Reg Parnell

Reginald Parnell (2 de xullo de 1911 - 7 de xaneiro de 1964) foi un piloto de carreiras e director de equipo de Derby, Inglaterra. Participou en sete Grandes Premios de Fórmula 1 do Campionato Mundial, logrando un podio e acadando un total de nove puntos no campionato. 

Parnell, como piloto e director de equipo, tivo unha considerable influencia no automobilismo británico da posguerra ata a súa prematura morte en 1964. Parnell correu en Brooklands e foi suspendido tras un accidente con Kay Petre que rematou a súa carreira deportiva. Antes da guerra comprou coches de carreiras. Unha vez que cesaron as hostilidades, vendeunos para formar a base das inscricicións para as carreiras de posguerra. Máis tarde correu con toda unha chea de coches antes de pasarse á xerencia e levar a Aston Martin á Fórmula 1. Parnell dirixiu o equipo de Yeoman Credit Racing coa axuda do seu fillo  Tim  que máis tarde correu na Fórmula 1.   Steve Small, "O Gran Premio Completo Guinness Who's Who" (Guinness, , 1994)

 Primeira carreira 

Parnell proviña dunha familia que rexentaba un negocio de garaxes en Derby. En 1933, foi espectador cando en Donington Park realizouse a súa primeira carreira de motor e decidiu probar no deporte. En 1935, comprou un vello monopraza Bugatti de 2 litros por só 25 libras esterlinas. Rompeu o eixo traseiro no paddock na súa primeira carreira, pero mercar pezas de reposto para o Bugatti era demasiado caro, polo que substituíuno por un  MG Magnette K3. Parnell conseguiu vitorias en Brooklands e Donington Park, pero en 1937 perdeu a licenza tras un accidente durante o adestramento na carreira 500 Mile, en Brooklands. Calculou mal un adiantamento sobre Kay Petre, cando perdeu o control do MG, chocou contra o Austin 7 dela por detrás, facendo que trompease. Estrelouse gravemente e resultou ferida grave. Nunca volveu a correr en competicións. Aínda que o incidente atribuíse á "mala sorte", o  RAC revogou a licenza para competir de Parnell durante dous anos. Isto significou que non podía correr.Motor Sport, outubro de 1937, Page 435.http://www.uniquecarsansparts.com.au/race_drivers_reg_parnell.htm
 thumb | Parnell Challenger, Goodwood Revival, 2019
A prohibición significou que, durante 1938, Parnell non puido competir cos seus coches, pronto descubriu que o préstamo a outros condutores era unha excelente forma de participar nas carreiras. As súas habilidades posteriores como xefe de equipo probablemente se desenvolveron durante este período. Coa licenza restablecida en 1939, Parnell volvía cun monopraza con motor Bugatti de 4,9 litros, coñecido como BHW. Foi particularmente exitoso con este BHW en Donington Park. Mentres tanto, comezou a construír o seu propio coche para voiturette (a versión previa á guerra da[Fórmula Dous]]), coñecida como o Challenger, con todo co estalido da Segunda Guerra Mundial, perdeu os mellores anos da súa carreira. 

Durante os anos da guerra, Parnell rematou o Challenger e construíu unha completa colección de coches de carreiras, que incluía modelos de Alfa Romeo,  ERA,  Riley, Delage,  MG e Maserati. Tamén vendeu coches de carreiras, con moitas coches de carreiras famosos e menos famosos pasando polas súas mans, mentres se facía un nome no negocio. Isto non impediu que Parnell conducise nada máis rematar a guerra.  

 Post Segunda Guerra Mundial 

Regresou ás carreiras en canto puido en 1946 nunha variedade de coches, sobre todo un  Maserati 4CLT, logo un ERA tipo A xunto con varios Delages e Rileys. En canto ao Challenger, vendíuno. Este demostrou ser un mal ano para a fiabilidade mecánica, aínda que no seu Maserati 4CLM, acabou segundo por detrás de  Prince Bira no Ulster Trophy, nas rúas de Dundrod. Só houbo unha carreira de motor en terras inglesas en 1946, que tivo lugar en  Gransden Lodge, con Parnell gañador da carreira principal do evento, o Gransden Lodge Trophy.Peter Swinger, "Motor Racing Circuits in England" (Ian Allan Publishing, , 2005) 

 thumb | Un ex-Reg Parnell  Maserati 4CLT "San Remo", no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.
En 1947, Parnell foi o piloto de carreiras máis exitoso de Gran Bretaña, polo que gañou a estrela de ouro do  BRDC. Comezou o ano gañando dúas carreiras sobre xeo en Suecia, co seu ERA tipo A, antes de regresar a Gran Bretaña, para gañar a Jersey Road Race no Maserati 4CLT. Tamén gañaría no Ulster se o seu recentemente adquirido ERA tipo E non rompera un tubo de Dion. O ano seguinte, Parnell gañaría de novo a Estrela de Ouro. Levou o seu novo Maserati 4CLT/48 a  Zandvoort e terminou terceiro na carreira inaugural do circuíto. Gañou o Trofeo  Goodwood na primeira carreira no circuíto de Sussex, foi segundo no Gran Premio de Penya Rhin e quinto no  Gran Premio d'Italia] . Parnell mantivo o éxito en 1949 co Maserati, obtendo moitos éxitos en Goodwood, gañándose o alcume de "Emperador de Goodwood", e correu en case todos os circuítos importantes de Europa. Tamén competiu nas carreiras de principios de tempada en América do Sur. 

Foi en Suecia cando Parnell mostrou o verdadeiro enxeño británico. Estivo alí no Gran Premio de Inverno de Suecia de 1947 en Rommehed, a primeira carreira de coches que cumpria as normas coa recentemente presentada Fórmula 1. Gañou debidamente, converténdose así no primeiro gañador dunha carreira de Fórmula 1. ERA liderou e ocupou os tres postos do podio, sendo os tres únicos coches en rematar. Os seus principais rivais, os franceses, quedaron varados a quilómetros do circuíto, atrapados no xeo. O organizador decidiu volver repetir o evento como o Gran Premio de Estocolmo, no lago Vallentuna. Mentres tanto, entre as dúas carreiras, Parnell tivo a idea de instalar dúas rodas traseiras xemelgas no seu ERA para mellorar o seu agarre no xeo. Cando chegou á carreira, o principal piloto francés Raymond Sommer opúxose de inmediato pero Parnell comprobara a normativa de antemán e descubriu que non había nada que impedise as dúas rodas traseiras. A pesar das temperaturas de -15° Fahrenheit, as rodas extra de Parnell marcaron a diferenza, mentres patinaba ata a vitoria.Geoff Tibballs, "Motor-Racing's Strangest Races" (Robson Books, , 2001)

 Fórmula Un 

Na tempada seguinte, recibiu un enorme recoñecemento, pedíronlle que pilotase o  Alfa Romeo oficial, na carreira inaugural do Campionato Mundial de Fórmula Un de  en  Silverstone, rematando nun excelente terceiro posto e cun posto no podio, detrás e na mesma volta que os seus compañeiros de equipo Giuseppe Farina e Luigi Fagioli. Sería o único piloto británico seleccionado para competir coa fábrica que conquistaba todo.

Mentres corría co seu Maserati, baixo a bandeira da Scuderia Ambrosiana, involucrouse con  BRM, inicialmente como piloto de proba do orixinal  V16]  e máis tarde como piloto principal do equipo co BRM Type 15, aínda que BRM non fixo moitas aparicións. Permaneceu baixo contrato con BRM en 1951, pero correu co seu Maserati porque BRM nunca lle puido conseguir un coche, primeiro cunha vitoria na Chichester Cup en Goodwood, despois tendo que retirarse en  San Remo. Cando o BRM funcionou, foi en Goodwood cando o coche obtivo as súas primeiras vitorias e Parnell gañou a Copa Woodcote e logo o Trofeo Goodwood o mesmo día.

 thumb |  Ferrari 375 modificado por Tony Vandervell , usado por Parnell entre 1952 e 1954, no museo Donington Collection, Leicestershire, Inglaterra.
Despois dunhaa viaxe a Italia, Tony Vandervell achegouse a Parnell para pilotar o Thinwall Special de Vandervell (un  Ferrari 375 de Fórmula 1 moi modificado) en numerosas carreiras de F1. Vandervell presentou inmediatamente a Parnell para o Festival of Britain Trophy en Goodwood, só unhas semanas despois. Parnell gañou a primeira manga, batendo o récord de volta na súa primeira volta, desde unha saída en parado, de Farina e o seu 4CLT. Seguiría e gañaría a final, despois dunha tremenda batalla con Farina.

Parnell volveu estar no 4CLT en Dundrod para o Ulster Trophy. Tras a súa derrota en Goodwood, Farina chegou cun Alfa Romeo 158 oficial. Na saída, o italiano tivo a mellor saída e adiantouse con Parnell correndo segundo. Este foi un movemento táctico, xa que sabía que Farina tería que parar por combustible, mentres que Parnell podería correr a carreira sen parar. Cando Farina saía dos boxes, Parnell tomouo liderado, pero só unha volta máis tarde,  Farina consumiu a vantaxe de Parnell en 3 segundos, pasouno e gañou a carreira con Parnell quedando segundo.   

No  Gran Premio de l'A.C.F., BRM anunciou que competirían en Reims-Gueux con Parnell, polo que Vandervell ofreceu o Thinwall Special a Brian Shawe-Taylor. Non obstante, ao non presentar o BRM e Shawe-Taylor non estaba claramente ao mesmo nivel que Parnell, Vandervell ofreceulle o Thinwall a Parnell, que terminou cuarto. Despois de terminar segundo en Goodwood, rematou a tempada gañando o Gran Premio de Escocia en Winfield.  

En xuño de 1952, máis de 25.000 espectadores entraron en  Boreham para ver a Parnell lograr a súa única vitoria na Fórmula Dous a bordo dunha  Cooper–Bristol T20. 

 Deportivos 

Despois do seu éxito no  Gran Premio de Gran Bretaña de 1950, Parnell asinou por Aston Martin, levando un  DB2 ao sexto posto en  24 Horas de Le Mans, asociado con Charles Brackenbury (segundo na súa clase). Seguiu isto cun triunfo de clase (cuarto na xeral) no RAC Tourist Trophy, disputado ao redor dos estreitos carrís de  Dundrod.http://www.racingsportscars.com/driver/results/Reg-Parnell-GB.html 

En 1952, Parnell obtivo máis éxito de clase co DB2, logrando triunfos en Silverstone e Boreham; en Goodwood, asumiu sen dudalo funcións como director de equipo de Aston Martin, despois dun incendio no garaxe feriu gravemente a John Wyer. Este foi un adianto das cousas por vir. O éxito continuou en 1953. Na Mille Miglia dese ano, a pesar de diferentes avarías, el e o navegante Louis Klemantaski remataron no quinto lugar no seu DB3. Este foi o posto máis alto acabado dun coche británico no gran clásico italiano. Este resultado seguiu ao seu segundo posto nas  12 Horas de Sebring. Tamén foi segundo no  RAC Tourist Trophy e gañou nas Nove horas de Goodwood Nine Hours. 

 Anos posteriores 

En 1954, ademais dos seus compromisos con Aston Martin, Parnell seguiu pilotando o seu propio  Ferrari 625 en numerosos eventos de Fórmula Un, gañando en Goodwood,  Snetterton e  Crystal Palace. Na tempada seguinte, conseguiu máis vitorias para Aston Martin, antes dunha saída sen éxito a Nova Zelandia cun monopraza experimental de Aston Martin. Durante o luns de Pentecoste de 1956 no Crystal Palace, Parnell estrelouse cun  Connaught tipo B de  Rob Walker, sufrindo unha rotura de clavícula e un gran corte nun xeonllo. Recuperouse diso e regresou a Nova Zelandia, coa Scudeia Ambrosiana nun Ferrari 555/860, gañando o Gran Premio de Nova Zelandia e o Trofeo Dunedin, a principios de 1957.

Tivo éxito noutras fórmulas, pero a finais de 1957 decidiu retirarse aos 45 anos. A súa última carreira internacional foi a carreira no campionato de Nova Zelandia en Ryal Bush, onde quedou segundo nun Ferrari 555/860.

 Xestión de equipos 

Converteuse no director de equipo de Aston Martin, un movemento que o levou a supervisar un famoso 1-2 nas 24 Horas de Le Mans de 1959, cando Roy Salvadori e Carroll Shelby gñaron seguidos de Maurice Trintignant e Paul Frère. A compañía decidiu entón entrar na Fórmula Un e Parnell dirixiu o equipo pero a finais de 1960 abandonouse o programa.

En 1961 os irmáns Samengo-Turner (Paul, William e Fabian) pediron a Parnell que asumise a xestión do acordo de patrocinio do Yeoman Credit Racing Team de Ken Gregory da British Racing Partnership. Durante a tempada de Fórmula Un de , dirixiu dous coches  Cooper T53 Low-Line -  Climax para John Surtees e Roy Salvadori, entre recolleron un puñado de puntos no campionato. Para a tempada , o equipo pasou a chamarse Bowmaker-Yeoman Racing e, no lugar dos Coopers, dirixiu o chasis Lola Mk4, de novo impulsados por motores Climax. Surtees e Salvadori quedaron co equipo, pero Salvadori tivo unha tempada de pesadelo, sen lograr rematar unha soa carreira. Non obstante, Surtees o fixo moito mellor, anotando 19 puntos e rematando no cuarto posto do Campionato de Pilotos. Durante a tempada tamén deu a Parnell os seus primeiros podios como director, con segundos postos tanto nos eventos [[[Gran Premio do Reino Unido de 1962 | inglés]] como no  alemán, e conseguiu a pole position na apertura da tempada no  Gran Premio de Holanda. 

Despois de que os Bowmakers retiráronse da F1 a finais de 1962, Parnell creou un equipo co seu propio nome. Reg Parnell Racing comezou as primeiras etapas de desenvolvemento nos seus locais en Hounslow, pilotando o coche o novo piloto, Chris Amon.

O doutor Bartrip escribiu que Parnell podía preparar un coche meticulosamente e era un descubridor de futuros talentos, identificando o potencial de pilotos como John Surtees, Chris Amon e Mike Hailwood.  

 Morte 

Para a tempada de 1964, Parnell encargara o deseño dun coche novo, cando morreu de peritonite aos 52 anos despois de que unha operación rutineiria fose mal. O fillo de Parnell  Tim, tamén piloto de carreiras, asumiu a dirección do equipo e desenvolveu unha forte relación de traballo con BRM a finais dos anos sesenta. 

Rexitro de carreiras

Traxectoria profesional

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1946 Gransden Lodge Trophyhttp://www.chicanef1.com/query.pl?action=Submit&exact=on&driver=Reg%20Parnell&classi=1&nc=nc 1º  Maserati 4CL  Ulster Trophyhttp://www.chicanef1.com/query.pl?action=Submit&exact=on&driver=Reg%20Parnell&classi=2&nc=nc 2º  Maserati 4CL 1947 Swedish Winter Grand Prix 1º  ERA A-Type  Stockholm Grand Prix 1º  ERA A-Type  Jersey Road Race 1º  Maserati 4CL  Nîmes Grand Prixhttp://www.chicanef1.com/query.pl?action=Submit&exact=on&driver=Reg%20Parnell&classi=3&nc=nc 3º  Maserati 4CL  Nice Grand Prix 3º  Maserati 4CL 1948 Goodwood Trophy 1º  Maserati 4CLT/48  Gran Premio de Penya Rhin 2º  Maserati 4CLT/48  Jersey Road Race 3º  Maserati 4CL  Grand Prix de Zandvoort 3º  Maserati 4CLT 1949 Richmond Trophy 1º  Maserati 4CLT/48  Chichester Cup 1º  Maserati 4CLT  Woodcote Cup 1º  Maserati 4CLT  Goodwood Trophy 1º  Maserati 4CLT/48  Goodwood International 2º  Maserati 4CLT  Copa de Acción San Lorenzo 2º Scuderia Ambrosiana Maserati 4CLT 1950 Richmond Trophy 1º  Maserati 4CLT/48  Woodcote Cup 1º Owen Racing Organisation BRM Type 15  Goodwood Trophy 1º Owen Racing Organisation BRM Type 15  Jersey Road Race 2º  Maserati 4CLT  Nottingham Trophy 2º  Maserati 4CLT  RAC British Grand Prix 3º Alfa Romeo SpA  Alfa Romeo 158  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1950 9º Alfa Romeo SpAScuderia Ambrosiana Alfa Romeo 158Maserati 4CLT/48 1951 Chichester Cup 1º  Maserati 4CLT/48  Festival of Britain Trophy 1º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  BRDC International Trophy 1º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  Castletown Trophy 1º  Maserati 4CLT/48  Scottish Grand Prix 1º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  Ulster Trophy 2º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  Woodcote Cup 2º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  Goodwood Trophy 2º GA Vandervell Ferrari 375 Thinwall Special  Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1951 10º GA VandervellOwen Racing Organisation  Ferrari 375 Thinwall SpecialBRM Type 15 1952 West Essex CC Formula 2 Race 1º Archie Bryde Cooper-Bristol T20  Silverstone International 2º David Brown Aston Martin DB2  Daily Graphic Trophy 2º Owen Racing Organisation BRM Type 15  Boreham International 3º  Maserati 4CLT  Woodcote Cup 3º Owen Racing Organisation BRM Type 15 1953 British Empire Trophy 1º Aston Martin Aston Martin DB3S  Charterhall International 1º Aston Martin Ltd. Aston Martin DB3S  Goodwood Nine Hours 1º David Brown Aston Martin DB3S  Grand Prix, 12 Hours of Sebring 2º Aston Martin Ltd. Aston Martin DB3  RAC Tourist Trophy 2º Aston Martin Ltd. Aston Martin DB3S  Silverstone International 3º Aston Martin Ltd. Aston Martin DB3  1954 Lavant Cup 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  Whitsun Trophy 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500   Crystal Palace Trophy 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  August Bank Holiday Cup 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  RedeX Trophy 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  International Gold Cup 2º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  Daily Telegraph 200http://www.teadmdan.com/archive/www2/flibre/ 2º Scuderia Ambrosiana Ferrari 500  Aintree International 3º Aston Martin Aston Martin DB3S 1955 Silverstone International 1º Aston Martin Aston Martin DB3S  Charterhall International 1º  Aston Martin DB3S  Oulton Park International 1º Aston Martin Aston Martin DB3S  British Empire Trophy 3º Aston Martin Aston Martin DB3S  Goodwood International 3º Eq. Endeavour Cooper-Connaught T39 1956 Southland Road Race 1º  Aston Martin DB3S  New Zealand Championship Road Race 2º Aston Martin DB3S  Production Car Grand Prix de Spa-Francorchamps 2º Aston Martin Aston Martin DB3S 1957 New Zealand Grand Prix 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 555/860  Dunedin Road Race 1º Scuderia Ambrosiana Ferrari 555/860  New Zealand Championship Road Race 2º Scuderia Ambrosiana Ferrari 555/860

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pos. Puntos  Alfa Romeo SpA Alfa Romeo 158 Alfa Romeo 8L GBR MCO 500   9º 4 Scuderia Ambrosiana Maserati 4CLT/48 Maserati 4L SUIDNA BEL FRA ITADNA  G.A. Vandervell Ferrari 375 Thinwall Ferrari V12 SUI 500 BELDNA FRA 10º 5 BRM Ltd. BRM P15 BRM V16 GBR ALE ITA ESPDNA  A.H.M. Bryde Cooper T20 Bristol 6L SUI 500 BEL FRA GBR ALE NED ITA NC 0  Scuderia Ambrosiana Ferrari 500/625 Ferrari 4L ARX 500 BEL FRA GBR ALE SUI ITA ESP NC 0

Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1950  Aston Martin Ltd.  Charles Brackenbury Aston Martin DB2 S3.0 244 6º 2º   1951  Aston Martin Ltd.  David Hampshire Aston Martin DB2 S3.0 208 7º 3º 1952  Aston Martin Ltd.  Eric Thompson Aston Martin DB3 S3.0 Ret(Transmisión) 1953  Aston Martin Ltd.  Peter Collins Aston Martin DB3S S3.0 16Ret(Accidente) 1954  David Brown  Roy Salvadori Aston Martin DB3S S5.0 222Ret(Xunta da culata) 1955  Aston Martin Lagonda Ltd.  Dennis Poore Lagonda DP166 S5.0 93Ret(Sen gasolina) 1956  David Brown  Tony Brooks Aston Martin DBR1 S3.0 246Ret(caixa de cambios)

Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953  Aston Martin, Ltd.  George Abecassis Aston Martin DB3 S3.0 172 2º   1º 1954  Aston Martin Ltd.  Roy Salvadori Aston Martin DB3S S3.0 24Ret(Motor) 1956  David Brown & Sons, Ltd.  Tony Brooks Aston Martin DB3S S3.0 169Ret(Motor)

Resultados completos na Mille Miglia
 Anor Equipo Co-Pilotos Coche Clase Pos. ClasePos. 1953  Aston Martin Lagonda  Louis Klementaski Aston Martin DB3 S+2.0 5º 5º 1954  David Brown  Louis Klementaski Aston Martin DB3S S+2.0Ret(Accidente)

Notas

Referencias

Véxase tamén




Categoría:Nados en 1911
Categoría:Finados en 1964
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Inglaterra
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Alfa Romeo
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de British Racing Motors
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Scuderia Ambrosiana