Roberto Dinamite

Carlos Roberto de Oliveira, máis coñecido como Roberto Dinamite, nado en Duque de Caxias o 13 de abril de 1954 e finado no Río de Xaneiro o 8 de xaneiro de 2023, foi un futbolista e político brasileiro. Destacado dianteiro centro, está considerado como o maior ídolo da historia do Vasco da Gama, club no que militou de xeito case ininterrompido entre 1971 e 1993. Foi o futbolista que máis veces vestiu a camiseta do Vasco, así como o seu máximo goleador histórico, con 1110 partidos e 708 goles (incluíndo partidos amigables).

Foi ademais o máximo goleador histórico do Campionato Brasileiro (190 goles) e do Campionato Carioca (279 goles). Internacional coa selección brasileira, disputou con esta as Copas do Mundo de 1978 e 1982 e os Xogos Olímpicos de 1972. Foi presidente do Vasco da Gama de 2008 a 2014.

 Traxectoria 
Coñecido como Calu na súa infancia, comezou a xogar ao fútbol no São Bento Esporte Clube, equipo do seu barrio, ata que en 1969 ingresou na canteira do Vasco da Gama. Co equipo xuvenil do club marcou 46 goles e foi o máximo goleador do Campionato Carioca xuvenil de 1970.

Debutou co primeiro equipo o 14 de novembro de 1971, na derrota por 1-0 diante do Bahia. O 25 de novembro marcou o seu primeiro gol, un espectacular tanto diante do Internacional, no estadio do Maracanã, no que caneou a catro rivais antes de mandar o balón ao fondo da rede. Foi nese momento cando comezou a ser coñecido como Roberto Dinamite (dinamita en portugués), alcume que lle puxeran os xornalistas do Jornal dos Sports Aparício Pires e Eliomário Valente.

Foi o máximo goleador do equipo todos os anos entre 1973 e 1985, converténdose no maior ídolo da historia do club. Na tempada 1974 foi unha peza clave na conquista do primeiro Campionato Brasileiro da historia do Vasco, sendo o máximo goleador da competición con 16 dianas. Foi titular no partido de desempate contra o Cruzeiro, formando dianteira xunto con Luiz Carlos Tatu e Jorginho Carvoeiro.

No Brasileirão de 1975, a pesar da mala actuación do Vasco, foi autor de 15 dos 25 goles do equipo, un gol menos que o máximo artilleiro do campionato, Flávio Minuano. No Campionato Carioca dese ano foi tamén o segundo máximo goleador con 25 goles, só por detrás dos 30 de Zico. En 1977 gañou o seu primeiro Campionato Carioca, acabando o torneo de novo como segundo máximo anotador con 25 goles, superado outra vez por Zico. O propio Zico, Dinamite e Cláudio Adão empataron como máximos goleadores do Carioca do ano seguinte, con 19 tantos. En 1979 disputou a súa segunda final do Campionato Brasileiro, perdendo por 2-0 diante do Internacional.

En 1980, con ofertas de varios clubs europeos, aceptou fichar polo FC Barcelona, que buscaba un dianteiro para substituír a Hans Krankl. Marcou dous goles no seu debut, a vitoria por 2-0 sobre o Almería na xornada 17 da Primeira División, e anotou un terceiro gol na volta da Supercopa de Europa fronte ao Nottingham Forest. Con todo, non acabou de adaptarse ao club catalán e perdeu a titularidade trala chegada de Helenio Herrera ao banco do equipo, polo que acabou volvendo ao seu país só 3 meses despois da súa marcha.

No seu regreso ao Río de Xaneiro, o 4 de maio de 1980, realizou unha das súas máis destacadas actuacións, marcando os 5 goles do seu equipo na vitoria por 5-2 sobre o Corinthians, diante de máis de 100.000 persoas no Maracanã. En 1981 proclamouse máximo goleador do Campionato Carioca, por primeira vez en solitario, con 6 goles máis que Zico. O Vasco clasificouse para a final contra o Flamengo, e aínda que gañou os dous primeiros partidos con tres goles de Roberto Dinamite (0-2 e 1-0), o título acabou nas vitrinas do Flamengo, que venceu no terceiro partido. Ese ano marcou un total de 62 goles e superou os 450 goles totais co Vasco, deixando moi atrás os números de Ademir de Menezes, ata entón o máximo goleador histórico do club.

En 1982 gañou o seu segundo Campionato Carioca, vingándose do Flamengo no partido que decidiu o título. Continuou como un dos máximos goleadores do campionato durante os seguintes anos, xunto a xogadores como Romário ou Bebeto, e en 1984 foi o máximo anotador do Campionato Brasileiro. Sumou o seu terceiro Carioca en 1987, revalidando o título ao ano seguinte. 

En 1989 aceptou unha oferta para xogar cedido nese club e disputar o Campionato Brasileiro. Xogou 17 partidos e marcou 9 goles, cos que acadou os 190 tantos no Brasileirão, marca aínda non superada por ningún outro futbolista. En 1991 volveu ser cedido, desta vez ao Campo Grande, co que xogou o Campionato Carioca, rematando na quinta posición do Grupo A.

Marcou o seu último gol o 26 de outubro de 1992, na vitoria por 2-0 do Vasco sobre o Goytacaz no estadio São Januário, nun partido do Campionato Carioca, competición que gañou ese ano por quinta vez na súa carreira.

Disputou o seu último encontro o 24 de marzo de 1993, con 39 anos, fronte ao Deportivo da Coruña no estadio do Maracanã, nun partido amigable organizado como despedida e no que compartiu equipo con Zico. O equipo galego gañou aquel encontro con goles de Bebeto e Nando. Retirouse como o máximo goleador histórico do Vasco da Gama (708 goles), do Campionato Brasileiro (190) e do Campionato Carioca (279). É tamén o xogador que máis goles marcou no estadio de São Januário e nos clásicos contra todos os grandes clubs do Río de Xaneiro.

 Selección brasileira 
En 1972 xogou cinco partidos coa selección olímpica do Brasil, coa que disputou os Xogos Olímpicos de 1972, caendo na primeira fase.

Posteriormente foi 38 veces internacional absoluto coa selección brasileira, coa que marcou 20 goles. Debutou na Copa América de 1975, disputando o seu primeiro encontro o 30 de setembro, na derrota por 3-1 diante da selección peruana nas semifinais. Marcou o seu primeiro gol como internacional o 23 de maio de 1976, na vitoria por 1-0 sobre Inglaterra dentro do Torneo Bicentenario dos Estados Unidos. O seu último partido foi o 17 de xuño de 1984, cando Brasil e Arxentina empataron 0-0.

Foi convocado por Cláudio Coutinho para o Mundial de 1978, no que anotou tres goles, rematando o torneo en terceira posición. Formou parte do equipo brasileiro tamén no Mundial de 1982, como suplente de Serginho.

 Política 
Despois da súa retirada do fútbol, iniciou unha carreira na política. En 1992, tras afiliarse ao PSDB, foi elixido vereador (concelleiro) do Río de Xaneiro. En 1994 foi elixido deputado do Estado do Río de Xaneiro e foi reelixido en 1998, 2002, 2006 e 2010. Dende 2002 foi membro do PMDB.

En 2008 foi elixido presidente do Vasco da Gama, nas terceiras eleccións ás que se presentaba, despois de non conseguir a vitoria en 2003 e 2006. Ocupou o cargo ata 2014 e durante o seu mandato o club sufriu dous descensos á Serie B e gañou unha Copa do Brasil.

 Palmarés 
Vasco da Gama
 Campionato Brasileiro (1): 1974.
 Campionato Carioca (5): 1977, 1982, 1987, 1988, 1992.

Individual
Máximo goleador do Campionato Brasileiro (2): 1981, 1984.
 Máximo goleador do Campionato Carioca (3): 1978, 1981, 1985.
 Bola de Prata (3): 1979, 1981, 1984.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Sitio web oficial . Arquivado dende o orixinal o 4 de novembro de 2005.

Categoría:Nados no estado do Río de Xaneiro
Categoría:Nados en 1954
Categoría:Finados en 2023
Categoría:Futbolistas do Brasil
Categoría:Dianteiros de fútbol
Categoría:Xogadores do Vasco da Gama
Categoría:Xogadores do FC Barcelona
Categoría:Xogadores do Associação Portuguesa de Desportos
Categoría:Xogadores da selección de fútbol do Brasil
Categoría:Futbolistas nos Xogos Olímpicos de 1972
Categoría:Futbolistas olímpicos do Brasil
Categoría:Políticos do Brasil
Categoría:Presidentes de clubs de fútbol
Categoría:Finados por cancro