Ottavio Bugatti

Ottavio Bugatti, nado en Lentate sul Seveso, Milán, o 25 de setembro de 1928 e finado en San Pellegrino Terme, Bérgamo, o 13 de setembro de 2016, foi un futbolista e adestrador italiano.

 Traxectoria 

 Como futbolista 
Comezou a súa carreira no Vis Nova de Giussano, pasando en 1949 ao Seregno, da Serie C, equipo no que coincidiu entre outros con Aldo Boffi, no final da súa carreira. Tras conseguir o ascenso disputou co equipo o campionato 1950/51 na Serie B.

Na tempada 1951/52, despois de descender á Serie C co Seregno e aínda que Bugatti encaixara 67 goles, o presidente do SPAL, Paolo Mazza, decidiu a súa fichaxe. Foi titular durante a súa primeira tempada na Serie A, categoría á que o club de Ferrara acababa de ascender.  Ao ano seguinte contribuíu á consecución do noveno posto en liga. Para a tempada 1953/54 foi traspasado ao Napoli a cambio de 55 millóns de liras, cifra récord naquel entón para un porteiro.

Ocupou a titularidade na portería de Nápoles durante os seguintes oito anos, e en 1956 recibiu o Premio Combi ao mellor porteiro da Serie A. Realizou a súa mellor actuación co club o 24 de novembro de 1957, no campo da Juventus, onde a pesar de xogar con febre, parou os ataques de Omar Sívori, Giampiero Boniperti e John Charles, facilitando que o seu equipo vencese por 1-3, na que foi a única derrota na casa da Juventus esa tempada. Trala marcha de Bruno Pesaola ao Genoa, converteuse no capitán do equipo, no que permaneceu ata que este descendeu á Serie B en 1961.Il Calcio e il Ciclismo Illustrato, numero 38, 22 de setembro de 1960, p. 15 

Fichou entón polo Inter de Milán de Helenio Herrera, club que adquiriu ao mesmo tempo ao seu antigo rival Lorenzo Buffon, un ano máis novo que el. Foi suplente deste ata 1963, e a continuación foino de Giuliano Sarti. Disputou o seu último partido na Serie A o 10 de xaneiro de 1965, case con 37 anos, ante o Catania. O seu balance no Inter foi de 25 partidos de liga, 6 en competicións europeas e 2 na Copa de Italia, e proclamouse campión de dúas ligas, dúas Copas de Europa e dúas Copas Intercontinentais.

 Selección italiana 
Foi 7 veces internacional coa selección italiana, coa que debutou o 16 de xullo de 1952, nunha vitoria por 8-0 ante os Estados Unidos, nos Xogos Olímpicos de 1952 en Helsinqui.Almanacco illustrato del calcio 2007, ed. Panini, p. 593

 Adestrador 
Despois de retirarse do fútbol, iniciou unha carreira como adestrador. Na tempada 1975/76 substituíu a Carmine Longo no banco da Salernitana. Ao ano seguinte regresou brevemente a Ferrara, para colocarse á fronte dun SPAL en crise. Chamado para substituír a Ballico, foi á súa vez substituído pola dupla Ottavio Bianchi - Luis Suárez. 

Faleceu o 13 de setembro de 2016.

 Palmarés 

Inter de Milán
 Serie A (2): 1962/63, 1964/65.
 Copa de Europa (2): 1963/64, 1964/65.
 Copa Intercontinental (2): 1964, 1965.

 Cinema 
En 1961 aparece no filme Il giudizio universale de Vittorio De Sica, no que se interpretou a si mesmo.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 


 Ligazóns externas 

 Datos do xogador no sitio web do Comité Olímpico Internacional .
 Datos do xogador na selección italiana .

Categoría:Nados na provincia de Milán
Categoría:Nados en 1928
Categoría:Finados en 2016
Categoría:Futbolistas de Italia
Categoría:Gardametas de fútbol
Categoría:Xogadores do SPAL
Categoría:Xogadores do SSC Napoli
Categoría:Xogadores do Inter de Milán
Categoría:Adestradores de fútbol de Italia
Categoría:Adestradores do SPAL 1907
Categoría:Adestradores do SSC Napoli
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia
Categoría:Futbolistas olímpicos de Italia
Categoría:Futbolistas nos Xogos Olímpicos de 1952