Gránulos de Birbeck

Os gránulos de Birbeck, tamén chamados corpos de Birbeck, son orgánulos citoplasmáticos con forma de barra ou de "raqueta de tenis" cunha densidade lineal central e unha aparencia estriada. Foron descritos por primeira vez en 1961 (inicialmente chamados simplemente "gránulos característicos"), e só se atopan nas células de Langerhans. Aínda que forman parte da histoloxía normal das células de Langerhans, tamén serven para diferenciar as histocitoses de células de Langerhans (que son un grupo de condicións raras coñecidas en conunto como histiocitoses) de trastornos proliferativos causados por outras liñas celulares.

A súa formación é inducida pola proteína langerina.

 Función 
A función dos gránulos de Birbeck foi moi discutida, pero unha teoría é que eses gránulos migran á periferia das células de Langerhans e liberan o seu contido na matriz extracelular. Outra teoría é que os gránulos de Birbeck funconan na endocitose mediada por receptor, de xeito similar ás depresións recubertas de clatrina.

 Historia 
Os gránulos de Birbeck descubriunos Michael Stanley Clive Birbeck (1925–2005), un científico británico e microscopista electrónico que traballou no Chester Beatty Cancer Research Institute ou Institute of Cancer Research de Londres desde 1950 ata 1981.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

 Imaxe en ouhsc.edu
 Imaxe en humpath.com 

Categoría:Orgánulos