Gens Quincia

A gens Quincia foi un conxunto de familias da Antiga Roma de orixe patriciaSmith (1870) vol. III, p. 633 que compartían o nomen Quincio. A finais do período republicano, apareceron as primeiras familias de orixe plebea. Segundo Plinio o Vello, os membros da gens Quincia, incluídas as mulleres, non levaban adornos de ouro.Plinio o Vello, Naturalis Historia, XXXIII. 1. s. 6.Smith (1870) vol. III, p. 634

 Historia 
A gens Quincia foi unha das casas orixinarias de Alba Longa levadas a Roma por Tulio Hostilio e incluídas por el no patriciado. Foi por tanto, unha das gentes minores. O nomen Quincio era un patronímico baseado no praenomen Quintus, que debe pertencer a algún antepasado da gens. A ortografía Quintius foi común en tempos posteriores, pero Quinctius era a forma máis antiga e correcta, que figura nas moedas e nos Fasti Capitolini.George Davis Chase, "The Origin of Roman Praenomina", in Harvard Studies in Classical Philology, vol. VIII (1897).

Ao longo da historia da República, os seus membros obtiveron a miúdo os máis altos cargos no estado e produciron algúns homes importantes durante o período imperial. Durante os corenta anos posteriores á expulsión dos reis non se mencionan os Quinctius; O primeiro en obter o consulado foi Tito Quincio Capitolino Barbato no 471 a.C., pero dende este ano, o seu nome aparece constantemente nos Fasti.Smith (1870) vol. III, pp. 633-634Tito Livio, Ab Urbe Condita, i. 30.Barthold Georg Niebuhr, History of Rome, ii. 291, 292.

Como outras familias patricias, en tempos posteriores, tamén houbo Quincios plebeos. Algúns destes puideron ser descendentes de libertos da gens, ou de patricios Quincio que voluntariamente se achegaron á plebe. Tamén poderían ser persoas alleas que chegaron a compartir o mesmo nomen. 

 Praenomina usados pola gens 
Os principais praenomina usados polos Quincios eran Lucio e Tito. A familia tamén usou os nomes Caio, Cesón, Cneo e Quinto. Outros praenomina poden ser usados polos Quincios plebeos.

 Ramas e cognomina da gens 
As tres grandes familias patricias da gens Quincia levaban os cognomina Capitolino, Cincinato e Flaminino. Xunto a estes, atopamos a Quincio con Ata, Claudo, Crispino, Scapula, Hirpino e Trogo. Algúns membros da gens non levaban o cognomen. O único cognomen que aparece nas moedas é Crispino Sulpiciano, durante a época de Augusto.Joseph Hilarius Eckhel, Doctrina Numorum Veterum, v. 291.

 As pólas máis antigas da gens, que levaban os cognomina Capitolino e Cincinato, puideron xurdir de dous irmáns, Tito Quincio Capitolino Barbato, seis veces cónsul, e Lucio Quincio Cincinato, dúas veces ditador, dúas das máis grandes figuras da súa época.

 O cognomen Capitolino deriva do outeiro Capitolino, un dos famosos sete outeiros de Roma.Smith (1870), Vol. I, p. 603 ("Capitolinus")
 O agnomen Barbato desta familia significa barbudo.Chase (1897), p. 110
 Cincinato refírese a alguén con cabelo fino e rizado, como o agnomen Crispino, que pertenceu aos posteriores Capitolinos.
 Flaminino probablemente derive do flamen, que tamén deu orixe á gens Flaminia. Pode significar que un antepasado era un flamen, ou quizais un servo de flamen.Chase (1898), p. 112 Esta familia aparece por primeira vez na historia durante a Segunda guerra púnica e seguiu sendo unha familia destacada durante o século seguinte.Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology, William Smith, Editor.

Algúns dos Quinctius levaron varios cognomina, Cincinato e Capitolino; os homes de ámbalas dúas familias tamén levaban o cognomina Peno. Segundo Isidoro, isto tiña o significado de forte: pennum antiqui acutum dicebant.Isidoro de Sevilla, Etimoloxías, XIX. 19. Alternativamente, o nome puido estar relacionado con penna (co significado de pluma ou ala).D.P. Simpson, Cassell's Latin & English Dictionary (1963).

 Membros destacados da gens 

 Quincios Capitolinos 

 Tito Quincio Capitolino Barbato, cónsul no 471,Broughton (1951), vol. I, p. 30. 468,Broughton (1951), vol. I, p. 32. 465,Broughton (1951), vol. I, p. 33. 446,Broughton (1951), vol. I, p. 51. 443Broughton (1951), vol. I, p. 53. e 439 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 56.
 Tito Quincio Capitolino Barbato, cónsul no 421 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, IV. 43.Broughton (1951), vol. I, p. 69.
 Tito Quincio Capitolino Barbato, tribuno consular no 405 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, IV. 61.Zonaras, Epitome Historiarum, vii. 20.Broughton (1951), vol. I, p. 80.
 Tito Quincio Capitolino, tribuno consular no 385 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 101. e magister equitum no mesmo ano co ditador Aulo Cornelio Coso.Livio, Ab Urbe Condita, VI. 11.
 Tito Quincio Peno Capitolino Crispino, ditador no 361 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 119. e cónsul no 354Broughton (1951), vol. I, p.124. e 351 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 127.
 Cneo Quincio Capitolino, ditador clavi figendi causa no 331 a.C.O seu nome aparece como "Quintílio" en Tito Livio, aparentemente un erro, pois "Cneu" non era un prenome utilizado polos Quintílios.Fasti CapitoliniLivio, Ab Urbe Condita, VII. 18.Broughton (1951), vol. I, p. 143.
 Tito Quincio Peno Capitolino Crispino, cónsul no 208 a.C., con Marco Claudio Marcelo, durante a Segunda guerra púnica; ferido preto de Taranto, morreu cara  final do ano.Broughton (1951), vol. I, pp. 289-290
 Lucio Quincio Crispino, pretor no 186 a.C., estvo na Hispania Citerior.Münzer, Römische Adelsparteien und Adelsfamilien, p. 117Broughton (1951), vol. I, p. 371.
 Tito Quincio (Peno Capitolino) Crispino Sulpiciano, cónsul no 9 a.C.Fasti Capitolini.

 Quincios Cincinatos 

 Lucio Quincio Cincinato, cónsul no 460 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 37 e ditador no 458Broughton (1951), vol. I, p. 39 e 439 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 56
 Cesón Quincio Cincinato, fillo do ditador, morreu no exílio.
 Lucio Quincio Cincinato, tribuno consular no 438,Broughton (1951), vol. I, p. 57 425Broughton (1951), vol. I, p. 67 e 420 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 70 e magister equitum no 437 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, IV. 16, 17, 35, 44.Diodoro Sículo, Bibliotheca Historica, xii. 38, xii. 81.Broughton (1951), vol. I, p. 59
 Tito Quincio Cincinato Peno, cónsul no 431Broughton (1951), vol. I, p. 63 e 428 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 65 e tribuno consular no 426 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 66
 Quinto Quincio Cincinato, tribuno consular no 415Broughton (1951), vol. I, p. 74 e 405 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, IV. 49, 61.Diodoro Sículo, Bibliotheca Historica, xiii. 34, xiv. 17.
 Tito Quincio Cincinato Capitolino, tribuno consular no 388Broughton (1951), vol. I, p. 98 e 384 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 102 e ditador no 380 a.C.
 Lucio Quincio Cincinato, tribuno consular no 386,Broughton (1951), vol. I, p. 100 385Broughton (1951), vol. I, p. 101 e 377 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, VI. 6, 32, 33.Diodoro Sículo, Bibliotheca Historica, xv. 25, 28, 61.
 Caio Quincio Cincinato, tribuno consular no 377 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, VI. 32.
 Quinto Quincio Cincinato, tribuno consular no 369 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, VI. 36.
 Tito Quincio Peno Cincinato Capitolino, tribuno consular no 368 a.C. e magister equitum no 367 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, VI. 38, 42.Diodoro Sículo, Bibliotheca Historica, xv. 78.

 Quincios Claudos 

 Cesón Quincio Claudo, cónsul no 271 a.C.Fasti Capitolini.Cassiodoro, Chronica, 354.Broughton (1951), vol. I, p. 198

 Quincios Flamininos 

 Cesón Quincio Flaminino, un dos duúnviros responsables da construción do Templo da Concordia no 216 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, XXII. 33.Smith (1870) vol. III, p.161
 Lucio Quincio Flaminino, elixido augur no 212 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, XXV. 2.
 Lucio Quincio Flaminino, xeneral que estivo baixo o mando do seu irmán, Tito, na Segunda guerra macedónica contra Filipo V de Macedonia e cónsul no 192 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 350
 Tito Quincio Flaminino, cónsul no 198 a.C.Broughton (1951), vol. I, p. 330 e censor no 189 a.C.;Broughton (1951), vol. I, p. 360 derrotou Filipo V de Macedonia na batalla de Cinoscéfalos.
 Caio Quincio Flaminino, pretor peregrino no 177 a.C.Livio, Ab Urbe Condita, XLI. 12.
 Tito Quincio Flaminino, embaixador na corte de Cótis, rei de Tracia, no 167 a.C.; elixigo augur no mesmo ano.Livio, Ab Urbe Condita, XLI. 43, XLV. 42, 44.
 Tito Quincio Flaminino, cónsul no 150 a.C.Cícero, Cato Maior de Senectute, 5, Epistulae ad Atticum, xii. 5.Plinio, Historia Natural VII. 36.
 Tito Quincio Flaminino, cónsul no 123 a.C.

 Outros 

 Décimo Quincio, de nacemento obscuro, gañara unha gran reputación militar e comandou a mariña romana en Tarento no 210 a.C. durante a Segunda Guerra Púnica e morreu na Batalla de Sapriporte no mesmo ano.Livio, Ab Urbe Condita, XXVI. 39.
 Tito Quincio Trogo, acusado polo cuestor Marco Serxio.Marco Terencio Varrón, De Lingua Latina libri XXV, VI. 90-92, ed. Müller.
 Tito Quincio Ata, poeta cómico romano († 77 a. C.).
 Publio Quincio, defendido por Cicerón na súa primeira grande oración, Pro Quinctio, no 81 a.C.Cícero, Pro Quinctio.
 Lucio Quincio, pretor no 67 a.C., adversario da constitución de Sila e rival de Lúculo.
 Tito Quincio Escápula, aliado de Pompeio durante a Guerra Civil de César.
 Quincio Hirpino, amigo do poeta Horacio.Horacio, Carmina II. 11, Epistulae, I. 16.
 Tito Quincio Crispino Sulpiciano, cónsul no 9 a.C.Syme (1989), p. 57
 Publio Quincio Escápula, mencionado por Plínio, o Vello, como alguén que falecera dun mal súbito.Plinio, o Vello, Naturalis Historia, VII. 53, s. 54.
 Caio Quincio Ático, cónsul sufecto no 69.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 







Categoría:Gens Quincia