Luis Molowny

Luis Molowny Arbelo, nado en Santa Cruz de Tenerife o 12 de maio de 1925 e finado nas Palmas de Gran Canaria o 12 de febreiro de 2010, foi un futbolista e adestrador español.

Futbolista histórico do Real Madrid, militou durante máis dunha década no club, gañando nove títulos, entre eles tres ligas de Primeira División e as dúas primeiras edicións da Copa de Europa. Foi internacional coa selección española, coa que disputou o Mundial de 1950 no Brasil. Colgou as botas en 1958 na UD Las Palmas, club no que comezou ao mesmo tempo a súa carreira como adestrador. Dirixiu o equipo canario durante tres etapas e levouno a obter os mellores resultados da súa historia, incluído un subcampionato de liga na tempada 1967/68.

Adestrou brevemente a selección española e en 1971 ingresou de novo no Real Madrid, onde exerceu diferentes funcións, entre elas a de adestrador en catro etapas diferentes. Gañou un total de 8 títulos como técnico do club branco, entre eles tres ligas, dúas Copas do Rei e dúas Copas da UEFA consecutivas.

 Traxectoria 

 Como futbolista 

 Inicios 
Era fillo de Raúl Molowny, histórico futbolista do CD Tenerife na década de 1920 e que tiña ascendencia irlandesa. Iniciou a súa carreira no CD Vera e no Santa Cruz, da súa illa natal, pasando en 1943 ao Marino FC das Palmas de Gran Canaria. Con este equipo proclamouse campión canario dúas tempadas seguidas (1944/45 e 1945/46).

As súas actuacións chamaron a atención de varios clubs e en 1946 o FC Barcelona enviou en barco a Ricardo Cabot para negociar a súa fichaxe. Pola súa banda, o presidente do Real Madrid, Santiago Bernabéu, viaxaba en tren de Valencia a Barcelona nesas datas e fixo unha parada en Reus, onde mercou un exemplar do xornal La Vanguardia, no que leu a noticia sobre a viaxe de Cabot. Buscou entón un teléfono e ordenou ao secretario técnico do club, Jacinto Quincoces, que collese inmediatamente un avión ás Canarias para contratar a Molowny. Quincoces obedeceu e nas illas viu xogar ao centrocampista, pero non quedou convencido do seu rendemento e informou a Bernabéu negativamente. O presidente do Real Madrid ordenou igualmente a súa contratación, que se pechou en 250.000 pesetas e un salario de 3000 pesetas mensuais. Cando o emisario do Barcelona chegou á illa o futbolista xa formaba parte do Real Madrid.

 Real Madrid 
Tras completar o servizo militar, debutou co Real Madrid na Primeira División na 11ª xornada da tempada 1946/47, fronte ao FC Barcelona no estadio Metropolitano. Co marcador empatado a un gol, a falta de poucos minutos para o final, Molowny superou de cabeza ao gardameta Velasco, conseguindo así o gol da vitoria. Titular durante o resto da tempada, rematouna cun total de 15 goles e coa conquista da Copa do Xeneralísimo, despois de derrotar o Espanyol nunha final disputada no estadio de Riazor na que acabou expulsado xunto a Celma por unha agresión mutua.

Xogou dez tempadas máis no Real Madrid, compartindo equipo con futbolistas como Alfredo Di Stéfano, Paco Gento, Raymond Kopa ou Ferenc Puskás, e sumou varios títulos máis ao seu palmarés, entre eles tres ligas e dúas Copas de Europa. En 1957 fichou pola UD Las Palmas, onde xogou un ano antes da súa retirada.

 Selección española 
Foi sete veces internacional coa selección española, coa que debutou en abril de 1950, nunha vitoria por 5-1 contra Portugal en Madrid, marcando un dos goles. Participou no Mundial de 1950 no Brasil, onde foi titular nun dos partidos ante o Uruguai. Xogou o seu derradeiro partido coa selección en marzo de 1955, nun encontro ante Francia.

 Como adestrador 

 Las Palmas 
Na súa última campaña como futbolista na UD Las Palmas, exerceu tamén como adestrador durante a segunda parte da competición, utilizando a licenza de Hilario Marrero, xa que carecía dunha propia. Tras colgar as botas definitivamente continuou na estrutura do club, e en 1960 pasou a dirixir as divisións inferiores do club, logrando proclamarse campión de España xuvenil en 1962.

En 1967 adestrou de novo o primeiro equipo do club, substituíndo nos últimos partidos de liga a Otxoa e logrando a permanencia. Continuou como adestrador do equipo na tempada 1967/68, na que obtivo o terceiro posto na liga, o mellor resultado ata entón na historia do club, que nunca rematara máis arriba do noveno lugar. Con todo, aínda mellorou os seus resultados na seguinte campaña, logrando un histórico subcampionato, só por detrás do Real Madrid de Miguel Muñoz. En xaneiro de 1970, despois de tres derrotas consecutivas en liga, presentou a súa dimisión. Un ano antes, en 1969, adestrara a selección española, conseguindo dúas vitorias, un empate e unha derrota.

 Real Madrid 
En 1971 regresou ao Real Madrid, como adestrador do equipo xuvenil. Traballou tamén como asesor do club e en xaneiro de 1974 colleu as rendas do primeiro equipo, trala dimisión de Miguel Muñoz. Estivo no cargo ata o final da tempada e gañou a Copa do Xeneralísimo despois de golear por 4-0 ao FC Barcelona na final celebrada no estadio Vicente Calderón. Para a seguinte tempada foi substituído por Miljan Miljanić, pero volveu poñerse á fronte do equipo en setembro de 1977, trala destitución do iugoslavo. Liderou a táboa durante case toda a competición e acabou proclamándose campión de liga, por diante do FC Barcelona. Revalidou o título de liga na seguinte tempada, na que se estrou nos bancos da Copa de Europa, onde caeu en semifinais ante o Grasshopper. Deixou o cargo en xuño de 1979.  

Regresou ao banco do equipo branco en marzo de 1982, substituíndo a Vujadin Boškov, e gañou unha nova Copa do Rei, derrotando na final ao Sporting de Gijón de Novoa.

En abril de 1985 comezou a súa cuarta e derradeira etapa como adestrador do Real Madrid, trala dimisión de Amancio. Conseguiu remontar a eliminatoria contra o Inter de Milán e meterse na final da Copa da UEFA, torneo que conquistou ao gañar na final ao Videoton húngaro. Esa mesma tempada gañou tamén a penúltima edición da Copa da Liga. Continuou no equipo na seguinte tempada, na que gañou a liga e unha segunda Copa da UEFA consecutiva, batendo na final ao FC Köln.

A partir de entón exerceu como director deportivo do club, ata que se retirou definitivamente en 1990, cando decidiu ir vivir á illa de Gran Canaria. Faleceu o 12 de febreiro de 2010 nas Palmas de Gran Canaria.

 Palmarés 

 Como xogador 
Real Madrid
 Primeira División (3): 1953/54, 1954/55, 1956/57.
 Copa do Xeneralísimo (1): 1947.
 Copa Eva Duarte (1): 1947.
 Copa de Europa (2): 1955/56, 1956/57.
 Copa Latina (2): 1955/56, 1956/57.

 Como adestrador 
Real Madrid
 Primeira División (3): 1977/78, 1978/79, 1985/86.
 Copa do Rei (2): 1973/74, 1981/82.
 Copa da Liga (1): 1985.
 Copa da UEFA (2): 1984/85, 1985/86.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Datos do xogador no sitio web do Real Madrid .
 Datos do xogador  no sitio web da selección española .

Categoría:Nados en Santa Cruz de Tenerife
Categoría:Nados en 1925
Categoría:Finados en 2010
Categoría:Españois de ascendencia irlandesa
Categoría:Futbolistas das Canarias
Categoría:Centrocampistas de fútbol
Categoría:Xogadores do Real Madrid CF
Categoría:Xogadores da UD Las Palmas
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de España
Categoría:Xogadores do Mundial de Fútbol de 1950
Categoría:Adestradores de fútbol de España
Categoría:Adestradores da UD Las Palmas
Categoría:Adestradores da selección de fútbol de España
Categoría:Adestradores do Real Madrid CF
Categoría:Directores deportivos de fútbol de España