Cesarea Marítima

Caesarea (; grego:  Kaisáreia), tamén coñecida como Cesarea Maritima ou Caesarea Palestinae, na época medieval e moderna coñeceuse como Qisarya (), e no Israel moderno como Keisaria (en hebreo: קיסריה), foi unha cidade antiga e medieval na chaira de Xaron na costa do Mediterráneo oriental, e máis tarde unha pequena aldea de pescadores. Durante séculos foi un importante centro intelectual da capital mediterránea e cultural de Palestina. Hoxe o sitio está incluído nun parque nacional israelí.

O sitio estableceuse por primeira vez no século IV a.C. como unha colonia fenicia e unha aldea comercial coñecida como Torre de Straton despois do gobernante de Sidón. Ampliouse no século I a.C. baixo o dominio asmoneo, e no 63 a.C., cando a República Romana anexou a rexión, declarouse cidade autónoma. Foi entón significativamente ampliada na época romana polo rei cliente de Xudea Herodes I, quen estableceu un novo porto e dedicou a cidade e o seu porto a Augustus como Cesarea.

Durante o primeiro período romano, Cesarea converteuse na sede dos procuradores romanos na rexión."Fundada nos anos 22-10 ou 9 a.C. por Herodes o Grande, preto da ruínas dunha pequena Estación naval fenicia chamada Torre de Estrato (Stratonos Pyrgos, Turns Stratonis), que floreceu entre os séculos III e I a.C. Este pequeno porto estaba situado na parte norte do sitio. Herodes dedicou a nova cidade e o seu porto (limen Sebastos) a César Augusto. Durante o período romano primitivo, Cesarea foi a sede do  procurador romano da provincia de Xudea. Vespasiano, proclamado emperador en Cesarea, elevouno ao rango de Colonia Prima Flavia Augusta, e máis tarde Alexandro Severo elevouno ao rango de Colonia Prima Flavia Augusta. "Metropolis Provinciae Syriae Palestinae". A. Negev, "CAESAREA MARITIMA Palestine, Israel" in: Richard Stillwell et al. (eds.), The Princeton Encyclopedia of Classical Sites (1976).Isaac, B.H., The Near East Under Roman Rule: Selected Papers (Brill, 1997), p. 15 Máis tarde converteuse na capital provincial da provincia romana de Xudea, Siria Palaestina romana e Palaestina Prima bizantina. A cidade estivo poboada durante os séculos I ao VI e converteuse nun importante centro primitivo do cristianismo durante o período bizantino. A súa importancia puido ter decaído a partir da conquista musulmá de 640 a principios da Idade Media.A literatura arqueolóxica da década de 1970 parecía favorecer o abandono total no século VII, pero esta visión foi corrixida con novas escavacións na década de 1980. Véxase , footnote 49. Despois de ser refortificada polos gobernantes musulmáns no século XI, foi conquistada polos Cruzados, que o fortaleceron e o converteron nun porto importante, e finalmente foi desprezado polos Mamelucos en 1265.

O nome latino Cesarea adoptouse ao árabe como  , unha pequena aldea de pescadores no antigo xacemento. Na guerra de Palestina de 1948 a súa poboación fuxiu antes ou foi expulsada polo grupo militante sionista Lehi e as súas casas demolidas. As ruínas da antiga cidade debaixo da aldea despoboada escaváronse nos anos 1950 e 1960 con fins arqueolóxicos, e en 1977, o xacemento incorporouse ao moderno municipio de Cesarea, que se atopa a 2 km do norte ao longo da costa dentro do distrito de Haifa de Israel, como atracción turística.Raban and Holum, 1996, p.  54

Nome
O nome latino Cesarea referíase a unha serie de cidades da rexión, en particular Cesarea preto do monte Hermón e Cesarea a capital de Capadocia. Aínda que o nome Cesarea foi frecuentemente usado só para o tema deste artigo, varios marcadores foron usados para diferenciar a localización destes outros lugares, estes inclúen "Palestina" ("de Palestina"), "Marítima" ("á beira do mar", Grego:  Parálios), "Sebaste" e "Stratonis". "Palestina" é o termo máis común usado nas fontes antigas, pero desde a creación de Israel en 1948 os historiadores adoitan utilizar o termo con menos frecuencia.

Historia
Antigüidade
Stratonos pyrgos (Torre de Estratón) fundado por Abdashtart I, ou Estratón I rei de Sidón (r. 365-352 a. C.). Estableceuse por primeira vez como colonia fenicia e vila comercial.

Períodos helenísticos e primeiros romanos
No ano 90 a.C., o gobernante xudeu Alexandre Janneo capturou a Torre de Straton como parte da súa política de desenvolvemento da industria da construción naval e a ampliación do reino asmoneo. A Torre de Straton seguiu sendo un asentamento xudeu durante dúas xeracións máis, ata que a zona pasou a ser dominada polos Romanos no 63 a.C., cando a declararon cidade autónoma.

Cidade herodiana de Cesarea (22 a.C. - 6 d.C.)
Cesarea construíuse na Xudea do Reino herodiano gobernado polos romanos baixo o mandato do rei cliente xudeu Herodes o Grande durante c. 22-10/9 a.C. preto das ruínas da pequena estación naval da Torre de Straton.


O sitio, xunto con toda Xudea, foi concedido por Roma a Herodes o Grande no ano 30 a. C."No ano 30 a.C. a aldea (fenicia) concedeuselle a Herodes, quen construíu un gran cidade portuaria no lugar, e chamouna "Cesarea" en honra ao seu patrón Octavio Augusto César... A cidade transformouse rapidamente nun gran centro comercial, e no ano 6 a.C. converteuse na sede do goberno romano en Palestina. Como Cesarea non tiña ríos nin fontes, a auga potable para a próspera cidade romana e bizantina traíase a través dun acueduto único de alto nivel, con orixe nas próximas fontes de Shuni, a uns 7,5 km. ao nordés de Cesarea. [...] Cesarea serviu de base para as lexións romanas que sufocaron a Gran Revolta que estalou no 66 a.C. [sic], e foi aquí onde o seu xeneral ao mando Vespasiano foi declarado César. Despois da destrución de Xerusalén, Cesarea converteuse na cidade máis importante do país. Pagáns, samaritanos, xudeus e cristiáns vivían aquí no séculos III e IV d.C.UNESCO tentative list:Caesarea A cidade pagá sufriu grandes cambios baixo Herodes, quen a renomeouna Cesarea en honra ao emperador romano, César Augusto. Cesarea foi coñecida desde entón como a capital administrativa, económica e cultural da provincia palestina.

No 22 a.C., Herodes comezou a construír un porto de profundidade chamado Sebastos (ver abaixo) e construíu almacéns, mercados, amplas estradas, baños, templos para Roma e Augusto e impoñentes edificios públicos.Crossan, 1999, p. 232 Herodes construíu o seu palacio nun promontorio que sobresale no mar, cunha piscina decorativa rodeada de stoás.

Cada cinco anos, a cidade acollía importantes competicións deportivas, xogos de gladiadores e producións teatrais no seu teatro con vistas ao mar Mediterráneo.

Construción do porto de Sebastos
O rei Herodes construíu os dous embarcadoiros do porto entre os anos 22 e 15 a. C.,Votruba, G., 2007, Imported building materials of Sebastos Harbour, Israel, International Journal of Nautical Archaeology 36: 325-335. e no 10/9 a.C. dedicou a cidade e o porto ao emperador Augusto (sebastos é grego para Augusto).Raban, A., 1992. Sebastos: the royal harbour at Caesarea Maritima - a short-lived giant, International Journal of Nautical Archaeology 21: 111-124.

O ritmo de construción foi impresionante tendo en conta o tamaño e complexidade do proxecto.Hohlfelder, R. 2007. "Constructing the Harbour of Caesarea Palaestina, Israel: New Evidence from ROMACONS Field Campaign of October 2005". International Journal of Nautical Archaeology 36:409-415. No seu apoxeo, Sebastos foi un dos portos máis impresionantes da súa época. Construíuse nunha costa que non tiña portos naturais e serviu como un importante porto comercial na antigüidade, rivalizando co porto de Cleopatra en Alexandría. Xosefo escribiu: "Aínda que a localización era desfavorable, [Herodes] enfrontou tan ben as dificultades que a solidez da construción non podía ser superada polo mar, e a súa beleza parecía rematada sen impedimentos."Holum, K. 1988. King Herod’s Dream: Caesarea on the Sea. New York: Norton.

Cando construíuse no século I a.C., o porto de Sebastos clasificouse como o maior porto artificial construído en mar aberto, con preto de 100.000 m2.George Menachery, 1987 en Kodungallur, City of St. Thomas, Azhikode, 1987, capítulo II nota 19 cita o artigo de National Geographic: Robert L. Hohlfelder, "Cesarea Maritima, Herod the Great's City on the Sea". The National Geographic, 171/2, febreiro de 1987, pp. 260-79.Hai 2000 anos, Cesarea Marítima acolleu barcos no seu porto chamado Sebastos. Presentando un deseño innovador e formigón hidráulico, esta proeza de construcción estableceu un estándar para os portos posteriores. Construíron unha obra monumental, unha cidade e un porto nunha costa inestable golpeada polas tormentas, nun lugar que carecía dun cabo ou baía protectora. O proxecto desafiou aos enxeñeiros máis cualificados de Roma. Bloques de formigón hidráulico, algúns de  ancoraron o espigón norte do porto artificial... Cesarea Marítima, rival de Alexandría no comercio oriental, cidade digna de ser nomeada polo patrón de Herodes, César Augusto, mestre do mundo romano, en vista da súa opulencia e magnificencia.Votruba, G. 2007. "Imported Building Materials of Sebastos Harbour, Israel". Revista Internacional de Arqueoloxía Náutica 36:325-335.

Os quebraondas estaban feitos de cal e puzolana, un tipo de cinza volcánica, colocada nun formigón submarino. Herodes importou máis de 24.000 m3 de puzolana da cidade de Puteoli, hoxe Pozzuoli en Italia, para construír os dous espigóns, o sur de 500 metros e o norte un de 275 metros de lonxitude.

Un envío deste tamaño requiriría polo menos 44 cargamentos de 400 toneladas cada un. Herodes tamén fixo extraer 12.000 m³ de pedra de kurkar local para facer cascallos e 12.000 m³ de slaked, cal rebaixada mesturada coa puzolana.

Os arquitectos tiveron que idear unha forma de colocar as estruturas de madeira baixo a auga para a colocación de formigón. Unha técnica consistía en bater táboas no fondo para facer unha caixa de madeira que se encheron gradualmente con cemento de puzolana. Non obstante, este método require que moitos mergulladores con martelos para fixar as táboas cara ao fondo e tamén grandes cantidades de puzolana. Outra técnica foi crear unha dobre cuberta que utilizouse para facer o espigón norte. En terra, os carpinteiros construían unha caixa sen base con vigas e armazóns que tiña dúas paredes dobres de madeira creando un interior estanco. Estas paredes dobres foron construídos cun desnivel de 23 centímetros entre acapa interior e a exterior. A estrutura de madeira sería enviada a unha posición concreta, o oco dos muros encheríase con puzolana provocando o afundimento da estrutura e as súas catro esquinas serían cravadas no fondo. Posteriormente, o interior da caixa, que carecía de base, encheríase por mergulladores con morteiro de cal e puzolana e con kurkar ata alcanzar o nivel do mar.Brandon, C., 1996, Cements, Concrete, and Settling Barges at Sebastos: Comparisons with Other Roman Harbor Examples and the Descriptions of Vitruvius, Caesarea Maritima: A Retrospective after Two Millennia, 25-40.

No espigón sur utilizouse a construción de barcaza. O lado sur de Sebastos estaba moito máis exposto que o norte, requirindo espigóns máis resistentes. En lugar de utilizar o método de dobre tablón recheo de cascallos, os arquitectos afundiron chalanas recheas de capas de formigón de puzolana e morteiro de area de cal. As gabarras eran semellantes ás caixas sen tapa, e foron construídas con xuntas de morza e espiga, a mesma técnica que se usaba nos barcos antigos, para garantir que permanecían estancas. As barcazas foron lastradas con 0,5 metros de formigón de puzolana e saíron flotando ata a súa posición. Con capas alternas, no interior da barcaza colocáronse a man formigóns a base de puzolana e cal para afundila e enchela ata a superficie.

Non obstante, houbo problemas subxacentes que levaron á súa desaparición. Os estudos dos núcleos de formigón dos moles demostraron que o formigón era moito máis débil que o formigón hidráulico de puzolana similar usado nos antigos portos italianos. Por razóns descoñecidas, o morteiro de puzolana non se adheriu tan ben aos cascallos kurkar como a outros tipos de cascallos utilizados nos portos italianos, a cal era de mala calidade e eliminouse da mestura polas fortes ondas antes de que puidese fraguar.

Ademais, atopáronse grandes grumos de cal nos cinco núcleos estudados en Cesarea, o que demostra que a mestura non se mesturaba a fondo. construído sobre unha liña de falla xeolóxica que percorre a costa. A acción sísmica pasou gradualmente factura aos quebraondas, o que provocou que se inclinaran cara a abaixo e se asentasen no fondo do mar no século I ou II.Reinhardt, E., Goodman, B., Boyce, J., Lopez, G., Hengstum, P., Rink, W., Mart, Y., Raban, A. 2006. "The Tsunami of 13 December A.D. 115 and the Destruction of Herod the Great’s Harbor at Caesarea Maritima, Israel." Geology 34:1061-1064.

Aínda que se descoñece se este tsunami simplemente danou ou destruíu completamente o porto, sábese que no século VI o porto estaba inservible e hoxe os pantaláns están a máis de 5 metros baixo a auga.Raban, A., 1992, Sebastos: the royal harbour at Caesarea Maritima - a short-lived giant, International Journal of Nautical Archaeology 21: 111-124.

Capital da provincia romana

Cando Xudea converteuse nunha provincia romana no ano 6 d.C., Cesarea substituíu a Xerusalén como a súa capital civil e militar e converteuse na residencia oficial dos seus gobernadores, como o Procurador romano Antonio Félix e oprefecto Poncio Pilato.A History of the Jewish People, H. H. Ben-Sasson editor, 1976, page 247: "Cando Xudea se converteuse nunha provincia romana [no 6 d.C., páxina 246], Xerusalén deixou de ser a capital administrativa do país. Os romanos trasladaron a residencia gobernamental e a sede militar a Cesarea. Así o centro  de goberno foi eliminado de Xerusalén, e a administración baseouse cada vez máis nos habitantes das cidades helenísticas de (Sebaste, Cesarea e outros)."

No século III, os sabios xudeus eximían a cidade da lei xudía, ou Halakha, xa que, por esta época, a maioría dos habitantes eran non xudeus.Safrai, 1994, p.  374 A cidade era principalmente un centro comercial que dependía do comercio.

Esta cidade é o lugar do descubrimento en 1961 da Pedra de Pilato, o único elemento arqueolóxico que menciona ao prefecto romano Poncio Pilato, por cuxa orde Xesús foi crucificado. p. 18. Studying the historical Jesus: evaluations of the state of current research by Bruce Chilton, Craig A. Evans 1998; , páx. 65 É probable que Pilato o utilizase como base, e só acudía a Xerusalén cando era necesario.Historical Dictionary of Jesus by Daniel J. Harrington, 2010; , páx. 32

A cidade foi descrita en detalle polo historiador xudeu romano do século I Flavio Xosefo.Jewish Antiquities XV.331ff; The Jewish War, I.408ff

Xosefo describe o porto tan grande como o do Pireo, o principal porto de Atenas. Restos dos principais edificios erixidos por Herodes así como da cidade medieval aínda son visibles hoxe en día, incluíndo a cidade cruzada, as murallas da cidade, a cidadela en ruínas rodeada polo mar e restos da catedral e unha segunda igrexa. Cesarea de Herodes creceu rapidamente, converténdose co tempo na cidade máis grande de Xudea, cunha poboación estimada de 125.000 habitantes nunha área urbana de .

Segundo Xosefo, Cesarea foi escenario no ano 26 d.C. dun acto importante de desobediencia civil para protestar contra a orde de Pilato de plantar estandartes de aguia no Monte do Templo de Xerusalén.Antiquities of the Jews XVII:III:1,2,3. The Jewish War II:IX:3.

O emperador Vespasiano elevou a súa condición de Colonia, co nome de Colonia Prima Flavia Augusta Caesarea.

Segundo Xosefo, o estalido da revolta xudía do 66 d.C. foi provocado polos gregos dunha casa de comerciantes de Cesarea que sacrificaban paxaros diante dunha sinagoga local.

No 70 d.C., despois de que a revolta xudía fose reprimida, alí celebráronse xogos para celebrar a vitoria de Tito. Moitos cativos xudeus foron levados a Cesarea; Kasher (1990) afirma que 2.500 cativos foron "matados en xogos de gladiadores".Kasher, Aryeh (1990) Jews and Hellenistic Cities in Eretz-Israel: Relations of the Jews in Eretz-Israel with the Hellenistic Cities During the Second Temple Period (332 BCE-70CE), Mohr Siebeck; , páx. 311

No ano 6 d.C. Cesarea converteuse na capital provincial da Provincia de Xudea, antes do cambio de nome a Siria Palaestina no 135, despois da Revolta de Bar Kokhba.Shimon Applebaum (1989) Judaea in Hellenistic and Roman Times: Historical and Archaeological Essays, Brill Archive; , páx. 123 Cesarea foi unha das catro colonias romanas de soldados veteranos romanos na rexión de Siria-Fenicia. p.  230

Cesarea menciónase no Mosaico de Rehob do século III, con respecto á súa poboación non xudía.

Período bizantino
Durante o período bizantino, Cesarea converteuse na capital da nova provincia de Palaestina Prima no 390. Como capital da provincia, Cesarea tamén era a sede metropolitana, con xurisdición eclesiástica sobre Xerusalén. cando foi reconstruída despois da destrución no ano 70. No 451, porén, o Concilio de Calcedonia estableceu Xerusalén como un patriarcado, con Cesarea como a primeira das súas tres sés metropolitanas subordinadas.

Cesarea foi a capital provincial durante os séculos V e VI. Caeu en mans da Persia sasánida na Guerra bizantino-sasánida de 602–628, no 614, e foi reconquistada por Bizancio en 625.

 Conquista árabe 
O Imperio Bizantino declinou no século VII, e Cesarea foi atacada polos persas sasánidas a principios deste século. No ano 638, a cidade, que era a capital da Palestina bizantina e un importante centro comercial e marítimo, foi tomada polos musulmáns, supostamente pola traizón dun tal Yousef, que dirixiu un grupo de soldados de Muawiyah a través dun "tunel segredo", quizais o extenso sistema de sumidoiros romano da cidade. O historiador persa al-Baladhuri, que é a fonte musulmá máis antiga sobre este feito, só afirma que a cidade foi "reducida". O bispo copto do século VII Xoán de Nikiû menciona "os horrores cometidos na cidade de Cesarea en Palestina".

 Etapa das cruzadas 
Baixo o dominio árabe conserváronse as murallas da cidade, pero dentro delas a poboación diminuíu e a agricultura estendeuse entre as súas ruínas. No século IX había moitos colonos francos, enviados alí polo emperador Carlomagno para facilitar as peregrinacións latinas. Cando  Balduino I tomou a cidade en 1101/2, durante a primeira cruzada, aínda era unha cidade moi rica. Xurdiu unha lenda que dicía que nel se descubrira o Santo Grial, sobre a que xirarían moitas historias nos dous séculos seguintes. A cidade foi reconstruída e fortemente fortificada polos cruzados. Creouse un señorío e foi un dos catro arcebispados dese reino. Os historiadores do século XIX elaboraron unha lista de 36 arcebispos latinos, desde 1101 ata 1496. O máis famoso destes arcebispos foi probablemente o patriarca Heraclio de Auvernia.

Saladino reconquistou a cidade en 1187, foi reconquistada polos cruzados en 1191 e, finalmente, volvérona a perder en 1265 ante os mamelucos, quen, como adoitaban facer nas cidades costeiras que pertenceran aos cruzados, arrasaron todas as fortificacións para asegúrarse de que ninguén loitaría por iso. A cidade deixou de albergar o arcebispo e patriarca de Cesarea en Palestina, aínda que a Igrexa católica aínda considera a cidade unha sé na actualidade. Ignatius Samaan, bispo auxiliar en Venezuela da arquidiocese de México. Desde 1965, o xefe católico desa sé e da igrexa de Melquite é Hilarion Capucci.

Período mameluco
Durante o período Mameluco, as ruínas da antiga Cesarea e da cidade fortificada dos cruzados estaban deshabitadas.Kenneth G. Holum, "The Archaeology of Caesarea Maritima", in Bart Wagemakers, ed., Archaeology in the 'Land of Tells and Ruins': A History of Excavations in the Holy Land Inspired by the Photographs and Accounts of Leo Boer (Oxford: Oxbow Books, 2014), 182-201.

Al-Dimashqi, escribindo arredor de 1300, sinalou que Kaisariyyah pertencía ao Reino de Ghazza (Gaza).

Período otomán

Cesarea pasou a formar parte do Imperio Otomán en 1516, xunto co resto do Levante, e permaneceu baixo o dominio otomán durante catro séculos.

En 1664, menciónase un asentamento formado por 100 familias marroquís e 7–8 xudías.Roger, 1664; cited in Ringel 1975, 174; cited in Petersen, 2001, p.129 No século XVIII volveu declinar.Petersen, 2001, p. 129 

En 1806, o explorador alemán Seetzen viu "Káisserérie" como unha ruína ocupada por algúns pescadores pobres e as súas familias.Seetzen, 1854, vol 2, pp. 72–73. Alt: Seetzen, Ulrich Jasper: Ulrich Jasper Seetzen's Reisen durch Syrien. p. 80

En 1870, Victor Guérin visitouna.Guérin, 1875, pp. 321–339

Qisarya otomán tardío
A aldea de Qisarya () foi asignada en 1880 a Bushnak (bosníaco) inmigrantes de Bosnia.Oliphant, 1887, p.  182 Os bosníacos emigraran á zona despois de que a Bosnia otomá fose ocupada por Austria-Hungría en 1878 Segundo Roy Marom,Cincuenta familias de refuxiados bosníacos, na súa maioría procedentes de Mostar, o principal centro urbano de Bosnia e Hercegovina, instaláronse entre as ruínas de Cesarea, renomeándoa co nome árabe de Qisarya. Usando a antiga cachotaría atopada no lugar, os colonos construíron unha cidade moderna con aloxamentos espazos e rúas amplas que se cruzan, segundo os planos urbanos tradicionais de Bosnia. A cidade tiña dúas mesquitas, un Caravanserai, un Mercado, unha residencia para o mudir, un porto e oficinas de Aduanas. Qisarya atraeu altos funcionarios bosníacos que estableceron propiedades preto de Qisarya. A cidade foi declarada sede dunha mudirieh (unha división administrativa menor). Unha lista de poboación de aproximadamente 1887 amosaba que Cesarea tiña 670 habitantes, ademais de 265 musulmáns, que eran sinalados como "bosníacos". Schumacher, 1888, p. 181

Petersen, visitando o lugar en 1992, observou que as casas do século XIX estaban construídas en bloques, xeralmente dun piso (a excepción da casa do gobernador). Algunhas casas no lado oeste da aldea, preto do mar, sobreviviron. Había varias mesquitas na vila no século XIX, pero só unha ("A mesquita bosníaca") sobreviviu. Esta mesquita, situada no extremo sur da cidade, xunto ao porto, descríbese como un simple edificio de pedra con tellado de tella vermella e minarete cilíndrico. En 1992 utilizouse como restaurante e tenda de agasallos.Petersen, 2001, pp. 129 -130

 Mandato británico de Palestina 

No censo de Palestina de 1922, realizado polas autoridades do Mandado Británico, de Cesarea tiña unha poboación de 346 habitantes, 288 musulmáns, 32 cristiáns e 26 xudeus,Barron, 1923, Table XI, Sub-district of Haifa, p. 34 onde os cristiáns eran 6 ortodoxos, 3 ortodoxos sirios, 3 católicos romanos, 4 melquitass, 2 católicos sirios e 14 maronitas.Barron, 1923, Table XVI, p. 49 A poboación aumentara no censo de 1931 a 706, 19 cristiáns, 4 drusos e 683 musulmáns, cun total de 143 casas.Mills, 1932, p. 95

Un asentamento xudeu, Kibutz Sdot Yam, estableceuse a  ao sur da cidade musulmá en 1940.

A aldea musulmá diminuíu en importancia económica e moitos dos habitantes musulmáns de Qisarya marcharon a mediados da década de 1940, cando os británicos ampliaron os Ferrocarrís de Palestina que pasaron por alto o porto de pouco calado. Qisarya tiña unha poboación de 960 en Estadísticas de 1945, coa composición da poboación de Qisarya 930 musulmáns e 30 cristiáns en 1945.Government of Palestine, Department of Statistics. Village Statistics, April, 1945. Quoted in Hadawi, 1970, p. 49 Department of Statistics, 1945, p.14 En 1944/45 un total de 18 dunums de terras da aldea musulmá utilizáronse para cultivar cítricos e plátanos, 1.020 dunums foron utilizados para cereais, mentres que 108 dunums foron regados ou utilizados para hortas,Khalidi, 1992, p. 183Government of Palestine, Department of Statistics. Village Statistics, April, 1945. Quoted in Hadawi, 1970, p. 91 mentres que 111 dunams foron terreos (urbanos) construídos.Government of Palestine, Department of Statistics. Village Statistics, April, 1945. Quoted in Hadawi, 1970, p. 141

Guerra Civil de 1947–48
A Guerra Civil comezou o 30 de novembro de 1947. En decembro de 1947, un notable da aldea, Tawfiq Kadkuda, achegouse aos xudeus locais nun esforzo por establecer un acordo de non belixerancia.Morris, 2004, p. 92 O 31 de xaneiro de 1948 un ataque do grupo Lehi a un autobús que saía de Qisarya, no que morreron dous persoas e resultaron feridas outras seis, precipitou a evacuación da maior parte da poboación, que fuxiu cara á achegada al-Tantura.Morris, 2004, p. 130 A Haganah ocupou entón a aldea porque a terra era propiedade da Asociación de Colonización Xudía de Palestina e, temendo que os británicos os obrigasen a marchar, decidiron demoler as casas. Isto fíxose entre o 19 e o 20 de febreiro, despois de que os residentes restantes fosen expulsados e as casas fosen saqueadas. Segundo Benny Morris, a expulsión da poboación tiña máis que ver coa inmigración ilegal xudía que coa guerra civil en curso.Morris, 2008, pp. 94–95. No mesmo mes os beduínos 'Arab al Sufsafi e Saidun, que habitaban as dunas entre Qisarya e Pardes abandonaron a zona.Morris, 2004, p. 129

O historiador palestino Walid Khalidi describiu os restos da aldea en 1992: "A maioría das casas foron demolidas. O lugar escavouse nos últimos anos, en gran parte por equipos italianos, estadounidenses e israelís, e converteuse nunha zona turística. A maioría das poucas casas que quedan son agora restaurantes, e a mesquita da vila converteuse nun bar."Khalidi, 1992, p.184

Estado de Israel
En 1952, estableceuse a cidade xudía de Cesarea preto das ruínas da cidade vella, que en 2011 incorporáronse ao recentemente creado Parque Nacional de Cesarea.

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas
Jewish Encyclopedia: Cæsarea by the Sea
PBS Frontline – Caesarea
Archaeology of Caesarea
Photo gallery of Caesarea
Photo gallery of Caesarea
 Gavriel Solomon, Caesarea National Park: Conservation Maintenance, Israel Antiquities Authority Site - Conservation Department
Photos of Caesarea at the Manar al-Athar photo archive

Categoría:Roma