Bugatti Type 59

O Bugatti Type 59 é un coche de competición producido polo fabricante de automóbiles francés Bugatti e activo na competición entre 1933 e 1939 ademais dalgunhas aparicións esporádicas nas primeiras competicións da posguerra.

 Historia e características 
O Tipo 59 naceu como a última evolución daqueles modelos de carreiras que, especialmente na década de 1920 do século pasado, fixeron famoso a Bugatti en todo o mundo tamén no ámbito deportivo, así como pola súa a elegancia e a exclusividade dos seus modelos de estrada. Desafortunadamente, o seu destino nas carreiras non foi especialmente positivo xa que o coche, que foi precisamente o resultado da evolución dos modelos anteriores, demostrou non estar máis á altura dos seus rivais técnicos, opoñentes que a mediados dos anos 30 do século pasado foron o Alfa Romeo P3, o Auto Union Type A e o Mercedes-Benz W25, tecnoloxicamente máis avanzados.

 Características 
esquerda|miniatura|Motor
O Tipo 59 construíuse a partir do chasis lonxitudinal e transversal de aceiro usado para o  Tipo 54, no que se montou un motor de 2819 cm3 de 2819 e 8 cilindros en liña, á súa vez evolución do montado baixo o capó do glorioso Tipo 35 da década anterior. Unha das peculiaridades deste motor era a válvula bilber superior. Este motor tamén foi sobrealimentado por un sobrealimentador volumétrico Roots e, polo tanto, chegou a ofrecer unha potencia máxima de 250 CV, permitindo así ao coche acadar os 250 km/h de velocidade máxima, tamén grazas a un peso reducido de 750 kg en seco (sen pneumáticos, combustible, aceite e piloto), tal e como prescribía o regulamento da categoría de Gran Premio nese momento. Unha das particularidades do Tipo 59 estaba na súa carrozaría que aínda era do tipo bipraza, cando todos os demais fabricantes se axustaran ao estándar dunha carrocería monopraza.

Durante 1934, o Tipo 59 someteuse a un transplante de motor e recibiu a unidade de propulsión do Tipo 57, un motor de 3257 cm3, aínda coa mesma arquitectura de 8 cilindros en liña, pero equipado con lubricación de  cárter seco. Finalmente, en 1938, o coche estaba equipado cun gran motor de 4741 cm3, tamén de 8 cilindros, sempre sobrealimentado cun compresor Roots e capaz de acadar unha potencia máxima de 400 CV. Esta fazaña foi necesaria para poñerse ao día dos rivais, pero non só se revisou o motor, senón tamén a propia carrozaría, que se fixo máis aerodinámica e algunhas unidades tamén pasaron a ser monoprazas, mentres que outras quedaron en dúas prazas, pero sempre cunha carrozaría máis redondeada e aerodinámica, pero foron destinadas a competicións de distinta índole, tendo as rodas cubertas por gardalamas de motocicleta.

 Carreira deportiva 

Xa se fixo mención á falta de competitividade do Tipo 59 fronte a adversarios moito máis avanzados e agresivos. Non obstante, houbo algunhas declaracións importantes. A carreira deportiva do Tipo 59 comezou en 1934, ano no que o coche conseguiu dúas vitorias respectivamente con René Dreyfus e Jean-Pierre Wimille, que gañaron o Gran Premio de Bélxica e o Gran Premio de Trípoli. Dúas vitorias máis foron obtidas en 1935 por Robert Benoist e Brian Lewis, mentres que de novo Wimille obtivo a única vitoria de 1936 en Deauville. Sen vitorias nos dous anos seguintes, mentres que en Montlhéry foi Wimille quen volveu triunfar co seu Tipo 59. Despois da guerra, o Tipo 59 aínda usouse en competicións raras, pero foi especialmente nunha na que conseguiu triunfar, concretamente a Copa de París o 9 de setembro de 1945, a primeira carreira celebrada despois do cesamento das hostilidades. Menos dun ano despois, é dicir, o 15 de xuño de 1946, prodúxosefoi o canto do cisne para o Tipo 59, que gañou en Cambridge con George Abecassis ao volante.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
 Bugatti

 Ligazóns externas 
Páxina en inglés adicada ó Tipo 59

Type 59