Guerra da orella de Jenkins

A guerra anglo-española foi un conflito colonial entre Inglaterra e España no século XVIII entre 1739 e 1742. 

 Historia 

 Nome 
Tamén se chamou guerra do Asiento ou guerra da Orella de Jenkins, chamada así porque en 1738 o capitán dun buque mercante inglés, Robert Jenkins, supostamente mostrou unha orella cortada dentro dunha botella á Cámara dos Comúns como proba dos actos de violencia da mariña española contra os navegantes ingleses. A veracidade do acontecemento non está acreditada e a orella non apareceu, porén foi convertida en símbolo patriótico.

 Casus belli 
A guerra posterior no Caribe e nas colonias do sur de América do Norte tiña como finalidade, polo lado inglés, romper a hexemonía española nos territorios das Antillas e eliminar o comercio naval español no exterior. Alén da mentada orella, os acontecementos desenvolvéronse nun contexto de buscas e requisas de buques mercantes ingleses por parte dos cargos da monarquía española para esmagar o contrabando inglés en América Latina.

 Desenvolvemento 
Cos seus ataques aos puntos de apoio españois e a toma de Portobelo en PanamáPor este suceso en Londres nomearon a rúa Portobello Road os británicos lograron en solitario, no primeiro ano de guerra, acadar un importante éxito.

Despois diso, as accións posteriores levadas a cabo polas unidades da frota inglesa en cooperación con unidades de infantaría dunha forza expedicionaria especial fracasaron e esta última foise adelgazando gradualmente debido ás enfermidades tropicais, de modo que as batallas no curso de 1742 remataron sen resultados apreciables.

 Fondo 
esquerda|miniatura| Walpole empurra ao león inglés detrás dun labrador español que uniu ao arado catro mariñeiros ingleses. Ao fondo, Robert Jenkins perde a orella mentres un buque de guerra inglés loita contra un barco español que ten o peor (caricatura inglesa durante o transcurso da guerra, en 1738)
Inmediatamente despois da Paz de Utrecht (1712), que pechou a guerra de sucesión española, os británicos, a pesar de que o rei de España concedera á Compañía Británica do Mar do Sur o dereito exclusivo de trinta anos para importar directamente escravos aos territorios españois de América do Sur (asiento)Este termo indicaba orixinalmente calquera acordo celebrado entre o soberano español e un cidadán particular. Máis tarde (entre finais dos séculos XVI e XVIII) pasou a ser sinónimo do contrato de importación de escravos negros nas colonias españolas en condicións de monopolio (asiento de negros). Primeiro concedeuse a particulares, logo a navieiras ou a Estados estranxeiros, por períodos de diferente duración, até que se liberalizou o comercio de escravos (decretos do Rei de España, 1789 e 1791). máis 500 toneladas de mercadorías ao ano, comezara a aproveitalo ampliando o contrabando deste comercio.Daquela as mercadorías destinadas aos territorios españois de ultramar non podían importarse directamente alí senón que antes había que pasar por un porto español para pagar impostos. A concesión á Compañía dos Mares do Sur para o transporte directo de 500 toneladas anuais de mercadorías, ademais de escravos, era unha excepción a esta regra. O intento español de deter este contrabando facendo que os barcos ingleses buscaran polas costas dos desembarques cos seus propios buques da garda costeira, provocou tensións entre a coroa española e Inglaterra, a pesar de que co Tratado de Sevilla (9 de novembro de 1729 ) Inglaterra lle tiña recoñecido aos españois o dereito de rexistrar os barcos ingleses con destino ás colonias españolas de Centro e Suramérica, para verificar o cumprimento do asiento. Porén, os españois interpretaron este dereito de forma diferente a como o entendían os británicos e realizaron numerosas incautacións de mercadorías en barcos ingleses. Pola súa banda, moitos corsarios ingleses continuaron atacando e saqueando barcos españois no Caribe.

A pesar das tensións, as relacións anglo-españolas melloraron considerabelmente no período comprendido entre 1732 e 1737, cando o goberno inglés de Sir Robert Walpole apoiou o punto de vista na monarquía borbónica da coroa española na guerra de sucesión de Polonia (1733-1738) .

O problema, con todo, mantívose vivo e cando o comandante inglés Robert Jenkins, en marzo de 1738, expuxo a súa orella conservada en alcol na Cámara dos Comúns, alegando que fora cortada polos españois dunha patrulla da garda costeira en 1731,O hipotético suceso produciuse cando o buque mercante inglés Rebecca foi abordado polo gardacostas español La Isabela comandado por Julio León Fandiño, quen supostamente cortou a orella ao comandante inglés. Naquel momento o feito non causara sensación inflamou a hostilidade antiespañola latente nos británicos e o caso, a pesar de ocorrer sete anos antes, foi considerado unha afronta á honra nacional e, polo tanto, un casus belli.

Aínda que xa se fixo un acordo ao respecto entre o primeiro ministro británico Robert Walpole e o embaixador español, segundo o cal España estaba obrigada a pagar unha cantidade en concepto de indemnización polas cargas confiscadas ilegalmente aos británicos e esta fora ratificada en xaneiro de 1739 (a chamada Convención del Pardo), tras unha demostración da frota inglesa comandada polo almirante Haddock fronte ás costas españolas, o goberno español rompeu o Asiento e confiscou os barcos ingleses fondeados nos portos españois. O 14 de agosto dese ano, Inglaterra chamou de volta ao seu embaixador en España e o 9 de outubro declaroulle a guerra.

 Desenvolvemento do conflito 

 O teatro de guerra das Antillas 
Dado que os británicos eran moi inferiores en tropas terrestres en Europa aos españois (e aos seus potenciais aliados franceses), só se esperaba o éxito británico contra o comercio español no exterior. O corazón destes comercios era a frota española das Indias que dos mercados de Portobello e Cartaxena, o principal porto centroamericano para o comercio de ouro, levou os metais preciosos do continente suramericano e tras unha parada intermedia na Habana, o último reposto de combustible. Estación antes de cruzar o Atlántico, transportounos a casa. Para perturbar o sistema de transporte de metais preciosos a España, foi necesario que as tropas inglesas ocupasen estes centros neurálxicos do comercio español. Despois de que os plans de guerra británicos se centraran na Habana e Cartaxena, o almirante inglés Edward Vernon logrou cunha sorprendente incursión conquistar a cidade española de Portobello o 21 de novembro de 1739. Dado que Vernon, antes da súa retirada da fortaleza camiño da illa de Xamaica, tiña todas as defensas da cidade destruídas polos seus soldados, Portobello quedou indefenso e, polo tanto, sen valor para a mariña española. Pouco tempo despois, Vernon logrou unha empresa semellante co porto panameño de Chagres, de modo que xa no primeiro mes da guerra España perdera todos os seus puntos de apoio na costa leste do istmo de Panamá.

O éxito acadado en Portobello levou aos británicos a concibir e implementar unha acción similar en Asia para atacar as posesións españolas nesa zona do Pacífico. Un escuadrón foi enviado en 1740, baixo o mando do comodoro George Anson, a Filipinas, pero a expedición resultou nun flagrante fracaso.

Cando unha serie de rexementos de infantaría británicos cruzaron o Atlántico até Xamaica a principios de xaneiro de 1741, por primeira vez fixéronse posibles ataques importantes a puntos estratéxicos do sistema de transporte español. Dado que Xamaica estaba demasiado lonxe da Habana para defender ambos, un ataque contra Cartaxena parecía o máis probable para ter éxito. Mentres tanto, o vicealmirante Vernon dirixía as operacións da frota e a infantaría foi posta ás ordes do xeneral Thomas Wentworth mentres que os defensores españois estaban comandados polo almirante Blas de Lezo. O cerco inglés de Cartaxena comezou o 9 de marzo de 1741.
miniatura| Fortaleza de San Felipe de Barajas ( Cartaxena )
A derrota da frota inglesa foi crucial para o mantemento da vía marítima atlántica da parte española. No transcurso da acción deuse conta de que os británicos non tiñan que loitar só contra as forzas inimigas infravaloradas, senón tamén contra as importantes dificultades do mar e do istmo, aos que tiñan que renderse. Despois de importantes perdas (entre elas as debidas a enfermidades tropicais), o cerco naval foi finalmente levantado o 9 de maio de 1741.

Como ataque posterior, o porto de Santiago de Cuba caeu baixo a mirada das forzas combinadas británicas, xa que desde el se podía manter controlada a ruta entre a Cuba española e a illa francesa da Hispaniola desde o estratéxico Paso de Barlovento. Como as fortificacións ben fortificadas de Santiago e o acceso próximo ao porto parecían imposibilitar un ataque desde o mar, os británicos decidiron atacar desde terra, desembarcando as súas tropas na baía de Guantánamo.

O 23 de xullo do mesmo ano, as tropas do xeneral Wentworth desembarcaron, pero axiña se decataron de que a partir dese momento o ataque previsto á cidade era imposible debido ao mal estado das estradas. Así e todo, decidiuse erguer unha base inglesa ao norte do punto de desembarco. Durante as obras de fortificación do acuartelamento no interior e de fondeaxe dos barcos na baía, cada vez máis soldados caeron debido á propagación de enfermidades tropicais, polo que os promotores da expedición tiveron que renunciar xa en decembro. dese ano reembarcando as tropas superviventes e transportándoas de volta a Xamaica.

En xaneiro de 1742 o exército colonial británico, reforzado por novas tropas de Europa, decidiu atacar a cidade de Panamá. Para iso, primeiro tivo que ser reconquistado Portobello, para despois avanzar cara ao sur cara a Panamá. Como en anteriores ataques a Cartaxena e Santiago de Cuba, a fazaña resultou un desastre. Debido a un apresurado ataque das unidades da frota de Vernon a Portobello (o plan orixinal era un ataque desde a terra), a gornición española de Portobello tivo tempo de fuxir e refuxiarse en Panamá, polo que a cidade foi avisada a tempo do seguinte ataque inglés. A fazaña, carente de perspectivas, tivo que ser cancelada xa a finais de marzo.

 O papel de Francia 
Tras a alianza entre España e Francia ( Pacto de Familia ), esta última tamén estivo implicada no conflito. Tras o envío da formación naval inglesa ás Indias occidentais, o cardeal Fleury reaccionou enviando unha formación naval francesa ás Indias occidentais baixo as ordes do almirante Antoine-François d'Antin quen, con todo, despois de chegar de Haití, para unirse aos españois. frota, debido a unha epidemia e ás dificultades de abastecemento, viuse obrigado a regresar a Francia sen loitar. Despois Francia non fixo máis intentos de axudar a España e de 1741 a 1744 houbo un armisticio naval de facto entre Inglaterra e Francia.

 O enfrontamento en Xeorxia e Florida 
A fundación da colonia inglesa de Xeorxia en 1733 permitira aos británicos acadar varios obxectivos. Ademais de razóns comerciais (cultivo de moreira e produción de seda, liño e cáñamo ) e filantrópicas (asentamento de prisioneiros ingleses e protestantes perseguidos en Europa), tratábase principalmente da protección das preciosas colonias de Carolina do Sur dos españois de Florida e os franceses de Luisiana . Despois de que os españois levaran a cabo un ataque por sorpresa en Savannah xa en 1735, James Edward Oglethorpe, que nese momento exercía os seus poderes como gobernador en Xeorxia, comezou a planificar o establecemento dunha liña de defensa e o recrutamento de tropas para defender. colonias novas. Tras asegurar os seus flancos mediante acordos con pobos indíxenas, Oglethorpe puido, co estalido da guerra entre España e Inglaterra, cambiar a unha política máis agresiva contra Florida. O 1 de xaneiro de 1740, os británicos iniciaron o seu ataque a Florida pero, a pesar do gran gasto de tropas e material, o cerco á praza española de San Agustín, que comezou o 31 de maio dese ano, fracasou cando a principios de xullo. os asediados recibiron reforzos da Habana. Así, a empresa inglesa rematou sen éxito, tal e como ocorrerá dous anos despois co contraataque realizado polos españois en Xeorxia (xullo de 1742).

 Fin da guerra e as súas consecuencias 
Despois do intento infructuoso dos británicos de atacar a cidade de Panamá en marzo de 1742, a Forza Expedicionaria Británica estaba formada por só uns 1.500 cazas. Polo tanto, novos ataques a puntos clave do sistema de transporte español como La Guaira e Puerto Cabello en Venezuela quedaron sen perspectivas. Mentres o comandante de infantaría, o xeneral Wentworth, propoñía o traslado das súas tropas a Xeorxia, o vicealmirante Ogle impuxo a súa proposta de dividir aos bos homes entre os seus buques de guerra.

A cuestión aberta de Xeorxia foi resolta en 1748 co Tratado de Aquisgrán (18 de outubro)Por iso xorden diferentes datas na literatura histórica sobre o final desta guerra Co fin da forza expedicionaria británica en América Central e do Sur en 1742, a chamada Guerra da orella de Jenkins pode considerarse rematada.

Posteriormente, os británicos iniciaron unha guerra en marcha planificada no Caribe, coa que puxeron fin case por completo ao transporte de metais preciosos desde as colonias españolas á patria. Ao mesmo tempo floreceu o contrabando inglés e holandés.

En Europa, o enfrontamento entre as grandes potencias coloniais viuse ensombrecido polo estalido da Guerra de Sucesión de Austria (1740–1748).
miniatura| España constrúe castelos no aire mentres que Inglaterra se ocupa do seu comercio. (Caricatura inglesa de 1740). No centro, a imaxe do vicealmirante Vernon que, grazas á súa vitoria en Portobelo, se converteu nun heroe inglés.

 Cronoloxía 

 1738
 Marzo: o capitán Jenkins presenta a súa orella cortada na Cámara dos Comúns
 1739
 Outubro: declaración oficial de guerra a España polos ingleses
 Novembro: o almirante Vernon toma Portobello e Chagres
 1740
 Maio: as tropas británicas de Xeorxia ao mando do coronel James Oglethorpe asedian a San Agustín en Florida
 Xullo: tras a intervención dos reforzos españois dende a Habana, levántase o cerco
 Novembro: unha frota cun total de dez rexementos británicos aparece no Caribe pero é retenida varias veces debido ao mal tempo.
 Novembro: Francia envía unha frota de 22 barcos ao mando do almirante d'Antin ás Indias occidentais para apoiar a España
 1741
 Xaneiro: a Forza Expedicionaria Británica entra en Xamaica
 Marzo – maio: asedio de dous meses en balde á cidade española de Cartaxena
 Xullo – decembro: intento marrado similar dos británicos de conquistar Santiago de Cuba e de crear unha base británica na illa
 1742
 Xaneiro: forte redución do continxente de infantaría británico por mor das epidemias
 Maio: o intento británico de conquistar a cidade de Panamá con novas tropas de Inglaterra fracasou
 Xuño: loita en Saint-Tropez
 Xullo: contraataque español en Xeorxia rexeitado polos británicos

 Notas 

 Véxase tamén 

 Asiento
 Asiento de negros
 Contrabando
 Compañía dos Mares do Sur
 Escravitude
 Escravitude en África

 Bibliografía 

 Herbert William Richmond, The Navy in the War of 1739 – 48, 3 Bde. Cambridge 1920.
 Larry E. Ivers, British Drums on the Southern Frontier. The Military Colonization of Georgia, 1733 – 1749, Chapel Hill 1974. ISBN 0-8078-1211-0.
 Richard Harding, Amphibious warfare in the eighteenth century. The British Expedition to the West Indies, 1740 – 1742, Woodbridge, 1991. ISBN 0-86193-218-8.
 Philip Woodfine, Britannia's Glories. The Walpole ministry and the 1739 War with Spain, Woodbridge, 1998. ISBN 0-86193-230-7.

 ligazón=https://commons.wikimedia.org/wiki/?uselang=it|24x24px|Collabora a Wikimedia Commons Wikimedia Commons: guerra anglo-española

 Ligazóns externas 
 https://www.numismaticaranieri.it/archivioscheda/5467-gran-bretagna-ammiraglio-vernon-1684-1757-medaglia-in-oricalco-per-la-conquista-di-porto-bello-nelle-indie-occidentali.aspx Moeda conmemorativa da toma de Portobelo

Categoría:Guerras en América
Categoría:Guerra anglo-española
Categoría:Guerra naval
Categoría:Guerras do século XVIII
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas