Erebinos

A dos erebinos (Erebinae) é unha subfamilia de insectos lepidópteros, superfamilia dos noctuoideos, pertencente á familia dos erébidos.Erebinae Leach, 1815 no ITIS. Consultado o 4 de maio de 2021.Erebinae Leach, 1815 en BioLibcz. Consultado o 4 de maio de 2021.   

Son avelaíñas que se encintran en todos os continentes excepto na Antártida, pero alcanzan a súa maior diversidade nas rexións tropicais. 

Aínda que non se coñece o número exacto de especies pertencentes aos erebinos, estímase que a subfamilia inclúe ao redor de 10 000.

 Taxonomía 
 Descrición 
A subfamilia foi descrita en 1815 polo zoólogo inglés William Elford Leach. 

 Tribos 
Na actualidade recoñécense na subfamilia as seguintes tribos:

Acantholipini
Audeini
Catephiini
Catocalini
Cocytiini
Ercheiini
Erebini
Euclidiini
Hulodini
Hypopyrini
Melipotini
Ommatophorini
Omopterini
Ophiusini
Pandesmini
Pericymini
Poaphilini
Sypnini
Thermesiini
Incertae sedis

 Notas taxonómicas 
Antes dos recentes estudos filoxenéticos sobre a superfamilia dos noctuoideos, a maioría dos erebinos clasificábanse dentro da subfamilia dos catocalinos, baseándose nunha clasificación proposta por George Hampson a principios do século XX. Baseándose en evidencias de estudos de filoxenia molecular, Michael Fibiger e J. Donald Lafontaine,Fibiger, Michael & Lafontaine, J. Donald (2005): "A review of the higher classification of the Noctuoidea (Lepidoptera) with special reference to the Holarctic fauna". Esperiana 11: 27–28.
transferiron os erebinos e especies similares dos noctuidos aos erébidos, e instalaron aos erebinos como unha subfamilia. Posteriormente, a dos catocalinos foi considerada como sinónimo dos erebinos nas clasificacións propostas por Lafontaine e Christian Schmidt.Lafontaine, Donald & Schmidt, Christian (2010): "Annotated check list of the Noctuoidea (Insecta, Lepidoptera) of North America north of Mexico". ZooKeys 40: 1–239. e Zahiri et al. O estudo máis recente de Zahriri et al. constitúe a base para a definición actual dos erebinos. Sobre a base dun soporte molecular consistente, Zahiri et al. identificaron varias sinapomorfías morfolóxicas para a subfamilia: probóscide con vértice liso e sensilla styloconica dorsal, sétimo esternito abdominal modificado na femia, dividido en dous lóbulos que rodean o ostium bursae (abertura copulatoria feminina). Nas larvas, tubérculos dorsolaterais no segmento A8 e pupas a miúdo cerosas. 

 Características 
Moitas das especies da subfamilia teñen unha envergadura media ou grande (de 7 a 10 cm), que pode chegar até case 30 cm en Thysania agrippina, que ten a envergadura alar máis ancha de todos os lepidópteros.

As eirugas dos erebinos aliméntanse dunha ampla gama de plantas; moitas especies aliméntanse de gramíneas e leguminosas, e algunhas son pragas do rícino, da cana de azucre, o arroz, así como dos pistachos e as amoras.

As avelaíñas dos erebinos posúen unha serie de adaptacións para defendrese dos depredadores. A maioría das especies teñen as ás posteriores de cores con manchas mesturadas para camuflarse na herba e nos troncos das árbores. Nalgunhas, as ás anteriores son de cores crípticas que ocultan ás posteriores de cores vivas que se poden ver de súpeto cando a avelaíña é molestada no seu descanso. Pénsase que a exposición repentina destas cores brillantes sorprende aos depredadores vertebrados, dándolle tempo ás bolboretas para escaparen.Schlenoff, Debra H. (1985): "The startle responses of blue jays to Catocala (Lepidoptera: Noctuidae) prey models". Animal Behaviour 33 (4): 1057–1067. Como outros noctuoideos, as avelaíñas dos erebinos poden detectar as chamadas de morcegos ecolocadores ou doutros depredadores que se achegan grazas aos seus órganos auditivos (tímpanos), que son dos máis sensíbeis da superfamilia.

 Galería 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Noctuoideos
 Erébidos

 Ligazóns externas 
 Erebinae Leach, 1815
 Erebinae Leach, 1815 en BioLibcz.

Categoría:Lepidópteros
Categoría:Avelaíñas