Princesa Caraboo

Mary Baker (de solteira, Willcocks), nada en Witheridge supostamente o 11 de novembro de 1792 e finada en Bristol o 24 de decembro de 1864, foi unha coñecida impostora. Facéndose pasar pola ficticia princesa Caraboo, Baker finxiu que viña dun reino insular afastado. Baker enganou unha cidade británica durante algúns meses.

 Traxectoria 
miniatura|esquerda|Princesa Caraboo, de Edward Bird (1817) 
O 3 de abril de 1817, un zapateiro de Almondsbury en Gloucestershire (Inglaterra), coñeceu unha moza aparentemente desorientada con roupa exótica que falaba un idioma incomprensible. A muller do zapateiro levou esta descoñecida ao Overseer of the Poor, que a puxo en mans do maxistrado local do condado, Samuel Worrall, que vivía en Knole Park no terreo onde se atopa Tower House. Worrall e a súa esposa de orixe estadounidense Elizabeth tampouco a podían entender; o que si determinaron foi que se chamaba Caraboo e que lle interesaban as imaxes chinesas. Enviárona á pousada local, onde identificou un debuxo dun ananás coa palabra "nanas", que ten ese significado nalgunhas linguas indonesias, e insistiu en durmir no chan. Samuel Worrall declarou que era unha mendiga e debería ser levada a Bristol e xulgada por vagancia.

Durante o seu encarceramento, un mariñeiro portugués chamado Manuel Eynesso (ou Enes) dixo que falaba a súa lingua e traduciu a súa historia. Segundo Enes, era a princesa Caraboo da illa de Javasu no océano Índico. Fora capturada por piratas e despois dunha longa viaxe saltara na canle de Bristol e nadara a terra.

Os Worralls levaron a Caraboo á súa casa. Durante dez semanas, este representante da realeza exótica foi a favorita dos dignatarios locais.Brian Haughton. Local Legends: Bristol’s Princess Caraboo, BBC Archived Manexaba o arco e a frecha e a espada, nadaba espida e rezaba a un deus, que chamou Allah-Talla (variante ortográfica de الله تعالى Allāh taʿālā, "Alá o Exaltado", un dos nomes formais de Deus no islam). Adquiriu roupa exótica e o seu retrato foi pintado e reproducido nos xornais locais. A súa autenticidade foi testemuñada por un doutor Wilkinson, que identificou a súa lingua usando a Pantographia de Edmund Fry e afirmou que as marcas na parte posterior da súa cabeza eran obra de cirurxiáns orientais. Os xornais publicaron historias sobre as aventuras da princesa Caraboo provocando o seu recoñecemento nacional.
miniatura|Escritura Javasu realizada por Baker
Finalmente xurdiu a verdade. Unha garda de pensións, a señora Neale, recoñeceuna pola foto do xornal Bristol e informou os seus anfitrións. Esta suposta princesa era en verdade Mary Willcocks, filla dun zapateiro de Witheridge, Devon. Traballara de criada por toda Inglaterra mais non atopara onde hospedarse. Inventou a súa linguaxe ficticia a partir de palabras imaxinarias e romanís e creou unha personaxe e unha historia exóticas. As estrañas marcas na súa cabeza eran cicatrices dunha brutal operación con ventosas nun hospital para pobres de Londres. A prensa británica fixo gran parte do engano a costa da rústica clase media enganada. A señora Worrall apiadouse dela e dispuxo unha viaxe a Filadelfia, para onde partiu o 28 de xuño de 1817.

O 13 de setembro de 1817 imprimiuse unha carta no Bristol Journal, supostamente de Sir Hudson Lowe, o oficial a cargo do emperador Napoleón exiliado en Santa Helena. Afirmou que despois de que o barco dirixido a Filadelfia que levaba a Caraboo fora levado preto da illa por unha tempestade, a intrépida princesa lanzouse impulsivamente á deriva nun pequeno barco, remou a terra e fascinou o emperador que estivo por solicitar ao papa unha dispensa para casar con ela. A historia non foi verificada.

Nos Estados Unidos, continuou brevemente co seu papel, aparecendo no escenario no Washington Hall de Filadelfia, como "Princesa Caraboo", con pouco éxito. O seu último contacto cos Worralls foi nunha carta dende Nova York en novembro de 1817, en que se queixaba da súa notoriedade. Parece que regresou a Filadelfia ata que deixou América en 1824, regresando a Inglaterra.

En 1824 regresou a Gran Bretaña e exhibiuse por un pouco tempo en New Bond Street, Londres, como a princesa Caraboo, mais non tivo éxito. É posible que viaxase brevemente a Francia e España co seu disfrace, mais logo volveu a Inglaterra.

En setembro de 1828 vivía viúva en Bedminster co nome de Mary Burgess (en realidade o nome dunha curmá). Alí casou con Richard Baker e deu a luz unha filla chamada Mary Ann o ano seguinte arredor de 1829. En 1839, vendía sambesugas ao hospital de Bristol. Morreu dunha caída o 24 de decembro de 1864 e foi enterrada no cemiterio de Hebron Road en Bristol. A súa filla continuou cos seus negocios, vivindo soa en Bedminster nunha casa chea de gatos ata a súa morte nun incendio en febreiro de 1900.

 Na cultura popular 
 O filme biográfico Princess Caraboo (1994) foi escrito por Michael Austin e John Wells e protagonizado por Phoebe Cates.
 The Curious Tale of Princess Caraboo, é unha novela histórica de Catherin Johnson, publicada en 2015.
 Princess Caraboo é unha banda deseñada en francés de Antoine Ozanam e Julia Bax.
 Realizáronse varias adaptacións ao teatro, como a obra Caraboo protagonizada por Laura Benanti. O musical Princess Caraboo estreouse o 30 de marzo de 2016 no Finborough Theatre de Londres con libreto de Phil Willmott e música de Mark Collins.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 John Wells. Princess Caraboo: her true story (1994), 
 Ligazóns externas 
 John Mathew Gutch. Caraboo: A Narrative of a Singular Imposition
 Mary Willcocks & the Princess Caraboo Hoax: Comprehensive article on the Mysterious People website
 Princess Caraboo: Article at the Museum of Hoaxes.
 Sabine Baring-Gould. Devonshire Characters and Strange Events
 A Fancy Head (Princess Caraboo of Javasu) portrait by Thomas Barker in the collection of the Holbourne Museum

Categoría:Nados en Devon
Categoría:Nados en 1792
Categoría:Finados en 1864