Roland Dubillard

Roland Dubillard, nado o 22 de decembro de 1923 en París e finado o 14 de decembro de 2011 en Vert-le-Grand, é un escritor, dramaturgo e actor francés.

A súa obra literaria inclúe pezas teatrais, relatos, poesía, ensaios e un diario. Adoita botar man do absurdo cun estilo moi sutil que algunhas teorías vencellan, en certo sentido, con Eugène Ionesco e Samuel Beckett.

En 1987 o seu traballo creativo foi truncado por un ictus, tras o cal ficou hemipléxico.

 Traxectoria 
Xa dende moi novo, escribiu poemas (difundidos por Raymond Queneau en 1945), novelas curtas e un conto, Les aventures merveilleuses de Michele Ange, en 1945.

Mentres cursaba estudos de filosofía na Sorbona, en 1943 ingresou na Maison des Lettres, dirixida por Pierre-Aimé Touchard. Como membro do Groupe de Théâtre Moderne, escribiu e representou pezas curtas, que el mesmo cualificou como sketches, entre elas, Conjoncture e Le Miracle de Sainte Agnès. En 1944 coñeceu a Michèle Dumézy, con quen casou. Tiveron dous fillos, Jérôme e Stéphane.

En 1946, Roland fixo o servizo militar no Théâtre aux Armées, en Austria. Alí escribiu e representou Il ne faut pas boire son prochain, xunto con André Voisin.André Voisin : écrivain et peintre français, ancien directeur des programmes de l'ORTF Notice sur BnF.frAo seu regreso a París, formouse, coa súa dona Michèle, nos cursos da EPJD (Education Par le Jeu Dramatique), dirixida por Jean Vilar, Jacques Dufilho, o mimo Marcel Marceau e o coreógrafo Loudolf Child.

Desde 1947, por petición de Jean Tardieu, director do Club d'Essai de la Radiodiffusion Française, escribe informativos radiofónicos. Tamén crea programas como L'Urbanisme ou Matière et mémoire, e sketches escritos e representados con Pierre Dumayet e transmitidos por François Billetdoux.

Os sketches Grégoire e Amédée foron creados para a radio a petición de Agathe Mella a partir de 1953. Narrados cada día por Roland Dubillard (Grégoire) e Philippe de Chérisey (Amédée) e escritos por eles, emitíanse polas noites en Paris Inter. O grande éxito que acadaron deu a coñecer os autores. Fixeron un espectáculo de cabaré, representado, entre outras salas, en La Tomate e na Fontaine des Quatre Saisons (na actualidade, Museo Maillol) até 1955. 

En 1976 Dubillard reuniu os seus sketches no volume Les Diablogues. Foron representados decote, en especial por François Morel e Jacques Gamblin. O espectáculo valeulle a Roland Dubillard un Premio Molière ao mellor dramaturgo en 2008. En 2010 o espectáculo foi representado por primeira vez por dúas actrices, Muriel Robin e Annie Grégorio.

En 1949 escribiu unha primeira versión da obra Où boivent les vaches, creada en 1972 pola compañía Renaud/Barrault. Ao mesmo tempo, escribiu Les Campements (1949, editada en 1974) e dous ensaios: Confessions d'un fumeur de tabac français (1950, publicado en 1974) e Méditation sur la difficulté d'être en bronze (1951, publicado en 1972). 

En 1952 escribiu Si Camille me voyait, unha opereta sen música para radio, emitida por Yves Le Gall. Foi representada no Théâtre Babylon en maio de 1953 e publicada en 1971. Ese mesmo ano escribiu Naïves Hirondelles, representada en 1961 en París no Théâtre de Poche Montparnasse por Arlette Reinerg.

A partir de 1962 escribiu obras como Le jardin aux betteraves ou Les Crabes.

Actuou en varias películas: Les Compagnons de la marguerite (1967), Le Témoin (1978) e La Grande Lessive (!) (1968), de Jean-Pierre Mocky. Xunto con Bourvil e Francis Blanche, forman un trío tan poético como divertido. En 1972 fixo un papel dramático moi destacado en Quelque part quelqu'un, a primeira longametraxe de Yannick Bellon, pola que recibiu o Gran Premio de interpretación masculina francesa da Académie du Cinéma «Étoiles de cristal» en 1973.

Despois viñeron filmes como Les vécés étaient fermés de l'interieur (1976) de Patrice Leconte ou Polar (1984) de Jacques Bral. Neste, Dubillard interpreta un xornalista burlón, alcólico e anarco-melancólico, co que supera a Jean-François Balmer, o protagonista do filme, en misterio e nivel.

En 1975 casou coa actriz franco-alemá Maria Machado, con quen traballaría en varias ocasións.

A súa filla Ariane, nada da súa relación con Nicole Ladmiral, é actriz e cantante.

Dubillard ficou hemipléxico en 1987 tras un ictus. Fíxose cargo del a asociación La roue tourne, que atende artistas que sufriron problemas serios de saúde ou se atopan nunha situación precaria. Os seus amigos actores Jean Tissier (en 1972) e Marco Perrin (en 1983) enfrontaron os mesmos problemas de saúde, e tamén foron atendidos pola asociación.

Está enterrado no cemiterio de Montparnasse, na sección 27, dentro do cemiterio pequeno.

 Obras 
 Coleccións de poemas 
 Je dirai que je suis tombé (1966)
 La Boîte à outils (1985)

 Novelas curtas e coleccións delas 
 Négligence
 Olga ma vache (1974)
 Campements (1974)
 Madame fait ce qu'elle dit ou machine d'un jardin (relato, 2008)

 Ensaios 
 Méditation sur la difficulté d’être en bronze (1972)
 Confessions d’un fumeur de tabac français (1974)
 Carnets en marge (diario íntimo, 1998)

 Guións 
 Les Jardins de Paris (1948), filme de Alain Resnais
 L'Affaire Manet ((1951), filme de Jean Aurel (realizado xunto con Jean Aurel)
 Les Chiens de conserve (1978), Gallimard, obra teatral dirixida por Catherine Marnas

 Emisións de radio 
 1947/1951 
 L'urbanisme
 L'indicible objet
 Le micro savant
 Les extrêmes se touchent
 Musique et langage
 Matière et mémoire

 Outras 
 Poker tournant (1980) 

 Pezas teatrais 
 Si Camille me voyait… (1953)
 Naïves hirondelles (1961)
 La Maison d'os (1962)
 Le Jardin aux betteraves (1969)
 Les Crabes ou les hôtes et les hôtes (1971)
 Où boivent les vaches (1973)
 Les Diablogues et autres inventions à deux voix (1975)
 Le Bain de vapeur (1977)
 Les Chiens de conserve (1978)
 Chiens sous la minuterie (1986)
 Il ne faut pas boire son prochain: fantaisie monstrueuse en quatre tableaux (1997)
 Les Nouveaux Diablogues (1998)
 Le Gobe-douille et autres diablogues (2000) 
 Dialogue puéril (2002)
 Madame fait ce qu'elle dit (2008)

 Teatro 
 Representacións como actor 
 Treize pièces à louer (1951)
 Si Camille me voyait (1953)
 Naïves Hirondelles (1961)
 La Maison d'os (1962)
 Le Jardin aux betteraves (1969) 
 Massacrons Vivaldi (1970)  
 Haggerty, où es-tu? (1971)  
 Où boivent les vaches (1972)
 Les Diablogues (1975, 1976) 
 Le Bain de vapeur (1977)
 Chiens sous la minuterie (1986)
 Il ne faut pas boire son prochain (1997)

 Como director 
 Une sainte (1961)

 Filmografía 

 Cinema 
 Ouvert pour cause d'inventaire (1946)
 Trois femmes (1951)
 À cause, à cause d'une femme (1963)
 Les Compagnons de la marguerite (1967)
 La Grande Lessive (!) (1968)
 La Promesse de l'aube (1970)
 M comme Mathieu (1970)
 La Décharge / La Ville bidon (1970)
  Quelque part quelqu'un (1972)
 Elle court, elle court la banlieue (1972)
 Ursule et Grelu (1973)
 France Société Anonyme (1973)
 Un ange au paradis (1973)
 Sérieux comme le plaisir (1974)
 Le Mâle du siècle (1974)
 Aloïse (1974)
 Lily aime-moi (1974)
 Peur sur la ville (1975)
 Les vécés étaient fermés de l'intérieur (1975)
 Le Témoin (1978)
 Ciao les mecs! (1979)
 Cherchez l'erreur... (1980)
 La Belle Captive (1982)
 Polar (1983)
 Debout les crabes, la mer monte! (1983)
 L'Amour braque d'Andrzej Żuławski (1984)
 Lien de parenté (1985)
 Paulette, la pauvre petite milliardaire (1985)
 Charlotte for Ever (1986)
 Poisons (1987)
 Lucifer et moi (2005), con imaxes gravadas en 1982

 Curtametraxes 
 L'alcool tue (1946)
 L'Écho d'Alger (1974)
 La Fonte de Barlaeus (1982)
 L'Envers du décor (1982)

 Guionista 
 L'alcool tue (1946)
 Les Jardins de Paris (1948)
 L'Affaire Manet (1951)

 Televisión 
 La reine Margot (1961)
 L'Illusion comique (1970)

 Locucións 
 Les Temps morts (1964)
 Statues (1964)
 Un bruit qui court (1983)

 Premios 

 Distincións 
 Cabaleiro da Lexión de Honor
 Comendador da Orde das Artes e as Letras

 Galardóns 
 1973: Premio de interpretación masculina francesa da Académie du cinéma «Étoiles de cristal» por Quelque part quelqu'un de Yannick Bellon
 1979: Gran Premio Nacional de Teatro
 1995: Gran Premio de Teatro da Académie Française
 Gran Premio da poesía 2006
2008: Premio Molière ao autor francófono en vida por Les Diablogues

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Robin Wilkinson, Le Théâtre de Roland Dubillard, essai d'analyse sémiologique, Berne, P. Lang, 1989
 Charlotte Escamez, Roland Dubillard et le comique, París, l'Harmattan, 2003

 Ligazóns externas 
 Biografía e bibliografía na páxina théâtre-contemporain.net
 Roland Dubillard ou le Triomphe d’une divagation réaliste en Régie théâtrale.com
 Arquivos no Imec
 Web oficial de Roland Dubillard

Categoría:Nados en París
Categoría:Nados en 1923
Categoría:Finados en 2011
Categoría:Dramaturgos de Francia
Categoría:Escritores de Francia
Categoría:Actores de cinema de Francia
Categoría:Dramaturgos en lingua francesa
Categoría:Actores de teatro de Francia