Literatura austríaca

A literatura austríaca (en alemán: Österreichische Literatur) está escrita principalmente en alemán, e está estreitamente relacionada coa literatura alemá.

 Orixe e antecedentes 
Desde o século XIX, Austria foi o fogar de novelistas e escritores de relatos curtos, entre eles Adalbert Stifter, Arthur Schnitzler, Franz Werfel, Stefan Zweig, Franz Kafka, Thomas Bernhard, Joseph Roth, e Robert Musil, e dos poetas Georg Trakl, Rose Ausländer, Franz Grillparzer, Rainer Maria Rilke, e Paul Celan. Os dramaturgos e novelistas contemporáneos famosos inclúen Elfriede Jelinek e Peter Handke, e coñecidos ensaístas como Robert Menasse e Karl-Markus Gauß. A pesar das contribucións de Austria á arquitectura e ás tradicións musicais veneradas, ningunha literatura austríaca chegou ao canon clásico ata o século XIX. A principios do século XVIII, Lady Mary Wortley Montagu, mentres visitaba Viena, quedou abraiada ao non atopar ningún escritor.

Pódense dar varias razóns. En primeiro lugar, as artes eran propiedade da corte imperial, que vía a cultura como unha ferramenta política, como propaganda. Os palacios barrocos, os retratos imperiais e os encargos de música podían funcionar moi ben con este obxectivo, pero a literatura considerábase menos axeitada e, polo tanto, non se fomentaba. En segundo lugar, a aparición tardía da literatura alemá; aínda que moito se publicou en alemán, apenas tivo o calibre para converterse en "clásico" ata finais do século XVIII, cando Goethe e Schiller comezaron a escribir. En Austria, o estado imperial tamén censurou todos os libros sen piedade; As mágoas do mozo Werther, a novela de Goethe que representa o amor extático e o suicidio dun mozo, xerou unha serie de suicidios imitadores en toda Alemaña, e moitos estados prohibiron a obra, pero as autoridades austríacas tamén prohibiron toda a obra de Goethe. Procedente principalmente da "Comisión de Castidade" da emperatriz María Teresa, destinada a defender a moral pública, pero tivo o efecto non só de crear unha fachada de decencia senón unha fronte intelectual raquítica. Quizais a razón principal do éxito literario tardío de Austria fose a súa mentalidade cultural. Segundo o historiador cultural Carl Emil Schorske, "profundamente católico, era unha cultura plástica e profundamente sensual". A perspectiva dunha aristocracia ledicia, foi copiada polas clases baixas. Esta mentalidade non era necesariamente mala; a énfase na beleza e na fantasía foi fundamental para establecer a capital imperial de Viena, e converteu a Viena no maior centro musical de Europa. Pero non foi o mellor terreo para o experimento literario. Con todo, a liberalización de Austria a finais do século XIX creou un clima máis dinámico para a escritura, que pronto produciu un florecemento.

 Notas 

Categoría:Literatura de Austria