Cerco de Sagunto

O cerco de Sagunto tivo lugar no ano 219 a. C. entre os cartaxineses e os saguntinos na cidade de Saguntum, simbolizou o inicio da segunda guerra púnica.

 Haníbal 
Despois de que Haníbal fose nomeado comandante supremo de Iberia (221 a. C.) á idade de 26 anos, pasou dous anos perfeccionando os seus plans e completando os seus preparativos para conseguir o poder no Mediterráneo. Os romanos non fixeron nada contra el aínda que recibiron advertencias dos preparativos de Haníbal. Os romanos chegaron centrados nos ilirios, que comezaran unha revolta, non reaccionaron cando lles chegou a noticia de que Haníbal estaba asediando Sagunto. A captura de Sagunto foi esencial para o plan de Haníbal. A cidade era unha das máis fortificadas da zona. Haníbal tamén buscaba o botín para pagar aos seus mercenarios, na súa maioría de África e da Península Ibérica.

 Cerco 
Durante o asalto de Haníbal a Saguntum, sufriu algunhas perdas debido ás extensas fortificacións e á tenacidade dos saguntinos defensores, pero as súas tropas asaltaron e destruíron as defensas da cidade unha a unha. Haníbal foi gravemente ferido na perna por unha xavelina e a loita detívose durante unhas semanas mentres se recuperaba.

Os saguntinos recorreron a Roma para pedir axuda, pero foron ignorados. No 218 a. C., despois de soportar oito meses de asedio, as últimas defensas dos saguntinos foron finalmente tomadas. Haníbal ofreceu perdoar á poboación a condición de que "estivesen dispostos a marchar de Saguntum, desarmados, cada un con dúas prendas". Cando rexeitaron a oferta e comezaron a sabotar a riqueza e as posesións da cidade, todos os adultos foron condenados a morte.

Isto marcou o inicio da segunda guerra púnica. Haníbal tiña agora unha base de operacións dende a que podía abastecer ás súas forzas.

 Consecuencias 
Despois do asedio, Haníbal intentou conseguir o apoio do senado cartaxinés. O senado (controlado por unha facción relativamente pro-romana liderada por Hannón o Grande) xa estivera varias veces en contra da belicosidade de Haníbal, e nunca lle deu apoio total e incondicional, mesmo cando estaba preto da vitoria só a cinco millas de Roma. Neste episodio, con todo, Haníbal conseguiu un apoio limitado que lle permitiu mudarse a Carthago Nova onde reuniu aos seus homes e informoulles das súas ambiciosas intencións. Haníbal emprendeu brevemente unha peregrinación relixiosa antes de comezar a súa marcha cara aos Pireneos, os Alpes e a propia Roma. A seguinte fase da guerra estivo marcada polas extraordinarias vitorias cartaxinesas en Trebia, o Lago Trasimeno e a batalla de Cannas.

 Legado 
A finais do século I o cerco de Sagunto foi descrito con moito detalle polo autor latino Silio Itálico na súa epopea Púnica. Nos seus versos destacan varios líderes e heroes saguntinos (Sicoris, Murrus, Theron), así como unha princesa guerreira libia que loita por Cartago (Asbyte), pero moi poucos historiadores dan crédito ao conto como fonte histórica.

 Notas 

Categoría:-219
Categoría:Sagunt
Categoría:Batallas da Segunda Guerra Púnica
Categoría:Batallas do século -III
Categoría:Cercos