Reverencia no Xapón

A  é o acto de baixar a cabeza ou a parte superior do torso, usado habitualmente como sinal de saúdo, respecto, desculpa ou gratitude en situacións sociais ou relixiosas.Bow, (n.d.) In Oxford English Dictionary Online Website, Consultado o 1 de maio de 2019.

Historicamente, o ojigi estivo estreitamente afiliado cos samurais. O ascenso da clase guerreira no período Kamakura (1185–1333) levou á formación de moitos manuais ben disciplinados sobre a etiqueta dos guerreiros, que contiñan instrucións sobre as formas adecuadas de inclinarse diante dos samurais. A palabra xaponesa  (ojigi) deriva do homófono , que orixinalmente significaba "o momento oportuno para facer algo". Non comezou a denotar espeificamente o acto da reverencia no sentido contemporáneo ata finais do período Edo (1603–1868), cando a etiqueta de reverencia dos samurais se estendeu á poboación común.

miniatura|Zarei (reverencia axeonllada).
miniatura|Estudantes con traxe, hakama e kimono reverencian ao presidente da escola e despois ao público na cerimonia de graduación da Universidade de Waseda de 2015, no Xapón.
No Xapón actual, a reverencia é unha parte fundamental da etiqueta social que é representativa da cultura xaponesa, enfatizando o respecto e os rangos sociais. Dende os saúdos cotiáns ata reunións de negocios ou funerais, o ojigi é omnipresente na sociedade xaponesa e a capacidade de inclinarse correctamente e con elegancia considérase amplamente como unha das calidades que definen a idade adulta. Polo tanto, aínda que a maioría dos xaponeses comezan a inclinarse a unha idade moi nova, moitas empresas xaponesas farán un esforzo extra para adestrar especialmente aos seus empregados sobre como inclinarse nas reunións de negocios.De Mente, B. L. (2017). pp. 65–69.

En xeral, o ojigi no Xapón pódese dividir en dúas categorías: zarei (), que é facer unha reverencia mentres se axeonlla e ritsurei (), que é unha reverencia mentres se está de pé. En calquera dos casos, considérase imprescindible dobrar o corpo só pola cintura e manter as costas completamente rectas durante o xesto de reverencia. Non facelo considérase, a miúdo, como un indicio de letargo, falta de sinceridade e mesmo falta de respecto. As diferentes subcategorías de ojigi varían principalmente nos ángulos de inclinación do propio corpo e nas posicións das mans, que están determinadas tanto polo estado da persoa á que se inclina como polo escenario ou contexto do xesto.

 Historia 
Aínda que hai poucos rexistros oficiais sobre como se orixinou a etiqueta da reverencia no Xapón, está amplamente aceptado que as súas raíces se remontan á propagación do budismo ao Xapón dende os reinos da antiga China entre os séculos V e VIII. Nas ensinanzas budistas, a reverencia é un xesto importante de piedade e respecto. Os crentes inclínanse ante as estatuas de Buda con devoción, e os discípulos inclínanse ante os seus mestres con admiración. Crese que esa etiqueta relixiosa foi a base do ojigi no Xapón.

No período Kamakura (1185–1333), coa aparición do primeiro goberno militar feudal, a clase guerreira ou samurai, comezou a xogar un papel máis destacado na historia xaponesa. Os principios e conceptos da clase guerreira comezaron a dar forma aos estándares culturais da sociedade. O Ojigi, xunto con outras formas de etiqueta samurai, baixo a influencia do budismo zen, fíxose moito máis disciplinado e practicado amplamente entre a clase guerreira.Stalker, N. K. (2018). pp. 79–110.

No período Muromachi posterior (1336–1573), escribíronse sistematicamente manuais sobre diferentes formas de etiqueta samurai, como a  e a , as cales foron desenvolvidas para fortalecer e promover a identidade cultural da clase guerreira. Estas foron a miúdo consideradas as primeiras bases sobre as maneiras axeitadas de vestirse e comportarse para os samurais. A arte da reverencia, en consecuencia, tamén se fixo cada vez máis complicada e consolidada. Diferentes variacións de ojigi debían usarse en diferentes escenarios, dende reunións en interiores, ata eventos de tiro con arco ata rezar nos templos sagrados. Porén, o avance da etiqueta dos guerreiros detívose nos últimos anos do período Muromachi, que se caracterizou pola turbulencia social e unha guerra implacable, coñecida popularmente como período Sengoku (Idade dos Estados Combatentes; 1467–1600). A etiqueta formal foi abandonada en gran parte nos tempos de caos e crueldade, e os costumes de "ojigi" desapareceron ao longo da historia durante máis dun século.Stalker, N. K. (2018). pp. 112 – 142.

O establecemento do terceiro e último goberno militar feudal no período Edo (1603–1868) devolveu a paz e prosperidade ás illas, o que provocou o segundo florecemento da etiqueta dos samurais no Xapón. Os costumes clásicos da Escola Ogasawara revitalizaron e apareceron novas escolas de disciplinas, como a . Mentres tanto, a estabilidade e os florecentes sectores urbanos proporcionaron aos xaponeses comúns a oportunidade da recreación e da educación. Dado que a clase guerreira foi colocada na parte superior da escala social no novo sistema de clasificación social baixo o goberno do Shogunato Tokugawa, a etiqueta dos guerreiros como ojigi fíxose cada vez máis popular e estendeuse gradualmente á xente do común. Como subproduto das estritas divisións de clases sociais (身分制 Mibunsei), a exhibición do status social tamén se fixo cada vez máis importante no ojigi, un trazo que aínda se pode observar no Xapón ata hoxe. Ademais, a proliferación das artes deu orixe a moitos tesouros culturais, como a cerimonia do té, que gradualmente se converteu nun sinónimo de refinamento no período Edo. As escolas para a cerimonia do té actuaron entón como outra fonte importante para promover a etiqueta social entre os plebeos no Xapón, como o "zarei" (reverencia axeonllada).Stalker, N. K. (2018). pp. 144 – 179.De Mente, B. L. (2017). pp. 52–54.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 De Mente, B. L. (2017). Japan: A Guide to Traditions, Customs and Etiquette. Hong Kong: Tuttle Publishing. pp. 52–54, 65–69. .
 Stalker, N. K. (2018). Japan: History of Culture from Classic to Cool. Oakland: University of California Press. pp. 79–179. LCCN 2017058048.

Categoría:Cultura do Xapón