Barbara Crawford Johnson

Barbara Crawford Johnson, nada en Sandoval (Illinois) en 1925  e finada en 2005, foi unha enxeñeira aeronáutica americana. Formou parte do equipo de enxeñaría da NASA  que participou na chegada á Lúa. Dirixiu importantes estudos sobre dinámica de voo, deseño de mísiles, túneles de vento, análise de rendemento e  aerodinámica. En 1968, foi nomeada xerente encargada de supervisar os requisitos da misión e a avaliación no Proxecto Apollo.

 Traxectoria 
A Barbara, coñecida como " Bobbie", fascináballe voar e inspirábase en mulleres como Amelia  Earhart. Era coñecida por pasar o tempo vendo engalar e aterrar avións e por entrevistar aos pilotos sobre como pilotar avións. 

Barbara matriculouse na Universidade de  Illinois en 1943 grazas ás bolsas e á baixa matrícula estatal. Naquela época, a universidade aínda non ofrecía titulacións de enxeñería aeronáutica, polo que  Barbara comezou con enxeñería xeral para obter unha sólida comprensión técnica e unha formación en todas as disciplinas de enxeñería xeral. No seu tempo libre mentres estaba na universidade,  Barbara participaba na base das Forzas Aéreas en  Rantoul,  Illinois, e acabou aprendendo a voar pola súa conta.

En 1946, en só tres anos,  Barbara  Crawford Johnson converteuse na primeira muller en obter unha licenciatura en enxeñería pola Universidade de  Illinois. Inmediatamente tivo tres ofertas de traballo diferentes: quedar a ensinar na Universidade mentres realizaba un traballo de posgrao, trasladarse ao Leste e construír pontes, ou aceptar un traballo en  North  American  Aviation en  California (que máis tarde se convertería na División Espacial de  Rockwell  International).
miniatura|Barbara Crawford Johnson fala con compañeiros na súa oficina, ao redor de 1970-1974.

 Carreira 
Co seu amor pola aviación,  Barbara elixiu o traballo de  North  American  Aviation e traballou na industria aeroespacial durante trinta e seis anos. 

 Proxectos 

 O mísil  Navaho: O deseño da entrada  supersónica para un  ramjet foi o que levou a  Barbara ao programa  Navaho. Utilizou o método de  Talman resolvendo ecuacións diferenciais e trazando gráficos seguindo liñas de presión e demais.  Barbara cre que foi neste programa onde calculou a primeira traxectoria de impulso que ninguén no país calculara a man. Aínda que  Barbara empezou a traballar na segunda fase do proxecto, o mísil de cruceiro cun número de 2,75  mach, a evolución levouna a supervisar todo o rendemento  aerodinámico.
 O mísil aire-terra  Hound  Dog:  Barbara lembra quince ou vinte combinacións diferentes de configuracións para o mísil estratéxico aire-terra caseta  off que recibiu o nome da exitosa canción de Elvis Presley.
 O programa Apollo: Traballando nas traxectorias e o quecemento do aire,  Barbara traballou día e noite no Programa de Aterraxe Lunar Apolo. Traballou cos seus compañeiros Art Frank e  Elvin  Knotts, e colaborou intensamente con  Autonetics. Ela e o seu grupo iniciaron as órbitas elípticas, en lugar das circulares. Tivo moitas reunións de técnicas de voo, e preparación de operacións de fracasos ou dobres fracasos.
 Aterraxe na lúa:  Barbara cre que o seu equipo debería trazar un mapa da lúa para futuros exploradores, de modo que a lúa puidese ser utilizada como base, e como instalación de lanzamento.
 Skylab: O  Skylab foi un foguete espacial lanzado e operado pola NASA, e a única estación espacial que os Estados Unidos han operado en exclusiva.  Barbara traballou no módulo de servizo de mando.
 Apollo- Soiuz: En 1975, leste foi o primeiro voo espacial conxunto entre os Estados Unidos de América e a Unión Soviética no que se axustou un módulo de servizo de mando  Apollo coa nave soviética  Soiuz 19.  
 Transbordador espacial:  Barbara era responsable do sistema do transbordador e da análise das misións do proxecto  Orbiter. Traballou nas traxectorias, un traballo moi similar ao que realizou co Apolo. No transbordador espacial traballou co astronauta, e piloto do módulo de mando do Apollo 8, Fred Haise.

 Premios 
Durante a súa carreira excepcional, recibiu varios premios dentro do mundo de enxeñaría. 

 1974: Premio da Sociedade de Mulleres Enxeñeiras (SWE).
 1975: Premio ao Mérito dos Alumnos Distinguidos, Facultade de Enxeñería da Universidade de  Illinois.
 1976: Premio Dirk  Brouwer, Sociedade Americana de  Astronáutica.

Ademais, recibiu un  medallón da NASA para conmemorar a súa contribución á misión Apolo 11.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 

 Mulleres na NASA

Categoría:Programa Apollo
Categoría:Enxeñeiros dos Estados Unidos de América
Categoría:Enxeñeiros aeroespaciais
Categoría:Nados en 1925
Categoría:Persoal da NASA