Martolos

Martolos ou Armatoloi eran os membros asalariados das forzas de seguridade interna otomás, recrutados principalmente entre terratenentes gregos, serbios e búlgaros búlgaros. 

 Historia 
No século XIV eran xeralmente espías. Dedicáronse a tarefas policiais no segle xv, a cabalo ou a pé, e moitas veces patrullaban as fronteiras en tempo de paz, vixiando fortalezas e pescozos estratéxicos, e ás veces cobrando impostos. Os seus líderes eran xeralmente turcos. Mantiveron fieis até o século XVII pero entón comezaron os casos de deserción ou paso do inimigo aos Balcáns e en 1692 prohibíronlles aos cristiáns servir de martolos nos Balcáns (case o único lugar no que servían) e en 1722 o gobernador de Rumelia fusionou os martolos restantes (xa musulmáns) coa policía de seguridade local tamén musulmán (pandor).

 Termo 
O termo turco martolos provén do grego armatolos, que significa "home armado, miliciano" ou amartolos (corrupto). Sendo a palabra orixinal que definiu aos cristiáns no exército otomán, martolos converteuse nun termo xeral para varios grupos e individuos militares cristiáns, sendo usado polos otománs para os espías, exploradores, mensaxeiros, os barqueiros do Danubio e os gardas cristiáns da fortaleza, así como os rebeldes cristiáns que loitaron contra os akinci. Durante o reinado de Suleiman (1520–66), o termo tamén foi usado para as forzas policiais cristiás locais, especialmente nas rexións furiosas polo bandolerismo de Montenegro e Morea.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 


Categoría:Policía
Categoría:Espionaxe
Categoría:Imperio Otomán