Sexto Petronio Probo

Sexto Claudio Petronio Probo (en latín, Sextus Claudius Petronius Probus), foi militar, político e un dos principais patricios romanos de finais do século IV, coñecido pola súa riqueza, poder e conexións sociais.

Foi patrón do mozo Ambrosio de Milán e tivo unha carreira espectacular: procónsul de África no 358, prefecto pretoriano en catro ocasións ocasións (de Illyricum no 364, da Galia no 366, de Italia entre o 368 e o 375 e de novo entre o 383 e o 384 ), e cónsul no 371, co emperador Graciano como colega. 

 Traxectoria 

 Familia 
Era cristián e pertencía á poderosa familia Anicia de Verona, unha poderosa familia patricia convertida ao cristianismo. Casou con Anicia Faltonia Proba, a filla do seu curmán primeiro Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio, coa que tivo dous fillos, Anicio Probino e Anicio Hermoxeniano Olibrio. A través dos seus fillos, Probo foi o avó paterno de dous emperadores, Petronio Máximo e Anicio Olibrio.

Segundo a árbore xenealóxica publicada por Mommaerts e Kelley, Probo era fillo de Petronio Probino, cónsul no 341, e de "Claudia"/"Clodia", unha irmá de Clodio Celsino Adelfo. Faltonia Betitia Proba, poeta cristiá, era irmá deste Probino e esposa de Adelfo.Mommaerts e Kelley (1992), p. 112 Hermoxeniano era fillo de Proba e Adelfo. Probino e Proba máis vellos, eran fillos de Petronio Probiano, cónsul no 322. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era unha "Anicia", unha irmá de Amnio Anicio Xuliano. Claudia e Adelfo eran fillos de Clodio Celsino e Demetrias. O Probiano máis vello, era un fillo de Petronio Aniano, cónsul no 314. Mommaerts e Kelley consideran que a súa muller era "Proba", unha filla de Probo. Probo estivo casado coa súa curmá primeira Anicia Faltonia Proba (aproximadamente 365-410-432), filla de Quinto Clodio Hermoxeniano Olibrio e da esposa Turrenia Anicia Xuliana ou Anicia Faltonia Proba, coa que tivo tres fillos, Anicio Probino, Anicio Hermoxeniano Olibrio e Anicio Petronio Probo. 

 Carreira 
A carreira de Probo foi unha das máis salientables do momento. Comezou como cuestor e logo converteuse en prefecto urbano.Martindale, Jones,  e Harris  1971, p. 737Cagnat e Merlin (1935) Foi procónsul de África no 358Cameron (1985), pp. 178-182 e logo prefecto pretoriano catro veces: de Illyricum no 364, de Galia no 366, de Italia, Illyricum e África no 368-375 e de novo en 383-384; mentres tanto, ocupou o consulado no 371, co emperador Graciano como colega.

En 372, defendeu a Sirmium contra o ataque bárbaro e nese mesmo ano proclamou a Ambrosio gobernador de Emilia e a Liguria. En 375, Probo foi acusado de corrupción e opresión na extorsión de impostos por Valentiniano I. Serviu ao mando do emperador Valentiniano II, seguíndoo na corte oriental cando Magno Máximo se rebelou en Occidente. Descoñécese a súa data de morte, aínda que vivía no 390 cando, segundo a Vita Ambrosii de Paulino de Milán, dous nobres persas presentáronse ante Teodosio I en Mediolanum pero marcharon ao día seguinte a Roma para ver por si mesmos a Petronio Probo, o orgullo da aristocracia romana, unha lenda na súa propia vida.

 Tumba 
Petronio Probo foi enterrado nun mausoleo construído para el pola súa muller Anicia Faltonia Proba no outeiro do Vaticano.Thacker (2013), pp. 143–144McEvoy (2013), p. 130 Como o lugar de enterramento máis prestixioso xunto á tumba de San Pedro da vella basílica de San Pedro xa fora ocupado polo sarctego do predecesor de Probo, o cónsul e praefectus urbanus Xunio Baso, o mausoleo de Probo foi construído inmediatamente fóra da ábsida occidental da basílica. Probo foi enterrado en San Pedro moitas décadas antes de que o primeiro papa alí enterrado - o papa León I - fose enterrado no 461, e nunha posición máis próxima á tumba do apóstolo do posible para o mausoleo imperial de Honorio, unido ao cruceiro sur da basílica no principios do século V para os enterros da dinastía teodosiana.Alchermes (1995, pp. 7-8

 Fama 
En varias inscricións, Probo é descrito como "o cumio da casa Anicia" (Aniciae domus culmen), "máis aprendido en todos os temas" (omnibus rebus eruditissimus) e "o cumio da nobreza, a luz da literatura e a elocuencia" (nobilitatis culmen, litterarum et eloquentiae lumen). Estas frases suxiren que foi un mecenas da literatura, incluído o do poeta de Bordeos, Ausonio. Os seus dous fillos, Probino e Olibrio, continuaron a tradición sendo os patróns de Claudiano, quen pinta un retrato laudatorio de Probo no seu Panegyricus dictus Probino et Olybrio consulibus, escrito para celebrar o consulado conxunto dos seus fillos no 395.

Amiano Marcelino represéntao como un home vaidoso e rapaz que:

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 







Categoría:Finados no século IV
Categoría:Nados no século IV
Categoría:Cónsules do Imperio romano
Categoría:Gens Claudia
Categoría:Gens Petronia