Arquitectura isabelina

A arquitectura isabelina (Elizabethan architecture en inglés) é o termo dado á arquitectura renacentista en Inglaterra, durante o reinado da raíña Isabel I chamado período isabelino (finais do século XVI e principios do século XVII). 

 Historia 
O período corresponde ao manierismo e comezos do Barroco en Italia, ao Renacemento tardío en Francia e ao Herreriano ou manierismo clasicista durante a Unión Ibérica.

 Características 
Estilisticamente seguiu a arquitectura Tudor (que pode considerarse gótico tardío) e tivo continuidade no século XVII a través da chamada arquitectura palladiana, tamén de influencia italiana, introducida por Ínigo Jones.

A arquitectura renacentista chegou a Inglaterra durante o reinado de Isabel I, xa que se estendeu aos Países Baixos, onde, entre outras características, adquiriu versións do frontón holandés, e as cintas flamengas con deseños xeométricos adornan as paredes e as paredes. Ambas estas características pódense ver nas torres de Wollaton Hall e de novo na Montacute House. Esta foi tamén a época na que as casas inglesas adoptaron algúns conceptos italianos como ter unha longa galería como sala de recepción principal. En Inglaterra o Renacemento tendeu a manifestarse en grandes casas cadradas altas como Longleat House. Estes edificios tiñan moitas veces torres simétricas que deixan entrever a evolución da arquitectura fortificada medieval.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Renacemento
 Renacemento hispánico
 Renacemento do século XII
 Renacemento portugués
 Renacemento carolinxio
 Renacemento italiano
 Renacemento nórdico

Categoría:Arquitectura renacentista
Categoría:Arquitectura do Reino Unido