Tervingos

Os Tervingos, Tervingi, ou Teruingi, foron un pobo godo que habitaba as chairas danubianas situadas ao oeste do Dnister, entre os séculos III e IV. Tiveron estreitas relacións cos Grutungos, outro pobo godo asentada ao leste de Dnister, e co Imperio romano (ou o recentemente nado Imperio bizantino). Arqueoloxicamente corresponden á cultura Chernyakhov, xunto cos Grutungi ou Grutungos. 

 Etnónimo 
O nome Tervingi pode ter orixes pre-pónticas e escandinavas e, convencionalmente acéptase que, pode significar "xente do bosque".Wolfram 1988, p. 25 Esta hipótese está avalada polo feito de que os termos xeográficos empregáronse, en moitas ocasións, para indicar aos pobos que vivían ao norte do Mar Negro antes e despois do asentamento dos godos; tamén polo feito de que os Tervingi usasen nomes relacionados cos bosques e a falta de evidencias de que o termo Tervingi-Grutungi se empregase antes de finais do século III.Wolfram 1988, pp. 387 - 388, nota 58 

 Historia 

 Século III 
Os tervingos apareceron por primeira vez como pobo no ano 268, cando invadiron o Imperio Romano.Eutropio, en Breviarium ab Urbe condita, 9, 8, fala de 320.000 armados.Mazzarino 1973, p. 560Zósimo, Historia Nova, I, 42.1 A invasión afectou ás provincias romanas de Panonia e Iliria, poñendo en risco a propia Italia. En todo caso, os tervingos foron derrotados no verán seguinte, preto da actual fronteira italo-eslovena, e finalmente vencidos en setembro na batalla de Naisso. Nos tres anos seguintes foron empurrados, de novo, máis aló do Danubio cunha serie de campañas militares dirixidas polos emperadores Claudio o Gótico e Aureliano, máis conseguiron manter o control de Dacia, unha provincia abandonada por Aureliano no 271. 

Un texto posterior pouco fiable, o texto da Historia Augusta sobre o emperador Probo (morto en 282), menciona aos greutungi xunto con vándalos e xépidos, que supostamente estaban asentados en Tracia, xunto con 100.000 Bastarnas. Segundo ese relato, mentres os Bastarnas seguían fieis, os outros tres pobos romperon a fidelidade e foron esmagados por Probo.Christensen 2002, p. 212 Máis dubidoso aínda, no artigo de Historia Augusta sobre o emperador Claudio o Gótico (reinou entre 268 e 270), dáse a seguinte lista de pobos "escitas" que foran conquistados por ese emperador cando conseguiu o título de "Gothicus": "peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli". Estas palabras son transcritas modernamente para incluír pobos coñecidos: "Peuci, Grutungi, Austrogothi, Tervingi, Visi, Gipedes, Celtae etiam et Eruli".Christensen 2002, pp. 201–205. 

A división dos godos maniféstase por primeira vez no 291, cando se produce a primeira mención dos tervingi.Wolfram 1998, 24 Concretamente, aparecen nun panexírico ao emperador Maximiano (285 - 305), escrito no 291 ou pouco despois (quizais en Tréveris, o 20 de abril do 292),Guizot, I, 357 tradicionalmente atribuído a Claudio MamertinoGenethl. Max. 17, 1  

na que, despois de mencionar que os pobos mouros que loitan entre si, volve a Europa onde se describen dous conflitos diferentes de forma que non queda claro en que conflito estaban implicados os tervingos: "Os godos destrúen por completo aos burgundios, e de novo os alamanos usan armas para os conquistados, e tamén os Tervingi, outro grupo de godos (literalmente: Tervingi pars alia Gothorum [en galego; Tervingos, outra división dos godos]), coa axuda dunha banda de taifales únense á batalla contra os vándalos e os xépidos".Nixon & Rodgers 1994, p. 100-101 Porén, este fragmento pódese interpretar de dous xeitos. Por unha banda, pódese interpretar como unha explicación de que os tervingos eran un tipo de godos e, por outra, que estaban implicados no segundo dos dous conflitos no que loitan contra vándalos e xépidos.Christensen 2002, pp. 201-212  

Outra mención, dáse no século III, no Breviarium de Eutropio (369), onde escribiu que a provincia de Dacia agora (nunc) estaba habitada por Taifali, Vicotali e Tervingi. Vékony p. 156, citando a Eutropio, Brev., 8, 2, 2 Porén, unha vez máis os textos que sobreviviron teñen grandes variantes: Terbingi, Tervulgi, Terviginti e Τερβίται (Tervitai). Isto situaría aos tervingos preto dos Cárpatos, ao norte do Danubio, o que é consistente co que se coñece das probables posicións dos taifales, xépidos e vándalos mencionadas no panexírico. 

 Século IV 
Segundo Xordanes, que non menciona aos tervingos, o gobernante gótico Ariarico viuse obrigado a asinar un tratado con Constantino o Grande no 332 despois de que o seu fillo Constantino II derrotara de xeito decisivo os godos. Despois dese tempo, un número substancial de valiosos medallóns romanos de ouro foron distribuídos en territorios góticos desde Holanda até Ucraína, e foron descubertos por arqueólogos; o que demostraría unha forte influencia romana entre os godos.Bursche 2000, pp. 758-771

prometendo nunca pisou chan romano.[14] .

 Guerra gótica (367 - 369) 
No 367, o emperador romano Valente atacou os Tervingi ao norte do Danubio por teren apoiado ao usurpador Procopio, que morrera no 366. Non puido loitar directamente con eles, ao parecer, debido ao feito de que os godos se retiraron aos Montes Serrorum (que probablemente se correspondan cos Cárpatos meridionais). Segundo Amiano Marcelino, Valente non atopaba con quen loitar (nullum inveniret quem surpass possibilat vel terrere) e mesmo dá a entender que fuxiron aterrorizados cara ás montañas (omnes formidine perciti... montes petivere Serrorum). No ano seguinte as inundacións do Danubio impediron que os romanos o cruzasen e, no 369, Valente penetrou profundamente no territorio gótico, gañando unha serie de escaramuzas aos Grutungos (que son mencionados por vez primeira nun rexistro clásico) e quizais tamén aos Tervingos. Nesta pasaxe descrita por Amiano, Atanarico, é nomeado como o seu xuíz máis poderoso, "iudicem potentissimum", o que implicaría que era un líder dos tervingos, e que se viu obrigado a fuxir e, posteriormente, a aceptar un tratado de paz no medio do Danubio,Amiano Marcelino, Res Gestae libro 27, capítulo 5Heather 1996, p. 62Heather 1991, p. 86Heather & Matthews 1991, pp. 17-26 debido a que prometera non pisar xamais chan romano.Amiano Marcellno, Res Gestae, Libro 27, capítulo 5, 5-9Heather 1996, p. 62Heather 1991, p. 86Heather & Matthews 1991, pp. 17–26. Con todo, en partes posteriores do seu texto, Amiano describe a Atanarico como un xuíz (iudex) dos tervingos, que foi atacado polos grutungos que se uniran aos hunos.Amiano Marcelino, Res Gestae, Libro 31, capítulo 4, 13

 Guerra gótica (376 - 382) 
Os tervingos permaneceron ao oeste de Escitia (probablemente, actual Moldova e Valaquia) até o 376, cando un dos seus líderes, Fritixerno, pediu permiso ao emperador romano Valente para se estableceren na beira sur do Danubio. A versión tradicional explica que esperaban atopar un refuxio e escapar dos hunosBurns 1994, p.23 mais, hoxe en día, hai autores que a poñen en cuestión, afirmando que, seguramente, se establecesen alí como consecuencia das negociacións de paz posteriores á Primeira guerra gótica.Hoppenbrouwers & Blockmans 2016, p. 43

En calquera caso, Valente concedeulles o permiso, pero a fame que asolou Roma impediu que o emperador proporcionase os alimentos e as terras prometidas e, segundo parece, para conseguir comida chegouse a vender os cativos coma escravos.Burns 1994, páx. 24 Esta situación, provocou unha revolta seguida de seis anos de saqueos e destrucións por tódolos Balcáns e tamén a morte do emperador romano xunto coa aniquilación de todo un exército romano. que procuraba evita-los saqueos.Amiano Marcelino, XXXI VII,1-16 A batalla de Adrianópole (378) foi o momento clave dun conflito no que as forzas romanas foron masacradas e o propio emperador Valente morreu durante a batalla, conmocionando a todo o Imperio e obrigando aos romanos a pactar cos bárbaros, outorgándolles permiso para se estableceren en terras romanas, xerando así unha nova tendencia que tivo graves consecuencias que provocaron, a longo prazo, a caída do Imperio Romano.

 Sociedade 
Por época histórica e polo territorio ocupado, os Tervingos, emparellados cos Grutungos, poden considerarse característicos da cultura Chernyakhov. Esta cultura abrangue unha grande área do leste de Europa, concretamente a área correspondente á actual Ucraína, Romanía, Moldova e partes de Belarús.Cameron & Garnsey 1999, p. 488Heather & Matthews 1991, pp. 88 e 92 Crese que esta cultura foi o resultado dunha mestura de culturas e etnias: godos, xetas, tracios romanizados, sármatas e algúns eslavos.  

 Asentamentos 
Os asentamentos de Chernyakhov son grupos abertos situados en vales atravesados ​​por ríos. Entre as vivendas, algunhas delas están construídas a ras de chan, outras son subterráneas e outras tiñan pisos. O asentamento máis grande coñecido, Budesty, ocupa 35 hectáreas.Heather & Matthews 1991, pp. 52-54 Moitas aldeas carecen de fortificacións. 

 Prácticas funerarias 
Os cemiterios de Sîntana de Mureş (Romanía) son máis coñecidos que os asentamentos do mesmo nome.Heather & Matthews 1991, p. 54 Estes cemiterios presentan algunhas das características básicas que se ven noutros cemiterios de Chernyakhov como, por exemplo, a cremación e o enterramento; neste segundo caso, colocábase a cabeza do defunto apuntando cara ó norte. Tamén, algunhas tumbas quedaron baleiras. Entre os bens enterrados cos mortos hai cerámica, peites de óso e utensilios de ferro pero, curiosamente, case non se atoparon armas entre estes obxectos.Heather & Matthews 1991, pp. 52-54

 Relixión 
Descoñécese a relixión orixinal dos tervingos, mais a martiroloxía de Saba o Godo e a tradución da Biblia de Ulfilas dan algunhas pistas. Sábese que tiñan uns días e uns meses considerados sagrados e que as prácticas de culto eran obrigatorias e que foron os prisioneiros romanos levaron o cristianismo aos tervingos. Tamén que un dos seus líderes, Fritixerno, mesmo chegou a se converter como xesto de achegamento ao emperador romano, pero seguindo a tendencia ariana.

Porén, o cambio de relixión non foi ben visto pola maioría dos tervingos e, outros reis, perseguiron e expulsaron a aqueles conversos ao cristianismo, como testemuñan as historias do martirio de Wereka e Batwin e o exilio dunha minoría de tervingos cristiáns cara á provincia romana de Moesia e, nese exilio foi onde Ulfilas levou a cabo a tradución da Biblia ao gótico.Philostorgius, Storia della chiesa, libro 2, capítulo 5 

Asentados en Dacia, os tervingos adoptaron como relixión o arianismo, rama do cristianismo segundo a cal Xesús non formaba parte da Trindade, senón que era un ser separado, creado directamente por Deus. Esta crenza era contraria aos principios do cristianismo oficial, que acabaría converténdose na póla maioiritaria do cristianismo entre os séculos IV e V.

 Lingua 
Probablemente, a lingua que falaban os tervingos era a lingua gótica, unha lingua extinta da rama oriental das linguas xermánicas,Cercignani 1986, pp. 121–151 aínda que algúns estudosos apoian o uso de diferentes linguas.

 Relacións cos Vesi/Visigodos 
Segundo Herwig Wolfram, na Notitia Dignitatum, os Vesi (máis tarde coñecidos como visigodos) estaban vinculados aos Tervingos nun escrito dos anos 388 - 391;Wolfram 1988, p. 24 aínda que isto non está tan claro na propia Notitia. Houbo numerosos debates entre os estudosos para a identificación dos Vesi como Tervingos e dos Grutungos como Ostrogodos. Wolfram afirmou que as fontes primarias usaban as denominacións correspondente como pares de termos Tervingos e Grutungos correspondéndose a Vesi e Ostrogodos, sen mesturalos nunca e Heather, tamén, afirma que esa diferenciación aparece, igualmente, en XordanesHeather & Matthews 1991, pp. 52-57 e 300-301 que identifica aos reis visigodos de Alarico I a Alarico II como herdeiros do rei Atanarico do século IV, e os reis ostrogodos de Teodorico o Grande a Teodato como herdeiros do rei grutungo Hermanarico. Esta interpretación, porén, a pesar de ser moi popular entre os historiadores actuais, non é compartida por todos. 

Herwig Wolfram conclúe que os termos Tervingi e Grutungi eran identificadores xeográficos usados ​​por cada tribo para describir a outra. Esta terminoloxía desapareceu despois de que os godos fosen expulsados ​​pola invasión dos Hunos, e se apoia en Zósimo cando este se refire a un grupo de escitas ao norte do Danubio, denominados Grutungi polos bárbaros do Ister.Wolfram 1988, p. 387, nota 57. Wolfram conclúe que estas persoas eran os Tervingi que permaneceron despois da conquista dos hunos. Tamén opinaba que os termos "Vesi" e "Ostrogodos" eran usados ​​polas poboacións para presumir nas súas descricións de si mesmos. Deste xeito, os Tervingi autodenominaríanse a si mesmos como Vesi e, a partir do 400, as denominacións de Grutungi e Tervingi, para se referir a subgrupos dos godos foron esmorecendo e quedaron en desuso até desaparecer gradualmente a medida que eses pobos ingresaban no territorio do imperio e ían sendo absorbidos polo Imperio Romano. 

Finalmente, Christensen, resume a cuestión indicando que para os anteriores autores como Casiodoro ou Xordanes, os tervingos convertéronse en Vesi/Visi/visigodos con posterioridade á súa entrada no Imperio romano e que os grutungos, se converten en ostrogodos baixo a dominación húnica.Christensen (2002), p. 216 

 Xefes 

 Reis pagáns 

 Atanarico (369 – 381)
 Rocestes ou RocesthesPassion of St. Saba
 Eriulf
 VinguricoMartyrology of Batwin and Wereka

 Caudillos rebeldes 

 Alavivo (ca. 376)
 Fritixerno (ca. 376 – ca. 380)

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 














 Outros artigos 
 Grutungos
 Visigodos
 Lingua gótica
 Alfabeto gótico

Categoría:Historia de Romanía
Categoría:Historia de Bulgaria
Categoría:Godos