Tony Gaze

Frederick Anthony Owen "Tony" Gaze,  OAM (3 de febreiro de 1920 - 29 de xullo de 2013) foi un piloto de caza australiano e piloto de carreiras. Voou coa Royal Air Force na segunda guerra mundial, foi un As da aviación acreditado con 12,5 vitorias confirmadas (11 e 3 compartidas) e despois gozou dunha exitosa andaina nas carreiras no Reino Unido, Europa e Australia. Foi o primeiro australiano en participar nun Gran Premio da Fórmula Un.

 Vida temperá 
Gaze naceu en Melbourne, Victoria, o 20 de febreiro de 1920, fillo de Irvine Gaze, membro do equipo do mar de Ross que se preparaban para a expedición de Ernest Shackleton.  Educouse na Geelong Grammar School, e cando se declarou a guerra en setembro de 1939 era estudante do Queens'College, Cambridge.

 Servizo militar 
 Primeiro éxito 
Gaze uniuse á RAF en 1940 e ao rematar o adestramento e con 122 horas de voo rexistrado foi destinado no escuadrón nº 610 da RAF en RAF Westhampnett en marzo de 1941, voando sobre a canle da Mancha en misións de caza. A primeira "morte" de Gaze produciuse o 26 de xuño cando derrubou un Messerschmitt Bf 109. O mes seguinte obtivo outras dúas vitorias, unha media e dúas probables. Por estas vitorias foi galardoado co primeiro das tres  DFC. O seu irmán, Pilot Officer Scott Gaze uniuse ao escuadrón nº 610 da RAF con el a principios de 1941, pero morreu en acción o 23 de marzo de 1941. En novembro de 1941 Gaze foi enviado a Nº 57 OTU como instrutor.

Comezou a súa segunda xira en xuño de 1942, co escuadrón nº 616 da RAF, voando a grande altitude  Spitfire Mk.IV. Durante a malograda batalla de Dieppe o 19 de agosto de 1942, recibiu o seu segundo DFC despois de destruír un caza inimigo. A finais de agosto de 1942 foi destinado ao mando do escuadrón nº 64 da RAF voando co novo  Spitfire IX.

 Retroceso e fuga despois de ser derrubado 
O 26 de setembro de 1942 Gaze pilotaba un á de Spitfires en apoio dun bombardeo en Morlaix. Un Escuadrón de Aguias, escuadrón nº 131 da RAF, espalláronse polos fortes ventos e perdeu 11 de 12 cazas. Gaze converteuse no chivo expiatorio do fracaso da misión e foi trasladado de novo ao escuadrón número 616 como comandante de voo. Máis tarde determinouse que a causa das altas perdas desa misión se debeuse á inexperiencia dos pilotos e ao clima adverso inesperado.

Despois dun descanso das operacións a principios de 1943, foi destinado de novo a un escuadrón operativo en agosto de 1943, escuadrón nº 66 da RAF en RAF Kenley. O 4 de setembro de 1943 sobre Le Tréport despois de derrubar un Focke Wulf 190 o propio Spitfire V de Gaze foi derrubado por Heinz-Gerhard Vogt de II./GG 26 (a súa 14ª reclamación dunhas eventuais 48). Gaze estrelouse a 32 km. de Dieppe con feridas leves, evitou a captura e dirixiuse, coa axuda da Resistencia francesa, á neutral España.

 Volta a Gran Bretaña 
En febreiro de 1944 Gaze uniuse á Unidade de Desenvolvemento de Combate Aéreo (ADFU) na  Wittering, reincorporándose ao Escuadrón 610 no continente en xullo de 1944. Reclamou un avión Messerschmitt Me 262 abatido preto de Emmrich no Rin o 14 de febreiro de 1945 (un Me 262A-2 de I./KG 51 voado por Rudolf Hoffmann) (o primeiro australiano en lograr esta fazaña) e compartiu un Arado Ar 234 bombardeiro a reacción o 12 de abril de 1945.

A vitoria sobre o Me 262 resultou en que Gaze fose galardoado coa  Distinguished Flying Cross por terceira vez, un dos únicos 47 homes da segunda guerra mundial.

Despois dun mes co escuadrón nº 41 da RAF en abril, o 2 de maio de 1945 foi destinado como comandante de voo ao escuadrón número 616, converténdose nun dos primeiros australianos (despois de F/O JN McKay, RAAF)The Telegraph (Brisbane. QLD), Tuesday 22 de maio de 1945, page 2 para voar nun Gloster Meteor en combate durante as últimas etapas da guerra.

Durante a guerra tamén voou con algúns dos nomes máis famosos, incluído o comandante vento Douglas Bader, o mellor as aliado Johnnie Johnson (38 vitorias) como parte das Tangmere Wing e Paul Tibbets, piloto do "Enola Gay", bombardeiro B29 que lanzou a bomba atómica en Hiroshima.

 Piloto de carreiras 

En 1946, Gaze suxeriu ao  duque de Richmond e Gordon, máis coñecido como "Freddie March", que as estradas ao redor de RAF Westhampnett serían unha boa situación para unha pista de carreiras. Seguindo esta suxestión, March abriu o Circuíto de Goodwood en 1948. 

Gaze regresou a Australia despois da guerra e comezou a competir cun coche de carreiras  Alta que levou consigo. 

Pilotou un Alta Fórmula 2 en Europa para a tempada 1951, cambiando a un  HWM-Alta para a tempada seguinte, planeando volver a competir en F2.  Cando o órgano de goberno deportivo decidiu cambiar a normativa do Campionato Mundial de Fórmula Un á Fórmula 2, Os plans de Gaze tamén cambiaron. Participou nunha serie de probas de F1 fóra de campionato e, en xuño, viaxou ao Circuíto de Spa-Francorchamps para o  Grote Prijs van Belgie. Despois de cualificar o HWM-Alta 16º, correndo mellorou un posto, acadando o 15º posto. Ao competir en Spa, Gaze converteuse no primeiro australiano en disputar unha carreira de motor do Campionato Mundial. Seguiron as aparicións no Gran Premio do Reino Unido de 1952 e o Gran Premio de Alemaña de 1952 e non conseguiu clasificarse para o Gran Premio de Italia de 1952.

O ano seguinte, foi membro do primeiro equipo australiano en disputar o  Rallye Monte Carlo nun  Holden FX con Lex Davison e Stan Jones. Nun punto, o trío estaba entre os dez primeiros, pero rematou o evento no 64º posto.  Tamén nesa tempada correu nun Aston Martin DB3 en eventos de coches deportivos en Europa,  e sobreviviu a un accidente no  Grande Prémio de Portugal, cando o seu coche bateu contra unha árbore tras unha colisión cun Ferrari. Saíu despedido cando o Aston envorcou e estalou en chamas. Os espectadores levaron a Gaze a unha zona segura e só sufriu cortes e contusións. 

En 1954 e 1955, Gaze competiu co ex -  Ferrari 500 F2 de Ascari en probas fora do campionato en Europa, Australia e Nova Zelandia.   Ao regresar a Inglaterra, creou o Kangaroo Stable, o primeiro equipo internacional de carreiras australiano. Un membro do equipo era un novo Jack Brabham. Correron nun Aston Martin DB3S.  Non obstante, moitas carreiras canceláronse despois da traxedia de Le Mans en 1955, e o Stable disolveuse ao final da tempada. Gaze continuou correndo por outra tempada.

Rexistro de carreiras

Traxectoriaprofesional

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1954 Lady Wigram Trophy   2º  HWM-Alta  Gran Premio de Nova Zelandia 3º  HWM-Alta 1955 Les 12 Heures d’Hyères 2º Kangaroo Stable Aston Martin DB3S  Gran Premio de Nova Zelandia 3º  Ferrari 500/625 1956 Dunedin Road Race   1º  Ferrari 500/750S  Moomba TT   1º FAO Gaze HWM-Jaguar  Gran Premio de Nova Zelandia de 1956 2º  Ferrari 500/750S Lady Wigram Trophy   2º  Ferrari 500/750S  Southland Road Race   2º  Ferrari 500/750S  Ardmore Grand Prix   3º  HWM-Jaguar  Argus Cup   3º  HWM-Jaguar

Resultados completos na Fórmula 1
(Chave) (carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 Pos. Puntos  Tony Gaze HWM Alta 4 en liña SUI 500 BEL FRA GBR ALE NED ITA NC 0

Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1956  Automobiles Frazer Nash Ltd.   Dickie Stoop Frazer Nash Sebring S2.0 101Ret.(Accidente)

Resultados completos nas 12 Horas de Reims
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1954  H. W. Motors  Graham Whitehead HWM-Jaguar  206 7º 7º

Resultados completos nas 12 Horas de Hyères
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953   Graham Whitehead Aston Martin DB3 Ret 1954  H.W. Motors  George Abecassis HWM-Jaguar DISQ(Disqualified) 1955  Kangaroo Stable  David McKay Aston Martin DB3S S+2.0 220 2º 2º

Resultados completos nas 12 Horas de Pescara
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953  Thomas Meyer  Tom Meyer Aston Martin DB3 S+2.0  ?º 3º

Resultados completos no Rallye de Monte Carlo
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche	 Pos. 1953   Lex Davison Stan Jones Holden FX 64th

 Planadores 
Despois dunha conversa co  Prince Bira, que era un ávido competidor de planadores, Gaze probou sorte neste deporte. Converteuse nun membro activo do club Bristol e Gloucestershire de planadores, en Nympsfield e pasou a representar a Australia no Campionato Mundial de planadores de 1960, que se celebrou no  Campo de aviación Butzweiler, preto de  Köln. 

 Vida persoal 
Tony Gaze casou dúas veces, con Kay Wakefield que morreu en 1976 e a piloto de coches de carreiras Diana Davison falecida en 2012. Davison era a viúva de Lex Davison. Gaze tamén foi bisavó da terceira xeración dos pilotos de carreiras Davison,  Alex,  Will e James.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía

Outros artigos

Ligazóns externas

 Website about Tony Gaze 

Categoría:Nados en 1920
Categoría:Finados en 2013
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Australia
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Hersham and Walton Motors
Categoría:Pilotos das 12 Horas de Reims
Categoría:Nados en Melbourne