Margaret, Lady Moir

Margaret Bruce Pennycook, coñecida como Margaret, Lady Moir, nada en Gorgier (Edimburgo) o 10 de xaneiro de 1864 e finada Knightsbridge o 5 de outubro de 1942,  foi unha torneira escocesa, enxeñeira, organizadora de axuda aos traballadores, activista do emprego e membro fundadora da Women's Engineering Society (WES). Máis tarde converteuse en vicepresidenta e presidenta de WES, e en 1934 presidenta da Electrical Association for Women (EAW), cargo desde o que expresou claramente a súa crenza de que "o albor da era totalmente eléctrica" estaba preto. Non tiña dúbidas sobre a importancia deste desenvolvemento para liberar as mulleres e permitirlles realizar carreiras fóra do fogar.'A Vision of the Home of the Future' by Lady Moir, Morning Post, 11 xullo 1931.

 Traxectoria 
Margaret Bruce Pennycook era filla de John Pennycook, xerente da canteira, e Margaret (de solteira Davidson).  O 1 de xuño de 1887 casou con Ernest William Moir de South Queensferry en Dalmeny House. Tiveron tres fillos: Reginald (Rex) nacido en 1893, que morreu en 1915 de meninxite ; Arrol nado en 1894, quen o 14 de xuño de 1933 sucedeu ao seu pai como segundo barón Moir de Whitehanger; e Edward, nacido en 1907, que morreu pouco despois de nacer. Despois do seu matrimonio, os Moir viviron principalmente en Londres e máis tarde en Whitehanger, Fernhurst, Surrey, aínda que viaxaron moito.

 Carreira 
Margaret Moir viaxou polo mundo co seu marido mentres realizaba proxectos de enxeñería civil cada vez máis ambiciosos. Ela involucrouse moito no seu traballo, chamándose a si mesma "enxeñeira por matrimonio". Entre as moitas empresas importantes nas que participou Ernest Moir atópanse a Forth Bridge, o Hudson River Tunnel, o Blackwall Tunnel e o Royal Albert Dock, ambos en Londres, o porto de Dover (Kent) e o porto de Valparaíso en Chile. Pouco despois do Alzamento dos Bóxers (1899-1901), os Moir viaxaron polo interior da China para supervisar a construción dun ferrocarril en Honan, Henan, a pesar de que a Margaret se lle denegou o permiso por ser considerado perigoso para un occidental. muller para emprender tal viaxe.
esquerda|miniatura|450x450px| O espectacular monumento á familia Moir no cemiterio de Brookwood, preto de Woking, Surrey, Reino Unido.
Viu de primeira man os terribles perigos aos que se enfrontaban os traballadores das cabinas, as cámaras de aire comprimido que se empregan na construción de pontes. A espantosa taxa de mortes e lesións por enfermidade da cabina (tamén coñecida como enfermidade por descompresión) levou a Ernest Moir a inventar e implementar unha "esclusa médica" para a recompresión e descompresión lenta daqueles traballadores que se sentían abrumados cando chegaban á superficie. No caso do túnel do río Hudson, isto reduciu a taxa anual de mortalidade dos traballadores do 25 ao 1 por cento.

Despois da finalización do túnel de Blackwall en 1897, Margaret Moir converteuse na primeira muller en camiñar baixo o río Támesis desde Kent ata Middlesex. 

Tras a crise das Shell de 1915 e o consecuente emprego dun gran número de mulleres nas fábricas de municións, a empatía de Margaret Moir cos obreiros levouna a organizar un plan de axuda para darlles un descanso de fin de semana aos traballadores. Lady Moir e os seus compañeiros ocuparon os seus lugares. Ela mesma traballou durante máis de 18 meses como torneira.

Foi tesoureira e secretaria do Comité Asesor de Mulleres do National War Savings Committee, e organizou unha venda de títulos de aforro de guerra e bonos de guerra nos grandes almacéns de Londres e na Victoria Station, o que segundo os informes recadou varios centos de miles de libras. 'The New President, Lady Moir OBE', The Woman Engineer, Vol II, No. 20, setembro 1929.  En recoñecemento ao seu traballo durante a guerra, Margaret Moir foi nomeada Oficial da Orde do Imperio Británico (OBE) en 1920.

Cando se formou a Women's Engineering Society en 1919, Lady Moir foi membro fundador xunto a Rachel Parsons, Lady Katharine Parsons, Eleanor Shelley-Rolls, Laura Annie Willson, Margaret Rowbotham e Janetta Mary Ornsby .  Lady Moir converteuse en presidenta da sociedade en 1929 despois de dous anos como vicepresidenta. Foi durante a súa presidencia cando en 1930 se instigou un curso simplificado de enxeñaría para mulleres en varios politécnicos.

Despois de apreciar os extraordinarios logros técnicos da época, Lady Moir viu oportunidades para a súa aplicación no fogar, converténdose nun primeiro membro e despois presidenta da Electrical Association for Women. Estaba interesada no traballo das mulleres profesionais en moitos ámbitos, e foi na súa casa de Londres onde Mary, Lady Bailey e Amy Johnson deron conferencias ao regresar dos seus voos, unha a África e a outra a Australia. Lady Moir apoiou a Senior 30 Housing Association e patrocinou un chan totalmente eléctrico nun bloque de pisos construído para mulleres solteiras que viven soas.

Morreu o 5 de outubro de 1942, aos 78 anos, na súa casa de Knightsbridge, Londres.  Hai un monumento á familia Moir no cemiterio de Brookwood, preto de Woking, en Surrey .

 Notas 

Categoría:Enxeñeiros de Escocia
Categoría:Finados en 1942
Categoría:Nados en 1864
Categoría:Nados en Edimburgo