Calidris pygmaea

Calidris pygmaea é unha especie de ave da orde das caradriformes e familia dos escolopácidos, unha das 24 integradas no xénero Calidris.

É unha pequena limícola que cría nas costas do mar de Bering e inverna no Sueste asiático. Esta especie está moi ameazada, e dise que dende os anos 1970 a poboación reprodutora diminuíu significativamente. En 2000, a poboación reprodutora estimada da especie era de 350 a 500 individuos.

 Taxonomía 
 Descrición 
A especie foi descrita en 1758 por Linneo na 10ª edición do seu Systema Naturae, baixo o nome de Platalea pygmea.Calidris pygmaea (Linnaeus, 1758) na BioLib. Consultada o 5 de setembro de 2022. 

 Sinónimos 
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Eurynorhynchus pygmaeus (Linnaeus, 1758)
Eurynorhynchus pygmeus (Linnaeus, 1758)
Platalea pygmea Linnaeus, 1758 (protónimo)

 Nota taxonómica 
A especie foi transferida desde o Platalea ao xénero Eurynorhynchus por Sven Nilsson en 1821. Hoxe clasifícase no xénero Calidris.BirdLife International (2018): Calidris pygmaea na Lista vermella da UICN. Versión 2022-1. Consultada o 5 de setembro de 2022.Thomas, G. H.; Wills, M. A.; Székely, T. (2004): "A supertree approach to shorebird phylogeny". BMC Evolutionary Biology 4: 28.

 Hábitat e distribución 
O hábitat onde se reproduce Calidris pygmaea son as costas e o interior adxacente da península de Chukchi e, cara ao sur, ao longo do istmo da península de Kamchatka. Aniña entre xuño e xullo en zonas costeiras na tundra, en lugares con herba cerca de charcos de auga doce.Hayman, Peter; Marchant, John & Prater, Tony (1986): Shorebirds: an identification guide to the waders of the world. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 0-3956-0237-8.

migra pola costa do océano Pacífico atravesando o Xapón, Corea e a China, até os seus principais lugares de invernada no sur e o sueste asiático, onde se rexistrou desde a India, Bangladesh, Sri Lanka, Birmania, Tailandia, Vietnam, Filipinas, Malaisia ​​e Singapur.

 Características 
miniatura|esquerda|Cabeza
miniatura|120px|O pico visto desde arriba e de lado

A característica máis distintiva desta especie é o seu pico espatulado. Os adultos reprodutores miden entre 14 e 16 cm de lonxitude e teñen a cabeza, o pescozo e o peito de cor parda avermellada con estrías pardas escuras. As partes superiores son amouradas con franxas avermelladas pálidas. Os adultos non reprodutores carecen da cor avermellada, pero teñen as partes superiores de cor gris apardazada pálida con franxas abrancazadas nas ás. As partes inferiores son brancas, e as patas, negras.

As medidas son: ás 98–106 mm, pico 19–24 mm, ancho da punta do pico 10–12 mm, tarso 19–22 mm e cola 37–39 mm.

 Comportamento e ecoloxía 
O seu estilo para alimentarse consiste nun movemento de lado a lado do pico mentres a ave avanza coa cabeza baixa. Nas zonas costeiras da tundra, escolle lugares con herba preto das charcas de auga doce, onde come especies como mosquitos, moscas, escaravellos e arañas. En certos momentos, tamén se alimenta de invertebrados mariños pequenos como camaróns e vermes.

 Filoxenia 
As análises filoxenéticas das secuencias completas do ADN mitocondrial dos grupos surcoreanos e chineses de C. pygmaea indican que están moi relacionados con Arenaria interpres, debido á semellanza na serie de xenes que codifican as proteínas.Joen, H.-S.; Lee, M.-Y.; Choi, Y.-S.; et al. (2017): "Mitochondrial genome analysis of the spoon-billed sandpiper (Eurynorhynchus pygmeus)". Mitochondrial DNA Part B. 2 (1): 150–151. 

 Ameazas 
miniatura|250px|Un espécime nos lugares de cría en Chukotka, Siberia, xuño de 2015
miniatura|250px|Calidris pygmaea vista de perfil

Ao longo das súas zonas migratorias e invernantes, as costas están a ser recuperadas para o desenvolvemento do litoral (industria, lecer, infraestruturas, acuicultura e agricultura) e están cada vez máis contaminadas. A importante zona de descanso no estuario de Saemangeum e Geum, Corea do Sur, incluíndo os estuarios de Mangyeung e Tongjin, xa foi recuperada, e as zonas húmidas restantes están baixo unha seria ameaza de recuperación nun futuro próximo.Zöckler, C. & Lappo, E. G. (2008): "Calidris pygmeus (Linnaeus, 1758)". Löffelstrandläufer. Atlas der Verbreitung palaearktischer Vöge?. Lieferung 21: 1-8.

Desde a recuperación en Saemangeum en 2007, só se rexistrou unha media dun só individuo, en contraste con "centos" antes do desenvolvemento.Lee, J., Chung, O., Park, J., Kim, H., Hur, W., Kim, S., & Kim, J. (2018): "Effects of the Saemangeum Reclamation Project on migratory shorebird staging in the Saemangeum and Geum Estuaries, South Korea". Bird Conservation International 28 (2): 238-250. Os plans para un proxecto de recuperación a grande escala dos bancos de area de Tiaozini (parte das lamas de Rudong) poderían levar á perda de 26 680 ha de planicie de marea, mentres que dous proxectos conectados poderían provocar perdas adicionais de 40 000 ha para 2020,Peng, H. et al. (2017): "The intertidal wetlands of southern Jiangsu Province, China – globally important for Spoon-billed Sandpipers and other threatened waterbirds, but facing multiple serious threat". Bird Conservation International 27 (3): 305-322. aínda que o proxecto está actualmente en suspenso. 

A herba Spartina alterniflora é unha planta invasora que se usa para estabilizar as lamas para axudar na recuperación ao longo da costa chinesa e deixa rapidamente áreas intermareais inadecuadas para esta ave, reducindo drasticamente a dispoñibilidade do hábitat.Menxiu, T., Lin, Z., Li, J., Zöckler, C. & Clark, N. A. (2012): "The critical importance of the Rudong mudflats, Jiangsu Province, China in the annual cycle of the Spoon-billed Sandpiper Calidris pygmeus". Wader Study Group Bulletin 119 (3): 74-77. Tanto en Rudong como en Dongling, Spartina alterniflora formou masas densas de considerábel extensión observada entre a primavera de 2014 e o outono de 2015, e tamén se atopou na lama de Leizhou. As lamas de Rudong tamén son o lugar de desenvolvemento do parque eólico máis grande de Asia, o que podería ser outra ameaza para esta especie. Os plans para un porto de augas profundas en Sonadia e as presas ao longo da costa de Bangladesh seguen representando ameazas;Bird, J. P., Lees, A. C., Chowdhury, A. U., Martin, R. & Ul Haque, E. (2010): "A survey of the Critically Endangered Spoon-billed Sandpiper Eurynorhynchus pygmeus in Bangladesh and key future research and conservation recommendations". Forktail 26: 1-8.Chowdhury, S. U. et al. (2011): "Seasonal occurrence and site use by shorebirds at Sonadia Island, Cox’s Bazar, Bangladesh". Wader Study Group Bulletin '118: 77-81.Zöckler, C., Li, J. & Clark, N. (2015): "Report on Intertidal Mudflat Waterbird Survey in the Yellow Sea, Autumn 2014". Spoon-billed Sandpiper Taskforce News Bulletin 13: 9-12. porén, este plan está actualmente en suspenso e desenvolvéronse plans para protexer a zona.

Aínda que non está especificamente dirixida, a especie é capturada regularmente en redes destinadas a capturar grandes limícolas para alimentarse nas principais áreas de invernada de Bangladesh e Myanmar, e isto pode ser unha ameaza particularmente grave para as aves que invernan na illa de Nan Thar e no golfo de Martaban, Myanmar.

Entre agosto e outubro de 2014 atopáronse máis de mil aves zancudas mortas, entre elas dúas de Calidris pygmaea, nos bancos de area de Tiaozini. As probas están en curso para comprender a causa da mortalidade; con todo, na zona descubriuse carnada envelenada.

 Estado de conservación 
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como CR (en perigo crítico) porque ten unha poboación extremadamente pequena que está a sufrir un declive extremadamente rápido. Isto débese a unha serie de factores, incluíndo a perda de hábitat nos seus lugares de reprodución, paso e invernada, que se ven agravados pola contaminación, a caza e os efectos do cambio climático, polo que é preciso actuar con urxencia para evitar a extinción da especie.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal (1996): Handbook of the Birds of the World. Volume 3. Hoatzin to Auks. BirdLife International,  Cambridge, Reino Unido e Lynx Edicions, Barcelona. España. ISBN 978-8487-334-20-7.

 Outros artigos 
 Caradriformes
 Escolopácidos
 Calidris

 Ligazóns externas 
 Video of a displaying male en YouTube
 BBC – Bid to save sandpiper at risk of extinction
 Saving the spoon-billed sandpiper, Chukotka expedition 2011 
 Video of chicks at Slimbridge WWT. 
 The spoon-billed sandpiper conservation breeding programme
 Spoon-billed sandpiper page at East Asian – Australasian Flyway Partnership

Categoría:Escolopácidos
Categoría:Taxons descritos por Linné