Toma de Vigo

A Toma de Vigo ou Captura de Vigo e Pontevedra produciuse o 10 de outubro de 1719 durante a Guerra da Cuádrupla Alianza cando unha expedición británica fixo unha incursión nas costas galegas. Despois apoderáronse de Vigo, Redondela e Pontevedra tras certa resistencia, que ocuparon durante dez días destruíndo e saqueando unha gran cantidade de almacéns militares antes de retirarse.

 Contexto 
A participación española no levantamento xacobita de 1719 fixo que as tropas españolas desembarcaran en Escocia para axudar a un levantamento, pero foron derrotadas na batalla de Glen Shiel. Unha forza británica estaba preparada para un ataque de represalia contra España. A expedición estivo baixo o mando xeral de Lord Cobham coas forzas navais comandadas polo vicealmirante James Mighells, que incluían catro barcos: o buque de 70 canóns da liña HMS Ipswich e tres fragatas: o HMS Enterprise (42 canóns), o HMS Biddeford, 36 canóns) e HMS Kinsale (24 canóns). Había unha serie de transportes e buques bomba con 6.000 soldados comandados polo xeneral John Wade. A expedición tamén tiña a intención de demostrar aos españois que as forzas aliadas podían atacar con facilidade ao longo da súa vulnerable costa, e foi coordinada cunha ofensiva francesa no leste de España, coa esperanza de que isto obrigase aos españois á firmar a paz.

 Expedición 

 Vigo 
O 21 de setembro a expedición británica partiu de Falmouth, e chegou a Vigo oito días despois. A frota entrou inmediatamente no porto e desembarcou tropas nunha praia a unhas tres millas da cidade dirixida polos granadeiros. O 1 de outubro, o exército ocupaba unha posición forte baixo as murallas do castelo de San Sebastián fronte á fortaleza do Castro situado nunha eminencia que dominaba a cidade e o porto. Pola noite o brigadier Philip Honeywood con 800 soldados lanzou un asalto a San Sebastián e colleu por sorpresa aos defensores; botaron as súas armas e retiráronse á cidadela. Dous días despois levantouse unha bombarda; pero debido ao escaso rango non se produciron danos, polo que da frota levaron a terra corenta morteiros. Os días 3 e 4 foron desembarcados varios canóns de asedio engadidos á artillaría de San Sebastián.
miniatura|Canón de bronce capturado en Vigo, exposto na Torre de Londres.
O 10 de outubro un forte bombardeo abriu a cidadela: os españois víronse superados en número e sen esperanza decidiron renderse. A guarnición completa composta por sete compañías do Rexemento de España, e catro do Rexemento de Valencia, comandadas por don Fadrique González de Soto. Uns 469 oficiais e homes saíron e outros 300 morreron ou resultaron feridos no asalto e no bombardeo. A perda británica foi de seis mortos e outros vinte feridos. Atopáronse unha gran cantidade de armas e municións e as provisións foron roubadas ou destruídas. Sesenta pezas grandes de canón foron pinchadas e inutilizadas na cidade e na cidadela corenta e tres pezas de artillaría das cales quince eran de latón e dous grandes morteiros tamén se lles deu a mesma sorte. Ademais, sete barcos foron incautados no porto, dos cales tres foron acondicionados para corsarios. As tropas tamén atoparon cargamentos de viño e moitos saciaron a sede; houbo algúns contratempos polas borracheiras durante tres días. Cobham ordenou que o resto do viño fose colocado na frota para engadir ao botín.

 Redondela 
O 10 de outubro Cobham ordenou ao maior xeneral George Wade que se embarcase con 1.000 soldados e marines a bordo de catro transportes para dirixirse á ría de Pontevedra. Mentres tanto, con Vigo seguro, quedaban 2.000 efectivos para ocupar o lugar mentres Cobham tamén ordenou un avance máis cara ao interior. Unha pequena forza cruzou a vila de Redondela pero estaba sen defender, co seu antigo castelo en ruínas; os británicos queimaron e saquearon tamén as súas provisións.

 Pontevedra 
miniatura|Vista actual do cuartel de San Fernando de Pontevedra que foi capturado polos británicos en 1719.
O 14 de outubro realizouse un desembarco en Pontevedra e os británicos superaron calquera resistencia. Puideron avanzar pola cidade polo extremo superior do porto. O forte de San Fernando en Marín que defendía a cidade foi o seguinte obstáculo e no asalto foi facilmente capturado por unha forza de 100 granadeiros dirixida por John Ligonier. A resistencia derrubouse e Pontevedra estaba en mans británicas ao final do día. 86 canóns de varios calibres foron pinchados, e o arsenal foi queimado. O xeneral Wade puido cobrar unha contribución de 40.000 libras de Santiago de Compostela despois de ameazar con avanzar cara a alí. A invasión dirixida polo xeneral Homobod arruinou o cuartel de San Fernando de Pontevedra, que daquela era usado como almacén de armas antigas, granadas, bombas, pólvora e algunha artillaría.

Dándose conta de que conseguiran o éxito completo, os comandantes británicos decidiron que non tiña sentido manter a zona e que se producían danos suficientes para impedir os intentos españois contra as illas británicas.

 Consecuencias 
O 24 de outubro Cobham volveu embarcar o exército e dous días despois a frota partiu para Inglaterra. O 11 de novembro, o vicealmirante Mighells entrou en Falmouth coa maioría dos transportes. O botín foi enorme: o número total traído a casa foi de 190 canóns pesados de ferro e 30 de latón, con 10.000 armas de fogo, 2.000 barrís de pólvora e outras provisións.

A expedición fora rápida e exitosa: acadara plenamente o seu obxectivo. Por enfermidade, deserción e combate non perdera máis de 300 homes. Isto causou certo conmoción ás autoridades españolas ao decatarse do vulnerables que eran ás incursións anfibias, co potencial de abrir unha nova fronte máis aló da fronteira francesa.

 Notas 

Categoría:Batallas do século XVIII
Vigo
Categoría:1719
Categoría:Historia de Pontevedra
Categoría:Historia de Vigo