Tenebrionoidea

Os Tenebrionoidea (tenebrionoideos) son unha superfamilia moi grande e diversa de escaravellos. Xeralmente corresponde aos Heteromera de autores máis antigos.

 Taxonomía 
Tenebrionoidea contén as seguintes familias:
 Aderidae Winkler 1927 
 Anthicidae Latreille 1819 
†Apotomouridae Bao et al. 2018 
 Archeocrypticidae Kaszab 1964
 Boridae C. G. Thomson 1859
 Chalcodryidae Watt 1974
 Ciidae Leach 1819 (= Cisidae)
 Melandryidae Leach 1815 
 Meloidae Gyllenhal 1810 
 Mordellidae Latreille 1802 
 Mycetophagidae Leach 1815 
 Mycteridae Blanchard 1845
 Oedemeridae Latreille 1810 
 Promecheilidae Lacordaire, 1859
 Prostomidae C. G. Thomson 1859
 Pterogeniidae Crowson 1953
 Pyrochroidae Latreille 1807 
 Pythidae Solier 1834
 Ripiphoridae Gemminger e Harold 1870 
 Salpingidae Leach 1815 
 Scraptiidae Mulsant 1856 
 Stenotrachelidae C. G. Thomson 1859 (= Cephaloidae)
 Synchroidae Lacordaire 1859
 Tenebrionidae Latreille 1802 
 Tetratomidae Billberg 1820
 Trictenotomidae Blanchard 1845
 Ulodidae Pascoe 1869
 Zopheridae Solier 1834 
A familia máis grande con diferenza é a dos Tenebrionidae, que en 2014 tiña aproximadamente 20 000 especies descritas e case dous terzos da riqueza de especies da superfamilia.

 Morfoloxía 
Os Tenebrionoidea mostran unha gama de diferentes morfoloxías. Porén, unha característica da maioría dos adultos é que teñen 5 tarsómeros nas patas dianteiras e medias e 4 nas traseiras (fórmula tarsal 5-5-4). Ocasionalmente, os machos teñen unha fórmula tarsal reducida a 4-4-4, 3-3-3 ou 3-4-4.

Os tenebrionoideos larvais poden distinguirse por varias características da cabeza: unha gula que diverxe posteriormente con beiras gulares ben desenvolvidas, brazos tentoriais posteriores desprazados anteriormente, mandíbulas asimétricas, o músculo craniocardinal vestixial ou ausente e o  músculo tentoriofarinxeo posterior subdividido en varios feixes. O corpo adoita ser subparalelo e lixeiramene aplanado, pero outras formas evolucionaron para axeitarse a diferentes necesidades, como ter forma cilíndrica nas larvas perforadoras, ser fortemente aplanado en larvas que viven baixo as codias e ter forma de C ou parecida a un verme para larvas con estratexias de desenvolvemento especializadas (por exemplo, as larvas post-triungulinas de Ripiphoridae e Meloidae).

 Ecoloxía 
Moitas familias de Tenebrionoidea comen fungos, pero hai unha ampla variedade de estratexias de alimentación no grupo, como comer madeira ou material vexetal en descomposición, comer pole (como en moitos Oedemeridae e Anthicidae), e actuar como ectoparasitoidee doutros insectos (nos Ripiphoridae). Un pequeno número de especies son predadoras ou comen tecidos vexetais vivos.

Os Tenebrionoidea mostran unha particular diversidade en ambientes áridos. Unha adaptación que presentan algúns (por exemplo, Onymacris unguicularis) é a capacidade de recoller auga da néboa para poder beber.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas