Dino Baggio

Dino Baggio, nado en Camposampiero o 24 de xullo de 1971, é un exfutbolista italiano, que xogaba como centrocampista. Destacou especialmente no Parma, club co que gañou catro títulos nos anos 90, entre eles dúas Copas da UEFA. É o xogador con máis goles marcados nas finais desta competición, con cinco tantos.

Foi subcampión do mundo coa selección italiana en 1994, sendo titular na final perdida ante o Brasil. Chamado Baggio 2 pola prensa italiana para distinguilo de Roberto Baggio, do que foi compañeiro na Juventus e na selección, foi 60 veces internacional coa azzurra, coa que marcou sete goles, e participou en dous Mundiais (1994 e 1998) e nunha Eurocopa (1996).

 Traxectoria 

 Torino 
Comezou a xogar ao fútbol aos cinco anos en Tombolo, na provincia de Padua. Aos trece anos foi descuberto polos directivos de Torino, que o incorporaron á canteira do club. O 20 de maio de 1990 debutou co primeiro equipo na Serie B, nun encontro ante o Catanzaro, no que entrou na segunda parte como substituto de Giorgio Enzo. O equipo logrou esa tempada o ascenso.

O 9 de setembro de 1990 debutou na Serie A, nun empate sen goles ante a Lazio. Fíxose pronto coa titularidade e na súa primeira campaña na máxima categoría acumulou 25 partidos e un gol. 

 Juventus 
En 1991 foi traspasado á Juventus por 9.800 millóns de liras, e o club turinés cedeuno ao Inter de Milán durante unha tempada, durante a cal o xogador disputou 27 partidos e marcou un gol.

De regreso na Juventus gañou un posto no once titular de Trapattoni e conquistou a Copa da UEFA 1992/93, marcando tres goles na final ante o Borussia Dortmund, un no partido de ida e dous no de volta. Disputou unha segunda tempada cos bianconeri antes de ser traspasado ao Parma de Nevio Scala por 14.000 millóns de liras.

 Parma 
No seu primeiro ano co equipo parmesano gañou a Copa da UEFA, a primeira na historia do club, derrotando na final ao seu antigo equipo, a Juventus. Foi de novo protagonista na final, marcando un tanto na ida e outro na volta. 

Continuou como titular nos seguintes anos, cos adestradores Carlo Ancelotti primeiro e Alberto Malesani despois. Con este último gañou por terceira vez a Copa da UEFA en 1999, vencendo na final ao Olympique de Marsella. No partido de ida dos oitavos de final ante o Wisła Cracovia polaco, resultou ferido na cabeza por un coitelo lanzado por un afeccionado, recibindo cinco puntos de sutura. Como resultado, o Wisła foi suspendido das competicións europeas durante un ano. Ese mesmo ano coroouse co Parma campión da Copa de Italia, vencendo na final á Fiorentina, e tamén da Supercopa de Italia, superando neste caso ao Milan.

 Lazio e cesións 
En outubro de 2000 fichou pola vixente campioa italiana, a Lazio, onde xogou tres anos antes de ser cedido en 2003 ao Blackburn inglés. Posteriormente xogou cedido no Ancona, antes de regresar en 2004 á Lazio, onde foi colocado á marxe do equipo. Xunto co seu compañeiro Paolo Negro, presentou unha demanda por acoso laboral contra o club, presidido por aquel entón por Claudio Lotito.

 Últimos anos 
En 2005 fichou pola Triestina, da Serie B, onde xogou só tres partidos antes de rescindir o seu contrato e deixar o fútbol. Con todo, en febreiro de 2008, dous anos e medio despois da súa retirada, volveu aos campos de fútbol. Con case 37 anos pasou a xogar no Tombolo da Terza Categoría, a novena e última categoría do fútbol italiano, ás ordes do que fora o seu primeiro adestrador, Cesare Crivellaro.

En total na súa carreira disputou 333 partidos na Serie A, marcando 25 goles. Xogou ademais 73 partidos en competicións europeas, sumando 13 goles.

 Selección italiana 

 Categorías inferiores 
En 1992 disputou coa selección italiana sub-21 dirixida por Cesare Maldini a Eurocopa sub-21, proclamándose campión tras vencer na final a Suecia. Ese mesmo ano participou nos Xogos Olímpicos en Barcelona, caendo nos oitavos de final ante España.

 Selección absoluta 
Convocado polo novo seleccionador Arrigo Sacchi, debutou coa selección italiana o 21 de decembro de 1991, aos 20 anos, saíndo como titular no último partido da clasificación para Eurocopa de 1992, unha vitoria por 2-0 sobre Chipre en Foggia.

Marcou o seu primeiro gol internacional o 24 de febreiro de 1993 no Porto, na vitoria a domicilio por 1-3 contra Portugal no partido de clasificación para o Mundial. Formou durante anos o eixe central do medio campo xunto con Demetrio Albertini.

Participou no Mundial de 1994 nos Estados Unidos, onde foi protagonista marcando dous goles. Anotou o primeiro deles na vitoria ante Noruega (1-0) na fase de grupos e o segundo contra España (2-1) nos cuartos de final. Disputou os sete partidos do Mundial e foi titular na final que Italia perdeu ante o Brasil na quenda de penaltis.

Foi parte do equipo italiano na Eurocopa de 1996 en Inglaterra, onde Italia foi eliminada na primeira rolda. Neste torneo, con todo, só saltou ao campo no segundo partido do grupo, a derrota por 2-1 ante a República Checa.

Disputou tamén o Mundial de 1998, con Maldini como adestrador, sendo titular nos cinco partidos disputados por Italia, que foi eliminada nos cuartos de final contra Francia, posteriormente campioa. Disputou o seu último partido como internacional o 13 de novembro de 1999, nunha derrota por 1-3 ante Bélxica en Lecce. Xogou un total de 60 partidos coa selección, nos que marcou 7 goles.

 Características técnicas 
Centrocampista defensivo fiable, completo e fisicamente forte, dotado de velocidade e espírito de sacrificio, distinguiuse polo seu ánimo competitivo e pola súa capacidade na contención e encarando. Estas características permitíronlle converterse nun dos mellores centrocampistas italianos da década dos noventa. Grazas á súa flexibilidade táctica, era capaz de cubrir calquera posto no medio do campo, e a pesar de xogar principalmente como centrocampista defensivo, foi despregado en case todas as posicións no terreo de xogo.

Aínda que de carácter principalmente defensivo, tamén contribuía no ataque, grazas á súa capacidade para se desmarcar e ás súas habilidades no xogo aéreo e nos remates dende lonxe. Ademais estaba dotado dunha boa técnica individual e dunha visión de xogo que o facían capaz de realizar pases precisos para os seus compañeiros.

 Palmarés 
Torino
 Serie B (1): 1989/90.
 Copa Mitropa (1): 1991.

Parma
 Copa Italia (1): 1998/99.
 Supercopa de Italia (1): 1999.
 Copa da UEFA (2): 1994/95, 1998/99.

Selección italiana sub-21
 Eurocopa sub-21 (1): 1992.

 No teatro 
Amante do teatro, debutou nos escenarios en 2008 no Teatro Académico de Castelfranco Veneto interpretando a un soldado romano en A Paixón de Cristo, coa compañía Va Pensiero de Tombolo. Na compañía tamén actúa a súa muller, María Teresa Mattei, que antes de casar con el traballara nos programa de televisión Non è la Rai e Buona Domenica.

 Notas 

Categoría:Nados na provincia de Padua
Categoría:Nados en 1971
Categoría:Xogadores do Torino FC
Categoría:Xogadores do Inter de Milán
Categoría:Xogadores do Juventus FC
Categoría:Xogadores do Parma FC
Categoría:Xogadores do SS Lazio
Categoría:Xogadores do AC Ancona
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia sub-21
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia