San Tiodöo

San Tiodöo, polo seu nome lígur, ou San Teodoro en italiano, é un distrito de Xénova, entre os distritos de Sampierdarena ao oeste, Rivarolo ao noroeste, Lagaccio e Prè ao leste. Ao sur, o distrito ten vistas á zona portuaria entre a estación marítima e a lanterna, dedicada principalmente ao tráfico de pasaxeiros (terminal de cruceiros e terminal de transbordadores).

 Descrición do barrio 
O antigo distrito "San Teodoro", articulado entre o centro da cidade e os distritos do oeste de Xénova, xunto con Sampierdarena forma parte do municipio II Centro Oeste e inclúe as unidades urbanas "Angeli" e "San Teodoro", que en conxunto teñen unha poboación de 23 049 habitantes (actualizada o 31 de decembro de 2010).

A zona central do barrio chámase normalmente "Dinegro", do nome da praza dedicada á histórica familia xenovesa que, máis alá da liña de ferrocarril, ten vistas a Villa Rosazza e á igrexa de S. Teodoro.

 Territorio 
San Teodoro, o máis occidental dos distritos nos que se dividiu a cidade de Xénova, permaneceu durante séculos fóra das murallas e incorporouse ao círculo defensivo só no século XVII coa construción das Novas Murallas.

O antigo distrito de S. Teodoro tiña un territorio moito maior que o actual, xa que nos anos setenta do século XX as áreas de Oregina e Lagaccio desprendéronse ao leste, formando o novo distrito "Oregina-Lagaccio", pertencente ao Municipio I Centro Est,

Ata os anos trinta do século XX, a delimitación do distrito cara a Sampierdarena estaba claramente delimitada pola dorsal dos outeiros de S. Benigno e degli Angeli, sobre os que discorría a rama occidental das murallas do século XVII. Hoxe, despois da impoñente escavación do outeiro de S. Benigno, a delimitación está constituída pola liña que parte da Lanterna pasa polo paso elevado de via di Francia (comunmente coñecida como a ponte helicoidal) e despois do escarpado correspondente á corte do outeiro de S Benigno chega ás "paredes dos anxos". Desde alí segue as paredes ata a porta de Granarolo: este tramo separa S. Teodoro do barrio de Polceverasco de Rivarolo. Salita Granarolo, o eixo do tranvía de roda dentada Principe-Granarolo e Piazza Principe delimitan S. Teodoro ao leste cara a Lagaccio e Prè.

O núcleo central do distrito está formado pola antiga vila de Fassolo, aliñada ao longo da rúa homónima entre Piazza Dinegro e Piazza Principe, un antigo eixo vial hoxe flanqueado polas modernas rúas B. Buozzi e Adua, con vistas ao porto. A zona montañosa inclúe na zona oeste o distrito de Angeli, composto por modernos edificios construídos despois da segunda guerra mundial preto das murallas do mesmo nome e casas máis antigas ao longo da ladeira dos Anxos; a zona detrás de Fassolo, que permaneceu escasamente poboada durante moito tempo, foi intensamente urbanizada no século pasado, desenvolvéndose ao longo do eixe vía Venezia - vía Bolonia e incorporando os outeiros nos que o santuario de San Francesco da Paola estivo illado e a igrexa de S. Rocco. Arriba, preto das murallas, atópase a antiga aldea de Granarolo, ao longo dunha antiga estrada que leva ao interior.

A área obtida a partir da nivelación do outeiro de S. Benigno está ocupada principalmente por asentamentos de xestión e servizos: da antiga aldea de Chiappella, ao pé do outeiro, hai poucas casas en via Milano, fronte á terminal de transbordadores. , que sobreviviu á escavación e á tráxica explosión do 10 de outubro de 1944.

Na praza R. Sopranis, na zona de via Venezia, construíuse desde a década de 1920 o instituto técnico industrial cívico G. Galilei, o primeiro na Liguria para este tipo de cursos, que formou centos de técnicos ao longo das décadas, moitos dos cales, en particular entre 1960 e 1990, atoparon emprego nas grandes industrias do oeste de Xénova.

Categoría:Xénova
Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas