Electrical Association for Women

A Asociación Eléctrica para Mulleres (EAW) era unha organización feminista e educativa fundada en Gran Bretaña en 1924 para promover os beneficios de electricidade na casa.

 Historia 
A Asociación Eléctrica para Mulleres xurdiu en 1924 a partir dunha proposta da enxeñeira eléctrica Mabel Lucy  Matthews, da que se fixo cargo  Caroline  Haslett , tras ser rexeitada inicialmente pola Institución de Enxeñeiros Eléctricos e a Asociación de Desenvolvemento Eléctrico. A organización centrouse na "emancipación do traballo pesado" mediante a extensión dos beneficios da electrificación aos fogares da clase media e da clase traballadora e na participación da experiencia das mulleres no deseño de aparellos eléctricos e casas modelo.

A primeira reunión para o desenvolvemento da organización, que nese momento chamábase  Women' s  Electrical  Association, celebrouse o 12 de novembro de 1924 no número 1 de  Upper  Brook  Street, casa de Lady   Katharine Parsons. Os asistentes foron figuras destacadas do mundo da enxeñería e das organizacións de mulleres, como  Sir Charles Algernon Parsons, Lord  Headley,  Sir Alfred  Yarrow,  Mr.  F. S.  Button,  Mr  J  Beauchamp (Director de  EDA),  Mr  B.  Llewelyn  Atkinson (Asociación de Fabricantes de Cables),  Margaret  Partridge (membro de  WES, enxeñeira eléctrica e directora de empresa), as señoras  T  J  Dillon e  Hilda  Shaw do mundo da ciencia doméstica, a señorita  B  J  Lanfear da Asociación Municipal de Electricidade Incorporada, con representantes das Guías, o Gremio de Mujeres  Cooperativistas, a Asociación de Cidades e Urbanismo de Xardíns, a Asociación de Directoras de Escola; o Sindicato Nacional de Mestras, o Consello Nacional de Mujeres e a Asociación Nacional de Cidadás.  Beatrice  Irwin "deu unha deliciosa imaxe do fogar que aforra traballo en Estados Unidos" como parte da discusión Mabel  Matthews leu un documento no que esbozaba o seu concepto de utilizar a electricidade para diminuír a carga das mulleres .

O que se denominou "unha animada discusión" seguiu ao discurso de  Matthew e a reunión terminou cunha resolución, proposta por  Margaret  Partridge e acordada por unanimidade "...para formar unha Asociación de Mulleres Electricistas" e desexando "deixar constancia do seu agradecemento á Sra.  Matthews".

O nome cambiouse pronto polo de Asociación Eléctrica Feminina para evitar a confusión coas siglas da Asociación Educativa Obreira.

 Proxectos 
A  EAW fixo campaña para conseguir máis tomas de corrente nos fogares e mellorar a seguridade eléctrica, así como a educación sobre a gama e os beneficios das aplicacións eléctricas no fogar.

A  EAW publicou a revista  The  Electrical  Age (coñecida como  The  Electrical  Age  for  Women de xuño de 1926 a 1932), encargando á entón arquitecta e deseñadora Carmen  Dillon, (posteriormente directora de arte e deseñadora de produción cinematográfica gañadora dun Óscar) o deseño da portada da revista.

En 1930, a  EAW encargou un piso eléctrico para  mozas solteiras, que foi deseñado por  Edna Mosley,  ARIBA, arquitecta e membro da  EAW. En 1932, a Asociación realizou unha pequena maqueta dunha cociña eléctrica para a clase traballadora nunha exposición no Central Hall, Westminster, patrocinada polas Sociedades de Vivenda voluntarias de Londres. En 1934, a  EAW publicou o Manual de electricidade para mulleres. Vendéronse 33.000 exemplares nese ano e mantívose impreso (en forma actualizada) ata os anos 80.O manual estaba dirixido aos seus conferenciantes e demostradoras, cuxo traballo consistía en orientar ás amas de casa británicas sobre as mellores e máis eficientes formas de equipar  eléctricamente os seus fogares. Considérase que é o primeiro libro publicado en Gran Bretaña dirixido a mulleres con mentalidade técnica. As cinco primeiras edicións contaron cunha portada deseñada polo ilustradora Art déco Ethel "Bip" Pares. Entre os seus outros proxectos atópanse o informe de 1934  Electricity  in  the  Working- Class Home (A electricidade no fogar da clase traballadora), a casa totalmente eléctrica de 1935 en  Bristol, a película de 1936  Motion  Study  in  the Home (Estudo do movemento no fogar) e a  Electrical  Housecraft School (Escola de electricidade), dirixida por  Dorothy  Vaughan, que se inaugurou en 1933. En 1935, a experta no estudo do tempo e o movemento Anne  Gillespie  Shaw traballou coa  EAW para producir unha película experimental que demostraba a aplicación do estudo do movemento á preparación de alimentos no fogar. 

A  EAW celebraba conferencias anuais e contaba cunha rede de sucursais en Gran Bretaña e no estranxeiro. A rama holandesa creouse en 1932, a australiana en 1934 pola enxeñeira eléctrica Florence  Violet  McKenzie e a  neozelandesa en 1960. A rama de Trinidad e Tobago foi creada en 1961 pola funcionaria de relacións públicas da Comisión de Electricidade de Trinidad e Tobago, a Sra. Louise  Buxo, e segue funcionando.  

A  EAW publicou libros de receitas, organizou cursos de electricidade para a vida cotiá e desenvolveu un curso de certificado e diploma de electricidade para o fogar. Nos anos 50 e 60, produciron unha serie de panos de cociña,  pins e  plumeros para informar as mulleres sobre a seguridade eléctrica. 

A organización británica  EAW disolveuse en 1986.

 Afiliación 
A súa  primeira directora foi Caroline Haslett, e a súa primeira mecenas Lady Astor. Os membros incluíron Laura Annie Willson, Margaret Moir, Lady Katharine Parsons, Lady Eleanor Shelley-Rolls, Annette Ashberry e Margaret Partridge. Moitas eran mulleres que traballaron na industria na Guerra Mundial e continuaron o seu interese nos tempos de paz.

 Notas 

Categoría:Organizacións de mulleres