Poesía chinesa

miniatura| O dui lian do ano novo chinés pintado a man (對聯 "parella"), un subproduto da poesía chinesa, pegado nos lados das portas que conducen ás casas da xente, na cidade de Lijiang, Yunnan .
A poesía chinesa é poesía escrita, falada ou cantada en lingua chinesa. Aínda que este último termo comprende o chinés clásico, o chinés estándar, o chinés mandarín, o o chinés Yue e outras formas históricas e vernáculas da lingua, a súa poesía xeralmente cae nun dos dous tipos principais, a poesía chinesa clásica e a poesía chinesa moderna.

A poesía tense constantemente en gran consideración en China, a miúdo incorporando influencias populares expresivas filtradas polos autores da literatura chinesa. Na cultura chinesa, a poesía proporcionou un formato e un foro para as expresións públicas e privadas de profundas emocións, ofrecendo a un público de compañeiros, lectores e estudosos unha visión da vida interior dos escritores chineses ao longo de máis de dous milenios. Os occidentais tamén atoparon nel un campo de estudo interesante e pracenteiro, na súa exemplificación de contrastes esenciais entre o mundo occidental e a civilización chinesa, e nos seus propios termos.Cai 2008, p. xxi and p. 1

A poesía clásica chinesa inclúe, quizais en primeiro lugar shi (詩/诗), e tamén outros tipos principais como ci (詞/词) e qu (曲). Tamén hai unha forma literaria tradicional chinesa chamada fu (賦/赋), que se pode describir como unha especie de poema en prosa. Durante o período moderno, tamén se desenvolveu o verso libre en estilo occidental. As formas tradicionais da poesía chinesa son rimadas, pero a mera rima do texto pode non cualificar a literatura como poesía; e, ademais, a falta de rima non necesariamente descalificaría unha obra moderna de ser considerada poesía, no sentido da poesía chinesa moderna.

 Comezos da tradición: Shijing e Chuci 
As antoloxías máis antigas existentes son Shi Jing (詩經) e Chu Ci (楚辭). Ambos os dous tiveron unha gran repercusión na posterior tradición poética. Exemplos anteriores da poesía chinesa antiga poden terse perdido por mor das vicisitudes da historia, como a queima de libros e o enterro de eruditos (焚書坑儒) por Qin Shi Huang, aínda que un dos obxectivos deste último evento foi o Shi Jing, que con todo sobreviviu.

 Shijing 
A máis antiga destas dúas obras, o Shijing (tamén coñecido como Clásico de Poesía, ou transliterado como Sheh Ching) é unha colección conservada de poesía clásica chinesa de hai máis de dous milenios. O seu contido está dividido en 3 partes: Feng (風, cancións populares de 15 países pequenos, 160 cancións en total), Ya (雅, cancións da corte imperial, subdivididas en daya e xiaoya, 105 cancións en total) e Song (頌, cantando en culto ancestral, 40 cantigas en total). Esta antoloxía recibiu a súa compilación final nalgún momento no século VII a.C. Yip, 31 A colección contén tanto poemas aristocráticos sobre a vida na corte real ("Odas") como poesía máis rústica e imaxes de escenarios naturais, derivadas polo menos en certa medida das cancións populares ("Cancións"). Os poemas de Shijing están compostos predominantemente por liñas de catro caracteres (四言), en lugar das liñas de cinco e sete caracteres típicas da poesía chinesa clásica posterior. As principais técnicas de expresión (retóricas) son Fu (賦, narrativa elaborada directa), bi (比, metáfora) e Xing (興, describe outras cousas para prefigurar o contido principal).

 Chuci 
En contraste co clásico Shijing, a antoloxía Chu Ci (tamén coñecida familiarmente como Cancións de Chu ou transliterada como Chu Tz'u ) consta de versos que enfatizan máis as características líricas e románticas, como así como liñas irregulares e outras influencias da poesía típica do estado de Chu. A colección Chuci consta principalmente de poemas adscritos a Qu Yuan (屈原) (329–299 a. C.) e ao seu seguidor Song Yu, aínda que na súa forma actual a antoloxía data da compilación e notas de Wang I en 158 d.C., que son as únicas fontes fiables tanto do texto como de información relativa á súa composición.Yip, 54 Durante a dinastía Han (206 a. C.-220 d.C.), o estilo de poesía Chu Ci contribuíu á evolución do estilo fu ("poema descritivo"), caracterizado por unha mestura de pasaxes en verso e en prosa (a miúdo usados como exhibición virtuosa do habilidades e coñecementos do poeta en lugar de transmitir experiencias emocionais íntimas). A forma fu mantívose popular durante o período posterior dasSeis Dinastías, aínda que se fixo máis curta e persoal. A forma fu da poesía segue sendo un dos piares xenéricos da poesía chinesa; aínda que, na dinastía Tang, a poesía shi de cinco e sete personaxes comeza a dominar.

 Poesía Han 
Tamén durante a dinastía Han, popularizouse un estilo de poesía popular, coñecido como poemas yuefu (樂府/乐府) " Oficina de Música", chamado así polo papel do goberno na recollida de poemas, aínda que co tempo algúns poetas comezaron a compoñer obras orixinais no estilo yuefu. Moitos poemas yuefu están compostos por liñas de cinco caracteres (五言) ou de sete caracteres (七言), en contraste coas liñas de catro caracteres de tempos anteriores. Unha forma característica da literatura da dinastía Han é o fu. O período poético do final da dinastía Han e do comezo da era das seis dinastías coñécese como poesía de Jian'an. Unha importante colección de poesía Han son os Dezanove poemas vellos.

 Poesía de Jian'an 
Solapándose á poesía dos últimos días do Han e o período inicial das Seis Dinastías, entre ambas, estaba a poesía Jian'an. Exemplos de poesía supervivente deste período inclúen as obras dos "Tres Caos": Cao Cao, Cao Pi e Cao Zhi .

 Poesía das seis dinastías 
miniatura|400x400px| Unha copia da época da dinastía Tang do prefacio dos poemas de Lantingji Xu compostos na Reunión do Pavillón das Orquídeas, atribuída orixinalmente a Wang Xizhi (303–361 d. C.) da dinastía Jin.
A era das Seis Dinastías (220−589 d.C.) foi un dos diversos desenvolvementos da poesía, tanto continuando como baseándose nas tradicións desenvolvidas e transmitidas de épocas anteriores e tamén conducindo a novos desenvolvementos da poesía no futuro. Os principais exemplos de poesía que sobreviven desta era dinámica inclúen as obras dos Sete Sabios da Fraga de Bambú, os poemas da Reunión do Pavillón das Orquídeas, a poesía das Cancións da Medianoite das catro estacións, o gran poeta de "campos e xardíns", chamado "Tao Yuanming", os poetas da época Yongming e os poemas recollidos na antoloxía Novas Cancións da Terraza de Xade, recompilada por Xu Ling (507–83). O xeneral e poeta Lu Ji utilizou a cosmoloxía neo-taoísta para levar a teoría literaria nunha nova dirección co seu Wen fu, ou "Ensaio sobre a literatura" na forma poética Fu.

 Poesía Tang 
Un momento álxido da poesía chinesa clásica ocorreu durante o período Tang (618–907): non só este período foi prolífico nos poetas; pero, tamén en poemas (quizais sobrevivan uns 50.000 poemas, moitos deles recollidos na Colección de Poesía Tang).  Nesa época, a poesía integrouse en case todos os aspectos da vida profesional e social da clase alfabetizada, incluída a súa incorporación aos exames imperiais realizados por quen queira un posto no goberno. Neste punto, a poesía estaba sendo composta segundo patróns de tons regulados. A poesía regulada e non regulada distinguíronse como poesía gushi de "estilo antigo" e poesía jintishi de "estilo recente". Jintishi (que significa "poesía de novo estilo"), ou verso regulado, é unha forma máis estrita desenvolvida a principios da dinastía Tang con regras que rexen a estrutura dun poema, en termos de lonxitude de liña, número de liñas, patróns tonais dentro das liñas, o uso da rima, e certo nivel de paralelismo obrigatorio. Bos exemplos das formas gushi e jintishi pódense atopar, respectivamente, nas obras dos poetas Li Bai e Du Fu . As formas poéticas Tang inclúen: lushi, un tipo de verso regulado cunha forma de oito liñas que ten cinco, seis ou sete caracteres por liña; ci (verso seguindo patróns rítmicos establecidos); e jueju (verso truncado), un poema de catro liñas con cinco, seis ou sete caracteres por liña. Bos exemplos da forma de verso jueju pódense atopar nos poemas de Li Bai五言絕右丞，供奉(白曾供奉翰林，故云)，七言絕龍標，供奉，絕妙古今 ，別有天地。 e Wang Wei. Co paso do tempo, algunha poesía Tang fíxose máis realista, máis narrativa e máis crítica coas normas sociais; por exemplo, estes trazos pódense ver nas obras de Bai Juyi. A poesía da dinastía Tang segue sendo influente na actualidade. Outra poesía do período Tang Tardío desenvolveu un carácter máis alusivo e surrealista, como se pode ver, por exemplo, nas obras de Li He e Li Shangyin.

 Poesía Song 
Pola dinastía Song (960–1279), outra forma tiña demostrado que podía proporcionar a flexibilidade que necesitaban os novos poetas: a lírica ci (词/詞): novas letras escritas segundo os ritmos establecidos das melodías existentes. Cada unha das melodías tiña música que moitas veces se perdeu, pero que tiña a súa propia métrica. Así, cada poema ci está etiquetado como "Ao melodía de [Nome da melodía]" (调寄[词牌]/調寄[詞牌]) e encaixa no compás e a rima da melodía (do mesmo xeito que os escritores de himnos cristiáns engaden novas letras a melodías preexistentes). Os títulos dos poemas ci non están necesariamente relacionados coa súa temática, e moitos poemas poden compartir un título. En canto ao seu contido, a poesía ci expresaba a maioría das veces sentimentos de desexo, moitas veces nunha persoa adoptada. Non obstante, grandes expoñentes da forma, como o poeta Tang do Sur Li Houzhu e o poeta da dinastía Song Su Shi, utilizaron a forma ci para tratar unha ampla gama de temas.

 Poesía Yuan 
Os principais desenvolvementos da poesía durante a dinastía Yuan (1271–1368) incluíron o desenvolvemento de tipos de poesía escritas con patróns de tons fixos, como para os libretos de ópera Yuan. Despois da dinastía Song, os ritmos establecidos do ci quedaron reflectidos nas pezas rítmicas da poesía chinesa Sanqu (散曲), unha forma máis libre baseada en novas cancións populares e arias dramáticas, que se desenvolveron e perduraron até a dinastía Ming. 1368-1644). Pódense ver exemplos na obra dos dramaturgos Ma Zhiyuan 馬致遠 (c. 1270–1330) e Guan Hanqing 關漢卿 (c. 1300).

 Poesía Ming 
Os poetas da dinastía Ming (1368–1644) inclúen a Gao Qi (1336–1374), Li Dongyang (1447–1516) e Yuan Hongdao (1568–1610).

 Transición Ming-Qing 
A transición Ming-Qing inclúe os períodos de interludio/superposición da breve chamada dinastía Shun (tamén coñecida como Dashun, 1644–1645) e da dinastía Ming do Sur (1644 a 1662). Un exemplo de poetas que escribiron durante os tempos difíciles do falecido Ming, cando a xa convulsa nación foi gobernada polo emperador Chongzhen (reinou de 1627 a 1644), o efémero réxime de Dashun do campesiño-rebelde Li Zicheng e despois a dinastía Qing manchú son os chamados Tres Mestres de Jiangdong: Wu Weiye (1609–1671), Qian Qianyi (1582–1664) e Gong Dingzi (1615–1673).

 Poesía Qing 
A dinastía Qing (1644 a 1912) é notable en canto ao desenvolvemento da crítica á poesía e ao desenvolvemento de importantes coleccións de poesía, como as coleccións da época Qing de poesía da dinastía Tang coñecidas como QuanTangshi e os Trescentos poemas Tang . Tanto shi como ci continuaron compoñendo máis aló do final do período imperial .

 Poesía clásica chinesa post-imperial 
Tanto shi como ci continuaron compoñendo despois do final do período imperial; un exemplo é Mao Zedong, antigo presidente do Partido Comunista da China, que escribiu poesía clásica chinesa no seu propio estilo caligráfico.

 Poesía moderna (post-clásica) 
A poesía chinesa moderna (新诗/新詞 "poesía nova") refírese ao estilo moderno de poesía vernácula, en oposición á poesía tradicional escrita en lingua chinesa clásica. Normalmente a poesía chinesa moderna non segue patróns prescritos. A poesía foi revolucionada despois do Movemento do Catro de Maio de 1919, cando escritores (como Hu Shih ) intentaron utilizar estilos vernáculos máis próximos ao que se falaba ( baihua ) en lugar de formas prescritas previamente. Poetas de principios do século XX como Xu Zhimo, Guo Moruo e Wen Yiduo buscaron romper a poesía chinesa coas convencións pasadas adoptando modelos occidentais. Por exemplo, Xu segue conscientemente o estilo dos poetas románticos con rimas finais.

Na era comunista posrevolucionaria, poetas como Ai Qing utilizaron liñas de execución máis liberais e dicción directa, que eran moi populares e moi imitadas.

No panorama poético contemporáneo, os poetas máis importantes e influentes están no grupo coñecido como Poetas Místicos, que empregan alusións oblicuas e referencias herméticas. Os místicos máis importantes inclúen Shu Ting, Bei Dao, Gu Cheng, Hai Zi, Duo Duo e Yang Lian, a maioría dos cales foron exiliados tras as protestas da Praza de Tiananmen de 1989.

Porén, aínda hoxe aínda se debate o concepto de poesía moderna. Hai argumentos e contradicións sobre se a poesía moderna conta como poesía. Debido á estrutura especial da escritura e da gramática chinesas, a poesía moderna ou a poesía en verso libre poden parecer un simple ensaio vernáculo curto xa que carecen da estrutura tradicionalmente utilizada para definir a poesía.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 

 Formas da poesía clásica chinesa
 Shi (termo chinés máis xeral para a poesía clásica)
 Arte chinesa
 Literatura chinesa
 Lingua chinesa
 Mandarín
 Cantonés
 Kanji
 Yue fu
 Clásico da poesía
 Man Jiang Hong
 Du Fu
 Li Bai
 Qu Yuan
 Ezra Pound

 Bibliografía 
 Cai, Zong-qi, ed. (2008). How to Read Chinese Poetry: A Guided Anthology. Nova York: Columbia University Press. 
 Cui, Jie e Zong-qi Cai (2012). How to Read Chinese Poetry Workbook. Nova York: Columbia University Press. I
 Davis, A. R. (Albert Richard), Editor and Introduction, The Penguin Book of Chinese Verse. (Baltimore: Penguin Books (1970).
 Holland, Gill (1986). Keep an Eye on South Mountain: Translations of Chinese Poetry.
 Liu, James J.Y. (1966). The Art of Chinese Poetry.   
 Liu, Wu-Chi e Irving Yucheng Lo eds. (1990) "Sunflower Splendor: Three Thousand Years of Chinese Poetry". Bloomington: Indiana University Press. 
 Owen, Stephen (1996). An Anthology of Chinese Literature: Beginnings to 1911.
 Yip, Wai-lim (1997). Chinese Poetry: An Anthology of Major Modes and Genres . Durham e Londres: Duke University Press. 

 Ligazóns externas 
 The Red Brush - Mulleres que escriben da China Imperial
 A páxina web da Columbia University Press que acompaña a Cai 2008 ten ficheiros PDF e MP3 de máis de 75 poemas e a páxina web da CUP que acompaña a Cui 2012 inclúe ficheiros MP3 de traducións modernas ao chinés para ducias destes.
 Olga Lomová, Poesía tradicional chinesa (Oxford Bibliographies Online: Chinese Studies). Dispoñíbel a través das bibliotecas mediante subscrición. Bibliografía selecta e comentada.

Categoría:Literatura da China
Categoría:Poesía