Saul Malatrasi

Saul Malatrasi, nado en Calto, Rovigo, o 17 de febreiro de 1938, é un exfutbolista e exadestrador italiano, que xogaba principalmente como defensa. Militou en varios dos principais equipos italianos, conquistando numerosos títulos, entre eles tres ligas, dúas Copas de Europa, tres Copas Intercontinentais e dúas Recopas de Europa. Foi o primeiro futbolista en gañar a Copa de Europa con dous equipos diferentes e o único que o fixo con dous equipos da mesma cidade (Milan e Inter). Foi tamén o primeiro en gañar tres edicións da Copa Intercontinental.

 Traxectoria 

 Como futbolista 
Natural de Calto, comezou a xogar ao fútbol no equipo da súa cidade natal, pasando logo ao equipo do SPAL. Tras xogar cedido un ano no Castelmassa para adquirir experiencia, foi subido ao primeiro equipo aos 19 anos. Debutou na Serie A o 21 de setembro de 1958, nun empate sen goles ante a Juventus, e disputou un total de 25 partidos durante a tempada na posición de lateral.

No verán de 1959 foi traspasado á Fiorentina, onde xogou como defensa pero tamén como centrocampista. Militou durante catro tempadas no club toscano, conquistando na segunda delas a Recopa de Europa, a Copa de Italia, a Copa da Amizade Italo-francesa e a Copa dos Alpes. Xogou ademais as finais da Recopa de Europa 1961/62 e da Copa de Italia 1959/60, perdendo contra Atlético de Madrid e Juventus respectivamente. 

En 1963 foi contratado pola Roma, coa que disputou 28 partidos no campionato de Serie A 1963/64, marcando dous goles. O equipo gañou a Copa de Italia, pero a final celebrouse en novembro de 1964, cando Malatrasi xa deixara o club, fichando polo Inter de Milán.
esquerda|miniatura| Malatrasi (á dereita) disputando co Inter de Milán a Copa Intercontinental de 1964 ante o Independiente.
Chegou ao equipo lombardo por petición do histórico adestrador Helenio Herrera, como alternativa a Carlo Tagnin, aínda que por necesidade tivo que substituír o lesionado Armando Picchi no posto de líbero. Disputou 15 partidos de liga durante a súa primeira tempada cos nerazzurri, ano no que o equipo gañou o scudetto, a Copa de Europa e a Copa Intercontinental. Nesta última, gañada ante o Independiente arxentino, Malatrasi foi titular tanto no partido de volta como no de desempate disputado no Santiago Bernabéu. Ao ano seguinte os nerazzurri volveron gañar o campionato de liga e a Copa Intercontinental, mentres que na Copa de Europa caeron en semifinais fronte ao Real Madrid.

Ao final da tempada Malatrasi foi vendido ao Lecco, tamén da Serie A, onde disputou 27 partidos nunha campaña que acabou co descenso do club. Con todo, as súas boas actuacións fixeron que se fixase nel o Milan, que o fichou no verán de 1967.

Nereo Rocco despregouno como líbero, posición que xa ocupara na súa etapa no Inter. Na súa primeira tempada no equipo rossonero gañou o scudetto e a Recopa de Europa. Ao ano seguinte proclamouse campión da Copa de Europa, sendo titular na final contra o  de Johan Cruyff no Santiago Bernabéu. Converteuse así no primeiro futbolista en conquistar o título con dous equipos diferentes, e no único en logralo con dous clubs da mesma cidade.

En outubro de 1969 converteuse no primeiro futbolista en gañar tres veces a Copa Intercontinental, sendo titular fronte ao Estudiantes tanto na ida como na volta.

Coa súa carreira preto da fin, decidiu regresar ao seu primeiro equipo, o SPAL, co que xogou dúas tempadas na Serie C, disputando un total de 55 partidos. Militou unha última campaña no Pro Patria de Busto Arsizio, antes de retirarse do fútbol en 1973.

 Selección italiana 
Foi internacional coa selección italiana sub-23 e coa selección B, antes de debutar coa selección absoluta de Italia en 1965, nun partido contra Alemaña Oriental. Disputou un total de 3 partidos coa absoluta, os dous últimos en 1969.

 Como adestrador 
Despois de sacar o curso de adestrador en outubro de 1971, regresou ao SPAL, onde exerceu como segundo adestrador durante dúas tempadas. A continuación pasou polo Legnago, onde permaneceu só unha tempada, antes de volver ao SPAL como técnico do equipo xuvenil.

Na tempada 1980/81 substituíu a Antonio Trebiciani á fronte dos xuvenís da Roma, levando o equipo á vitoria do Torneo de Viareggio de 1981.

No verán de 1981 foi contratado polo Pescara, equipo da Serie B, para substituír a Aldo Agroppi. Con todo, foi destituído tras 4 derrotas nos primeiros 5 partidos. Posteriormente adestrou o Pontedera, o Forlì, o Angizia Luco e o Lodigiani.

 Características técnicas 
Era un futbolista polivalente, capaz de xogar como lateral, como central, como líbero e como centrocampista. Como defensa era rochoso, fiable, e seguro e ordenado nos pases.

 Palmarés 
Fiorentina
 Copa de Italia (1): 1960/61.
 Recopa de Europa (1): 1960/61.
 Copa da Amizade (1): 1960.
 Copa dos Alpes (1): 1961.

Roma
 Copa de Italia (1): 1963/64.

Inter de Milán
 Serie A (2): 1964/65, 1965/66.
 Copa de Europa (1): 1964/65.
 Copa Intercontinental (2): 1964, 1965.

Milan
 Serie A (1): 1967/68.
 Copa de Europa (1): 1968/69.
 Copa Intercontinental (1): 1969.
 Recopa de Europa (1): 1967/68.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

 Datos do xogador en national-football-teams.com .
 Datos do xogador en Transfermarkt .
 Datos do xogador en worldfootball.net .
 Datos do xogador en eu-football.info .

Categoría:Nados en 1938
Categoría:Nados en Véneto
Categoría:Futbolistas de Italia
Categoría:Defensas de fútbol
Categoría:Centrocampistas de fútbol
Categoría:Xogadores do SPAL
Categoría:Xogadores do ACF Fiorentina
Categoría:Xogadores do AS Roma
Categoría:Xogadores do Inter de Milán
Categoría:Xogadores do Calcio Lecco 1912
Categoría:Xogadores do AC Milan
Categoría:Xogadores do Aurora Pro Patria 1919
Categoría:Futbolistas gañadores da Liga de Campións da UEFA
Categoría:Xogadores da selección de fútbol de Italia
Categoría:Adestradores de fútbol de Italia