Tifloloxía

miniatura|Na Domus, un dos museos científicos da Coruña, varios módulos contan con expositores táctiles para o goce de persoas cegas ou con alta discapacidade visual.
A tifloloxía é un campo interdisciplinar e unha disciplina científica dentro da defectoloxía, que se ocupa do estudo da lexislación, do desenvolvemento e rehabilitación de persoas cegas e deficientes visuais. Aínda que orixinalmente estaba enfocado só nas persoas totalmente invidentes, o seu compromiso ampliouse para incluír persoas con discapacidade visual. Así, a tifloloxía hoxe trata os problemas de todas as persoas con discapacidade visual, independentemente do seu grao de discapacidade.Stanika Dikić. Tiflologija - Belgrado: Ideaprint, 1997 (Belgrado :Voyager). - 219 p. (en serbio) 

 Etimoloxía 
miniatura|Na vila de Castelo de Vide, distrito de Portalegre, Alentexo, recuperouse un edificio defensivo do século XVII (na imaxe, ao fondo) para emprazar o Museu de Tiflologia - Centro de Experiência Viva.
A palabra "tifloloxía" deriva do grego antigo "τυφλός" (typhlós), que significa "cego", e "λόγος" (lógos), que se traduce como "estudo" ou "coñecemento". Por conseguinte, a tifloloxía literalmente significa "estudo da cegueira". Aplícase a mesma raíz en tiflopedagoxía.

 Historia 
A historia da tifloloxía remóntase a séculos atrás, cando varias abordaxes foron desenvolvidas para axudar as persoas con discapacidade visual. Con todo, foi a partir do século XX que houbo un avance significativo nos métodos e tecnoloxías utilizadas.

Co desenvolvemento de recursos como a escrita en Braille e a creación de escolas para cegos, o acceso á educación e á información tornouse máis viábel. Ao longo do tempo, novas técnicas e tecnoloxías foron xurdindo, ampliando aínda máis as posibilidades de inclusión e independencia para as persoas con discapacidade visual.

 Desenrolo 
A ciencia tipolóxica moderna está en desenvolvemento e afondamento constante, a través de moitas ciencias tipolóxicas como a tipoloxía, a psicoloxía dos cegos e deficientes visuais, os métodos de tipoloxía educativa, os métodos de tipoloxía clínica, a orientación profesional dos deficientes visuais, o diagnóstico da tipoloxía e a peripatoloxía.Eškirović, B., & Vučinić, V. [2009]. Tiflologija i tiflopedagogija - susreti i razilaženja. Specijalna edukacija i rehabilitacija, (1—2), 103-121.

Como parte da ciencia defectolóxica, a tipoloxía inclúe:

 Principios xerais da rehabilitación defectolóxica
 Procedementos defectolóxicos específicos do ensino educativo
 Rehabilitación de persoas cegas e deficientes visuais.
miniatura|Traballadora no Blind Works Progress Administration (WPA) de Marion County, Indianapolis, Indiana.
Para superar con éxito numerosos problemas no seu traballo, a tipoloxía está directamente relacionada coa pedagoxía xeral, a didáctica, a psicoloxía pedagóxica e do desenvolvemento, así como con algunhas disciplinas médicas. 

Usando a teoría defectolóxica como punto de partida, a tipoloxía vincula principalmente a súa práctica a:

 Socioloxía: Consideración do desenvolvemento das persoas con trastornos bio-psico-sociais;
 Pedagoxía para conectar coa teoría da crianza e educación de cegos e deficientes visuais e a súa aplicación na práctica
 Psicoloxía, Psiquiatría e Neuroloxía dos cegos e deficientes visuais, que explica e investiga os procesos que conducen á deterioración da visión
 Oftalmoloxía para investigar as causas que conducen ás deficiencias visuais orgánicas e funcionais.

 Metas e obxectivos 
Os obxectivos e tarefas da tipoloxía pódense clasificar en dous grupos: problemas básicos e tarefas especiais.
Problemas básicos de tipoloxía Tarefas especiais de tipoloxía Explicación da tipoloxía dos trastornos da función visual
 Investigar as condicións para o bo desenvolvemento das persoas cegas e deficientes visuais co obxectivo da súa integración, unha adecuada orientación profesional e socialización.
 Estudo de condicións e formas de compensación, corrección e rehabilitación de funcións da visión insuficientemente desenvolvidas. Elaboración de métodos de detección precoz da deficiencia visual co fin de incluír a estes nenos de forma oportuna no proceso de rehabilitación; aplicación adecuada e descubrimento de novos procedementos diagnósticos
 Suxerir formas organizativas de tratamento de persoas cegas e deficientes visuales de acordo coa etioloxía da idade da discapacidade visual e as características individuais destas persoas.
 Estudar e propoñer un sistema de orientación e formación profesional para ocupacións existenciais.

 Áreas de actuación 
A tifloloxía dedícase ao estudo e desenvolvemento de técnicas, recursos e dispositivos para facilitar a inclusión e a independencia das persoas con discapacidade visual parcial ou total. Busca proporcionar oportunidades iguais de acceso á información, educación, cultura e tecnoloxía para as persoas cegas ou con baixa visión. A tifloloxía abrangue diversas áreas de actuación, algunhas das cales inclúen:

 Educación inclusiva 
A tifloloxía desempeña un papel fundamental na promoción da educación inclusiva para as persoas cegas ou con baixa visión. Iso implica a adaptación de materiais educativos en formatos accesíbeis, como libros en Braille, audiolibros e recursos dixitais. Ademais, desenvólvense técnicas e estratexias específicas para axudar na aprendizaxe e na participación dos estudantes con discapacidade visual.

 Tecnoloxías de asistencia 
A tecnoloxía ten un impacto significativo na vida das persoas con discapacidade visual. A tifloloxía busca desenvolver e mellorar tecnoloxías asistivas, como lectores de pantalla, software de recoñecemento de voz, dispositivos de ampliación de texto, entre outros. Estas tecnoloxías proporcionan acceso á información, comunicación e interacción coa contorna.

 Orientación e mobilidade 
A orientación e mobilidade son áreas esenciais para a autonomía e independencia das persoas con discapacidade visual. A tifloloxía ofrece formación e técnicas para mellorar as habilidades de locomoción, como o uso do bastón branco, o recoñecemento de sons e o desenvolvemento de estratexias de desprazamento seguro.

 Accesibilidade cultural 
Garantir o acceso á cultura é un dos principios fundamentais da tifloloxía. Para promover a inclusión cultural das persoas con discapacidade visual, desenvólvense estratexias e recursos que lles permiten participar plenamente de actividades culturais. Algunhas medidas inclúen a audiodescrición de obras de teatro, películas e exposicións, a creación de maquetas táctiles que representen monumentos e obras de arte, e a adaptación de libros e materiais educativos en formatos accesíbeis.
 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Stanika Dikić (1997) Tiflologija. Belgrado: Voyager. Ideaprint.
 Ermakov, V.P., Jakunin, G.A. (2000) Osnovy tiflopedagogiki - Razvitie, obučenie i vospitanie detej s narušenijami zrenija. Moscova: Gumanitarnyj izdatel'skij centr Vlados ("Desenvolvemento, formación e educación de nenos con trastornos do desenvolvemento").
 Teskeredžić A., Tulumović Š. Biotičke osnove vidnog analizatora. Tuzla: OFF-SET, 2013. ("Fundamentos bióticos do analizador visual").

 Outros artigos 

 Braille
 Discapacidade 
 Educación para cegos e deficientes visuais 
 ONCE
 Visión

 Ligazóns externas 

 Definición extensa (en portugués)
 Museo da Tiflologia en Castelo de Vide (en portugués)

Categoría:Discapacidade
Categoría:Atención educativa das discapacidades sensoriais
Categoría:Disciplinas académicas