Explorer 49

Explorer 49, tamén coñecido como Radio Astronomy Explorer B, RAE-B e RAE-2, foi un observatorio espacial do programa Explorer da NASA lanzado o 10 de xuño de 1973 mediante un foguete Delta 1913 desde Cabo Cañaveral.

 Características 
Explorer 49 foi o sucesor de Explorer 38 (RAE-A). Foi posto en órbita lunar o 15 de xuño de 1973 para minimizar as interferencias das fontes de radio naturais e artificiais da Terra que afectaron a Explorer 38. O observatorio estudou as ondas de radio celestes a frecuencias entre 25 KHz e 13,1 MHz. Cunha masa de 328 kg, o observatorio estabilizábase mediante gradente gravitatorio e consumía 25 W de potencia eléctrica producidos polas súas células solares. A antena do satélite estaba formada á súa vez por dúas antenas formando unha X: unha antena de 229 m de longo en V apuntando en sentido contrario á Lúa unida polo seu vértice a outra antena en V da mesma lonxitude e cunha inclinación de 60° entre as uves. Tamén levaba unha antena dipolo de 37 m paralela á superficie lunar e no mesmo plano que as antenas V. O observatorio tiña forma de cilindro truncado de 92 cm de diámetro e 79 cm de altura. O sistema de propulsión estaba formado por un conxunto de motores alimentados por hidracina, un sistema de control de actitude mediante gas frío e un motor de propelente sólido para a inxección lunar. A enerxía eléctrica almacenábase en baterías de níquel-cadmio e os datos obtidos polo observatorio gardábanse nunha grabadora de cinta respaldada por outras dúas grabadoras. Explorer 49 estivo facendo observacións ata que en agosto de 1977 perdeuse contacto co observatorio. Presumiblemente impactou na superficie lunar non moito despois.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
Delta 1913
Explorer 38

Categoría:Observatorios espaciais
Categoría:Programa Explorer