Lamborghini Islero

O Lamborghini Islero é un gran turismo producido polo fabricante de automóbiles italiano Lamborghini entre 1968 e 1969. Foi o substituto do 400 GT e incluía o  motor Lamborghini V12. O coche presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 1968.

Historia
alt=Lamborghini Islero vista traseira.|thumb|Lamborghini Islero vista traseira. Os paragolpes non acampanados e a falta de ventilacións para os gardabarros dianteiro identifican isto como un modelo antigo non S.
O Islero presentouse no Salón do Automóbil de Xenebra de 1968 xunto co Lamborghini Espada. Aínda que os dous automóbiles presentaban un estilo de carrocería cupé 2+2, o Islero pretendía ser unha alternativa visualmente máis conservadora ao entón radical Espada, en consonancia co estilo tradicional do anterior 400 GT. O homónimo do coche, Islero, foi un touro de lida da gandería Miura que matou o matador Manuel Rodríguez "Manolete" o 28 de agosto de 1947. Lamborghini tamén produciu un coche chamado Miura, de 1966 a 1973, mentres que o Murcielago recibiu o nome doutro famoso touro Miura.

Carrozzeria Marazzi foi a escollida para construír o corpo do Islero. Esta empresa foi escollida xa que foi fundada por Carlo Marazzi, un antigo empregado da agora en bancarrota Carrozzeria Touring. Touring producira anteriormente carrozarías para os 350 GT e 400 GT. A empresa estaba formada por antigos empregados de Touring, xunto cos fillos de Marazzi, Mario e Serafino. Rumoruouse que Ferruccio Lamborghini era o verdadeiro deseñador da carrozaría, ditando os seus requisitos a Marazzi. O deseño foi esencialmente unha remodelación do 400 GT, coa súa boa visibilidade cara ao exterior, un interior máis espazoso e unha insonorización adicional que melloraba o confort do condutor e dos pasaxeiros en comparación cos modelos anteriores. A carrozaría e o interior do Islero sufrían de numerosas deficiencias de axuste e acabado, algunhas das cales foron corrixidas no posterior Islero S. O piloto de probas de Lamborghini Bob Wallace afirmou nunha entrevista que os problemas de calidade do Islero se debían á falta de recursos da Carrozzeria Marazzi e que os coches fabricados por Marazzi nunca foron construídos coa mesma calidade que os construídos en Touring. Construíronse 125 Isleros.

Un Islero actualizado, chamado Islero S ou Islero GTS, presentouse en 1969. Houbo bastantes cambios de estilo, incluíndo ventilacións de refrixeración do motor nos paragolpes dianteiros, unha cuberta de capó ampliada (que subministraba aire ao interior do coche, non ao motor), defensas lixeiramente acampaadas, cristais tintados, luces de posición laterais redondas (en lugar das bágoas no orixinal) e unha sección fixa nas fiestras das portas. Outros cambios incluíron un lixeiro aumento de potencia, discos de freo máis grandes, suspensión traseira revisada e tableiro e interior renovados. Construíronse 100 exemplares do Islero S, 

 Carreiras 
Aínda que o Islero non estaba pensado para ser un modelo de carreiras, os entusiastas franceses Paul Rilly e Roger Levève intentaron introducir un Islero lixeiramente modificado (chasis 6348) nas 24 Horas de Le Mans de 1975 para competir na clase GTX. O coche estaba equipado con freos e suspensións melloradas, sistema de admisión e escape de aire modificado, unha gaiola antienvorco, un depósito de combustible , arnés de cinco puntos, iluminación do dorsal e correas no capó. O Islero sufriu un accidente durante a cualificación e non foi competitivo cun mellor tempo de volta de 5:28.00. Aínda que no último minuto os oficiais de carreira permitiron ao equipo Islero entrar na carreira principal debido á retirada doutro participante, o equipo xa abandonara o circuíto despois do accidente e non competiu..

 Especificacións 
O Islero tiña un motor  Lamborghini V12 de 4.0 L (3929 cc), que tamén se utilizou no 400 GT. Miura, Espada e Jarama. Seis carburadores Weber 40 DCOE proporcionaban aire e combustible. A transmisión manual de cinco velocidades deseñada por Lamborghini estaba equipada con syncromesh e un [[embrague] seco accionado hidráulicamente. A suspensión de dobre brazo oscilante e disco totalmente independentes os freos baseáronse no deseño do 400 GT, con barras estabilizadoras máis grosas, unha vía dianteira máis ancha e unha suspensión dianteira revisada. Estes cambios de suspensión fixéronse principalmente para acomodar pneumáticos novos dispoñibles que eran máis anchos e máis adherentes que os utilizados orixinalmente no 400 GT. As rodas eran de magnesio fabricadas por Campagnolo, como no Espada e no Miura. De fábrica, o Islero foi equipado con pneumáticos Pirelli Cinturato 205VR15 (CN72). 

A velocidade máxima do Islero foi de 248 km/h e a aceleración de 0 a  levou 6,4 segundos. 

 Islero S 
O motor deste modelo axustouse a , pero seguiu o mesmo torque. Isto conseguiuse empregando a árbore de levas do Miura P400S e aumentando a relación de compresión de 9,5:1 no Islero orixinal a 10,8:1 no Islero S. A suspensión traseira tamén revisouse para estar máis preto do deseño do Espada, nun intento de mellorar a estabilidade baixo aceleración e freada. A velocidade máxima do S mellorou a  e aceleración de 0 a 259 km/h en 6,2 segundos.

Notas

Referencias

 Véxase tamén 
 Lamborghini

 Ligazóns externas 
 Características do Lamborghini islero 

1960s1970s1980s345678901234567890123456789Propietario Ferruccio Lamborghini Georges-Henri Rossetti (51%) / René Leimer (49%)Administración xudicial Jean Claude Mimran / Patrick Mimran ChryslerDianteira/RWDV12350 GT400 GTIsleroJaramaEspadaCentral/RWDV8SilhouetteJalpaUrracoV12MiuraCountachFrontal/4WDV12LM002
</noinclude>

Categoría:Modelos de Lamborghini