Boucher de Perthes

Jacques Boucher de Crèvecœur de Perthes (  ), nado en Rethel, as Ardenas, o 10 de setembro de 1788 e finado o 5 de agosto de 1868, tamén chamado só Boucher de Perthes, foi un arqueólogo e anticuario francés destacado polo seu descubrimento, cara a 1830, de ferramentas de sílex nas gravas do val do río Somme.

 Traxectoria 
miniatura|255x255px| Biface de Menchecourt-les-Abbeville, exposto na Exposición Universal de 1867.
Nacido en Rethel, nas Ardenas, era o fillo máis vello de Jules Armand Guillaume Boucher de Crèvecœur, botánico e aduaneiro, e de Etienne-Jeanne-Marie de Perthes. En 1802 ingresou como oficial de alfándegas. As súas funcións mantívose durante seis anos en Italia, pero ao seu regreso en 1811 atopou un rápido ascenso e foi nomeado, en marzo de 1825, para suceder ao seu pai como director da douane (oficina de aduanas) en Abbeville, onde permaneceu o resto da súa vida.

 Boucher de Perthes como arqueólogo 
O seu tempo de lecer dedicábase principalmente ao estudo do que despois se chamou a Idade de Pedra e do home antediluviano, como el expresaba. Ao redor do ano 1830 atopara, nas gravas do val do Somme, pedernais que, na súa opinión, deixaban constancia da obra humana; pero non até moitos anos despois, en 1846, fixo público o importante descubrimento dun apeiro de sílex traballado con restos de elefante e rinoceronte nas gravas de Menchecourt.

En 1847, comezou a publicar a súa monumental obra en tres volumes, , obra na que foi o primeiro en establecer a existencia do home no Plistoceno ou primeiro Cuaternario. As súas opinións recibiron pouca aprobación, en parte porque xa propuxera teorías sobre a antigüidade do home sen feitos que as apoiasen, en parte porque as figuras do seu libro estaban mal executadas e incluían debuxos de sílex que non mostraban ningún signo claro de fabricación.

En 1855, o doutor Marcel Jérôme Rigollot, de Amiens, defendeu firmemente a autenticidade das ferramentas de sílex; pero non foi até 1858 cando Hugh Falconer viu a colección en Abbeville e induciu a Sir Joseph Prestwich no ano seguinte a visitar a localidade. Prestwich aceptou entón definitivamente que os apeiros de sílex eran obra do home e que se producían en terreos non perturbados en asociación con restos de mamíferos extintos.

Charles Lyell non só confirmou os enormes períodos de tempo xeolóxicos das estratificacións, senón que indicou que a meseta calcaria de Picardía, Francia, estivo conectada algunha vez coas terras de Kent, Inglaterra, e que o estreito de Dover ou Pas de Calais foi o resultado recente de forzas de erosión complexas a moi longo prazo.

En 1863, o seu descubrimento dunha mandíbula humana, xunto con sílex traballados, nunha grava de Moulin-Quignon, preto de Abbeville, parecía reivindicar por completo a Boucher de Perthes; pero dubidaban sobre a antigüidade dos restos humanos (debido á posibilidade de ter sido enterrados), aínda que non sobre a boa fe do descubridor, que o mesmo ano foi nomeado oficial da Légion d'honneur. Non obstante, a "mandíbula de Moulin-Quigon" foi un engano, plantado por un dos traballadores de Boucher de Perthes en resposta a unha oferta de recompensa de 200 francos polos achados de restos humanos.

Aínda que Boucher de Perthes foi o primeiro en establecer que Europa fora poboada polo home primitivo, non foi capaz de precisar o período preciso, porque o marco científico de referencia non existía entón. Hoxe en día os machados do distrito do río Somme son amplamente aceptados por ter polo menos 500.000 anos de antigüidade e, polo tanto, produto de poboacións de neandertais, mentres que algunhas autoridades pensan que poden ter unha antigüidade de até un millón de anos e, polo tanto, asociados co Homo erectus.

 Outros traballos 
dereita|miniatura| Tumba en Abbeville.
Boucher de Perthes mostrou actividade noutras direccións. Durante máis de trinta anos ocupou a cátedra presidencial da Société d'Emulation en Abbeville, ás publicacións das que colaborou con artigos sobre unha ampla gama de temas. Foi autor de varias traxedias, dous libros de ficción, varias obras de viaxes e unha serie de libros sobre cuestións económicas e filantrópicas.

 Legado 
En 1954 abriuse en Abbeville o Museo Boucher de Perthes, con coleccións que abarcan unha gran variedade de materiais e épocas.

Na súa novela Viaxe ao centro da Terra (1864), Jules Verne fai referencia a Boucher de Perthes despois de que o profesor Lindenbrock, Axel e Hans descubran cabezas humanas "antediluvianas" nunha praia preto do centro da terra.

 Obra publicada 

 1830: Romances, Légendes et Ballades
 1832: Novels
 Chants Armoricains ou Souvenirs de Basse-Bretagne (Armorican songs, or, Souvenirs of Low-Brittany)
 Opinions de M Christophe, I. Sur la Liberté du Commerce. (On Free Trade)
 Opinions de M Christophe, II. Voyage Commercial et Philosophique. 
 Opinions de M Christophe, III. M. Christophe à la Préfecture.  
 Opinions de M Christophe, IV. Le Dernier Jour d'un Homme. 
 1833: Satires, Contes et Chansonettes 
 1835: Petit Glossaire, Esquisses de Moeurs Administratives.  
 1841; 5 vols.: De La Création, Essai sur L'Origine et la Progression des Êtres  
 1848: Petites Solutions des Grands Mots  
 1847, 1857, 1864; 3 vols.: Antiquités Celtiques et Antédiluviennes (con 106 láminas que ilustran 2000 figuras)
 1850-1851; 4 vols.: Hommes et Choses  
 1852: Sujets Dramatiques  
 1852: Emma ou Quelques Lettres du Femme 
 1855; 2 vols.: Voyage a Constantinople. 
 Voyage en Danemarck, en Suède, etc. 
 1859: Voyage en Espagne et en Algérie. 
 1859: Voyage en Russe, en Lithuanie, en Pologne.  

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 



 Outros artigos 
 Arqueoloxía
 Antropoloxía
 Paleontoloxía
 Prehistoria
 Fósil
 Era xeolóxica
 Xeoloxía
 Sílex
 Pedra de raio (folclore)
 Charles Darwin
 Jules Verne

Categoría:Prehistoriadores
Categoría:Arqueólogos de Francia
Categoría:Finados en 1868
Categoría:Nados en 1788
Categoría:Nados no departamento das Ardenas