Eco en cadea

Un eco en cadea é unha das manifestacións nun radar meteorolóxico de tornados producidos de supercélulas. Atópase nas partes máis baixas dunha tormenta cando o aire e as precipitacións flúen cara a un mesociclón, o que resulta nunha característica curva de reflectividade. O eco prodúcese pola choiva, a sarabia ou mesmo os restos que se envolven ao redor da supercélula. É unha das manisfestacións clásicas das supercélulas que producen tornados. O Servizo Nacional de Meteoroloxía dos Estados Unidos de América pode considerar a presenza dun eco en cadea que coincide cunha sinatura de vórtice de tornado como suficiente para xustificar a emisión dunha alerta de tornado.

 Limitación observacional 
Os ecos en cadea non sempre son obvios. Particularmente no sur dos Estados Unidos, as treboadas tenden a adquirir unha estrutura de máis precipitación ao redor dun mesociclón, o que leva á supercélula de variación de alta precipitación (HP) que oculta a forma do gancho. En troques, as supercélulas HP adoitan ter un colgante de alta reflectividade ou unha fenda do flanco frontal (FFN), que aparece como unha forma de "feixón". Outro factor limitante é a resolución do radar. Antes de 2008, NEXRAD tiña unha resolución de alcance de 1.000 metros, mentres que os procesos que conducen a un eco en cadea ocorren a menor escala.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 





Categoría:Tornados