Mário Domingues

Mário José Domingues, nado na Illa do Príncipe (a máis pequena das dúas illas principais de San Tomé e Príncipe), o 3 de xullo de 1899, e finado na Costa da Caparica, Portugal, o 24 de marzo de 1977, foi un escritor, publicista, xornalista, tradutor e historiador, considerado un dos máis fecundos do panorama literario portugués.Rodrigues Vaz, Mário Domingues: Santomense filho de angolana foi o escritor mais fecundo da Língua Portuguesa . (en portugués) Colaborou en varias publicacións periódicas anarcosindicalistas.E. Rodrigues (1982). A oposição Libertária em Portugal (1939-1974). Lisboa. Sementeira. Con numerosos pseudónimos estranxeiros, algúns dos cales chegaron a ser moi populares, escribiu uns centos de novelas policiais, "rosas" e de aventuras, que en xeral foron vendidas con grande éxito. Foi pai do artista António Pimentel Domingues e amigo de Fernando Pessoa.

 Traxectoria 
Naceu na illa de Príncipe, na herdade Infante D. Henrique, propiedade da firma Casa Lima & Gama, con sede e oficinas en Lisboa, fillo dunha nai angolana, nada en Malanje, chamada Kongola ou Munga, que marchara a Príncipe como contratada (pola forza) con quince anos de idade, e de António Alexandre José Domingues, oriundo de familias liberais lisboetas. Aos dezaoito meses de idade foi enviado para Lisboa, onde foi educado pola súa avoa paterna.

Aos dezanove anos adheriuse aos ideais do anarquismo e iniciuou a súa colaboración co diario anarcosindicalista A Batalha e, posteriormente, co xornal anarquista A Comuna, da cidade do Porto. Nese período, participou nas actividades dun grupo libertario que, entre outros, incluía a Cristiano Lima e David de Carvalho. Formou parte da redacción da revista Renovação (1925-1926) e colaborou na organización do congreso anarquista da Unión Anarquista Portuguesa (UAP).Domingues, Mário (1899-1977) no Arquivo Histórico-Social do Projecto MOSCA .

Publicou varias obras de ficción, entre elas Hugo, o pintor (1922), Delicioso pecado (1923), A audácia de um tímido (1923), Entre Vinhedos e Pomares (1926) e O preto de Charleston (1930). Despois da Revolução  do 28 de maio de 1926 dedicouse ao xornalismo e converteuse en escritor profesional, publicando máis dunha ducia de volumes de narrativa.

Tamén se dedicou ás novelas policiais, novelas de aventuras e literatura rosa, utilizando pseudónimos supostamente estranxeiros: as novelas policiais e de aventuras asinábaas cos nomes de Henry Dalton e Philip Gray (con este pseudónimo escribiu noventa e dous volumes), Marcel Durand, W. Joelson, Fernand d'Almiro, Fred Criswell, F. Hopkins, Henry Jackson, James Black, James W. Sleary, James Strong, JW Powell, Mackinson, Max Fergukay Water, JW. rion, William Brown, Thomas Birch, Guida de Montebelo, Marcelle de Sérizy, C. de La Touraine, Clau Weber, Repórter Mistério e André Chevalier, entre moitos outros.

O 10 de xullo de 1970 outórgaselle o grao de Oficial da Orde Militar de Sant'Iago da Espada.

Malia terse distanciado do movemento anarquista, cando aparece Voz Anarquista en 1975, escribiu unha carta ao director, na que declaraba: Agora, máis que nunca, hai que proclamar ben alto que o anarquismo non é desorde, violencia e crime, como quixeron cualificalo as forzas reaccionarias. Urxe desfacer esta escura lenda e demostrar ao gran público, enganado por estas viles mentiras, que o anarquista ama e defende o ideal supremo de orde, exercido nunha Sociedade construída sobre a Liberdade, a Fraternidade e a Xustiza Social. A Voz Anarchista encádrase nesta tarefa sublime, lembrando o exemplo de homes superiormente lúcidos como Proudhon, Eliseu Reclus, Sébastien Faure, Bakunine, Kropotkine, Neno Vasco, Pinto Quartin, Campos Lima, Cristiano Lima, Aurélio Quintanilha e outros adrede esquecidos, que abriron aos homes da Liberdade esquecidos.

 Obra escrita 
Entre outras obras, é autor de:

 Hugo, o Pintor, 1922
 Audácia de um Tímido, 1923
 Anastácio José, 1928
 O Preto do Charleston, 1930
 O Cavaleiro, o Monge e o Outro, 1948
 A Vida Grandiosa do Condestável, 1951
 O Drama e a Glória do Padre António Vieira, 1952
 O Marquês de Pombal, o Homem e a sua Época, 1955
 Fernão Mendes Pinto, 1958
 O menino entre gigantes, 1960

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 



Categoría:Tradutores de Portugal
Categoría:Historiadores de Portugal
Categoría:Xornalistas de Portugal
Categoría:Escritores de Portugal