Mi maior

Mi maiorMi maiorTonalidadeRelativaDó díese menorHomónimaMi menorNotasMi, Fá♯, Sol♯, Lá, Si, Dó♯, Ré♯, Mi                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     
Mi maior (no sistema americano de cifras E) é, na música, a tonalidade que consiste na escala maior de mi. 

A súa escala maior harmónica contén un dó. Polo tanto, a súa armadura contén catro díeses. A súa tonalidade relativa é dó díese menor e a súa tonalidade paralela mi menor. Se é necesario, escríbense cambios nas versións melódica e harmónica.

 Usos 
miniatura|O acorde de tríade (mi maior): mi, sol♯, si.
Os gregos atribuían certas calidades a cada modo, xa que cada un era facilmente recoñecíbel debido aos diferentes tamaños dos seus intervalos nas súas escalas. Por outra banda, dende o uso do temperamento igual, todos os intervalos de todas as teclas son por definición iguais, polo que non ten sentido falar de calidades dunha tecla diferentes ás doutra. A pesar diso, o compositor ruso Aleksandr Skriabin (1872-1915) considerou o Mi maior como “a máis pura das tonalidades”, e escolleuna para representar a cor branca na sinestesia.  

 Na música clásica 
Dúas das 104 sinfonías de Haydn están en Mi maior, os números 12 e 29. Mesmo no século XIX, as sinfonías nesta clave son raras, sendo a Sinfonía n.º 7 de Anton Bruckner un dos poucos exemplos. Dúas sinfonías que comezan en Re menor e rematan en Mi maior son a Sinfonía “gótica” de Havergal Brian (1876-1972) e Sinfonía nº 4 de Carl Nielsen (1865-1931). A Sinfonía núm.4 de Gustav Mahler (1860-1911) comeza en Sol maior e remata en Mi maior.

Ademais, Mi maior é a clave do movemento final da Sinfonía Inacabada de Franz Schubert (1797-1828), a Sinfonía nº 4 de Mahler, a Sinfonía núm. 2 de Serguéi Rakhmáninov (1873-1943) e a Sinfonía núm. 10 de Dmitri Shostakovich (1906-1975). Nikolai Rimskii-Korsakov compuxo a súa coñecida obra "Scheherazade" en varias claves, caendo varias veces e rematando en mi maior.

Esta clave é difícil para os instrumentos de vento, aceptábel para os instrumentos de corda da orquestra sinfónica, e moi adecuada para a guitarra. Se estivesen dispoñíbeis, os clarinetes en La deberían usarse en lugar dos clarinetes en Si bemol, para os primeiros escribiríase en sol maior, mentres que para os segundos estaría en Fa díese maior ou Sol bemol.

Outras composicións en Mi maior:
 Morceaux de Fantaisie 3 - Melodía en Mi maior Partitura da música Morceaux de Fantaisie 3 - Melody in E Major, de Sergei Vasilievich Rachmaninoff - Cantorion de Serguéi Rakhmáninov
 Sonata para piano núm. 9, de Beethoven  
 Primavera , de Antonio Vivaldi
 Estudo en Mi Maior de Chopin
 Concerto en mi maior, BWV 1042https://imslp.org/wiki/Violin_Concerto_in_E_major,_BWV_1042_ de Johann Sebastian Bach

 Na música popular 
Algúns exemplos de cancións que usan o acorde en mi maior son "Walking on Sunshine" de Katrina and the Waves ou "Here Comes the Sun" de The Beatles. Hai moitísimas outras cancións que fan uso do acorde de mi maior para transmitir emocións similares, de rock, folk ou música popular brasileira.

 Notas 

 Véxase tamén 

 David Wyn Jones, "The Beginning of the Symphony," capítulo A Guide to the Symphony editado por Robert Layton. Oxford University Press.
 Wikibooks: Teoria Musical: https://pt.wikibooks.org/wiki/Teoria_musical

Categoría:Escalas musicais