Dee O'Hara

Dolores  B. " Dee" O'Hara, nada o 9 de agosto de 1935 en Nampa (Idaho), foi a primeira enfermeira aeroespacial da NASA, sentando as bases do campo da enfermería espacial. O'Hara foi a enfermeira oficial dos sete astronautas do  Mercury e as súas familias, e continuou prestando apoio ao programa  Gemini, aos astronautas do  Apollo e ao  Skylab.
dereita|miniatura|Astronauta John Glenn, piloto do Mercurio-Atlas 6 misión espacial, con Dolores B. O'Hara, 

 Traxectoria 
En 1956  graduouse na Escola de Enfermería do Hospital  Providence de  Portland,  Oregón. Tras a súa gradación, entre 1956 e 1957 O'Hara realizou cursos de técnica de quirófano na Universidade de  Oregón. Traballou como enfermeira cirúrxica na Facultade de Medicina da Universidade de  Oregón. Debido a problemas de costas, pasou a traballar con tres diagnosticadores en  Portland, Oregón, e aprendeu a realizar traballos de laboratorio e radiografías.

 Forzas Aéreas 
Convencida pola súa compañeira de cuarto, decidiu alistarse nas Forzas Aéreas, algo que non era habitual para as mulleres naquela época. O'Hara completou a formación de oficiais na base aérea de  Maxwell, Alabama, co grao de tenente segundo. 

En maio de 1959, O'Hara foi asignada á Base Patrick da Forza Aérea en Cabo  Cañaveral, Florida, en apoio do Programa Mercurio. En 1963 foi asignada oficialmente como enfermeira de oficina en Cocoa  Beach, Florida.

O'Hara dimitiu das Forzas Aéreas dos Estados Unidos de América en 1964, para trasladarse ao centro espacial tripulado (máis tarde o Centro Espacial Johnson) para establecer a Clínica de Medicina de Voo.

 Enfermeira espacial 
En novembro de 1959, O'Hara converteuse na primeira enfermeira do Programa  Mercury. O seu traballo consistía en preparar o laboratorio de  Aeromed, os dormitorios da tripulación, a zona de exames para os astronautas no Hangar  S, e estar con eles como enfermeira. O Coronel George  Knauf, Comandante do Centro da Base da Forza Aérea Patrick, quería ter unha enfermeira no equipo do programa  Mercury porque pensaba que os astronautas estarían máis dispostos a compartir información coa enfermeira do persoal que co cirurxián de voo que podería deixalos en terra. Ademais, a enfermeira estaría o suficientemente preto como para identificar cando non se sentisen ben. "Nursing NASA astronauts". Space Boffins podcast (Podcast). The Naked Scientists. 10 de setembro de 2016. Recuperado o 8 de xullo de 2018 

O'Hara gañou a confianza dos astronautas. Chegara a un acordo con eles de que non lle ocultarían información, e ela non traizoaría a súa confianza, a menos que pensase que podería poñelos en perigo a eles ou á misión. Era a única enfermeira asignada aos astronautas. O'Hara achegouse aos astronautas e ás súas familias. Antes de cada lanzamento, realizaba os exames físicos previos ao voo, incluíndo a altura, o peso, a temperatura e as medicións da presión arterial. Os astronautas non aceptaban que ninguén máis que O'Hara lles sacase sangue antes do lanzamento.

O'Hara Tamén axudou montando o hospital portátil no Gran Bahama  para apoiar exame de voo do correo e, se necesitado, trata astronautas feridos após aterraxe (especialmente no sub orbital voos). 

En 1964, trasladouse a Houston para establecer a Clínica de Medicina de Voo no Centro Espacial Johnson. Foi enfermeira de saúde laboral ata 1967, e directora da Oficina de Medicina Preventiva entre 1967 e 1971. 

Durante o Programa  Gemini traballou cos astronautas e as súas familias, sendo a única enfermeira xunto aos cinco cirurxiáns de voo. O'Hara realizaba todas as comprobacións previas ao voo, voaba a Cabo Cañaveral e permanecía alí ata que a tripulación se recuperaba e era levada de volta a Cabo, para realizar os exames posteriores ao voo. En  Houston realizou todas as revisións rutineiras e os exames máis detallados, xunto con todas as tarefas administrativas e a atención ás familias dos astronautas. Ademais de atender ás familias dos astronautas, a clínica tamén se ocupaba dos pilotos de operacións dos avións da NASA e de todo o persoal da tripulación. O'Hara apoiou aos astronautas do Programa Apolo, tanto nas traxedias (como o incendio do Apolo 1) como nos logros (como as aluaxes). 

Entre 1971 e 1974, O'Hara foi a directora da División de Operacións Médicas na Rama de Medicina de Voo ata que se trasladou ao Centro de Investigación Ames. Participou na decisión de deixar en terra ao astronauta Ken Mattingly do Apolo 13 debido á preocupación de que puidese contraer o sarampelo alemán. 

O'Hara participou en todos os lanzamentos dos programas  Mercury,  Gemini e  Apollo. Despois do  Skylab, tamén foi convidada a participar no Programa de Probas Apolo- Soyuz ( ASTP) e no primeiro voo do transbordador en 1981. Durante a súa etapa como enfermeira dos astronautas, recibiu moito correo dos fans.

 Ames Centro Investigador 
En 1974, O'Hara trasladouse ao Centro de Investigación Ames, onde dirixiu o Centro de Investigación Humana ata a súa xubilación en 1997. Entre os seus proxectos, estivo a cargo dos estudos de repouso en cama que descubriron paralelismos fisiolóxicos entre o repouso en cama e as condicións dos voos espaciais, achados que foron fundamentais para os estudos en terra sobre a saúde orbital dos astronautas. 

Tras a súa xubilación, O'Hara seguiu traballando como voluntaria no Centro de Investigación Humana de Ames. Tamén é membro externo da Human Research Institutional Review Board.

 Notas 

Categoría:Proxecto Mercury
Categoría:Nados en 1935
Categoría:Persoal da NASA