Catatonía

A catatonía é un trastorno do comportamento motor que pode ter unha causa psicolóxica ou neurolóxica. A súa forma máis coñecida implica unha posición ríxida e inmóbil que pode durar horas, días ou semanas. Pero tamén pode referirse á axitación motora sen propósito mesmo sen estímulos ambientais. Unha forma menos extrema de catatonía implica unha actividade motora moi lenta.

 Clasificación 
miniatura| O estado catatónico pode ser producido por drogas psicotrópicas, mesmo usadas só unha vez. 
Catatonía divídese en:

 Esquizofrenia catatónica: Estupor ou axitación con perda de contacto coa realidade, algunhas posicións parecen incómodas e ao moverse a persoa pode permanecer horas na mesma posición. Tamén pode implicar episodios de violencia, alta suxestibilidade e/ou alucinacións vivas.http://apps.who.int/classifications/icd10/browse/2010/en#/F20.2
 Depresión catatónica: apatía severa, pesimismo, inmobilidade ou lentitude, mutismo selectivo (dificultade para expresarse en situacións específicas) e anhedonia (perda da capacidade de experimentar pracer);
 Catatonía por outras causas médicas: falta de satisfacción na vida cotiá, rutina repetitiva e inqueda, prolongación activa e afectiva.

 Causas 
Varias condicións médicas poden causar catatonía, especialmente afeccións neurolóxicas e psiquiátricas:http://www.psiqweb.med.br/site/DefaultLimpo.aspx?area=ES/VerClassificacoes&idZClassificacoes=97  Psiqweb.med.br (en portugués)

 Esquizofrenia;
 Depresión;
 Tumor cerebral;
 Traumatismo cranial;
 Ictus;
 Encefalite
 Hipercalcemia;
 Encefalopatía;
 Homocistinuria;
 Cetoacidosis diabética.

O amobarbital, as benzodiacepinas ou a TEC (terapia electroconvulsiva) pódense usar para diferenciar causas máis orgánicas das máis psiquiátricas. Deben utilizarse probas psicolóxicas e neurolóxicas durante a administración do fármaco para comprobar que o paciente mellora ou deteriora. 

 Síntomas 
miniatura| As posicións poden parecer incómodas para os observadores e poden manterse durante horas, días ou semanas. 
É unha síndrome complexa que consiste principalmente en:

 Síntomas negativos (perda de capacidades que a persoa tiña previamente);
 Estupor prolongado ou actividade motora excesiva;
 Mutismo selectivo;
 Manierismos (movementos voluntarios peculiares);
 Ecolalia (repetición de sons);
 Ecopraxia (imitación dos movementos doutra persoa);
 Suxestionabilidade;

A evolución da catatonía trae ao paciente unha discapacidade intelectual crecente e a actividade motora excesiva aparentemente non ten ningún propósito e non está influenciada por estímulos externos. A pregunta pode influír alguén como axente causante.

Dous dos principais síntomas da catatonía son a suxestionabilidade e o negativismo do individuo. No primeiro caso, hai unha tendencia esaxerada do paciente a someterse a suxestións externas, especialmente aquelas que son fútiles e sen consecuencias beneficiosas. No segundo caso, hai unha teimuda oposición a levar a cabo o que se lle pide ao paciente, chegando a facer exactamente o contrario do que se lle indica.

A contracción de certos grupos de músculos, provoca actitudes estereotipadas, aínda sen cesar os movementos voluntarios coñecidos como estereotipias.

 Diagnóstico diferencial 
Non se debe confundir con:

 Catalepsia patolóxica
 Cataplexia / Narcolepsia
 Distonía aguda inducida por neurolépticos
 Delirio
 Demencia (como o Alzhéimer)
 Letargo
 Coma
 Trastorno ficticio (p. ex. síndrome de Münchausen)

 Epidemioloxía 
Entre os pacientes diagnosticados con síntomas catatónicos, o 77 % presenta trastornos afectivos e só o 7 % presenta esquizofrenia. 

 Tratamento 
miniatura| A terapia electroconvulsiva é un tratamento eficaz, rápido, seguro e recomendado para a catatonía de causa psiquiátrica.Fink M, Taylor MA: CATATONIA: A Clinician's Guide to Diagnosis and Treatment, Cambridge University Press, 2003" 
Inicialmente, iníciase o tratamento sintomático. En casos de axitación motora, as benzodiazepinas en doses altas poden mellorar a condición en media hora. O lorazepam é un dos tratamentos de primeira liña. Pódense usar antipsicóticos, pero con precaución debido ao risco de provocar hipotensión e a síndrome neuroléptica maligna que agravan aínda máis o caso.

Os antidepresivos pódense usar para reducir os síntomas depresivos e o carbonato de litio para reducir os síntomas maníacos e depresivos. 

O topiramato, ao producir antagonismo do glutamato mediante a modulación dos receptores AMPA, pode ser útil cando se identifica un exceso de glutamato.Carroll, BT.; Goforth, HW.; Thomas, C.; Ahuja, N.; McDaniel, WW.; Kraus, MF.; Spiegel, DR.; Franco, KN. et al. (2007). "Review of adjunctive glutamate antagonist therapy in the treatment of catatonic syndromes.". J Neuropsychiatry Clin Neurosci 19 (4): 406–12. doi:10.1176/appi.neuropsych.19.4.406. PMID 18070843.

 Historia 
Crese que, nalgúns casos, o paciente podería ser enterrado en vida. En 1749 o danés Jacob Winslow cuestionou os métodos para certificar a morte. Isto xa non se produce porque na actualidade hai unha serie de probas que se realizan antes de declarar a morte do individuo.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Coma
 Lista de persoas que espertaron dun coma
 Esquizofrenia
 Ligazóns externas 

 Terra.com.br Dicionário de psicologia - Rudel Douglas   (en portugués)
Categoría:Doenzas
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas