser compatibles coa probabilidade máxima de realizar un apareamento e reprodución con éxito naquelas especies que non se aparean inmediatamente despois da eclosión, especialmente en especies que teñen poñen máis dunha masa de ovos, as cales van madurando, e as masas menos desenvolvidas son as ovipositadas un tempo despois. Ditas variables serían tamén relevantes para especies que aproveitan o vento para a dispersión, poñendo os ovos a intervalos. Os quironómidos que se alimentan de néctar ou pole poderían ser polinizadores importantes, pero as evidencias actuais sobre iso son polo momento bastante anecdóticas. Porén, o contido de proteínas e outros nutrientes do pole en comparación co do néctar podería contribuír á capacidade reprodutiva das femias.

As larvas dalgunhas especies son de cor encarnada rechamante debido a que conteñen un análogo da hemoglobina; por iso nalgúns países lles chaman "vermes de sangue". A súa capacidade de capturaren oxíxeno increméntase máis ao realizaren movementos ondulantes.

Os adultos poden constituír pragas cando emerxen en gran número. Poden causar dificultades durante as viaxes en coche se chocan co parabrisas, creando unha cuberta opaca que escurece a visión do condutor. Poden danar a pintura, os ladrillos e outras superficies cos seus excrementos. Cando os adultos morren en masa, poden acumularse en moreas fedorentas. Poden provocar reaccións alérxicas en individuos sensibles. Estas reaccións alérxicas son causadas polas hemolglobinas que se atopan principalmente nos seus estadios larvais.

 Ecoloxía e distribución 
Os quironómidos son especies moi versátiles que poden tolerar unha ampla variedade de estreses ambientais. Atópanse en gran abundancia en moitos dos hábitats onde viven e representan unha importante fonte de alimento para moitos organismos. Ademais, establecen un significativo número de relacións simbióticas con outros insectos acuáticos e terrestres e algunhas plantas.

Están distribuídos globalmente e en moitos caos son abundantes. Atópanse en moitos tipos de hábitats, desde áreas glaciares das montañas máis altas a corpos de auga doce profundos.

 Hábitats 
 Hábitats acuáticos 
Os estados larvais dos Chironomidae poden atoparse en case calquera hábitat acuático ou semiacuático. De feito, en moitos hábitats de auga doce, especialmente os contaminados, os quironómidos adoitan ser uns dos insectos máis abundantes. Os hábitats acuáticos poden ser mariños ou de auga doce, e estes últimos inclúen auga acumulada en ocos no subsolo creados polas árbores, retida en bromelias, en zonas intersticiais e bentónicas, así como augas residuiais e contedores artificiais feitos polo home. Tamén se atopan en augas retidas polas plantas, zonas intermareais e intersticiais. Moitas especies de quironómidos viven en sedimentos ou en niveis bentónicos dos corpos de auga, onde o oxíxeno disolto é moi escaso.

Varias especies de quironómidos habitan en hábitats mariños. Os do xénero Clunio atópanse na zona intermareal, onde pasan toda a súa vida conforme ao ritmo das mareas. Isto fixo que a especie Clunio marinus sexa unha importante especie modelo para as investigacións no campo da cronobioloxía.

 Hábitats terrestres 
As larvas de quironómidos poden tamén encontrarse nalgúns hábitats terrestres. Moitas especies son terrestres e viven nos solos como parte dominante da comunidade da fauna edáfica, especialmente en hábitats de solos húmidos mais tamén en terras agrícolas e nas primeiras etapas dunha sucesión ecolóxica. Algunhas especies usan solos húmicos para o desenvolvemento das larvas en terra; usualmente utilizando para sobreviviren vexetación en descomposición ou por veces vexetación viva. Un xénero de quironómidos, Camptocladius, desenvolve as súas larvas en bosta de vaca. Hai tamén algúns que se enterran profundamente no solo en casos de hábitats acuáticos temporais ou de seca.

Os quironómidos adultos atópanse predominantemente en hábitats terrestres.

 Función nos ecosistemas 

Os quironómidos teñen unha ecoloxía de alimentación variable: a maioría das especies aliméntanse de algas e outros pequenos organismos do solo que poden filtrar. Algunhas especies comensais aliméntanse de algas que crecen sobre os seus hóspedes, os cales tamén proporcionan o beneficio da protección e unha mobilidade adicional; especialmente cando o hóspede escollido é outra especie larval predadora. Algunhas especies son parasitas e perforan o tegumento do seu hóspede para alimentarse da súa hemolinfa.

As larvas e pupas son importantes alimentos para os peixes, como as troitas, Fundulus diaphanus e espiñentos, e para moitos outros organismos acuáticos como os tritóns. Moitos insectos acuáticos, como varios hemípteros predadores das familias Nepidae, Notonectidae e Corixidae comen quironómidos nas súas fases acuáticas. Ademais, os escaravellos acuáticos predadores das familias Dytiscidae e Hydrophilidae aliméntanse de larvas de quironómidos. Os quironómidos adultos voadores son comidos por peixes e aves insectívoras, como as andoriñas e outros hirundínidos. Tamén se cre que son unha fonte de alimento especialmente importante para os poliños do parrulo cristado durante os seus primeiros días de vida. Tamén son predados por morcegos e insectos predadores voadores, como os Odonata e Empididae.

Forman unha importante fracción do macrozoobentos da maior parte dos ecosistemas de auga doce. Son moi tolerantes a niveis baixos de oxíxeno disolto e niveis de salinidade cambiantes, cousas que son ambas resultado da contaminación humana. Así, os Chironomidae son importantes como organismos indicadores, é dicir, a súa presenza, ausencia ou as cantidades de varias especies nun corpo de auga poden indicar se hai alí contaminantes.

Ademais, os seus fósiles utilízanos moito os paleolimnólogos e paleoentomólogos como posibles indicadores dos cambios ambientais do pasado, incluíndo a variabilidade climática pasada. Aínda que os resultados destes tests son a miúdo polémicos e hai desacordos sobre o beneficiosos que poden ser no campo da paleoentomoloxía.

 Relacións simbióticas 

Unha porción significativa das larvas de quironómidos establecen relacións de comensalismo con outros organismos nos seus ecosistemas. Aínda que se sabe pouco da elección e preferencia de hóspede, hai moitos informes de que os Ephemeroptera son os hóspedes máis frecuentes.

As larvas de quironómidos toman parte en comportamentos comensais como resultado da súa mobilidade limitada e morfoloxía defensiva. Aínda que non teñen apéndices deseñados para nadar, e a maior parte do movemento de vida libre faise por medio de ondulacións, os quironómidos posúen fortes apéndices que lles axudan a agarrarse ao seu hóspede.

 Comensalismo en quironómidos 

Os quironómidos comensais na etapa larval compiten polo espazo sobre o seu hóspede. Esta competición ocorre a nivel interespecífico, pero tamén con outros comensais e/ou organismos foréticos. Os quironómidos compiten cos protozoos ciliados Ephemera danica, aínda que esta competición tivo como resultado a partición de nicho no corpo do hóspede. Estas especies non compiten pola comida, senón polo espazo ideal para establecérense sobre o hóspede. Nestas relacións competitivas os quironómidos elixen xeralmente os hóspedes de tamaño máis grande, mentres que os protozoos poderían preferir os hóspedes máis pequenos. En sitios hóspede que conteñen ambas as especies, observáronse posibles micronichos, xa que estes organismos se separan deliberadamente un do outro. Porén, xeralmente parece que os quironómidos superan en abundancia o protozoo sobre o hóspede.

Diversos factores bióticos e abióticos poden afectar á elección de hóspede nos quironómidos. Non hai evidencias de que esta elección estea afectada por factores hidrolóxicos. Un maior número de quironómidos asócianse foreticamente con Ephemeroptera durante a estación de chuvias. Na estación seca, a elección de hóspede parece diversificarse moito, e moitos hóspedes só se encontran na estación seca. Suxeriuse que isto pode deberse a un influxo de residuos vexetais e detritos que caracterizan as estacións de chuvias en ambientes acuáticos, o cal causa un incremento nos taxons asociados, como os Ephemeroptera.

Informouse de asociacións de foresia entre insectos acuáticos predadores e quironómidos. Estas relacións, aínda que pouco comúns, son hóspedes máis estables para os quironómidos se son accesibles. Suxeriuse que a foresia sobre un hóspede predador significa ter un hóspede máis móbil e protector, resultando nunha etapa de desenvolvemento máis fácil para o organismo comensal.

 Tolerancia ao estrés 

 Tolerancia á calor 
Algúns quironómidos poden soportar temperaturas altas sen desecarse ou ter que deter o seu desenvolvemento. Unha especie xaponesa de quironómidos, Tokunagayusurika akasumi, adaptouse á estivación en sedimentos baixo os seus hábitats en casos de altas temperaturas.

 Tolerancia ao frío 

Os quironómidos son un grupo bastante tolerante ao frío. Especies que presentan estratexias para pasar o inverno  hainas en todas as subfamilias. A maioría delas forman casulos durante a pupación para pasaren o inverno, pero isto non se dá en todos os individuos dunha mesma especie. Hipotetízase que esta diferenza no seu comportamento para pasar o inverno ocorre cando as temperaturas chegan ao seu mínimo, e quizais teña que ver coa presenza dunha cuberta de xeo no seu hábitat.

 Tolerancia á polución 
Os Chironomidae son importantes como organismos indicadores, é dicir, a súa presenza, ausencia ou a abundancia de varias especies nun corpo de auga pode indicar se está contaminada. Ademais, os seus fósiles foron moi utilizados polos paleolimnólogos como indicadores de cambios ambientais pasados, incluíndo a variabilidade climática no pasado.Walker, I. R. 2001. Midges: Chironomidae and related Diptera. pp. 43-66, In: J. P. Smol, H. J. B. Birks, and W. M. Last (eds). Tracking Environmental Change Using Lake Sediments. Volume 4. Zoological Indicators.  Kluwer Academic Publishers, Dordrecht. Os espécimes contemporáneos utilízanos os entomólogos forenses como marcadores médico-legais para avaliar o intervalo post mortem.

 Anhidrobioses e outros estreses 

A anhidrobiose é a capacidade dun organismo de sobrevivir en estado seco. As larvas anhidrobióticas do quironómido africano Polypedilum vanderplanki poden soportar períodos prolongados de completo desecamento (revisado por Cornette e Kikawada). Estas larvas poden tamén soportar outros estreses ambientais externos incluíndo a radiación de ionización. Os efectos da anhidrobiose, raios gamma e irradiación de ións pesados sobre o ADN nuclear e a expresión xénica destas larvas foron estudados por Gusev et al. Atoparon que o ADN larval queda gravemente fragmentado tanto coa anhidrobiose coma coa irradiación, e que estas roturas son despois reparadas durante a rehidratación ou a recuperación despois da irradiación. Unha análise da expresión xénica e da actividade antioxidante suxeriu a importancia da eliminación das especies reactivas do oxíxeno así como a eliminación de danos no ADN por encimas reparadores. A expresión dos xenes que codifican os encimas para a reparación do ADN incrementábase despois da anhidrobiose ou despois da exposición á radiación, e estes incrementos indicaron que cando ocorren danos no ADN, estes son despois reparados. En concreto, a expresión do xene Rad51 estaba substancialmente regulada á alza despois da irradiación e durante a rehidratación. A proteína Rad51 exerce unha función clave na recombinación homóloga, un proceso necesario para unha reparación axeitada das roturas de dobre febra no ADN.

Moitas especies de quironómidos adaptáronse a unha alta tolerancia ao desecamento, especialmente as que habitan en hábitats acuáticos temporais ou sitios onde as secas son frecuentes. A anhidrobiose, que é o resultado do desecamento practicamente completo do corpo do animal, é a perda da maioría da auga do seu corpo. Aínda que é máis común nas especies terrestres, a tolerancia á seca nos quironómidos é similar nas terrestres que nas acuáticas. Unha especie africana presenta unha tolerancia extrema ao desecamento, xa que se pode desecar completamente e en só 48 horas de rehidratación xa se pode mover. Esa mesma especie pode soportar esta pausa no seu desenvolvemento por un período de tempo amplo, e existen rexistros de supervivencia despois de estar 17 anos completamente deshidratado.

 Quironómidos e humanos 

Os quironómidos poden ser tanto beneficiosos como unha molestia para os humanos. En moitas áreas do mundo, os pescadores de cana e os afeccionados aos acuarios úsanos como isco ou fonte de comida para peixes, especialmente as larvas. Tamén foron historicamente importantes como fonte de alimento para algunhas comunidades en África.

Algunhas larvas de quironómidos prosperan en hábitats fortemente contaminados. Estes hábitats adoitan ser creados pola actividade humana, e o resultado é que teñen pouca ou case ningunha biodiversidade, o cal implica que non hai predadores naturais que poidan manter a raia as poboacións de quironómidos aos seus niveis naturais. Estas condicións a miúdo empeoran os eventos de pragas do animal, o cal tamén ten lugar preto dos hábitats dominados polos humanos.

 Subfamilias e xéneros 

A familia divídese en 11 subfamilias: Aphroteniinae, Buchonomyiinae, Chilenomyinae, Chironominae, Diamesinae, Orthocladiinae, Podonominae, Prodiamesinae, Tanypodinae, Telmatogetoninae e Usambaromyiinae.J.H. Epler. 2001. Identification manual for the larval Chironomidae (Diptera) of North and South Carolina . North Carolina Department of Environment and Natural Resources.Armitage, P., Cranston, P.S., and Pinder, L.C.V. (eds.) (1994) The Chironomidae: Biology and Ecology of Non-biting Midges. Chapman and Hall, Londres, 572 pp.
A maioría das especies pertencen a Chironominae, Orthocladiinae e Tanypodinae. As subfamilias Diamesinae, Podonominae, Prodiamesinae e Telmatogetoninae están formadas por especies de medio tamaño con de dez a centos de especies. O resto das catro subfamilias teñen menos de cinco especies cada unha.

miniatura|Femia de Chironomidae sp. sobre unha flor de Euryops sp. Danos causados polos escaravellos da familia Meloidae.

miniatura|Larva de Chironomidae dun cm de longo, coa cabeza á dereita: os detalles da cola ampliados son doutra imaxe do mesmo animal.

miniatura|Larva de quironómido mostrando a súa caracteríatica cor vermella que lle vale o nome nalgúns países de "verme de sangue", cunha ampliación de aproximadamente 40×: a cabeza está cara á pare superior esquerda, xusto fóra da imaxe.

Aagaardia Sæther, 2000
Abiskomyia Edwards, 1937
Ablabesmyia Johannsen, 1905
Acalcarella
Acamptocladius Brundin, 1956
Acricotopus Kieffer, 1921
Aedokritus
 Aenne
Afrochlus
Afrozavrelia Harrison, 2004
 Allocladius
 Allometriocnemus
 Allotrissocladius
Alotanypus Roback, 1971
 Amblycladius
 Amnihayesomyia
 Amphismittia
 Anaphrotenia
Anatopynia Johannsen, 1905
Ancylocladius
Andamanus
Antillocladius Sæther, 1981
Anuncotendipes
Apedilum Townes, 1945
Aphrotenia
Aphroteniella
Apometriocnemus Sæther, 1984
Apsectrotanypus Fittkau, 1962
Archaeochlus
Arctodiamesa Makarchenko, 1983
Arctopelopia Fittkau, 1962
Arctosmittia
Asachironomus
Asclerina
Asheum Sublette & Sublette, 1983
Australopelopia
Austrobrillia
Austrochlus
Austrocladius
Axarus Roback 1980
Baeoctenus
Baeotendipes Kieffer, 1913
Bavarismittia
Beardius Reiss & Sublette, 1985
Beckidia Sæther 1979
Belgica
Bernhardia
Bethbilbeckia
Biwatendipes
Boreochlus  Edwards, 1938
Boreoheptagyia Brundin 1966
Boreosmittia
Botryocladius
Brillia Kieffer, 1913
Brundiniella
Brunieria
Bryophaenocladius Thienemann, 1934
Buchonomyia Fittkau, 1955
Caladomyia
Camposimyia
Camptocladius van der Wulp, 1874
Cantopelopia
Carbochironomus Reiss & Kirschbaum 1990
Cardiocladius Kieffer, 1912
Chaetocladius Kieffer, 1911
Chasmatonotus
Chernovskiia Sæther 1977
Chilenomyia
Chirocladius
Chironomidae
Chironominae
Chironomini
Chironomus Meigen, 1803
Chrysopelopia
Cladopelma Kieffer, 1921
Cladotanytarsus Kieffer, 1921
Clinotanypus Kieffer, 1913
Clunio Haliday, 1855
Coelopynia
Coelotanypus
Coffmania
Collartomyia
Colosmittia
Compteromesa Sæther 1981
Compterosmittia
Conchapelopia Fittkau, 1957
Conochironomus
Constempellina Brundin, 1947
Corynocera Zetterstedt, 1838
Corynoneura Winnertz, 1846
Corynoneurella Brundin, 1949
Corytibacladius
Cricotopus van der Wulp, 1874
Cryptochironomus Kieffer, 1918
Cryptotendipes Lenz, 1941
Cyphomella Sæther 1977
Dactylocladius
Daitoyusurika
Demeijerea Kruseman, 1933
Demicryptochironomus Lenz, 1941
Denopelopia
Derotanypus
Diamesa  Meigen in Gistl, 1835
Diamesinae
Dicrotendipes Kieffer, 1913
Diplocladius Kieffer, 1908
Diplosmittia
Djalmabatista Fittkau, 1968
Doithrix
Doloplastus
Doncricotopus
Dratnalia
Echinocladius
Edwardsidia
Einfeldia Kieffer, 1924
Endochironomus Kieffer, 1918
Endotribelos
Epoicocladius Sulc & ZavÍel, 1924
Eretmoptera
Eukiefferiella Thienemann, 1926
Eurycnemus van der Wulp, 1874
Euryhapsis Oliver, 1981
Eusmittia
Fissimentum
Fittkauimyia
Fleuria
Freemaniella
Friederia
Georthocladius Strenzke, 1941
Gillotia Kieffer, 1921
Glushkovella
Glyptotendipes Kieffer, 1913
Goeldichironomus
Graceus Goetghebuer, 1928
Gravatamberus
Gressittius
Guassutanypus
Guttipelopia Fittkau, 1962
Gymnometriocnemus Goetghebeur, 1932
Gynnidocladius
Gynocladius Mendes, Sæther & Andrade-Morraye, 2005
Hahayusurika
Halirytus
Halocladius Hirvenoja, 1973
Hanochironomus
Hanocladius
Harnischia Kieffer, 1921
Harrisius
Harrisonina
Hayesomyia Murray & Fittkau, 1985
Heleniella Gouin, 1943
Helopelopia Roback, 1971
Henrardia
Heptagyia
Heterotanytarsus Spärck, 1923
Heterotrissocladius Spärck, 1923
Hevelius
Himatendipes
Hirosimayusurika
Hudsonimyia Roback, 1979
Hydrobaenus
Hydrosmittia
Hyporhygma
Ichthyocladius Fittkau, 1974
Ikiprimus
Ikisecundus
Imparipecten
Indoaxarus
Indocladius
Ionthosmittia
Irisobrillia
Kaluginia
Kamelopelopia
Kaniwhaniwhanus
Kiefferophyes
Kiefferulus Goetghebuer, 1922
Knepperia
Kloosia Kruseman 1933
Krenopelopia Fittkau, 1962
Krenopsectra
Krenosmittia Thienemann & Krüger, 1939
Kribiobius
Kribiocosmus
Kribiodosis
Kribiopelma
Kribiothauma
Kribioxenus
Kurobebrillia
Kuschelius
Labrundinia Fittkau, 1962
Lappodiamesa Serra-Tosio, 1968
Lappokiefferiella
Lapposmittia
Larsia Fittkau, 1962
Lasiodiamesa Kieffer, 1924
Laurotanypus
Lauterborniella Thienemann & Bause, 1913
Lepidopelopia
Lepidopodus
Lerheimia
Limaya
Limnophyes Eaton, 1875
Lindebergia
Linevitshia
Lipiniella Shilova 1961
Lipurometriocnemus
Lithotanytarsus
Litocladius Andersen, Mendes & Sæther 2004
Ljungneria
Lobodiamesa
Lobomyia
Lobosmittia
Lopescladius
Lunditendipes
Lyrocladius Mendes & Andersen, 2008
Macropelopia Thienemann, 1916
Macropelopini
Manoa
Maoridiamesa
Mapucheptagyia
Maryella
Mecaorus
Megacentron
Mesocricotopus
Mesosmittia Brundin, 1956
Metriocnemus van der Wulp, 1874
Microchironomus Kieffer, 1918
Micropsectra Kieffer, 1909
Microtendipes Kieffer, 1915
Microzetia
Molleriella
Mongolchironomus
Mongolcladius
Mongolyusurika
Monodiamesa Kieffer, 1922
Monopelopia Fittkau, 1962
Murraycladius
Nakataia
Nandeva
Nanocladius Kieffer, 1913
Naonella
Nasuticladius
Natarsia Fittkau, 1962
Neelamia
Neobrillia
Neopodonomus
Neostempellina
Neozavrelia Goetghebuer, 1941
Nesiocladius
Nilodorum
Nilodosis
Nilotanypus Kieffer, 1923
Nilothauma Kieffer, 1921
Nimbocera
Notocladius
Odontomesa Pagast, 1947
Okayamayusurika
Okinawayusurika
Olecryptotendipes Zorina, 2007
Oleia
Oliveridia Sæther, 1980
Omisus Townes, 1945
Onconeura
Ophryophorus
Oreadomyia
Orthocladiinae
Orthocladius van der Wulp, 1874
Oryctochlus
Oukuriella
Pagastia Oliver, 1959
Pagastiella Brundin, 1949
Paraboreochlus Thienemann, 1939
Parachaetocladius
Parachironomus Lenz, 1921
Paracladius Hirvenoja, 1973
Paracladopelma Harnisch, 1923
Paracricotopus Thienemann & Harnisch, 1932
Parakiefferiella Thienemann, 1936
Paralauterborniella Lenz, 1941
Paralimnophyes Brundin, 1956
Paramerina Fittkau, 1962
Parametriocnemus Goetghebuer, 1932
Pamirocesa
Paraborniella
Parachironominae
Paradoxocladius
Paraheptagyia
Paranilothauma
Parapentaneura
Paraphaenocladius Thienemann, 1924
Paraphrotenia
Parapsectra Reiss, 1969
Parapsectrocladius
Parasmittia
Paratanytarsus Thienemann & Bause, 1913
Paratendipes Kieffer, 1911
Paratrichocladius Thienemann, 1942
Paratrissocladius ZavÍel, 1937
Parochlus Enderlein, 1912
Parorthocladius Thienemann, 1935
Parvitergum
Paucispinigera
Pelomus
Pentaneura
Pentaneurella
Pentaneurini
Pentapedilum
Petalocladius
Phaenopsectra Kieffer, 1921
Physoneura
Pirara
Platysmittia Sæther, 1982
Plhudsonia
Podochlus
Podonomopsis
Podonomus
Polypedilum Kieffer, 1912
Pontomyia
Potthastia Kieffer, 1922
Prochironomus
Procladiini
Procladius Skuse, 1889
Prodiamesa Kieffer, 1906
Propsilocerus
Prosmittia
Protanypus Kieffer, 1906
Psectrocladius Kieffer, 1906
Psectrotanypus Kieffer, 1909
Pseudobrillia
Pseudochironomus Malloch, 1915
Pseudodiamesa Goetghebuer, 1939
Pseudohydrobaenus
Pseudokiefferiella Zavrel, 1941
Pseudorthocladius Goetghebuer, 1932
Pseudosmittia Goetghebuer, 1932
Psilochironomus
Psilometriocnemus Sæther, 1969
Pterosis
Qiniella
Reissmesa
Rheochlus
Rheocricotopus Brundin, 1956
Rheomus
Rheomyia
Rheopelopia Fittkau, 1962
Rheosmittia Brundin, 1956
Rheotanytarsus Thienemann & Bause, 1913
Rhinocladius
Riethia
Robackia Sæther, 1977
Saetheria Jackson, 1977
Saetheriella Halvorsen, 1982
Saetherocladius
Saetherocryptus
Saetheromyia
Saetherops
Sasayusurika
Schineriella Murray & Fittkau, 1988
Semiocladius
Setukoyusurika
Seppia
Sergentia Kieffer, 1922
Shangomyia
Shilovia
Skusella
Skutzia
Smittia Holmgren, 1869
Stackelbergina
Stelechomyia
Stempellina Thienemann & Bause, 1913
Stempellinella Brundin, 1947
Stenochironomus Kieffer, 1919
Stictochironomus Kieffer, 1919
Stictocladius
Stictotendipes
Stilocladius Rossaro, 1979
Sublettea
Sublettiella
Sumatendipes
Symbiocladius Kieffer, 1925
Sympotthastia Pagast, 1947
Syndiamesa Kieffer, 1918
Synendotendipes Grodhaus, 1987
Synorthocladius Thienemann, 1935
Tanypodinae
Tanypus Meigen, 1803
Tanytarsini
Tanytarsus van der Wulp, 1874
Tavastia
Telmatogeton Schiner, 1866
Telmatopelopia Fittkau, 1962
Telopelopia
Tempisquitoneura
Tethymyia
Thalassomya Schiner, 1856
Thalassosmittia Strenzke & Remmert, 1957
Thienemannia Kieffer, 1909
Thienemanniella Kieffer, 1911
Thienemannimyia Fittkau, 1957
Thienemanniola
Tobachironomus
Tokunagaia Sæther, 1973
Tokunagayusurika
Tokyobrillia
Tosayusurika
Townsia
Toyamayusurika
Tribelos Townes, 1945
Trichochilus

Trichosmittia
Trichotanypus Kieffer, 1906
Trissocladius Kieffer, 1908
Trissopelopia Kieffer, 1923
Trondia
Tsudayusurika
Tusimayusurika
Tvetenia Kieffer, 1922
Unniella Sæther, 1982
Usambaromyia Andersen & Sæther, 1994
Virgatanytarsus Pinder, 1982
Vivacricotopus
Wirthiella
Xenochironomus Kieffer, 1921
Xenopelopia Fittkau, 1962
Xestochironomus
Xestotendipes
Xiaomyia
Xylotopus
 Yaeprimus
 Yaequartus
 Yaequintus
 Yaesecundus
 Yaetanytarsus
 Yaetertius
Yama
Zalutschia Lipina, 1939
Zavrelia Kieffer, 1913
Zavreliella Kieffer, 1920
Zavrelimyia Fittkau, 1962
 Zelandochlus
 Zhouomyia
 Zuluchironomus

 Notas  

 Ligazóns externas 

 The Chironomid Home Page
 Quironómidos e escaravellos  acuáticos da Florida
 Chironomidae Research Group, Universidade de Minnesota
 Familia Chironomidae na Soil and Water Conservation Society de Metro Halifax
 Lista de Chironomidae rexistrados no Reino Unido
 Chironomidae en Nomina Insecta Nearctica 
 Paleoecoloxía dos quironómidos @ UBC Okanagan 
 Chironomidae no Australian Faunal Directory

 Diptera.info Imaxes

Categoría:Dípteros