Bugatti Type 18

O Bugatti Type 18, tamén chamado Garros, é un automóbil producido entre 1912 e 1914. Producido pouco despois do inicio do negocio, o deseño era unha especie de reliquia. Tiña moito en común cos coches que Ettore Bugatti deseñara para Deutz Gasmotoren Fabrik pero co radiador do Tipo 13. Só se construíron sete exemplares, e sábese que tres sobreviviron.

Motor
A potencia procedía dun gran motor de catro cilindros en liña de 5,0 L (5027 cc) con 3 válvulas por cilindro e un eixe con árbol de levas en cabeza. Este gran motor tiña un diámetro de 100 mm e unha carreira moi longa de 160 mm, polo que só podía acelerar a unhas 2400 rpm.

A potencia transferíase a través dun embrague multiplaca de metal sobre metal de placas múltiples a unha transmisión manual inversa de 4 velocidades. Dúas cadeas, unha exposta a cada lado fóra dos rieles principais do chasis, impulsaban as rodas traseiras, e a fábrica proporcionaba tres xogos de piñóns para cadeas de rodas traseiras, o que significaba que a velocidade máxima estaba preto de 160 km/h.A pesar da natureza avanzada do seu deseño, o motor dá moi pouca da dura impresión dun coche de carreiras. De novo, a pesar do tamaño dese motor non dá a impresión dun coche grande e, a pesar do radiador alto, a curta distancia entre eixes dálle o aspecto dun pequeno deportivo. Na estrada, esa impresión refórzase, a delicadeza do control fai que sexa unha ledicia conducir e aínda se pode mover a panca de cambios como só se pode facer nos primeiros Bugatti.

O ouveo moderado e a suxestión ocasional de arranque das cadeas laterais lembran que se trata dun coche de época. Se este coche é típico do que producíu Prince Henry Tours, o período Príncipe Henrique só pode ser considerado como un constituínte máis importante da Idade de Ouro.

Kent Karslake, road test, 1956.Kent Karslake, Laurence Pomeroy, From Veteran to Vintage, Temple Press, London, 1956

Chasis nº 474 "Black Bess"
O primeiro coche da serie, o nº 471, foi activamente promovido polo propio Ettore Bugatti na competición en 1912. O nº 472 foi entregado novo a París, e o nº 473 entregouse novo a Alfred Hielle de Schoenlinde, un amigo íntimo de Ettore Bugatti.

O chasis Nº 474 tamén vendeuse a un amigo de Ettore nun golpe de mercadotecnia, o aviador e deportista francés Roland Garros (1888-1918). Como subministración do seu chasis o 18 de setembro de 1913, Garros encargou a Labourdette unha carrozaría en forma de torpedo con asentos descentrados. Tras voar e pilotar avións en privado desde 1910, ao comezo da primeira guerra mundial, Garros converteuse nun piloto de caza do exército francés, e morreu en 1918. En 1927, entusiasta tenista, o Open de Francia recibiu o nome de Garros en 1927. O coche vendeuse despois da primeira guerra mundial a Louis Coatalen, o enxeñeiro xefe da Sunbeam Motor Car Company. En 1922  comprouno o piloto de carreiras británico e propietario dun garaxe Ivy Cummings. Chamou o coche "Black Bess" na honra da egua do bandido Dick Turpin. O coche tivo unha carreira considerable en Brooklands na década de 1920. En 1925 vendeuse ao estudante da Universidade de Oxford LH Preston, que continuou correndo co coche baixo o nome de "Black Bess". Vendido un ano despois a un entón novo actor James Robertson Justice, enviouno a McEvoy's de Derby para reconstruilo. Debido ás presións de tempo sobre McEvoy's para completar outros proxectos e á falta de fondos en efectivo de Justice, foi atopado en 1933 por Bill Boddy (máis tarde editor da revista Motor Sport), e posteriormente comprado a McEvoy's polo presidente do Bugatti UK Owners' Club, o coronel G.M. Giles. Totalmente restaurado, o coronel e o seu irmán Eric volveron competir con el en eventos de carreiras clásicas. Almacenado durante a segunda guerra mundial, comprouse en 1948 por £400 e uniuse a unha colección privada no Reino Unido, onde permaneceu ata 1988. "Black Bess" comprouse o 7 de febreiro de 2009 por Bonhams en París por 2.427.500 €, e agora está exposto publicamente no Museo Louwman nos Países Baixos.

Exemplares superviventes
Hai tres coches que sobreviven. Xunto ao "Black Bess", o número 715 está en exposición pública na Colección Schlumpf, Musée National de l'Automobile de Mulhouse en Francia. O terceiro o coche, no chasis número 471 pero cun motor de chasis diferente, é propiedade privada en Inglaterra.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Bugatti

 Ligazóns externas 

Type1910s1920s1930s1940s1950s1960s1963–8601234567890123456789012345678901234567890123456789012Propietario Ettore Bugatti/Roland Bugatti Hispano-SuizaCompañíanome Automobiles Ettore Bugatti Automobiles Ettore Bugatti Automobiles Ettore BugattiTurismosType 30 / Type 49Type 57Type 46LimusinaType 41 RoyaleRoadsterType 13 / Brescia TourerType 55CupéType 101DeportivosType 13Type 18Type 252Coche de carreirasType32Type 35Type 51Type 251

Type 18