Sarisa

A sarisa (en grego σάρισα) era unha lanza moi longa, entre 4 e 7 m, empregada nas falanxes macedonias. Era unha arma moi pesada (uns 5 kg) cun ferro aceirado na punta e unha traba de bronce puntiaguda que permitía que se fixase no chan para deter os ataques do inimigo.

Fóra do seu uso en formación pechada na falanxe, a sarisa era unha arma inútil e difícil de transportar. Nas marchas desmontábase en dúas pezas que se unían para o combate.

A invención da sarisa atribúese a Filipe II de Macedonia, pai de Alexandre Magno .

 Descrición e uso 
A sarissa construíuse con cornus mas (arbusto ou árbore similar ao sangomiño) que proporcionaba unha madeira moi densa, forte e resistente aos golpes. Constaba de dúas partes unidas nun tubo central de bronce. A punta era de ferro, curta e en forma de folla de loureiro. O aristol de bronce empregábase para contrapesar a lanza e facilitar o seu manexo. O traba tiña un punto para ancorala ao chan cando era necesario e iso permitía un uso ofensivo no caso de que rompese a lanza.

 Véxase tamén 
 Bibliografía 



 Artigo sobre sarisa 

Categoría:Armas
Categoría:Idade Antiga
Categoría:Grecia antiga
Categoría:Guerra