Esferas de pedra de Costa Rica

As esferas de pedra de Costa Rica son unha variedade de máis de 300 petroesferas en Costa Rica, no delta do Diquís e na Illa do Caño. Localmente, tamén se coñecen como bólas de piedra (literalmente bólas de pedra). As esferas son comunmente atribuídas á extinta cultura Diquís, e ás veces denomínanse Esferas do Diquís. Son as esculturas de pedra máis coñecidas da zona istmocolombiana.

Pénsase que foron colocados en liñas ao longo do achegamento ás casas dos xefes, pero o seu significado exacto segue sendo incerto.

As Escavacións Arqueolóxicas de Palma Sur son unha serie de escavacións dun xacemento situado na parte sur do país, coñecido como o Delta do Diquís, e centráronse nun xacemento coñecido como "Finca 6". Os achados arqueolóxicos remóntanse ao período de Aguas Buenas (300–800 EC) e ao período Chiriquí (800–1550 d.C.).

En xuño de 2014, os asentamentos do cacicado precolombiano con esferas de pedra do Diquís foron engadidos á lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade. En xullo de 2014, aprobouse un proxecto, que fora proposto en 2011, para declarar as esferas un símbolo nacional do país.

Segundo a hipótese dalgúns arqueólogos, as esferas poderían representar sistemas solares ou simplemente estar inspiradas en varias etapas do sol e da lúa vista a simple vista, incluídos o nacemento e posta do sol e medias lúas.UNESCO (2013) Precolumbian Chiefdom Settlements with Stone Spheres of the Diquís. Republic of Costa Rica: Ministry of Culture and Youth

Descrición

As esferas varían de tamaño desde uns poucos centímetros ata máis de 2 m. de diámetro e pesan ata 15 toneladas. A maioría está esculpida a partir de gabro, o equivalente en gran groso do basalto. Hai unha ducia máis ou menos feitas con pedra calcaria rica en cunchas e outra ducia feita con arenito.

Parece que es fixeron martelando pedras naturais con outras rochas e despois pulíndoas con area. O grao de acabado e precisión de traballo varía considerablemente. O gabro procedía de sitios nos outeiros, a varios quilómetros de distancia de onde se atopan as esferas rematadas, aínda que algunhas esferas inacabadas quedan nos outeiros. Úsanse para decoración.

Configuración xeográfica e localización
O sitio arqueolóxico de Palmar Sur atópase na parte sur de Costa Rica, coñecida como Delta do Diquís, e na parte máis meridional da provincia de Puntarenas. O Delta do Diquís defínese como a chaira aluvial cos límites xeográficos da Fila Grisera ao norte e ao leste, o océano Pacífico ao oeste e as montañas de Osa que comprenden o límite sur.

O sitio está situado en Palmar Sur, ao sur de Costa Rica. O xacemento está situado nunhas 10 hectáreas de propiedade que antes era propiedade da United Fruit Company na chaira aluvial do río Térraba.

Descrición do sitio

O xacemento arqueolóxico da Leira 6 datouse no período Aguas Buenas (300-800 d.C.) e no período Chiriquí (800-1550 d.C.). Era un recinto multifuncional que albergaba un asentamento e un cemiterio, e no lugar tamén se atopan restos de arquitectura e escultura monumentais. A arquitectura monumental consta de dous túmulos construídos con muros de contención feitos de pelouros e recheos de terra. O xacemento contén varios lugares onde se atopan grandes esferas de pedra in situ. Ademais, dado que moitas das esferas de pedra da rexión retiráronse dos seus lugares orixinais e serven de decoración paisaxística, o sitio converteuse nun lugar de almacenamento para as esferas que foron devoltas ao Museo Nacional. Un dos pobos limítrofes á leira 6 tamén tiña esferas. Chamábanse "zanahoriagas", pola súa forma máis ovalada.

Historia precolombiana

Crese que as pedras creáronse por primeira vez ao redor do ano 600, a maioría datan despois do ano 1000, pero antes da conquista española. O único método dispoñible para datar as pedras esculpidas é a estratigrafía, pero a maioría das pedras xa non están nos seus lugares orixinais. A cultura das persoas que as fixo desapareceu despois da conquista española.

Historia posterior ao contacto
As esferas descubríronse na década de 1930 cando a United Fruit Company estaba despexando a selva para as plantacións de plátanos. Os obreiros apartáronas con escavadoras e equipos pesados, danando algunhas esferas. Ademais, inspirados en historias de ouro escondido, os obreiros comezaron a perforar buratos nas esferas e abrilas con cartuchos de dinamita. Varias das esferas foron destruídas antes de que interviñesen as autoridades. Algunhas das esferas dinamitadas foron reensambladas e actualmente están expostas no Museo Nacional de Costa Rica en San José. A colección do Museo Nacional de Costa Rica está formada por seis das esferas. Moitas esferas tamén acabaron como decoración do céspede para moitos cidadáns ricos.

A primeira investigación científica das esferas levouse a cabo pouco despois do seu descubrimento por Doris Stone, filla dun executivo de United Fruit. Esta publicouse en 1943 en American Antiquity, atraendo a atención de Samuel Kirkland Lothrop do Museo Peabody na Universidade de Harvard. En 1948, el e a súa muller intentaron escavar un xacemento arqueolóxico non relacionado na rexión norte de Costa Rica. En San José coñeceu a Doris Stone, que dirixía o grupo cara á rexión do Delta do Diquís, no suroeste ("Val do Diquís"  refírese ao val do baixo Río Grande de Térraba, incluíndo as cidades do Cantón de Osa de Porto Cortés, Palmar Norte, e SierpeGazetteer of Costa Rican Plant-Collecting Locales: Diquís (or Dikís) from the website of the Missouri Botanical Garden) e proporcionoulles valiosos sitios de escavación e contactos persoais. Os achados de Lothrop publicáronse en Arqueoloxía do Delta do Diquís, Costa Rica 1963.

En 2010, o investigador da Universidade de Kansas John Hoopes visitou o sitio das Esferas de Pedra para avaliar a súa elixibilidade para a protección como Patrimonio da Humanidade da Unesco.

 Antecedentes históricos

Antes da chegada da Compañía Bananera de Costa Rica, unha sucursal da United Fruit Company, e das plantacións de plátanos na década de 1930, nesta zona había unha densa vexetación. Os recursos dispoñibles para os habitantes precolombianos nesta chaira aluvial consistían en recursos fluviais e oceánicos, incluíndo bosques de mangleiral situados nos ríos Terraba e Sierpe.

Os ricos solos aluviais desta rexión facilitaron a agricultura dende a década de 1930. A United Fruit Company dominaba esta rexión do sur con plantacións de plátanos xa nos anos 20 en Parrita e Quepos. A UFCO entrou en Palmar Sur na década de 1930 baixo o nome de Compañía Bananera de Costa Rica nun esforzo por evitar a lexislatura antimonopolio.Villalobos 2005 Hoxe aínda hai campos agrícolas en toda a paisaxe que son propiedade de cooperativas e consisten en plantacións de plátano, banana e palma.

Primeiros investigadores da rexión

A investigación científica na chaira aluvial, particularmente nas propiedades da United Fruit Company, comezou na década de 1940 co traballo de Doris Zemurray Stone e Samuel Lothrop. O traballo de Lothrop centrouse na escavación nun puñado de xacementos, sendo un deles a Leira 4. O seu traballo tiña como obxectivo documentar todos os xacementos arqueolóxicos que conteñan esferas de pedra "in situ", rexistrar o número de esferas e as súas dimensións e elaborar mapas detallados que ilustrasen tanto ordenación como as aliñacións.

Despois do traballo de Lothrop e Stone, a investigación na zona tivo un parón durante case cincuenta anos. Na década de 1990, Claude Baudez e un equipo de investigadores propuxéronse establecer unha cronoloxía cerámica da rexión observando o cambio nos estilos cerámicos ao longo do tempo.Baudez, et al. 1993 Isto conseguiuse examinando as cunetas de drenaxe que foron cortadas na paisaxe pola UFCO. A investigación realizada por Ifigenia Quintanilla, baixo a dirección do MNCR de 1991 a 1996 realizouse na comarca baixo o proxecto "Home e Medio Ambiente en Sierpe-Terraba" centrado nos patróns de asentamento, secuencias ocupacionais e recursos empregados. na comarca.Quintanilla 1992

Francisco Corrales e Adrian Badilla, arqueólogos do Museo Nacional de Costa Rica, levan a cabo investigacións continuas na rexión desde 2002. As súas investigacións comezaron en 2002 e centráronse en catro xacementos arqueolóxicos da rexión que conteñen esferas de pedra e dos que forman un "circuíto". Estes sitios inclúen Grijalba, Batambal, El Silencio e "Finca 6". O propósito do proxecto era avaliar a importancia cultural dos sitios, protexer o patrimonio cultural, ademais de iniciar investigacións e estudos nos xacementos.Corrales e Badilla 2002 Corrales e Badilla elaboraron un folleto titulado El Paisaje Cultural del Delta del Diquís que ofrece unha rápida visión xeral da historia do Delta do Diquís, a historia das plantacións de banano e do UFCO, o medio natural, os xacementos arqueolóxicos da rexión e a importancia da rexión de Diquís como Patrimonio da Humanidade da UNESCO.Corrales e Badilla 2005 Continuou a investigación na rexión de Corrales e Badilla centrándose na arqueoloxía e na estrutura política precolombiana no Delta do Diquís. A énfase da investigación estivo nos xefes e os seus indicadores arqueolóxicos asociados. Os seus obxectivos eran estudar os xacementos arqueolóxicos que conteñen esferas de pedra na subrexión de Diquís para coñecer a configuración da comunidade, as áreas de actividade, as secuencias de ocupación e o rexistro da arquitectura monumental.Corrales e Badilla 2005, 2007

Investigación actual
A investigación está en curso no xacemento "Finca 6" baixo a dirección de arqueólogos do Museo Nacional de Costa Rica. A primeira tempada de campo na que se levaron a cabo escavacións arqueolóxicas foi en 2005. Os obxectivos desta tempada de campo incluíron definir a zona na que se localizaron dous túmulos, aliñacións de esferas e varias escavacións asociadas ao túmulo 2. En 2007, acometeuse a segunda tempada de campo, centrándose nas escavacións arqueolóxicas do túmulo 1. Durante esta tempada de campo, descubriuse "in situ" unha esfera de pedra en asociación co túmulo.

Turismo

O turismo arqueolóxico é un concepto que aínda é relativamente novo en Costa Rica. Ata a data, o monumento nacional de Guayabo de Turrialba é principalmente o único sitio arqueolóxico aberto ao turismo. O turismo a menor escala está a producirse no lugar da Leira 6 e está aberto aos visitantes que pagan unha taxa nominal para percorrer a exposición do museo e despois percorrer os terreos, vendo algúns dos sitios de descubrimento. Xa non é necesario ter cita previa. Os plans futuros do MNCR son abrir o sitio ao turismo a maior escala e incluír outros sitios próximos na rexión.

Identidade cultural

As esferas de pedra son consideradas como un símbolo nacional e parte do ethos cultural de Costa Rica, polo que é común velas instaladas en edificios gobernamentais, como no edificio en construción da Asemblea Lexislativa de Costa Rica, onde en outubro de 2019 instalaron no seu interior sete esferas cedidas polo Museo Nacional de Costa Rica.

Arte e arquitectura
As esferas de pedra foron a inspiración para escultores, como Ibo Bonilla e Jorge Jiménez Deredia. Ademais, os seus símbolos utilizáronse por algúns arquitectos.

Galería: Diquís esferas de pedra na arte

Mitos
Numerosos mitos rodean as pedras, como que proviñan da Atlántida, ou que foron feitas como tales pola natureza. Algunhas lendas locais afirman que os habitantes nativos tiñan acceso a unha poción capaz de suavizar a rocha. A calcaria, por exemplo, pódese disolver mediante solucións ácidas obtidas das plantas. A investigación dirixida por Joseph Davidovits do Geopolymer Institute en Francia ofreceuse para apoiar esta hipótese. Non obstante, a maioría das esferas foron creadas a partir de gabro, unha rocha ígnea resistente aos ácidos.

Na cosmogonía dos bribri, que comparten os cabecares e outros grupos ancestrais americanos, as esferas de pedra son "as balas de canón de Tara". Tara ou Tlatchque, o deus do trono, utilizaba unha cerbatana xigante para dispararlles as bólas aos Serkes, deuses dos ventos e dos furacáns, co fin de expulsalos destas terras.

Afirmouse que as esferas son perfectas, ou moi case perfectas en redondez, aínda que se sabe que algunhas esferas varían máis de 5 cm de diámetro. Ademais, as pedras foron danadas e erosionadas co paso dos anos, polo que é imposible coñecer con exactitude a súa forma orixinal. Unha revisión da forma en que Lothrop mediron as pedras revela que as afirmacións de precisión débense a interpretacións erróneas dos métodos utilizados na súa medición. Aínda que Lothrop publicou táboas de diámetros de bólas con cifras con tres cifras decimais, estas cifras eran en realidade medias de medidas tomadas con cintas que non eran tan precisas.(mirror: "Common Misconceptions")

Notas

Véxase tamén

Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade en Costa Rica
Ligazóns externas
 Videos of the four archaelogical sites of the Diquis Stone Spheres from Museo Nacional de Costa Rica
 Stone Spheres, Diquis Delta, Costa Rica  from Landmarks Foundation
 Costa Rican Stone Spheres a website by archaeologist Tim McGuinness, Ph.D.

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Costa Rica