Valle de los Ingenios

O Valle de los Ingenios, tamén chamado Val dos Muíños de Azucre ou Val dos Enxeños, é unha serie de tres vales interconectados arredor de 12 km. nas aforas de Trinidad, Cuba. Os tres vales, San Luis, Santa Rosa e Meyer, foron un centro de produción de azucre desde finais do século XVIII ata finais do século XIX. No cumio da industria en Cuba había máis de cincuenta muíños de cana de azucre en funcionamento nos tres vales, con máis de 30.000 escravos traballando nos muíños e nas plantacións de cana de azucre que as rodeaban.

En 1988, Valle de los Ingenios e a veciña Trinidad foron declarados Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, polo seu testemuño sobre a industria do comercio de azucre primitivo. Toda a área abrangue 270 km² e inclúe os sitios de máis de 70 antigos muíños de azucre.

Descrición xeral
A produción de azucre foi unha industria importante para Cuba desde o primeiro asentamento dos españois, que introduciron a cana de azucre na illa en 1512, e o comercio desta mercadoría enriqueceu Trinidad e os seus arredores. A illa converteuse no principal produtor mundial de azucre a finais dos séculos XVIII e XIX, cando a produción de azucre era a principal industria. O clima e o solo eran perfectos para o cultivo da cana de azucre, e os bos portos e as conexións interiores facilitaron o transporte e a exportación do azucre refinado. Para evitar que o azucre se estropease, foi necesario un transporte rápido e, para iso, estableceuse unha liña ferroviaria especial polo val a finais da década de 1880, que conectaba o Valle de los Ingenios con Trinidad e o porto. en Casilda, a 6 km. de Trinidad, na costa. Os vales están provistos de auga por varios ríos, entre eles o río Agabama, o río Caracusey, o río de Ay e o río Tayaba.

Debido á virtual extinción dos cubanos nativos polo contacto coas enfermidades traídas polos colonos europeos e o desgaste polo seu mal trato como escravos, os propietarios de plantacións españois decidiron importar africanos para traballar como escravos en Cuba. os campos de cana de azucre e nos muíños. A abolición da escravitude polos españois en 1820 dificultou a práctica da importación de escravos, pero non foi ata as Guerras da Independencia do século XIX cando o dominio económico da zona chegou ao seu fin, xa que moitos dos muíño de azucre foron abandonados ou quedaron deteriorados.

Aínda que a maioría dos muíños de azucre están en ruínas, nalgúns sitios perduran estruturas intactas, entre elas Guachinango, onde permanece a casa da plantación, e a plantación de Manaca Iznaga, onde se atopa a casa do propietario, unha torre e algúns barracones, as vivendas orixinais dos escravos, seguen en pé. Aínda que os barracones son hoxe utilizados como vivendas e están en mal estado, a casa (que foi reconvertida en restaurante) e a "Torre Iznaga" están ben conservadas.

A torre de 45 metros construíuse nalgún momento en 1816 polo propietario, Alejo María Iznaga y Borrell.Jorge Iznaga.  ALEJO MARIA IZNAGA BORRELL Iznaga Genealogy (IZNAGA - 1420 - Present), consultado o 5 de decembro de 2012. Segundo os expertos, a campá que antes colgaba no alto da torre anunciaba o inicio e a fin da xornada de traballo dos escravos, así como os horarios de oración á Santa Virxe pola mañá, o mediodía e a tarde. Tamén utilizábase para facer sonar unha alarma en caso de incendio ou fuga de escravos. A altura e magnificencia da torre serviron para mostrar o poder de Iznaga sobre os seus escravos e a súa estatura na industria do azucre e na sociedade local, noutro tempo foi a estrutura máis alta de Cuba. Un fito recoñecido da rexión, a Torre Iznaga testemuña a florecente cultura material da zona no período colonial español.
A campá grande descansa agora ao pé da torre.

Galería

Notas

Véxase tamén

Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade en Cuba

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Cuba