Cidade histórica de Saint George e fortificacións relacionadas, Bermudas

A cidade histórica de Saint George e as fortificacións relacionadas é o nome empregado polo Comité do Patrimonio Mundial da Organización das Nacións Unidas para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO) para identificarse colectivamente como un Patrimonio da Humanidade St. George's Town, fundada en 1612 (tras o naufraxio de 1609 nos arrecifes das Bermudas do Sea Venture), e unha serie de fortificacións, baterías e cargadores construídos entre 1612 e 1939, o último dos cales retirouse do uso en 1953.Bermuda Forts 1612–1957, Dr. Edward C. Harris, The Bermuda Maritime Museum Press, The Bermuda Maritime Museum, P.O. Box MA 133, Mangrove Bay, Bermuda MA BX, Centro do Patrimonio Mundial da UNESCO: cidade histórica de San Xurxo e fortificacións relacionadas, Bermudas

St. George's, situada na illa, e dentro da parroquia do mesmo nome, é a cidade inglesa máis antiga que se conserva no Novo Mundo. Orixinalmente chamado Novo Londres, fundouna a Virginia Company e foi a capital das Bermudas ata 1815. Contén moitos edificios históricos, incluíndo Igrexa de San Pedro (consagrada en 1612, aínda que as partes máis antigas da estrutura actual datan de 1620), a igrexa protestante máis antiga do Novo Mundo, a State House, que albergou o Parlamento das Bermudas desde 1620 ata 1815, e moitos outros edificios históricos, incluíndo a Tucker House, o Globe Hotel, a Mitchell House, Stuart Lodge, a Old Retory, a Bridge House, a Carriage House e a Igrexa inacabada.

Historia

A partir do asentamento de Saint George's Town en 1612 (o asentamento permanente das Bermudas comezara co naufraxio do Sea Venture, o buque insignia da Virginia Company, pero os tres homes que quedaban dese barco viviran na Illa Smith, antes da chegada de máis colonos en 1612), a milicia da colonia construíu e guarnicionou unha serie de fortificacións, na súa maioría protexendo as entradas ao Porto de Saint George e Castle Harbour, ambos os cales daban acceso á cidade. Estes incluían fortes nunha serie de illas que separaban Castle Harbour do Atlántico aberto ao sur, coñecidas colectivamente como Fortificacións das Illas do Castelo, así como outros fortes ao redor das entradas ao porto de Saint George nas illas de St. George, St. David,  Paget.Complete text of The Generall Historie of Virginia, New-England, and the Summer Isles, first printed by I.D and I. H. for Michael Sparkes in 1624. Other editions followed in 1625, 1626, 1627, 1631, and 1632Bermuda Forts 1612–1957, Dr. Edward C. Harris, The Bermuda Maritime Museum Press, The Bermuda Maritime Museum, P.O. Box MA 133, Mangrove Bay, Bermuda MA BX, 

Aínda que unha compañía regular de soldados de infantaría foi destacada nas Bermudas a partir de 1701, a milicia seguía sendo a principal forza defensiva da colonia. Isto cambiou, despois da independencia dos Estados Unidos, que foi recoñecida pola Coroa en 1783. A independencia dos Estados Unidos privou a Gran Bretaña de todas as súas bases continentais entre as Provincias marítimas do Canadá e Florida (ás que devolveu a soberanía española), pero continuou operando ata que a Primeira Guerra Seminola deu lugar a que España cedese a colonia aos EE.UU. As Bermudas tiveron protagonismo para a Royal Navy, que comezou a mercar terreos no West End do arquipélago para a construción dun Estaleiro e base naval. Nese momento, non se coñecía ningún paso polo arrecife circundante suficiente para permitir que grandes Barcos de liña chegasen ao West End, polo que a Royal Navy construíu o seu establecemento na cidade de St. George e arredores, incluíndo en Convict Bay e o almacén construído nos peiraos da cidade (o único edificio de ladrillo das Bermudas, que actualmente alberga o Carriage House Museum). Nunha ducia de anos localizouse un paso axeitado para o West End (Canle de Hurd), e a Royal Navy comezou a trasladar os seus establecementos costeiros cara ao oeste. A base naval das Bermudas ía xogar un papel importante na Guerra americana de 1812. As Bermudas tamén se converterían na sede da Royal Navy no Atlántico Norte Occidental (no Atlántico Sur Occidental permitíase manter unha gran base no Brasil) ata a década de 1950.The Andrew And The Onions: The Story Of The Royal Navy In Bermuda, 1795–1975, Lt. Commander Ian Strannack, The Bermuda Maritime Museum Press, The Bermuda Maritime Museum, P.O. Box MA 133, Mangrove Bay, Bermuda MA BX.  A súa importancia naval e militar fixo que a colonia das Bermudas fose redesignada como fortaleza imperial.

A construción da base naval nas Bermudas converteu a colonia nun obxectivo probable en calquera guerra no Atlántico Norte Occidental. Isto requiriu a creación por parte do Exército Británico dunha gran Guarnición das Bermudas de soldados profesionais. Os soldados regulares asumiron a guarnición de varios fortes da milicia, reconstruíndo e rearmando moitos deles. Tamén dedicáronse a construír unha serie de novos fortes e baterías, campamentos militares e outras instalacións militares ao longo do século XIX e principios do XX. Aínda que o Royal Naval Dockyard estaba no extremo occidental das Bermudas, concentrado na Illa Ireland, e a capital das Bermudas trasladárase de St. George's a Hamilton, nas parroquias centrais (que xa tiñan eclipsado a Saint George como centro económico), a única vía pola que calquera forza invasora útil podía desembarcar, ou realizar un ataque naval no West End, era aínda polas canles que as conducían ao redor do Extremos nordés das illas de San David e Saint George, e aquí é onde a artillaría costeira e as fortificacións seguían a estar máis concentradas. Ademais dos moitos fortes e baterías espalladas pola zona, o exército construíu un gran depósito de municións na Illa Ordnance, dentro da propia cidade, e cuarteis e outras instalacións na zona de St. George's Garrison. ao norte da vila. Con tantos soldados regulares nas Bermudas, o Parlamento das Bermudas chegou a ver a milicia como superflua, e permitiu que desaparecese despois da Guerra Americana de 1812, non autorizando novas reservas a tempo parcial ata que o [[Secretario de Estado para a guerra
]] obrigou a facelo en 1885.Defence, Not Defiance: A History Of The Bermuda Volunteer Rifle Corps, Jennifer M. Ingham (now Jennifer M. Hind), The Island Press Ltd., Pembroke, Bermuda,, .

Aínda que ningunha forza militar intentou nunca unha invasión seria das Bermudas (un puñado de pequenas incursións de buques españois, franceses e bermudia-estadounidenses foron rexeitadas con algúns disparos ou viron como os atacantes fuxiron antes de que a milicia e os corsarios locais puidesen chegar a eles), a ameaza dun ataque ás Bermudas aumentou no século XIX, non só pola proliferación de obxectivos estratéxicos, como o Astaleiro, senón porque grandes cantidades de municións foron canalizadas cara aos Confederados, principalmente a través de almacéns e peiraos de Saint George. Isto provocou unha considerable animosidade por parte dos Estados Unidos e, a pesar de que Gran Bretaña pagou reparacións de guerra, durante a guerra e durante décadas despois existía unha preocupación persistente por un ataque estadounidense con forza, co obxectivo de capturar o arquipélago, ou de incursións e sabotaxes por parte dos EUA baseado nos Fenianos. Esta, de feito, fora unha das cuestións utilizadas polo Secretario de Estado de Guerra para obrigar ao goberno local a crear unidades do exército de Voluntarios. Co comercio da cidade estancado debido en parte ás limitacións das canles que entraban no seu porto desde o Atlántico, quixouse ampliar e dragar as canles para facilitar o acceso ás embarcacións modernas e grandes. Ao mesmo tempo, o goberno das Bermudas apoiaba a construción dun novo gran hotel en Hamilton (a Princess) para servir á nacente industria turística, para a que se buscaba investimento estadounidense ((Prohibiuse a propiedade estranxeira de propiedades ou negocios nas Bermudas para que ningún goberno estranxeiro utilizase a protección dos intereses dos seus nacionais como pretexto para a invasión). O secretario afirmou que non podía permitir que ningún dos dous proxectos seguise mentres as Bermudas non aportasen nada á súa defensa, o que finalmente levou ao goberno local a autorizar dúas unidades a tempo parcial en 1885 (desconsiderando as peticións do goberno de Londres para que o fixese durante décadas).<ref>Defence, Not Defiance: A History Of The Bermuda Volunteer Rifle Corps¡¡, Jennifer M. Ingham (now Jennifer M. Hind), The Island Press Ltd., Pembroke, Bermuda,, .</ref>

A maioría dos fortes, incluso aqueles construídos só a finais do século XIX, quedaron obsoletos nos primeiros anos do século XX debido aos avances tanto na artillaría costeira como naval, aínda que algunhas das baterías posteriores do Rifled Breech Loaders, como a Batería de San David (tamén coñecida como Batería do Exame), permaneceu en uso ata 1953. Daquela, a decisión de pechar o estaleiro, retirando tanto a maioría do establecemento da Royal Naval, como os restantes compoñentes do exército regular da Guarnición das Bermudas (as unidades a tempo parcial, o Corpo de Fusileros Voluntarios das Bermudas, rebautizado como Bermuda Rifles'', e a Artillaría da Milicia das Bermudas continuaron existindo sen un papel de defensa imperial, fusionándose en 1965 para formar o Rexemento das Bermudas.Bermuda Forts 1612–1957, Dr. Edward C. Harris, The Bermuda Maritime Museum Press, The Bermuda Maritime Museum, P.O. Box MA 133, Mangrove Bay, Bermuda MA BX, Bulwark Of Empire: Bermuda's Fortified Naval Base 1860-1920, Lt.-Col. Roger Willock, USMC, The Bermuda Maritime Museum Press, The Bermuda Maritime Museum, 
​
Galería

Lista de sitios incluídos
Nos sitios que figuran na descrición do Patrimonio da Humanidade, incluíndo a cidade de Saint George (ou St. George's Town, xeralmente denominada simplemente St. George's), e as fortificacións relacionadas (e baterías e cargadores), a continuación:UNESCO World Heritage Centre: Historic Town of St George and Related Fortifications, Bermudas
Cidade de St. George (ou St. George's Town, abreviado a St. George's) histórica (incluíndo partes da St. George's Garrison , ademais de certos fortes e baterías, que se atopan dentro dos límites da cidade, Illa Ordnance, Convict Bay e outros sitios históricos navais e militares dentro da cidade.)
Reduto de Devonshire
Fortaleza Terrestre
Seaward Fort (castelo do rei)
Forte de Southampton
A batería de San David
Fort Popple
Paget Fort
Fortaleza de Smith
Fort Cunningham
Fosa de Mosquetería
Reduto de Peniston
Alexandra Battery
Gate's Fort (batería de corte da cidade)
Fort Albert
Forte Santa Catalina
Forte Victoria
Reduto Occidental (Fort William)
Fort George, Bermuda
Burnt Point Fort
Torre Martello
Ferry Reach Magazine
Ferry Island Fort
Illa Coney Forno

Notas

Véxase tamén

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Reino Unido
Categoría:Bermudas