Jeremy Corbyn

Jeremy Bernard Corbyn, nado o 26 de maio de 1949 en Chippenham, Wiltshire, é un político británico socialista democrático, líder do Partido Laborista e líder da oposición de 2015 a 2020. Representou Islington North no Parlamento do Reino Unido (MP) desde 1983, e elixido líder do Partido Laborista en 2015.  

Foi membro do Consello de Haringey en 1974 e, antes de ser político, representante de sindicatos. Gañou numerosos premios polo seu traballo como activista internacional dos dereitos humanos. Como deputado, é coñecido polo seu activismo e por votar en contra do whip cando o partido estaba no goberno con Tony Blair e Gordon Brown. Traballou en apoio ao movemento contra a austeridade e para deter os recortes ao sector público e ao financiamento do benestar desde 2010. Traballou tamén para evitar a evasión de impostos das grandes empresas persoas moi ricas. Foi un activista antiguerra e antinuclear, apoia unha política exterior de non intervencionismo militar e o cesamento na construción de armas nucleares. É membro do Grupo de Campaña Socialista (Socialist Campaign Group), da Campaña de Solidariedade con Palestina, de Amnistía Internacional e da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi presidente nacional da coalición Stop the War desde xuño de 2011 até setembro de 2015. 

Após a derrota dos laboristas nas eleccións de 2015 e da dimisión de Ed Miliband, candidatouse á dirección do Partido o 6 de xuño. Aínda que moitas persoas non crían que gañaría,  tivo os votos suficientes para converterse en candidato. Foi apoiado por sindicatos e activistas da esquerda. Foi elixido líder do PL o 12 de setembro de 2015 após conseguir o 59,5% dos votos na primeira volta.

En xuño de 2016, tras os acontecementos da votación de "leave" no referendo da UE, os deputados laboristas aprobaron unha moción de censura por 172 votos contra 40, despois da dimisión de cerca de dous terzos do "gabinete na sombra" de Corbyn. Despois enfrontouse a un segundo liderado, contra Angela Eagle e Owen Smith. En xullo de 2016, Eagle abandonou, deixando a Smith e Corbyn como únicos candidatos e o 24 de setembro de 2016, Corbyn gañou con maioría do 61,8%. Despois de que se anunciasen as eleccións de 2017, dixo estar preparado para ofrecer unha "alternativa real" ao goberno conservador. O Partido Laborista subíu 32 escanos, pero os conservadores seguiron sendo o partido máis numeroso. En 2019, Corbyn creou un plan para evitar un Brexit sen acordo, que implicaba a creación dun goberno interino temporal e despois facer campaña por unha "votación pública sobre as condicións da saída da Unión Europea, incluída a opción de permanecer".  Criticou publicamente o antisemitismo dentro do PL, aínda que moitos cren que Corbyn é responsábel dalgúns ataques antisemitas no partido.

Nas eleccións xerais de 2019, os laboristas sufriron a súa peor derrota desde 1935, baixando a pouco máis de 200 escanos. Corbyn dixo que non lideraría aos laboristas ás próximas eleccións, e Sir Keir Starmer substituíno 4 de abril de 2020. Corbyn foi suspendido do PL por un mes o 29 de outubro de 2020, despois de dicir que non aceptaría o que a Comisión de Igualdade e Dereitos Humanos atopara sobre o antisemitismo. O seu whip do partido permaneceu suspendido até febreiro de 2021.
 Traxectoria 

 Vida temperá e inicios da carreira 

Corbyn criouse en Kington St Michael en Wiltshire. O máis novo de catro fillos, é irmán de Piers Corbyn. A súa nai, Naomi Josling, era profesora de matemáticas e o seu pai, David Benjamin Corbyn, era enxeñeiro eléctrico, ambos activistas pola paz. Cando Corbyn tiña sete anos, a familia trasladouse a Pave Lane en Shropshire, onde compraron Yew Tree Manor, converténdoa nunha casa familiar. Corbyn estudou na Castle House Preparatory School, preto de Newport, Shropshire. Despois, asistiu á Adams' Grammar School. Alí, Corbyn dixo que recibira malas notas e o seu mestre díxolle que nunca ía facer nada de si mesmo. Corbyn traballou tamén como reporteiro para un xornal local, o Newport and Market Drayton Advertiser. Asistiu á Universidade de North London durante un ano antes de abandonar sen obter un grao académico.

Ao redor dos 19 anos, Corbyn pasou dous anos de voluntario en Xamaica como profesor de xeografía. Traballou como funcionario sindical do Sindicato Nacional de Xastres e Traballadores da Confección (NUTGW). Fíxose membro dunha autoridade sanitaria distrital nos primeiros anos da década de 1970. En 1974, foi elixido para o Consello de Haringey, representando a Harringay como conselleiro até 1983. Corbyn traballou na campaña de liderado como adxunto de Tony Benn en 1981.

 Carreira parlamentaria, 1983 – presente 
miniatura| Corbyn sendo entrevistado fóra do Palacio de Westminster, setembro de 2013|esquerda
Corbyn foi elixido candidato do Partido Laborista para o seu escano local en Islington North en 1982. Por esta época, involucrouse coa London Labor Briefing, onde foi colaborador e membro do consello editorial durante a década de 1980. Tense informado de que exerceu como o seu secretario xeral durante algún tempo. En 1983, foi elixido membro do Parlamento por Islington North. Despois de gañar, incorporouse ao Grupo de Campaña Socialista."Jeremy Corbyn: thinking the unthinkable", leftunity.org; retrieved 22 September 2015. Entre 1983 e 1987 formou parte do Comité Rexional Selecto Parlamentario de Londres. Sentou no Comité Selecto da Seguridade Social de 1992 a 1997, no Comité Selecto Rexional de Londres por segunda vez de 2009 a 2010 e no Comité Selecto de Xustiza de 2010 a 2015."Jeremy Corbyn MP", parliament.uk; retrieved 22 September 2015.

Corbyn gañou sete veces as reeleccións como membro do Parlamento por Islington North. Nas eleccións de 2015, cando obtivo o 60,24% dos votos emitidos. Durante a súa carreira, votou en contra do whip 428 veces mentres os laboristas estaban no poder. En 1990, case foi ao cárcere por non pagar os seus impostos como protesta contra un novo sistema fiscal en Escocia. En outubro de 2001, Corbyn foi elixido membro do comité de dirección da Coalición Stop the War, que se formou para opoñerse á guerra de Afganistán que comezou a finais dese ano. Axudou a organizar a protesta contra a guerra de Iraq, a maior protesta deste tipo na historia británica. En 2006, Corbyn foi un dos 12 deputados laboristas que apoiaron a Plaid Cymru e o chamamento do Partido Nacional Escocés para unha investigación parlamentaria sobre a guerra de Iraq. Foi elixido presidente da coalición en sucesión a Andrew Murray en setembro de 2011, pero dimitiu en setembro de 2015.

Corbyn sempre se opuxo ás armas de destrución masiva (ADM) e é un partidario dende hai moito tempo da Campaña para o Desarme Nuclear (CND). Foi criticado por invitar a Gerry Adams e outros membros do Sinn Féin ao Palacio de Westminster en 1984, semanas despois do atentado do PIRA no hotel de Brighton. Corbyn foi presidente do Grupo parlamentario de todos os partidos (APPG) nas Illas Chagos e apoiou os dereitos dos chagosianos; presidente da APPG sobre México, vicepresidente da APPG sobre América Latina e vicepresidente da APPG sobre dereitos humanos. É coñecido polo seu activismo solidario cara a Venezuela.

 Liderado do Partido Laborista, 2015-2020 

 Elección de liderado 
dereita|miniatura|200x200px| Corbyn en febreiro de 2015
Tras a derrota do Partido Laborista nas eleccións xerais do 7 de maio de 2015, Ed Miliband dimitiu como líder do seu partido. A súa dimisión fixo que o partido tivese unha elección de liderado. O 2 de xuño informouse en fontes dos medios de que Corbyn estaba pensando en presentarse para ser candidato. Ao día seguinte, Corbyn anunciou ao seu xornal local, The Islington Tribune, que se convertería en candidato nas eleccións. Antes de converterse en candidato tivo que conseguir polo menos 35 candidaturas de deputados. Ao final conseguiu 36. Algúns dos deputados que o nomearon non pensaban que gañaría e só o propoñían para ter un "debate máis amplo".

Algúns, incluída a exsecretaria de Asuntos Exteriores Margaret Becket, dixeron aos xornalistas que lamentaban a decisión. Cando foi aceptado como candidato, Corbyn dixo: "Esta decisión responde a un chamamento esmagador dos membros do Partido Laborista que queren ver unha gama máis ampla de candidatos e un debate exhaustivo sobre o futuro do partido. Estou de pé para darlle voz aos membros do Partido Laborista neste debate". Correría contra os candidatos Yvette Cooper, Andy Burnham e Liz Kendall.

Corbyn foi elixido líder do partido cunha vitoria contundente o 12 de setembro de 2015 cun 59,5% dos votos de primeira preferencia na primeira rolda de votacións. Díxose que Corbyn gañaría na primeira volta co 51% dos votos. A maioría de 40,5% de Corbyn foi maior que a que gañou Tony Blair en 1994.

 Xefe da oposición 
dereita|miniatura|239x239px| Corbyn nun mitin político en Trafalgar Square, febreiro de 2016
Despois de ser elixido líder o 12 de setembro de 2015, Corbyn converteuse en líder da oposición oficial. O 14 de setembro de 2015 anunciouse o seu asento no Consello Privado.  "Privy Council appointment: Jeremy Corbyn MP", gov.uk; retrieved 22 September 2015. Durante a súa etapa como líder, Corbyn quixo deter o carácter "teatral" da Cámara dos Comúns. Os seus primeiros meses como líder foron cualificados como "un bo comezo" e un cambio "esperado" por The Guardian. Fixo o seu primeiro discurso anual como líder o 29 de setembro de 2015. Como líder da oposición, foi nomeado membro do Consello Privado o 11 de novembro de 2015. A frase, "Corbynmania", úsase para a gran cantidade de apoio dado polos seus seguidores.

O 16 de xuño de 2016, a deputada Jo Cox foi asasinada tras ser apuñalada varias veces polo partidario da extrema dereita Thomas Mair. Despois do asasinato, Corbyn describiu a Cox como alguén que "se dedicou a conseguir que cumprimos as nosas promesas de apoiar ao mundo en desenvolvemento e fortalecer os dereitos humanos". 

En xuño de 2017, Corbyn fixo unha aparición no Festival de Glastonbury de 2017, onde se dirixiu á multitude. O público coreou "Oh, Jeremy Corbyn" ao ritmo de "Seven Nation Army", unha canción de The White Stripes. Corbyn falou da importancia de que os mozos saian a votar.

 Intervención militar en Siria 
Despois de que membros do ISIS levaran a cabo ataques terroristas en París en novembro de 2015, Corbyn dixo que a única forma de facer fronte á ameaza do ISIS sería chegar a un acordo político e poñer fin á Guerra Civil Siria. Corbyn votou en contra do poder militar e dos ataques aéreos contra ISIS.

 Resultados do referendo da UE e dimisións do gabinete 
dereita|miniatura|180x180px| Reunión de Corbyn co presidente dos Estados Unidos, Barack Obama, en Londres, abril de 2016
En xuño de 2016, Corbyn dixo que apoiaba a permanencia do Reino Unido na Unión Europea. Despois de que o Reino Unido votase para abandonar a Unión Europea, moitos líderes laboristas querían que Corbyn dimitise.

Despois do referendo, moitos membros do gabinete da sombra de Corbyn dimitiron porque non lles gustaba o liderado de Corbyn. Hilary Benn chamou a Corbyn para dicirlle que "perdeu a confianza" no seu liderado. Posteriormente, Corbyn pediu a súa dimisión do Gabinete Sombra o 26 de xuño. Heidi Alexander renunciou ao Shadow Cabinet horas máis tarde, seguida de Gloria de Piero, Ian Murray, Lilian Greenwood, Lucy Powell, Kerry McCarthy, Seema Malhotra, Vernon Coaker, Charlie Falconer e Chris Bryant. Outros ministros do gabinete na sombra, incluídos John McDonnell, Andy Burnham, Diane Abbott, Jon Trickett, Angela Smith, Emily Thornberry e Lord Bassam de Brighton, apoiaron directamente o liderado de Corbyn ou dixeron que non era un bo momento para unha "rebelión". A media tarde do 27 de xuño de 2016, 23 dos 31 membros do gabinete na sombra renunciaron ás súas funcións, así como sete secretarios privados parlamentarios.

 Crise de liderado 
miniatura| Owen Smith presentouse contra Corbyn polo liderado do Partido Laborista . Smith perdeu a carreira ante Corbyn cun 38% dos votos fronte ao 62% de Corbyn. |esquerda
O 28 de xuño de 2016, perdeu o voto de confianza dos deputados laboristas por 172 contra 40. Asegurou cun comunicado que a moción non tiña "lexitimidade constitucional" e que pretendía seguir como líder electo. Unha enquisa de YouGov de membros do partido laborista descubriu que preto do 50% esperaba apoiar a Corbyn se se convocaba unha votación para o liderado.poll | Reuters: 50 percent of party members would back Corbyn in a leadership contest , accessdate: July 1, 2016 O alcalde de Londres, Sadiq Khan, que non tomou partido na disputa, dixo: "Cando no laborismo estamos divididos, perdemos eleccións".Al Jazeera English: Sadiq Khan: 'I don't regret' nominating Jeremy Corbyn – Al Jazeera English, accessdate: June 30, 2016 A división entre Corbyn e o partido parlamentario laborista continuou.

O 11 de xullo de 2016, Angela Eagle anunciou a súa candidatura para competir contra Corbyn na próxima elección de liderado do Partido Laborista de 2016. O 13 de xullo, o ex ministro sombra Owen Smith tamén anunciou o seu desafío ao liderado. O 19 de xullo, Eagle retirouse da carreira despois de que Smith recibise 90 nomeamentos fronte aos seus 70. Eagle dixo que renunciara "no mellor interese do partido". Isto débese a que ter dous candidatos contra Corbyn na carreira podería dividir o voto e darlle mellores posibilidades de gañar. O 24 de setembro de 2016, Corbyn foi reelixido como líder do partido de novo cunha maioría maior do 61,8%.

 Resposta ao informe Chilcot 

O informe Chilcot da investigación sobre Iraq foi publicado o 6 de xullo de 2016. Criticou ao ex primeiro ministro laborista Tony Blair por unirse aos Estados Unidos na guerra contra Iraq. Corbyn estaba en contra da guerra en Iraq. En resposta, Corbyn pediu desculpas ao pobo de Iraq, ás familias dos soldados británicos que morreron e ao pobo británico.miniatura| Corbyn nunha reunión do Partido Laborista en Liverpool, setembro de 2016|esquerda

 Donald Trump 
Despois da elección de Donald Trump nas eleccións presidenciais dos Estados Unidos de 2016, Corbyn dixo que cre que Trump non está a resolver problemas, senón a dividir os Estados Unidos. Corbyn tamén dixo que apoia a idea de que se prohiba a Trump visitar o Reino Unido pola súa orde executiva de prohibir a entrada de visitantes de certos países musulmáns aos Estados Unidos. En xuño de 2019, Corbyn rexeitou unha invitación para asistir a un banquete estatal para Donald Trump, organizado pola raíña Isabel II durante a visita do presidente ao Reino Unido en xuño. Corbyn asistiu entón a unha protesta en Londres ante a conferencia de prensa conxunta de Trump e May  e solicitou unha reunión con Trump para falar de cuestións como a "emerxencia climática, as ameazas á paz e a crise dos refuxiados". Trump rexeitou a solicitude, dicindo que Corbyn era unha "forza negativa".

 Artigo 50 
En xaneiro de 2017, Corbyn anunciou que apoiaría un plan de tres liñas para forzar aos deputados laboristas en apoio de activar o artigo 50, que iniciaría a retirada do Reino Unido da Unión Europea. En resposta, moitos laboristas dixeron que votarían en contra do proxecto de lei. Tulip Siddiq, o ministro na sombra dos primeiros anos, e Jo Stevens, o secretario galés da sombra, dimitiron en protesta. O 1 de febreiro, corenta e sete deputados laboristas opuxéronse ao plan de Corbyn na segunda lectura do proxecto de lei.

 Eleccións locais de maio de 2017 
dereita|miniatura|206x206px| Corbyn falando na presentación das eleccións xerais do Partido Laborista de 2017, maio de 2017
Nas eleccións locais de maio de 2017, os laboristas baixo Corbyn perderon case 400 concelleiros e o control do consello do condado de Derbyshire e Nottinghamshire. A cota de voto nacional proxectada da BBC foi do 38 % Conservadores, 27% para Laboral, 18% para o Liberais Demócratas e 5% para UKIP, con outros arredor do 12%.

 Eleccións xerais de 2017 

Corbyn dixo que apoiaba a idea da primeira ministra Theresa May dunhas eleccións xerais anticipadas mentres agardaba a aprobación parlamentaria. Dixo que instaría ao seu partido a apoiar a medida do goberno na votación parlamentaria anunciada para o 19 de abril. Moitas persoas apoiaron a Corbyn para converterse en primeiro ministro, como o senador dos Estados Unidos Bernie Sanders, a quen Corbyn apoiou cando se presentou á presidencia dos Estados Unidos.miniatura|200x200px| Retrato oficial de Jeremy Corbyn, xuño de 2017|esquerda
Nas eleccións xerais anticipadas, os laboristas baixo Corbyn gañou 32 escanos e aumentou a súa participación no voto popular até o 40%, aínda que o Partido Conservador permaneceu no goberno.

 Despois das eleccións xerais de 2017 

Despois das eleccións de 2017, unha enquisa puxo aos laboristas nun 45% e os conservadores nun 39%, a primeira enquisa que mostrou aos laboristas por diante con Corbyn como líder. Un 4% máis de votantes aproba a Corbyn que o desaproba.  Corbyn anunciou que o partido estaba a ser colocado en "modo de campaña permanente", coa esperanza de que se convocasen outras eleccións xerais no outono de 2017. Comezou unha serie de concentracións en asentos importantes, incluíndo Hastings and Rye, Southampton Itchen e Bournemouth West.miniatura|200x200px| Corbyn con Michael Eavis no Festival de Glastonbury 2017|esquerdaDespois de que a proposta do Brexit de Theresa May fracasase na Cámara dos Comúns o 15 de xaneiro de 2019, Corbyn presentou unha moción de censura cara ao ministerio de May. A moción fracasou nunha votación de 325 a 306.

En marzo de 2019, Corbyn foi agredido por un partidario do Brexit no exterior dunha mesquita en Finsbury Park, ao norte de Londres. O seu agresor foi condenado a 28 días de cárcere. En marzo de 2019, Corbyn dixo que podería votar a baixa nun segundo referendo, dependendo do acordo do Brexit que se ofreza.

Ao final do tempo de Theresa May como primeira ministra, tiña unha pequena vantaxe sobre Corbyn na mellor pregunta da enquisa do primeiro ministro. Non obstante, tras o nomeamento de Boris Johnson como primeiro ministro en xullo de 2019, gañou vantaxes de dous díxitos sobre Corbyn sobre esta cuestión, aínda que se viu "máis en contacto" coa xente común que Johnson.

 Xuño 2017, Gabinete na Sombra 
Un ano despois de que a maior parte do seu Gabinete na Sombra dimitise, Corbyn eliminou a tres membros do Gabinete Sombra e un cuarto dimitiu. Isto foi despois de que fosen en contra das ordes do Partido Laborista de non votar a moción dirixida a manter o Reino Unido no mercado único da Unión Europea.
dereita|miniatura|180x180px| Corbyn nun acto político en Londres, abril de 2018

 Acusacións de antisemitismo 

En marzo de 2018, revelouse que varios laboristas, incluído Corbyn, parte do persoal da súa oficina e deputados, pertencían a un grupo secreto de Facebook onde se facían libremente comentarios antisemitas. Deixou o grupo despois de converterse en líder laborista en 2015.

Segundo o Huffington Post, foi inscrito por outra persoa en 2014 e só fixera un pequeno número de publicacións.

Máis tarde, en marzo de 2018, un portavoz do líder laborista admitiu que Corbyn publicara un comentario en Facebook en 2012 no que cuestionaba a eliminación dun mural supostamente antisemita en Londres. Isto creou controversia e Corbyn disculpouse dicindo: "Lamento sinceramente non mirar máis detidamente a imaxe que comentaba, cuxo contido é profundamente perturbador e antisemita", dixo. “A defensa da liberdade de expresión non pode ser utilizada como xustificación para o fomento do antisemitismo de ningunha forma. Esa é unha visión que sempre tiven". En febreiro de 2019, sete deputados renunciaron ao Partido Laborista para formar un grupo independente por mor do manexo de Corbyn do Brexit e das acusacións de antisemitismo.

 Eleccións xerais de 2019 e dimisión 
dereita|miniatura|202x202px| Corbyn nunha campaña electoral de 2019 en Nottingham, decembro de 2019
O 29 de outubro de 2019, o primeiro ministro Boris Johnson anunciou que as próximas eleccións xerais se celebrarían o 12 de decembro de 2019, para que os conservadores puidesen gañar a maioría no parlamento e aprobar un proxecto de lei sobre o Brexit. Os laboristas quedaron con algo máis de 200 escanos, o seu peor resultado desde 1935. Non obstante, a participación do partido no voto foi maior que en 2015 e 2010. Os conservadores gañaron escanos en Inglaterra e Gales que tradicionalmente eran laboristas, nunha medida que os medios británicos chamaron "realiñación da política do Reino Unido".

Despois de que o Partido Laborista tivese perdas masivas nas eleccións, Corbyn afirmou que planeara dimitir tras un período de reflexión. Corbyn dixo sentirse "orgulloso do manifesto" que os laboristas presentaron para as eleccións e responsabilizou da derrota ao Brexit.

O 3 de abril de 2020, nunha mensaxe final aos membros do Partido Laborista mentres era líder do partido, Corbyn dixo: "Podo asegurarvos que a miña voz non se calmará. Estarei aí fóra facendo campaña polo socialismo, a paz e a xustiza, e estou seguro de que o faremos xuntos". Ademais, afirmou que os laboristas nos últimos cinco anos baixo o seu liderado "cambiaron a axenda sobre a austeridade e como se dirixe a economía".

O 4 de abril de 2020, Sir Keir Starmer substituíu a Corbyn como líder da oposición e líder do Partido Laborista.

Despois dun informe da Comisión de Igualdade e Dereitos Humanos, o Partido Laborista suspendeu a Corbyn en outubro de 2020. Fixérono porque dixo que non aceptaría o que atopara o informe. O 17 de novembro de 2020, Corbyn recibiu unha advertencia formal e volveu ser membro do partido.  O líder do partido, Sir Keir Starmer, aínda non volveu darlle a Corbyn responsabilidades relacionadas co partido. O 26 de novembro, os avogados de Corbyn impulsaron accións legais contra o Partido Laborista por suspender o látego do partido de Corbyn. A afirmación de Corbyn é que el e Starmer acordaran un acordo para readmitilo no partido. As súas funcións de partido suspendéranse até febreiro de 2021 coa finalización da investigación sobre as acusacións de antisemitismo.

 Actividades posteriores ao liderado 
O 13 de decembro de 2020, Corbyn anunciou que crearía o Proxecto para a Paz e a Xustiza ao mes seguinte. Centraríase no ecoloxismo, a paz internacional, a pobreza, a desigualdade social e o poder corporativo. Corbyn lanzou o Proxecto o 17 de xaneiro de 2021. O 18 de febreiro de 2022, na semana anterior á invasión rusa de Ucraína, Corbyn, xunto con outros 11 deputados, asinaron unha declaración da Coalición Stop the War que non apoiaría unha guerra en Ucraína. Despois de que comezase a invasión, moitos deputados e funcionarios laboristas querían que Corbyn e outros que asinaron a declaración eliminasen os seus nomes da mesma.  Corbyn e a ex-deputada laborista independente Claudia Webbe non retiraron as súas sinaturas da declaración.

 Vida persoal 
En 1974, Corbyn casou con Jane Chapman. Divorciáronse en 1979. En 1987, Corbyn casou coa chilena Claudia Bracchitta. Tiveron tres fillos. Tamén se divorciaron, en 1999. Corbyn fala castelán con fluidez, e dixo en xuño de 2015 que segue "levándose moi ben" coa súa antiga muller. En 2013, Corbyn casou con Laura Álvarez con quen vive en Finsbury Park en Londres.

Nunha entrevista de The Huffington Post en decembro de 2015, Corbyn non quixo dicir cal era a súa relixión, dicindo que é unha "cousa privada", mentres dixo que non era ateo.

 Impacto cultural 
En xaneiro de 2016 anunciouse que un musical satírico baseado na vida de Corbyn sería representado no Waterloo East Theatre de Londres a finais de ano. BBC News suxeriu que Corbyn the Musical: The Motorcycle Diaries "pode ser o primeiro espectáculo teatral escrito sobre un líder da oposición".

 Punto de vista político 
miniatura| Corbyn falando nun evento contra a guerra, abril de 2013
Corbyn estivo en contra da Private Finance Initiative (PFI) e apoiou unha taxa máis alta do imposto sobre a renda para os máis ricos da sociedade. Quere deter a evasión fiscal engadindo 1.000 millóns de libras esterlinas en HM Revenue and Customs.

Corbyn dixo que o Servizo Nacional de Saúde (NHS) debería ser de responsabilidade pública e "completamente administrado publicamente". É partidario do proxecto de lei de reintegro do NHS de 2015. Corbyn non apoia a iniciativa de financiamento privado.

Corbyn non apoiou o envío de tropas británicas para retomar as Illas Malvinas. Chamouno "un despilfarro nauseabundo de vidas e cartos".

Corbyn apoiou o matrimonio entre persoas do mesmo sexo e os dereitos LGBT. Corbyn votou a favor da Lei de matrimonio (parellas do mesmo sexo) de 2013, que permitía o matrimonio entre persoas do mesmo sexo en Inglaterra e Gales. É un ambientalista dende hai moito tempo e rexeita o fracking  e é partidario dos dereitos dos animais. Tamén apoia a renacionalización do sistema de trens do Reino Unido, para seren propiedade do goberno e non das empresas.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Gilbert, W Stephen (2015). 
 Cawthorne, Nigel (2015). CreateSpace. 

 Outros artigos 

 Cámara dos comúns do Reino Unido 
 Esquerda política  
 Política do Reino Unido
 Sindicalismo

Categoría:Activistas LGTB
Categoría:Ecoloxistas do Reino Unido
Categoría:Feministas do Reino Unido
Categoría:Ciclistas do Reino Unido
Categoría:Nados en 1949