Príncipe elector

O príncipe elector ou príncipe electoral (en alemán: Kurfürst) era un membro do colexio electoral que tiña a función de elixir aos emperadores do Sacro Imperio Romano Xermánico. As súas funcións e os primeiros príncipes electores están definidos pola Bula de Ouro de 1356. A partir do século XV limitáronse realmente a formalizar o que era, en realidade, unha sucesión dinástica. Formalmente, elixiron o rei de romanos, que só se converteu en emperador do Sacro Imperio Romano Xermánico cando foi coroado polo papa. Carlos V foi o último en ser realmente coroado; todos os seus sucesores foron só "Emperadores Electos". Os electores estaban entre os príncipes do Imperio, pero tiñan certos privilexios (ademais dos electorais), que se perdían ao ser apartados do seu cargo de electores.

Durante gran parte da historia do Sacro Imperio Romano Xermánico (legalmente dende o século XIV) houbo sete electores: os arcebispos de Maguncia, Tréveris e Colonia, o rei de Bohemia, o conde palatino do Rin, o duque de Saxonia e o margrave de Brandeburgo. Estes tres últimos tamén son coñecidos como elector palatino, elector de Saxonia e elector de Brandeburgo, respectivamente. Durante o século XVII engadíronse outros electores, incluíndo os duques de Baviera (electores de Baviera) e os duques de Brunswick-Lüneburg (electores de Hannover). A principios do século XIX creáronse novos electores, pero nunca participaron en ningunha elección, xa que o Sacro Imperio Romano Xermánico foi abolido o 8 de agosto de 1806 baixo a presión de Napoleón Bonaparte.

 Composición 
miniatura| Escudos que representan aos sete electores orixinais coa figura de Xermania.
A práctica xermánica de elixir monarcas entre as antigas tribos xermánicas levou a coalicións e entre elas elixíanse líderes. Os francos celebraron eleccións irregularmente, cuxos estados sucesores deron lugar a Francia e Alemaña. A monarquía francesa finalmente pasou a ser hereditaria, pero a monarquía alemá continuou lexitimando a través das eleccións. Aínda que todos os homes exerceron orixinalmente o dereito de voto nestas eleccións, o sufraxio converteuse nun dereito limitado aos líderes do reino. Na elección de Lotario II en 1125, un pequeno número de nobres eminentes elixiron o monarca, e os restantes deron o seu consentimento posteriormente. O dereito a elixir un monarca pronto pasou a ser provincia dun grupo exclusivo de príncipes, e abandonouse o procedemento que requiría a aprobación do resto dos nobres. O colexio de electores mencionouse en 1152 e de novo en 1198. Unha carta do papa Urbano IV suxire o "costume inmemorial" de que sete príncipes elixan o monarca. En 1253 o colexio electoral estaba composto por:

 Tres electores eclesiásticos:
 arcebispo de Maguncia ;
 arcebispo de Tréveris ;
 arcebispo de Colonia ;

 Catro electores laicos:
 O Rei de Bohemia ;
 O margrave de Brandeburgo ;
 O conde palatino do Rin e duque de Baviera ;
 O duque de Saxonia.

Os tres arcebispos estaban entre os máis ricos e poderosos de Europa, mentres que os duques controlaban o territorio franco ancestral. Os sete foron mencionados como electores na elección de 1157 que resultou na elección de dous reis.

O Palatinado e Baviera foron ao principio gobernados pola mesma persoa, pero en 1253 dividíronse entre dous membros da dinastía Wittelsbach. Os demais electores negáronse a permitir que dous príncipes da mesma dinastía tivesen dereitos electorais. Mentres tanto, o rei de Bohemia, que ocupara cargos imperiais, finxiu obter o seu dereito a participar nas eleccións pero foi cuestionado, xa que o seu reino non era xermánico, aínda que adoitaba ser recoñecido en lugar de Baviera, que estaba gobernada por unha liña máis nova. os Wittelsbach. En 1268 prodúcese un novo cambio dentro do Colexio de Electores, cando morre o último conde de Suabia, Conradino de Hohenstaufen. Conradino centrara os seus esforzos na recuperación do reino de Sicilia, tras a derrota do seu pai Manfredo a mans dos franceses dirixidos por Carlos de Anjou; con todo o mozo príncipe alemán foi derrotado na batalla de Tagliacozzo e executado pouco despois en Nápoles  Coa súa morte Suabia fragmentouse en varios estados e o seu lugar no Colexio foi ocupado polo margrave de Brandeburgo.

A declaración de Rhense en 1338 por seis electores resolveu que a elección de todos ou a maioría dos electores confería o título real e o control sobre o imperio sen confirmación papal. A bula de 1356 resolveu finalmente as disputas entre os electores que tiñan dereito a elixir o rei; Segundo ela, estaría formado por:

 Tres electores eclesiásticos:
 arcebispo de Maguncia ;
 arcebispo de Tréveris ;
 arcebispo de Colonia ;

 Catro electores laicos:
 rei de Bohemia ;
 margrave de Brandeburgo ;
 conde palatino do Rin
 Duque de Saxonia 

miniatura| A ratificación do Tratado de Münster por Gerard ter Borch.
En 1526, a casa dos Habsburgo, familia da que procedían dende 1440 todos os emperadores elixidos do Sacro Imperio Romano Xermánico, obtivo un voto no Colexio de Electores coa adquisición de Bohemia, polo que Fernando I converteuse en rei de Bohemia, adquirindo o dereito ao voto. A composición do colexio permaneceu inalterable ata o século XVII. En 1621, o elector palatino Federico V foi prohibido participar nas eleccións debido á súa participación na Guerra dos Trinta Anos. O lugar do elector palatino foi transferido ao duque de Baviera, xefe dunha rama inferior da familia. Cando a guerra rematou co Tratado de Münster (parte da Paz de Westfalia ) en 1648, creouse un novo electorado para o Conde Palatino do Rin. Como o elector de Baviera mantivo o seu voto, o número de electores aumentou a oito.

En 1692, como resultado da herdanza do Palatinado por unha rama católica da familia Wittelsbach, que ameazaba con alterar o equilibrio relixioso do colexio de electores, o número foi elevado a nove, dándolle un posto ao duque de Brunswick-Lüneburg., que sería coñecido como o elector de Hannover. En 1777, o número de electores reduciuse a oito cando o elector palatino herdou Baviera.

Moitos cambios na composición do colexio foron feitos por Napoleón Bonaparte. O Tratado de Lunéville (1801), que cedeu a marxe esquerda do Rin a Francia, levou á abolición dos arcebispados de Tréveris e Colonia, e ao traslado do elector de unhacia a Ratisbona . En 1803, creáronse electorados para o duque de Württemberg, o margrave de Baden, o landgrave de Hesse-Kassel e o duque de Salzburgo, co que o número total de electores ascendía a dez. Cando Austria anexionou Salzburgo a través do Tratado de Bratislava (1805), o duque de Salzburgo trasladouse ao Gran Ducado de Würzburg e mantivo o seu electorado. Ningún dos novos electores tivo oportunidade de votar, porque o Sacro Imperio Romano Xermánico foi abolido en 1806, e os novos electores nunca foron confirmados polo Emperador.

 Cronograma do colexio electoral 
Escudo votantes Anos orixes-1257 1257-1268 1268-1621 1621-1648 1648-1692 1692-1777 1777-1801 1801 1803 1805 Príncipes Electores Eclesiásticos20px|Electorado de MagunciaElectorado de Maguncia20px Arcebispado de Colonia20px  Electorado de Tréveris príncipes electores seculares20px Reino de Bohemia 20px Electorado de Saxonia 20px Ducado de Suabia20px  Margravado de Brandeburgo20px Electorado do Palatinado 20px Electorado de Baviera15px Electorado de Brunswick-Lüneburg 20px Electorado de Württemberg20px  Electorado de Baden20px Hesse-Kassel20px  Electorado de Salzburgo20px Gran Ducado de Würzburg

 Notas 

 Véxase tamén 

 Arcebispos de Colonia
 Arcebispos de Tréveris
 Reis de Bohemia
 Duques de Saxonia
 Margraves de Brandeburgo
 Duques de Baviera
Categoría:Príncipes electores
Categoría:Sacro Imperio Romano Xermánico