Parque Nacional Desembarco del Granma

O Parque Nacional Desembarco del Granma é un parque nacional no suroeste de Cuba, que se estende polos concellos de Niquero e Pilón na que hoxe é a Provincia de Granma. O nome do parque refírese ao iate no que Fidel Castro, Che Guevara, Raúl Castro e 79 dos seus seguidores navegaron desde México a Cuba en 1956 e incitaron á Revolución Cubana. O Parque Nacional é moi coñecido pola súa topografía Carso e os seus cantís costeiros.

O parque nacional ten unha superficie total de 32.576 ha, das cales 26.180 ha son terrestres e 6.396 ha son mariñas. En 1999, foi catalogado pola UNESCO como sitio Patrimonio da Humanidade debido ás súas terrazas costeiras e os seus cantís prístinos.

Descrición
O Parque Nacional Desembarco del Granma está situado no extremo occidental da Serra Maestra, ao longo da zona tectonicamente activa entre a Placa Norteamericana e a Placa do Caribe. Conserva unha serie de terrazas de pedra calcaria que oscilan entre os 180 metros baixo o nivel do mar e os 360 metros por riba. Estas terrazas probablemente formáronse debido ao levantamento tectónico e ás flutuacións do nivel do mar debido ao cambio climático pasado e aos eventos de glaciación durante o Mioceno, o Plioceno e o Plistoceno. Estas terrazas están entre as máis grandes e mellor conservadas do mundo. Ademais, o parque protexe moitas outras características kársticas, como fervenzas, cantís, dolinas e covas.

O parque está situado nun clima cálido e semiárido, recibindo entre 300 e 1200 mm de choiva ao ano e cunha media de 26 °C. Isto fai que sexa unha das zonas máis cálidas e secas de Cuba.

Biodiversidade
O parque nacional contén unha biodiversidade e un [[endemismo] relativamente altos. No parque observáronse máis de 512 especies vexetais, das cales o 60% son endémicas de Cuba. Doce destas especies só se atoparon dentro dos límites do parque. Tamén protexe o hábitat de 6 especies de caracois pintados ('Polymita' spp.), incluíndo varias liñaxes evolutivas distintas. No parque observáronse trece mamíferos, 110 aves, 44 réptiles e 17 anfibios. Máis do 90% das especies de anfibios e réptiles que se atopan no parque son endémicas de Cuba, incluíndo as especies en perigo de extinción Lagarto nocturno cubano. As especies de aves residentes inclúen o papagaio cubano e a pomba de paspallás de cabeza azul, e as especies de mamíferos que viven no parque inclúen o Manatí do Caribe e o morcego de flores cubano, que está adaptado a covas quentes.

Notas

Véxase tamén

Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade en Cuba
Ligazóns externas
 World Conservation Monitoring Centre
 Official UNESCO website entry

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Cuba
Categoría:Parques nacionais de Cuba