Roberto Mancini

Roberto Mancini, nado en Jesi, Ancona, o 27 de novembro de 1964, é un exfutbolista e adestrador italiano, que xogaba como centrocampista e dianteiro. Dende 2023 dirixe a selección saudita.

Alcumado il Mancio, está considerado un dos mellores centrocampistas ofensivos da historia do fútbol italiano. Debutou na Serie A co  en 1981, con só 16 anos, fichando ao ano seguinte pola Sampdoria, club do que se converteu nun símbolo. Xogou durante 15 tempadas no equipo xenovés, sendo o futbolista con máis partidos disputados da súa historia (566), así como o seu máximo goleador histórico (173 goles). Na tempada 1990/91 participou na conquista do primeiro e único scudetto na historia do club, co que gañou tamén catro Copas Italia, unha Supercopa italiana e unha Recopa de Europa, ademais de disputar a final da Copa de Europa en 1992. Tras deixar a Sampdoria militou durante tres anos na Lazio, coa que gañou un segundo título de liga (o primeiro do club en 26 anos) así como a Recopa de Europa e a Supercopa de Europa (os dous únicos títulos europeos da historia do club). Pechou a súa carreira como futbolista tras unha breve etapa no Leicester City.

Entre 1984 e 1994 formou parte da selección italiana, coa que disputou a Eurocopa de 1988 e acudiu ao Mundial de 1990, no que non chegou a xogar. Coa camisola azzurra sumou 36 partidos e 4 goles.

Gañou seis veces a Copa Italia, rexistro só igualado polo gardameta Gianluigi Buffon. É ademais o xogador con máis partidos disputados na historia do torneo (120). 

Despois de retirarse do fútbol, iniciou unha carreira como adestrador que o levou a ser considerado un dos mellores técnicos da súa xeración. Gañou dende os bancos tres campionatos da Serie A, catro Copas Italia (récord compartido con Massimiliano Allegri e Sven-Göran Eriksson), dúas Supercopas de Italia, unha Premier League, unha FA Cup, unha FA Community Shield, unha Copa de Turquía e a Eurocopa de 2020 á fronte da selección italiana. En 2015 foi incluído no Salón da Fama do Fútbol Italiano.

 Traxectoria 

 Carreira como futbolista 
 Bologna 
Aos trece anos foi recomendado a Marino Perani, naquel momento responsable da canteira do Bologna, que o contratou por 700.000 liras tras unha pequena proba. 

Debutou co primeiro equipo aos 16 anos, o 6 de setembro de 1981, nun partido da Copa Italia contra a Reggina, substituíndo ao comezo da segunda metade a Chiorri. Unha semana despois debutou na Serie A, na primeira xornada, nun empate a un gol diante do Cagliari, converténdose así no sexto xogador máis novo da historia en debutar na Serie A. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría en Como o 4 de outubro de 1981, facendo o último gol do partido no empate 2-2 fronte ao Como. Durante a súa primeira tempada na Serie A, disputou os 30 partidos e marcou 9 goles. Con todo, o Bologna non puido evitar o seu primeiro descenso á Serie B.

 Sampdoria 
No verán de 1982 o presidente da Sampdoria, Paolo Mantovani, pagou ao Bologna 4.000 millóns de liras polos servizos de Mancini, así como os pases de Galdiolo, Roselli, Brondi e Logozzo, que pasaron a ser xogadores do club boloñés. Militou na Sampdoria durante os seguintes 15 anos, ata a tempada 1996/97. Marcou o seu primeiro gol oficial co club na Copa Italia o 1 de setembro de 1982, ante o . 

No club xenovés, Mancini e Gianluca Vialli formaron unha das parellas ofensivas máis prolíficas da historia do fútbol italiano, sendo inmediatamente alcumados os "xemelgos do gol". Na tempada 1984/85, despois de derrotar ao Milan na final, Mancini conquistou a súa primeira Copa Italia, que foi tamén o primeiro título na historia do club. Baixo a dirección técnica de Vujadin Boškov, que chegou a Xénova no verán de 1986, gañou de xeito consecutivo dúas Copas de Italia máis nas campañas 1987/88 e 1988/89 e un histórico campionato da Serie A na tempada 1990/91 (o único do club). A estes trofeos súmase unha Supercopa de Italia, gañada en 1991 ante a Roma, grazas a un gol seu no minuto 75. Con Eriksson no banco da Sampdoria chegou a cuarta Copa Italia na 1993/94.

Nas competicións europeas, a Sampdoria de finais dos oitenta e principios dos noventa estivo entre os grandes protagonistas. Despois de ser derrotada na final da Recopa de Europa 1988/89 polo Barcelona, gañou a competición na campaña seguinte, derrotando na final ao Anderlecht por 2-0, os dous tantos anotados por Vialli. Na tempada 1991/92 Mancini capitaneou a Sampdoria ata a súa terceira final europea en catro anos, pero desta vez, na máxima competición continental, a Copa de Europa. O equipo italiano foi derrotado de novo polo Barcelona, grazas a un gol de Koeman no minuto 112 da prórroga.

 Lazio 
No verán de 1997 fichou pola Lazio. As chegada de Mancini e outros exfutbolistas da Sampdoria como Verón, Mihajlović e Lombardo, así como a do adestrador Eriksson, coincidiron co inicio dunha época triunfante do equipo romano presidido por Cragnotti a finais da década de 1990.

Mancini debutou ante os afeccionados da Lazio cun gol contra o Napoli no estadio Olímpico o 31 de agosto de 1997. Un mes despois marcou o primeiro dos catro goles que lle fixo á Roma nos derbis romanos. O 29 de novembro de 1998 anotoulle dous goles ao máximo rival da Lazio, un deles co tacón. Tamén de tacón logrou un dos seus goles máis recordados, batendo a Gianluigi Buffon nunha vitoria por 1-3 sobre o Parma en xaneiro de 1999. O 14 de maio de 2000, con 35 anos, xogou o seu último partido coa camisola biancoceleste no Olímpico.

Na súa última campaña en Roma, gañou un histórico campionato de liga, o segundo para as vitrinas do club, que celebraba ese ano o seu centenario. Sumou ese título aos da Recopa de Europa 1998/99, a Supercopa de Europa 1999, ás Copas Italia de 1998 e 2000 e á Supercopa italiana de 1998.

 Leicester City e retirada 
A pesar de anunciar o 23 de maio de 2000 a súa retirada dos terreos de xogo, e de aceptar o cargo de segundo adestrador da Lazio, en xaneiro de 2001 deu volta atrás e asinou un contrato de seis meses como xogador do Leicester City, da Premier League. A súa estancia en Inglaterra durou só un mes, durante o que disputou un total de catro partidos da Premier e un da FA Cup. O 22 de febreiro de 2001 colgou definitivamente as botas, unha vez se lle presentou a oportunidade de adestrar a Fiorentina.

 Selección italiana 
Debutou coa selección italiana sub-21 de Azeglio Vicini cando aínda contaba 17 anos, o 10 de outubro de 1982, nun empate ante Austria (1-1). Militou na sub-21 durante catro anos, coincidindo con xogadores como Gianluca Vialli, Walter Zenga, Riccardo Ferri, Giuseppe Giannini, Roberto Donadoni, Nicola Berti ou Fernando De Napoli. Con este equipo alcanzou a final da da Eurocopa sub-21 de 1986, disputada en Valladolid, onde os italianos caeron na quenda de penaltis fronte a España.

A primeira convocatoria de Mancini á selección italiana absoluta produciuse da man do seleccionador Enzo Bearzot, quen o chamou por primeira vez en 1984, con 19 anos, con motivo dunha xira amigable por América do Norte. Debutou o 26 de maio en Toronto, na vitoria por 2-0 ante o Canadá, substituíndo a Bruno Giordano no segundo tempo. Con todo, durante esa mesma viaxe, Bearzot expulsouno da selección por motivos disciplinarios e non o volveu convocar mentres el estivo ao mando. Foi o primeiro episodio da problemática relación de Mancini coa azzurra, marcada por unha falta de entusiasmo no terreo de xogo e as friccións con adestradores e medios.

En 1986, cumprida a idade máxima para a selección sub-21 e trala chegada ao banco da absoluta de Vicini, volveu ser convocado para o equipo principal. Na Eurocopa de 1988 marcou o seu primeiro gol como internacional, no partido inaugural en Düsseldorf e contra a selección anfitrioa, Alemaña Occidental. A selección italiana acabou caendo en semifinais contra a Unión Soviética.

Trala Eurocopa perdeu a titularidade a favor de Giuseppe Giannini e a relación co seleccionador Vicini acabou por deteriorarse. Con todo, foi convocado para o Mundial de 1990, no que Italia chegou ás semifinais, pero non chegou a debutar no torneo.

Aínda que continuou na selección trala chegada ao banco de Arrigo Sacchi, non se adaptaba especialmente aos esquemas do técnico romañolo, que, aínda que o estimaba e en ocasións o utilizaba como dianteiro centro xunto a Roberto Baggio, considerábao como o suplente do atacante véneto. Durante a clasificación para o Mundial de 1994, marcou os seus últimos 3 goles coa camisola azzurra, pero non foi convocado para a fase final do torneo nos Estados Unidos, elixindo Sacchi no seu lugar a Gianfranco Zola.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d7/Roberto_Mancini_%28cropped%29.jpg/220px-Roberto_Mancini_%28cropped%29.jpg|miniatura| Mancini durante o seu primero paso polo Inter de Milán, na década de 2000.O seu paso pola selección, non tan brillante como a súa traxectoria en clubs, chegou á súa fin o 23 de marzo de 1994, cando disputou o último dos seus 36 partidos internacionais, un amigable contra Alemaña no Mercedes-Benz Arena de Stuttgart.

 Carreira como adestrador 
Trala súa retirada continuou formando parte da Lazio e en xullo do 2000 comezou a súa carreira como adestrador como asistente de Eriksson, gañando inmediatamente a Supercopa italiana xunto ao adestrador sueco.

 Fiorentina 
O 26 de febreiro de 2001, aos 36 anos e tras o seu breve regreso aos campos de fútbol co Leicester, foi contratado pola Fiorentina para substituír o turco Fatih Terim no posto de adestrador. Co equipo 10º en liga e xa clasificado para a final da Coppa Italia, Mancini logrou proclamarse campión do torneo copeiro na dobre final ante o Parma que adestraba Renzo Ulivieri. Foi o seu primeiro título como adestrador, pouco máis de 3 meses despois de iniciar a súa carreira, así como o sexto triunfo do equipo violeta no torneo. Mentres tanto, rematou a liga no noveno posto.

No verán seguinte, o club atravesaba grandes problemas económicos e Mancini tivo que xestionar unha base de xogadores considerablemente debilitada, co obxectivo mínimo para o ano seguinte e dende o punto de vista deportivo, de manterse na Serie A. Comezou a campaña 2001/02 perdendo a Supercopa italiana diante da Roma de Fabio Capello. Debutou como adestrador en Europa na Copa da UEFA, competición na que o seu equipo foi eliminado en oitavos de final. O 11 de xaneiro de 2002, trala 17ª xornada de liga e despois dunha derrota na casa fronte ao Perugia, dimitiu como adestrador do equipo toscano. Deixou o equipo en postos de descenso, e os seus sucesores no banco tampouco conseguiron endereitar o rumbo do equipo, que acabou descendendo esa mesma tempada e declarándose en bancarrota.

 Lazio 
O 1 de xullo de 2002 regresou á Lazio cun contrato por dous anos, obtendo bos resultados, pero o seu traballo viuse afectado por diversas vicisitudes económicas, que culminaron coa dimisión do entón presidente Sergio Cragnotti e coa inclusión do mesmo Mancini no consello de administración da sociedade. Acabou cuarto na liga no seu primeiro ano, alcanzando así a Liga de Campións, e chegou ás semifinais tanto na Copa Italia como na Copa da UEFA, perdendo nesta última por un global de 4-1 ante o Porto de José Mourinho, posterior vencedor do torneo.

Na campaña seguinte (2003/04) a Lazio realizou un gran papel na Copa Italia e despois de eliminar ao Modena, ao Parma e ao Milan, enfrontouse na final á Juventus de Lippi, á que derrotou por un resultado total de 4-2, facéndose así Mancini co seu segundo título de Copa como adestrador. No campionato de liga quedou sexto. O 7 de xullo de 2004 deixou o club capitolino para fichar polo Inter de Milán.

 Regreso ao Inter 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/18/Roberto_Mancini_-_Lech_-_Manchester_010.jpg/220px-Roberto_Mancini_-_Lech_-_Manchester_010.jpg|esquerda|miniatura| Mancini no banco do Manchester City en 2010.
A súa primeira tempada no banco nerazzurro marcou o regreso do club á senda do triunfo, despois de máis dun lustro sen títulos, ao proclamarse campión da Copa Italia na final contra a Roma.

 Na liga rematou no terceiro posto, mentres que na Liga de Campións o equipo chegou aos cuartos de final, sendo eliminado polo Milan de Carlo Ancelotti (sendo esta a segunda vez que se disputaba un derbi de Milán na máxima competición europea). A tempada 2005/06 comezou coa conquista da Supercopa italiana, e pechouse repetindo título de Copa, de novo tras derrotar na final á Roma, á que adestraba Luciano Spalletti. Na Serie A, o Inter volveu quedar terceiro, pero a mediados do verán a FIGC adxudicoulle o título ao club lombardo por mor do Calciopoli, o caso de corrupción deportiva que afectou a varios equipos, entre eles os dous primeiros clasificados da liga, Juventus e Milan.

No campionato de liga 2006/07, o Inter colocouse rapidamente en cabeza e acadou unha xeira de 17 vitorias consecutivas (incluído un triunfo por 4-3 no derbi de Milán). Proclamouse campión de liga a falta de cinco xornadas e rematou cun total de 97 puntos, 22 máis que o segundo clasificado, a Roma. Foi o segundo título interista da tempada, despois da conquista da Supercopa, na que conseguiu remontar na prórroga do partido de volta a derrota inicial por 0-3 diante da Roma. O ciclo vitorioso continuou na campaña 2007/08, na que o club gañou o seu 16º scudetto.

A pesar dos seus éxitos, o 29 de maio de 2008 foi despedido polo presidente Massimo Moratti. No comunicado oficial, a entidade indicou como motivo da destitución as declaracións realizadas polo técnico o 11 de marzo anterior, trala eliminación da Liga de Campións a mans do Liverpool ("Non sei se aínda estarei aquí dentro de dous meses"). Recibiu un pago de 8 millóns de euros como liquidación. O balance da súa primeira experiencia nerazzurra foi de 140 vitorias, 60 empates e 26 derrotas en 226 partidos. O portugués José Mourinho ocupou o seu lugar no banco do equipo milanés.

 Manchester City 
O 19 de decembro de 2009 asinou co Manchester City por 3,5 millóns de euros por tempada, en substitución do despedido Mark Hughes. Pechou a tempada na quinta posición, clasificándose así para a Europa League.

Para a tempada 2010/11 o club reforzouse no mercado de verán coas fichaxes de Mario Balotelli, David Silva e Yaya Touré, así como co regreso de Joe Hart. O 14 de maio de 2011 gañou a FA Cup, derrotando por 1-0 na final de Wembley ao Stoke City cun gol de Yaya Touré. Foi o primeiro título en 35 anos para o club de Manchester, que culminou a tempada cunha terceira posición en liga, clasificándose para a Liga de Campións por primeira vez dende 1968.ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fe/Ceyhun_Mancini.JPG/220px-Ceyhun_Mancini.JPG|miniatura| Mancini, á fronte do Galatasaray en 2013, conversando con Gülselam.Na tempada 2011/12 Mancini guiou o Manchester City ata o seu terceiro título de liga (o primeiro en 44 anos), ao gañar ao Queens Park Rangers por 3-2 na última xornada. Dous goles de Edin Džeko e Sergio Agüero no tempo de desconto déronlle a volta ao marcador e fixeron que o título acabase nas vitrinas do City cando parecía que iría parar ás do seu máximo rival, o Manchester United. O 12 de agosto gañou o terceiro e último título da súa experiencia inglesa, vencendo ao  por 3-2 na final da Community Shield disputada no Villa Park de Birmingham.

O 13 de maio de 2013, dous días despois de perder a final da FA Cup ante o Wigan (0-1), e xa sen posibilidades na liga, foi destituído polo club. O seu lugar foi ocupado, durante os dous últimos partidos de liga, polo seu axudante, Brian Kidd.

 Galatasaray 
O 30 de setembro de 2013 foi contratado polo Galatasaray turco. Substituíndo por segunda vez a Terim e co equipo na novena posición en liga, conseguiu unha inesperada clasificación para os oitavos de final da Liga de Campións, tras unha vitoria por 1-0 na derradeira xornada fronte a Juventus de Antonio Conte en Istanbul, cun gol de Wesley Sneijder que ademais deixou fóra ao equipo italiano. Nos oitavos de final enfrontouse a outro dos seus rivais históricos, José Mourinho, agora adestrador do Chelsea. O equipo inglés puxo fin á aventura do Galatasaray no torneo cun contundente 2-0 en Stamford Bridge, tras o empate 1-1 na casa dos turcos. O 6 de maio proclamouse campión da Copa de Turquía, vencendo na final ao Eskişehirspor por 1-0 grazas a outro gol de Sneijder.

Pola súa banda, na liga turca non conseguiu superar ao Fenerbahçe, que se proclamou campión turco, pero logrou manterse por diante do Beşiktaş, conquistando así o subcampionato e a clasificación directa para a Liga de Campións. O 11 de xuño de 2014 abandonou o equipo turco, facendo uso dunha cláusula liberatoria.

 Novo regreso ao Inter 
O 14 de novembro de 2014 foi reclamado de novo polo Inter para ocupar o lugar de Walter Mazzarri, destituído co equipo na novena posición da liga. Iniciou a súa segunda etapa no club cun empate no derbi de Milán, seguido da clasificación para os oitavos de final da Europa League o día en que cumpriu 50 anos. Eliminado polo Napoli nos cuartos de final da Copa Italia, foi a primeira vez que como adestrador do Inter, quedou fóra da final do torneo. O 15 de febreiro de 2015, conseguiu ante o  a súa centésima vitoria na liga á fronte do club. Acabou caendo nos oitavos de final da Europa League diante do VfL Wolfsburg, e pechou a liga na oitava posición.

Na tempada 2015/16 o equipo de Mancini rematou a primeira volta como líder, pero na segunda viuse inmerso nunha crise que, ademais de afastar o equipo da primeira praza, levou o club a reconsiderar a súa posición. Tras non entrar na final da Copa Italia, o Inter acabou a liga no cuarto lugar, clasificándose para a Europa League. No verán, Mancini anunciou que quería seguir no banco do equipo, pero as friccións cos novos donos do club convencérono para rescindir o seu contrato en agosto.

 Zenit San Petersburgo 
Despois de pasar unha tempada sen adestrar, asinou co Zenit San Petersburgo o 1 de xuño de 2017. Eliminado nos oitavos de final da Copa de Rusia polo Dinamo San Petersburgo, que gañou 3-2 na prórroga, clasificouse primeiro do seu grupo da Europa League e eliminou en dezaseisavos de final ao Celtic, pero caeu nos oitavos diante do RB Leipzig. Rematou a Liga Premier de Rusia na quinta posición. O 13 de maio de 2018 rescindiu o contrato de común acordo co club ruso.

 Selección italiana 
esquerda|miniatura|Mancini dirixindo un encontro do Zenit San Petersburgo en 2017.
O 14 de maio de 2018 Mancini foi nomeado adestrador da selección italiana, poñendo fin ao que varios xornais definiron como un período de "transición" do equipo azzurro, marcado polo inesperado fracaso na clasificación para o Mundial de 2018 e polas tormentosas despedidas do seleccionador Gian Piero Ventura e do presidente da Federación Carlo Tavecchio. Chamado para revitalizar unha selección nacional en graves dificultades, Mancini iniciou desde o primeiro momento un gran relevo xeracional, excluíndo a moitos dos veteranos do equipo e dando máis protagonismo aos novos talentos do fútbol italiano.

O 28 de maio de 2018 debutou no banco de Italia con vitoria, ao vencer a Arabia Saudita nun partido amigable (2-1). A continuación disputou outros dous amigables (unha vitoria ante Francia por 3-1 e un empate a un gol cos Países Baixos), antes da súa primeira competición oficial, a primeira edición da Liga das Nacións. Italia, encadrada no grupo 3 da Liga A xunto a Portugal e Polonia, debutou ante esta última cun empate (1-1). A pesar da derrota ante Portugal no seguinte encontro (1-0), Italia sumou unha vitoria na segunda volta ante Polonia (0-1) e finalmente un empate ante os lusos (0-0), resultados que lle serviron para rematar segunda do seu grupo e evitar o descenso á Liga B, aínda que quedou fóra da fase final do torneo.

Encadrada no grupo J da fase de clasificación para a Eurocopa de 2020, a Italia de Mancini comezou o seu camiño cara ao torneo cunha vitoria ante Finlandia (2-0). A posterior goleada por 6-0 sobre Liechtenstein colocou ao equipo no liderado, achegándose á clasificación matemática xa en setembro. O 12 de outubro de 2019, coa vitoria na casa ante Grecia (2-0), o equipo transalpino logrou o acceso á Eurocopa a falta de tres xornadas, un resultado nunca acadado na historia da selección italiana. A posterior vitoria ante Liechtenstein (5-0), a novena dunha xeira iniciada coa vitoria nun amigable contra os Estados Unidos (1-0), permitiu a Mancini igualar o récord de vitorias consecutivas rexistrado en 1938 por Vittorio Pozzo, récord superado pouco despois cos triunfos sobre Bosnia e Hercegovina (0-3) e sobre Armenia (9-1). Este último partido supuxo a maior goleada nun partido de clasificación para a Eurocopa da historia da selección italiana.

 Vitoria na Eurocopa (2020-2021) 
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bb/Roberto_mancini_in_2021.jpg/220px-Roberto_mancini_in_2021.jpg|miniatura| Mancini dirixindo a selección italiana en 2021.
Trala irrupción da pandemia de COVID-19, a Eurocopa 2020 adiouse un ano. Antes da disputa do torneo, o equipo italiano participou na edición 2020/21 da Liga das Nacións da UEFA, onde quedou encadrado nun grupo con Polonia, Bosnia e Hercegovina e os Países Baixos. A primeira fase do torneo, na que tamén pasou polo banco italiano Alberico Evani, por mor do positivo en COVID-19 do propio Mancini, culminou coa consecución do primeiro posto do grupo, clasificándose así o equipo azzurro para a fase final. Mentres tanto, a finais de marzo de 2021, Italia xogou os seus tres primeiros partidos de clasificación para o Mundial de 2022, contra Irlanda do Norte, Bulgaria e Lituania, gañando os tres por 2-0.

O 17 de maio de 2021 asinou unha renovación de cinco anos coa selección nacional, ata 2026. En xuño comandou o equipo italiano na Eurocopa de 2020, superando a fase de grupos como líder invicto e coa portería a cero, un fito nunca acadado antes por ningunha outra selección. O 26 de xuño de 2021, coa vitoria sobre Austria nos oitavos de final (2-1 na prórroga), Mancini bateu o récord de 30 partidos invicto da selección italiana, que estaba en posesión de Vittorio Pozzo dende os anos 1935-1939, así como o de maior número de vitorias consecutivas (que era ata entón de 11, logradas polo propio Mancini entre 2018 e 2019). Ademais superou a marca mundial de 1143 minutos sen encaixar gol, que tiña a propia selección italiana da década de 1970, con Dino Zoff na portería, deixando o novo récord en 1168 minutos. O 2 de xullo, a vitoria nos cuartos de final ante Bélxica (1-2) deulle a Mancini o récord absoluto de vitorias consecutivas na Eurocopa (15 incluíndo os partidos da fase de clasificación) e supuxo tamén superar o récord mundial de 31 partidos invicto dos seleccionadores Alfio Basile e Javier Clemente. Nas semifinais, Italia conseguiu derrotar á España de Luis Enrique na quenda de penaltis despois de empatar a un gol, e certificou así o pase á final da Eurocopa por cuarta vez na historia da selección italiana. O 11 de xullo, o equipo proclamouse campión de Europa 53 anos despois do seu único título, tras derrotar por 3-2 na prórroga a Inglaterra de Gareth Southgate. 

 Fracaso na clasificación para o Mundial (2021-2022) 
O 8 de setembro de 2021, tralos empates diante de Bulgaria e Suíza e a goleada por 5-0 sobre Lituania, Mancini ampliou a cifra de encontros consecutivos sen perder de Italia ata 37 (30 vitorias e 7 empates), superando os rexistros históricos do Brasil e España (35). A xeira de partidos invicto rematou o 6 de outubro de 2021, cando Italia perdeu por 1-2 en Milán ante España nas semifinais da Liga das Nacións da UEFA. Catro días despois, gañou a Bélxica no partido polo terceiro posto. 

Nos dous últimos partidos de clasificación para o Mundial de 2022, Italia obtivo dous inesperados empates ante Suíza e Irlanda do Norte, perdendo a primeira praza a favor dos suízos e quedando sen opcións de clasificación directa. Accedeu no canto diso aos play-off, caendo nas semifinais diante de Macedonia do Norte por 0-1, cun gol no tempo de desconto, e quedando así por segunda vez consecutiva fóra do Mundial.

En xuño de 2022 disputou a fase de grupos da Liga das Nacións, na que tivo un inicio dubidativo, cunha soa vitoria nos catro primeiros partidos, que incluíron unha derrota por 5-2 ante Alemaña. Con todo, o equipo de Mancini conseguiu gañar os dous últimos encontros, ante Inglaterra e Hungría, obtendo o primeiro posto do grupo. Na fase final do torneo, disputada en 2023, foi eliminado nas semifinais, ao caer por 2-1 contra España. En agosto anunciou a súa dimisión, despois de cinco anos no cargo.

 Arabia Saudita 
O 27 de agosto de 2023 foi anunciado como novo seleccionador de Arabia Saudita, coa que asinou un contrato cun salario de 25 millóns de euros anuais.

 Características técnicas 


 Como xogador 
Destacado na creación de xogo, era capaz de ocupar tanto a posición de centrocampista ofensivo como a de segundo dianteiro. Prefería dar asistencias que rematar el mesmo a portería, pero tamén era hábil como goleador, ata o punto de ser utilizado, en ocasións, como dianteiro centro. Segundo o seu antigo adestrador Renzo Ulivieri, Mancini podería ter sido o herdeiro de Roberto Boninsegna se xogase constantemente como primeiro dianteiro. Xogador carismático e cun carácter animado, é considerado un dos maiores especialistas en caneos da súa época. As súas notables habilidades técnicas permitíanlle dar un cambio repentino aos partidos, a pesar de que o seu rendemento era inconsistente.

 Como adestrador 
Unha vez iniciada a súa carreira como adestrador, ao principio mostrou afinidade coa filosofía futbolística do seu mentor Vujadin Boškov, impulsando a innovación e preferindo un fútbol baseado "máis no xogo que nos resultados", apostando moitas veces por xogadores de talento en vez de xogadores con máis fondo físico. Isto traduciuse en equipos que non eran capaces de canalizar a gran cantidade de xogo producida, de modo que pronto o adestrador aceptou a idea do "dominio físico dos partidos" construíndo "un encoro musculoso no medio do campo", unha solución que tomou prestada doutro dos seus mestres, Sven-Göran Eriksson.

O estilo de dirección de Pep Guardiola (supremacía da técnica, busca da identidade táctica e valor da planificación a longo prazo) tamén influíu na proposta futbolística de Mancini que ata entón tiña fama de "adestrador pragmático", pouco espectacular e "caro" polos enormes investimentos que esixía dos seus clubs no mercado de fichaxes. Entre as tácticas máis empregadas pola selección italiana dirixida por el está un reaxuste do chamado "falso nove" concibido polo propio Guardiola, con preferencia polo uso de dianteiros externos mesmo en posición central co obxectivo de crear grandes espazos máis facilmente atacables, intentando ao mesmo tempo non dar puntos de referencia á defensa contraria.

 Vida persoal 
Casou con Federica Morelli, coa que tivo tres fillos: Filippo (nacido en Xénova o 13 de outubro de 1990), Andrea (nacido na mesma cidade o 13 de agosto de 1992) e Camilla (nada en Roma o 6 de febreiro de 1997). O 26 de xuño de 2015 anunciou que iniciara os trámites para se divorciar da súa muller. O seu fillo Filippo xogou nas categorías inferiores do Inter de Milán, do Entella e do Manchester City (adestrado polo seu pai naquel entón) sen chegar ao primeiro equipo. Andrea tamén xogou nos equipos xuvenís do Inter e do City e, tras xogar en ligas menores, rematou a súa carreira en 2017 co New York Cosmos.

En maio de 2021 publicou La bella stagione, un libro escrito xunto con Gianluca Vialli no que relatan a conquista da liga coa Sampdoria en 1991. O 23 de xullo do mesmo ano a Universidade de Urbino "Carlo Bo" concedeulle o título de doutor honoris causa en Ciencias do Deporte.

 Palmarés 
 Xogador 
Sampdoria
 Serie A (1): 1990/91.
 Copa Italia (4): 1984/85, 1987/88, 1988/89, 1993/94.
 Supercopa italiana (1): 1991.
 Recopa de Europa (1): 1989/90.

Lazio
Serie A (1): 1999/00.
 Copa Italia (2): 1997/98, 1999/00.
 Supercopa italiana (1): 1998.
 Recopa de Europa (1): 1998/99.
 Supercopa de Europa (1): 1999.

 Adestrador 
Fiorentina
 Copa Italia (1): 2000/01.

Lazio
 Copa Italia (1): 2003/04.

Inter de Milán
Serie A (3): 2005/06, 2006/07, 2007/08.
 Copa Italia (2): 2004/05, 2005/06.
 Supercopa italiana (2): 2005, 2006.

Manchester City
Premier League (1): 2011/12.
 FA Cup (1): 2010/11.
 FA Community Shield (1): 2012.

Galatasaray
 Copa de Turquía (1): 2013/14.

Selección italiana
 Eurocopa (1): 2020.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 



 Ligazóns externas 

 Sitio web oficial  .
 Datos do xogador no sito web da Federación Italiana de Fútbol .
 Datos do xogador no sito web de L'equipe .

Categoría:Nados na provincia de Ancona
Categoría:Nados en 1964
Categoría:Futbolistas de Italia
Categoría:Centrocampistas de fútbol
Categoría:Dianteiros de fútbol
Categoría:Xogadores do Bologna FC 1909
Categoría:Xogadores do UC Sampdoria
Categoría:Xogadores do SS Lazio
Categoría:Xogadores do Leicester City FC
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia
Categoría:Adestradores de fútbol de Italia
Categoría:Adestradores do ACF Fiorentina
Categoría:Adestradores do SS Lazio
Categoría:Adestradores do Inter de Milán
Categoría:Adestradores do Manchester City FC
Categoría:Adestradores do Galatasaray SK
Categoría:Adestradores do FC Zenit San Petersburgo
Categoría:Adestradores da selección de fútbol de Italia
Categoría:Adestradores da selección de fútbol de Arabia Saudita