Joan Berkowitz

Joan B. Berkowitz, nada en Brooklyn, Nova York o 13 de marzo de 1931, é unha química estadounidense. Entre as súas áreas de investigación atópanse os materiais para o programa espacial, os moldes reutilizables para a construción de naves espaciais construídos con disilicidas de molibdeno e disilicidas de tungsteno, e a eliminación e o tratamento de residuos perigosos. Foi a primeira muller que ocupou a presidencia da Sociedade Electroquímica.

 Traxectoria 
Berkowitz asistiu ao PS 42, ao John Marshall Junior High School e ao Midwood High School. Creou un proxecto de ciencias analizando os mapas meteorolóxicos do New York Times para estudar o movemento dos patróns do tempo. Obtivo unha bolsa para o Swarthmore College e graduouse Phi Beta Kappa cunha licenciatura en 1952. En Swarthmore publicou o seu primeiro traballo, "The Preparation of trans 4-chlorocyclohexanol".

Desexaba seguir ao seu noivo do instituto e compañeiro de Swarthmore, Arthur Mattuck, á Universidade de Princeton, pero naquel momento Princeton non aceptaba mulleres para cursar estudos de posgrao en química. No seu lugar, asistiu á Universidade de Illinois Urbana- Champaign, onde se graduó cun doutoramento en química física en 1955. A súa tese doutoral foi "Studies on Electrolytes", centrada na aplicación da ecuación de Poisson- Boltzmann aos electrolitos poliméricos. Utilizou o ILLIAC I, un dos primeiros computadores, para a solución numérica.

De 1955 a 1957 foi bolseira postdoutoral da National Science Foundation na Universidade de Yale para estudar os electrolitos poliméricos.

En 1959 incorporouse á empresa consultora Arthur D. Little, onde pasou máis de dúas décadas. Os seus primeiros traballos na empresa centráronse na oxidación a alta temperatura e nos materiais para o programa espacial, centrándose nos metais de transición molibdeno, tungsteno e circonio. Desenvolveu moldes reutilizables de disilicidas de molibdeno e disilicidas de tungsteno que se utilizaron na construción de naves espaciais."Joan B. Berkowitz." Notable Scientists from 1900 to the Present. Ed. Brigham Narins. Detroit: Gale Group, 2008. Gale Biography In Context. Web. July 7, 2011.

Na década de 1970, o seu traballo centrouse en cuestións ambientais. Dirixiu un equipo que creou o libro de dous volumes Physical, Chemical and Biological Treatment Techniques for Industrial Wastes (1976), un estudo sobre os produtos manufacturados e o seu potencial para causar contaminación. Examinou os depuradores de pedra calcaria que eliminan o dióxido de xofre, demostrou como reducir os depósitos duros que dificultan a súa eficacia e mellorou o seu deseño. Tamén estudou a eliminación de residuos perigosos en entulleiras e elaborou o primeiro manual sobre métodos de eliminación alternativos. En 1979 converteuse na primeira muller presidenta da Sociedade Electroquímica. Na década de 1980 foi vicepresidenta e, posteriormente, directora da sección Environmental Business World Wide de A.D. Little.

En 1986 deixou Un.D. Pouco para devir CEO de Ciencia de Risco Internacional. En 1989 ela co-fundado con Allen Farkas a empresa de consultoría Farkas Berkowitz & Empresa. Ademais, impartiu clases como profesora adxunta na Universidade de Maryland University College.

 Premios e recoñecementos 

 2005, premio Stanley J. Drazek á excelencia no ensino, Escola de Posgrao de Xestión e Tecnoloxía da Universidade de Maryland ( UMUC) 
 2002-2003, Profesora de Química Sylvia M. Stoesser 
 1983, Premio aos logros, Sociedade de Mulleres Enxeñeiras

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Farkas Berkowitz & Empresa

Categoría:Alumnos da Universidade de Illinois en Urbana–Champaign
Categoría:Nados en 1931
Categoría:Químicos dos Estados Unidos de América
Categoría:Alumnos da Universidade Yale