Fíbula de Braganza

A fíbula de Braganza é unha fíbula ornamental de ouro elaborado no século III a.C. por un artesán grego para un cliente celtibero. Desde o seu descubrimento en circunstancias descoñecidas no século XIX en Portugal, pertenceu a diversos propietarios, entre eles varios membros da Casa de Braganza, pola que recibe o nome, antes de que o adquirise o Museo Británico en 2001.
esquerda|miniatura|Detalle do guerreiro celta.

 Descrición 
Este pesado broche de ouro está dominado pola figura dun guerreiro espido, que leva un casco celta e se protexe cun escudo celta e unha espada dun can de caza que salta cara a el. Cada extremo da fíbula está decorada cunha cabeza de can que antes fornecía un resorte e un alfinete agora perdido. A forma, o estilo e a técnica suxiren que a fixo no século III a.C. un xoieiro grego para un mecenas celta que vivía na Península Ibérica. Os broches ibéricos contemporáneos adoitaban facerse en prata e adoitaban decorarse con guerreiros a cabalo acompañados de cans de caza. Nesta única versión dourada, o artesán simplificou a escena da caza e engadiu unha cabeza de xabaril, que no seu día servía de peche para o pasador que agora falta. O broche mide aproximadamente 14 cm de longo.

 Propiedade 
O broche estivo no seu día na colección da Casa Real de Braganza e quizais o recollese por Fernando II, consorte da raíña María II de Portugal. A maior parte das xoias da dinastía Braganza herdounas en 1919 por Nevada de Portugal, princesa de Braganza e duquesa de Oporto que máis tarde emigraría a América. Á súa morte en 1941, a colección vendeuse a Warren Piper de Chicago. O broche á súa vez mercouno Thomas F. Flannery Jr. en 1950. Despois de ser cedido ao Museo Británico durante sete anos, o museo adquiriuno en 2001.

 Notas 

 Véxase tamén 
Outros artigos
 Torques de Ourense
 Torque de Porto

Categoría:Arqueoloxía en Portugal
Categoría:Museo Británico
Categoría:Arte celta
Categoría:Fíbulas