Sceat

Sceat (en inglés antigo, pl. sceatta) foi unha pequena moeda de prata acuñada en Inglaterra, Frisia e Xutlandia durante o período anglosaxón.
 Etimoloxía 
A palabra sceat estaba relacionada con varios termos xermánicos: antigo alto alemán scaz (propiedade, diñeiro); nórdico antigo skattr (homenaxe); skatts gótico (moeda); frisón skat (moeda, gando); Scoot holandés medio; skød danés; Ruso скот (gando). Todos derivan do protoxermánico *skautas, que significaba tesouro e gando. O termo sceat aparece nas leis do rei Ethelberto de Kent desde ca. 601-604 e nas leis do reino de Mercia para designar o diñeiro en xeral ou unha pequena cantidade determinada de cartos, mentres que nas lendas rúnicas utilizábase no sentido de denominación de diñeiro.

 Historia 
esquerda|miniatura|Sceat da serie K (Kent).
A finais do século VI houbo unha transición das moedas de ouro ás de prata. Os francos producían cartos de prata (denarios) e os anglosaxóns comezaron a acuñar scetta, quizais substituíndo os trimes de ouro. Todas as probas dispoñibles indican que foron producidas durante os séculos VII-VIII. Son moi diversos e están organizados en cen tipos numerados derivados do Catálogo do Museo Británico da década de 1890 e por clasificacións alfabéticas realizadas polo numismático Stuart Rigold na década de 1970.

Eran equivalentes a 1⁄20 de xilin. Tamén eran imitacións e representaban unha depreciación ou inflación, habendo tamén desvalorizado paulatinamente coa adición de cobre ou redución de peso para exemplares tan pequenos como 14 gramos uns 750. O rei Offa de Mercia (r. 757–796  reformou a moeda do sur, pero os sceatta continuaron usándose en Northumbria e até a conquista viquinga de 867, foron emitidos polas imprentas reais e arcebispais de York. En 785, os novos cetos eran principalmente cobre. 
miniatura|Sceat da serie E da variedade Kloster Barthe (Frisia).
miniatura|Sceat da serie U quizais acuñado preto do río Támese.

 Deseño 
Os deseños dos sceatta variaban moito en tipo e pureza. Poucos tiñan o nome ou busto do rei, e co paso do tempo os deseños foron cada vez máis autóctonos e menos copias de modelos romanos e merovinxios. As series máis comúns tiñan porco espiño mentres que outras tiñan o que a numismática denominaba animais fantásticos. Eran habituais as espirais, os lobos e as cobras. Algúns dos primeiros tiñan runas, outros cunha escritura romana-rúnica mixta, e as versións posteriores copiaban deseños árabes, cunha serie escrita ao revés. Era común nomear bispos en lugar de reis, e os cuñadores citábanse polo seu nome, por unha abreviatura ou por unha marca.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Abramson, Tony (2006): Sceattas: An Illustrated Guide. Heritage Marketing & Publications, Limited. ISBN 978-1-905223-01-5
 Gannon, Anna (2003): The Iconography of Early Anglo-Saxon Coinage: Sixth to Eighth Centuries, Oxford: Oxford University Press, ISBN 9780199583843
 Metcalf, M. (1993-1994): Thrymsas and Sceattas in the Ashmolean Museum. 3 vol. Royal Numismatic Society e Ashmolean Museum. Special Publications, 27. ISBN 9781854440471
 Riché, Pierre (1993): The Carolingians: A Family who Forged Europe, University of Pennsylvania Press, ISBN 0-8122-1342-4
 Rigold, Stuart (1977): "The Principal Series of English Sceattas", The British Numismatic Journal, No. 47, pp. 21–30

 Outros artigos 

 Moeda da Inglaterra anglosaxoa
 Styca
 Thrymsa

 Ligazóns externas 
 https://kernunnos.com/porc/index.html
 https://web.archive.org/web/20050303224159/http://www.allmetal.karoo.net/saxcoins1.html
 https://web.archive.org/web/20070205055926/http://www.fitzmuseum.cam.ac.uk/coins/emc/

Categoría:Moedas de prata
Categoría:Moedas anglosaxoas