Concilio de Letrán IV

O Concilio de Letrán IV ou Cuarto Concilio de Letrán é o duodécimo concilio ecuménico da Igrexa Católica, celebrado en 1215 por iniciativa do papa Inocencio III. Foi o máis importante dos concilios medievais, xa que marcou o apoxeo da autoridade política e relixiosa do papado. Tratouse da quinta cruzada (1217), favoreceu a cruzada albixense e intensificou a loita contra o catarismo.

A idea do concilio foi en principio dos emperadores bizantinos, antes do Gran Cisma de Oriente de 1054 para discutir a hexemonía coa Igrexa de Occidente. Pero cando Inocencio III asumiu a idea dun novo concilio universal, foi máis ben co obxectivo de predicar a cruzada e falar da reforma da Igrexa. Porén, recoñeceu o patriarcado de Constantinopla como o primeiro lugar despois do de Roma.

O concilio defínese como universal dende o principio: están representadas 80 provincias eclesiásticas, é dicir, 400 cardeais, arcebispos, bispos ou patriarcas, 800 abades, priores ou decanos. Reúnense un total de 1.200 persoas (para o Concello de Letrán I foron 200). Foi a aplicación do principio do dereito romano Quod omnes tangit ab omnes approbetur (o que concirne a todos, debe ser aprobado por todos). Os 70 decretos ou canons adoptados polo concilio son, porén, ante todo obra do papa.

Inocencio III morreu pouco despois do concilio, e finalmente a cruzada que predicou non se produciría.

 Principais decisións 

 A simonía e o nicolaísmo son condenados de novo, así como para o clero especificamente, a borracheira, os xogos de azar, os banquetes e os duelos, e mesmo a práctica da cirurxía. O concilio insiste na súa necesaria decencia: a prohibición de disfraces, a obriga de asistir aos oficios e de manter limpos e ordenados os lugares de culto .
 Denúnciase o descenso de determinadas ordes como Cîteaux. O concello prohibe calquera nova creación de calquera nova orde e calquera nova regra.
 Impón a confesión e comuñón anual a todos os laicos maiores de 7 anos.
 Finalmente, no ámbito xudicial, o xuízo de Deus quedou prohibido.

 Decisións contra o catarismo 

 O concilio afirma (principalmente para condenar aos cátaros) a Trindade, a encarnación humana de Cristo, e introduce no dogma, baixo a influencia dos teólogos Pere Llombard e Étienne Langton, o concepto de transubstanciación, é dicir, a conversión dos elementos eucarísticos do pan e viño no corpo e sangue de Cristo durante a consagración na misa.
 A calidade do matrimonio considérase un dos Sete Sacramentos e defínese como a unión de dúas vontades máis que a de dous corpos. A lexislación sobre esta cuestión perfecciónase: o parentesco mínimo debería ser de 4 graos (en lugar dos 7 da Reforma Gregoriana).

O concilio trata sobre todo da cuestión albixense: Raimundo VI, conde de Toulouse, é deposto. De forma máis xeral, o concilio reafirma os fundamentos da política católica contra os herexes: os bispos serán os responsables de acabar coas herexías, e as autoridades civís deben asistilos. O concello tamén condena as doutrinas de Xoaquín de Fiore, acusado de triteísmo.

 Decisións contra os xudeus 
No concilio os xudeus son obxecto de medidas de discriminación:

 prohibición de exercer funcións públicas.
 obriga de levar un traxe especial que impida as unións mixtas.
 prohibición de préstamo e usura.
 prohibición de saír durante a Semana Santa.

 Decisións contra os sarracenos 

 O concilio predica a cruzada contra os sarracenos e lembra a indulxencia da que se beneficiarán os cruzados, así como a protección que brinda a Igrexa ao pobo e aos bens dos cruzados.
 Nova prohibición de comerciar con musulmáns.

 Cuestións sobre bioloxía 
Na Idade Media un tipo de gansos eran chamados "gansos-percebe" en Irlanda, Escocia e outros lugares do litoral Atlántico europeo, sostendo a crenza de que crecían a partir dos percebes da madeira. Varios autores fan referencia a un canon que establece unha distinción entre o percebe como "paxaro" e como "peixe" resultado do papa Inocencio neste Concilio. A decisión tería sido importante para os fieis católicos de Occidente, especialmente durante a Coresma, cando os crentes tiñan prohibido comer "carne", por exemplo, paxaros.

Ray Lankester repite esta historia en 1915,Lankester, R. (1917). Diversións dun naturalista (2a ed. ed.). [S.l.]: Methuen and Co Ltd.; historia discursiva do mundo natural. que tamén se atopa en Müller (1871 v.2),Müller, F. M. (1871, v2). Charlas sobre ciencia da linguaxe. Londres: Longmans, Green; Relación xeral en dous volumes da orixe das palabras na súa maioría en inglés. A afirmación era que os clérigos de Francia, Irlanda e Gran Bretaña recibiron instrucións para que deixasen de permitir a comida de ''gansos percebe'' como “froito” ou como “peixe”. Compre destacar que Müller (1871, v.2) disputa a fonte dunha prohibición de Letrán afirmando que puido ser unha confusión con Vincent de Beauvais escribindo xusto despois do Concilio; no capítulo XVII de Speculus Maius di "... Innocentius papa tertius in Lateranensi Consilio generali hoc ultra fieri vetuit..." É dicir, o Papa prohibiu a práctica de comer Gansos Percebes. Non obstante, os rexistros do IV Concilio de Letrán non incluíron referencia a tal prohibición entre ningunha das súas decisións.e.g. Fourth Lateran Council : 1215, https://www.papalencyclicals.net/councils/ecum12-2.htm; and, the New Advent Encyclopaedia, Fourth Lateran Council, https://www.newadvent.org/cathen/09018a.htm

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Actas do concilio . (en latín; edición en inglés).

Categoría:Concilios ecuménicos