Pemberton-Billing P.B.9

O Pemberton-Billing P.B.9 foi un biplano de exploración monopraza británico da primeira guerra mundial construído por Pemberton-Billing Limited, que posteriormente se convertería en Supermarine Aviation Works. Só se chegou a construír un P.B.9.Orbis 1985, p. 2694

 Deseño e desenvolvemento 
As ás tiñan largueiros de envergadura completa, coa á superior e inferior conectadas por catro pares de puntais interplanos.Pegram, p. 15 A fuselaxe tiña un tren de aterraxe fixo e un patín de cola. Aínda que foi deseñado para usar un motor Gnome de 80 cabalos, o prototipo estaba equipado cun motor xiratorio Gnome de 50 cabalos collido do P.B.1.

Usando un conxunto de ás que foran obtidas de Radley-England (James Radley e Gordon England), foi deseñado, construído e voado por vez primeira en nove días, aínda que por razóns publicitarias o seu deseñador Noel Pemberton Billing dixo que lle levara unha semana, gañando o alcume de "Seven Day Bus". O P.B.9 voou por vez primeira en agosto de 1914.Mason 1992, p. 31

Aínda que o avión tiña un bo rendemento só se chegou a fabricar o prototipo, que posteriormente foi usado polo Royal Naval Air Service como adestrador.

 Operadores 



 Royal Naval Air Service

 Especificacións 
Datos de Thetford 1958Thetford 1958 p.379

 Características xerais 

 Tripulación: 1
 Lonxitude: 6,1 m
 Envergadura: 7,93 m
 Planta de potencia: 1 motor xiratorio Gnome de 50 hp (37 kW)

 Rendemento 

 Velocidade máxina: 126 km/h
 Duración máxima de voo: 3 horas
 Velocidade de ascenso: 2,5 m/s

 Notas 

 Bibliografía 

Categoría:Aeronaves de Supermarine
Categoría:Aeronaves co primeiro voo en 1914