Alfonso Alcaraz

Alfonso Alcaraz del Río, nado en Ourense o 23 de setembro de 1922 e finado na mesma cidade o 26 de decembro de 1957, foi un poeta galego.

 Traxectoria 
Fillo de Miguel Alcaraz Sogorb e María del Río Adánez, criouse no seo dunha familia fondamente católica e de tradición carlista na praza do profesor Manuel Sueiro (entón de Topete). Educado no Colexio Sueiro e no seminario de Ourense, non rematou os estudos por mor da Guerra Civil. Entón, Alcaraz fuxiu da súa cidade natal e falseou os seus datos para poder participar na contenda, onde xa loitaba un dos seus irmáns máis vellos. 

Logo da Guerra Civil, comezou a participar en iniciativas culturais locais ligadas á Acción Católica. Así publicou os seus primeiros poemas en "Pregón de los Jóvenes de Acción Católica", un suplemento quincenal publicado polo xornal La Región, e no boletín mensual Auria, da Juventud Católica. Xunto con outros escritores de Ourense formou o grupo literario Azor canda a José Luis Varela, o xornalista Segundo Alvarado, Segundo Fernández Covelo e Pura Vázquez, coa que mantivo unha relación sentimental. Como parte deste grupo, en 1945 participou na fundación da revista Posío na que actuou como redactor xefe. Nesta publicación, en plena posguerra, colaboraron autores como Otero Pedrayo, Bouza Brey e Vicente Risco, aínda que só se mantivo un ano. Tamén participou no espazo de poesía "Musa al Noroeste" de Radio Ourense no que recitaba e comentaba poemas de autores galegos clásicos como Ramón Cabanillas ou Curros Enríquez, xunto cos seus propios versos e os dos seus compañeiros de Azor. 

Funcionario do Instituto Nacional de Previsión viviu dende finais da década de 1940 na Coruña. Alí axudou a Ramón González-Alegre na creación de Alba, outro título clave na reactivación da poesía galega na posguerra. A partir de 1952, comezou a traducir a verso o Libro dos Salmos, o Libro de Xob e o Cantar dos Cantares. Tamén escribiu o capítulo sobre Luis Santamaría da obra Poesía Gallega Contemporánea coordinada por González-Alegre en 1954. Naquela altura, nun artigo publicado no xornal La Noche é citado como un dos poetas galegos máis importantes do momento xunto con Díaz Castro, Luis Pimentel, Luz Pozo, Antón Tovar e Pura Vázquez. Ademais, Alcaraz conseguiu dous accésits nos Xogos Florais Hispanoamericanos da Coruña por "Camino de España" e "Hombre de Dios" e, en 1956, outro nos Xogos Florais de Ourense por un poema sobre a cidade: "Sueño y amor de ciudad". Escrito en lingua galega consérvase unicamente "A estrela derradeira".

Faleceu en Ourense o 26 de decembro de 1957 debido a complicacións hepáticas.

 Obras 
A obra de Alfonso Alcaraz está marcada polas súas profundas conviccións relixiosas, como mostra que comezase a tradución en verso dos Salmos, o Libro de Xob e o Cantar dos Cantares logo duns exercicios espirituais. Pero tamén estaba influído, en opinión de José Luis Varela por Bécquer e pola obra de Gerardo Diego, Rafael Alberti, Federico García Lorca, Antonio Machado, Guillén e Vicente Aleixandre, coas que estaba moi familiarizado. A súa prematura morte impediu a publicación das súas obras en vida. Os centos de follas escritas foron organizados polo seu testamenteiro literario, Segundo Fernández Covelo, e José Luis Varela, que conseguiron o apoio do Concello de Ourense, da Deputación e de Caixa Ourense para publicar en 1962 unha breve recompilación baixo o título "Mi vida está callada". En 1997, polo corenta aniversario da súa morte, Caixa Ourense editou unha Antoloxía Poética en dous tomos incluíndo as súas traducións dos Salmos, o Libro de Xob e o Cantar dos Cantares.

 Obras en castelán: 
 1954, "Luis Santamaría: Su obra literaria. Caracteres de la línea poética en Luis Santamaría" en Poesía Gallega Contemporánea. Ensayo sobre literatura gallega. Pontevedra: Colección Huguin.
 1962, Mi vida está callada. Ourense: Hodire.
 1997, Antología Poética. Ourense: Caixa Ourense.
 Recoñecementos 

En 1979 o Concello de Ourense nomeou unha praza na súa honra co nome de "Poeta Alfonso Alcaraz".

 Vida persoal 

Casou en 1950 con Sara Rey Rodríguez e foi pai de tres fillas. Un dos seus netos é o tenista de mesa paralímpico Alberto Seoane Alcaraz. 

 Notas 

Categoría:Escritores de Galicia en lingua castelá
Categoría:Escritores de Galicia en lingua galega
Categoría:Nados en 1922
Categoría:Nados en Ourense
Categoría:Finados en 1957
Categoría:Personalidades de Galicia sen imaxes