Topos literario

Na retórica grega clásica, topos, pl. topoi, (do    "lugar", elíptico para    tópos koinós,  'lugar común'), en latín locus (do locus communis), refírese a un método para desenvolver argumentos. (Ver topoi na retórica clásica.)

 Significado e historia 
Topos tradúcese de diversas formas como "tema", "liña argumental" ou "lugar común". Ernst R. Curtius estudou os topoi como temas comúns a oradores e escritores que os reelaboraron segundo as ocasións, por exemplo, na antigüidade a observación de que "todos deben morrer" era un topos na oratoria consolatoria, pois ao enfrontarse á morte o saber que a morte chega até aos grandes homes podería levar consolo.Ernst Robert Curtius, European Literature and the Latin Middle Ages, trans. from German by Willard R. Trask (New York, NY: Pantheon Books, 1953), 80. Tamén comentou o topos na invocación da natureza (ceo, mares, animais etc.) con diversos propósitos retóricos, como testemuñar un xuramento, alegrarse ou louvar a Deus ou chorar co falante.Curtius, European Literature and the Latin Middle Ages, 92–94.

Algúns topos coñecidos atópanse en diversas épocas e culturas :

 A profecía
 O Edén e o locus amoenus (como a Arcadia) 
 O inferno e o locus horridus (véxase Dante)
 O descenso aos infernos ou catábase.
 O diluvio (desde a Epopea de Gilgamesh).
 A eterna xuventude.
 O idilio
 Eros e Tánatos
 O manuscrito atopado.
 O mundo ao revés, o mundo aberrante (véxase Alicia)
 A viaxe de retorno á patria (véxanse a Odisea ou o mito de Breogán)
 A anagnórise.
 A captatio benevolentiae (fórmula de modestia).
 A idade de ouro.
 A invocación de deuses e musas.
 A illa (como espazo representativo do paraíso terrestre).
 A noite perigosa
 Os mitos da creación

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Tropo

Categoría:Retórica e figuras da lingua