Pop progresivo

O pop progresivo é música pop que intenta romper coa fórmula estándar do xénero, ou unha variante do rock progresivo que se escoitaba na radio AM nos anos 70 e 80. Orixinalmente foi chamada así polo primeiro rock progresivo dos anos 60. Algunhas características estilísticas do pop progresivo son ganchos e vermes auditivos (earworms), instrumentación pouco ortodoxa ou colorida, cambios na tonalidade e o ritmo, experimentos con formas musicais máis grandes e tratamentos inesperados, disruptivos ou irónicos de convencións pasadas.

O movemento comezou como un subproduto da expansión económica de mediados dos 60, cando os selos discográficos comezaron a investir en artistas, permitíndolle un control limitado sobre o seu propio contido e comercialización. Grupos que combinaban rock and roll con outros estilos musicais como ragas indias e melodías con influencias asiáticas influíron na creación do rock progresivo (ou "prog"). Cando as vendas dos discos de prog comezaron a baixar, algúns artistas volveron a un son máis accesible que seguiu sendo comercialmente atractivo ata os anos 90.

 Definición 
O termo "progresivo" refírese ao amplo rango de intentos de romper coas fórmulas estándar da música pop a través de métodos como unha maior instrumentación, letras personalizadas, arranxos máis sofisticados, cambios de ritmo, e improvisación individual.Haworth e Smith, 1975, p. 126 A premisa involucrou a música popular que se compoñía coa intención de ser unicamente escoitada e non bailada, e opúxose á influencia dos xerentes, axentes ou compañías discográficas.​Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, pp. 187-188 A música progresiva tamén foi producida principalmente polos propios artistas intérpretes ou executantes.Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, pp. 186-188​ En 1970, un periodista da publicación británica Melody Maker, describiu o pop progresivo como música producida que é atractiva para as masas, pero menos desbotable que o pop máis tradicional.Jacobshagen, Leniger e Henn, 2007, p. 141​ Algunhas características estilísticas inclúen cambios de ton e ritmo ou experimentos con formas máis longas.Palmberg e Baaz, 2001, p. 49​​ En termos de estrutura tonal, o pop progresivo é semellante ao rock and roll no desmantelamento da harmonía como estrutura organizativa básica. Porén, a diferenza do rock and roll, o pop progresivo inverte as convencións recibidas, xogando con elas, interrompéndoas ou producindo sombras delas en formas novas e inesperadas. Técnicas electrónicas como eco, retroalimentación, estéreo, sonoridade e distorsión poden utilizarse para dar á música a impresión de espazo e extensión lateral.Willis, 2014, p. 220​ 

O termo "pop progresivo" usouse orixinalmente para varios grupos de rock progresivo.​Moore, 2004, p. 22 Este último xénero foi influenciado polos grupos "progresivos" dos anos 60 que combinaban o rock and roll con varios outros estilos como ragas indios, melodías orientais, e cantos gregorianos, como The Beatles e The Yardbirds.​​Prown e Newquist, 1997, p. 78 En decembro de 1966, Melody Maker intentou definir os desenvolvementos recentes no pop. Nun artigo, titulado Progressive Pop, Chris Welch clasificou aos artistas utilizando termos previamente asociados co jazz; no máis avanzado destes avant garde, colocou a The Beatles, Cream, Love, The Mothers of Invention, Pink Floyd e Soft Machine, mentres que na categoría de "moderno" abarcou a The Byrds, Donovan e Small Faces.Turner, 2016, pp. 606-607 Despois do lanzamento do álbum Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band de The Beatles de 1967, revistas como Melody Maker trazaron unha liña entre pop e rock, eliminando así o "roll" de rock and roll (que agora se refire ao estilo dos anos 50). Os únicos artistas que se mantiveron dentro dol "rock" serían aqueles que se consideraban á vangarda dentro das formas de composición, lonxe dos estándares "amigables á radio", xa que os estadounidenses utilizaban cada vez máis o adxectivo "progresista" para grupos como Jethro Tull, Van Der Graaf Generator e King Crimson.​ 

A finais dos anos setenta, o "pop progresivo" era máis ou menos sinónimo de "música rock".Shepherd, Virden e Vulliamy, 1977, p. 201​ Os autores Don e Jeff Breithaupt definen o pop progresivo nos 70 e 80 como "unha casta máis esvelta do pomp rock" derivado de The Beatles.​Breithaupt e Breithaupt, 2000, p. 68 O músico Alan Parsons, que traballou como enxeñeiro no álbum Abbey Road dos Beatles (1969),​Breithaupt e Breithaupt, 2000, p. 70 lembra que aínda que considerou que algunhas das súas cancións eran "pop puro", outros seguiron categorizando á súa banda (Alan Parsons Project) como "rock progresivo".​ Parsons pensou que o "pop progresivo" era un nome mellor, explicando que "o que fixo [á nosa música] progresiva foi o son épico e a orquestración que moi pouca xente facía nese momento".​

 Orixes 
miniatura|Brian Wilson en 1965
A mediados da década de 1960, a música pop fixo incursións en novos sons, estilos e técnicas. A palabra "progresista" usouse con frecuencia, e pensouse que cada canción e sinxelo ía ser unha "progresión" da anterior.​​Hewitt e Hellier, 2015, p. 162 Paul McCartney dos Beatles insinuou en 1967: "aburriámonos un pouco facendo 12 compases todo o tempo, así que tratamos de entrar noutra cousa ... Entón viñeron [Bob] Dylan, The Who, e os Beach Boys ... Todos estamos tratando de facer vagamente o mesmo tipo de cousa".Philo, 2014, p. 119 ​ Antes do pop progresivo de finais dos anos 60, os artistas eran incapaces de decidir sobre o contido artístico da súa música.Willis, 2014, p. 217​ Brian Wilson, líder dos Beach Boys foi o primeiro en compoñer e producir a música do seu grupo, establecendo un precedente que permitiu a bandas e artistas entrar nun estudio de gravación e actuar como os seus propios produtores.Edmondson, 2013, p. 890

O autor Bill Martin recoñece aos Beatles e aos Beach Boys como os principais contribuíntes no desenvolvemento do rock progresivo, transformando o rock bailable en música feita para escoitar.Martin, 1998, pp. 39-40​ Citando un estudio de tempos da época, o musicólogo Walter Everett identifica que o álbum Rubber Soul dos Beatles de 1965 como unha obra que se "fixo máis para ser pensada que bailada", e un álbum que "comezou unha tendencia de longo alcance" na súa desaceleración dos tempos tipicamente usados en música pop e rock.Everett, 2001, pp. 311-12​ Ao ser editado o Pet Sounds de The Beach Boys en 1966, o disco foi aclamado pola prensa británica como "o álbum máis progresivo nunca feito".​ Troy Smith de Cleveland cre que o álbum "estableceu ao grupo como o pai do pop progresivo, dende os acordes iniciais de "Wouldn't It Be Nice", un sinxelo de estilo Wall of Sound".

Na opinión do autor Simon Grilo, o estoupido progresivo dos Beatles foi exemplificado no sinxelo dobre "Strawberry Fields Forever"/"Penny Lane" (1967).​Philo, 2014, pp. 119-121 Noutro exemplo das influencias recíprocas entre eles e os Beach Boys, os Beatles demostraron "un contido lírico paradóxico emparellado con música que era ao mesmo tempo nova e antiga, rock e Tin Pan Alley, LSD e cacao, progresiva e nostálxica", todas as características que foron compartidas no Sgt Pepper's.​ O musicólogo Allan Moore escribe: "Nese momento, o Sgt Pepper's parecía marcar a idade da música rock ... Agora, por suposto, cos recordos hastiados, pensamos niso como o inicio dunha era de pomposidade, con diferentes graos de gravidade... A cuestión despois de 1967 era se se podía confiar no pop/rock "progresivo", porque trataba temas "máis profundos" que as relacións interpersoais. Á longa, a resposta resultou ser non".Moore, 1997, p. 70

 Artistas 

 10cc
 Al Stewart
 Kevin Ayers
 The Beach Boys
 The Beatles
 Be-Bop Deluxe
 The Buggles
 Caravan
 City Boy
 Crack the Sky
 Electric Light Orchestra​
 Brian Eno
 Illusion
 Genesis (sen teve Hackett)
 Hawkwind
 Kansas
 Kate Bush
 Kraftwerk
 Alan Parsons
 Pink Floyd (particularmente The Wall)
 Renaissance
 Molly Nilsson
 Roxy Music
 Todd Rundgren
 Saga
 Seru Girán
 Starcastle
 Supertramp
 Synergy
 Queen
 U.K.
 Utopia
 Gary Wright
 XTC​
 The Yardbirds

 Notas 

 Bibliografía 
















Categoría:Pop