Rachel Mary Parsons

Rachel Mary Parsons, nada en Bayswater o 25 de xaneiro de 1885 e finada en Newmarket o 2 de xullo de 1956, foi unha enxeñeira británica e defensora dos dereitos laborais das mulleres. Foi a presidenta fundadora da Women's Engineering Society en Gran Bretaña o 23 de xuño de 1919.

 Traxectoria 
Rachel Mary Parsons era filla de  Charles Algernon Parsons e Katharine Parsons. O seu irmán, Algernon George  foi asasinado o 28 de abril de 1918 cando era comandante da Royal Field Artillery. O seu interese e aptitude pola enxeñaría e a ciencia foron fomentados dende pequenos pola tradición da enxeñería da súa familia, incluíndo a súa avoa Mary Rosse e o seu avó William Parsons. A familia viviu en Tyneside (Elvaston Hall, Ryton e Holeyn Hall, Wylam) e máis tarde en Northumberland (Ray Demesne, Kirkwhelpington).

Estudou en Newcastle High, Wycombe Abbey, Clarence House e finalmente en Roedean de 1900 a 1903.  En 1910 ingresou no Newnham College da Universidade de Cambridge e foi unha das tres primeiras mulleres en estudar Ciencias Mecánicas alí aínda que, como todas as mulleres ata 1948, non puido obter un título nin converterse en membro de pleno dereito da Universidade. Porén, puido engadir coñecementos teóricos ás habilidades prácticas que xa conseguira na fábrica do seu pai. Marchou en 1912 despois de facer o exame preliminar para a Parte I dos exames de graduación e un exame de cualificación en Ciencias Mecánicas en 1911.

Cando estalou a primeira guerra mundial, substituíu o seu irmán como director da CA Parsons and Company's Heaton Works en Newcastle upon Tyne. En particular, supervisou o recrutamento e a formación de mulleres para substituír os homes que marcharon para incorporarse ás forzas armadas. Ela converteuse nunha destacada membro do Consello Nacional da Muller e fixo campaña pola igualdade de acceso de todos ás escolas técnicas e universidades, independentemente do sexo.

 Despois da primeira guerra mundial 
Despois da morte do seu irmán, Rachel Parsons non volveu ser directora de Heaton Works, posiblemente debido a unha ruptura co seu pai. Como proba das súas continuas aspiracións de enxeñería, converteuse en membro da Royal Institution do Reino Unido en 1918, e continuou sendo membro ata a súa morte. 

Ela e a súa nai, Katharine, Lady Parsons, estiveron entre as fundadoras da Women's Engineering Society xunto con Eleanor Shelley-Rolls. ; Margaret, Lady Moir ; Laura Annie Willson ; Margaret Rowbotham e Janetta Mary Ornsby.  A organización promoveu a retención de enxeñeiras despois da primeira guerra mundial opoñéndose á Lei de Restauración de Prácticas Preguerras de 1919, así como apoiando a enxeñería como carreira para mulleres.  Rachel Parsons converteuse na primeira presidenta da Women's Engineering Society (1919-1921). 

O 9 de abril de 1919, con Blanche Thornycroft e Eily Keary, foi unha das tres primeiras mulleres admitidas na Royal Institution of Naval Architects  e desde 1921 converteuse en membro vitalicio do Royal Institute of International Affairs ( Chatham House ) .  Tamén tiña o título de Mestre Mariñeiro.

En 1920, Rachel Parsons formaba parte dun grupo de oito mulleres que fundaron a empresa de enxeñería Atalanta Ltd, coa súa nai Katharine Parsons como presidenta  e unha das principais accionistas. Todos os empregados eran mulleres e a xerente era Annette Ashberry.  A empresa produciu placas de superficie e modelos de máquinas. Inicialmente tiña a súa sede en Loughborough, onde se pretendía que os empregados puidesen recibir máis estudos na Facultade de Tecnoloxía da Universidade de Loughborough.  Atalanta trasladouse a Londres, con instalacións inicialmente en Fulham Road en 1922 e despois en Brixton Road en 1925. A empresa foi disolta en 1928. 

En 1922, Rachel Parsons mercou 5 Portman Square, unha gran casa de Londres, e comezou a acoller eventos sociais aos que asistían a elite da sociedade londiniense. Ese ano converteuse nunha das poucas mulleres membros do Consello do Condado de Londres, representando a Finsbury polo Partido de Reforma Municipal, e formou parte do Comité de Electricidade e Estradas.  Presentouse ao Parlamento nas eleccións de 1923 como candidata conservadora na constitución de Ince, Lancashire, pero non foi elixida.   Trasladouse á propiedade máis grande no número 5 de Grosvenor Square en 1926 e continuou como anfitrioa da sociedade. Presentouse á selección como candidata conservadora de Newcastle en 1940, pero non tivo éxito. 

 Morte 
Rachel Parsons foi atopada morta o 2 de xullo de 1956. Dennis James Pratt, un antigo empregado, foi acusado do seu asasinato. Defendido por Michael Havers, futuro fiscal xeral, Pratt foi condenado por asasinato.

 Recoñecementos 
En 2017, unha das seis tuneladoras do proxecto "Super Sewer" do túnel Thames Tideway de Londres recibiu o nome de Rachel Parsons e comezou a facer túneles desde Fulham en 2018.  Os nomes foron elixidos dunha lista curta mediante votación pública. 

 Notas 

Categoría:Asasinatos no Reino Unido
Categoría:Enxeñeiros do Reino Unido
Categoría:Nados en 1885
Categoría:Finados en 1956