Armin Wolf (historiador)

Armin Wolf nado o 12 de maio de 1935 en Berlín, é un historiador medievalista alemán. Elaborou a teoría da herdanza sobre a orixe dos príncipes electores e o colexio electoral do Sacro Imperio Romano Xermánico, e investigou a xeografía homérica da Odisea. 

 Traxectoria 

 Formación 
Despois de graduarse no bacharelato en Frankfurt, estudou en Tubinga, na Universidade de Frankfurt e na Universidade de Hamburgo desde 1955 e doutorouse en 1961 con Otto Brunner. Despois diso, foi asistente de investigación cunha tarefa docente no Leibniz College da Universidade de Tübingen. En 1965 converteuse en investigador asociado no Instituto Max Planck de Historia Xurídica Europea en Frankfurt. En 1974 recibiu unha bolsa da Fundación Volkswagen no Instituto Histórico Alemán de Roma. En 1983 foi un estudoso visitante na Universidade Estatal de Pensilvania . En 1985 habilita na Ruprecht-Karls-University Heidelberg para Historia Medieval e Ciencias Históricas Auxiliares, onde foi profesor e en 1993 profesor extraordinario. Foi profesor visitante na Universidade da Columbia Británica en Vancouver en 1987 e na Universidade de Kyoto en 1992.

Xubilado en 2000, continuou traballando como investigador invitado no Instituto Max Planck de Historia Xurídica Europea até 2006. Foi membro da Vereinigung für Verfassungsgeschichte (Asociación de Historia Constitucional).

 Carreira profesional 
Ocupouse da historia xurídica medieval, en particular do colexio electoral e das eleccións reais no Sacro Imperio Romano Xermánico, da xenealoxía e da cartografía histórica (por exemplo, o mapamundi de Ebstorf).

 Formación do colexio electoral 
Segundo Wolf, a elexibilidade para a elección do rei alemán e o dereito ao voto dos 23 príncipes imperiais seculares de 19 dinastías, cuxos nomes foron transmitidos por primeira vez como electores en 1198, deben ser declarados por herdanza. Baseábase en se e como os electores reais (tamén na liña feminina) descendían dos otonianos, que morreran na liña masculina.Franz-Reiner Erkens: Recensión de Königliche Tochterstämme, hrsg. von Armin Wolf, 2002, en: Zeitschrift für Rechtsgeschichte. Ed. 120, 2003, online por Gerhard Köbler. Interpreta a estes votantes reais como "representantes das tribos fillas reais". 

 Tese de Wolf: 
“Os que tiñan dereito a herdar tiñan dereito a votar. Despois da caída dos Staufer, o Colexio Electoral de sete membros considerablemente máis pequeno segundo Wolf non se constituíu antes de 1257, como se supoñía anteriormente, senón só en 1298. A famosa pasaxe do Sachsenspiegel (Landrecht III 57), coa súa elección por dúas veces tres (= seis) príncipes (os clérigos Maguncia, Tréveris e Colonia e o secular Palatinado, Saxonia, Brandeburgo) e a exclusión de Bohemia, non reflicte un eleccións anteriores, pero exactamente a elección de Rudolf von Habsburg como rei en 1273. Polo tanto, só se inseriu no Sachsenspiegel por esta época. Os electores seculares de Rodolfo puxeran a condición electoral de que as fillas do novo rei fosen doadas como esposas. Os representantes das tribos fillas do rei Rodolfo que xurdiron destes matrimonios -e un posterior tamén do rei de Bohemia cunha filla de Rodolfo- uníronse xunto aos tres arcebispos renanos como o que entón era o tradicional colexio electoral de sete membros para o primeiro momento. tempo en 1298. Isto ocorreu durante a segunda elección real do fillo de Rodolfo, Alberte I, sobre a que os sete electores emitiron conxuntamente un documento por primeira vez e autenticárono cos seus sete selos. Wolf sinala o testemuño de Johann von Victring de que os sete electores nunca estiveran xuntos nun só lugar dende que ninguén se lembra. Tamén se refire a que o dereito hereditario ao sufraxio foi codificado na Bula de Ouro do emperador Carlos IV en 1356. O mesmo sucede aquí: «Os que tiñan dereito a herdar tiñan dereito a voto. Wolf segue defendendo a súa incontrovertida teoría da herdanza.

 Xeografía da Odisea 
Máis aló dos círculos profesionais, gañou notoriedade coa súa teoría sobre a xeografía da Odisea Armin Wolf: Homers Reise: auf den Spuren des Odysseus. Nova edición totalmente revisada. Böhlau, Colonia, Weimar, Viena 2009 (versión previa Vorschau).Uwe Walter: Armin Wolf: Homers Reise. Seemannsgarn muss man aufzudröseln wissen. Reunión. In: Frankfurter Allgemeine Zeitung, 18 de febreiro de 2010; Fabio Flepp: Die Irrfahrt – wo war Odysseus eigentlich? In: SRF.ch, Historia de viaxe, consultado o 16 de xaneiro de 2016. Segundo Wolf, a terra dos feacios en Homers Reise auf den Spuren des Odysseus“ ("A viaxe de Homero nos pasos de Odiseo") corresponde ao istmo da Calabria actual, no punto máis estreito de Italia de 30 km. Alí o náufrago "Odiseo" puido chegar desde o Tirreno ao mar Xónico no paseo de tres días que menciona Homero. Na cidade dos feacios, Odiseo "marabillado" coa vista das dúas baías ( liménas ) a ambos os lados da cidade. Dado que en Tiriolo, na conca hidrográfica do istmo de Calabria, as dúas baías do mar Tirreno e o Xónico poden verse en realidade dende o mesmo lugar ao mesmo tempo, Wolf sospeita da sede real dos feacios homéricos alí. Asume a tradición homérica, na illa grega de Corfú. Para Wolf, a Phaakenland (terra feacia) de Homero é a posterior Magna Grecia. Esta interpretación da terra entre os dous mares explica por primeira vez por que a terra dos feacios en Homero se atopa tanto detrás como diante do estreito de Mesina, que desde a antigüidade foi considerado como o estreito de Escila e Caribdis. Segundo Wolf, Homero utiliza máis de doce características destas dúas terribles pragas para caracterizar terremotos e maremotos na zona tectonicamente máis activa de Europa.

 Traballo audiovisual 
Acompañou o programa de televisión ZDF en dúas partes ( Cruise with Odysseus ) na serie terra-X. A ruta reconstruída por Wolf foi tamén a base do documental televisivo de seis partes Auf den Spur von Odysseus (emitido o 3sat ) de Nina Mavis Brunner Sulamith Ehrensperger: Auf den Spuren von Odysseus: Folgen 1 - 6. In: 3sat, Historia de viaxe, 10 de decembro de 2015.

 Honras 
En 1993 Wolf recibiu o Prix Brant IV de Koskull da Confédération Internationale de Généalogie e en 1994 a Medalla Bardeleben Eckart Henning: Genealogie und Rechtsgeschichte. Zur Verleihung der Bardeleben-Medaille an Armin Wolf. In: ders.: Auxilia Historica. Beiträge zu den Historischen Hilfswissenschaften und ihren Wechselbeziehungen. Neustadt an der Aisch 2000, S. 131–137 (zuvor bereits in: Genealogisches Jahrbuch. Bd. 35, 1995, S. 5–9). "polas súas investigacións avanzadas sobre a xenealoxía da nobreza e en particular sobre a cuestión dos electores reais e do Colexio Electoral". 

Desde 1998 é membro de honra da Académie Internationale de Généalogie, desde 2002 Académico correspondiente da Academia de Heráldica y Genealogía de Madrid.

É membro do Padroado do Instituts für Personengeschichte (Instituto de Historia Persoal).

Wolf é cidadán de honra da cidade de Tiriolo desde 2015.Ehrung für Armin Wolf.  Mitteilung ; Honor para Armin Wolf. Mensaxe en: Max-Planck-Institut für Europäische Rechtsgeschichte. 21 de xullo de 2015.

 Publicacións 

 Die Ebstorfer Weltkarte als Denkmal eines mittelalterlichen Welt- und Geschichtsbildes. In: Geschichte in Wissenschaft und Unterricht. Bd. 8, 1957, S. 204–215.
 Die Gesetze der Stadt Frankfurt am Main 1373–1509 (= Veröffentlichungen der Historischen Kommission der Stadt Frankfurt. Bd. 13). Kramer, Frankfurt 1969 (tamén: Dissertation, Univ. Hamburgo, 1961).
 Gesetzgebung in Europa 1100–1500. Zur Entstehung der Territorialstaaten (= Helmut Coing (Hrsg.): Handbuch der Quellen und Literatur der neueren europäischen Privatrechtsgeschichte. Bd. 1, 1973). Independente como 2ª edición e edición ampliada. Beck, Múnic 1996 (tamén: Habilitationsschrift, 1985).
 Wahlrecht und Erbrecht in den Reichen Alfons' des Weisen. In: Zur Geschichte des Familien und Erbrechts (= Studien zur europäischen Rechtsgeschichte. Bd. 32) 1987, S. 1–37.
 Von den Königswählern zum Kurfürstenkolleg. Bilddenkmale als unerkannte Dokumente der Verfassungsgeschichte. In: Wahlen und Wählen im Mittelalter (= Vorträge und Forschungen. Bd. 37) 1990, S. 15–78.
 The Family of Dynasties in Medieval Europe: Dynasties, Kingdoms and Tochterstämme. In: Studies in Medieval and Renaissance History. Bd. 12, 1991, S. 183–260.
 Königskandidatur und Königsverwandtschaft. In: Deutsches Archiv für Erforschung des Mittelalters. Bd. 47, 1991, S. 45–117.
 Warum konnte Rudolf von Habsburg (+ 1291) König werden? In: Zeitschrift für Rechtsgeschichte, Germanistische Abteilung. Bd. 109, 1992, S. 48–94.
 König für einen Tag: Konrad von Teck. Gewählt, ermordet (?) und vergessen (= Schriftenreihe des Stadtarchivs Kirchheim unter Teck. Bd. 17) 1993, 2. Colab. Aufl. 1995.
 Herkunft der Grafen von Northeim aus dem Hause Luxemburg und der Mord an Ekkehard von Meißen 1002. In: Niedersächsisches Jahrbuch für Landesgeschichte. Bd. 69, 1997, S. 427–440.
 Die Entstehung des Kurfürstenkollegs 1198–1298. Zur 700jährigen Wiederkehr der ersten Vereinigung der sieben Kurfürsten (= Historisches Seminar. NF Bd. 11). Schulz-Kirchner, Idstein 1998, 2. reedición, 2000.
 La Discendenza degli Svevi di Sicilia in Europa e la dominazione d´Italia fino all XIX secolo. In: XXIII Congresso internazionale di scienze genealogica e araldica, Torino 1998 (= Pubblicazioni degli Archivi di Stato. Saggi 64). Roma 2000, S. 641–653.
 Herausgeber: Königliche Tochterstämme, Königswähler und Kurfürsten (= Studien zur europäischen Rechtsgeschichte. Bd. 152). Klostermann, Frankfurt 2002, darin ders.: Königswähler und Königliche Tochterstämme, S. 1–77.
 Waren die Landgrafen von Thüringen ursprünglich „Franzosen“? In: Généalogie & Héraldique. Actes du 24e Congrès International des Sciences Généalogique & Héraldique, Besançon, 2.–7. Mai 2000 (= La Vie Généalogique. No 29). Paris 2002, S. 387–408 und in: Genealogisches Jahrbuch. Bd. 41, 2001, S. 5–28.
 Die Goldene Bulle: König Wenzels Handschrift. Codex Vindobonensis 338 der Österreichischen Nationalbibliothek. Kommentar zum Faksimile. Akademische Druck- und Verlagsanstalt (Instituto Académico de Impresión e Edición), Graz 1977, 2. reedición 2002.
 Kurfürsten und Königswahl. Zu neuen Theorien über den Königswahlparagraphen im Sachsenspiegel und die Entstehung des Kurfürstenkollegiums. Rezension des Werkes von Franz-Reiner Erkens. In: Zeitschrift für Rechtsgeschichte, Germanistische Abteilung. Bd. 120, 2003, S. 535–548.
 Zum Deutschland-Bild in Geschichtsatlanten des 19. Jahrhunderts.  In: Geschichtsdeutung auf alten Karten. (= Wolfenbütteler Forschungen. Bd. 101). Harrassowitz, Wiesbaden 2003, S. 255–286.
 Homers Reise: Auf den Spuren des Odysseus. Völlig überarbeitete Neuausgabe. Mit 176 Abbildungen im Text und 65 farbigen Abbildungen auf Tafeln. Böhlau, Köln, Weimar, Viena 2009 (1. Edición xunto con Hans-Helmut Wolf 1968 como Der Weg des Odysseus, logo editada e ampliada varias veces baixo diferentes títulos).
 Ahnen deutscher Könige und Königinnen. Alternativen zu dem Werk von Eduard Hlawitschka. In: Herold-Jahrbuch. NF 15, 2010, S. 77–198.
 The  Ebstorf Mappamundi and Gervasius of Tilbury. The Controversy Revisited. In: Imago Mundi.  Vol. 64, 2012, S. 1–27.
 Verwandtschaft – Erbrecht – Königswahlen. Sieben neue und 26 aktualisierte Beiträge mit 192 Tafeln, Synopsen, Landkarten und Abbildungen. 2 Bde. (= Studien zur europäischen Rechtsgeschichte. Bd. 283.1–2). Klostermann, Frankfurt 2013.
 Kurfürsten. In: Handwörterbuch zur deutschen Rechtsgeschichte, Band 3, Erich Schmidt Verlag, Berlín 2013, Sp. 328–341.
 Kurfürsten (2014). http://www.historisches-lexikon-bayerns.de/artikel/artikel_45780.
 Zur königlichen Abstammung der Kaiserin Kunigunde, König Rudolfs von Rheinfelden, der Kaiserin Mathilde und Kaiser Lothars von Sachsen sowie der Königskandidaten Hermann II. von Schwaben und Otto von Northeim. Nochmals Alternativen zu dem Werk von Eduard Hlawitschka. In: Herold-Jahrbuch. NF 20, 2015, S. 235–284.
 Die Erbrechtliche Theorie zur Entstehung des Kurfürstenkollegs. In: Zeitschrift für Rechtsgeschichte, Germanistische Abteilung. Bd. 134, 2017, S. 260–287.
 Ulisse in Italia. Sicilia e Calabria negli occhi di Omero. Catanzaro 2017.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns web 


 Curriculum Vitae curto e relación de publicacións. En: Instituto de Historia Personal. Consultado o 16 de xaneiro de 2016.

Categoría:Nados en 1935
Categoría:Pobo alemán
Categoría:Alumnos da Universidade de Hamburgo
Categoría:Profesores da Universidade de Heidelberg
Categoría:Nados en Berlín