Areté

miniatura|250px|Areté a través da batalla. (Troiano moribundo, no Templo de Afaia (hoxe na München Glyptothek)
miniatura|250px|Ulises na corte de Alcínoo (Ulisse alla corte di Alcinoo). 1815. Museo de Capodimonte

Areté (,  aretḗ "excelencia") é un dos conceptos cruciais da Antiga Grecia.ἀρετή, Liddell & Scott Na súa forma máis xeral, para algúns sofistas a areté é a «excelencia» ou prominencia no cultivo da elocuencia; a raíz etimolóxica do termo é a mesma que a de (aristós, 'mellor'),  o cumprimento acabado do propósito ou función.

Segundo Hippias de Elide, o obxectivo do ensino era acadar a areté, o que significa adestrar para pensar, falar e actuar con éxito. A excelencia política ("cidadá") dos gregos consistiu no cultivo de tres virtudes específicas: andreía (coraxe), sofrosina (moderación ou equilibrio) e dicaiosina (xustiza): estas virtudes formaban un cidadán relevante, útil e perfecto. A estas virtudes Platón engadiu entón unha cuarta, Prudencia, que deu orixe ás chamadas Virtudes Cardinais : a prudencia, a forza e a temperanza corresponderían ás tres partes da alma e a harmonía entre elas xeraría a cuarta, a Xustiza. En certo xeito, a areté grega sería equivalente á virtus, dignidade, honor ou virilidade do ben romano.

Na Grecia antiga, podíase falar da arete dun soldado, un touro ou un barco, aínda que o seu uso para obxectos inanimados é raro. Non obstante, desde a Idade Arcaica estivo ligado especialmente á posesión de virtudes, especialmente a valentía e habilidade no combate.

Para os primeiros guerreiros gregos de hai máis de tres mil anos, o único xeito de chegar ao arete era a través de fazañas na batalla. O exemplo clásico é Aquiles, que prefire morrer en combate antes que calquera outra forma de vida. Os gregos tiñan moito medo do destino. O destino podería impedir inmediatamente que chegasen ao areté. Por exemplo, un accidente, nacer cego ou nacer muller imposibilitaba acadar fazañas na batalla. O arete tamén está relacionado coa astucia nas obras de Hesíodo e Homero; cando na Ilíada, Agamenón eloxia a Penélope, faino atendendo á súa cooperación cos propósitos de Ulises.

Cara á época clásica —sobre todos os séculos V e século IV a.C.— o significado de areté aproximouse ao que hoxe se considera «virtude», fundamentalmente a través da obra de Aristóteles, en xeral, incluíndo trazos como a μεγαλοψυχια (megalopsyjía, 'magnanimidade'), a σοφροσυνη (sofrosyne, 'temperanza') ou a δικαιοσυνη (dikaiosyne, 'xustiza').Sobre o seu significado no século V a. C., cf. V. Ehrenberg, From Solon to Socrates: Greek History and Civilization, Routledge (1973), pp. 338 e ss.

A adquisición da areté era o eixo da educación (παιδεία, paideía) do mozo grego para converterse nun home cidadán, seguindo o ideal exposto por Isócrates. Pegadas da concepción máis restrinxida da era arcaica pódense ver na énfase posta na disciplina e dominio do corpo mediante a ximnasia, unha das actividades principais, e a loita, pero unha formación acabada incluía tamén as artes da oratoria, a música e —eventualmente— a  filosofía.

Na mitoloxía

Areté era ocasionalmente personificada como unha deusa. Na xenealoxía de Mnáseas, foi descrita como irmá de Homonoia) e Ctesios, filla de Praxidike, a Xustiza, co seu irmán Zeus Sóter. Areté e Homonoia eran coñecidas como Praxidikai, as executoras da Xustiza. Areté como deusa aparece no mito de Heracles e ofrécelle a el a opción de seguir unha vida atribulada, pero gloriosa, en canto que o seu oposto, Kakia, lle ofrecía pracer e riqueza. Hércules escolle entón aceptar a oferta de Areté.

 Notas 

Referencias

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 O apartado "Idade Antiga" do artigo "Ética".
 Ligazóns externas 
 PLUTARCO: Moralia, VI, 30: Se a virtude se pode ensinar (Ει διδακτόν η αρετή - An virtus doceri possit).
 Tradución inglesa corrixida e editada por William W. Goodwin, e publicada en 1874: texto no sitio do Proxecto Perseus; na parte superior dereita áchanse os rótulos activos focus (para cambiar á tradución inglesa de W. C. Helmbold, de 1939, e ao texto grego fixado por Gregorius N. Bernardakis en 1891) e loade (para cotexar as dúas traducións e para obter o texto bilingüe).
 PLUTARCO: Moralia, VI, 31: Sobre a virtude moral (Περί ηθικής αρετής - De virtute morali).
 Tradución inglesa corrixida e editada por William W. Goodwin, e publicada en 1874: texto no Proxecto Perseus; na parte superior dereita áchanse os rótulos activos focus (para cambiar á tradución inglesa de W. C. Helmbold, de 1939, e ao texto grego fixado por Gregorius N. Bernardakis en 1891) e loade (para cotexar as dúas traducións e para obter o texto bilingüe).
 William W. Goodwin (William Watson Goodwin, 1831 - 1912): clasicista estadounidense, profesor de grego da Universidade de Harvard.
 Gregorius N. Bernardakis (Gregorios N. Bernardakis: Γρηγόριος Ν. Βερναρδάκης; translit.: Grigorios N. Vernardakis; neolatín: Gregorius N. Bernardakis; 1848 - 1925): filólogo e paleógrafo grego.

Categoría:Conceptos filosóficos
Categoría:Deusas gregas
Categoría:Virtudes
Categoría:Filosofía da Grecia Antiga