Unión de Armas

A Unión de Armas foi un organismo militar establecido por decreto o 25 de xullo de 1626 polo conde-duque de Olivares, primeiro ministro de Filipe IV de Castela e III de Aragón.

 Finalidade 
O obxectivo do conde-duque era contribuír ao mantemento de todos os reinos da monarquía hispánica da dinastía filipina dun exército común de 140.000 homes, contribuídos e mantidos segundo unha proporción fixa. En palabras súas  :

"El día que Castilla sea feudatoria de Aragón y Aragón de Castilla, Portugal de entrambas, y entrambas de Portugal, y esto mismo respecto de los reinos de España, los de Italia y los de Flandes en recíproca correspondencia, es necesario que esta sequedad y separación de corazones que hasta ahora ha habido, se una con estrecho vínculo naturalmente por medio de la unión de las Armas. Pues cuando los portugueses vean a los castellanos, y los castellanos a los portugueses, sabrán que ve cada uno al amigo y feudatorio del otro, y al que le ha de socorrer con su sangre y con su gente en la necesidad que tuviere..."

 Repartimento 
O repartimento proposto por Olivares foi o seguinte:

 Coroa de Castela, incluíndo o Reino de Galiza e os Reinos de Indias, 44.000 soldados.
 Reino de Portugal, 16.000 soldados.
 Principado de Cataluña, 16.000 soldados.
 Reino de Nápoles, 16.000 soldados.
 Flandres, 12.000 soldados.
 Reino de Aragón, 10.000 soldados.
 Ducado de Milán, 8.000 soldados.
 Reino de Valencia, 6.000 soldados.
 Reino de Sicilia, 6.000 soldados.

Despois de máis dun século de guerras ininterrompidas, Castela pasou de ser a coroa española máis rica e dinámica a unha rexión empobrecida e con graves problemas de despoboamento.

A partir de 1626 o rei foi convocando as distintas cortes, de Aragón e Valencia pero dos 10.000 e 6.000 soldados, só obtivo a achega de 2.000 e 1.000 soldados ao ano durante 15 anos (144.000 e 72.000 ducados no ano respectivamente).

 Reticencias 
O 26 de marzo de 1626 Filipe IV xurou as Constitucións catalás, quedando sancionado como soberano do Principado co título de Conde de Barcelona.

O monarca atopouse, porén, cunha forte oposición dos tres brazos (que conforman as cortes catalás) á creación da Unión de Armas, nin sequera cando Olivares propuxo cambiar os soldados por un "servizo" de 250.000 ducados anuais durante quince anos, e que non se atrevería a facer un único "servizo" de máis de tres millóns de ducados. As armas estaban máis interesadas en aprobar as súas propostas de novas Constitucións catalás e en atender ás "queixas" contra os funcionarios reais que se acumularon desde as últimas cortes catalás en 1599.

Como as sesións se prolongaron sen tratar o tema que o levara até alí (a Unión de Armas), o rei Filipe IV saíu apresuradamente de Barcelona o 4 de maio de 1626 sen pechar o Parlamento.

Desde Cataluña pretendía obter 250.000 ducados anuais, a negociación foi ardua e sen éxito. En agosto de 1632, os oficiais reais recibiron a orde de aceptar calquera proposta que puidese dar lugar a un avance, pero en outubro as cortes catalás mantiveron a Cataluña fóra da Unión de Armas e este foi o principal obstáculo para esta unión.

O proxecto foi rexeitado nas cortes de Barcelona en 1626, 1632, 1635 e 1640, xa que un decreto das cortes castelás non podía obrigar a recadar diñeiro en Cataluña. 

Finalmente, Olivares publicou a Unión de Armas, aínda que Cataluña non se adheriu a ela. Tamén destinou unha cota de 350.000 ducados ao Perú e 250.000 ducados a México para a defensa do comercio transatlántico, aínda que as colonias xa tiñan unha elevada carga fiscal similar á de Castela.

A situación entre a coroa e Cataluña propiciou finalmente o levantamento de Cataluña (1640, véxase o artigo Guerra dos Segadores), ao que seguiu inmediatamente outro levantamento en Portugal, que levou á independencia dese país (véxase o artigo Guerra de Restauración Portuguesa)

 Notas 

 Véxase tamén 

 Guerra dos Segadores
 Guerra de Restauración Portuguesa

 Bibliografía 

 ; páxinas 218 e seguintes.
Categoría:Historia de España