Eisteddfod

Eisteddfod é un festival de poesía e música. O termo provén dos lexemas galeses: eistedd ('sentar'), e fod ('ser'), e significa "sentar xuntos"; H. T. Edwards define a forma antiga do mesmo como unha reunión competitiva entre bardos e xograres, na que o gañador era elixido por un patrón nobre ou real.Hywel Teifi Edwards (2015), The Eisteddfod, páxs. 5–6. O primeiro documentado foi convocado por Rhys ap Gruffudd no Castelo de Aberteifi en 1176. Porén, a conquista inglesa de Eduardo I, o peche das escolas bardas e a anglicización da nobreza fixeron que caese en suspenso. 

O formato actual débese a un rexurdimento no século XVIII promovido pola Gwyneddigion Society de Londres, despois cooptado pola Gorsedd Cymru, sociedade secreta fundada por Iolo Morganwg cuxas crenzas eran un composto de cristianismo e druidismo, filosofía e misticismo. Evans-Jones, de nome bardo Cynan (nome de reis galeses como Cynan Garwyn), poeta, ministro presbiteriano e Archdruid, creou novos rituais para os Gorsedd e Eisteddfod, baseados en crenzas cristiás galesas máis que no neodruidismo. Despois dunha iniciación aos Gorsedd en 2002, Marcus Tanner escribiu que parecía "extraído d'O Señor dos Aneis". 

A pesar das influenzas druídicas e da natureza ficticia das doutrinas e cerimonias, tanto o Gorsedd como o eisteddfod foron aceptados e espallados polo clero anglicano e inconformista. O rexurdimento foi un factor principal na supervivencia da lingua, literatura e cultura galesas após máis de oito séculos de unión política con Inglaterra.   

Desde o seu rexurdir no s. XVIII, a tradición foi levada fóra de Gales pola diáspora. Os eisteddfodau (plural) de hoxe son unha mestura de feira renacentista, festival celta, musical, literario e exposición suprema da cultura galesa. Ás veces o termo úsase para concursos que non teñen que ver coa cultura galesa, e tamén se adaptou como parte da loita para preservar outras linguas minorizadas como o irlandés, o córnico, o bretón, o gaélico escocés ou o jèrriais.

 Eventos 
 Proclamación 
Como decretara Morganwg, cada eisteddfod é proclamado un ano e un día antes da súa apertura por un heraldo do Gorsedd Cymru.  

A proclamación é lida: 

 Concursos 
miniatura| Y Prifardd Robin Owain entronou despois de ser galardoado coa cadeira barda no Eisteddfod Nacional de 1991.O Eisteddfod Genedlaethol é unha celebración cultural anual en Gales, que presenta un concurso de varios estilos poéticos e outras formas de literatura e evolucionou a unha tolerancia pragmática das diversas opinións e estilos de vida:  Segundo Jan Morris, "A maioría das institucións de Gales moderno están representadas no 'Maes', o 'Gas Board' para a University of Wales Press, a distinguida Sociedade para a Protección do País de Gales Rural e a fogosa Cymdeithas yr Iaith Gymraeg (Welsh Language Society). Hai tendas que venden arpas, adhesivos de cómics e '' a revista estudantil lasciva e picante, e cerámica, e folletos evanxélicos, e moitos e moitos libros".

A celebración inclúe a presidencia do bardo que escribiu o mellor awdl e a coroación do bardo que escribiu o mellor pryddest, ambas baseadas en temas predeterminados polos xuíces. A cerimonia celébrase no Gran Salón, onde o arquidruída de Gorsedd anuncia o gañador e despois hai un baile floral.  Durante a cerimonia, sácase a Gran Espada da súa vaíña e faise a pregunta "A oes heddwch?" (Hai paz?) e a resposta é "Heddwch" (Hai paz). A celebración remata co desvelamento do gañador e un baile final. O gañador da cadeira e da coroa recibe o título vitalicio prifardd ('xefe-bardo'). Que un mesmo poeta gañe ambas é case inaudito, pero Alan Llwyd e Donald Evans conseguírono dúas veces. Segundo H. T. Edwards, a cerimonia de entrega da Prose Medal, foi medrando en importancia dende 1937, pero aínda se considera menos importante que a presidencia e a coroación. Os poetas sosteñen que a coroa debe manterse na poesía e non trasladarse á prosa. Ademais, anualmente outórgase unha medalla de ouro () en tres categorías, e a exposición de arte e artesanía, Y Lle Celf, é un punto destacado no calendario dos artistas galeses.    

Segundo Morris,

 Historia 
 Tradición barda galesa 
Afirma Morris que a creatividade galesa é disciplinada debido aos códigos que rexen a súa tradición artística desde vello. Bardos e arpistas eran institucionalizados e consideraban a música e a poesía profesións cualificadas. Había medidas de valor acordadas para unha obra de arte e temas formalizados para a poesía. Músicos e poetas estaban restrinxidos por intricadas regras de composición, incluíndo os vinte e catro metros estritos da tradición galesa clásica que aínda se utilizan nos tempos modernos. 

Segundo Edwards, 

 Orixes de Eisteddfod 
esquerda|miniatura|Cadeira Taliesin o Eifion.
Unha lenda di que o primeiro eisteddfod foi promovido por Maelgwn Gwynedd en Conwy no século VI: Maelgwn quería que os bardos gañasen aos xograres e debían nadar primeiro o río Conwy, pero os xograres debían facelo coas arpas ao lombo. Outra lenda di que Gruffudd ap Cynan (1055–1137), rei de Gwynedd, descendente de Brian Boru e nado en Dublín, reformou as escolas bardas galesas para formar en irlandés antigo e foi patrón dun eisteddfod en Caerwys. 

O primeiro eisteddfod documentado foi aloxado por Rhys ap Gruffydd, rei de Deheubarth, no Castelo de Aberteifi, Ceredigion, no Nadal de 1176. Segundo Edwards, os detalles do evento rexistrado no Brut y Tywysogion, suxiren que non podería ser o primeiro deste tipo. Rhys concedeu dúas cadeiras de brazos, un ben valioso reservado a persoas de alto status. A cadeira bárdica para un poeta de Gwynedd e a musical para o fillo de Eilon Crythwr, un membro da corte.

En 2007, o historiador R. Turvey suxeriu que a idea dun festival en Aberteifi puido estar inspirada en concursos similares do Sacro Imperio Romano Xermánico ou outras partes da Europa católica, onde se formaban Meistersinger, e organizaban concursos dese tipo, que puido coñecer polos anglo-normandos das Marcas Galesas ou por mercenarios galeses que regresaban de Francia. Sobre isto, Edwards afirmou que a influencia estranxeira era unha indicación do cosmopolita que fora o Gales medieval. "É un sinal da saúde dunha cultura aceptar ou casar con outras".

 Gales medieval 
O seguinte gran eisteddfod que se coñece é o de 1450. Durou tres meses e tivo lugar no castelo de Carmarthen baixo Gruffudd ap Nicolas. A  (cadeira de prata) foi gañada por un cywydd en honra á Trindade composto por Dafydd ab Edmwnd, porén, houbo acusacións de suborno. O  de seguía os 24 estritos metros, previamente codificados por Einion Offeiriad e Dafydd Ddu o Hiraddug, pero con dous metros substituídos polos máis complicados Gorchest y Beirdd e Cadwynfyr. Esa reforma foi amplamente adoptada por bardos de todos Gales.

O seguinte eisteddfod documentado é o eisteddfod de Carmarthen de 1451. En 1523, un eisteddfod celebrouse en Caerwys baixo a carta do rei Henrique VIII, dirixido polo bardo galés e franciscano, Tudur Aled. Un Estatuto, atribuído a  Gruffydd ap Cynan de Gwynedd, foi utilizado como base para o festival, e enumeraba os dereitos dos bardos baixo a lei galesa, ao tempo que argumentaba que os bardos non debían beber en exceso, feminizarse, apostar ou escribir poesía satírica e exixía que celebrasen "nunha linguaxe elevada a orde dun mundo centrado en Deus".

 A reforma galesa 
miniatura|Isabel I, raíña de Inglaterra e señora de Irlanda, obrigou á autorización previa dos bardos pola Coroa.
Isabel I ordenou que os bardos galeses fosen examinados e autorizados pola Coroa, acusando a algúns  ('bardos de cabeza') de actuar como emisarios secretos dos Recusants na nobreza galesa, axudando a difundir novas sobre misas católicas secretas e peregrinacións.

En 1583 o bardo sen licenza Richard Gwyn foi xulgado por traizón en Chester, acusado de negar a pretensión da raíña de ser Xefe Supremo da Igrexa de Inglaterra, e de compoñer poesía satírica "contra sacerdotes e ministros casados". Foi condenado a morrer aforcado, azorrado e desmembrado. A sentenza levouse a cabo en Wrexham o 15 de outubro de 1584. Xusto antes de que Gwyn fose aforcado, dixo cara á multitude: "Fun un bromista, e se ofendín a algún dese xeito, ou polas miñas cancións, pídolles por amor de Deus que me perdoen". O verdugo tirou dos ferros das pernas de Gwyn coa esperanza de liberalo da dor. Cando pareceu morto cortárono, pero permaneceu consciente durante o destripamento, até que lle cortaron a cabeza. As súas últimas palabras, en galés, foron "" ('Xesús, ten piedade de min'). Richard Gwyn foi canonizado por Paulo VI en 1970. A súa festa celébrase o 17 de outubro. Após a emancipación católica en 1829, descubríronse seis obras súas de poesía cristiá, cinco panxoliñas e un cywydd satírico composto na cárcere de Wrexham tras o asasinato de Guillerme o Silencioso, líder da Revolta Holandesa, por Balthasar Gérard.  Os Caerwys eisteddfodau de 1567 e 1568 foron patrocinados pola raíña, baixo ameazas aos bardos  Os premios foron cadeiras e arpas, en miniatura e de prata.

A tradución oficial anglicana da Biblia á lingua galesa, que segue a ter unha enorme influencia na poesía galesa, viu a súa primeira publicación en 1588. O tradutor, William Morgan, era un graduado de Cambridge, máis tarde converteuse en bispo de Llandaff. Baseou a súa Y Beibl cyssegr-lan en orixinais en hebreo e grego, en traducións de bispos ingleses e de Xenebra e adaptacións do Novo Testamento galés de William Salesbury. Morgan moldeou a lingua literaria galesa media dos bardos medievais (, 'lingua antiga') no  ("gales literario") aínda hoxe en uso. Aínda que hai moita diferenza coas variantes do século XXI, os envíos eisteddfod aínda deben estar compostos na lingua literaria da Biblia de Morgan, que segue a ser a base na que se construíu a literatura galesa posterior.

 Declinio 
Segundo Marcus Tanner, o experimento da raíña Isabel I sobre o patrocinio real dos eisteddfod non tivo éxito e, a medida que avanzaban os séculos XVI e XVII, a nobreza galesa anglizouse cada vez máis e deixou de conceder emprego e hospitalidade aos poetas en galés. Aínda que os eisteddfodau continuaron, as reunións eran máis informais, a miúdo "asembleas de rimas" en tabernas, cemiterios ou pousadas. O interese do pobo galés tanto que o eisteddfod de Glamorgan en 1620 atraeu un público de só catro persoas. Os gañadores, con todo, seguiron recibindo unha cadeira, un premio moi apreciado.

En 1701, realizouse un eisteddfod en Machynlleth co fin de: "Comezar a renovar o eisteddfod dos bardos (como eran nos tempos antigos), reprender aos falsos cynghanedd, explicar cousas difíciles e confirmar o que é correcto na arte da poesía en lingua galesa".  Este foi seguido por unha serie de , moi anunciados en almanaques baratos amplamente dispoñibles. Os  e  compostos para estes eventos debíanse máis "ao ambiente cervexeiro no que foron compostos que á auténtica inspiración". 

En 1734, Siôn Rhydderch organizou un eisteddfod xulgado por un panel de 12 xuíces en Dolgellau, pero á súa chegada só recibiu seis poetas "e todos os sinais de apatía e abatemento".  

 Renacemento de finais do século XVIII 
En 1788, a Sociedade Gwyneddigion aceptou o pedido de Thomas Jones e Jonathan Hughes de doar un agasallo ao Eisteddfod, pero impuxo certas condicións que cambiarían o curso futuro da competición. A Gwyneddigion reclamou o dereito a proclamar o Eisteddfod e o tema da competición principal e os poemas deberían ser presentados baixo pseudónimos e xulgados só polos seus méritos literarios, establecendo así o marco para o moderno National Eisteddfod. A Gwyneddigion presentou como mellor modelo a poesía recente do reverendo Goronwy Owen, para aspirar a producir a épica nacional galesa que Owen ansiaba escribir. 

O primeiro eisteddfod do renacemento celebrouse en Corwen en 1789. Gwallter Mechain gañou, pero houbo queixas porque T. Jones informou ilegalmente con antelación dos temas para a poesía improvisada. Porén, a Gwyneddigion mantivo a decisión dos xuíces. O primeiro eisteddfod celebrado coas novas regras celebrouse en Bala en 1789. En 1790, Morganwg convenceuse de que el e os seus compañeiros eran descendentes dos druídas e que o eisteddfod era unha supervivencia dos seus rituais. En 1792 fundou unha sociedade secreta de poetas galeses, chamada Gorsedd Beirdd Ynys Prydain, inventando a estrutura e rituais baseados nunha mestura de masonaría, mitoloxía galesa, neodruidismo e elementos cristiáns. En 1815, logo da batalla de Waterloo, reiniciouse o o eisteddfod, interrompido polas guerras napoleónicas.
miniatura|Grand National Eisteddfod de Caernarvon, 1877

 Eisteddfodau do século XIX 
A máis antiga cadeira bárdica que se coñece dun eisteddfod foi construída en 1819. Ese mesmo ano, presentouse un código métrico máis libre, e aínda que defendía a superioridade de Cynghanedd, Morganwg dixo que tamén fora usado en Gwent e Glamorgan durante séculos antes das reformas de Dafydd ab Edmwnd no século XV. Isto levou a un debate entre tradicionalistas e innovadores e á adopción do concurso para o mellor  e a cerimonia da coroación do bardo. O arcediago Thomas Beynon, presidente da Carmarthen Cymreigyddion e mecenas do eisteddfodau provincial, insistía en que se adoptasen versos en branco ou pentámetro iámbico sen rima, como alternativa á poesía galesa en estrito metro. Mentres tanto, os poemas enviados aos eisteddfodau comezaron a publicarse en 1822, o que permitiu por primeira vez ao pobo galés decidir por si mesmos sobre os seus méritos e defectos.

Entre 1819 e 1834 celebráronse dez Eisteddfodau Provinciais co patrocinio da nobreza anglicizada e o apoio da realeza británica. Despois dun ataque aos libros galeses en 1847, moitos poetas recorreron á escritura co obxectivo de promover unha imaxe do pobo galés como "temeroso de Deus, amante da Raíña e partidario do Imperio". En 1850, no Rhuddlan Eisteddfod, ofrecéronse un premio de 25 libras e unha cadeira para o mellor Pryddestawd (poema sobre un tema específico); Ieuan Glan Gerionydd foi o gañador, porén, a epopea de Eben Fardd recibiu eloxios dos literatos, e o seu terceiro posto foi considerado inxusto. En 1858, John Williams organizou un eisteddfod "nacional" en Llangollen, onde un ensaio de Thomas Stephens que cuestionaba o mito do príncipe Madoc como descubridor do Novo Mundo causou controversia e negóuselle o premio. Ese eisteddfod viu a primeira aparición de John Ceiriog Hughes, gañador polo poema de amor Myfanwy , que contradí os Libros Azuis ao describir unha virtuosa muller galesa. A canción converteuse nun éxito instantáneo. Esa edición indignou á prensa en inglés. O Daily Telegraph cualificou ao eisteddfod de "unha disolución nacional do sentimentalismo". Un escritor de The Times cualificouno de "insensata interferencia co progreso natural da civilización e a prosperidade" e afirmou ser "unha parvada monstruosa animar aos galeses a querer amorosamente pola súa antiga lingua". O , un organismo guiado por un consello electo fusionouse co Gorsedd e en 1861 estableceu un patrón en Aberdare que continúa até os nosos días.
miniatura|Arpistas no Eisteddfod Caerwys.

O Eisteddfod de Gales foi un importante evento cultural na época vitoriana. Con todo, os poetas galeses enfrontaron moitas dúbidas na década de 1860, incluíndo a aceptación da súa lingua materna e o papel diminuído do poeta na era da industrialización. A poesía perdeu o seu valor e a poesía galesa de metro estrito era considerada aínda menos comercializable. Fleet Street burlouse de Gales por non ter un Shakespeare, Milton, un Wordsworth ou un Tennyson, e a literatura galesa foi xeralmente desrespectada. Matthew Arnold insistiu en que calquera poeta galés con calquera cousa que pagase a pena contar debía dicilo en inglés. Segundo Edwards, Edward Dafydd expresou a súa desolación no século XVII pola chegada dunha idade escura: Nid yw'r bid hwn gyda'r beirdd ('Este mundo non é para poetas') e podería estar falando tamén para os poetas da década de 1860.  

Durante o período vitoriano, os poetas que gañaron o National Eisteddfod foron eloxiados en exceso polos críticos, pero isto pode ter sido unha reacción natural ás circunstancias de marxinación da maioría dos escritores. O Eisteddfod ofrecía unha oportunidade para que a literatura galesa fose celebrada e recompensada. Quizais por estes motivos, durante o final do XIX, segundo Edwards, "Gales aínda perseguía 'o poema único' que só, na idea do Renacemento, xustificaba a pretensión de grandeza dunha literatura". 

O poeta galés L. W. Lewis (1831–1901), de nome bardo Llew Llwyfo, tentou "conseguir a épica nacional que merecese a tradución ás principais literaturas". Escolleu temas como Caractacus, a lenda artúrica, Llewellyn o Último e mesmo o rei David. Edwards acusouno de seguir a práctica común daquela de imitar a poesía inglesa,  pero a súa poesía gañou repetidamente o primeiro premio en eisteddfodau de Gales como de comunidades galesas-estadounidenses. Jan Morris explicou como o pintor H. Herkomer criou traxes neodruídicos para o Gorsedd, incluíndo unha coiraza para sufocar o arquidruída en caso de xuízo falso.  

 Século XX 
miniatura|Winifred de Dundonald, co seu nome bárdico "Rhianon" co arquidruída no National Eisteddfod de 1910, na baía de Colwyn, norte de Gales.
O título do poema "Ymadawiad Arthur" ("O Pasamento de Artur") de Gwynn Jones foi escollido polos xuíces do Eisteddfod coa esperanza de inspirar un equivalente galés aos Idylls of the King de Tennyson. Este influente awdl deu a Jones a cadeira bárdica en 1902. Para Edwards, o poema fixo de Bedwyr, o cabaleiro encargado por Artur para lanzar ao lago a Excalibur, un arquetipo do galés do século XX que loita fronte ao materialismo que todo devora. Bedwyr, agonizante pola catástrofe que temía que acontecese no seu país indefenso se obedecía as ordes de Artur, é unha das figuras máis conmovedoras da literatura galesa. Negada a seguridade dunha arma inigualable, a última proba tanxible da forza sobrenatural de Artur sería a súa fe no prometido regreso de Artur de Avalon. A diferenza das moitas obras doutras literaturas inspiradas na lenda artúrica, "" fai referencias frecuentes á literatura galesa e á mitoloxía do Mabinogion.  Gwynn Jones foi chamado o maior mestre da poesía galesa en metro estrito desde o século XV e cun cynghanedd excepcional. 

En 1905, Thomas Marchant Williams foi nomeado cabaleiro polo rei Eduardo VII pola contribución no renacemento da Sociedade Cymmrodorion e o establecemento da National Eisteddfod Association. No National Eisteddfod de 1912 en Wrexham, TH Parry-Williams gañou a cadeira, a coroa e £40 libras. Despois de informar do seu éxito ao seu parente e empregador, este gritou con rabia e incredulidade: " ! " ('E gañounos todos sentados no cu!'). En 1917, un poeta gañou a cadeira cunha obra sobre o tema  ("O heroe"), pero non se ergueu porque se soubo que morrera na guerra. O poeta era Ellis Humphrey Evans, cuxo nome bardo era Hedd Wyn ('Paz Bendita'), dos Royal Welch Fusiliers, e caera durante nas trincheiras. A cadeira barda foi cuberta cunha saba negra e, segundo informan os xornais, "non había un ollo seco no pavillón". Desde entón, o National Eisteddfod de Gales de 1917 denomínase "  " ("O Eisteddfod da Cadeira Negra"). Hedd Wyn converteuse en lenda e inspiración para outros poetas. A cadeira negra foi levada á casa da familia en Gwynedd, onde se pode visitar nunha sala orientada aos montes de Eryri, rodeada doutras cadeiras eisteddfod. Na súa lápida unha inscrición noméao "O bardo xefe, Hedd Wyn".  No National Eisteddfod de Caernarfon de 1921, Evans-Jones (Cynan) gañou a coroa de bardo polo seu   ("o rapaz"). Cynan era nativo de Pwllheli e fora soldado na guerra. O poema trata dun mozo gwerinwr, que volve da guerra para atopar a renovación espiritual na beleza natural do seu fogar e no amor dunha moza "de campo puro". O poema é considerado o máis querido do século XX polos galeses e moitos aínda poden recitar longas pasaxes de memoria. Alan Llwyd, tradutor ao inglés de parte da obra, argumentou que Cynan, en lugar do máis famoso Hedd Wyn, é o maior poeta de guerra galés.

Plaid Cymru, partido político nacionalista e socialdemócrata galés, foi fundado durante o National Eisteddfod de 1925 en Pwllheli. Inspirados na recente Guerra de Independencia irlandesa, Saunders Lewis, Huw Robert Jones, Lewis Valentine, Moses Griffith, Fred Jones e D. Edmund Williams reuníronse nun café chamado Maes Gwyn co obxectivo de establecer un "partido galés". Durante a reunión, fundaron o . O obxectivo principal do partido sería fomentar un Gales de fala galesa. Para iso acordouse que os negocios do partido se levasen a cabo en galés e cortar os vínculos con outros partidos británicos.

No National Eisteddfod de 1936 celebrado en Abergwaun, o título establecido para a Coroa Barda foi Yr Anialwch ("O ermo"), case con certeza inspirado no poema do mesmo nome de TS Eliot. Porén, en lugar de copiar a Eliot, o poeta galés David Jones (do nome bardo, , traducido 'O deserto', ou literalmente, 'po de pedra') de Cilfynydd gañou a Coroa  cun  sobre a tise dos mineiros dos vales do sur de Gales. 

Evans-Jones (Cynan) exerceu un período como gravador do Gorsedd Cymru en 1935, e outro como secretario conxunto do Consello Nacional de Eisteddfod en 1937. Segundo Edwards, a guerra e a ameaza de extinción nacional situou aos galeses nun contexto global. Os escritores entenderon o berro universal de "Agora somos todos sobreviventes" que xurdiu após os bombardeos de Hiroshima e Nagasaki. Co militarismo das superpotencias achegándose ao abismo, a perda da lingua galesa non sería un sinal de progreso, senón que axudaría a espallar a uniformidade mental tan desexada polos totalitarios. Esta convicción intensificou a loita pola lingua, xa que perder a lingua facilitaría o camiño ás forzas que ameazan á humanidade.

En resposta á drástica diminución de falantes de galés que mostraba o censo de 1961, Saunders Lewis pronunciou en 1962 un famoso discurso radiofónico chamado Tynged yr iaith ("O destino da lingua"), onde predicía a inminente extinción da lingua galesa se non se tomaban medidas inmediatas. Isto levou á creación en 1962 de Cymdeithas yr Iaith Gymraeg ("A Sociedade da Lingua Galesa") e a unha serie de accións directas, manifestacións e a creación de escolas en lingua galesa, culminando coa aprobación do Acta da Lingua Galesa en 1967 e o crecemento da publicación en lingua galesa, produción cinematográfica, música e cultura. Tynged yr Iaith segue inspirando hoxe a defensores da lingua galesa. Albert Evans-Jones (Cynan) exerceu como arquidruída dúas veces e foi o primeiro que recoñeceu que o Gorsedd é un invento do século XVIII de Iolo Morganwg e que non ten vínculos coa mitoloxía galesa nin cos antigos druidas. Cynan tamén é o responsable de deseñar as cerimonias modernas de coroación e presidencia do bardo no eisteddfod tal e como se realizan agora.

O Urdd National Eisteddfod é un festival xuvenil que se celebra dende 1929. En 1969 tivo lugar en Aberystwyth, e Carlos de Inglaterra foi convidado a falar alí tras ser nomeado Príncipe de Gales. Iso causou indignación entre nacionalistas galeses, con máis de cen persoas protestando na súa chegada ao escenario. Un editorial do xornal Y Cymro criticou ao director do festival. 

En paralelo co movemento literario simultáneo coñecido como New Formalism na poesía americana, a finais do século XX houbo un renacemento da poesía galesa composta en rigor, especialmente Englynion e Cywyddau. Este renacemento estivo en parte inspirado na poesía de  Alan Llwyd, que gañou a cadeira e a coroa no National Eisteddfod en 1973 e 1976. En 1982 a cadeira foi concedida a G. Lloyd Owen polo awdl Cilmeri, que Edwards chamou o único  do século XX á altura da obra mestra de 1902 de Gwynn Jones . A obra de Owen reimaxina a morte en combate do príncipe Llywelyn ap Gruffudd de Gwynedd en 1282, mentres dirixía un levantamento contra a ocupación de Gales por Eduardo I de Inglaterra. O poema representa ao príncipe como un heroe tráxico e inviste a súa caída cunha angustia inigualable desde que Gruffudd ab ano Ynad Coch escribiu o seu famoso lamento polo príncipe inmediatamente despois da súa morte. Owen tamén, segundo Edwards, encapsula na morte do príncipe a continua "batalla pola supervivencia nacion.al" do pobo galés. En 1999, o centenario da iniciación do poeta Patrick Pearse do renacemento gaélico e líder do alzamento de Pascua no Gorsedd no Pan Celtic Eisteddfod de Cardiff (onde tomou o nome bárdico de Areithiwr) foi marcado polo descubrimento dunha placa no Consulado Xeral da República de Irlanda en Gales.

 Século XXI 
Nunha cerimonia celebrada enteiramente en lingua galesa durante o National Eisteddfod de 2002 en St. David's, Rowan Williams, o arcebispo anglicano de Gales, foi xurado no Gorsedd como "druida branco" baixo o nome bardo de "Ap Aneurin". 

Segundo Marcus Tanner,

En resposta ás críticas ao arcebispo Williams por parte dos medios en lingua inglesa "por ter participado nun ritual pagán", o arquidruida Robyn Lewis dixo: "Iolo creou o seu Gorsedd mentres fantaseaba sobre os tempos precristiáns pero a medida que se desenvolveu converteuse rapidamente nunha organización cristiá principal".  

Durante o National Eisteddfod de Cardiff de 2018, a coroa barda foi concedida por primeira vez a unha muller, a poeta nacida en Gwaelod y Garth e nacionalista galesa Catrin Dafydd, pola súa colección  ("Rastros"). Os seus poemas exploraron a identidade galesa no distrito multiétnico de Grangetown en Cardiff. Durante a cerimonia, con todo, o arquidruída, Geraint Llifon, causou unha considerable indignación entre as feministas cando alegou que Catrin Dafydd non podería gañar a Coroa sen a axuda dos homes. Acusado de sexismo, o arquidruida Llifon pediu desculpas.

 Eisteddfodau actuais 

 Eisteddfodau en Gales 
 Eisteddfod Nacional 
miniatura| National Eisteddfod of Wales, Mold 2007
O máis importante é o National Eisteddfod de Gales, o maior festival de música e poesía competitiva de Europa. Os seus oito días de competicións e actuacións, integramente en lingua galesa, realízanse anualmente na primeira semana de agosto en distintos lugares que adoitan alternar entre o norte e o sur de Gales. Os competidores adoitan ser 6.000 ou máis; as asistencias en xeral superan os 150.000 visitantes.

 Urdd National Eisteddfod 
Outro eisteddfod importante no calendario é  ou a Xuventude Eisteddfod. Organizado por Urdd Gobaith Cymru, implica a nenos galeses desde a idade infantil até os 25 anos nunha semana de competición de canto, recitación, baile, actuación e música durante as vacacións escolares de medio trimestre de verán. O evento é o principal festival de arte xuvenil de Europa. As eliminatorias rexionais celébranse con antelación e, como ocorre co National Eisteddfod, o Urdd Eisteddfod ten lugar nun sitio diferente cada ano. Co establecemento da sede de Urdd no Wales Millennium Center, o eisteddfod volve a Cardiff cada catro anos.

 International Eisteddfod 
O International Eisteddfod celébrase anualmente en Llangollen, Denbighshire, cada ano en xullo. Asisten coros, grupos de canto, bailaríns folclóricos e agrupacións de todo o mundo, compartindo as súas tradicións populares nacionais nun dos grandes festivais das artes do mundo. Foi creado en 1947 e comeza cunha mensaxe de paz. En 2004, foi nomeado (sen éxito) ao Premio Nobel da Paz por Terry Waite, quen estivo activamente implicado co eisteddfod.

 Outros eisteddfodau en Gales 
Os eisteddfodau locais a menor escala celébranse en todo o País de Gales. Un dos máis coñecidos é o Maes Garmon Eisteddfod, Mold, en . As escolas realizan eisteddfodau como competicións dentro da escola; unha data popular para isto é o día de San David.

 Eisteddfodau fóra de Gales 
miniatura|Local da Asociación Eisteddfod del Valle del Chubut.
A diáspora galesa durante o auxe do Imperio Británico e a Revolución Industrial, levou elementos da cultura galesa por todo o mundo, entre eles o eisteddfod que -en diversas formas e linguas- segue a existir.

 Arxentina 
No século XIX comezou a inmigración galesa á Patagonia co obxectivo de crear un "pequeno Gales alén de Gales", liderado polo ministro galés Michael D. Jones. Esa terra remota foi elixida debido á asimilación cultural e á perda da lingua que estaba a suceder na diáspora galesa noutras partes do mundo. Os colonos galeses desembarcaron en Puerto Madryn en 1865 e o goberno arxentino concedeu terras ao longo do río Chubut. Aínda que o eisteddfodau se celebra na Arxentina desde entón, a asimilación e a perda de contacto coa patria situaron o distintivo dialecto patagón da lingua galesa no bordo da extinción.Marcus Tanner (2004), The Last of the Celts, Yale University Press. Bruce Chatwin (1977), In Patagonia, Penguin Classics.

En 1965, a rexión foi visitada por galeses para celebrar o centenario da colonia, e desde entón aumentou o número de visitantes e aprendices galeses da lingua.E. Wyn James, "Identity, Immigration, and Assimilation: The Case of the Welsh Settlement in Patagonia", Transactions of the Honourable Society of Cymmrodorion, 24 (2018), 76–87.   Bruce Chatwin foi a Gaiman, Chubut, 1976 e recolleu historias como a de Euan Davies: nun eisteddfod local, acompañado por un pianista local de ascendencia alemá e italiana, a súa actuación foi tan emotiva que fixo chorar á audiencia e gañou o premio.  Richard Bryn Williams foi unha das máis grandes figuras literarias que saíu de , cuxo nome bardo era Bryn. Williams naceu en Gwynedd en 1902 e aos seus sete anos emigrou coa súa familia a Trelew. Williams regresou a Gales en 1923 e estudou no University College of North Wales. Converteuse nun experto na historia da Patagonia e importante colaborador da literatura galesa da Colonia, gañou a Cadeira Bárdica no National Eisteddfod dúas ocasións e serviu como arquidruida do Gorsedd Cymru de 1975 a 1978.Johnson-Allen, J. They couldn't have done it without us 2011 Seafarer Books p.168  Marcus Tanner (2004), The Last of the Celts, Yale University Press. 

No "Eisteddfod del Chubut" de 2001 foi premiada por primeira vez en  unha poeta coa cadeira bárdica: Monica Jones, por un  sobre o tema Rhyddid  ("liberdade"). A BBC publicou un artigo sobre o evento: "A Patagonia Eisteddfod, ao tempo que comparte eses elementos comúns a Eisteddfodau en Gales, é, noutros aspectos, un bastante diferente. Ademais de asombrar con melodías folk e recitacións no dialecto galés con acento español dos patagóns, tamén hai exhibicións de baile popular arxentino que deben todo á cultura dos gauches e nada ás rutinas de baile da patria galesa". Os concursos eisteddfod actuais son bilingües, tanto en galés patagón como en castelán rioplatense, e inclúen poesía, prosa, traducións literarias, espectáculos musicais, artes, bailes, fotografía e cine, entre outros. O " de la Juventud" celébrase cada setembro en Gaiman. O principal   celébrase cada outubro en Trelew. Outros eisteddfodau anuais celébranse en Trevelin, nos Andes e en Puerto Madryn na costa do Atlántico Sur.

 Australia 
Os eisteddfods (plural en inglés australiano) tradicionais tamén foron adoptados na cultura australiana. Porén, o termo úsase máis habitualmente para describir concursos de ballet e música.William Evans (1977), Diary of a Welsh Swagman (Macmillan, Melbourne 1975), reimpreso por Sun Books. 

O galés Joseph Jenkins, de nome bardo Amnon II, emigrou de Ceredigion ao final da febre do ouro vitoriana e chegou a Melbourne en 1869. Poucas veces saíu dos arredores, salvo para asistir ao eisteddfod anual en Ballarat onde, en trece ocasións consecutivas, recibiu o premio ao mellor englyn. O sucesor dese festival, o Royal South Street Eisteddfod, comezou en 1891 e funciona desde entón. O segundo máis antigo de Australia é o City of Wollongong Eisteddfod, que segue desde 1894. O de Sydney celebrouse por primeira vez en 1933 e ofrece uns 400 eventos en todas as artes escénicas, atendendo a 30.000 artistas ao ano.

Os eisteddfods modernos en Australia son competicións maiormente reservadas a escolares, aínda que moitas teñen seccións abertas, mesmo para competición prefesional. Moitos novos actores e bailaríns australianos participan regularmente nas competicións programadas. O Western Australia Performing Arts Eisteddfod comezou en 1958 como o Bunbury Music Festival. O Gold Coast Eisteddfod en Queensland comezou en 1982 e celébrase anualmente en agosto e setembro; o de 2018 atraeu a máis de 60.000 competidores. Moitos outras comunidades tamén acollen eisteddfods, incluíndo Alice Springs, Darwin, Brisbane, Hobart e Melbourne.

 Illas da Canle 
O Guernsey Eisteddfod foi fundado en 1922 e inclúe eventos en lingua guernésia; O Jersey Eisteddfod foi fundado en 1908 e inclúe eventos no dialecto jèrriais do normando.

 Inglaterra 
Os Eisteddfodau celébranse en todo o Reino Unido, aínda que na maioría dos casos perdeuse calquera vínculo explícito coa cultura galesa alén do uso do nome para un festival ou competición.

En 1897 fundouse en Cinderford o Forest of Dean Eisteddfod, un concurso de coros. Na Igrexa Metodista e noutras denominacións inconformistas de Inglaterra, os festivais culturais xuvenís chámanse ás veces eisteddfod. O Kettering and District Eisteddfod, por exemplo, foi fundado a principios de 1900 en Northamptonshire por membros da Sunday School Union e segue cada marzo. O Festival of Music, Speech and Drama de Bristol foi fundado en 1903 como Bristol Eisteddfod. A Teignmouth Grammar School de Teignmouth, Devon, realizaba unha serie de concursos de arte, música e teatro na primavera. O Minsterley Eisteddfod celébrase cada marzo en Shropshire desde 1962. O Teesside International Eisteddfod (Intertie) en Middlesbrough   funcionou de nos anos 60 e 70. 

 África do Sur 
En inglés surafricano, unha serie de competicións internacionais de artes escénicas chámanse eisteddfods, como o Tygerberg International Eisteddfod e o Pretoria Eisteddfod (celebrado por primeira vez en 1923). A palabra eisteddfod tamén se usa ás veces para os festivais culturais ordinarios, aínda que só participen os alumnos dunha escola. En agosto de 1953, a poeta Ingrid Jonker, que se convertería nunha disidente política anti-apartheid e nunha figura moi influente na literatura afrikáans, recitou os seus poemas no Cape Eisteddfod de Cidade do Cabo e recibiu diploma en afrikaans.Metelerkamp (2012), Ingrid Jonker: A Poet's Life, page 58.

 Estados Unidos 
Movéndose primeiro como refuxiados relixiosos e despois como agricultores e traballadores industriais, milleiros de galeses emigraron a América a partir do século XVII.

En 1757, o poeta Goronwy Owen, un vigairo anglicano nado en Y Dafarn Goch, Anglesey, e máximo responsable renacemento galés do século XVIII,Véxase e. g.: Prys Morgan, The Eighteenth Century Renaissance (Christopher Davies, Swansea, 1981). emigrou á Colonia de Virxinia. Owen foi coñecido como un bardo emigrado que escribía con hiraeth ('saudade') do seu Anglesey natal. Durante o renacemento posterior do eisteddfod, a Sociedade Gwyneddigion presentou a poesía de Owen como exemplo a seguir. 
Durante o renacemento do Eisteddfod na década de 1790, que apoiara con entusiasmo a Revolución Americana e que estaba a defender a creación dun Eisteddfod Nacional de Gales, distribuiu un discurso titulado "To all Indigenous Cambro-Britons" no que instaba aos arrendatarios galeses a emigrar aos EUA. Os primeiros Eisteddfodau documentados en América do Norte datan da década de 1850, e desde entón, as comunidades galesas nos Estados Unidos organizan regularmente festivais eisteddfod.

 Pensilvania 
A inmigración galesa a gran escala comezou na década de 1790, cando 50 inmigrantes abandonaron a aldea de Llanbrynmair para buscar un terreo de Pensilvania comprado polo ministro bautista Morgan John Rhys. O resultado foi o asentamento de Cambria, Pensilvania. En 1913, un sub-gorsedd de América do Norte foi establecido no Pittsburgh Eisteddfod, sobrevivindo até 1946. O Edwardsville Cynonfardd Eisteddfod ten lugar anualmente desde 1889 e é o eisteddfod máis lonxevo fóra de Gales. O 130º aniversario do evento celebrouse en abril de 2019.

 Ohio 
Os asentamentos galeses en Ohio comezaron en 1801. Segundo Marcus Tanner, "No estado de Ohio, os condados de Jackson e Gallia, en particular, convertéronse nun 'Pequeno Gales', onde os colonos galeses tiñan o terreo suficientemente groso na década de 1830 para xustificar o establecemento de sínodos metodistas calvinistas". En 1900, Ohio aínda tiña 150 congregacións de fala galesa. Na década de 1950 o seu uso comezou a diminuír. En 2010, máis de 126.000 habitantes de Ohio eran de orixe galesa.    

A Jackson School Eisteddfod é o resultado dunha comunidade galesa-estadounidense historicamente forte, que financiou a Southern Ohio Eisteddfod Association e un auditorio de 4.000 prazas que era o único lugar dedicado ao eisteddfod dos EUA. En 1930, o salón acolleu o Grand National Eisteddfod. Mentres a Gran Depresión detivo os eventos para adultos, un eisteddfod xuvenil, fundado en 1924, aínda funciona hoxe, co apoio do Centro Madog de Estudos Galeses da Universidade de Río Grande. 

 Minnesota 
Despois de que o pobo dakota asinase o Tratado de Traverse des Sioux en 1851, os pioneiros de fala galesa de Wisconsin, Nova York e Ohio estableceron gran parte do que hoxe son os condados de Le Sueur e Blue Earth en Minnesota. En 1857, o número de falantes de galés era tan numeroso que a Constitución do estado de Minnesota foi traducida ao idioma galés. 

O poeta en lingua galesa James Price, cuxo nome bardo era  ("Fillo de David"), naceu en Newark, de pais de Llanon, Ceredigion. Despois de emigrar á fronteira de Minnesota, Ap Dewi serviu como diácono e profesor de escola dominical na Igrexa Metodista Calvinista Horeb no municipio de Cambria, Blue Earth  e era tan dominante no eisteddfodau local que era considerado o "  de Minnesota".   

A primeira sociedade literaria galesa en Minnesota foi fundada nunha reunión no municipio de South Bend, no outono de 1855. En 1864, o primeiro Eistedfod tivo lugar na casa de WM. C. Williams en Judson, co segundo e terceiro Eistedfod celebrando en 1866 e 1871, respectivamente, tamén en Judson. O famoso Llew Llwyfo presidiu o terceiro Eistedfod. En 1871, o primeiro Eisteddfod no municipio de Cambria celebrouse nun "sitio baixo detrás de John Shields". Ellis Ellis foi o gañador da poesía neste evento. O grupo de poetas en galés acostumaba reunirse na tenda de Cheshire en Mankato, onde escribían englynion. Jones expresou que algúns poetas da diáspora eran superiores a galeses máis famosos como Dewi Wyn, Dewi Havhesp, e Dyfed. e que Glan Dyfi nunca se tivera divertido tanto que cando ignorou "as regras de Dafydd ab Edmwnd ou algún outro Dafydd."Phillips G. Davies, "The Welsh Settlements in Minnesota: The Evidence of the Churches in Blue Earth and Le Sueur Counties," Welsh History Review, decembro de 1986, Vol. 13 Issue 2, pp 139–154   

O primeiro Eisteddfod celebrouse en Mankato en 1874. Na década de 1880, había entre 2.500 e 3.000 persoas de orixe galesa en Minnesota. En 1885 celebrouse en Minneapolis o primeiro Eisteddfod nas Twin Cities, e en 1894 un terceiro Eisteddfod foi patrocinado pola Welsh Calvinist Methodist Chapel e Y Wyddorfa. O costume de celebrar o Eisteddfodau local foi descontinuado na década de 1950, pero foi revivido no século XXI pola Blue Earth County Historical Society e a Minnesota League of Poets. No Eisteddfod de Cambria en 2006, a poeta de Brainerd, Doris Stengel, foi homenaxeada, pero tras a morte do xuíz  Rezmerski en 2016, a tradición volveu estar en suspenso.

 Guerra Civil Americana 
Os eisteddfodau celebráronse durante a guerra, con temas como George Washington, Abraham Lincoln, o patriotismo estadounidense e Jefferson Davis.  Edward Thomas, un poeta de lingua galesa nado en Ohio, de nome bardo Awenydd, vivía e traballaba como mestre en Blue Earth. En 1862, alistouse no 2º Rexemento de Cabalería de Minnesota. Durante o seu servizo nese rexemento, Thomas escribiu moitos poemas en lingua galesa, incluíndo , que gañou a coroa barda nun eisteddfod celebrado en Minersville, Pensilvania.

 Illinois 
Jennie A. Ingalls, a filla dos Roberts de Minneapolis, gañou un premio á mellor recitación nun eisteddfod de 1890 celebrado en Chicago. 

O maior eisteddfod dos Estados Unidos celebrouse en 1893 na Exposición Mundial de Columbia en Chicago, coa participación de coros galeses invitados pola Cymmrodorion Society. O Mormon Tabernacle Choir, cheo de inmigrantes galeses, fixo a súa primeira aparición fóra de Utah nese evento.Linda Louise Pohly, "Welsh Choral Music in America in the Nineteenth Century,"
PhD dissertation, Ohio State University, 1989,72. 

No mesmo eisteddfod, o reverendo Evan Reese de Pembrokeshire, de nome bárdico Dyfed, gañou a cadeira de bardo e os 500 dólares ofrecidos por un  de 2.000 liñas. sobre o tema fixado "Xesús de Nazaret"). Reese converteuse no Archidruída dos Gorsedd Cymru e anunciou a vitoria póstuma de Hedd Wyn no Eisteddfod da Cadeira Negra de 1917.Alan Llwyd (2009), Stori Hedd Wyn, Bardd y Gadair Ddu (The Story of Hedd Wyn, the Poet of the Black Chair), páx. 13. A idea de eisteddfod foi mantida por algunhas feiras mundiais posteriores, e axudou a vincular a comunidade galesa eisteddfod coa súa rama galesa-estadounidense.

 California 
En xullo de 1915, a International Eisteddfod celebrada en San Francisco na Exposición Internacional de Panamá-Pacífico reuniu coros competidores de todo o país, incluíndo un grupo composto por alemáns da Ópera Metropolitana de Nova York. -O Orpheus Club dos Ánxeles masculino fo o gañador, premiado con 3.000 dólares.Musical America, 7 de agosto de 1915, p. 4. En 1926, o Pasadena Playhouse en Pasadena, California, celebrou unha competición de obras de teatro nun acto de autores locais que posteriormente se converteu nun festival anual de verán.

O evento West Coast Eisteddfod de 2011 foi comisariado por Lorin Morgan-Richards e celebrouse no Barnsdall Art Park dos Ánxeles, o lugar da Hollyhock House do arquitecto galés-estadounidense Frank Lloyd Wright, preto de Griffith Park, fundado polo filántropo Griffith J. Griffith, tamén galés-estadounidense. De 1925 a 2016, o Festival do Día de San David foi o maior evento cultural galés-estadounidense nos EUA. Incluía un eisteddfod, un mercado celta, clases e un concerto. Famosos de herdanza galesa como Henry Thomas, Ioan Gruffudd, Michael Sheen, xunto coas familias de Richard Burton e Wright apoiaron publicamente o festival.

 Oregón 
O West Coast Eisteddfod (orixinalmente Left Coast Eisteddfod) foi fundado pola rede social AmeriCymru e a organización sen ánimo de lucro de Portland, Meriwether Lewis Memorial Eisteddfod Foundation en 2009.

 Semana do Patrimonio de Gales 
Welsh Heritage WeekO curso da Semana do Patrimonio de Gales (Welsh Heritage Week, WHW) que se celebra cada ano nunha comunidade norteamericana diferente (pero regularmente viaxa ao propio País de Gales) ensina lingua, literatura e performances galesas.  e , dous cursos de lingua e cultura galesas que se celebran anualmente, normalmente nos EUA, tamén presentan cada un un mini-eisteddfod. O Festival Norteamericano de Gales organizado pola American Association tamén inclúe un eisteddfod.

 En liña 
No século XXI, internet e as redes sociais axudaron a xurdir novos eisteddfodau. Por exemplo, AmeriCymru organiza un eisteddfod en liña anual.

 Acontecementos semellantes noutras culturas celtas 
Varios festivais noutras culturas celtas teñen semellanzas co eisteddfodau.

 Bretaña 
Aínda que o movemento neobardo na Bretaña foi fundado a principios do XIX por Auguste Brizeux, o verdadeiro auxe do movemento produciuse entre 1900 e o estalido da Primeira guerra mundial. Nese tempo destacou François Jaffrenou, de nome bardo Taldir, que introduciu elementos da cultura galesa inspirados en Iolo Morganwg na cultura bretoa e fundou o Gorsedd Barzed Gourenez Breiz Isel (O Gorsedd dos Bardos da Bretaña) e fomentou a poesía celta tradicional e o sentido de comunidade entre os bardos bretóns.Jelle Krol (2020), Minority Language Writers in the Wake of World War One: A Case Study of Four European Authors, Palgrave. 

En Bretaña, o  que se celebra no marco do Festival Interceltique de Lorient, apoia a tradición musical bretoa. Desde 1923, o Festival de Cornouaille (en bretón:  ) tivo lugar anualmente en Quimper, situada no suroeste da Bretaña. Comezou sendo un concurso de beleza, pero dende 1948 pasou a ser un festival musical e cultural. En 1936, Morvan Marchal fundou o grupo explicitamente anticristián e neopagano Kredenn Geltiek Hollvedel (Credo Celta Mundial), do que se converteu no primeiro archidruida. O grupo rompeu abertamente co Goursez Vreizh. O AberFest de Cornualla alterna co Breizh – Kernow Festival que se celebra en Brandivy ou Bignan na Bretaña.

 Cornualla 
En Cornualla, un evento análogo coñécese como  ("Eisteddfod de Cornualles" en córnico) e está conectado, como parte do renacemento da lingua córnica, co Gorseth Kernow.

AberFest é un festival que celebra tanto a cultura córnica como a bretoa que se celebra cada dous anos en Cornualles na Semana Santa. Unha tradición semellante creouse entre os descendentes da diáspora de Cornualles. "Australia's Little Cornwall" é o distrito da península de Yorke no sur de Australia coñecido como Triángulo de Cobre, que inclúe as antigas cidades mineiras de Moonta, Kadina e Wallaroo. Hoxe en Moonta, o Kernewek Lowender ("Felicidade de Cornualles" en córnico), que inclúe unha reunión de bardos tipo eisteddfod, atrae a máis de 40.000 visitantes cada evento.

 Irlanda 
miniatura| Ruínas do castelo de Galey con escaleiras, portas e xanelas visibles
Na Irlanda gaélica había unha tradición semellante aos eisteddfodau. Os xefes dos clans organizaban festas centradas nun concurso entre bardos gaels e poesía interpretada por cantantes acompañados de arpa. Como no Gales do século XII, o xefe do clan elixía o gañador coa aprobación dos reunidos. Esta tradición foi denominada no século XIV Gairm Sgoile.Keepers of the Gael  Galway City Museum A máis famosa tivo lugar o día de Nadal de 1351. William Ua Cellaig, rei de Uí Maine en Connaught, celebrou unha gran festa para os bardos. Erixiuse unha aldea temporal enteira, con rúas separadas para músicos, seanchaithe, poetas e malabaristas. A tradicional frase "Fáilte Uí Cheallaigh" ("Benvida O'Kelly") data dese evento, celebrado no Castelo de Gailey en Roscommon.Ó Conghaile, M. (2018) "Colourful Irish Phrases"  Segundo os informes, a festa durou un mes, e nela o poeta Gofraidh Fionn Ó Dálaigh escribiu o poema Filidh Éireann go hAointeach, que a lembra. 

Nos séculos XVI e XVII, os líderes dos clans foron proscritos e emigraron (véxase Fuga dos Condes). Como resultado, profesores da escola bárdica adaptáronse ás escolas das aldeas. No XVIII xurdiu en Munster o costume da "corte poética". Os concursos de bardos e cancións foron patrocinados polos poucos nobres gaels que ficaron en Irlanda, como os O'Connell de Derrynane e os MacDermot de Coolavin. Algúns anglo-irlandeses organizaron concursos similares. Segundo algúns, o concurso que resultou na composición improvisada do Concerto de Carolan tivo lugar na casa do poeta satírico e crego da Igrexa de Irlanda Jonathan Swift. 

Desde que foi fundado como parte do rexurdimento gaélico por Conradh na Gaeilge en 1902, a Oireachtas na Gaeilge semellante ao eisteddfod, celebrou a música tradicional, xogos gaélicos e a cultura irlandesa. En contraste co Oireachtas de hoxe, facíase máis énfase na literatura moderna en irlandés que na música tradicional irlandesa ou nas artes escénicas. Houbo dous concursos de poesía, cinco de ensaios en irlandés, un de mellor colección de poesía; un concurso de cancións ou contos; un concurso para a mellor composición de cancións e un de recitación. Dese tempo é a primeira posta en escena da Eithne de Robert O'Dwyer, a primeira ópera en irlandés, en 1909. Aínda así, a popularidade do festival decaeu tras a Guerra de Independencia e a posterior Guerra civil, e o festival foi cancelado repetidamente durante os anos 20 e 30.    

De 1974 en diante, Coiste Cearta Síbialta na Gaeilge (Irish Language Civil Rights Committee) coercía con éxito o fin da práctica de non celebrar nunca os festivais nas áreas Gaeltacht de Irlanda. Oireachtas culmina na actualidade en catro grandes competicións durante a fin de semana: Comórtas na mBan, concurso de canto Sean-nós para mulleres, Comórtas na bhFear, para homes, e Corn Uí Riada, para ambos sexos e todas as idades. Tamén está a Comórtas Damhsa ar an Sean Nós ("Steip"), un concurso de baile Sean-nós baseado principalmente no estilo stepdance de Connemara que hoxe é popular en todo o país, pero tamén inclúe bailes noutros estilos rexionais.

Os organizadores, baixo a dirección de Liam Ó Maolaodha, tentaron lanzar a partir da década de 1990 Oireachtas a millennials falantes de irlandés a través de saídas, discotecas e outros eventos orientados á mocidade. Desde que tamén foi fundada por Conradh na Gaeilge en 1902, Seachtain na Gaeilge (en inglés: Irish Language Week), que se basea de xeito similar no eisteddfod galés, celebrou a música tradicional irlandesa, os xogos gaélicos e a cultura irlandesa. O festival comeza cada ano o día de San David e remata o día de San Patricio, con eventos organizados pola comunidade que se celebran en toda Irlanda e no mundo, como céilídhs, concertos, concursos e desfiles. Como o  do século XIV ou o Munster  do XVIII,  inclúe un concurso entre poetas irlandeses en gaélico.
O Fleadh Cheoil é un festival anual de música tradicional irlandesa que ten lugar na mesma cidade durante uns anos seguidos, para despois pasar a outra zona de Irlanda nun esforzo por incluír todas as localidades na celebración. Despois da Guerra Civil, o renacemento dos antigos Xogos de Tailteann en 1924-1937 tamén emulou ao Eisteddfod galés ao incluír cerimonias na vestimenta irlandesa precristiá e inspiradas na mitoloxía. En 2004 o festival literario Imram, foi fundado por Liam Carson, con financiamento de Poetry Ireland, Dublin City Council e Foras na Gaeilge.

O Fleadh Cheoil é un festival anual de música tradicional irlandesa que ten lugar na mesma cidade durante uns anos seguidos, para despois pasar a outra zona de Irlanda nun esforzo por incluír todas as localidades na celebración. Despois da Guerra Civil, o renacemento dos antigos Xogos de Tailteann en 1924-1937 tamén emulou ao Eisteddfod galés ao incluír cerimonias na vestimenta irlandesa precristiá e inspiradas na mitoloxía. En 2004 o festival literario Imram, foi fundado por Liam Carson, con financiamento de Poetry Ireland, Dublin City Council e Foras na Gaeilge.

 Escocia 
O mòd, un festival de cancións, literatura, artes e cultura en gaélico escocés, ten como modelo o eisteddfod galés. O , con todo, carece das raíces do século XII e dos rituais inventados por Morganwg. Como a palabra galesa eisteddfod,  , que deriva da palabra nórdica antiga , refírese a unha tertulia ou asemblea. Nas Terras Altas e Illas Escocesas, porén, o termo referiuse orixinalmente a un parlamento de uso común no reinado de Somerled e os seus sucesores entre os Xefes do Clan Donald. Finlaggan en Islay foi o seu escenario habitual. Semellante a outras festas das nacións celtas, o mòd foi fundado en resposta ao colonialismo e nun esforzo por preservar unha lingua cada vez máis minorizada.

A Society in Scotland for Propagating Christian Knowledge foi incorporada baixo a raíña Ana en 1709 e comezou a construír tanto escolas como bibliotecas nas Highlands e Illas Escocesas cun dobre propósito. O primeiro era evitar que os gaels regresasen á ilegal e clandestina Igrexa católica de Escocia. O segundo consistía en garantir "que, co paso do tempo, os británicos de norte a sur poidan falar o mesmo idioma". Por tal motivo, os mestres tiñan orde de ensinar aos seus alumnos só en inglés e de azoutar aos alumnos que falasen scots ou escocés na escola.Marcus Tanner (2004), The Last of the Celts, Yale University Press.  Iso foi reafirmado na Lei de Educación de 1872.Ronald Black (1999), An Tuil: Anthology of 20th Century Scottish Gaelic Verse, p. 787. En 1891, An Comunn Gàidhealach foi fundada en Oban para axudar a preservar a lingua escocesa e a súa literatura, e establecer o Royal National Mòd (), como un festival de música, literatura, artes e cultura modelado sobre o National Eisteddfod de Gales.

O mòd é un evento formal que consiste en concursos, principalmente de música escocesa e eventos corais en gaélico. Tamén hai concursos de poesía, contos e literatura, especialmente para nenos. Os mòd locais adoitan ter un ou dous días de duración, con menos competicións e un público máis reducido. O evento social máis destacado é o ceilidh dos gañadores. A tradición foi trasladada á diáspora escocesa desde os seus inicios. O Nova Scotia Gaelic Mod atrae visitantes de ambos os dous lados da fronteira canadense e estadounidense. Na Columbia Británica, a Sociedade Gaélica de Vancouver celebrou un  local bianual de 1990 a 2007. Celebrado por primeira vez en Virxinia en 1988, o Mòd Nacional dos Estados Unidos celébrase anualmente como parte dos Highland games en Pensilvania, patrocinado por  ("The American Scottish Gaelic Society"). O Royal National Mòd de 2011, celebrado en Stornoway, na illa de Lewis, coroou a Lewis MacKinnon (Lodaidh MacFhionghain), poeta en gaélico canadense, sendo a primeira vez nos 120 anos de historia do  que un escritor de poesía gaélica da diáspora escocesa gañara a Coroa Bárdica.

 Na cultura popular 
 Hedd Wyn, filme dirixido en 1992 por Paul Turner, baseado nun guión de Alan Llwyd, céntrase na procura do poeta de guerra Hedd Wyn do seu soño de toda a vida de gañar a cadeira no National Eisteddfod e na súa resistencia contra a presión esmagadora para alistarse no exército británico durante a Primeira guerra mundial. O bardo é representado como un heroe tráxico, cun visible noxo polo jingoísmo que o rodeaba. O impacto emocional do filme aumenta coa voz en off dos poemas en momentos clave da película. O protagonista Huw Garmon, aprendeu o dialecto do galés falado en Trawsfynydd escoitando as cintas de historia oral no St Fagans National History Museum. A película rodouse en Gwynedd e nunha reconstrución do campo de batalla de Passchendaele, cun orzamento reducido de £ 400.000, porén gañou o premio Best Single Drama da Royal Television Society e foi o primeiro filme británico en ser nomeado á mellor filme internacional na 66ª edición dos Oscar. En 1994, nos acabados de inaugurar BAFTA Cymru, gañou en seis categorías.
 Un flashback inicial durante a película biográfica Shine de 1996 mostra ao concertista australiano David Helfgott (interpretado por Alex Rafalowicz) como un neno competindo no eisteddfod de Adelaida, Australia Meridional durante a década de 1950.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Lista de festivais celtas
 Céilidh

 Bibliografía 
 John Davies (1994a), A History of Wales . Pingüín. ISBN 0-14-014581-8 .
 John Davies (1994b), Broadcasting and the BBC in Wales . Prensa da Universidade de Gales . ISBN 0-7083-1273-X .
 Traducido por Martha A. Davies (2015), History of the Welsh in Minnesota, Foreston e Lime Springs, Iowa, Great Plains Welsh Heritage Project. Wymore, Nebraska.
 Hywel Teifi Edwards (2015), The Eisteddfod, University of Wales Press.
 Editado por William Evans (1977), Diary of a Welsh Swagman (Macmillan, Melbourne 1975, reimpreso por Sun Books).
 Editado por Rev. Eses. E. Hughes, et al. (1895), History of the Welsh in Minnesota, Foreston e Lime Springs, Iowa: Gathered from the Old Settlers .
 Kenneth O. Morgan (2002) [1981]. Renacemento dunha nación: Gales, 1880–1980 . Historia de Gales . 6. Oxford: Oxford University Press . ISBN 0-19-821760-9 .
 Jan Morris (1984), The Matter of Wales: Epic Views of a Small Country, Oxford University Press .
 Marcus Tanner (2004), The Last of the Celts, Yale University Press.

 Ligazóns externas 
 Sitio web do National Eisteddfod Festival (en galés) e (en inglés)
 Sitio web de Llangollen International Eisteddfod

Categoría:Lingua galesa
Categoría:Festivais de música
Categoría:Festivais de música no Reino Unido
Categoría:Festivais de música nos Estados Unidos de América
Categoría:Festivais de música en Francia
Categoría:Cultura da Arxentina
Categoría:Cultura de América do Norte
Categoría:Cultura de Gales
Categoría:Poesía