Wolf Erlbruch

Wolf Erlbruch, nado en Wuppertal o 30 de xuño de 1948 e finado na mesma cidade o 11 de decembro de 2022, foi un ilustrador alemán e escritor de libros infantís quen tamén exerceu como profesor en varias universidades.

 Traxectoria 
O seu pai era técnico téxtil. De neno, o rapaz prefería debuxar a xogar. Erlbruch estudou deseño gráfico no Folkwang Universität der Künste en Essen de 1967 a 1974. Durante os seus anos de estudante traballou en publicidade e tamén como ilustrador para revistas como Stern e Esquire. Recibiu as súas primeiras encomendas como ilustrator de libros infantís en 1985. Peter Hammer, un editor de Wuppertal, encargoulle as ilustracións de Der Adler, der nicht fliegen wollte, de James Aggrey. Leonard, o fillo de Erlbruch, acabara de nacer, e el quería que fose quen de dicir: «Ei, o meu papá fixo un libro infantil». Desde entón, el dedicouse a ilustrar e escribir moitos libros.

Erlbruch Ensinou deu aulas de ilustración na Hochschule Düsseldorf de 1990 a 1997. Dende ese ano foi profesor no departamento de arquitectura, deseño e arte da Universität Wuppertal. Entre 2009 e 2011 exerceu como profesor de ilustración na Folkwang Universität der Künste.

Erlbruch finou en Wuppertal o 11 de decembro de 2022 con 74 anos.

 Estilo 
Erlbruch abordou temas complexos, como a morte ou o significado de vida, nos libros infantís, aínda que non sempre lle agradaba ser considerado un autor de literatura infantil. Algúns dos seus libros teñen detalles autobiográficos, como Leonard (un «conto deliciosamente excéntrico»), inspirado en parte polo seu fillo Leonard, quen tiña entón seis anos (agora un ilustrador). Moitas das personaxes dos seus libros, como a toupa de Vom kleinen Maulwurf, der wissen wollte, wer ihm auf den Kopf gemacht hat (en galego, A toupiña que quería saber quen lle fixera aquilo na cabeza), leva unhas pequenas lentes negras, similares ás do propio Erlbruch. 

Foi enxalzado o orixinal e surreal do seu traballo. Silke Schnettler escribiu no diario alemán Die Welt que no «estilo Erlbruch» os protagonistas están distorsionados e mesmo esaxerados, mais son recoñecíbeis. Así mesmo, dito estilo foi moi imitado dentro e fóra de Alemaña.

A morte é un tema recorrente na obra de Erlbruch. O protagonista de Ente, Tod und Tulpe («O parrulo, a morte e o tulipán»), de 2008, é un parrulo que se fai amigo da Morte. En Ein Himmel für den kleinen Bären («Un ceo para os osiños») unha cría de oso tenta atopar o seu avó, acabado de falecer, no ceo dos osos.

Schnettler recolle en 2003 a ensinanza das historias de Erlbruch, segundo el mesmo. «As persoas teríanse que ver a si mesmas desde a distancia e aceptaren o que é único e estraño nelas, e tamén o que ás veces non é tan fermoso, noutras palabras, as súas peculiaridades. Velaquí o que Erlbruch considera para ter consciencia dun mesmo.»

 Ilustracións 
Erlbruch creou moitas das súas ilustracións combinando técnicas mixtas e colaxe. Para A Historia da Toupiña, por exemplo, debuxou as personaxes en papel de embalar marrón e pegounas sobre papel branco.

 Crítica 
O xornal británico The Guardian cualificou Ente, Tod und Tulpe («O parrulo, a morte e o tulipán») como un «libro excepcional»: «É inmensamente tenro o xeito que ten a Morte de acariñar a súa plumaxe, levantar o seu corpo e colocalo  suavemente no río, en canto ve como se vai afastando».

As ilustracións de Erlbruch para Die fürchterlichen Fünf (traducido a inglés como O Temíbel Cinco) foron adaptadas  ao escenario polo Landestheater Tübingen da cidade homónima, no estado alemán de Baden-Württemberg.

 Galardóns e legado 

 Illustrationspreis für Kinder- und Jugendbücher (1992) por Leonard
 Deutscher Jugendliteraturpreis (1993) polo libro ilustrado Das Bärenwunder 
 Schnabelsteherpreis (1996) por Frau Meier, die Amsel
 Zilveren Griffel (1998) por Frau Meier, die Amsel 
 Zilveren Griffel (1999) por Leonard 
 Troisdorfer Bilderbuchpreis (2000) por Das Neue ABC-Buch
 Bologna Ragazzi Award (2000) por Das Neue ABC-Buch
 Premio Gutenberg da Cidade de Leipzig (2003)
 Deutscher Jugendliteraturpreis (2003), premio especial polas súas ilustracións 
 Premio von der Heydt da cidade de Wuppertal (2003) 
 Bologna Ragazzi Award (2004) por Die große Frage
 Zilveren Griffel (2004) por Die Schöpfung
 Zilveren Griffel (2005) por Waarom jij er bent
 Premio Hans Christian Andersen (2006) pola súa «destacada contribución» como ilustrador de literatura infantil.
 Kröte des Monats September (2006) por Olek schoss einen Bären und nähte sich aus dem Pelz eine Mütze
 Zilveren Griffel (2008) por Ente, Tod und Tulpe
 e.o.plauen Preis (2014)
 Litteraturpriset till Astrid Lindgrens minne (2017), o primeiro alemán en obter este premio.

En 2004 a súa familia creou a Fundación Wolf Erlbruch co propósito de custodiar a obra do escritor e debuxante. A contía económica do Premio Astrid Lindgren, de cinco millóns de coroas suecas foi destinada integramente á fundación.

 Obra 
 Como escritor 
 Leonard (1991)
 Das Bärenwunder (1992)
 Frau Meier, die Amsel (1997)
 Nachts (1999)
 Das Neue ABC-Buch (2001)
 Die große Frage (2005)
 Ente, Tod und Tulpe (2008)
 Die fürchterlichen Fünf (2009)
 Der König und das Meer (2015)

 Como ilustrador 
 The Eagle that Would not Fly, de James Aggrey (1985)
 Le jour où on a mangé l'écrivain, de Valérie Dayre (1996)
 A toupiña que quería saber quen lle fixera aquilo na cabeza, de Werner Holzwarth (2001)
 Ein Himmel für den kleinen Bären, de Dolf Verroen (2003)
 De Schepping, de Bart Moeyaert (2003)
 Oh, No! Where Are My Pants?, and Other Disasters, de Lee Bennett Hopkins (2005)
 El taller de las mariposas, de Gioconda Belli (2006)
 Olek schoot een beer, de Bart Moeyaert (2006)
 Die fürchterlichen Fünf, de Catherine Chidgey (2009)
 Het Paradijs, de Bart Moeyaert (2010)
 The Bear Who Wasn't There: And the Fabulous Forest, de Oren Lavie (2014)

 Notas 


Categoría:Ilustradores de Alemaña
Categoría:Escritores de literatura infantil de Alemaña
Categoría:Finados en 2022
Categoría:Nados en 1948
Categoría:Literatura infantil e xuvenil
Categoría:Literatura infantil