Manuela Serra Sabater

Manuela Serra Sabater, nada en Madrid en  1901 e finada en Madrid en  1988,  foi unha pioneira española no campo da neurociencia. Foi preparadora mecanógrafa no Laboratorio de Investigacións Biolóxicas de Santiago Ramón e Cajal na década de 1920, sendo unha das dúas mulleres mencionadas expresamente por Santiago Ramón y Cajal ao describir o Instituto Cajal ou Instituto de Madrid. 

 Traxectoria 
Manuela Serra foi a segunda filla de José Serra e López de Sagredo, avogado e de Guadalupe Sabater, procedente dunha familia acomodada. A familia Serra Savater vivía na rúa do Prado, 26 , sendo veciños de Ramón y Cajal. Foi colaboradora súa no Instituto Cajal de Madrid. onde ingresou en 1918. Pronto Ramón e Cajal advertiu nela motivación e aptitudes para o estudo, ofrecéndose a pagar os seus estudos de medicina, cousa que a súa nai rexeitou. Consta que ingresou no Instituto por oposición na categoría de "Preparadora mecanógrafa" en agosto de 1926  polo que recibía un soldo de 3000 pesetas anuais.

O seu labor investigador no Laboratorio de Investigacións Biolóxicas conseguiu resultados relevantes no campo da bioloxía e a neuroloxía.

En 1927 deixou de traballar no laboratorio ao contraer matrimonio, seguindo o costume do momento. Tivo dous fillos e morreu na cidade de Madrid en 1988. 

É sorprendente o feito de que durante moito tempo non se prestou atención á presenza e contribución de neurocientíficas tales como Serra, que completan a visión dunha das escolas científicas máis exitosas da Historia da Ciencia biomédica, xunto á de Louis Pasteur, como en 2017 recoñeceu a UNESCO.

 Obra 
Serra foi a autora dun artigo publicado no Diario do Laboratorio en 1921, Notas sobre as gliofibrillas da neuroglía da ra (Artigo de Revista 1921).​ É probable que esta fose a razón pola cal Ramón e Cajal menciona a Manuela Serra entre os seus discípulos en 1922, sen mencionar en cambio á súa irmá Carmen. Manuela Serra aparece así mesmo como membro do Laboratorio de Investigacións Biolóxicas entre 1921 e 1925.

O artigo foi inicialmente concibido como continuación dun estudo de Claudio Sala i Pons, describía as gliofibrillas da neuroloxía da ra, e estaba ilustrado con sete figuras que incluían un total de10 debuxos. Serra descubriu a presenza de mesoglia/microglia7 na materia branca e, posiblemente, na materia gris.

Serra utilizaba a metodoloxía de Ramón e Cajal, que melloraba métodos previamente descritos por Max Bielschowsky. ​ As ilustracións orixinais de Manuela Serra eran de boa calidade, e diferentes das que realizaban Ramón y Cajal e outros científicos tales como Pío del Río Hortega ou Fernando de Castro.

Ao final do artigo, Serra agradece expresamente ao seu mestre, Ramón e Cajal polos seus ensinos, así como tamén a outro axudante do Laboratorio daquel momento, Rafael Lorente de Nó.

Resulta curioso que o manuscrito de Manuela Serra está asinado e datado en xaneiro de 1922, mentres que foi publicado no diario do ano anterior, e Ramón e Cajal refírese expresamente á súa colaboración con Manuela Serra en 1921.

 Recoñecementos 
Ramón e Cajal cita unicamente a dúas mulleres como membros da súa escola: Laura E. Forster (1911) e Manuela Serra (1918-1927), que publicaron traballos na revista do Laboratorio de Investigacións Biolóxicas, a revista do despois denominado Instituto Cajal.

En 1921, publicou "Notas sobre las gliofibrillas de la neuroglía de la rana" (Artigo de Revista 1921).​

 Notas 
;

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Manuela Serra, la científica sin carrera a la que Ramón y Cajal quiso pagarle los estudios no blog Mujeres con Ciencia

Categoría:Nados en Madrid
Categoría:Nados en 1901
Categoría:Finados en 1988
Categoría:Científicos de España