Mercedes-Benz 770

O Mercedes-Benz 770, tamén coñecido como Großer Mercedes (en lingua alemá "Gran Mercedes"), foi un gran coche de luxo construído por Mercedes-Benz entre 1930 e 1943. Probablemente sexa famoso polo seu uso por altos funcionarios do Reich antes e durante a segunda guerra mundial, incluíndo Adolf Hitler, Hermann Göring, Heinrich Himmler e Reinhard Heydrich, como se reflicte en imaxes de arquivo.

 Serie I - W07 (1930–1938) 

O 770 presentouse en 1930 como o sucesor do  Mercedes-Benz Tipo 630, co código interno W07. Estes coches de alta gama foron utilizados principalmente polos gobernos como vehículos de estado. O presidente do Reich Paul von Hindenburg, o emperador Hirohito e o papa Pío XI estaban entre os seus clientes, e Adolf Hitler usou un 770 a partir de 1931. Construíronse 117 coches da serie W07 ata 1938.

A versión W07 do 770 estaba alimentado por un motor 8 en liña de 7655 cc de capacidade cunha árbore de levas aérea e pistóns de aluminio. Este motor produciu  a 2800 rpm sen sobrealimentador. Un sobrealimentador tipo Roots opcional, que netra  a plena aceleración, elevaría a saída a  a 2800 rpm, o que podería impulsar o coche a 160 km/h. A transmisión tiña catro relacións directas, das cales a terceira era directa e a cuarta era unha superdirecta.

O W07 tiña un chasis en caixa contemporáneo  suspendido por béstas semielípticas nos eixes das vigas dianteiras e traseiras. As dimensións variarían segundo a carrozaría, pero o chasis tiña unha distancia entre eixes de  e unha vía dianteira igual á vía traseira de . 

 Serie II - W150 (1938-1943) 

O 770 revisouse substancialmente en 1938, resultando na nova designación interna de W150. O novo chasis fíxose con tubos de sección oval e foi suspendido dos resortes helicoidais ao redor, cunha suspensión independente na parte dianteira e un eixo de Dion na parte traseira. Montáronse freos hidráulicos, en comparación coa mecánica servoasistida dos freos da serie anterior.

O motor tiña a mesma arquitectura básica que o W07, pero axustouse para producir  a 3000 rpm sen sobrealimentación e  a 3200 rpm con. A transmisión agora tiña cinco relacións cara a adiante cunha cuarta marcha directa e unha quinta de superdirecta.  A velocidade máxima roldaba os 170 km/h. Estaba dispoñible un modelo dobre sobrealimentado , capaz de alcanzar unha velocidade máxima de 190 km/h. Fixéronse un total de cinco.

En 1938, entendíase que o enorme W150 era o coche de pasaxeiros alemán máis caro vendido ata ese momento, , aínda que non aparecía en ningunha lista de prezos: o prezo publicouse simplemente como auf Anfrage ("previa solicitude"). Fabricáronse 88 coches da serie W150 antes de que rematase a produción de chasis en 1943. Os últimos coches foron entregados en marzo de 1944.

Algúns coches deste modelo foron ofrecidos por Hitler como agasallo aos seus aliados, a saber: o mariscal Ion Antonescu de  Romanía, Benito Mussolini de Italia, Francisco Franco de  España, o mariscal Carl Gustaf Emil Mannerheim de Finlandia e Emil Hácha do  protectorado de Bohemia. Samohýl Ladislav, Vacek Zdeněk,  Fenomén Mercedes-Benz & Čechy, Morava a Slezsko , Editorial Grada, 2015, p. 34  O coche do mariscal Antonescu, por exemplo, era a proba de balas.Corneliu Leu, The Novel of a Great Day, "Realitatea" Publishers Ltd, 2005, p. 130.

 770 sobreviventes 
 thumb | right | Mercedes-Benz 770 (W07) "Grosser" cabriolet de 1932, anteriormente propiedade do ex-emperador Wilhelm II.
 thumb | right | Mercedes-Benz 770 (W07) limusina de 1935 usado polo emperador Hirohito.
 thumb | Mercedes-Benz 770 (W150) de 1940 usado por Hitler no Canadian War Museum.

O Canadian War Museum de Ottawa exhibe un dos sete coches usados ​​por Hitler. Moi modificado cunha gran blindaxe, incluído o vidro de 40 mm en todo o perimetro e unha placa blindada de aceiro de 18 mm en toda a obra metálica que rodea o habitáculo principal, máis unha placa adicional elevable entre o condutor e o habitáculo traseiro: pesa 4.100 kg. Esta versión especial coa designación interna W 150 II, construída entre 1940 e 1943, tamén estaba equipada con rodas de aceiro blindadas de 19" e pneumáticos antibalas de 20 cámaras. As defensas estaban feitas de metal lixeiro para reducir o peso; por razóns de durabilidade dos pneumáticos, o fabricante recomendou unha velocidade máxima de 80 km/h. Outras modificacións permitiron o almacenamento seguro de tres metralladoras. A carrozaría tamén tiña ventilacións adicionais nos lados e na parte superior do capó, bisagras xemelgas nas portas laterais e outras catro aberturas de aire no compartimento principal. En preparación da caída de Berchtesgaden en abril de 1945, as tropas RSD e as SS cargaron o coche nun vagón de ferrocarril. Foi atopado en maio de 1945 por tropas do Exército dos Estados Unidos da  20ª División Blindada en  Laufen. Atopado avariado, un mecánico holandés liberado dos traballos forzados fixo funcionar o coche, avisando ás tropas de que era o coche oficial de Hermann Goering. Repintado coa cor verde do exército dos Estados Unidos cunha estrela aplicada a cada lado, serviu como coche do persoal de alto de rango durante a ocupación de Alemaña na posguerra. Enviado aos Estados Unidos a finais de 1945, percorreu o país como parte da campaña para a venda de bonos de guerra, exhibido e sinalado como o coche persoal de Goering. Logo de quedar almacenado, en outubro de 1956 participou nunha poxa de excedentes do exército dos Estados Unidos en Aberdeen Proving Ground, e vendeuse a un empresario de Montreal por 2.750 dólares. Enviado para a súa restauración a Rumble Motors en Toronto, creouse un libro de investigación para restaurar o coche, xa que Goering o tivera durante a guerra, por un custo de 5.000 dólares canadenses, ademais de deixar o vidro danado polas balas no seu lugar. En 1970, como parte dunha liquidación de impostos, o coche agasallouse ao Museo da Guerra do Canadá, exhibíndose de novo alí como o coche de Goering. En 1980, o investigador do museo Ludwig Kosha, nado en Alemaña, iniciou unha investigación detallada sobre o coche, coa axuda de Mercedes-Benz, a embaixada de Alemaña occidental no Canadá e o servizo exterior alemán. Xunto cos rexistros de chasis, motor, pintura e modificacións, e o descubrimento de parte da súa matrícula orixinal 1AV148697, confirmouse como un dos coches de Hitler, entregado á Chancelaría do Reich, Berlín o 8 de xullo de 1940. 

O 770K propiedade orixinal do  Mariscal Barón  Gustav Mannerheim vendeuse a un coleccionista estadounidense logo da segunda guerra mundial. Apareceu na película de 1951 The Desert Fox: The Story of Rommel como o coche de desfile de Hitler. En 1973, o 770K de Mannerheim, erroneamente, pensouse que fora a limusina de desfile de Adolf Hitler, vendeuse en poxa por 153.000 dólares, que era a  maior cantidade de cartos que se pagaron por un coche en poxa nese momento. Isto bateu o prezo récord anterior dun coche antigo, que fora de 90.000 dólares para o Duesenberg de Greta Garbo no outono de 1972. Vendeuse a un empresario de Lancaster, Pensilvania, que quería o coche para un parque chamado Dutch Wonderland. Desde 1984, o coche de Mannerheim é de propiedade privada. 

Outros 770 vendéronse na mesma poxa de 1973, por 93.000 dólares. O mellor ofertante foi Billy C. Tanner, un desenvolvedor de Alabama e director de campaña para a campaña de George Wallace nas eleccións presidenciais de 1964 nos Estados Unidos. Non obstante, non puido asegurar o financiamento para completar a transacción e posteriormente vendeu a súa opción a un fabricante de casas móbiles.

En novembro de 2009, un dos 770K de Hitler mercouse supostamente por varios millóns de euros por un multimillonario ruso anónimo. 

Na revista norueguesa Mercedes-Benz Club de xuño de 2010 aparece un artigo sobre un 770 Offener Tourenwagen (W150). Levado a Noruega en 1941 polo xeneral Nikolaus von Falkenhorst, despois da segunda guerra mundial utilizouno o rei de Noruega. Máis tarde vendeuse a un comprador nos Estados Unidos. O coche gañou o premio ao mellor coche sen restaurar de antes da guerra no Pebble Beach Concours d'Elegance en 2003. 

Outros dous 770 leváronse a Noruega durante a guerra, un para Josef Terboven e o outro para Vidkun Quisling. A revista Norsk Motorveteran contaba nun pequeno artigo sobre un dos coches, no que se afirmaba que estaba á venda ao público, pero ao parecer ninguén quería mercalo a pesar do baixo prezo de 50 KR. Finalmente foi despezado, e todo o que queda agora do coche é parte dos cristais antibalas. O outro coche, un cabriolet de 1939, foi a Checoslovaquia, onde se usou como transporte VIP para funcións de estado. En 1948 os comunistas tomaron o relevo e en 1952 enviárono ao carroceiro Vysoké Myto e recibiu unha nova carrozaría e interior para eliminar calquera das súas orixes "imperialistas" e, como tal, non ten indicadores externos da súa fabricación orixinal. Este coche está exposto no Museo Técnico Nacional de Praga. 

Hai un Mercedes-Benz 770 Grosser de 1938 no Museo do Caramulo en Portugal. Este coche está blindado e foi encargado pola PVDE, a policía secreta interna portuguesa, despois do intento de bomba de 1937 contra o ditador portugués António de Oliveira Salazar.

Un 770K negro de 1938, exhibido no  Technisches Museum en  Sinsheim, Alemaña, supostamente era propiedade da oficina do goberno central alemán e utilizado por Adolf Hitler durante os desfiles. O coche estaba equipado cunha blindaxe de chan a proba de minas, ademais de cristais e carrozaría blindada. Non obstante, como coche de desfile convertible, a protección dos ocupantes era limitada.

Hai un 770K de 1939 exposto no Southward Car Museum en Paraparaumu en Nova Zelandia. Crese que foi pensado como un agasallo para Eduardo VIII despois da invasión alemá de Gran Bretaña.

Un 770K Cabriolet B de 1939 fixo polo menos unha aparición no Concours d'Elegance de Pebble Beach en California. Este coche é un convertible de 2 portas e 5 pasaxeiros, polo que é particularmente infrecuente xa que a maioría dos coches W150 construíronse como limusinas de teito duro ou limusinas convertibles. Está rematado en vermello escuro cun interior de coiro marrón.1939 Mercedes-Benz 770K Cabriolet B. www.conceptcarz.com.

A Garda Real ten un 770 no Palacio Real do Pardo de Madrid, utilizado por Francisco Franco.

Un 770k que foi propiedade do rei Abdullah I de Xordania expóñese no Royal Automobile Museum en Amán.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía
 KLARA, Robert.  The Devil's Mercedes: The Bizarre and Disturbing Adventures of Hitler's Limousine in America. 1 ed. Nova York.: Thomas Dunne Books, 2017. ISBN 978-1-25-006972-6.

Ligazóns externas
 Daimler Global Media site

Categoría:Modelos de Mercedes-Benz