Chika Kuroda

Chika Kuroda (黒田チカ), nada en Saga o 24 de marzo de 1884 e finada en Fukuoka o 8 de novembro de 1968, foi unha química e farmacéutica xaponesa cuxa investigación se centrou nos pigmentos naturais. Foi a primeira xaponesa en recibir unha licenciatura en ciencias.

 Traxectoria 
Asistiu ao Departamento da Muller da Escola Normal de Saga, graduándose en 1901, e exerceu de mestra un ano despois. Ingresou na División de Ciencias da Escola Normal Superior de Mulleres de Rika en 1902 e graduouse en 1906. Tamén ensinou na Escola Normal de Fukui e un ano antes matriculouse no programa de posgrao da Escola Normal Superior para Mulleres de Kenkyuka, en 1907. Rematou o seu curso en 1909 e converteuse en profesora asistente na Escola Normal Superior de Mulleres de Tokio.

En 1913, cando a Universidade Imperial de Tohoku converteuse na primeira das universidades imperiais do Xapón en aceptar estudantes femininas, foi admitida no Departamento de Química da Universidade Científica. Foi alumna do profesor Riko Majima, quen inspirou o seu interese pola química orgánica, en particular os colorantes naturais ; Majima estaba supervisando a busca do pigmento roxo de Lithospermum erythrorhizon. Completou a súa licenciatura en ciencias en 1916, sendo a primeira xaponesa en facelo. 

Foi nomeada profesora asistente na Universidade Imperial de Tohoku despois de graduarse en 1916, e foi profesora na Escola Normal Superior de Mulleres de Tokio en 1918. Ese mesmo ano, foi a primeira muller en dar unha presentación á Sociedade Química do Xapón cando presentou a súa investigación sobre o pigmento de L. erythrorhizon.  Viaxou á Universidade de Oxford en 1921, onde investigou os derivados do ácido ftalónico con William Henry Perkin. Regresou ao Xapón en 1923 e ingresou na Escola Normal Superior de Mulleres de Tokio como mestra. En 1924, o Instituto RIKEN encargoulle unha investigación sobre a estrutura da cartamina, o pigmento das plantas de cártamo. A súa tese sobre o tema, valeulle o doutoramento en ciencias en 1929. Foi a segunda muller no Xapón en recibir tal título, despois de Kono Yasui.

Nas décadas de 1930 e 1940, a súa investigación examinou os pigmentos da flor de día asiática, a pel de berinjela, a soia negra, as follas vermellas de shiso e as espiñas de ourizo de mar, así como os derivados da naftoquinona.  Foi galardoada co Premio Majima da Sociedade Química do Xapón en 1936. En 1949 foi nomeada profesora da Universidade de Ochanomizu e, ao mesmo tempo, comezou a investigar sobre a pigmentación da pel da cebola. A súa extracción de cristais de quercetina da pel de cebola levou á creación de Kerutin C, un medicamento contra a hipertensión. Retirouse en 1952, pero continuou dando clases na Universidade de Ochanomizu, como profesora emérita.

 Notas 

Categoría:Científicos do Xapón
Categoría:Nados en 1884
Categoría:Nados na prefectura de Saga
Categoría:Finados en 1968