Polysticta stelleri

Polysticta stelleri, coñecido na bibliografía internacional como éider de Steller, é unha especie de ave da orde das anseriformes, familia dos anátidos e subfamilia dos merxinos, a única incluída no xénero Polysticta.

A pesar do seu nome vulgar, ten unha relación filoxenética moi afastada das outras especies de éideres existentes, que forman parte do xénero Somateria.

 Taxonomía 
 Descrición 
 Xénero 
O xénero foi descrito en 1836 polo naturalista inglés, especializado en aves e peixes, Thomas Campbell Eyton.Polysticta stelleri (Pallas, 1769) no GBIF. Consultado o 2 de novembro de 2022.Polysticta stelleri (Pallas, 1769) no GBIF. Consultado o 2 de novembro de 2022. 

 Especie  
A especie fora descrita en 1769 polo médico, zoólogo e botánico alemán, célebre polos seus traballos realizados en Rusia, baixo o nome de Anas stelleri.

 Sinónimos 
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
 Anas spec Pallas, 1769
Anas stelleri Pallas, 1769 (protónimo)
Polystica stelleri (Pallas, 1769)
Somateria stelleri (Pallas, 1769)

 Etimoloxías 
 Xénero 
O nome do xénero deriva do grego antigo πolυστικτός polystikós, "moi manchado", de πολύς polýs "moito", e       στικτός stiktós, "manchado de varias cores".James A. Jobling (2010): The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. Londres, UK: Christopher Helm. ISBN 978-1-4081-2501-4, p. 313.

 Especie 
O epíteto específico, stelleri, foi unha homenaxe que Pallas lle fixo ao seu compatriota e contemporáneo, o explorador, antropólogo, ornitólogo, naturalista, botánico, médico e xeólogo Georg Wilhelm Steller, que tamén traballou en Rusia.James A. Jobling, Op cit., p. 365. 

 Nota taxonómica 
O éider de Steller foi separado doutras especies no seu propio xénero en 1945 debido a diferenzas anatómicas e de comportamento. En consecuencia, o éider de Steller pode sunbministrar un vínculo taxonómico entre as especies do xénero Somateria e os outros patos mariños.Johnsgard, Paul A. (1-01-1961): The Taxonomy of the Anatidae—A Behavioural Analysis. DigitalCommons@University of Nebraska - Lincoln. 

 Distribución 
Polysticta stelleri habita nas costas do Ártico. Reprodúcese entre o delta do río Kolyma e a península de Yamal, no océano Ártico, ao noroeste de Siberia, e na chaira ártica de Alasca.Frederickson, L. H. (2001): "Steller’s Eider (Polysticta stelleri). En: A. Poole & F. Gill, eds. The Birds of North America, p. 24. "The Birds of North America, Inc", Philadelphia, USA. Unha poboación remanente reprodúcese no oeste de Alasca.BirdLife International (2018): Polysticta stelleri na Lista vermella da UICN. Consultada o 2 de novembro de 2022.

As poboaciónes non reprodutoras pasan o verán en Nova Zembla, Rusia, o norte de Noruega e as augas rusas adxacentes, e no suroeste de Alasca, e o inverno no norte do Xapón, no océano Atlántico nororiental e no mar Báltico.

 Características 
Esta especie é o máis pequeno dos éideres. Mide de 43 a 46 cm, e pesa de 800 a 860 g.Fredrickson, Leigh H. (2001): "Steller's Eider (Polysticta stelleri)", En Poole, Alan F. & Gill, Frank B., eds. The Birds of North America Online.Alcorn, Gordon D. & Godfrey, W. Earl (1966): "The Birds of Canada". The Murrelet 47 (3): 77.Sibley, David (2000): The Sibley guide to birds. 1st ed. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0-6794-5122-6.

O macho é inconfundíbel, coas partes superiores negras e un colar tamén negro ao redor do prescozo, a cabeza branca e as patas dun ton amarelado. A súa voz consta dun canto profundo, aínda que é relativamente silencioso comparado cos éideres do xénero Somateria. 

A femia presenta unha plumaxe de cor parda escura. É máis pequena que o macho, e a cabeza e o corpo son máis parecidos aos dos patos comúns que aos dos outros éideres. Tamén ten un repertorio de gruñidos e asubíos.  

 Bioloxía 
É un pato mergullador ártico, migratorio, que se reproduce ao longo das costas do leste de Rusia e de Alasca. É o éider máis raro, pequeno e rápido,Stellers Eider en www.ducks.org. por iso non está encadrado no xénero Somateria.

Constrúe os seus niños sobre a tundra, cerca do mar, e a femia pon entre seis e dez ovos en cada niñada.

Migra cara ao sur do mar de Bering, ao norte de Escandinavia e ao mar Báltico. Pode formar colonias moi numerosas, de máis de duascentas mil aves, nas costas adecuadas para a súa reprodución. Esta zona encóntrase un pouco máis ao sur do seu hábitat común. 

Aliméntase de crustáceos, moluscos, poliquetos e larvas de insectos acuáticos obtidos en augas profundas, poucas veces preto da costa. Tamén se alimenta, de cando en vez, de restos de vexetais e de zosteras.

 Posíbel hibridación  
Crese que o éider de Steller cruzouse e formou híbridos co éider común (Somateria mollissima) en polo menos dúas ocasións. En Alemaña encontrouse un exemplar macho con características de ambas as especies o 17 de novembro de 1993.Anon. (2001): "Critical habitat designated for Spectacled and Steller's Eiders in Alaska". WWF Arctic Bulletin: 20-21. Pouco menos de dous anos máis tarde, o 7 de abril de 1995, avistouse outro macho en Noruega; publicouse unha fotografía desta ave nun libro de Forsman.Forsman, Dick (1995): "A presumed hybrid Steller's Eider x Common Eider in Norway·. Birding World 8 (4): 138.

 Conservación 
O éider de Steller é unha das especies protexidas polo Acordo para a conservación das aves acuáticas migratorias africano-eurasiáticas. En Alasca existe un plan activo para a recuperación da especie.

 Ameazas 
A través dunha variedade de efectos, o cambio climático representa potencialmente a maior ameaza para a especie. Os recentes cambios dramáticos na extensión e o espesor do xeo mariño do Ártico ao norte de Alasca e Rusia poden afectar aos éideres de formas desconocidas. Ademais, o cambio climático está provocando a perdida de estanques da tundra ártica,Andresen, C. G. & Lougheed, V. L. (2015): "Disappearing Arctic tundra ponds: Fine-scale analysis of surface hydrology in drained thaw lake basins over a 65-year period (1948-2013)". Journal of Geophysical Research Biogeosciences: 120. o que podería estar contribuíndo á diminución da poboación da especie. En xeral, predícese que o cambio climático provocará cambios drásticos no hábitat da rexión ártica.Fox, A. D.et al.  (2015): "Current and Potential Threats to Nordic Duck Populations — A Horizon Scanning Exercise". Annales Zoologici Fennici 52 (4): 193-220. O aumento da depredación tamén pode deberse a colapsos relacionados co clima no patrón de abundancia cíclica de roedores, xa que os depredadores buscan presas alternativas en ausencia do seu alimento principal.Quakenbush, L.; Suydam, R.; Obritschkewitsch, T. & Deering, M. (2004): "Breeding biology of Steller's eiders (Polysticta stelleri) near Barrow, Alaska, 1991–99". Arctic 57: 166-182.Iles, D. T.et al. (2013): "Predators, alternative prey and climate influence annual breeding success of a long-lived sea duck". Journal of Animal Ecology 82: 683-693.

 Estado de consevación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como VU (vulnerábel) porque está experimentando unha rápida redución da poboación, particularmente nas poboacións clave de Alasca. Necesítanse máis estudos para determinar as causas destas diminucións, e se algunhas poboacións poden terse desprazado a áreas non censadas dentro da súa área de distribución. 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Carboneras, Carles; del Hoyo, Josep; Elliot, Andrew & Sargatal, Jordi (1992): "Family Anatidae (Ducks, Geese and Swans)" en Handbook of the Birds of the World. Volume 1. Barcelona: Lynx Edicions. ISBN 84-8733-410-5.

 Outros artigos 
Anseriformes
Anátidos
Merxinos

 Ligazóns externas 
 Ficha en BirdLife Species
 Polysticta stelleri en ARKive Fotografías e vídeos.

Categoría:Anátidos
Categoría:Fauna do Ártico
Categoría:Animais descritos en 1769