Ferrari 156

Ferrari 156 </font>    300px Ferrari  InformaciónPaís Fabricante Ferrari Deseñador  Vittorio Jano (Director técnico) Carlo Chiti (Xefe de deseño)Produción  - Predecesor Ferrari 246/256 F1Sucesor 158Longo 4030  mmLargo 1400 mmAlto 1000 mmPeso 420 Kg. Chasis Tubular malla espacialSuspensión Motor Tipo 178, V6 a 120° 2 válvulas por cilindro DOHC, aspiración naturalmotor central lonxitudinalPotencia 1.476 cm³Transmisión  Ferrari Tipo 543/C 5-velocidades manualTracción Posterior Cambio de 5 ou 6 velocidades + marcha atrásFreos   Prestacións  Pneumáticos Dunlop Debut  Gran Premio de Mónaco de 1961 Pilotos   Phil Hill Wolfgang von Trips Richie Ginther Willy Mairesse Giancarlo Baghetti Ricardo Rodríguez Lorenzo Bandini John Surtees Ludovico Scarfiotti Carreiras  29 Gañadas 7  Poles  7 Voltas rápidas  7 Camp. Cons.  2 (, )Na tempada  o 156 utilizouse en 6 Grandes Premios, pilotado por Lorenzo Bandini (4 carreiras), Ludovico Scarfiotti e Pedro Rodríguez (1 cada un) e anotou 9 puntos para o Campionato de Construtores.       Camp. Pilt.  1 ( – Phil Hill)

O Ferrari 156 foi un coche de carreiras fabricado pola Ferrari en 1961 para cumprir coa entón nova normativa da Fórmula Un que reduciu a cilindrada do motor de 2,5 a 1,5 litros, semellante á clase Fórmula 2 anterior a 1961 para a que Ferrari desenvolvera un coche de motor central tamén chamado 156 F2.

Phil Hill gañou a campionato mundial de pilotos de 1961FIA Yearbook 1973, Grey section, pages 118–119 e Ferrari conseguiron a campionato mundial de construtores de 1961,FIA Yearbook 1973, Grey section, pages 120–121 ambas vitorias acadadas co 156.Peter Higham, The Guinness Guide to International Motor Racing, 1995, pages 38–40

Desenvolvemento

Morro de quenlla
A versión de 1961 bautizouse cariñosamente como "morro de quenlla" debido á súa característica entrada de aire de "fosas nasais". A política da fábrica de Ferrari fixo que todos os 156 morro de quenlla restantes desguazáranse a finais da tempada de . Con todo, un 156 está exposto na "Galleria Ferrari" en Maranello, probablemente unha réplica. Aplicouse un estilo de conduto de admisión similar aos cinco Ferrari da serie SP en 1961 e 1962 que tamén foron deseñados por Carlo Chiti, e máis de corenta anos despois para o Ferrari F430.

Ferrari comezou a tempada cun motor Dino de 65 graos, que logo substituíuse por un novo motor cun ángulo en V aumentado a 120 graos e deseñado por Carlo Chiti. Un motor V-6 con banco de 120 graos é máis suave na produción de enerxía porque cada rotación de 120 graos do Veo de manivelas do motor produce un pulso de potencia. Este cambio aumentou a potencia en . O diámetro e a carreira foron de  cun desprazamento de  e uns 140 kW a 9500 rpm. Para 1962, planificouse unha versión de 4 válvulas por cilindro con  a 10.000 rpm, pero nunca apareceu. No Gran Premio do Reino Unido de 1962, Phil Hill correu cunha nova versión cunha transmisión de seis velocidades montada diante do motor. En agosto, no Gran Premio de Alemaña, Lorenzo Bandini probou unha variante sen morro de quenlla con suspensión dianteira e traseira modificada e un radiador máis pequeno, que anuncia o 156 Aero usado en 1963.

Ferrari 156 Aero de 1963
O Ferrari 156 actualizado, usado nas tempadas de  e , non presentaba o distintivo deseño morro de quenlla.1963 Ferrari 156 Aero on www.f1technical.net pero tiña unha admisión bastante convencional, algo máis grande que o Ferrari 158 presentado en 1964.

En 1963, o V6 de 120° empregou a inxección directa de combustible Bosch en lugar de carburadores e a potencia aumentou a 147 kW (197 CV). A última vitoria do Ferrari 156 conseguiuna o italiano Lorenzo Bandini no Gran Premio de Austria de 1964.

Accidente de Monza
O 10 de setembro de 1961, tras unha colisión co Lotus de Jim Clark na segunda volta do Gran Premio de Italia, o 156 do  Wolfgang von Trips (o compañeiro de equipo de Hill) saíu polo aire e estrelouse contra unha barreira lateral, saíu despedido mortalmente do coche e morreron quince espectadores.

Pilotos famosos
Phil Hill
Wolfgang von Trips
Richie Ginther
Willy Mairesse
Olivier Gendebien
Giancarlo Baghetti
Ricardo Rodríguez
Lorenzo Bandini
John Surtees
Ludovico Scarfiotti
Pedro Rodríguez

Na cultura popular
 O cantautor inglés de Blues Chris Rea fixo construír unha minuciosa réplica do nariz de quenlla para que o usase na súa película de 1996, La Passione .

Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (resultados en negra indica pole position, resultados en cursiva indican [[volta rápida)
 Ano Equipo Motor Pneus. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Puntos Pos.  Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 188 1.5 V6Ferrari 178 1.5 V6  MON NED BEL FRA GBR ALE ITA USA 40 (52) 1º Richie Ginther 2 5 3 15 3 8 Ret NCG   Phil Hill 3 2 1 9 2 3 1 NCG   Wolfgang von Trips 4 1 2 Ret 1 2 Ret    Olivier Gendebien   4        Willy Mairesse   Ret   Ret     Ricardo Rodríguez       Ret    Pedro Rodríguez        NCG    FISA Giancarlo Baghetti    1       Scuderia Sant Ambroeus     Ret  Ret     Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6  NED MON BEL FRA GBR ALE ITA USA RSA 18 6º Phil Hill 3 2 3 NCG Ret Ret 11    Giancarlo Baghetti 4 Ret NCG 10 5 NCG   Ricardo Rodríguez Ret NTS 4 NCG NCG 6 14    Lorenzo Bandini  3  NCG  Ret 8 NCG  Willy Mairesse  7 Ret    4 NCG    Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6  MON BEL NED FRA GBR ALE ITA USA MEX RSA 26 4º Willy Mairesse Ret Ret    Ret     John Surtees 4 Ret 3 Ret 2 1 Ret 9 DSC Ret Ludovico Scarfiotti DNA 6 NTS       Lorenzo Bandini       Ret 5 Ret 5  Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 178 1.5 V6  MON NED BEL FRA GBR ALE AUT ITA USA MEX 45 (49) 1º Lorenzo Bandini 10    5 3 1    Ludovico Scarfiotti        9   North American Racing Team Pedro Rodríguez          6

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

Categoría:Scuderia Ferrari
Categoría:Coches de Fórmula 1