Charles Péguy

Charles Péguy, nado o 7 de xaneiro de 1873 e finado o 5 de setembro de 1914, foi un escritor francés, un destacado poeta, ensaísta e editor. As súas dúas filosofías principais foron o socialismo e o nacionalismo, pero non máis tarde de 1908, despois de anos de inquedo agnosticismo, converteuse nun católico crente pero non practicante."O catolicismo de Peguy estaba moi ligado ao seu amor por Francia. Del, como tamén de Psichari, case se podería dicir que eran católicos porque eran franceses. Un francés non católico parecía unha monstruosidade, algo separado da verdadeira vida do seu país. Algún catolicismo é internacional ou indiferente ao país, case co lema: 'Que importa un país mentres a Igrexa sobreviva?' Pero ese non é o catolicismo destes mozos franceses, nin o catolicismo do recente renacemento relixioso". – Rawlinson, Gerald Christopher (1917). "Charles Péguy," in Recent French Tendencies from Renan to Claudel. Londres: Robert Scott, p. 121.  A partir dese momento, o catolicismo influíu fortemente nas súas obras.

 Traxectoria 
Péguy naceu pobre en Orleáns.MacLeod, Catriona (1937). "Charles Péguy (1873–1914)," The Irish Monthly, Vol. 65, No. 770, pp. 529–541. A súa nai Cécile, que ficou viúva cando el era neno, gañaba a vida reparando cadeiras. O seu pai, Désiré Péguy, era carpinteiro, e morreu en 1874 como consecuencia das feridas de combate. Péguy estudou no Lycée Lakanal de Sceaux, gañando unha bolsa para a École normale supérieure de París, onde asistiu ás conferencias de Henri Bergson e Romain Rolland, cos que se fixo amigo. Marchou formalmente sen graduarse en 1897, aínda que continuou asistindo a algunhas conferencias en 1898. Influenciado por Lucien Herr, bibliotecario da École Normale Supérieure, converteuse nun ardente Dreyfusard.

En 1897 Péguy casou con Charlotte-Françoise Baudoin; tiveron unha filla e tres fillos, un dos cales naceu despois da morte de Péguy. Arredor de 1910 namorouse profundamente de Blanche Raphael, unha nova amiga xudía; con todo, foi fiel á súa muller.

Dende os seus primeiros anos estivo influenciado polo socialismo. Ingresou no Partido Socialista en 1895. Desde 1900 até a súa morte en 1914, foi o principal colaborador e editor da revista literaria Les Cahiers de la Quinzaine, que inicialmente apoiou ao director do Partido Socialista Jean Jaurès. Porén, Péguy puxo fin a este apoio despois de que comezase a ver a Jaurès como un traidor á nación e ao socialismo. En Cahiers, Péguy publicou non só os seus propios ensaios e poesías, senón tamén obras de importantes autores contemporáneos como Romain Rolland.

O seu poema en verso libre, "Pórtico do misterio da segunda virtude", tivo máis de 60 edicións en Francia. Era o libro favorito de Charles de Gaulle.

Cando estalou a Gran Guerra, Péguy pasou a ser tenente na 19ª compañía do 276º Rexemento de Infantaría francés. Morreu na batalla, disparado na fronte, preto de Villeroy, Yonne, na véspera do inicio da Batalla do Marne.Schmitt, Hans (1953). "Charles Péguy: The Man and the Legend, 1873–1953," Chicago Review, Vol. 7, No. 1, pp. 24–37. Hai un monumento a Péguy preto do campo onde foi morto en combate.

 Influencia 
Benito Mussolini referiuse a Péguy como unha "fonte" do fascismo. Durante a Segunda guerra mundial, tanto partidarios como opositores da Francia de Vichy citaron a Péguy. Edmond Michelet foi o primeiro dos moitos membros da Resistencia francesa en citar a Péguy; De Gaulle, familiarizado coa escritura de Péguy, citouno nun discurso de 1942. Os que se opuxeron ás leis antisemitas baixo o réxime de Pétain cítano a miúdo. En cambio, Robert Brasillach eloxiou a Péguy como un "nacionalsocialista francés", e os fillos de Péguy, Pierre e Marcel, escribiron que o seu pai foi unha inspiración para a ideoloxía da Revolución Nacional de Vichy e "sobre todo, un racista".Jackson, Julian (2001). France: The Dark Years, 1940–1944. Oxford University Press. pp. 4–5. ISBN 0-19-820706-9. Foi escrito que Péguy, de estar vivo, probabelmente estaría horrorizado pola súa futura influencia no fascismo.Sternhell, Zeev (1994). The Birth of Fascist Ideology: From Cultural Rebellion to Political Revolution. Princeton University Press. p. 35. ISBN 0-691-03289-0. Zaretsky, Robert (1996). "Fascism: the Wrong Idea" , The Virginia Quarterly Review, pp. 149-155.

O novelista inglés Graham Greene aludiu a Péguy en Brighton Rock, mentres que The Heart of the Matter aparece epígrafe cunha cita de Péguy.Grahame C. Jones, "Graham Greene and the Legend of Péguy". Comparative Literature, XXI (2), Spring, 1969, pp. 138–40. En The Lawless Roads Greene refírese a Péguy "desafiando a Deus na causa dos condenados".Citado por Grahame C. Jones, in "Graham Greene and the Legend of Péguy", fn2, p. 139.

O teólogo suízo Hans Urs von Balthasar, ao describir a historia da arte como unha aproximación continua, ás veces máis ou menos exitosa á creatividade de Deus, sinalou que a Eva (Ève) de Peguy era unha "redención teolóxica do proxecto de Proust", o que significa que onde Proust estaba dotado de memoria e caridade, a Eva de Peguy -non necesariamente o propio Peguy- estaba dotada de memoria, caridade e coñecemento directo da redención de Deus.Nichols, Aidan. The Word Has Been Abroad. p. 125. Catholic University Press, 1998

Geoffrey Hill publicou un poema en 1983 en honor de Péguy titulado O misterio da caridade de Charles Péguy.Hill, Geoffrey (1985). Notes – Collected Poems. Londres: Penguin Books.

 Citas famosas 
"O pecador está no corazón do cristianismo. Ningún é tan competente como o pecador en materia de cristianismo. Ninguén máis que o santo". Esta é a epígrafe da novela de Graham Greene The Heart of the Matter (1948).Mooney, Harry John; Thomas F. Staley (1964). The Shapeless God: Essays on Modern Fiction. University of Pittsburgh Press. p. 51.

"Nunca saberás que actos de covardía se cometeron por temor a non parecer o suficientemente progresista". (Notre Patrie, 1905)

"A ética kantiana ten as mans limpas, pero, por así dicilo, en realidade non ten mans".Rrenban, Monad (2005). Wild, Unforgettable Philosophy: In Early Works of Walter Benjamin. Lexington Books. p. 210. ISBN 0-7391-0845-X.

"Que enloquecedor, di Deus, será cando non haxa máis franceses".Gannon, Martin J.; Rajnandini Pillai; et al. (2013). Understanding Global Cultures: Metaphorical Journeys Through 31 Nations. Sage Publications. p. 231. ISBN 978-1-4129-9593-1.

"Haberá cousas que fago que ninguén entenderá". (Le Mystère des Saints Inocents)

"É imposible escribir historia antiga porque non temos fontes suficientes, e imposible escribir historia moderna porque temos demasiadas". (Clío, 1909)

"Todo comeza no misticismo e acaba na política". (Notre Jeunesse, 1909)

 Obras 
Ensaio

 (1901). De la Raison.
 (1902). De Jean Coste.
 (1905). Notre Patrie.
 (1907–08). Situations
 (1910). Notre Jeunesse.
 (1910). Victor-Marie, Comte Hugo.
 (1911). Un Nouveau Théologien.
 (1913). L'Argent.
 (1913). L'Argent Suite.
 (1914). Note sur M. Bergson et la Philosophie Bergsonienne.
 (1914). Nota Conjointe sur M. Descartes et la Philosophie Cartésienne (póstumo).
 (1931). Clio. Dialogue de l'Histoire et de l'âme Païenne (póstumo).
 (1972). Véronique. Dialogue de l'Histoire et de l'âme Charnelle. París: Gallimard (póstumo).

Poesía

 (1912). Le Porche du Mystère de la Deuxième Vertu.
 (1913). La Tapisserie de Sainte Geneviève et de Jeanne d'Arc.
 (1913). La Tapisserie de Notre-Dame.
 (1913). Ève.

Teatro

 (1897). Jeanne d'Arc . París: Librairie de la Revue Socialiste.
 (1910). Le Mystère de la Charité de Jeanne d'Arc .
 (1912). Le Mystère des Saints Innocents .

Varios

 (1927). Lettres et Entretiens (póstumo).
 (1980). Correspondencia, 1905–1914: Charles Péguy - Pierre Marcel. París: Minard (póstumo).

Obras Recollidas

 (1916–55). Œuvres Complètes de Charles-Péguy . París: Gallimard.
 (1941). Ouvres Poétiques Complètes . Bibliothèque de la Pléiade: Gallimard.
 (1987-92). Ouvres en prosa completa:
 Tome I. Bibliothèque de la Pléiade: Gallimard, 1987.
 Toma II. Bibliothèque de la Pléiade: Gallimard, 1988.
 Toma III. Bibliothèque de la Pléiade: Gallimard, 1992.
 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Adereth, Maxwell (1967). Commitment in Modern French Literature: A Brief Study of 'Littérature Engagée' in the Works of Péguy, Aragon, and Sartre. Londres: Victor Gollancz.
 Halévy, Daniel (1918). Charles Péguy et les Cahiers de la Quinzaine. Paris: Payot et Cie.
 Jussem-Wilson, Nelly (1965). Charles Péguy. Londres: Barnes and Barnes.
 Jorge Juan Molinas Lara (2014). Crisis and commitment: Political ethics on Charles Péguy. The University of Valencia.
 Moran, Sean Farrell (1989). "Patrick Pearse and the European Revolt Against Reason", The Journal of the History of Ideas,50, 4, 423–66
 Mounier, Emmanuel (1931). La Pensée de Charles Péguy. Paris: Plon.
 O'Donnell, Donat (1951). "The Temple of Memory: Péguy," The Hudson Review, Vol. 3, No. 4, pp. 548–574.
 Rolland, Romain (1944). Péguy. Paris: A. Michel.
 Schmitt, Hans A. (1967). Charles Péguy: The Decline of an Idealist. Louisiana State University Press.
 Secrétain, Roger (1941). Péguy, Soldat de la Liberté. Montréal: Valiquette.
 Servais, Yvonne (1950). "Charles Peguy and the Sorbonne: 1873–1914," Studies: An Irish Quarterly Review, Vol. 39, No. 154, pp. 159–170.
 Servais, Yvonne (1953). Charles Péguy: The Pursuit of Salvation. Cork University Press.
 Turquet-Milnes, G. (1921). "Charles Péguy," in Some Modern French Writers. A Study in Bergsonism. New York: Robert M. McBride & Company, pp. 212–241.
 Villiers, Marjorie (1965). Charles Péguy: A Study in Integrity. Londres: Collins.

 Ligazóns externas 


Categoría:Nados en 1873
Categoría:Finados en 1914
Categoría:Escritores de Francia
Categoría:Poetas de Francia
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas