Álvaro Rodríguez

{{Biografía
|nome = Álvaro Rodríguez
|título = Conde de Sarria
|epígrafe = Álvaro Rodríguez de Sarria 
|outros títulos = Tenencias en Lemos, Ribadeo, Suarón, Montenegro, Folgoso, Sarria e Limia.
|data de nacemento = Floruit en 1129
|data de defunción = 20 de xaneiro, 1167
|predecesor = Rodrigo Vélaz
|herdeiro = Rodrigo Álvarez e Vermudo Álvarez
|cónxuxe = Sancha Fernández, filla de Fernán Pérez de Traba
|descendencia = 
 Rodrigo Álvarez
 Vermudo Álvarez
 Tareixa Álvarez
 Sancha Álvarez
|pai = Rodrigo Vélaz
|nai = Urraca Álvarez, filla de Álvar Fáñez
}} 
Álvaro Rodríguez de Sarria (Alvarus Roderici Galletiae nos arquivos coetáneos), floruit en 1129 - 1166 e finado o 20 de xaneiro de 1167, foi un conde galego durante os reinados de Afonso VII e Fernando II.

 Traxectoria 
Álvaro era fillo de Rodrigo Vélaz e Urraca Álvarez, quizais filla de Álvar Fáñez e de Maior Pérez, filla de Pedro Ansúrez. Casou con Sancha, filla ilexítima de Fernán Pérez de Traba e de Tareixa, condesa de Portugal. O primeiro indicio da unión da parella data do 25 de maio de 1150. Despois de enviuvar, Sancha volveu casar con Pedro Afonso. Morreu arredor de 1182, deixando a Álvaro dous fillos, Rodrigo e Vermudo, e dúas fillas, Sancha e Tareixa, que casaron con Afonso Ramírez. Álvaro aparece por primeira vez nun documento do 29 de xaneiro de 1129 no Tumbo de Lorenzana, cartulario do mosteiro de Lourenzá. En 1147 participou no asedio de Almería, o Poema de Almería,Aínda que se dubida da exactitude histórica do Poema, Álvaro estivo presente no asedio de Andújar o 17 de xullo, cando presenciou unha carta real. enxalza a ascendencia de Álvaro, especialmente o seu avó materno e homónimo:
miniatura|A fortaleza da Alcazaba de Almería.
[Álvaro] levou a morte a moitos e gobernou Toledo. O pai é honrado a través do fillo, e o fillo é exaltado polas súas propias accións. Forte era Rodrigo, e non é indigno da gloria do seu fillo. Este último foi famoso a través do seu pai, pero é aínda máis distinguido a través do seu avó Álvaro. É el que é coñecido por todos e non menos importante polos seus inimigos. . . Descendente de tan nobre familia, velaí Álvaro. Enfada aos mouros coa súa virtude porque os odia.O 13 de febreiro de 1161 Álvaro levaba por primeira vez o título de conde, o máis alto do reino. Ocupou as tenencias de Lemos e Ribadeo (1146), Suarón (1153), a zona de Montenegro, antiga tenza entre as provincias de Lugo e A Coruña (1155), Folgoso, Sarria (1164–66) e Limia (1165). Patrocinaba o mosteiro cisterciense de Meira, onde preto recibira unha concesión de bens de Afonso VII o 27 de agosto de 1151. En 1164 Álvaro chegou a un acordo con Pedro, bispo de Mondoñedo, polo que as igrexas galegas de Piñeira, Vigo e Villasella, que pertencían á diocese, foran entregadas a Álvaro a cambio dunhas propiedades.

Álvaro morreu o 20 de xaneiro de 1167, cando a súa esposa Sancha figura gobernando a tenencia das terras de Folgoso:tenens conmitatum de Felgoso defuncto uiro suo comite AluaroUn documento daquela data sinala que a súa viúva "ostentaba a comarca de Folgoso do seu defunto marido o conde Álvaro".O seu fillo Rodrigo sucedeuno en Sarria e Lemos e tamén lle foi concedido o título de conde.

 Notas 

Categoría:Condes de Galicia