Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau

Bauhaus e os seus sitios en Weimar, Dessau e Bernau é un Patrimonio da Humanidade en Alemaña, que comprende seis sitios separados que están asociados á escola de arte Bauhaus. Foi designado en 1996 con catro sitios iniciais, e en 2017 engadíronse outros dous.

A Bauhaus só estivo en funcionamento desde 1919 ata 1933 e non formou máis de 1.250 estudantes, dos cales só 155 se graduaron cun Diploma Bauhaus.Arts in Exil. Objects. Konrad Püschel:List of Names . Consultado o 24 de abril de 2019Knorr, Susan; Kern, Ingolf; Welzbacher, Christian (2012) Bauhaus Reisebuch, Bonn: Dumont Non obstante, a escola revolucionou o pensamento e a práctica arquitectónica e estética do século XX.

"[Os] edificios deseñados polos mestres da Bauhaus son representantes fundamentais do Modernismo clásico... Por iso, son monumentos importantes non só para a arte e a cultura, senón tamén para as ideas históricas do século XX." – Solicitude de ampliación da Bauhaus do Patrimonio Mundial da UNESCO e os seus sitios en Weimar e Dessau, delegación alemá ante a UNESCO, decembro de 2015.

Weimar
Campus Bauhaus, Weimar
miniatura|Un estudio, antigo edificio principal da Bauhaus Weimar, construído entre 1904 e 1911.

A Bauhaus fundouse en Weimar en 1919 por Walter Gropius e alí permaneceu ata 1925 cando se trasladou a Dessau debido á presión política.Bauhaus-Universität Weimar. History . Consultado o 29 de decembro de 2019 Atopábase en dous edificios veciños que antes foran dúas escolas de arte separadas, ambas deseñadas ao estilo Art Nouveau por Henry van de Velde. Estes son:
 O edificio "Van de Velde", construído entre 1905 e 1906, para o que entón era a Escola de Artes e Oficios do Gran Ducado Saxón, unha escola de artes vocacionais.Bauhaus-Universität Weimar. Van de Velde Building. Consultado o 29 de decembro de 2019
 O 'Edificio principal', construído entre 1904 e 1911, para a Großherzoglich Sächsische Hochschule für Bildende Kunst (Escola do Gran Ducado Saxón de Belas Artes).Bauhaus-Universität Weimar. Main Building. Consultado o 2 de xaneiro de 2019

O edificio Van de Velde ten murais reconstruídos de Oskar Schlemmer, creados orixinalmente para a exposición Bauhaus de 1923, e destaca pola iluminación pouco convencional da súa escaleira central.

O edificio principal foi restaurado polo arquitecto alemán :de:Thomas van den Valentyn en 1999. Ten unha escaleira principal sinuosa e elíptica de estilo Art Nouveau. A antiga oficina de Walter Gropius reacondicionouse con mobles, accesorios e alfombras reconstruídos.

Despois do peche da Bauhaus en Weimar, os edificios utilizáronse por varias institucións educativas sucesoras relacionadas coas artes. Hoxe, despois de varias fusións, reestruturacións e renomeamentos, a actual Bauhaus-Universität Weimar, fundada en 1996, opera no antigo sitio da Bauhaus, impartindo cursos relacionados coa arte, deseño e tecnoloxía.

O sitio incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Os edificios funcionan como un centro de ensino, pero a Universidade Bauhaus de Weimar ofrece visitas polo exterior e polo interior.Bauhaus University Weimar. Bauhaus Walk . Consultado o 29 de decembro de 2018

Haus am Horn

A Haus am Horn é unha casa doméstica feita de formigón e aceiro construída para a primeira exposición de obras da Bauhaus en 1923. O edificio baseouse nos deseños de Georg Muche, pintor e profesor da escola. Foi o primeiro edificio baseado enteiramente nos principios de deseño da Bauhaus e presentou un prototipo revolucionario para a vida moderna.Klassik Stiftung Weimar. Haus am Horn . Consultado o 24 de novembro de 2018

De acordo coa filosofía da Bauhaus de aprender mediante a experiencia práctica, varios membros do persoal e estudantes participaron no proxecto, incluíndo Marcel Breuer, que entón era estudante, Alma Siedhoff-Buscher e László Moholy-Nagy. Todos os mobles, incluída a iluminación, foron feitos nos talleres da Bauhaus.Bauhaus100. Alma Siedhoff-Buscher . Consultado o 24 de novembro de 2018

Incluíuse no Patrimonio da Humanidade en 1996. Desde agosto de 2017 o edificio é propiedade da Klassik Stiftung Weimar. En 2018-19 a casa pechouse ao público por unha importante restauración. Reabríuse o 18 de maio de 2019.Bauhaus University Weimar. Freundekskreis. Haus am Horn. . Consultado o 25 de novembro de 2018Klassik Stifftung Weimar. Haus Am Horn ab 18. Mai 2019 wiedereröffnet. Consultado o 24 de mio de 2019

Dessau

Edificio Bauhaus Dessau

A Bauhaus Dessau é un dos edificios emblemáticos do século XX. Deseñado por Walter Gropius inauguróuse oficialmente o 4 de decembro de 1926, tras pouco máis dun ano de construción.Charrier, Julie (director) (2000) Architectures – Le Bauhaus de Dessau (Das Bauhaus von Dessau). Arte / French ministry of culture and communication / Centre Pompidou. (YouTube 28 min.). Consultado o 30 de decembro de 2018 Está "considerado un 'manifesto construído' das ideas da Bauhaus, no que a funcionalidade e a estética do deseño se unen para formar unha única entidade".Markgraf, Monika (ed.) (2017) Bauhaus World Heritage Site. Leipzig: Spector Books

O edificio encargouno a cidade de Dessau, que financiou o proxecto e proporcionou a parcela edificable. Os planos elaboráronse polo despacho de arquitectura de Gropius xa que a Bauhaus non tivo o seu propio departamento de arquitectura ata 1927, pero os encaixes interiores fixéronse nos talleres da Bauhaus.Bauhaus Dessau Foundation. The Bauhaus building by Walter Gropius (1925–26) . Consultado o 29 de decembro de 2019

Esixíronlle a Gropius que incorporase dúas escolas ao edificio, a escola de deseño Bauhaus e unha escola profesional municipal. O edificio consta de varias ás que se conectan entre si que están situadas de forma asimétrica. Estes son: unha ala obradoiro de tres plantas, unha escola de formación profesional de tres plantas, unha á de administración de dúas plantas, un auditorio, escenario e cafetería, e unha á de estudoo de cinco plantas. A fachada caracterízase polo uso de muros cortina de vidro que non soportan cargas, un desenvolvemento adicional ao utilizado na Fábrica Fagus, construída entre 1911 e 1913, deseñada por Gropius e Adolf Meyer. No interior do edificio pódense ver características construtivas como columnas e vigas de apoio.

A ala do estudio de cinco plantas, o "Prellerhaus", con 28 estudos de 20 m² cada un, ofrecía aloxamento para estudantes e mestres. As instalacións de baño e cociña eran comúns e había unha terraza compartida. Dezaseis dos estudos tiñan pequenos balcóns, cuxa simetría regular caracteriza a esta á do edificio. No primeiro andar vivían mulleres, o "piso das damas", cuxos residentes incluían a Gertrud Arndt, Marianne Brandt, Gunta Stölzl e Anni Albers.Architectuul. Bauhaus Prellerhaus. Consultado o 30 de decembro de 2018 Había 140 estudantes en total, polo que a maioría deles tiveron que buscar aloxamento no centro da cidade de Dessau. En 1930, Ludwig Mies van der Rohe, entón director da Bauhaus, converteu algúns estudos en aulas. O edificio reformouse en 2006 para devolvelo á súa disposición orixinal. Os estudos alúganse agora como aloxamento turístico.Bauhaus Dessau. Sleeping at the Bauhaus . Consultado o 30 de decembro de 2018

Debido á presión política, a Bauhaus Dessau pechou en 1932 e Mies van der Rohe creou unha Bauhaus financiada con fondos privados en Berlín, aínda que esta tamén pechou despois de menos dun ano. O edificio da Bauhaus en Dessau utilizouse como unha escola para ensinar ás mulleres a cociñar e costura, e pouco antes do comezo da segunda guerra mundial en 1939, converteuse nunha escola de formación para oficiais do Partido Nazi. En 1941 albergaba o departamento de prensa do fabricante de avións Junkers. En 1945 a escola foi danada nun ataque aéreo. Despois da guerra foi parcialmente reparado para facela utilizable como centro educativo, pero sen respectar a integridade do edificio. Non foi ata 1972 cando o goberno de Alemaña do Leste fixo que o edificio fose catalogado como monumento histórico. Foi sometido a unha restauración, dirixida por Konrad Püschel, un arquitecto que se formou na Bauhaus.Püschel, Konrad (1997) Wege eines Bauhäuslers. Dessau: Anhaltische Verlagsgesellschaft mbH O muro cortina de vidro, o auditorio, o escenario e a cafetería restauráronse. O 2 de decembro de 1976, 50 anos despois da súa primeira apertura, o edificio reabríuse oficialmente para o seu uso como centro de ciencia e cultura, que incluía unha colección de artigos da Bauhaus. Dezaoito antigos estudantes da Bauhaus asistiron á cerimonia.Sack, M. (10 December 1976) Feier ohne Fest: Die DDR erinnert sich an ein Stück deutscher Vergangenheit in Die Zeit

A Bauhaus Dessau Foundation creouse en 1994 para investigar e preservar o patrimonio da Bauhaus. O edificio inscribiuse como Patrimonio da Humanidade en 1996, despois de que se realizaron amplas reformas. Estas completáronse en 2006.

Hoxe a ala norte do complexo, onde estaba a escola profesional, é utilizada pola Universidade de Ciencias Aplicadas de Anhalt, cuxo campus de Dessau está ao lado do sitio da Bauhaus.Wikiarquitectura. Bauhaus building in Dessau. Consultado o 30 de decembro de 2018Hochschule Anhalt. Campus. Consultado o 30 de decembro de 2016 A Fundación Bauhaus Dessau utiliza o resto do edificio para a súa administración, albergando un museo, unha tenda e a restaurada cafetería, ceder as antigas habitacións de estudantes como aloxamento turístico, e o alugueiro doutras áreas do edificio, como o auditorio, para seminarios e convencións.Bauhaus Dessau Foundation. Service . Consultado o 30 de decembro de 2018

Meisterhäuser

As Meisterhäuser (casas dos mestres) son un grupo de sete casas cúbicas modernistas de teito plano a uns 600 metros do edificio Bauhaus Dessau, deseñadas por Walter Gropius para o persoal superior da Bauhaus. Construíronse en 1925–26 por encargo da cidade de Dessau. Consistían en tres pares de casas pareadas e unha casa unifamiliar ao final da fila para Gropius, o director da escola.Bauhaus Dessau. Masters' houses by Walter Gropius (1925–26). Consultado o 29 de decembro de 2018 As casas construíronse dentro dun pequeno piñeiral, co obxectivo de respectar o carácter da paisaxe. As casas eran amplas, a vivenda unifamiliar do director tiña 350 m², e as outras tiñan máis de 250 m². Dispoñían de terrazas e estudos, xa que se esperaba que os artistas-profesores traballasen dende a casa así como no recinto escolar. En cada parella pareada, as casas teñen a mesma disposición, pero están xiradas nun ángulo de 90 graos entre si, polo que non parecen simétricas desde a rúa.Lorch, Catrin (8 de agosto de 2019) "Gemälde in drei Dimensionen" in Süddeutsche Zeitung (Feuillteton, p.9)

Xunto coas súas familias, os residentes orixinais foron: Lyonel Feininger e László Moholy-Nagy que vivían ao lado de Gropius (aínda que Feininger nunca ensinou na Bauhaus de Dessau), Oskar Schlemmer e Georg Muche vivían no seguinte par de casas, Wassily Kandinsky e Paul Klee vivían no último par. Gropius e Maholy-Nagy acondicionaron as súas casas enteiramente con mobles deseñados por Marcel Breuer. Os residentes posteriores incluíron a Hannes Meyer, Ludwig Mies van der Rohe, Josef e Anni Albers, Hinnerk Scheper e Alfred e Gertrud Arndt.

Desde 1932, cando pechou a Bauhaus en Dessau, as casas alugáronse a outros inquilinos. En 1945, cara ao final da segunda guerra mundial, a casa do director e unha á da casa veciña, onde vivira Maholy-Nagy, foron destruídos nun ataque aéreo. En 1948 construíuse unha casa suburbana estándar no lugar da casa do director. As outras casas estaban habitadas, pero foron alteradas e quedaron en bastante mal estado.

Os Meisterhäuser restauráronse en 1992 e engadíronse ao Patrimonio da Humanidade en 1996. A casa construída no lugar da casa do director derrubouse en 2011. En 2014, para restaurar o ritmo e a forma orixinais de todo o conxunto Meisterhäuser, construíronse estruturas que representan a forma da antiga casa do director e da casa Maholy-Nagy nos lugares dos edificios destruídos.Bauahus Dessau. New Masters' Houses . Consultado o 29 de decembro de 2018 Estes foron deseñados polo estudio de arquitectura Bruno Fioretti Marquez, co deseño interior do artista Olaf Nicolai.Ranke, Lydia (writer/director) (2019) BauhausWorld: Der Code – 100 Jahre Bauhaus. Deutsche Welle. YouTube (42:30 min). Consultado o 6 de abril de 2019 Os interiores destas estruturas utilízanse como espazos expositivos, con información sobre a historia do sitio. Estas e outras vivendas, que están abertas ao público, son xestionadas pola Fundación Bauhaus Dessau. A casa Feininger é a base do Centro Kurt Weill, que promove a obra do compositor Kurt Weill, procedente de Dessau.

En 1932 o Trinkhalle quiosk (Dessau), un quiosco de refrescos, deseño de Mies van der Rohe, construíuse na esquina da casa do director e integrouse nun muro de dous metros que rodeaba a propiedade. Sobreviviu á guerra pero foi derrubado en 1962. En 2014 reconstruíronse o muro e o quiosco e a partir de 2016 retomou a súa antiga función vendendo bebidas e aperitivos ao público.Bauhaus Dessau. Kiosk, Mies van der Rohe (1932) . Consultado o 29 de decembro de 2018

De 2016 a 2019 as casas Kandinsky/Klee pecháronse por unha importante restauración realizada pola Wüstenrot Stiftung, para restaurar completamente o interior das vivendas, con especial atención á recreación das cores orixinais. Reabríronse o 17 de abril de 2019. A restauración custou uns 1,5 millóns de euros e implicou unha análise científica detallada de restos de pinturas orixinais. Reconstruíronse máis de 100 cores. "Kandinsky und Klee: Saniertes Meisterhaus wiedereröffnet" in Zeit Online, 17 de abril de 2019. Consultado o 9 de agosto de 2019

Bernau

A ADGB Trade Union School en Bernau bei Berlín é un campus de centro de formación construído entre 1928 e 1930. Deseñárono Hannes Meyer e Hans Wittwer en colaboración con estudantes da Bauhaus. Construíuse para a antiga Federación de Sindicatos Alemáns e incluía salas de seminarios, un comedor, aloxamento para estudantes e profesores, instalacións deportivas e unha biblioteca.Bauhaus100.Hans Wittwer. Recuperado o 23 de novembro de 2018Stiftung Baudenkmal Bundesschule Bernau. Bedeutung . Consultado o 23 de novembro der 2018

É un exemplo de libro de texto de arquitectura funcionalista da Bauhaus, tanto no produto acabado como no enfoque analítico e colaborativo empregado para desenvolver o deseño e completar o proxecto. Xunto ao edificio Bauhaus Dessau, foi o segundo proxecto máis grande que nunca levou a cabo a Bauhaus.Architectuul: ADGB trade union school (2013). Consultado o 27 de outubro de 2016Bauhaus100. The “School in the Woods” as a Socio-pedagogical Ideal. Recuperado o 17 de abril de 2019

Deseñouse para harmonizar co lugar arborado e en pendente que ocupa. O historiador da arquitectura Winfried Nerdinger describiuna como unha "obra mestra do funcionalismo poético".

A escola abriu o 4 de maio de 1930. Con capacidade para 120 alumnos.History. Bauhaus trade union school . Recuperado o 23 de novembro de 2018

O complexo tivo varios usos, entre eles ser a Escola de Liderado do Reich, onde os membros de elite da Gestapo e das SS foron adestrados dende 1933 ata o final da segunda guerra mundial. Restaurouse entre 2005 e 2007, desde entón utilízase como centro educativo pola Handwerkskammer Berlin (Cámara de Artesanía de Berlín). En 2008, os arquitectos Brenne Gesellschaft von Architekten gañaron o premio World Monuments Fund/Knoll Modernism pola restauración.World Monuments Fund / Knoll Modernism Prize brochure (pdf)  (2008). Recuperado o 15 de novembro der 2016

A Escola Sindical ADGB foi inscrita como Patrimonio da Humanidade en xullo de 2017. O complexo non está aberto ao público en xeral, pero a Stiftung Baudenkmal Bundeschule Bernau organiza visitas guiadas á escola en alemán.Führung im UNESCO-Welterbe Bauhaus Denkmal Bundesschule Bernau . Recuperado o 28 de abril de 2019.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Outros artigos
 Patrimonio da Humanidade en Alemaña
Ligazóns externas
 Bauhaus Dessau Foundation. World Heritage Site Bauhaus 
 UNESCO.Bauhaus and its Sites in Weimar, Dessau and Bernau
 Stiftung Bauhaus Dessau. UNESCO-Welterbestätte Bauhaus – Laubenganghäuser in Dessau. YouTube video (7:30 min.) (alemán con subtítulos en inglés)

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Alemaña