Longobardos en Italia, centros de poder (568–774 d.C.)

Longobardos en Italia: centros de poder (568–774 d. C.) () son sete grupos de edificios históricos que reflicten os logros da tribo xermánica dos Longobardos (tamén coñecidos como Lombardos), que se estableceron en Italia durante o século VI e estableceron un Reino longobardo que rematou no 774 d.C.

Os grupos comprenden mosteiros, igrexas e fortalezas e convertéronse en Patrimonio da Humanidade da UNESCO en xuño de 2011 xa que testemuñan "o importante papel dos longobardos no desenvolvemento espiritual e cultural do cristianismo europeo medieval".Longobards in Italy - UNESCO World Heritage Centre

Zona de Gastaldaga e conxunto episcopal de Cividale

A zona de Gastaldaga e o complexo episcopal de Cividale del Friuli (Provincia de Udine) inclúe:

Zona da Gastaldaga, co pequeno templo longobardo. O pequeno templo, que actualmente é o Oratorio de Santa María in Valle, é o testemuño arquitectónico máis importante e mellor conservado da época longobarda. Isto é especialmente importante xa que marca a coexistencia de motivos puramente longobardos (como se ve no Fregi, por exemplo) e é un renacemento dos modelos clásicos, creando unha especie de continuación refinada e ininterrompida entre a arte clásica, a arte longobarda e a carolinxia e otoniana.
Conxunto episcopal que inclúe os restos do Palacio do Patriarca no nivel inferior do Museo Arqueolóxico Nacional. O complexo episcopal do patriarca Calisto é o principal complexo relixioso da poderosa capital do Ducado de Friuli e inclúe a basílica, o baptisterio de San Giovanni Battista e o palacio patriarcal. As escavacións arqueolóxicas só amosan algúns vestixios de traballos arquitectónicos, pero permitiron recuperar algúns dos artefactos máis refinados e a escultura longobarda, como a Fonte Bautismal do Patriarca Calisto e o Altar do Duque Raquis.

Área monumental co conxunto monástico de San Salvatore-Santa Giulia en Brescia

A área monumental co conxunto monástico de San Salvatore-Santa Giulia en Brescia inclúe o convento de Santa Giulia así como a basílica de San Salvatore e a zona arqueolóxica do Foro Romano.

Fundada no 753 como igrexa para o convento por Desiderio, duque de Brescia e futuro rei dos longobardos, e a súa esposa Ansa, o convento de San Salvatore, caracterizado polo uso contemporáneo do estilo longobardo e motivos decorativos clásicos e ornamentados, é un dos mellores exemplos da arquitectura relixiosa da Alta Idade Media. Co paso dos séculos modificouse moitas veces e pasou a formar parte do novo conxunto conventual, cuxa Igrexa, dedicada a Santa Giulia, rematouse en 1599.

Ao oeste do conxunto monástico atópase a zona monumental formada polo Capitolium, o santuario republicano e o teatro romano, estreitamente vinculados coas historias de San Salvatore-Santa Giulia. O edificio relixioso máis antigo do foro romano remóntase a finais do século I a.C.. O excepcional nivel de conservación dos aspectos arquitectónicos e decorativos fai desta zona arqueolóxica un exemplo único no norte de Italia.

Castrum coa torre de Torba e a igrexa extramuros, Santa María foris portas, en Castelseprio

O castrum coa Torre de Torba e a igrexa extramuros en Castelseprio (Provincia de Varese) inclúe o Mosteiro de Torba, a igrexa de Santa Maria foris portas cos seus frescos e as ruínas da basílica evanxelística de San Giovanni. Os longobardos converteron o Castrum de Castelseprio, que antes foi un posto militar romano e un bastión defensivo Ostrogodo, primeiro nun lugar para o comercio e despois nun mosteiro (século VIII).

O mosteiro inclúe a torre, construída polos ostrogodos e readaptada para fins monásticos polos longobardos, e tamén a pequena igrexa que leva o nome da Virxe María. Só quedan as ruínas da gran basílica de Castelseprio, tres naves con ábsida central e absidio, con todo Santa María foris portas permaneceu intacta, incluíndo grandes partes dos seus frescos absidais, que son algunhas das pinturas muriais máis grandes atopadas de todo o período da Alta Idade Media.

Basílica de San Salvatore en Spoleto

A basílica de San Salvatore en Spoleto (Provincia de Perugia) foi unha basílica paleocristiá do século IV - século V, na que os longobardos realizaron amplas reformas durante o século VIII. A basílica construíuse con tres naves: tamén o presbiterio é tripartito e está cuberto por unha bóveda cunha base octogonal. A ábsida é un semicírculo e está pechada no exterior por un muro recto. A cada lado do flanco hai dúas ábsidas con bóveda de crucería. O interior perdeu as súas decoracións orixinais de estucos e pinturass, pero conserva un rico entaboamento con friso dórico, sobre columnas dóricas e corintias. Na fachada orixinal do século VIII, marcada por lesenas e dividida en dous tramos desde unha esquina, só consérvanse as esquinas das fiestras e os tres portais esculpidos con motivos clásicos.

Clitunno Tempietto en Campello sul Clitunno

O Tempietto de Clitunno en Campello sul Clitunno (Provincia de Perugia) é unha pequena igrexa dedicada a San Salvatore, en forma de templo corintio de estilo grego antigo. Os construtores probablemente reutilizaran restos dun antigo sacelo pagán así como material de spolia (restos doutros edificios): non obstante, a maioría dos adornos esculpidos son creacións orixinais e non se fixeron con materiais reutilizados da época romana. No arquitrabe hai capiteis cadrados romanos inscritos nos lados norte, sur e oeste, un raro exemplo de epigrafía monumental altomedieval. O interior consta dunha gran sala, cuberta por unha bóveda de canón e cunha edícula que enmarca a ábsida inferior. Tamén hai frescos do século VII.

Complexo de Santa Sofía en Benevento

O complexo de Santa Sofía en Benevento (Campania) atópase arredor da igrexa de Santa Sofía, antes sede do  máis importante duque longobardo da Langobardia Minor e fundada polo Duque Arechis II arredor do 760. Baseouse no modelo da capela palatina de Liutprando, Rei dos Longobardos en Pavía, a planta central está baseada na da igrexa homónima de Constantinopla Hagia Sophia, non obstante, no centro, hai seis columnas que sosteñen a cúpula que están situadas en cada unha das esquinas dun hexágono e están conectadas por arcos. O hexágono interior está entón rodeado por un anel decagonal con oito piares en pedra calcaria branca e dous piares a cada lado da entrada, cada un disposto paralelamente ao muro correspondente. Nas dúas ábsidas laterais quedan fragmentos de frescos orixinais, que adoitaban cubrir todo o interior da igrexa.

Tamén forma parte do conxunto un mosteiro, aínda que conservouse tras reconstruírse no século XIII, substituíndo o edificio longobardo orixinal con outro engadido posterior dun claustro cuadrangular.

Santuario de San Michele no Monte Sant'Angelo

O Santuario de San Michele en Monte Sant'Angelo (Provincia de Foggia) está situado no Ducado de Benevento e fundouse antes do chegada dos longobardos pero adoptado por estes como santuario nacional despois da súa conquista do Gargano (século VII). O santuario, testemuño do culto a San Miguel, foi obxecto do monumental mecenazgo dos dous duques de Benevento, que se estableceron ambos en Pavia, que foi mellorado con numerosas reformas co fin de facilitar o acceso á cova da primeira aparición e acomodar aos peregrinos. San Michele Arcangelo converteuse nun dos principais destinos de peregrinación para os cristiáns, é unha etapa nunha das variantes da Vía Francigena que conduce á Terra Santa.

O santuario reconstruíuse na súa maioría, sobre todo nas partes máis altas, durante a idade longobarda, só as criptas daban acceso á cova onde, segundo a tradición, aparecera o arcanxo Miguel.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía

Ligazóns externas

  (en francés) 
  Web Oficial do sitio serial



 Historia dos Longobardos -