Adriana Cavarero

Adriana Cavarero, nada en Bra (Italia) en  1947, é unha pensadora e filósofa feminista italiana. É profesora de Filosofía Política na Universidade de Verona . Tamén foi profesora visitante na Universidade de California, Berkeley e Santa Bárbara, na Universidade de Nova York e en Harvard . Cavarero é amplamente recoñecida en Italia, Europa e no mundo de fala inglesa polos seus escritos sobre feminismo e teorías da diferenza sexual, sobre Platón, sobre Hannah Arendt, sobre teorías narrativas e sobre unha ampla gama de temas de filosofía política e literatura. .

 Traxectoria 
Cavarero  estudou na Universidade de Padua, onde escribiu unha tese sobre filosofía e poesía, en 1971, e pasou os primeiros anos da súa carreira académica. En 1983 deixou Padua para ir á Universidade de Verona, onde cofundou Diotima, un grupo dedicado á filosofía feminista como compromiso político. Formada en filosofía antiga -con especial atención aos escritos de Platón- e inspirada na filósofa feminista, Luce Irigaray, Cavarero espertou unha grande atención co seu libro, A pesar de Platón, que presenta dous temas entretecidos: engádese nunha deconstrución da filosofía antiga. textos, principalmente Platón, pero tamén Homero e Parménides, para liberar catro figuras femininas gregas (unha criada tracia, Penélope, Deméter e Diotima ) do discurso patriarcal que durante séculos as encarcerara nun papel doméstico. En segundo lugar, trata de construír unha orde feminina simbólica, reinterpretando estas figuras desde unha nova perspectiva. Ao contaminar a teoría da diferenza sexual con cuestións arendtianas, Cavarero demostra que, mentres a morte é a categoría central na que se baseou todo o edificio da filosofía tradicional, a categoría do nacemento proporciona o fío condutor co que se pode rastrexar. desde a crítica feminista para establecer unha nova forma de pensar.

O interese de Cavarero pola intersección da filosofía política e o pensamento feminista desenvolveuse aínda máis en Cuerpos majestuosos (Corpos señoriais) que examina a metáfora do corpo no discurso político e nas representacións ficticias da política, incluíndo a Antígona de Sófocles , o Timeo de Platón, o de William Shakespeare . Hamlet, Leviatán de Hobbes, A tumba de Antígona de María Zambrano e Undine Goes de Ingeborg Bachmann .

 Notas 

Categoría:Alumnos da Universidade de Padua
Categoría:Profesores da Universidade de Padua
Categoría:Profesores da Universidade de Verona
Categoría:Profesores da Universidade de Nova York
Categoría:Profesores da Universidade de California, Berkeley
Categoría:Feministas de Italia