Illas Ogasawara

As illas Bonin, tamén coñecidas como ,Comparison of name usage in published sources, 1800–2000; retrieved 2013-4-16. é un arquipélago xaponés de máis de 30 illas subtropicais e tropicais, a uns 1000 km. directamente ao sur de Toquio e 1600 km. ao noroeste de Guam. O nome "illas Bonin" provén da palabra xaponesa bunin  (unha lectura arcaica de  mujin), que significa "ningún pobo" ou "deshabitado". As únicas illas habitadas do grupo son Chichijima (), a sede do goberno municipal, e Hahajima (). Evidencias arqueolóxicas revelaron que algunhas das illas puideron estar prehistóricamente habitadas por membros dunha etnia micronesia descoñecida.小笠原・火山(硫黄)列島の歴史

O Municipio de Ogasawara (mura) e a Subprefectura de Ogasawara toman os seus nomes do Grupo Ogasawara. O  tamén se usa como un termo colectivo máis amplo que inclúe outras illas do municipio de Ogasawara, como as Illas Volcán, xunto con tres outras illas remotas (Nishinoshima, Minamitorishima e Okinotorishima). Xeograficamente falando, todas estas illas son partes das Illas Nanpō.

No 2021 tiñan unha poboación total de 2.560 habitantes, 2.120 en Chichijima e 440 en Hahajima, viven no Grupo Ogasawara, que ten unha superficie total de 84 km².

Dado que as illas Ogasawara nunca estiveron conectadas a un continente, moitos dos seus animais e plantas sufriron procesos evolutivos únicos. Isto levou ao alcume das illas de "As Galápagos de Oriente", e á súa designación como Patrimonio da Humanidade natural o 24 de xuño de 2011. A lura xigante (xénero Architeuthis) fotografouse por primeira vez nas illas Ogasawara en estado salvaxe o 30 de setembro de 2004, e foi filmada viva alí en decembro de 2006.

Un radiotelescopio de 25 m. de diámetro está situado en Chichijima, unha das estacións da interferometría de base moi longa (VLBI) Exploration of Radio Astrometry (VERA) e está operado polo Observatorio Astronómico Nacional do Xapón.

Historia
As ferramentas prehistóricas e as pedras talladas, descubertas no Iwo Jima Norte a finais do século XX, así como as ferramentas de pedra descubertas en Chichi-jima, indican que as illas puideron estar poboadas en tempos antigos.

Primeiras reclamacións
A primeira visita rexistrada de europeos ás illas ocorreu o 2 de outubro de 1543, cando o explorador español Bernardo de la Torre no San Juan avistou a Haha-jima, que describiu como Forfana.Welsch, Bernhard. (2004). "Decubríu a illa de Marcus Bernardo de la Torre en 1543?" Journal of Pacific History, 39:1, 109–122. Nese momento, as illas estaban deshabitadas. O descubrimento xaponés das illas ocorreu na era Kanbun 10 (1670) e foi seguido por unha expedición do shogunato en Enpō 3 (1675).Tanaka, Hiroyuki (1993). "Edo Jidai ni okeru Nihonjin no Mujin Tou (Ogasawara Tou) ni tai-suru Ninshiki" ("The Ogasawara Islands in Tokugawa Japan").  Kaiji Shi Kenkyuu(Journal of the Maritime History).  No. 50, xuño, 1993. As illas foron entón nomeadas como , literalmente "as illas deshabitadas". Shimaya Ichizaemon, o explorador da orde do shogunato, inventariou varias especies de árbores e aves, pero despois da súa expedición, o shogunato abandonou calquera plan para desenvolver as illas remotas.

En 1727, , un rōnin, afirmou que as illas foron descubertas polo seu antepasado , en 1593, (Tensho 20), e o territorio foi concedido como feudo por Toyotomi Hideyoshi. Non obstante, a investigación da reclamación descubriu que se trataba dunha fraude e que a propia existencia de Sadayori era dubidosa, como castigo Sadato foi desterrado polo shogunato (1735).

A primeira descrición publicada das illas en Occidente tróuxoa a Europa Isaac Titsingh en 1796. A súa pequena biblioteca de libros xaponeses incluía  de Hayashi Shihei.WorldCat, =páxina de resultados Sangoku Tsūran Zusetsu, alternativa romaji Sankoku Tsūran Zusetsu Este libro, que publicouse no Xapón en 1785,Cullen, Louis M. (2003).  describía brevemente as Illas Ogasawara.Morris-Suzuki, Tessa. (1998). ; Kublin, Hyman.  "The Discovery of the Bonin Islands: A Reexamination", Annals of the Association of American Geographers, Vol. 43, Issue 1 (1 de marzo de 1953). pp. 27–46.

Estes grupos foron chamados colectivamente Islas del Arzobispo (Illas do Arcebispo) nas fontes españolas do século XVIII-XIX. Este nome débese moi probablemente a unha expedición organizada polo Arcebispo Pedro Moya de Contreras, Vicerrei de Nova España, para explorar o norte do Pacífico e as illas do Xapón. O seu obxectivo principal era atopar as tan buscadas e lendarias illas de Rica de Oro (Rica en Ouro), Rica de Plata (Rica en Prata) e as Islas de los Armenio (Illas dos Armenios). Despois de varios anos de planificación e intentos frustrados, a expedición finalmente partiu o 12 de xullo de 1587 comandada por Pedro de Unamuno. Aínda que volveu visitar as Illas Daitō, xa cartografadas por Bernardo de la Torre en 1543, a expedición non puido atopar as illas buscadas despois de buscar as posicións onde foron cartografadas en referencias contemporáneas. Os mapas xaponeses da época parecen ser bastante inexactos e, polo tanto, considerados por algúns ser deliberadamente enganosos. Pénsase que este foi un intento de desalentar os intentos de colonización de nacións estranxeiras. Frederick William Beechey usou o nome español ata 1831 e cría que o xaponés Boninsima se refería a illas completamente diferentes.Rein, J. J. (1884). Japan: Travel and Researches, pp.533-534.

O 12 de setembro de 1824, o capitán estadounidense James Coffin no baleeiro Transit visitou por primeira vez o grupo de illas do sur (Illas Coffin). Visitou o arquipélago de novo en 1825 pero esta vez chegou ao grupo medio das illas (Grupo Beechey).

En setembro de 1825, o barco baleeiro británico Supply desembarcou no sur das illas do Grupo Bailey. En 1826, outro baleeiro británico, o William, chegou á illa Beechey, antes de continuar as súas viaxes.The National Cyclopaedia of Useful Knowledge, Vol.II,, (1847) Londres, Charles Knight, p.205.

Posesión británica 
En 1827, o capitán F. W. Beechey do  chegou á cadea de illas e reclamounas como unha posesión británica. Retirou unha placa de cobre do casco do Blossom e deixouna nunha praia como un marcador da reclamación:

Tamén chamou á illa de Chichijima "Peel" polo entón ministro británico do Interior Sir Robert Peel. Beechey tamén se sorprendeu ao atopar dous homes que vivían nas illas. Permaneceron nas illas despois de que o William os abandonase o ano anterior en 1826. Os homes eran Wittrein e Petersen.

En 1830, coa axuda do cónsul británico nas illas Sandwich (Hawai), Richard Charlton, Richard Millichamp e Matteo Mazzaro navegaron cara ás illas. A primeira colonia permanente estaba formada por Nathaniel Savory de Bradford, Massachusetts, América, Richard Millichamp de Devon, Inglaterra, Matteo Mazzaro de Ragusa/Dubrovnik, Imperio austríaco (agora Croacia), Alden B. Chapin e Nathaniel Savory de Boston, Carl Johnsen de Copenhague, así como sete homes e 13 mulleres sen nome do Reino de Hawai.Notes on the Bonin Islands, Michael Quin, Journal of the Royal Geographical Society of London, Vol. 26, (1856), pp. 232–235, Blackwell Publishing on behalf of The Royal Geographical Society (with the Institute of British Geographers) Atoparon o clima adecuado para a agricultura e a cría de gando. O ron facíase con azucre de cana, e abríronse bordeis, ás veces atendidos por mulleres secuestradas doutras cadeas insulares. Os baleeiros e outros barcos que non podían atopar outro porto amigable no Xapón adoitaban visitar as Bonin para abastecerse e descansar.Coppock, p. 61

Dous anos máis tarde, a  Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland editou unha publicación póstuma e abreviada da tradución francesa de Titsingh de Sankoku Tsūran Zusetsu.Klaproth, Julius. (1832). 

Outros colonos chegaron en 1846, a bordo do barco baleeiro Howard. Establecéronse inicialmente na Illa Sur. (Unha delas, unha muller das illas Carolinas chamada Hypa, morreu en 1897 aos 112 anos, despois de ser bautizada no seu leito de morte.Hypa, the Centenarian Nurse, by Rev A F King, The Mission Field, 43, 415–421, 1898)

O comodoro Matthew C. Perry da Mariña dos Estados Unidos visitou as illas en 1853 e comprou propiedades en Port Lloyd a Savory por 50 dólares. Creouse a "Colonia da Illa Peel" dos Estados Unidos (Chichijima) e Savory foi nomeado gobernador.

Posesión xaponesa 
En xaneiro de 1862 (Bunkyū 1), o shogunato Tokugawa do Xapón reclamou as illas nunha empresa colonial de curta duración. O barco de vapor shogunal Kanrin Maru foi enviado ás illas cunha tripulación de cartógrafos, médicos e destacados burócratas. As illas foron entón oficialmente nomeadas Ogasawara, en referencia ao lendario descubridor xaponés de finais do século XVI. Esta tentativa de colonización, porén, non durou moito tempo. No verán de 1863, baixo a presión estranxeira, o shogunato ordenou a evacuación das illas.

En 1875 o goberno xaponés Meiji reclamou as illas. Language and Citizenship in Japan, edited by Nanette Gottlieb, Chapter 10, p. 176 Adxudicáronse os nomes xaponeses de cada illa e enviáronse 38 colonos de Hachijojima ao ano seguinte. En 1876 as illas foron postas baixo o control directo do Ministerio do Interior. Prohibíronse os asentamentos estranxeiros e o goberno axudou aos colonos que desexaban trasladarse alí desde o Xapón continental. Tamén se talaron os bosques das illas para a produción de cana de azucre. Os colonos segregáronse en gran parte en dúas aldeas diferentes, unha para os americanos e outra para os xaponeses. Os insulares de ascendencia europea e estadounidense obtiveron finalmente a nacionalidade xaponesa en 1882. Jack London visitou as illas en 1893 e publicou un relato da súa estadía.

Lionel Cholmondeley compilou unha historia das illas ao longo de varios anos. A súa obra publicouse en Londres en 1915.

En 1917, entre 60 e 70 habitantes das illas reclamaron ascendencia entre os colonos de fala inglesa do século XIX; porén, en 1941, ningún habitante de Bonin recoñecería descendencia destes primeiros colonos.National Geographic, outubro 1944, pp. 387–388, 404. Os residentes actuais inclúen algúns que afirman estar relacionados con Nathaniel Savory. No inverno de 1920–1921, o pintor futurista ruso David Burliuk viviu nas illas Bonin e pintou varias paisaxes das illas.

miniatura|dereita|Un home nun pozo, xunto a edificios cos tellados de palla, os lados sen pintar e os tabiques e fiestras de papel, característicos das illas antes da segunda guerra mundial.
Os insulares foron relegados a un status insignificante durante o inicio do período Shōwa. Despois do ataque do Xapón á base naval estadounidense en Pearl Harbor, o inglés prohibiuse nas Bonin, e os estadounidenses tiveron que adoptar nomes xaponeses. A medida que os combates se achegaron ao Xapón durante a última fase da guerra, a maioría dos habitantes foron evacuados á forza ao continente. Había unha base militar xaponesa en Chichijima dirixida por o maior , que era coñecido por practicar canibalismo e outros actos contra prisioneiros de guerra.Welch, Jeanie M. "Without a Hangman, Without a Rope: Navy War Crimes Trials After World War II,"  International Journal of Naval History. Vol. 1, No. 1 (abril 2002). O bombardeiro do posterior presidente estadounidense George H.W. Bush estrelouse no océano preto de Chichijima. Acabou sendo rescatado polo USS Finback converténdose no único que finalmente sobreviviu. Outros oito aviadores derrubados preto das illas foron máis tarde executados e canibalizados polos soldados xaponeses. Matoba Sueo foi finalmente aforcado polos seus crimes despois da guerra. A Batalla de Iwo Jima en 1945, unha das batallas máis feroces da segunda guerra mundial, foi librada nunha illa guarnición desta rexión do Pacífico.Nicol, C. W., ""The far-out Ogasawaras", Japan Times, 7 de agosto de 2011, p. 10.

 Tempo da Mariña 
Despois da Rendición do Xapón, as illas foron controladas pola Mariña dos Estados Unidos durante os seguintes 23 anos, ao que os occidentais chamaron "Hora da Mariña". Todos os residentes, excepto os descendentes dos colonos orixinais e/ou relacionados con eles por matrimonio foron expulsados,J. Bradshaw, "Review of English on the Bonin (Ogasawara) Islands",Language Documentation and Conservation v2, n1 (xuño 2008), pp. 176–8 mentres que os habitantes de antes da guerra de ascendencia Blanco Americano ou europeos, micronesios ou polinesips podían regresar.Trumbull, Robert. "Bonin Islanders Seek U.S. Tie But Remain International Pawns; Descendants of Americans Ask Citizenship in Vain—Fight Return of Japanese," New York Times.  11 de marzo de 1956. As propiedades baleiras de xaponeses exiliados foron arrasadas como parte da Xestión da Mariña de armas nucleares en Chichijima. En 1956, os residentes solicitaron a anexión estadounidense das illas pero non recibiron resposta. En 1968, sen consultalos, o goberno dos Estados Unidos devolveu as Bonin ao control xaponés. Os estadounidenses podían optar por converterse en xaponeses ou recibir a cidadanía estadounidense e repatriarse aos Estados Unidos. Inicialmente uns 600 xaponeses trasladáronse ás illas, chegando a uns 2.000 a finais do século XX.

Xeografía e administración
As illas Ogasawara consisten en catro subgrupos, incluíndo as illas dos Volcáns, que están listadas coas súas illas principais:

 Arquipélago Mukojima (聟島列島 Mukojima Rettō) - 6,57 km²
 Mukojima (聟島, Illa do Noivo) - 3,07 km²
 Yomejima (嫁島, Illa da Noiva) - 0,85 km²
 Kitanoshima (北ノ島, Illa Norte) - 0,19 km²
 Nakōdojima (媒島) - 1,58 km²
 Arquipélago Chichijima (父島列島 Chichishima Rettō) - 38,89 km²
 Chichijima (父島, Illa do Pai) - 23,99 km²
 Anijima (兄島, Illa do irmán Maior) - 7,85 km²
 Ototojima (弟島, Illa do irmán Menor) - 5,30 km²
 Nishijima (西島, Illa Oeste) - 0,49 km²
 Minamijima (南島, Illa Sur) - 0,34 km²
 Higashijima (東島, Illa Leste) - 0,28 km²
 Arquipélago Hahajima (母島列島 Hahajima Rettō) - 27,54 km²
 Hahajima (母島, Illa da Nai) - 20,80 km²
 Anejima (姉島, Illa da irmá Maior) - 1,67 km²
 Imōtojima (妹島, Illa da irmá Menor) - 1,36 km²
 Mukōjima - 1,45 km²
 Meijima (姪島, Illa da Sobriña) - 1,13 km²
 Tairashima (平島) - 0,60 km²
 Arquipélago Vulcano (火山列島 Kazan Rettō) 
 Kita Iōtō (北硫黄島, Illa Setentrional do Xofre) 
 Iōtō (硫黄島, Illa do Xofre, coñecida como Iwo Jima) 
 Minami Iōtō (南硫黄島, Illa Meridional do Xofre) 
 Illa periférica, a oeste do Arquipélago Hahajima e norte do Arquipélago Volcano: 
 Nishino Shima (西之島, Illa Occidental ou Illa Rosario) 
 Niijima (Illa Nova) 
 Illas periféricas remotas, xeograficamente non forman parte das Illas Ogasawara pero si administrativamente:
 Parece Vela (沖ノ鳥島, Ila Remota dos Paxaros) 
 Minami Torishima (南鳥島, Illa Meridional dos Paxaros coñecida tamén como Illa Marcus)


Administrativamente, as Illas dos Volcáns, Nishinoshima (illa Rosario), Okinotorishima (Parece Vela) e Minami Torishima (illa Marcus) forman parte hoxe do Municipio de Ogasawara. É unha Subprefectura da Metrópole de Tokyo.Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Tōkyō" in ; in  Xeograficamente, tradicionalmente non se consideran parte das illas Bonin, que son os grupos de illas Mukojima, Chichijima e Hahajima.Freeman, Otis W. (1951). Geography of the Pacific, pp. 229–235. Noutras palabras, o rango histórico das illas Bonin (Ogasawara Guntō) non é o equivalente exacto da unidade gobernamental xaponesa. "Bonin Islands," Encyclopædia Britannica. Retrieved 6 de xullo de 2009.

Demografía, lingua e educación
Practicamente todos os habitantes das illas Bonin son cidadáns xaponeses. Isto inclúe a proporción significativa de antepasados dos Estados Unidos, Europa e outras illas do Pacífico, que a miúdo se poden distinguir polos seus nomes de familia e ascendencia, características físicas ou adhesión ao cristianismo. Durante e despois da ocupación militar estadounidense de 1946–68, unha pequena minoría de illenses optou pola cidadanía estadounidense e/ou emigraron das illas. Non obstante, a maioría dos insulares con ascendencia non xaponesa agora parecen estar reasimilados coa maioría étnica xaponesa.

O xaponés é a lingua común. Debido a que os colonos dos Estados Unidos, Europa e outras illas do Pacífico precederon aos residentes étnicos xaponeses, un pidgin lexificado en inglés que posteriormente se desenvolveu nun crioulo, coñecido como inglés de Bonin, creoulo Ogasawara ou ogasawara mixto, xurdido nas illas durante o século XIX. Este foi o resultado da hibridación do xaponés co inglés das illas, dando como resultado unha lingua mixta que aínda se pode escoitar.

O municipio da aldea de Ogasawara ten escolas primarias e secundarias públicas, mentres que a Consello de Educación do Goberno Metropolitano de Tokyo opera a Escola secundaria de Ogasawara.

Notas

Referencias

Véxase tamén


Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade no Xapón
Ligazóns externas
 Ogasawara Village (Japanese)
 The Bonin (Ogasawara) Islands Language and Culture Site (no longer maintained, apparently as of 2001)
 Ogasawara Channel (Japanese)
 National Archives of Japan: The faked map of 1752 mentioned in Hiroyuki Tanaka's 1998 article.
 Tokyo Metropolitan Government, Ogasawara-mura: maps/photos
 Waseda University — Hayashi Shihei. (1785). 三国通覧図説 (Sangoku Tsuran Zusetsu)

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Xapón