Capricho (música)

Un capriccio ou capricho (ás veces en plural: caprichos ou, en italiano, capricci) é un termo que comezou a aplicarse no século XVI, é unha peza musical habitualmente de forma libre e de carácter vivo e animado. Pódese dicir que o capricho é unha forma predominantemente instrumental; tamén se pode dicir que a súa mesma condición de libre fai que sexa unha especie de estudo. O capricho habitual é aquel que é de natureza rápida, intensamente penetrada e ás veces virtuosística. 

 Exemplos 

 Osvaldas Balakauskas: Capriccio para piano e orquestra (2004)
 Petr Ilich Chaikovskii: Capricho italiano (1880)
 Cécile Chaminade: Capriccio para violín e piano (1881)
 Aldo Clementi: Capriccio para viola e 24 instrumentos (1980)
 Lorenzo Ferrero: Capriccio para piano e orquestra de cordas (1996)
 Leoš Janáček: Capriccio (1926)
 Wolfgang Amadeus Mozart: Capricho en do maior para teclado, KV 395 (1777)
 Niccolò Paganini: 24 Caprichos para violín solo (1802–17)
 Krzysztof Penderecki: Capriccio para violín e orquestra (1967)
 Walter Piston: Capricho para arpa e orquestra de corda (1963)
 Nikolai Rimskii-Korsakov: Capricho español (1887)
 Igor Stravinskii: Capriccio para piano e orquestra (1929)
 Francisco Tárrega: Capricho árabe (1892)
 William Walton: Capriccio burlesco (1968)

Véxase tamén
Capricho

 Ligazóns externas 
 Capricho musical: edición do 5 de oct. do 2012 de Música antigua, programa de Radio Clásica.20x20px

Categoría:Xéneros musicais