Poesía épica albanesa

A poesía épica albanesa é unha forma de poesía épica creada polo pobo albanés. Consiste nunha longa tradición oral aínda moi viva. Un bo número de rapsodos albaneses (en albanés: lahutarë) pódense atopar hoxe en Kosovo e no norte de Albania, e algúns tamén en Montenegro. A poesía épica do norte de Albania realízase cantando co acompañamento dos lahutë ou çifteli. Dentro da poesía épica albanesa, Kângë Kreshnikësh constitúe o ciclo heroico non histórico máis importante, mentres que as cancións de Skanderbeg forman o ciclo histórico máis importante.

 Documentación 
 Século XIX 
Durante o século XIX moitos estudosos estranxeiros interesáronse polo folclore albanés. O primeiro escritor que mencionou as cancións heroicas albanesas foi Lord Byron no seu As peregrinacións de Childe Harold (1812–1818). En 1830 Vuk Karadžić gravou de Dovica Obadović de Đurakovac preto de Peć 12 cancións albanesas e un enigma para Jernej Kopitar. Esta colección constitúe un dos primeiros rexistros escritos do verso oral albanés de Kosovo. A colección completa foi publicada por primeira vez por Norbert Jokl. Os extractos de cancións desta colección parecen estar baseados en acontecementos históricos ou lendarios.. A colección contén cancións heroicas e líricas, incluíndo tamén lamentos.

É probable que a conciencia nacional albanesa fose unha fonte de motivación para gravar as cancións. A finais do século XIX, o Romanticismo en Europa e, en particular, en Europa do Leste provocou o desexo de cultivar e solidificar as identidades culturais nacionais. Así, deuse importancia ao verso épico albanés pola historia cultural que contén. Cando en Italia imperou o interese polo folclore, os escritores arbëreshë foron dos primeiros en aproveitar para dar a coñecer a súa cultura e folclore. En 1847, Vincenzo Dorsa publicou en Nápoles Su gli Albanesi, ricerche e pensieri, que contén tres poemas albaneses traducidos ao italiano. As cancións eran das aldeas de Calabria. O médico alemán Karl H. Reinhold foi o primeiro coleccionista de cancións albanesas en Grecia, que gravou poemas populares albaneses dos mariñeiros greco-albaneses das illas de Poros e Hydra mentres era médico na mariña grega. Publicou a súa colección en Noctes Pelasgicae (Noites pelásxicas, co termo "Pelasgic" que significa albanés) en 1855.

Un importante editor de folclore albanés en Arbëresh foi o lingüista Demetrio Camarda, que incluíu no seu Apéndice al Saggio di grammatologia comparata de 1866 un gran número de cancións albanesas de Sicilia e Calabria, algúns poemas populares de Albania. propiamente dito e algúns dos asentamentos albaneses en Grecia. Nesta colección hai algunhas cancións épicas do pobo arbëreshë. O escritor arbëresh Girolamo De Rada, que xa estaba imbuído dunha paixón pola súa estirpe albanesa na primeira metade do século XIX, comezou a recoller material folclórico a unha idade temperá. De Rada publicou en 1866 a colección Rapsodie di un poema albanese, que consta de 72 poemas épicos das colonias de Napolitano, coa tradución tamén ao italiano. As rapsodias divídense en tres partes: "Gli Albanesi allo stato libero" con 20 cancións; "Gli Albanesi in guerra col Turco" con 20 cancións; "Gli Albanesi vinti ed in esilio" con 32 cancións. Non obstante, hai algunha dúbida sobre a total orixinalidade desta colección, xa que el mesmo admitiu que fixo algúns cambios nela.

Estimulado polas coleccións dos escritores arbëreshë e estranxeiros, o interese dos albaneses nativos por recoller creacións orais albanesas crece co Despertar Nacional Albanés (Rilindja) na segunda metade do século XIX. O primeiro coleccionista albanés de cancións épicas orais de Albania propiamente dita foi Zef Jubani. Desde 1848 serviu como intérprete do cónsul francés en Shkodra, Louis Hyacinthe Hécquard, quen estaba moi interesado no folclore e decidiu preparar un libro sobre a tradición oral do norte de Albania. Viaxaron polas montañas do norte de Albania e gravaron material folclórico que foi publicado en tradución francesa na pioneira Histoire et description de la Haute Albanie ou Guégarie (Historia e descrición da Alta Albania ou Gegaria) de Hécquard de 1858. Esta colección contén doce cancións en francés, sen o albanés orixinal, que se perderon despois na inundación que devastou a cidade de Shkodër o 13 de xaneiro de 1866. Jubani publicou en 1871 as cancións orixinais albanesas con tradución ao italiano na colección Raccolta di canti popolari e rapsodie di poemi albanesi (Colección de cancións populares albanesas e rapsodias), que constitúe a primeira colección de cancións populares de Geg e a primeira obra folclorística publicada por un albanés que viviu en Albania. Esta colección contén tamén unha serie de poemas cantados en Shkodra.

Unha das mellores coleccións da tradición oral albanesa é Alvaniki melissa – Belietta Sskiypetare (A abella albanesa) publicada en Alexandría por Thimi Mitko no ano 1878. Mitko recompilou e clasificou o material segundo xéneros. A parte máis importante desta colección son os poemas líricos. Contén 123 cancións heroicas, 97 no dialecto Tosk e 26 no dialecto guego do albanés. Celebran as batallas dos albaneses nas diferentes partes do Imperio Otomán, incluíndo os feitos heroicos dos beys e os dos souliotes.

 Século XX 
Michele Marchianò publicou unha importante colección de poemas épicos albaneses en Canti popolari albanesi delle colonie d'Italia en 1908. Os poemas destas coleccións manteñen exactamente a forma orixinal tal e como foron atopados nun manuscrito de 1737. En 1911 e 1912 tamén publicou Canti popolari albanesi della Capitanata e del Molise na Rivista d'Apulia. K. D. Sotiriou publicou en 1909 a colección "Short Songs and Tales of the Albanians" escrita no dialecto arvanitika da aldea de Markopulo no Ática e da illa de Spetses. En 1923 Giuseppe Schirò publicou a notable colección Canti tradizionali ed altri saggi delle colonie albanesi di Sicilia.

Sacerdotes e estudosos franciscanos activos nas montañas do norte de Albania gravaron cancións épicas do norte de Albania nas primeiras décadas do século XX. Entre os folcloristas albaneses máis importantes estaban Shtjefën Gjeçovi, Bernardin Palaj e Donat Kurti, que recolleron cancións populares nas súas viaxes polas montañas e escribiron artigos sobre o folclore e os costumes tribais albaneses de Gheg. Palaj e Kurti publicaron en 1937, no 25 aniversario da independencia de Albania, a colección máis importante de versos épicos albaneses, Kângë kreshnikësh dhe legenda (As cancións dos guerreiros fronteirizos e as lendas), na serie chamada Visaret e Kombit (Os tesouros da Nación).

Os estudosos de Harvard Milman Parry e Albert Bates Lord comezaron a explorar as cancións tradicionais albanesas, buscando descubrir como se compuxeron as épicas homéricas. Para responder a esa pregunta, buscaron iluminar e estudar de primeira man as tradicións orais existentes. Isto levounos ás rexións montañosas dos Balcáns, onde aínda había recitadores de cancións antigas. Ata este momento, a documentación de calquera verso oral facíase a man. A gravación manual fixo que a documentación se fixera dun xeito antinatural. A notable colección de Lord de máis de 100 cancións que conteñen preto de 25.000 versos consérvase agora na Milman Parry Collection da Universidade de Harvard.; 

 Século XXI 
Realizouse un traballo considerable nas últimas décadas. Dirixidos durante moitos anos por Anton Çeta e Qemal Haxhihasani, os albanólogos publicaron varios volumes sobre a épica, con investigacións realizadas por estudosos como Rrustem Berisha, Anton Nikë Berisha e Zymer Ujkan Neziri.. Ata principios do século XXI recompiláronse preto de medio millón de versos do ciclo Kreshnikësh (número que tamén inclúe variacións das cancións).. 23 cancións que conteñen 6.165 versos da colección de Palaj e Kurti foron traducidas ao inglés por Robert Elsie e Janice Mathie-Heck, quen en 2004 as publicaron no libro Songs of the Frontier Warriors (Këngë Kreshnikësh).; . En 2021 Nicola Scaldaferri e os seus colaboradores Victor Friedman, John Kolsti e Zymer U. Neziri publicaron Wild Songs, Sweet Songs: The Albanian Epic in the Collections of Milman Parry and Albert B. Lord. Proporcionando un catálogo completo de textos e gravacións albanesas recollidas por Parry e Lord cunha selección de doce das cancións máis notables en albanés, incluídas as traducións ao inglés, o libro representa unha guía autorizada para unha das coleccións máis importantes de épica popular dos Balcáns existentes.

 Rendemento 

Hoxe, o ciclo heroico non histórico albanés - Kângë Kreshnikësh - aínda é cantado por homes anciáns chamados lahutars, que cantan mentres tocan un instrumento dunha soa corda chamado lahuta ou gusle. Pódense atopar moitos lahutars en Kosovo (onde a maioría da poboación é albanesa), no norte de Albania e algúns en Montenegro. Estes homes son considerados os últimos cantantes tradicionais europeos de versos épicos.

As épicas orais son "tradicións de performance", fundamentalmente unha complexa comunicación de emoción, cultura e historia que impregna de significado máis que un texto escrito. Por iso, a estas cancións non se lles fai xustiza cunha simple transcrición. Un subproduto da transcrición é que a canción non se pode interpretar durante todo o camiño, debe deterse e comezar para permitir que o transcritor escriba o que escoita. Afortunadamente, Parry e Lord estaban investigando no momento adecuado e contaron co apoio das persoas adecuadas. Facendo investigacións para Harvard, acabou nos Balcáns con gravadores de son, o que facilitou o proceso de gravación do verso épico e deu un produto máis fiel á interpretación real.

 Instrumentos de acompañamento 
A poesía épica do norte de Albania realízase cantando co acompañamento dos lahutë ou çifteli.

Lahuta é un instrumento musical dunha soa corda cun pescozo longo e corpo de forma ovalada. Consta dunha caixa de resonancia feita en madeira labrada (xeralmente de arce xa que se considera o mellor material) cuberta cunha pel de animal, e un longo pescozo que se decora na parte superior, xeralmente con cabeza de cabra, carneiro ou un cabalo. A corda do Lahuta está feita de crina de cabalo. O instrumento mantéñense verticalmente entre os xeonllos, cos dedos da man esquerda no pescozo. Tócase cun arco tirado sobre a corda que nunca se preme ata o pescozo, creando un son dramático e agudo, expresivo e difícil de dominar. No canto, a voz segue o son harmónico e único producido polo instrumento.

Çiftelia é un instrumento musical de dúas cordas pinchada cun pescozo longo e corpo de forma ovalada. A maioría das veces está afinado en B3 e E3 (comparable ás dúas cordas superiores dunha guitarra, que se afina clasicamente como "E2 A2 D3 G3 B3 E4"). Unha corda leva a melodía, a outra adoita tocarse como un dron.

 O laúde das terras altas 
O poema épico nacional albanés "O laúde das terras altas" (en albanés: Lahuta e Malcís) foi escrito polo frade católico albanés Gjergj Fishta e publicado en 1937. Consta de 30 cancións e máis de 17.000 versos. O poema inspirouse na poesía épica oral do norte de Albania.

 Estudos 
O verso épico albanés é unha tradición balcánica de longa data que, a diferenza da maioría das tradicións orais semellantes coñecidas, segue viva hoxe.Elsie, Robert. Why Is Albanian Epic Verse So Neglected? N.p., n.d. Web. 6 Apr. 2017. This paper was a part of a conference on The Albanian Epic of Legendary Songs in Five Balkan Countries: ALbania, Kosovo, Macedonia, Serbia, and Montenegro on August 8th, 2014 Debido á barreira da lingua albanesa, esta tradición careceu de importantes estudos internacionais, tradución e recoñecemento como fonte importante da historia cultural. A literatura albanesa no seu conxunto é un material pouco traducido e pouco estudado, en relación con áreas académicas similares. Isto pódese atribuír a algunhas grandes razóns. En primeiro lugar, a barreira lingüística: o albanés é unha lingua indoeuropea, aínda que é diferente de todas as outras linguas modernas. Mantén moitas estruturas arcaicas e o seu parente máis próximo serían as moi antigas linguas baltoeslavas. O dacio e o ilirio parecen ser parentes próximos, predecesores ou antepasados. O segundo impedimento para a erudición da literatura albanesa é a súa historia política. Baixo un estrito control dos líderes estalinistas na segunda metade do século XX, Albania quedou efectivamente illada do resto do mundo. As fronteiras pechadas mantiveron fóra aos estranxeiros e mantiveron en albaneses que desexaban marchar, cortando os estudos externos, o contacto e impediron en gran medida o desenvolvemento dun intercambio e investigación cultural substancial. A falta de representación do albanés no panorama literario mundial non se debe á calidade, senón á escaseza de intereses externos e á dificultade de acceso.

 Bolsa 
 Historiadores da poesía épica albanesa que non escriben en lingua inglesa 
 Matthias Murko (1861–1952)
 Gerhard Gesemann (1888–1948)
 Fulvio Cordignano (1887–1952)
 Maximilian Lambertz (1882–1963)
 Joesf Matl (1897–1972)
 Alois Schmaus (1901–1970)
 Maximilian Braun (1903–1984)
 Walther Wünsch (1908–1991)
 Agnija Vasiljevna Desnickaja (1912–1992)

 Historiadores en lingua inglesa da poesía épica albanesa 
 Baron Edward Bulwer-Lytton (1803–1873)
 Laza Kostić (1841–1910)
 Hector Munro Chadwick (1870–1947)
 Nora Kershaw Chadwick (1891–1972)
 Milman Parry (1902–1935)
 Clarence Manning (1893–1972)
 Albert Lord (1912–1991)
 Anne Pennington (1934–1981)
 John Miles Foley (1947–2012)

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

.

Categoría:Literatura en lingua albanesa