Castelo de San Pedro de la Roca

O Castelo de San Pedro de la Roca (tamén coñecido polo título menos formal de Castelo do Morro ou Castelo de San Pedro da Roca) é unha fortaleza. na costa da cidade Cubana de Santiago de Cuba. A uns 10 km ao suroeste do centro da cidade, ten vistas á baía. A fortaleza declarouse Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1997, citada como o exemplo mellor conservado e máis completo da arquitectura militar hispanoamericana.

Historia

Deseño inicial
No lugar construíuse un ravelin e unha batería de artillaría entre 1590 e 1610, para protexer a cidade de Santiago de Cuba. Un forte máis grande deseñouse a principios do século XVII por Battista Antonelli (tamén coñecido como Juan Battista Antonelli), membro dunha familia milanesa de enxeñeiros militares, en nome do gobernador da cidade, Pedro de la Roca de Borja, como defensa contra as incursións dos piratas. O deseño de Antonelli adaptouse á localización da fortaleza nos lados empinados do promontorio (o morro do que recibe o nome da fortaleza) que chega á baía. Construído nunha serie de terrazas, había catro niveis principais e tres grandes baluartes para albergar a artillaría. As subministracións entregaríanse por mar e despois almacenados no grande almacén, que se cortaba directamente na rocha, ou transportados ata o nivel superior que albergaba a cidadela. A construción da cidadela levou 62 anos, comezando en 1638 e rematando finalmente en 1700, aínda que os traballos na fortificación foron espasmódicos, e outros exemplos da súa obra pódense ver alí nos castelos xemelgos de Fuerte del Cojimar e Torreón de la Chorrera (Fuerte de Santa Doratea de Luna de Chorrera). Algunhas das estruturas da fortificación anterior incorporáronse posteriormente á estrutura principal.

Máis construción
O medo aos ataques piratas estaba ben fundamentado. Mentres a fortaleza aínda se estaba construíndo en 1662, os piratas ingleses baixo a dirección de Christopher Myngs tomaron o control de Santiago durante dúas semanas. Durante a súa estancia, destruíron parte da fortificación e capturaron a artillaría. Despois da súa marcha, o goberno español ordenou a reconstrución da parte danada da fortaleza e elevou a guarnición a 300 homes. Entre 1663 e 1669 os enxeñeiros Juan Císcara Ibáñez, Juan Císcara Ramirez e Francisco Pérez traballaron na reparación dos danos e na mellora das fortificacións, reforzando os flancos e construíndo un nova plataforma de artillaría. En 1678 frustrou o ataque dun escuadrón francés e en 1680 resolveu outro ataque de 800 homes dirixidos por Franquesma, o segundo ao mando dos filibusteiros das Antillas.

Entre 1675 e 1692 a fortaleza foi danada por unha serie de terremotos e tivo que ser reconstruída baixo a dirección de Francisco Pérez entre 1693 e 1695. Entre 1738 e 1740, o enxeñeiro Antonio de Arredondo realizou máis traballos, ampliou a cidadela e rematou algunhas das plataformas inacabadas, con Juan Martín Cermeño e Francisco Calderín realizando os últimos cambios na estrutura despois de que esta fose novamente danada polos terremotos entre 1757 e 1766.

En 1775, o medo aos ataques diminuíu, e as partes da fortaleza coñecidas como a Roca e a Estrela (la Estrella) convertéronse en prisión para presos políticos, aínda que o resto da fortaleza continuou servindo como base militar. Foi de novo utilizada como fortaleza en 1898 cando a frota dos Estados Unidos atacou Santiago de Cuba durante a Guerra hispano-estadounidense.

Durante o século XX o castelo caeu en mal estado, pero restaurouse durante a década de 1960 por Francisco Prat Puig.

 Galería 

Notas

Véxase tamén

Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade en Cuba

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Cuba