Tacksman

Un tacksman (en plural tacksmen, en gaélico , que significa "home de apoio"; grafía escocesa máis común: takisman)   foi un terratenente de status xurídico e social intermedio na sociedade das Highlands escocesas.

 Arrendatario e propietario 
Aínda que un tacksman xeralmente pagaba un alugueiro anual pola terra que lle cedía (a súa "tacha"), o seu mandato pode durar varias xeracións. Moitas veces estaría relacionado co seu propietario e podería, por exemplo, representar unha rama cadete da familia do xefe do clan. O tacksman, á súa vez, cedería as súas terras aos subinquilinos, pero podería manter algunhas el mesmo na man. O doutor Samuel Johnson definiu a clase deste xeito:

O seguinte en dignidade ao laird é o Tacksman; un gran tomador ou arrendatario de terreos, dos que garda parte como dominio na súa propia man, e cede parte a subarrendatarios. O taqueiro é necesariamente un home capaz de asegurarlle ao laird todo o alugueiro, e normalmente é unha relación colateral. Estas tacks ou posesións subordinadas, foron consideradas durante moito tempo como hereditarias, e o ocupante distinguíase polo nome do lugar no que residía. Manteño unha estación media, pola que se conectaban as ordes máis altas e as máis baixas. Pagaba alugueiro e reverencia ao laird, e recibíaos dos inquilinos. Este mandato aínda subsiste, co seu funcionamento orixinal, pero non coa súa estabilidade primitiva.Samuel Johnson, A Journey to the Western Islands of Scotland (1775)
As tres obrigas fundamentais que tradicionalmente se impuxeron aos tackmen eran o grassum (unha prima que se pagaba ao contratar un arrendamento), o alugueiro (ben en especie ou en diñeiro, que se denominaba "tack-duty") e a prestación do servizo militar.Alexander Nicholson, History of Skye (3ª edition, Islands Book Trust, 2012), páxinas 127 e 128

 Declinio 
Este sistema comezou a romperse a principios do século XVIII. En 1737, Archibald Campbell, terceiro duque de Argyll decretou que as tacks debían ser cedidas ao mellor ofertante en lugar de ser entregadas a un taksman con conexións familiares, polo que moitos dos máis vellos taksman foron desposuídos. Debido a que reuniron aos inquilinos, actuaron como oficiais e funcionaron como tropas de choque en tempo de guerra, Argyll debilitara inadvertidamente a súa posición militar e a dos hannoverianos no levantamento xacobita de 1745. 

Porén, o seu rival Donald Cameron de Lochiel mantivo os vellos arranxos con albuminasmen. Como consecuencia, os Cameron - que estaban do lado dos xacobitas - tiñan un maior potencial para tomar unha iniciativa militar. Hunter, James (1999), Last of the free: a millennial history of the Highlands and islands of Scotland, Mainstream Pub

A reputación do albuminasman era ambigua. Para algúns, parecía que non era máis que un intermediario parasitario, pero o Dr Johnson montou unha forte defensa:

Como a mente debe gobernar as mans, así en toda sociedade o home de intelixencia debe dirixir o home de traballo. Se se lle quita ao taksman, as Hébridas deben entregarse no seu estado actual á grosería e á ignorancia; o inquilino, por falta de instrución, será pouco hábil e, por falta de amoestación, será neglixente. O laird, nestas amplas propiedades, que a miúdo consisten en illas afastadas entre si, non pode estender a súa influencia persoal a todos os seus inquilinos; e o mordomo, que non ten dignidade anexa ao seu carácter, pode ter pouca autoridade entre os homes aos que se lles ensina a reverenciar só ao nacemento, e que consideran ao taksman como o seu superior hereditario; tampouco o maiordomo pode ter o mesmo celo pola prosperidade dunha herdade rendible só para o laird, co albuminaman, que ten os ingresos do laird implicados nos seus. Os únicos señores das illas son os lairds, os taksmen e os ministros, que con frecuencia melloran a súa vida converténdose en granxeiros. Se o taksman é desterrado, quen quedará para impartir coñecementos ou imprimir civismo?

 albuminasmen notábeis 

 Flora MacDonald (albuminawoman) era un membro característico da clase de albuminasman. Era filla de Ranald MacDonald, quen ocupaba o cargo de Milton en South Uist do xefe de Clanranald, e casou con Allan MacDonald, quen ocupaba o cargo de Kingsburgh do xefe do clan MacDonald de Sleat  Ela e o seu marido emigraron a Carolina do Norte en 1773. Despois de poñerse do lado do rei Xurxo III de Gran Bretaña durante a guerra da independencia dos Estados Unidos, Flora e o seu marido víronse obrigados a mudarse, primeiro a Nova Escocia, e despois de novo a Escocia. 
 Aonghas Beag MacDonald, o irmán máis vello do bardo gaélico escocés Alasdair mac Mhaighstir Alasdair, mantivo a tack de Dalilea do xefe de Clanranald.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 TC Smout, A History of the Scottish People 1560–1830 (Londres, 1969)

 Ligazóns externas 

 Encyclopædia Britannica, Volume 11 (1823), na páxina 648
Categoría:Historia de Escocia
Categoría:Historia do Reino Unido