Moeda dun centavo de dólar Flying Eagle

1 centavo Flying Eagle "Composition and Specifications". Flyingeaglecent.com120x120px120x120pxA/: Aguia en voo cara á esquerda. Data
Lendas: UNITED STATES OF AMERICA.R/: Valor facial dentro de coroa vexetal.
Lendas: ONE CENT Datas: 1856-1958.
 Cecas e marcas: Filadelfia (sen marca de ceca).
 Gravador: James Barton Longacre.
 Aliaxe: cuproníquel (88 % Cu e 12 % Ni).
 Tiraxe totral: 42.054.419 exemplares.
 Diámetro: 19,00 mm.
 Peso: 4,67 g.
 Canto: liso.

O centavo de dólar Flying Eagle (en galego: "aguia en voo") é unha moeda dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos, a modo de proba en 1856 e para a circulación en 1857 e 1858. A moeda, cuñada en cuproníquel,  foi deseñada polo gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, e recibe o seu nome pola aguia en voo que caracteriza o seu anverso, baseada no traballo do predecesor de Longacre, Christian Gobrecht.

A principios da década de 1850, o centavo grande —dun tamaño próximo ao do medio dólar— emitido pola Casa da Moeda estaba a volverse impopular no comercio e custoso de cuñar. Logo de experimentar con varios tamaños e composicións, a Casa da Moeda decidiuse por unha aliaxe do 88 % de cobre e o 12 % de níquel para un novo centavo de máis pequenas dimensións. Inicialmente, a Casa da Moeda produciu un número limitado de exemplares coa data de 1856, que lles foron entregados a lexisladores e a altos funcionarios do Goberno, e en febreiro de 1847 o Congreso autorizou formalmente a produción da nova moeda para a súa posta en circulación.

O novo centavo emitiuse para substituír na circulación a dúas moedas: por unha parte a moeda dun centavo de tamaño grande que a precedera, e por outra a desgastada moeda colonial española de prata que circulara nos Estados Unidos ata aquel momento. Emitíronse tantos centavos novos que chegaron a afogar as canles comerciais, sobre todo porque tiñan un curso legal limitado e ninguén tiña a obriga de aceptalos. A nova moeda non deu os resultados esperados e foi substituída en 1859 pola coñecida como centavo Indian Head, tamén deseñada por Longacre.

 Inicio 
A moeda dun centavo foi a primeira moeda oficial dos Estados Unidos cuñada na Ceca de Filadelfia en 1793.Breen, W. (1988). Páxina 177. Aquelas pezas, hoxe coñecidas como "centavos grandes", estaban feitas de cobre puro e tiñan o tamaño lixeiramente inferior á de medio dólar —entre 27 e 29 milímetros—.Lange, D. W. (2006). Páxina 27. Cuñáranse todos os anos, agás en 1815 por mor da escaseza de metal, mais tardaron en establecerse no comercio. As moedas de prata coloniais españolas utilizábanse daquela comunmente no comercio en todos os Estados Unidos. Naquela época, tanto o ouro como a prata tiñan curso legal total alí, mais as moedas de cobre tíñano limitado, xa que o Goberno federal non as trocaba nin as aceptaba para o pagamento de impostos.Lange, D. W. (2006). Páxinas 40-41.
miniatura|163x163px|Reverso do centavo Feuchtwanger.Bugeja, M (2011). "Historic Feuchtwanger cent". En Coin World. 3 de maio.
A Casa da Moeda cuñaba daquela prata ou ouro en resposta aos depósitos dos posuidores dos metais preciosos, e obtiña poucos beneficios con esas transaccións. Na década de 1840, os beneficios da monetización do cobre en centavos —o que se coñece como señoriaxe— axudaron a financiar o funcionamento da Casa da Moeda. En 1849, os prezos do cobre subiron de súpeto, o que levou o Tesouro a investigar posibles alternativas ás grandes pezas dun centavo.Snow, R. (2009). Páxina 7. O centavo era impopular no comercio; ao ter un curso legal limitado, ninguén estaba obrigado a aceptalo, e era frecuente que os bancos e os comerciantes o rexeitasen.Breen, W. (1988). Páxina 215. En 1837, o excéntrico químico de Nova York Lewis Feuchtwanger experimentara coa produción de exemplares de proba dunha moeda dun centavo de menor tamaño, como parte dunha estratexia para lle vender ao Goberno a súa aliaxe, similar á alpaca, para o seu uso na cuñaxe de moedas. As probas producidas por Feuchtwanger chegaron a estar en circulación como fichas non oficiais nos tempos difíciles da recesión de finais da década de 1830 e principios da de 1840.

En 1850 xa non resultaba rendible para a Casa da Moeda cuñar as grandes moedas dun centavo. Así as cousas, o 14 de maio o senador por Nova York Daniel S. Dickinson presentou un proxecto de lei para a cuñaxe dun centavo de billón, unha aliaxe de cobre cunha pequena cantidade de prata. Naquela época, a opinión xeneralizada era que as moedas debían conter unha gran proporción do seu valor nominal en metal. O proxecto de lei prevía a creación dunha moeda anular, é dicir, cunha gran perforación central. A Ceca de Filadelfia cuñou pezas experimentais e descubriu que con esa forma sería difícil expulsalas das prensas onde se cuñaban, e que resultaría caro recuperar a prata da aliaxe logo de retiralas da circulación ao finalizar a súa vida útil. As disposicións relativas á creación dun centavo máis pequeno elimináronse da lexislación que, finalmente, deu lugar á aprobación polo Congreso da moeda de tres centavos en 1851.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxinas 233-234. O historiador numismático Walter Breen suxeriu que un dos factores para rexeitar as moedas furadas foi que lembraban a moitas moedas chinesas do tipo cash, coñecidas polo seu mínimo valor adquisitivo. Unha caída dos prezos do cobre en 1851 e principios de 1852 fixo que a cuestión do centavo máis pequeno pasase a ser menos urxente no Departamento do Tesouro, organismo que supervisaba as actividades da Casa da Moeda.
miniatura|161x161px|Proba en níquel dunha moeda de medio centavo (1856).
Os prezos do cobre subiron novamente a finais de 1852 e a principios de 1853, e chegaron a superar os 0,40 dólares por libra, que a Casa da Moeda consideraba como o punto de equilibrio para a fabricación de moedas dun centavo, tendo en conta o custo de produción: 1 libra (0,45 kg) de cobre producía 42⅔ centavos grandes. A partir de 1853 cuñáronse exemplares en proba para un novo centavo en diversas aliaxes de metal base, utilizando para o anverso o cuño das moedas de 2½ dólares (un cuarto de aguia), dun tamaño próximo.Snow, R. (2009). Páxinas 7-8. Algunhas desas aliaxes propostas contiñan níquel, e tamén se tomaron en consideración para o seu uso no centavo o "bronce francés" (95 % de cobre e o resto de estaño e zinc)Posteriormente utilizouse para o centavo desde 1864 ata 1982, bardante en 1943. Véxase Yeoman, R. S. (2010).. Páxinas115-122. e diversas variedades de alpaca ou prata alemá. No seu informe anual de 1854, o director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, James Ross Snowden, avogou pola emisión de pequenos centavos de bronce, así como pola eliminación da moeda de medio centavo, que cualificou como inútil no comercio.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxina 235. En 1854 e 1855 cuñáronse varias probas de centavos, que presentaban diversos deseños, entre eles diferentes representacións da Liberdade e dúas adaptacións do traballo do falecido gravador xefe da Casa da Moeda Christian Gobrecht: unha que amosaba a Liberdade sedente, que Gobrecht colocara nas moedas de prata na década de 1830, e outra dunha aguia voando, que Gobrecht creara baseándose nun esbozo do artista Titian Peale.Snow, R. (2009). Páxina 9, 225.

 Trámite lexislativo e preparación 
miniatura|James B. Longacre, creador do deseño do centavo Flying Eagle."James Barton Longacre". National Portrait Gallery. Smithsonian Institution.|290x290px
A principios de 1856, o director Snowden propuxo unha lei que lle permitise a emisión dunha moeda dun centavo máis pequeno, mais deixando o tamaño e a composición metálica á súa elección e á do secretario do Tesouro, James Guthrie. Consonte este plan, a nova peza sería de curso legal ata a cantidade de dez centavos e emitiríase en substitución da antiga prata española que aínda circulaba nos Estados Unidos. A taxa de troco entre ambas as moedas permitiría que a prata española recibise o seu valor íntegro (12½ centavos por real, ou bit), cando normalmente esas pezas se negociaban cun desconto de arredor do 20 % por mor do forte desgaste que presentaban. A perda que o Goberno asumiría no intercambio compensaríase cos beneficios da señoriaxe das pezas de metal común. Os novos centavos tamén substituirían os antigos centavos de tamaño grande, a cambio do mesmo valor en medios centavos, valor que se deixaría de utilizar. O proxecto de lei de Snowden presentouse no Senado o 25 de marzo de 1856. O 16 de abril foi modificado para establecer un centavo de polo menos o 95 % de cobre, cun peso mínimo de 6,2 gramos —o antigo centavo pesaba 10,9 gramos—, e foi aprobado polo Senado con esa emenda.Breen, W. (1988). Páxina 235.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxina 167.

En tanto que o proxecto de lei corría o seu curso no Senado e na Cámara de Representantes, o fundidor e refinador da Casa da Moeda, James Curtis Booth, realizaba experimentos sobre aliaxes que puidesen ser acaídas para o novo centavo, cando este se aprobase. En xullo de 1856, Snowden escribiu ao secretario do Tesouro Guthrie para lle propor como ideal unha aliaxe do 88 % de cobre e o 12 % de níquel, e suxeriulle emendas ao proxecto de lei pendente para a adopción desa aliaxe. O refinador Booth tamén escribiu a Guthrie para impulsar a idea de Snoden.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxinas 235-237. Ambos os homes propuxeron un peso de 4,7 gramos, que resultaba moi conveniente, xa que dese xeito 80 centavos equivalerían a unha libra troy (373 gramos), aínda que a libra avoirdupois (454 g) era a que naquela época se utilizaba máis comunmente para os metais non nobres.Snow, R. (2009). Páxina 9.
miniatura|160x160px|Espécime de proba do centavo Flying Eagle (1854).
O gravador xefe da Casa da Moeda, James B. Longacre, recibiu a encarga de preparar deseños para a cuñaxe duns exemplares en proba. Inicialmente, Longacre traballou con deseños de cabezas da Liberdade como os que eran comúns na época, pero Snowden pediu que se preparase un deseño consistente nunha aguia en voo. Isto ocorreu á medida que continuaban os experimentos de Booth; os primeiros modelos de centavos co deseño da aguia voando tiñan o tamaño aproximado dunha moeda dun cuarto de dólar.Julian, R. W. (2008). Para promover a nova aliaxe, a Casa da Moeda fixo cuñar 50 moedas de medio centavo e enviounos a Washington para que os funcionarios do Tesouro llos amosaran a congresistas e outras autoridades. A principios de novembro de 1856, Longacre preparou cuños co que resultaría ser o deseño final, que representaba unha aguia voadora no anverso e unha coroa vexetal no reverso, no tamaño solicitado por Booth.

A Casa da Moeda cuñou varios centos de probas utilizando o deseño da aguia en voo de Longacre na composición proposta. Nun esforzo por asegurar a aceptación pública das novas pezas, as probas cuñadas distribuíronse entre varios congresistas e outros funcionarios, inicialmente en novembro de 1856. Duascentas enviáronse á Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, en tanto que catro se lle entregaron ao presidente Franklin Pierce. Distribuíronse polo menos 634 exemplares, e é probable que chegasen a varios milleiros; había máis dispoñibles, cunha solicitude previa. Esta foi a orixe do centavo Flying Eagle de 1856, un obxecto moi desexado polos coleccionistas, considerado polos numismáticos como parte da serie Flying Eagle, aínda que strictu senso se trataba dunha proba ou peza de transición, e non realmente dunha moeda oficial, xa que aínda non se concedera a aprobación do Congreso."1856 Flying Eagle Cent". Flyingeaglecent.com En data posterior, Snowden cuñou máis centavos pequenos de 1856 para a súa venda ilícita e para os intercambiar por pezas que a Casa da Moeda procuraba para a súa colección de moedas.Snow, R. (2009). Páxinas 15-16.
miniatura|163x163px|Anverso dunha peza colonial española de Carlos III de 1776 de dous reais ("dous bits"). Ceca de Potosí."2 Reales - Carlos III". Numista.com
En decembro de 1856, Snowden escribiu ao representante de Missouri John S. Phelps, coa esperanza de que se avanzase co trámite do proxecto de lei, e comentoulle que xa sentía "a presión por todas as partes, polo novo centavo; de feito, o público está moi ansioso pola súa emisión".Taxay, D. (1983) [1966]. Páxina 237. Cando o proxecto de lei, emendado para incluír o peso e a aliaxe que decidira a Casa da Moeda, se debateu na Cámara de Representantes o 24 de decembro, o congresista de Tennessee George Washington Jones opúxose á disposición sobre o curso legal, xa que consideraba que, segundo a Cláusula do Contrato da Constitución, só o ouro e a prata debían ter curso legal total. Phelps defendeu o proxecto de lei alegando que o Congreso tiña o poder constitucional de regular o valor do diñeiro, pero cando se volveu presentar o proxecto para a súa consideración o 14 de xaneiro de 1857, eliminárase a disposición sobre a consideración do curso legal. Esta vez opúxose ao proxecto o congresista por Nova York Thomas R. Whitney, a quen non lle gustaba unha disposición pola que se legalizaba a práctica da Casa da Moeda de deseñar e cuñar medallas encargadas pola poboación, pois consideraba que o Goberno non debía competir cos medallistas privados. A disposición foi eliminada e o proxecto foi aprobado o día seguinte. A versión da Cámara de Representantes foi examinada polo Senado, que a debateu o 4 de febreiro e a aprobou cunha emenda que permitía o rescate das moedas españolas durante un mínimo de dous anos. A Cámara de Representantes aceptou a emenda o 18 de febreiro, e o presidente Pierce asinou a lei o día 21 de febreiro de 1857. A lei facía que as moedas estranxeiras de ouro e de prata deixasen de ter curso legal, aínda que os reais de oito españois poderían trocarse polo seu valor nominal durante dous anos a cambio dos novos centavos de cuproníquel. Ao mesmo tempo, a lei suprimía a moeda de medio centavo.Bureau of the Mint (1904). Páxinas 44-45. As novas pezas terían o mesmo tamaño (19 mm), aínda que con algo máis de peso, que os centavos que se seguen a cuñar no século XXI.Yeoman, R. S. (2017). Páxinas 113, 126.

En previsión de que o proxecto de lei fose aprobado, a maioría dos 333.456 exemplares do centavo grande que foran cuñados ao longo de 1857 nunca saíron da Casa da Moeda de Filadelfia e foron fundidos posteriormente."1857 Braided Hair Large Cent". Braidedhaircent.comSnow, R. (2009). Páxina 16. Snowden comprou un novo xogo de roletes e outros equipamentos para que a Casa da Moeda puidese producir os seus propios discos sobre os que cuñar os novos centavos, a primeira vez que o facía en máis de 50 anos.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxinas 237-238. Malia faltar aínda un día para a aprobación definitiva do proxecto de lei, Snowden recomendoulle ao secretario do Tesouro Guthrie os deseños de Longacre o 20 de febreiro, e Guthrie aprobounos o día 24, aínda que pediu que o canto da moeda fose menos afiado, solicitude que Snowden prometeu cumprir. Os centavos Flying Eagle comezaron a cuñarse a partir de abril de 1857 e mantivéronse á espera da súa posta en circulación oficial.Snow, R. (2009). Páxinas 17-19. A Casa da Moeda almacenou as pezas ata dispor dunhas existencias suficientes para a súa subministración, e a mediados de maio Snowden notificou aos xornais de Filadelfia que a distribución comezaría o 25 de maio.

 Deseño 
miniatura|290x290px|Peter the Eagle, ave exposta na Casa da Moeda de Filadelfia (falecida na década de 1830), probable modelo para o anverso da moeda.

 Anverso 
O anverso de Longacre que representa unha aguia en voo está baseado no deseño do anverso do dólar Gobrecht, cuñado en pequenas cantidades entre 1836 e 1839. Aínda que non se coñece con certeza o modelo do que partira Gobrecht, algunhas fontes afirman que a ave reproduce a Peter the Eagle ("A aguia Pedro"), unha aguia domesticada que fora alimentada polos traballadores da Ceca de Filadelfia a principios da década de 1830, ata que quedou atrapada na maquinaria e morreu. O paxaro foi disecado e aínda se exhibe na Ceca de Filadelfia.Snow, R. (2009). Páxinas 9-12, 224.

Malia estar inspirada nun traballo anterior, a aguia de Longacre foi moi admirada. Segundo o historiador da arte Cornelius Vermeule, no seu libro sobre as moedas estadounidenses, o motivo da aguia en voo, cando se utilizou inicialmente na década de 1830, foi "o primeiro paxaro numismático do que se podía dicir que procedía da natureza e non da arte colonial nin da heráldica".Vermeule, C. (1971). Páxinas 40-41. Vermeule describiu o centavo substituto do Flying Eagle, o —Indian Head—, como "moito menos atractivo á vista que a aguia en voo de Peale-Gobrecht e as súas variantes".Vermeule, C. (1971). Páxina 55. 

Pola súa banda, o escultor Augustus Saint-Gaudens, cando se lle encargou en 1905 que proporcionase novos deseños para a moeda estadounidense, tratou de devolver o deseño da aguia en voo ao centavo, e escribiulle ao presidente Theodore Roosevelt:Snow, R. (2009). Páxina 10.
En efecto, Saint-Gaudens devolveu a aguia en voo á moeda estadounidense, mais o seu deseño utilizouse para o reverso da moeda de 20 dólares de ouro, e non para o centavo.

 Reverso 
A coroa vexetal do reverso tamén está inspirada noutra anterior, xa que se utilizara anteriormente unha moi similar no dólar de ouro tipo II de Longacre de 1854, e tamén na moeda de tres dólares do mesmo ano. A composición está integrada por follas de trigo, millo, algodón e tabaco, co que se procurou a inclusión de produtos agrícolas tanto do Norte como do Sur. Por veces, dise que as follas de algodón son realmente follas de pradairo; ambos os tipos non difíciles de diferenciar, e as follas de pradairoson, de feito, máis coñecidas que as de algodón. Tamén se aprecia unha mazaroca de millo.

 Lanzamento e produción 
miniatura|Viñeta de Harper's Magazine de febreiro de 1857: "O novo bebé do irmán Jonathan". O centavo Flying Eagle é aloumiñado en tanto que o descoidado centavo grande se queixa.The Numismatist. Tomo. XXXII. Nº 4. Abril de 1919. Páxina 155.|286x286px
A Ceca de Filadelfia puxo en circulación os novos centavos o 25 de maio de 1857. En previsión da gran demanda popular, as autoridades da Casa da Moeda construíron unha estrutura temporal de madeira no patio das instalacións en Filadelfia. Na mañá do día da presentación, centos de persoas facían dúas ringleiras, unha para os que cambiaban prata española por centavos e outra para os que traían antigos centavos grandes e medios centavos de cobre. A partir das 9 da mañá, os empregados comezaron a trocar os centavos polas pezas antigas, e fóra do recinto da Casa da Moeda, os primeiros compradores vendían os novos centavos con sobreprezo. Snowden escribiu a Guthrie: "a demanda é enorme... esta mañá tiñamos 30.000 dólares, é dicir, tres millóns de pezas. Case toda esta cantidade se distribuirá hoxe". 

Os exemplares datados en 1856 déranse a coñecer publicamente no momento da súa emisión, o que fixera que o público revisase o seu cambio no peto; os centavos pequenos de 1856 vendíanse xa por ata 2 dólares en 1859.Snow, R. (2009). Páxina 15. O interese do público polos novos centavos desencadeou un auxe do coleccionismo de moedas: ademais de procurar o raro centavo de 1856, algúns intentaron coleccionar series de centavos grandes ata 1793, e atopáronse con que tiñan que pagar un sobreprezo polas datas máis raras.

A Casa da Moeda tivo problemas para cuñar o novo deseño, por mor da dureza da aliaxe de cuproníquel e do feito de que a aguia dun lado da peza estaba directamente oposta a partes do deseño do reverso. Moitos centavos Flying Eagle amosan debilidades por este motivo, sinaladamente na cabeza e na cola da aguia, que están opostas á coroa da outra face.Lange, D. W. (2006). Páxina 94.Snow, R. (2009). Páxinas 22, 72. 

En 1857, Snowden suxeriu a substitución da aguia por unha cabeza de Cristovo Colón, e Longacre respondeulle que, igual que no seu día houbera obxeccións ás propostas de colocar a George Washington na moeda, tamén habería oposición a un deseño de Colón.Snow, R. (2009). Páxina 22. Malia as dificultades, os 17.450.000 centavos Flying Eagle cuñados en Filadelfia en 1857 constituíron a maior produción dunha soa moeda nun ano nunha ceca estadounidense ata aquel momento."1857 Flying Eagle Cent". Flyingeaglecent.comGuth, R.; Garrett, J. (2005). Páxina 22.

En 1858, a Casa da Moeda intentou paliar o problema das roturas dos cuños pola dureza da aliaxe utilizando unha nova versión do centavo cun relevo menos profundo. Este intento deu lugar á maior variedade da serie, xa que as moedas desa versión revisada teñen as letras máis pequenas nas inscricións que as cuñadas anteriormente. Ambas as variedades son case igual de comúns e é probable que se cuñasen xuntas durante algún tempo, á medida que a ceca utilizaba os cuños máis antigos."1858 Flying Eagle Cent". Flyingeaglecent.com Os esforzos por conservar os cuños foron a causa probable doutra variedade, a de 1858 sobre 1857, xa que os cuños con data de 1857 se cuñaron en exceso para os poder utilizar no novo ano."1858/7 Flying Eagle Cent". Flyingeaglecent.comSnow, R. (2009). Páxinas 64-70.
miniatura|160x160px|En 1858 preparáronse moedas cunha aguia máis pequena, mais esta considerouse demasiado fraca.
En 1858, a Casa da Moeda preparou unha cuñaxe en proba de moedas cunha aguia moito máis pequena, que favorecía unha boa e máis doada cuñaxe, pero que non lles gustou aos seus responsables e non foi adoptada.

 Fin da serie e coleccionismo 
Snowden ordenou a Longacre que preparase varias probas entre as que puidese elixir para unha nova moeda que substituíse o centavo Flying Eagle a partir do 1 de xaneiro de 1859. Na Ceca de Filadelfia producíronse entre 60 e 100 xogos de doce modelos con diversos deseños, que se distribuíron entre os directivos e tamén se venderon discretamente nos anos seguintes. De entre estas propostas escolleuse un deseño de Longacre que amosaba a Liberdade cun toucado ao estilo indio, cunha coroa en baixorrelevo para o reverso, o que resolvía os problemas de fluxo de metal na cuñaxe.Breen, W. (1988). Páxina 217. O 4 de novembro de 1858, Snowden escribiu ao Departamento do Tesouro, afirmando que o centavo Flying Eagle resultara "pouco aceptable para a poboación en xeral", xa que consideraba que a ave non era fiel á realidade, e que o novo deseño dos nativos americanos "lle daría á moeda o carácter de América".Snow, R. (2009). Páxina 23.
miniatura|A suxestión de Harper's Weekly de febreiro de 1857, de que "a dificultade hispanoamericana" se resolvera facendo que a prata española non tivese curso legal, resultou prematura.|286x286px
En setembro de 1857, o volume de prata española que chegaba á Casa da Moeda foi tan grande que Snowden renunciou á idea de poder pagala só con centavos, e autorizou o pagamento con moedas de ouro e de prata. O 3 de marzo de 1859 prorrogouse por dous anos máis o rescate das pezas estranxeiras. Como o comercio se viu afogado cos novos centavos, o Congreso derrogou esta disposición en xullo de 1860, aínda que Snowden continuou a práctica durante máis dun ano sen autorización do Congreso. A revista Bankers Magazine de outubro de 1861 informaba da fin do intercambio e citaba a prensa de Filadelfia: "a gran emisión dos novos centavos de níquel converteunos nunha molestia case tan grande como a antiga moeda española".Taxay, D. (1983) [1966]. Páxinas 238-239. Na opinión do investigador numismático Breen, "as moedas de prata estranxeiras foran de curso legal, aceptables para calquera tipo de pagamento, incluídos os selos de correos e algúns impostos, mais os centavos de níquel non o eran, e axiña encheron as caixas dos comerciantes, excluíndo case todo o demais, polo que empezaron a ser rexeitadas legalmente no comercio".Breen, W. (1988). Páxina 216. O exceso de moedas terminou co acaparamento de todas as moedas federais a raíz do trastorno económico causado pola guerra civil.Taxay, D. (1983) [1966]. Páxina 242.Lange, D. W. (2006). Páxinas 94-97.

Despois da guerra, os acaparados centavos Flying Eagle volveron a entrar en circulación. Moitos permaneceron só uns poucos anos, xa que foron retirados de entre os novos centavos de bronce nos programas de troco do Departamento do Tesouro nas décadas de 1860 e 1870 —retiráronse por esta vía trece millóns de centavos de cuproníquel—. Na década de 1880, o centavo Flying Eagle era xa unha rareza na circulación.Snow, R. (2009). Páxinas 57, 64.Carothers, N. (1930). Páxina 207. 

Na edición de 2018 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, atribúenselles á emisión de 1857 e á de 1858 un prezo de 30 dólares nun estado de conservación mínimo para seren coleccionadas. Pola súa parte, para a emisión de 1856 indícanse 6.500 dólares nesa mesma condición, e 20.000 dólares para os exemplares novos, sen sinais de teren circulado. A variedade 1858/7 (de 1858 sobre a data de 1857) comeza en 75 dólares e sobe ata os 11.000 dólares, nos estados de conservación antes citados.Yeoman, R. S. (2017). Páxina 115. Un espécime de 1856 nun estado de conservación extraordinario acadou nunha poxa en xaneiro de 2004 o prezo de 172.500 dólares.

 Tiraxes e ceca 
Todas as moedas dun centavo do modelo Flying Eagle están cuñadas na Ceca de Filadelfia e, como era habitual na época neste taller monetario, carecen de marca de ceca.

Estas son as tiraxes en cada un dos anos de emisión, tanto en acabamento estándar para a circulación como en acabamento especial proof —relevo mate e fondo espello— para coleccionistas:"1 Cent "Flying Eagle Cent"". Numista.com"Flying Eagle Cent Mintages". Flyingeaglecent.com

AnoTiraxeSerie ProofCirculación18561.5002.134185748517.450.000185830024.600.000Total2.28542.052.234

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Breen, W. (1988). Walter Breen's Complete Encyclopedia of U.S. and Colonial Coins. Doubleday, Nova York. ISBN 978-0-385-14207-6
 Bureau of the Mint (1904). Laws of the United States Relating to the Coinage. United States Government Printing Office, Washington.
 Carothers, N. (1930). Fractional Money: A History of Small Coins and Fractional Paper Currency of the United States. John Wiley & Sons, Nova York [represo en 1988 por Bowers and Merena Galleries ISBN 0-943161-12-6]
 Guth, R.; Garrett, J. (2005). United States Coinage: A Study by Type. Whitman Pub., Atlanta. ISBN 978-0-7948-1782-4
 Julian, R. W. (2008). "First small cent bears Flying Eagle obverse". En Numismatic News. 16 de outubro.
 Lange, D. W. (2006). History of the United States Mint and its Coinage. Whitman Pub., Atlanta ISBN 978-0-7948-1972-9
 Snow, R. (2009). A Guide Book of Flying Eagle and Indian Heade Cents. Whitman Pub.,Atlanta. ISBN 978-0-7948-2831-8
 Taxay, D. (1983) [1966]. The U.S. Mint and Coinage. Sanford J. Durst Numismatic Pub., Nova York. ISBN 978-0-915262-68-7
 Vermeule, C. (1971). Numismatic Art in America. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-62840-3
 Yeoman, R. S. (2017). A Guide Book of United States Coins (The Official Red Book). 71ª ed. Whitman Pub., Atlanta. ISBN 978-0-7948-4506-3

 Outros artigos 

 Moedas do dólar estadounidense
 Casa da Moeda dos Estados Unidos

 Ligazóns externas 

 Guide to U.S. Flying Eagle Cents
 One Cent, Flying Eagle, Coin Type from United States - detailed information (Online coin.club)

Categoría:Moedas dun centavo de dólar estadounidense