Vanderlei Eustáquio de Oliveira

Vanderlei Eustáquio de Oliveira, máis coñecido como Palhinha, nado en Belo Horizonte o 11 de xuño de 1950 e finado na mesma cidade o 17 de xullo de 2023, foi un futbolista e adestrador brasileiro que xogaba como mediapunta e dianteiro. Está considerado como un dos mellores xogadores da historia do Cruzeiro, club co que disputou 457 partidos, nos que marcou 156 goles. Gañou oito veces o Campionato Mineiro co Cruzeiro e conquistou tamén a Copa Libertadores de 1976, da que foi o máximo goleador. Militou ademais noutros importantes clubs brasileiros, e sumou ao seu palmarés outros dous Campionatos Mineiros co Atlético Mineiro, dous Campionatos Paulistas co Corinthians e un Campionato Carioca co Vasco da Gama. Foi internacional coa selección brasileira en 16 ocasións.

 Traxectoria 

 Cruzeiro 
Comezou a xogar ao fútbol na rexión de Barreiro, en Belo Horizonte, aos 10 anos. Aos 14 anos foi descuberto polo adestrador Lincoln Alves, do equipo de fútbol sala do Cruzeiro, club no que empezou a xogar como lateral esquerdo. Ao ano seguinte pasou a xogar no equipo xuvenil de fútbol herba e con 18 anos debutou co primeiro equipo, nun encontro do Campionato Mineiro contra o Araxá no Mineirão. Esa tempada gañou o seu primeiro título mineiro. 

Non dispuxo de moitos minutos durante os primeiros anos, pois o equipo contaba con destacados xogadores como Dirceu Lopes, Tostão ou Evaldo. Despois da venda de Tostão ao Vasco da Gama en 1972, fíxose coa titularidade. Ese ano gañou o seu terceiro Campionato Mineiro, marcando os dous goles da vitoria por 2-1 sobre o Atlético Mineiro no partido de desempate polo título. En 1974 alcanzou por primeira vez a final do Campionato Brasileiro, perdendo diante do Vasco da Gama. Continuou destacando no Cruzeiro durante os seguintes anos, nos que gañou ata sete veces o Campionato Mineiro. Foi o máximo goleador da edición de 1975, ano no que disputou tamén a súa segunda final do Campionato Brasileiro, contra o Internacional, despois de marcar dous goles nas semifinais contra o Santa Cruz. Ese mesmo ano gañou a Bola de Prata da revista Placar. 

En 1976 conquistou a Copa Libertadores, da que foi o máximo goleador. Os seus 13 goles en 11 partidos son o cuarto mellor rexistro da historia da Libertadores, só por detrás dos 17 de Daniel Onega en 1966, os 15 de Luizão en 2000 e os 14 de Norberto Raffo en 1967. Dous dos goles marcounos no partido de ida da final contra o River Plate. 

 Corinthians 
En 1977 foi vendido ao Corinthians por 7 millóns de cruzeiros, na que foi a maior transacción do fútbol brasileiro da época. Na súa primeira campaña co club de São Paulo acadou a final do Campionato Paulista, onde se enfrontou ao Ponte Preta. Na ida Palhinha marcou o único gol do encontro, mentres que no partido de volta, diante dos case 150.000 seareiros que ateigaban o Morumbi, o Ponte Preta gañou e forzou un partido de desempate. Finalmente un solitario gol de Basílio no terceiro partido deulle ao Corinthians un título que non gañaba dende facía 23 anos. Trala chegada de Sócrates ao equipo, Palhinha formou con el unha gran dupla, e repetiu título paulista en 1979, marcando de novo un gol nun dos partidos da final, outra vez contra o Ponte Preta. Deixou o equipo en 1980, despois de 148 partidos e 44 goles co club paulista.

 Atlético Mineiro 
Dende 1980 defendeu a camiseta do Atlético Mineiro, que contaba cun gran elenco de futbolistas como João Leite, Reinaldo, Cerezo, Chicão ou Éder Aleixo. Conquistou dúas veces consecutivas o Campionato Mineiro en 1980 e 1981 e foi subcampión do Campionato Brasileiro de 1980, tras unha polémica e disputada final ante o Flamengo, na que foi un dos tres xogadores mineiros expulsados no partido de volta no Maracanã.

 Últimos anos 
Máis tarde pasou polo Santos e polo Vasco da Gama, gañando con este último o Campionato Carioca de 1982, ao derrotar na final ao Flamengo. A continuación regresou ao Cruzeiro, co que gañou en 1984 o seu décimo Campionato Mineiro, o oitavo co Cruzeiro. Disputou un total de 457 partidos co Cruzeiro entre as súas dúas etapas no club, e marcou 156 goles.

Pechou a súa carreira en 1985 no América de Belo Horizonte, onde inmediatamente iniciou tamén a súa carreira como adestrador. Posteriormente pasou tamén polos bancos do Corinthians e o Cruzeiro, entre outros clubs.

 Selección brasileira 
Foi 16 veces internacional coa selección brasileira, coa que debutou o 27 de maio de 1973, nun amigable contra Bolivia no Maracanã que rematou con goleada brasileira por 5-0. Foi convocado por Osvaldo Brandão para a Copa América de 1975. No primeiro encontro do torneo marcou os seus dous primeiros como internacional, nunha vitoria por 0-4 sobre Venezuela no estadio Olímpico de Caracas. Marcou un terceiro gol no torneo, de novo ante Venezuela, na goleada brasileira por 6-0 no Mineirão. O equipo brasileiro caeu eliminado nas semifinais contra o Perú. Repetiu convocatoria na seguinte Copa América, en 1979, na que marcou o seu cuarto e último gol coa canarinha, nun partido ante Paraguai.

 Palmarés 
Cruzeiro
 Copa Libertadores (1): 1976.
 Campionato Mineiro (8): 1689, 1969, 1972, 1973, 1974, 1975, 1976 e 1984.

Corinthians
 Campionato Paulista (2): 1977 e 1979.

Atlético Mineiro
 Campionato Mineiro (3): 1980, 1981.

Vasco da Gama
 Campionato Carioca (1): 1982

 Notas 

Categoría:Nados en Belo Horizonte
Categoría:Nados en 1950
Categoría:Finados en 2023
Categoría:Futbolistas do Brasil
Categoría:Dianteiros de fútbol
Categoría:Xogadores do Cruzeiro EC
Categoría:Xogadores do Sport Club Corinthians Paulista
Categoría:Xogadores do Clube Atlético Mineiro
Categoría:Xogadores do Santos FC
Categoría:Xogadores do Vasco da Gama
Categoría:Xogadores do América Mineiro FC
Categoría:Xogadores da selección de fútbol do Brasil
Categoría:Adestradores de fútbol do Brasil
Categoría:Adestradores do Sport Club Corinthians Paulista
Categoría:Adestradores do Cruzeiro EC