Mona Hatoum

Mona Hatoum, nada en Beirut en 1952, é unha artista multidisciplinar libanesa que realiza esculturas, instalacións, vídeo instalacións, accións etc. Vive e traballa en Londres (2021). 

 Traxectoria 
Naceu no seo dunha familia palestina orixinaria da cidade de Haifa, cidade que en 1948 tiveran que abandonar polos enfrontamentos que afectaban os palestinos.
Estudou no Beirut University College, de Beirut nos anos 1970-1972. En 1975 realizou unha extensa visita a Londres, durante a que estalou a guerra civil libanesa, esta situación impediralle regresar ao seu país, véndose obrigada a iniciar unha nova vida na capital británica, durante 1975-1979, e pasará á Slade School of Art, tamén en Londres, durante os anos 1979-1981, onde estudará con Stuart Brisley, unha das súas primeiras influencias. 
A comezos dos anos 80, é cando empeza a realizar performances e vídeo. Tras un primeiro tempo de experimentación formal no que estabelece a que sería unha relación duradeira co minimalismo, o seu paso pola Slade politízaa levándoa a un terreo máis conceptual no que primará a súa preocupación polo funcionamento das estruturas de poder. É neste contexto no que leva a cabo a maioría das súas performances cargadas a miúdo dun denso contido político. Nun segundo momento, mais tamén dentro desta primeira etapa na que o seu traballo aparece fortemente marcado por accións temporais, comeza coa elaboración de vídeos, entre os que contan obras tan significativas como Measures of Distance (1988), que trata temas como a representación de estereotipos femininos ou as relacións materno-filiais, dentro dun encadramento marcado polo sentimento de perda e desorientación que trae consigo o exilio e a comunicación no desprazamento.

En 1989, Hatoum expón a súa primeira grande obra escultórica "The Light at the End" no Showroom de Londres. A mesma peza expúxose ao ano seguinte no British Art Show.

O seu traballo nos anos 90 evoluciona cara a obras menos narrativas que permiten, por tanto, un maior ámbito asociativo. A través das esculturas e as instalacións, realiza obras que parecen facer referencia ao minimalismo, aínda que tan só desde un punto de vista puramente formal e de utilización de materiais. As súas instalacións trasladan ao público, a miúdo, a un espazo de fantasía no que, como sucede en Corps étranger (1994), o enfronta ao poder metafórico do corpo en xeral a través de conceptos como o público e o privado na imaxe do corpo feminino.

 Premios e recoñecementos 

 En 1995 é finalista do Premio Turner, en Londres, polas súas exposicións dese mesmo ano no White Cube e o Centro Georges Pompidou de París.
 Posteriormente en 1997, unha das súas obras, adquiridas por Charles Saatchi incluíuse na exposición Sensation que percorreu Londres, Berlín e Nova York.
 En 2008, é galardoada co prestixioso Premio Rolf Schock,
 En 2009 a súa obra é elixida para formar parte da exposición "Antropología: Revisited, reinventado, reinterpretado" xunto co traballo de Lee Isaacs, Graffeo Karen, Sara Jardín Armstrong, Kluge Janice, Seah Joel, Gaudet Mitchell, Beatrice Coron, Grider Kelly, Laura Gilbert, entre outros. A exposición foi comisariada por Jon Coffelt e Rosenberg Maddy de Central de Reservas en Brooklyn, Nova York.
 En 2011 recibiu o Premio Joan Miró.
 En 2019 o IVAM e a Generalitat Valenciana recoñecérona co Premio Julio González 2020 pola súa contribución ao desenvolvemento da arte moderna e a súa proxección internacional.

 Exposicións individuais 
 1989. The Light at the End, The Showroom, Londres
The Light at the End, Oboro Gallery, Montreal
 1992.	Mona Hatoum, Mario Flecha Gallery, Londres
	Dissected Space, Chapter, Cardiff
 1993.	Recent Work, Arnolfini, Bristol
	Le Socle du Monde, Galerie Chantal Crousel, París

 1994.	Mona Hatoum, Galerie Rene Blouin, Montreal
	Mona Hatoum, Musée national d´art moderne, Centre Georges Pompidou, París

 1995.	Mona Hatoum, White Cube, Londres
	Short Space, Galerie Chantal Crousel, París
	Mona Hatoum, The British School at Rome, Roma

 1996.	Mona Hatoum, Anadiel Gallery, Xerusalén
	Current Disturbance, Capp Street Project, San Francisco
	Quarters, Via Farini, Milán
	Mona Hatoum, De Appel, Ámsterdam

 1997.	Mona Hatoum, Museum of Contemporary Art, Chicago
	e The New Museum of Contemporary Art, Nova York
	Mona Hatoum, Galerie René Blouin, Montreal

 1998.	Mona Hatoum, Museum of Modern Art, Oxford e o
	Scottish National Gallery of Modern Art, Edimburgo
	Mona Hatoum, Kunsthalle Basel

 1999.	Mona Hatoum, Castello di Rivoli, Museo d´Arte Contemporanea, Turín
	Mona Hatoum, The Box, Turín
	Mona Hatoum, ArtPace Foundation for Contemporary Art, San Antonio, Texas

Mona Hatoum, Le Creux de l´Enfer, Centre d´art contemporain, Thiers, Francia

Mona Hatoum, Alexander and Bonin, Nova York

 2000.	Mona Hatoum, Le Collège, Frac Champagne-Ardenne, Reims e Museum van Hedendaagse 
	Kunst Antwerpen, Anveres

	Mona Hatoum, The Entire World as a Foreign Land, Duveen Galleries, Tate 
	Britain, Londres

	Images from Elsewhere, fig-1, Londres

	Mona Hatoum, SITE Santa Fe, Santa Fe

 2001.	Domestic Disturbance, Mass MoCA, North Adams, Massachusetts
	Mona Hatoum, Sala Mendoza, Caracas
 2002.	Mona Hatoum, Laboratorio Arte Alameda, Cidade de México
	Mona Hatoum. Grater Divide, White Cube2, Londres

	Mona Hatoum, Centro de Arte de Salamanca (CASA), Salamanca

	Mona Hatoum, Centro Galego de Arte Contemporánea, Santiago de Compostela
	Mona Hatoum. Centro de Arte de Salamanca, España

 Exposicións colectivas 
 1989.	Intimate Distance, The Photographers´ Gallery, Londres (itinerante por U.K.)

	Uprising, Artist´s Space, Nova York

	The Other Story, Hayward Gallery, Londres, Wolverhampton Art Gallery, 
	Wolverhampton, Manchester City Art Gallery e Cornerhouse, Manchester

 1990.	The British Art Show, McLellan Galleries, Glasgow, Leeds City Art Gallery e Hayward Gallery, Londres
	TSWA Four Cities Project, New Art for Newcastle, Newcastle upon Tyne

Passages de l´image, Musée national d`art modern, Centre Georges Pompidou, París

Video and Myth, The Museum of Modern Art, Nova York

 1991.	IV Bienal de la Habana, A Habana

Interrogating Identity, Grey Art Gallery e Study Center, Nova York (Itinerante por USA)

	The Interrupted Life, The New Museum of Contemporary Art, Nova York

 1992.	Pour la Suite du Monde, Musée d´Art Contemporain de Montréal

Manifeste, 30 ans de crèation en perspective 1960-1990, Musée national d´art moderne, Centre Georges Pompidou, París

 1993.	Four Rooms, Serpentine Gallery, Londres

Grazer Combustion, Steirischer Herbst´93 Festival, Graz Eros, c´est la vie, Confort Moderne, Poitiers

 1994.	Espacios Fragmentados, V Bienal de la Habana, A Habana

Sense and Sensibility: Women and Minimalism in the Nineties, Museum of Modern Art, Nova York

	Cocido y Crudo, Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía, Madrid

	Heart of Darkness, Museum Kröller Müller, Otterlo

 1995.	ARS 95 Helsinki, Museum of Contemporary Art, Helsinqui

	Identity and Alterity, Bienal de Venecia, Venecia

	Rites of passage, Tate Gallery, Londres

	Fémininmasculin – le sexe de l´art, Centre Georges Pompidou, París

	The Turner Prize 1995 exhibition, Tate Gallery, Londres

	Orient/ation, 4th International Istanbul Biennial, Istanbul

 1996.	Inside the Visible, Institute of Contemporary Art, Boston, The National Museum of Women in the Arts, Washington, Whitechapel Art Gallery, Londres e Art Gallery of Western Australia, Perth (1997)

FremdKörper/corps étranger/Foreign Body, Museum für Gegenwartskunst, Basilea

Distemper: Dissonant Themes in the Art of the 1990s, Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington D.C.

Inclusion: Exclusion, Steirischer Herbst´96, Graz 

Life/Live, La scène artistique au Royaume-Uni en 1996, de nouvelles aventures, Musée d´art Moderne de la Ville de Paris, París e Centro Cultural de Belém, Lisboa

 1997.	De-Genderism: détruire dit-elle/il, Setagaya Art Museum, Tokyo

Material Culture: The Object in British Art of the 80s and 90s, Hayward Gallery, Londres

	Kwangju Biennale, Corea do Sur

Sensation: Young British Artists from The Saatchi Collection, Royal Academy of Arts, Londres, Hamburger Bahnhof, Museum für Gegenwart, Berlin e Brooklyn Museum of Art, Nova York (1999)

	Art from the UK, Sammlung Goetz, Múnic

 1998.	Wounds: Between democracy and redemption in contemporary art, Moderna Museet, Estocolmo

	Close Echoes, Public Body & Artificial Eye, City Art Gallery, Prague and Kunsthalle, Krems

	Echolot, Museum Fridericianum, Kassel

	Real/Life: New British Art, Tochigi Prefectural Museum of Fine Arts, Fukuoka City Art Museum, Fukuoka, Hiroshima City Museum, Hiroshima, Tokyo Museum of Contemporary Art, Tokyo e Ashiya City Museum of Art History, Ashiya (1999)

	Traversées/Crossings, National Gallery of Canada, Ottawa

	Minimal-Maximal, Neues Museum Weserburg Bremen, Staatliche Kunsthalle Baden-Baden e Centro Galego de Arte Contemporánea, Santiago de Compostela (1999)

	XXIV Biennial de Sáo Paulo, Fundaçao Biennial Sáo Paulo

	Emotion – Young British and American Artists from the Goetz-Collection, Deichtorhallen, Hamburgo 

7th International Cairo Biennale, O Cairo

 1999.	Looking for a place, SITE Santa Fe´s Third International Biennial, Santa Fe

La Casa, il Corpo, il Cuore, Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig, Vienna e the National Gallery, Praga (2000)

The Century of the Body, Photoworks 1900-2000, Culturgest, Lisboa e Musée de l´Elysée Lausana (2000) 

The XXth Century – One century of art in Germany, Neue Nationalgalerie, Berlín

Art Worlds in Dialogue – From Gauguin to the Global Present, Museum Ludwig, Colonia

 2000.	Sicerely Yours, Astrup Fearnley Museet for Moderne Kunst, Oslo

Friends and Neighbours, The 4th EV+A Biennial, Limerick City Gallery of Art, Limerick

	Out There, White Cube2, Londres

	Between Cinema and a Hard Place, Tate Modern, Londres

	Orbis Terrarum, Museum Plantin-Moretus, Anveres

La forma del mondo/la fine del mondo, Padiglione d´Arte Contemporanea, Milán

	Vision and Reality, Louisiana Museum of Modern Art, Humlebaek, Dinamarca

MAN-Body in the Art from 1950-2000, Arken Museum for Moderne Kunst, Skovvej, Dinamarca

No es solo lo que ves. Pervirtiendo el minimalismo, Museo Nacional Centro de Arte Raíña Sofía, Madrid

 2001.	El Instante Eterno / The Eternal Instant: Art and spirituality at the change of the millenium, Espai d´Art Contemporani de Castelló, Castelló

	Field Day: Sculpture from Britain, Taipei Fine Arts Museum, Taiwán

	(Self) Portraits, Alexander and Bonin, Nova York

	El Mundo Nuevo, Bienal de Valencia, Valencia

	In weiter Ferne, so nah, neue palästinensische Kunst, IFA – Galerie Bonn

Un siècle d´arpenteurs, les figures de la marche: de Warhol à Nauman, Koldo Mitxelena Kulturunea, Donostia

Confidences: Parce que c´était lui, parce que c´était moi, Casino Luxembourg, Forum d´art contemporain, Luxemburgo

`The New World´, Bienal de Valencia

Il Dono / The Gift, Palazzo delle Papesse, Centro Arte Contemporanea, Siena (itinerancia internacional)

`The Mediterranean: A new wall? ´, Culturgest, Lisboa

 2002.	Passenger, Astrup Fearnley Museum of Modern Art, Oslo

	A Measure of Reality, Kettle´s Yard, Cambridge

	Money and Value / The Last Taboo, Swiss National Expo.02, Biel

	`Another World: 12 Bedroom Stories´, Kunstmuseum Luzern, Lucerna

	Documenta 11, Kassel.

	Mona Hatoum, Centro de Arte de Salamanca e Centro Galego de Arte Contempránea, España, 2002

 En 2011 exponse a súa obra Over My Dead Body dentro da Sección Acoradas y Amazonas da Exposición Heroínas no Museo Thyssen de Madrid 
 En 2018  participou na exposición La NO comunidad  en CentroCentro, Madrid. A mostra aborda a modo de ensaio o tema da soidade desde o cuestionamiento da idea de comunidade.

 Monografías 

 Dissected Space, Chapter, Cardiff, 1992, (Textos Stuart Cameron e Guy Brett)
 Mona Hatoum, Arnolfini, Bristol, 1993, (Textos Guy Brett e Desa Philippi)
 Mona Hatoum, Musée national d´art modern, Centre Georges Pompidou, París, 1994, (Textos Jacinto Lageira, Desa Philippi, Nadia Tazi e Christine van Assche)
 Mona Hatoum, The British School, Roma, 1995, (Texto Michael Archer)
 Quarters, Viafarini, Milán, 1996, (Texto Angela Vittese)
 Current Disturbance, Capp Street Project, San Francisco, 1996, (Texto Mary Ceruti)
 Mona Hatoum, De Appel, Ámsterdam, 1996, (Texto Din Pieters)
 Mona Hatoum, Contemporary Artists series, Phaidon Press, Londres, 1997, (Textos Michael Archer, Guy Brett e Catherine de Zegher)
 Mona Hatoum, Museum of Contemporary Art, Chicago, 1997, (Textos Jessica Morgan e Dan Cameron)
 Mona Hatoum, Kunsthalle Basel, Basel 1998, (Textos Madeleine Schuppli e Briony Fer)
 Mona Hatoum, Castello di Rivoli, Museo d´Arte Contemporanea, Turín, Edizioni Charta, Milán, 1999, (Texto Giorgio Verzotti)
 Mona Hatoum, The Entire World as a Foreign Land, Tate Gallery, Londres, 2000, (Textos Edward Said e Sheena Wagstaff)
 Mona Hatoum, Le Creux de l´Enfer, Centre d´art contemporain, Thiers; Le Collège Éditions, Frac Champagne-Ardenne, Reims; MUHKA, Museum van Hedendaagse Kunst, Anveres, 2000, (Texto Jean-Charles Masséra)
 Mona Hatoum, Domestic Disturbance, Mass Moca, North Adams, Massachusetts; SITE Santa Fe, Santa Fe, Novo México, 2001, (Texto Laura Steward Heon)
 Mona Hatoum, Sala Mendoza, Caracas, Venezuela, 2001, (Texto Cecilia Fajardo-Hill)
 Mona Hatoum, Laboratorio Arte Alameda, Cidade de México, 2002, (Texto Francisco Reyes Palma e María Inés García Canal)
 Mona Hatoum, Centro de Arte de Salamanca e Centro Galego de Arte Contemporánea, España, 2002

 Notas 

 http://www.fundacion.telefonica.com/arte_tecno/coleccións/colecc_fotografia/mona/00.html 
 http://www.elcultural.es/version_papel/ARTE/27933/Mona_Hatoum
 Mona Hatoum, Centro de Arte de Salamanca e Centro Galego de Arte Contempránea, España, 2002
 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

 "Mona Hatoum." White Cube. <http://www.whitecube.com/artists/hatoum/>
 "Artist Biography." Mona Hatoum. British Council. <https://web.archive.org/web/20090122000250/http://collection.britishcouncil.org/html/artist/artist.aspx?id=18649>
 John Tusa Interview with Mona Hatoum (Transcript & Audio)
 Mona Hatoum in the Video Data Bank
 Obra de Mona Hatoum na colección de fotografía da Fundación Telefónica 

Categoría:Nados en 1952
Categoría:Nados en Beirut
Categoría:Escultores do Líbano