Tracking and Data Relay Satellite

Tracking and Data Relay Satellite ou TDRS é unha serie de satélites de comunicacións en órbita xeoestacionaria dos Estados Unidos usado para dar cobertura a satélites artificiais e naves espaciais en órbita terrestre.

 Características 
A rede de satélites TDRS da servizo a satélites militares e científicos dos Estados Unidos e deu servizo aos transbordadores espaciais. Permiten manter contacto en todo momento cos vehículos en órbita sobre calquera punto do planeta sen depender de estacións terrestres. Os satélites TDRS caracterízanse por estar alimentados por paneis solares e dispoñer de dúas grandes antenas parabólicas, ademais doutras máis pequenas. A serie de satélites vai pola terceira xeración.

 TDRS 1, 2, 3, 4, 5, 6 e 7 (TDRS A, B, C, D, E, F e G) 
Os primeiros seis satélites TDRS supuxeron poder manter contacto case permanente con naves ó longo de toda a súa órbita. Cos seis satélites despregados se podía seguir ata 25 vehículos en órbita á vez. Estabilízanse nos tres eixos, teñen unha masa de 2268 kg e usan un deseño modular para reducir custos. Foron fabricados por TRW e os seus paneis xeneran ata 1700 W de potencia que alimentan baterías de níquel-cadmio usadas nos momentos de eclipse. Cada satélite usa varios transpondedores en banda C, banda S e banda Ku. Os seis primeiros TDRS foron lanzadores mediante transbordadores espaciais, co primeiro quedando nunha órbita máis baixa do planeada ao fallar a etapa de propelente sólido que debía levalo á órbita xeoestacionaria (á que chegou máis tarde usando os propulsores do propio satélite) e co segundo sendo destruído no accidente do transbordador espacial Challenger. TDRS 7, lanzado en 1995, foi construído como substituto de TDRS 2.
miniatura|TDRS 7 na bodega do transbordador Discovery.
 TDRS 8, 9 e 10 (TDRS H, I e J) 
A segunda xeración de satélites TDRS foi construída por Boeing Satellite Systems. Son tres satélites de 3192 kg de masa que usan o bus BSS-601 e lanzados entre 2000 e 2002 usando foguetes Atlas 2A. Ademais de transpondedores en banda S e Ku levan transpondedores en banda Ka para aumentar a súa capacidade, chegando a poder recibir a 800 Mbps e a transmitir a 25 Mbps. Os seus paneis solares xeneran ata 2300 W de potencia, usando baterías de hidruro de níquel.

 TDRS 11, 12 e 13 (TDRS K, L e M) 
A terceira xeración de satélites TDRS foi tamén construída por Boeing pero usando o bus BSS-601HP, cunha masa de 3454 kg. Foron lanzados entre 2013 e 2017 usando foguetes Atlas 5.

 Historial de lanzamentos 

MisiónData de lanzamentoFoguete lanzadorNotasTDRS 14 de abril de 1973Transbordador espacial ChallengerÉxitoTDRS 228 de xaneiro de 1986Transbordador espacial ChallengerFallo. Destrución do transbordador.TDRS 329 de setembro de 1988Transbordador espacial DiscoveryÉxitoTDRS 413 de marzo de 1989Transbordador espacial DiscoveryÉxitoTDRS 52 de agosto de 1991Transbordador espacial AtlantisÉxitoTDRS 62 de agosto de 1991Transbordador espacial EndeavourÉxitoTDRS 713 de xullo de 1995Transbordador espacial DiscoveryÉxitoTDRS 830 de xuño de 2000Atlas 2AÉxitoTDRS 98 de marzo de 2002Atlas 2AÉxitoTDRS 105 de decembro de 2002Atlas 2AÉxitoTDRS 1131 de xaneiro de 2013Atlas 5ÉxitoTDRS 1224 de xaneiro de 2014Atlas 5ÉxitoTDRS 1318 de agosto de 2017Atlas 5Éxito

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
Transbordador espacial Challenger
Transbordador espacial Discovery
Transbordador espacial Atlantis
Transbordador espacial Endeavour
Atlas 2A
Atlas 5

Categoría:Satélites artificiais