Pseudococcidae

Pseudococcidae (pseudocóccidos) é unha familia de insectos hemípteros que carecen dunha forte armadura que se encontran en hábitats cálidos e húmidos. Moitas especies considéranse pragas, xa que se alimentan de zumes de plantas de invernadoiro, plantas domésticas e árbores subtropicais e actúan tamén como un vector de varias enfermidades de plantas. Algunhas formigas viven en relación simbiótica con eles, protexéndoos dos predadores e alimentándose da melada que excretan.

 Descrición 
miniatura|Vídeo dun pseudocóccido.

Son insectos con dimorfismo sexual. As femias teñen aparencia de ninfas, presentando unha morfoloxía reducida e carencia de ás, aínda que, a diferenza de moitas femias de cocoideos, adoitan conservar as patas e poden moverse. Os machos son menores, e teñen ás. Como os pseudocóccidos (e todos os outros hemípteros) son insectos hemimetábolos, non sofren unha metmorfose completa no verdadeiro sentido da palabra. Porén, os machos mostran un cambio radical durante o seu ciclo vital, cambiando de ninfas ovoides sen ás a adultos parecidos a avespas ou ás veces a mosquitos.

As femias aliméntanse do zume interno das plantas, normalmente en raíces ou outras partes e nuns poucos casos da parte inferior de froitas almacenadas. Poden adherirse a unha planta e segregar unha potente capa de cera, que usan para a súa protección mentres zugan os zumes da planta. En Asia, Drosicha mangiferae e considerada unha importante ameaza para as colleitas de manga.Allahdin Group Mango pests: Mango mealy bug  Os machos de pseudocóccidos teñen unha vida curta, xa que non se alimentan como adultos e só viven para fertilizar as femias. Os machos de Planococcus citri voan buscando as femias e parecen mosquitos peludos.Kerns, D., et al. Citrus Mealybug (Planococcus citri). Citrus Arthropod Pest Management in Arizona. University of Arizona Cooperative Extension, Tucson.Citrus Mealybug.  A Field Guide to Common Texas Insects. Texas A&M AgriLife Extension.

Algunhas especies poñen os ovos na mesma capa cerosa que usan para a protección en cantidade de 50–100 ovos; outras especies nacen directamente da femia.

As pragas máis graves son os pseudocócidos que afectan aos cítricos; ourras especies causan danos á cana de azucre, vide, ananás (Jahn et al. 2003), cafeeira, iuca, fentos, cactos, gardenia, papaia, moreira, xirasol e orquídeas. Pero só adoitan ser pragas importantes en presenza de formigas porque as formigas os protexen dos predadores e parasitos. Son tamén vectores de virus para as vides, espallando os virus do enrolamento das follas da s vides e da mancha vermella das vides. Tamén infestan algunhas especies de plantas carnívoras como Sarracenia; en tales casos son difíciles de erradicar sen repetidas aplicacións de insecticidas como diazinon. As infestacións pequenas poden non inflixir danos significativos. Pero en maiores cantidades poden inducir a caída das follas. En anos recentes, algunhas especies de pseudocóccidos convertéronse en pragas invasivas en certas localidades supoñendo un gran problema para os novos agroecosistemas. Na India, informouse que a planta Withania somnifera é un novo reservorio para a especie invasiva de pseudocóccido Phenacoccus solenopsis.

Algúns pseudocóccidos do xénero Hypogeococcus utilízanse como controis biolóxicos de pragas de cactos invasores en Suráfrica, incluíndo Harrisia balansae, H. martinii, e Opuntia cespitosa.

Descubríronse espécimes fósiles de formigas do xénero Acropyga de idade burdigaliana en depósitos de ámbar dominicano e varios dos individuos quedaron conservados levando o xénero extinto de pseudocóccido Electromyrmococcus. Estes fósiles representan o rexistro máis antigo da simbiose entre pseudocóccidos e formigas.

 Métodos de control 

Os piretroides como a permetrina, a bifentrina ou a ciflutrina poden usarse para o control dos pseudocóccidos.

Algúns xardineiros usan larvas de crisópidos para controlar as infestacións de pseudocóccidos, xa que estas larvas son predadores voraces de áfidos e outros pequenos insectos.

 Metabolismo 

Algúns pseudocóccidos teñen un metabolismo moi sofisticado no que están implicados non un senón dous endosimbiontes bacterianos, un dentro do outro. Os endosimbiontes fabrican aminoácidos esenciais que o insecto é agora incapaz de obter directamente da súa dieta. Xeneticamente, os pseudocóccidos dependen dun "mosaico" de vía metabólicas (propias, dos endosimbiontes ou adquiridas doutros microbios) nas cales se transportan proteínas a través de membranas entre o que anteriormente foran organismos independentes.López-Madrigal, S., Latorre, A., Porcar, M. et al. Mealybugs nested endosymbiosis: going into the ‘matryoshka’ system in Planococcus citri in depth. BMC Microbiol 13, 74 (2013). https://doi.org/10.1186/1471-2180-13-74 

 Xéneros 

 Acaciacoccus
 Acinicoccus
 Acrochordonus
 Adelosoma
 Agastococcus
 Albertinia
 Allomyrmococcus
 Allotrionymus
 Amonostherium
 Anaparaputo
 Anisococcus
 Annulococcus
 Anthelococcus
 Antonina
 Antoninella
 Antoninoides
 Apodastococcus
 Artemicoccus
 Asaphococcus
 Asphodelococcus
 Asteliacoccus
 Atriplicicoccus
 Atrococcus
 Australicoccus
 Australiputo
 Balanococcus
 Bessenayla
 Bimillenia
 Birendracoccus
 Boninococcus
 Boreococcus
 Bouhelia
 Brasiliputo
 Brevennia
 Brevicoccus
 Callitricoccus
 Calyptococcus
 Cannococcus
 Capitisetella
 Cataenococcus
 Chaetococcus
 Chaetotrionymus
 Chileputo
 Chlorococcus
 Chnaurococcus
 Chorizococcus
 Chryseococcus
 Cintococcus
 Circaputo
 Cirnecoccus
 Clavicoccus
 Coccidohystrix
 Coccura
 Coleococcus
 Colombiacoccus
 Conicosoma
 Conulicoccus
 Coorongia
 Cormiococcus
 Criniticoccus
 Crisicoccus
 Crocydococcus
 Cryptoripersia
 Cucullococcus
 Cyperia
 Cypericoccus
 Cyphonococcus
 Dawa
 Delococcus
 Delottococcus
 Densispina
 Discococcus
 Distichlicoccus
 Diversicrus
 Drymococcus
 Dysmicoccus
 Eastia
 Ehrhornia
 Electromyrmococcus †
 Epicoccus
 Erimococcus
 Eriocorys
 Erioides
 Erium
 Eucalyptococcus
 Eumirococcus
 Eumyrmococcus
 Eupeliococcus
 Euripersia
 Eurycoccus
 Exilipedronia
 Farinococcus
 Ferrisia
 Ferrisicoccus
 Fijicoccus
 Fonscolombia
 Formicococcus
 Gallulacoccus
 Geococcus
 Glycycnyza
 Gomezmenoricoccus
 Gouxia
 Greenoripersia
 Grewiacoccus
 Hadrococcus
 Heliococcus
 Heterococcopsis
 Heterococcus
 Heteroheliococcus
 Hippeococcus
 Hopefoldia
 Humococcus
 Hypogeococcus
 Iberococcus
 Idiococcus
 Indococcus
 Inopicoccus
 Ityococcus
 Kenmorea
 Kermicus
 Kiritshenkella
 Lachnodiella
 Lachnodiopsis
 Lacombia
 Laingiococcus
 Laminicoccus
 Lankacoccus
 Lantanacoccus
 Lenania
 Leptococcus
 Leptorhizoecus
 Liucoccus
 Lomatococcus
 Londiania
 Longicoccus
 Maconellicoccus
 Macrocepicoccus
 Maculicoccus
 Madacanthococcus
 Madagasia
 Madangiacoccus
 Madeurycoccus
 Malaicoccus
 Malekoccus
 Mammicoccus
 Marendellea
 Mascarenococcus
 Maskellococcus
 Mauricoccus
 Melanococcus
 Metadenopsis
 Metadenopus
 Miconicoccus
 Mirococcopsis
 Mirococcus
 Miscanthicoccus
 Misericoccus
 Mizococcus
 Mollicoccus
 Mombasinia
 Moystonia
 Mutabilicoccus
 Nairobia
 Natalensia
 Neochavesia
 Neoclavicoccus
 Neoripersia
 Neosimmondsia
 Neotrionymus
 Nesococcus
 Nesopedronia
 Nesticoccus
 Nipaecoccus
 Novonilacoccus
 Octococcus
 Odacoccus
 Ohiacoccus
 Oracella
 Orococcus
 Orstomicoccus
 Oxyacanthus
 Palaucoccus
 Palmicultor
 Paludicoccus
 Pandanicola
 Papuacoccus
 Paracoccus
 Paradiscococcus
 Paradoxococcus
 Paraferrisia
 Paramococcus
 Paramonostherium
 Paramyrmococcus
 Parapaludicoccus
 Parapedronia
 Paraputo
 Pararhodania
 Paratrionymus
 Parkermicus
 Paulianodes
 Pedrococcus
 Pedronia
 Peliococcopsis
 Peliococcus
 Pelionella
 Pellizzaricoccus
 Penthococcus
 Peridiococcus
 Phenacoccus
 Phyllococcus
 Pilococcus
 Planococcoides
 Planococcus
 Pleistocerarius
 Plotococcus
 Poecilococcus
 Polystomophora
 Porisaccus
 Porococcus
 Prorhizoecus
 Prorsococcus
 Pseudantonina
 Pseudococcus
 Pseudorhizoecus
 Pseudorhodania
 Pseudoripersia
 Pseudotrionymus
 Puto
 Pygmaeococcus
 Quadrigallicoccus
 Rastrococcus
 Renicaula
 Rhizoecus
 Rhodania
 Ripersia
 Ritsemia
 Rosebankia
 Saccharicoccus
 Sarococcus
 Scaptococcus
 Seabrina
 Serrolecanium
 Seyneria
 Spartinacoccus
 Sphaerococcus
 Spilococcus
 Spinococcus
 Stachycoccus
 Stemmatomerinx
 Stipacoccus
 Strandanna
 Stricklandina
 Strombococcus
 Synacanthococcus
 Syrmococcus
 Tangicoccus
 Tasmanicoccus
 Telocorys
 Tibetococcus
 Tomentocera
 Trabutina
 Tridiscus
 Trimerococcus
 Trionymus
 Trochiscococcus
 Turbinococcus
 Tylococcus
 Tympanococcus
 Ventrispina
 Villosicoccus
 Volvicoccus
 Vryburgia
 Xenococcus
 Yudnapinna

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Jahn, G. C. e J. W. Beardsley (1994).  "Big-headed ants, Pheidole megacephala: Interference with the biological control of gray pineapple mealybugs".  In D.F. Williams [ed.] Exotic Ants: Biology, Impact and Control of Introduced Species.  Boulder, Col.: Westview Press, 199–205. .
 Jahn, G. C. e J. W. Beardsley (1998). "Presence/absence sampling of mealybugs, ants, and major predators in pineapple".  J. Plant Protection in the Tropics 11(1):73–79.
 Jahn, Gary C., J. W. Beardsley e H. González-Hernández (2003). "A review of the association of ants with mealybug wilt disease of pineapple". Proceedings of the Hawaiian Entomological Society. 36:9–28.

 Ligazóns externas 
 NCIPM (National Centre for Integrated Pest Management) – pseudocóccidos do algodón
 Mealy bugs Pseudococcus spp. — BBC
 CISR – Vine Mealybug—Center for Invasive Species Research summary on Vine Mealybug
 Sitio web 'Featured Creatures da Universidade de Florida / Instituto de Ciencias Agrícolas e Alimentarias
 Hypogeococcus pungens
 Nipaecoccus nipae

Categoría:Hemípteros