Venus Capitolina

Venus Capitolina é unha tipoloxía de estatuas de Venus. Especificamente, é unha variante da Venus Púdica, que, entre outras, inclúe a Venus de Médici, e da cal existen varios exemplares. A Venus Capitolina e as súas variantes caracterízanse pola posición dos brazos da estatua: en pé, despois do baño, Venus comeza a cubrir os seos coa man dereita e a rexión xenital coa esquerda.
 Principal exemplar 
A Venus Capitolina é unha estatua de mármore branco un pouco maior do que o tamaño natural, con 1,93 metros. É unha copia antonina dunha escultura grega tardía derivada de Praxíteles. Foi encontrada no Monte Viminal durante o pontificado do papa Clemente X nos xardíns da familia Stazi preto de San VitaleSegundo as memorias do anticuario Pietro Santi Bartoli citadas en Haskell and Penny 1981: 318.. O papa Bento XIV  comprouna en 1752 e cedeuna aos Museos Capitolinos, onde permanece até hoxe nun nicho propio — chamado "despacho de Venus" — no primeiro piso do Palazzo Nuovo no Monte Capitolino.

 Outros tipos 
A Afrodita de Menofanto atopouse no mosteiro Camaldulense de San Gregorio al Celio. Está asinada (en latín: "Apo tis en troadi afroditis minofantos epoiei") por Menofanto, un escultor grego, aparentemente no século I, do que non se sabe nada máis. Os cenobitas ocuparon a antiga igrexa e o antigo mosteiro de S. Gregorii en Clivo Scauri, fundado polo papa Gregorio Magno nas súas terras persoais nas ladeiras do Monte Celio, ao redor do 580. A escultura pasou finalmente a mans da familia Chigi. Johann Joachim Winckelmann describiu estas esculturas no seu "Geschichte der Kunst des Altertums" (vol. V, cap. II). 

Venus do Campo Iemini, outra escultura do mesmo modelo, foi descuberta na primavera de 1792 entre outras esculturas durante unha escavación dunha vila romana en Campo Iemini, preto de Torvaianica, no Lacio. A escavación foi dirixida polo comerciante de antigüidades romanas inglés Robert Fagan (1761-1816) baixo o patrocinio do Príncipe Augusto Federico, duque de Sussex, en colaboración con Sir Corbet Corbet do Museo Británico. No momento do descubrimento, moitos, especialmente os ingleses, considerárona superior a Venus Capitolina. Despois dunha restauración en Roma, a estatua foi enviada a Londres por barco e foi presentada polo príncipe Augusto ao seu irmán, o príncipe rexente, o vindeiro Xurxo V, quen a colocou en Carlton House. Despois da súa morte, cando a casa Carlton foi substituída por un grupo de casas, Guillerme IV (r. 1830–1837) doouna ao Museo  Británico.

Tamén se atopou unha versión de Venus Púdica nos baños de Adriano en Leptis Magna, escavada na década de 1920 e levada a Europa por Mussolini, que a presentou ao líder nazi Hermann Göring. A estatua decoraba a habitación do seu retiro campestre, preto de Berlín, "Carinhall". Finalmente foi devolto a Libia en 1999 e hoxe atópase no Museo Arqueolóxico Nacional de Trípoli. Outras variantes atópanse no Museo do Hermitage, en San Petersburgo, así como a Venus Tauride, que é moi semellante.

 Galería 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 



Categoría:Esculturas da arte grega clásica
Categoría:Copias romanas de esculturas gregas