Serie B

A Serie B, denominada Serie BKT por motivos de patrocinio, é a segunda máxima categoría do sistema de ligas do fútbol profesional en Italia. Organizada pola Lega Nazionale Professionisti B, sitúase inmediatamente por debaixo da Serie A, e por riba da Serie C.

 Historia 
Os primeiros campionatos italianos de fútbol eran extremadamente elitistas e estaban formados por un reducido número de equipos. Foi en 1904 cando o torneo se ampliou coa primeira edición da Segunda Categoría, unha competición na que participaban por unha banda as formacións reservas dos clubs pertencentes á Primeira Categoría, e por outra aqueles clubs provinciais que acababan de entrar na Federación.

Para os provinciais non abondaba con vencer aos reservas dos equipos metropolitanos gañando o campionato de reserva: tiñan que demostrar ante unha Comisión Técnica Federal que adquiriran un nivel técnico de fútbol como para poder competir cos equipos titulares que disputaban a Primeira Categoría. Facíano nun partido de proba ante un equipo de Primeira Categoría ante importantes expoñentes do fútbol da época.

O statu quo mudou grazas a un dirixente federal que publicou unha carta nas columnas de fútbol da Gazzetta dello Sport en febreiro de 1912. Non existía intercambio entre a Primeira e a Segunda Categoría, que tiña que asumir os gastos de toda unha tempada para verse anulados por só un partido contra os reservas dos grandes equipos. O directivo propuxo a introdución do mecanismo de ascenso-descenso e inmediatamente recibiu o consentimento de moitos clubs e, en consecuencia, elaboráronse varias propostas de modificación do regulamento vixente, de cara á Asemblea Federal anual. Este mecanismo foi introducido pola Asemblea Federal do 31 de agosto de 1912, na que se aprobou o proxecto Valvassori-Faroppa, que modificou a pirámide do fútbol italiano ao transformar a Segunda Categoría no novo campionato Promozione, ademais de crear un campionato dedicado aos equipos reservas. Do mesmo xeito que antigamente se xestionara a Segunda Categoría, o campionato de Promozione foi encomendado aos Comités Comarcais, que a FIGC establecera en 1909.

Con todo, non foi ata 1921 cando o Progetto Pozzo creou un auténtico campionato nacional de segunda categoría, mediante a creación da Segunda División. A nova lexislación introducida, moi desexada pola CCI (que xa a aplicou na tempada 1921/22) e aprobada co Proxecto Pozzo, prevía a división de Italia en 2 grandes áreas xeográficas xestionadas por dúas ligas, Liga Norte e Liga Sur, cun corte claro no centro Italia, que levou aos equipos da Toscana a competir nos campionatos do Norte e aos das Marcas e de Umbría no Sur. A Segunda División, en consecuencia, foi sometida a dúas normativas diferentes pola clara diferenza entre as distintas organizacións e situacións xeográficas: no Norte organizada fóra do ámbito rexional directamente pola Liga Norte e no Sur de novo polos Comités Rexionais porque as distancias e os medios de comunicación non permitían a xestión deste campionato a nivel interrexional. Só a partir da tempada 1925/26 a Liga Sur dos grandes clubs organizou directamente os grupos rexionais da Segunda División.
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6c/1972%E2%80%9373_Genoa_1893_%28edited%29.jpg/220px-1972%E2%80%9373_Genoa_1893_%28edited%29.jpg|esquerda|miniatura| o Genoa campión da Serie B 1972/73. Con 6 títulos, é o club máis laureado da competición.
No Norte, a novo competición arrancou na tempada 1922/23 cun total de 48 equipos divididos en seis grupos, estruturados a nivel interrexional pero aínda vagamente correspondentes ás competencias dos comités rexionais. Na campaña 1924/25 o número de equipos reduciuse a 40, divididos en catro grupos, agora xeograficamente máis extensos. No Sur, non todos os Comités Comarcais foron quen de organizar de inmediato o campionato de Segunda División, algo moi difícil sobre todo nas rexións insulares onde escaseaban os campos regulamentarios. No primeiro campionato participaron 25 equipos e na tempada seguinte chegouse aos 40. Con todo, nos seguintes anos apareceron numerosos problemas, nunha época especialmente convulsa a nivel político. Poucos foron os clubs que conseguiron competir nos catro campionatos organizados pola Liga Sur dende 1922 ata 1926 debido aos elevados custos que supoñía.

En 1926 a Carta de Viareggio rebautizou a máxima categoría como División Nacional, escalando en consecuencia o nome das categorías inferiores. Así, a Segunda División asumiu o nome de Primeira División, pero non foi o único cambio, pois os dous organismos que organizaban a torneo, a Liga Norte e a Liga Sur, uníronse para converterse no Directorio de Divisións Superiores. Tras isto, só un dos grupos quedou reservado para o fútbol do sur, que foi substituído en boa parte por numerosos clubs do norte.

A reforma concibida pola Carta de Viareggio foi completada en 1928 polo novo presidente da FIGC, o fascista boloñés Leandro Arpinati. O influente político estableceu a creación no prazo dun ano dun campionato de segunda categoría radicalmente diferente: xa non sería un torneo interrexional, senón un campionato cun único grupo nacional, idéntico ao igualmente deseñado para a máxima categoría. Deste xeito, en 1929 naceu a Serie B da División Nacional. A instauración do grupo único tamén para o campionato de segunda espertou as protestas dos clubs máis pequenos que se queixaron dos enormes gastos de desprazamento para os partidos en todo o territorio nacional e dos menores ingresos respecto da máxima liga. Propuxeron en balde estender a primeira edición da Serie B da División Nacional a dous grupos pero a proposta non foi aceptada e a Serie B quedou cun único grupo.

Na primeira edición inscribíronse 18 equipos, un formato que permaneceu inalterado ata a 1933/34, cando se probou a división en dous grupos a nivel territorial (oeste e leste). Con todo, o experimento non saíu ben e na 1935/36 volveuse ao modelo orixinal que, salvo un intento de redución entre 1936 e 1938, continuou ata a parada que provocou a segunda guerra mundial.

Trala guerra, a colosal destrución bélica unida á pobreza xeneralizada impediron o inmediato relanzamento do torneo, que se desenvolveu de diferentes xeitos entre as dúas principais zonas do país, o norte e o sur. Nas tempadas 1946/47 e 1947/48 disputouse a Serie B coa fórmula de tres grupos (con subdivisión xeográfica noroeste, nordeste e centro-sur). Na 1948/49 a FIGC finalmente conseguiu recrear un só grupo de 22 equipos, para logo reducilo de novo a 18 na 1952/53 . Na campaña 1958/59 decidiuse ampliar o número de clubs a 20, establecendo un formato que, salvo nunha ocasión (o  campionato 1967/68, con 21 equipos pola diminución de 18 a 16 na Serie A) permaneceu inalterado durante os seguintes 35 anos. Foron as consecuencias do chamado Caso Catania as que alteraron a tradición consolidada na tempada 2003/04 e provocaron un campionato con 24 equipos, que se reduciu a 22 ao ano seguinte. Na edición 2018/19, por mor da non inscrición do , o Bari e o Cesena e a imposibilidade de repescar equipos en tan pouco tempo, o campionato de prata volveu ter un número impar de equipos, 19. Para a tempada 2019/20 o campionato volveu contar con 20 equipos, como foi habitual entre 1968 e 2003.

 Formato 
Do mesmo xeito que a Serie A (categoría inmediatamente superior), o grupo único estableceuse na temapda 1929/30. O formato é idéntico ao da máxima categoría: unha liga con partidos na casa e fóra, entre os 20 equipos participantes. Outórganse tres puntos ao gañador de cada partido, un punto por cada empate e ningún punto ao equipo perdedor. O regulamento prevé tres ascensos á máxima categoría e catro descensos á Serie C. Os dous primeiros clasificados ascenden automaticamente, mentres que o terceiro ascenso decídese a través dos play-off, nos que participan os equipos clasificados do 3º ao 8º posto, salvo no caso no que entre o 3º e o 4º clasificado exista unha diferenza de máis de 14 puntos: neste caso non se disputan play-offs e, en consecuencia, o 3º clasificado ascende directamente á Serie A. Pola contra, os equipos do posto 18º ao 20º descenden directamente. O cuarto descenso decídese mediante un play-out que enfronta ao 16º e o 17º clasificados a non ser que haxa unha diferenza de 5 ou máis puntos entre eles: nese caso non se disputa o play-out e o 17º clasificado descende directamente á Serie C. A partir da tempada 2005/06, cando dous ou máis equipos obteñen os mesmos puntos, utilízanse como criterio de desempate os resultados obtidos nos enfrontamentos directos entre os clubs implicados.

 Play-off 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/14/Stadio_Benito_Stirpe_Frosinone_Palermo_2-0_playoff_final_inizio_gara_tribuna_est.jpg/220px-Stadio_Benito_Stirpe_Frosinone_Palermo_2-0_playoff_final_inizio_gara_tribuna_est.jpg|esquerda|miniatura| A final do play-off da Serie B 2017/2018
Os playoffs foron introducidos na Serie B na tempada 2004/05, para determinar o terceiro equipo ascendido á Serie A. O formato orixinal contaba coa participación de catro equipos (do 3º ao 6º clasificado) que se enfrontaban en semifinais e final (con emparellamentos a ida e volta). Se a diferenza entre o 3º e o 4º clasificado era superior a nove puntos, o terceiro clasificado ascendía directamente á Serie A, senón disputaríase o play-off. Na tempada 2012/13 produciuse un cambio no regulamento da final e suprimiuse a posibilidade de prórroga no partido de volta.

Na tempada 2013/14 modificouse e ampliouse o formato ata un máximo de seis equipos (do 3º ao 8º clasificado), que á súa vez debían estar comprendido nun arco de 14 puntos como máximo, polo que o número de clubs participantes nos play-off de ascenso podía variar e, en consecuencia, a articulación do torneo cambiar segundo o número de equipos. O 3º seguía ascendendo directamente se tiña unha diferenza de máis de 9 puntos sobre o 4º.

A partir da tempada 2017/18 o play-off dispútase sempre con seis equipos (os clasificados do 3º ao 8º lugar) sen ter en conta a marxe entre eles, pero a diferenza de puntos entre o 3º e 4º clasificado non debe ser maior de 14 puntos. O formato xa non é variable en función do número de equipos.

O formato actual estrutúrase do seguinte xeito:

 Acceden á fase previa os equipos clasificados do 5º ao 8º posto: dispútase unha eliminatoria a partido único na casa do equipo mellor clasificado ao final do campionato e en caso de empate ao final do encontro xógase unha prórroga. En caso de novo empate tralo minuto 120, o mellor clasificado da liga pasa a semifinais.
 O 3º e 4º clasificado pasan directamente ás semifinais, ás que se suman os 2 gañadores da fase previa. As semifinais dispútase a eliminatorias de ida e volta e sen prórroga. En caso de empate o equipo mellor clasificado pasa á final.
 A final dispútase con partidos de ida e de volta e en caso de empate ascende á Serie A o equipo mellor clasificado na liga. A partir da campaña 2015/16 estableceuse prórroga e quenda de penaltis só para o caso no que os dous equipos tivesen rematado o campionato cos mesmos puntos. Nin nas semifinais nin na final se aplica a regra do gol en campo contrario.

 Play-out 
Os play-out introducíronse na tempada 2003/04 para determinar o cuarto equipo que descende á Serie C (os tres últimos clasificados descenden directamente, e tamén o fai o cuarto peor clasificado se a súa diferenza de puntos co 5º peor é de máis de 4 puntos. O play-out dispútase a ida e volta e en caso de empate descende o peor clasificado. A partir da campaña 2015/16 estableceuse prórroga e quenda de penaltis só para o caso no que os dous equipos tivesen rematado o campionato cos mesmos puntos. Do mesmo xeito que nos play-offs, a regra do gol en campo contrario non se aplica no play-out.

 Evolución no número de equipos 

Período Participantes 1929-1933 18 1933-1934 26 en dous grupos 1934-1935 32 en dous grupos 1935-1936 18 1936-1937 16 1937-1938 17 1938-1943 18 1946-1947 60 en tres grupos 1947-1948 54 en tres grupos 1948-1950 22 1950-1951 21 1951-1952 20 1952-1958 18 1958-1967 20 1967-1968 21 1968-2003 20 2003-2004 24 2004-2018 22 2018-2019 19 2019- 20

 Campión por edición 

 1929-1930: Casale (1º)
 1930-1931: Fiorentina (1º)
 1931-1932: Palermo (1º)
 1932-1933: Livorno (1º)
 1933-1934: Sampierdarenese (1º)
 1934-1935: Genoa (1º)
 1935-1936: Lucchese (1º), Novara (1º)
 1936-1937: Livorno (2º)
 1937-1938: Novara (2º), Modena (1º)
 1938-1939: Fiorentina (2º)
 1939-1940: Atalanta (1º)
 1940-1941: Liguria (2º)
 1941-1942: Bari (1º)
 1942-1943: Modena (2º)
 do 1943 ao 1945: Campionato non disputado
 1945-1946: Alessandria (1º)
 1946-1947: Non adxudicadoCon todo, Pro Patria, Lucchese e Unione Sportiva Salernitana 1919Salernitana]], vencedores dos tres grupos, contan os tres o título como propio
 1947-1948: Non assegnatoNovara, Padova e Palermo, vencedores dos tres grupos, contan os tres o título como propio
 1948-1949: Como (1º)
 1949-1950: Napoli (1º)
 1950-1951: SPAL (1º)
 1951-1952: Roma (1º)
 1952-1953: Genoa (2º)
 1953-1954: Catania (1º)
 1954-1955: Vicenza (1º)
 1955-1956: Udinese (1º)
 1956-1957: Verona (1º)
 1957-1958: Triestina (1º)
 1958-1959: Atalanta (2º)
 1959-1960: Torino (1º)
 1960-1961: Venezia (1º)

 1961-1962: Genoa (3º)
 1962-1963: Messina (1º)
 1963-1964: Varese (1º)
 1964-1965: Brescia (1º)
 1965-1966: Venezia (2º)
 1966-1967: Sampdoria (1º)
 1967-1968: Palermo (3º)
 1968-1969: Lazio (1º)
 1969-1970: Varese (2º)
 1970-1971: Mantova (1º)
 1971-1972: Ternana (1º)
 1972-1973: Genoa (4º)
 1973-1974: Varese (3º)
 1974-1975: Perugia (1º)
 1975-1976: Genoa (5º)
 1976-1977: Vicenza (2º)
 1977-1978: Ascoli (1º)
 1978-1979: Udinese (2º)
 1979-1980: Como (2º)
 1980-1981: Milan (1º)
 1981-1982: Verona (2º)
 1982-1983: Milan (2º)
 1983-1984: Atalanta (3º)
 1984-1985: Pisa (1º)
 1985-1986: Ascoli (2º)
 1986-1987: Pescara (1º), Pisa (2º)
 1987-1988: Bologna (1º)
 1988-1989: Genoa (6º)
 1989-1990: Torino (2º)
 1990-1991: Foggia (1º)
 1991-1992: Brescia (2º)

 1992-1993: Reggiana (1º)
 1993-1994: Fiorentina (3º)
 1994-1995: Piacenza (1º)
 1995-1996: Bologna (2º)
 1996-1997: Brescia (3º)
 1997-1998: Salernitana (1º)
 1998-1999: Verona (3º)
 1999-2000: Vicenza (3º)
 2000-2001: Torino (3º)
 2001-2002: Como (3º)
 2002-2003: Siena (1º)
 2003-2004: Palermo (4º)
 2004-2005: Empoli (1º)
 2005-2006: Atalanta (4º)
 2006-2007: Juventus (1º)
 2007-2008: Chievo (1º)
 2008-2009: Bari (2º)
 2009-2010: Lecce (1º)
 2010-2011: Atalanta (5º)
 2011-2012: Pescara (2º)
 2012-2013: Sassuolo (1º)
 2013-2014: Palermo (5º)
 2014-2015: Carpi (1º)
 2015-2016: Cagliari (1º)
 2016-2017: SPAL (2º)
 2017-2018: Empoli (2º)
 2018-2019: Brescia (4º)
 2019-2020: Benevento (1º)
 2020-2021: Empoli (3º)
 2021-2022: Lecce (2º)

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Sitio web oficial .
 Datos da competición en Transfermarkt .
 Canle da Lega B no YouTube.

Categoría:Ligas de fútbol de Italia
Categoría:Ligas de fútbol de segunda división de Europa