Duncan Hamilton

James Duncan Hamilton, nado en Cork o 30 de abril de 1920 e finado en Sherborne (Dorset, Inglaterra) o 13 de maio de 1994 ,  foi un piloto de carreiras irlandés. Era famoso pola súa personalidade colorida e extravertida, que a miúdo ensombrecía o seu auténtico talento. Despois de loitar e sobrevivir á segunda guerra mundial, dedicouse ao automobilismo. Aínda que experto en monoprazas, foi cos coches deportivos onde máis éxito obtivo, gañando as 24 Horas de Le Mans de 1953, dous eventos da Coupe de París e as 12 heures internationals Reims de 1956. Retirouse en 1958 e dirixiu un garaxe en Bagshot, Surrey durante moitos anos. Morreu de cancro de pulmón en 1994.

 Traxectoria 
Nado no condado de Cork, Hamilton foi criado nunha relativa escuridade. Antes do seu 20 aniversario, Europa xa estaba envolta na segunda guerra mundial. Como resultado, pasaría os anos de guerra formando parte do Fleet Air Arm voando  Lysanders. Despois de rematar a guerra, abriu un garaxe. Durante os anos transcorridos entre a guerra e o comezo dos anos 50, Duncan comezou a correr en eventos locais. Curtíuse en pre-guerras con coches como o MG R-type e o Bugatti Type 35 B. Despois de competir cun Maserati 6CM en 1948, Duncan debutou nunha carreira de Gran Premio cun coche Talbot-Lago. 

 Andaina na Fórmula Un 

Participou en cinco Grandes Premios do Campionato Mundial e 18 carreiras fóra do Campionato de Fórmula Un. Os seus mellores resultados nas probas fóra do Campionato foron o cuarto posto no Gran Premio de Zandvoort de 1948 cun Maserati 6CM, terceiro no Trofeo Richmond de 1951 ([[[Racing Racing English | ERA]] Tipo B), segundo no  1951 BRDC International Trophy ([[[Talbot-Lago]] T26C), terceiro no Trofeo Richmond de 1952 (Talbot-Lago T26C) e cuarto no Internationales ADAC Eifelrennen de 1952 (HWM-Alta).

Ese cuarto posto en Zandvoort, demostrou que se atopaba como en casa no nivel superior das carreiras de Gran Premio, especialmente porque este foi o seu debut neste nivel. Despois dese impresionante debut, as cousas pronto se volveron malas para Hamilton, na súa última carreira de 1948, o  Gran Premio Internacional de RAC, o primeiro Gran Premio de Gran Bretaña oficial posterior á segunda guerra mundial, retirouse por problemas de presión de aceite.

Ao longo da tempada de Grandes Premios de 1949, só sufriu unha retirada, pero non rematou máis alo da novena praza, que conseguiu dúas veces, ambas as dúas veces en  Goodwood. A tempada seguinte, competiu en menos carreiras de Gran Premio, mentres que ampliou a súa experiencia nas carreiras de autos deportivos. Gañou o Wakefield Trophy, unha carreira de Fórmula Libre menor, disputada en Curragh na República de Irlanda. Hamilton actuou moi ben ante a multitude irlandesa. 

Sobre mollado, Hamilton tiña poucos rivais. No seu Talbot-Lago, eclipsou incluso a Juan Manuel Fangio na carreira BRDC International Trophy en  Silverstone en 1951, cando quedou segundo detrás de Reg Parnell, pero moi por diante de Fangio, que gañou o Campionato do Mundo esa tempada.  

 24 Horas de Le Mans 

Foi coñecido sobre todo polo seu éxito na carreira de resistencia das 24 Horas de Le Mans, na que participou en nove ocasións, o máis famoso en colaboración con Tony Rolt. A parella terminou cuarta no seu primeiro intento na carreira de 1950 e sextos en 1951, as dúas veces nun Nash-Healey cupé. O seu Jaguar C-Type non rematou en  1952, pero regresaron cun C-Type para gañar en  1953. Foron segundos cun Jaguar D-Type en  1954, perdendo contra un Ferrari con motor V12 moito maior e pola marxe máis estreita dos últimos anos. Chegaron a dous quilómetros da vitoria, Hamilton dirixindo unha tempestuosa carreira na fase final para reducir á metade a vantaxe do Ferrari de José Froilán González e Maurice Trintignant, xa que a pista estaba inundada. despois dunhas grandes chuvias. Cando a pista comezou a secarse, o Ferrari aguantou e logrou a vitoria por un estreito marxe. Non conseguiu rematar en  1955. Para  1956 Hamilton asociouse a Alfonso de Portago nun Ferrari pero de novo non rematou. En  1957 volveu a un Jaguar D-Type: como parella do piloto americano Masten Gregory quedou sexto. A súa última aparición en Le Mans foi en  1958, cando o tipo D que compartiu con Ivor Bueb non puido rematar. 

Hamilton tamén gañou a carreira das 12 horas de Reims de 1956 cu Jaguar D-Type e co copiloto Ivor Bueb. A pesar da vitoria, a fábrica retirouno da súa lista de Le Mans de 1956 por acelerar e pasar o coche do compañeiro de equipo Paul Frère en Rheims cando Lofty England ordenara a todo o equipo diminuír a velocidade, de aí o seu cambio a Ferrari ese ano. En 1957 Jaguar non entrou en Le Mans, os coches e o equipo foran destruídos por un incendio na fábrica, e Hamilton utilizou o seu tipo D. privado. 

 Chamada ao bar 

Hamilton gañou a famosa proba en 1953 nun Jaguar C-Type compartido con Tony Rolt. Inicialmente, a parella fora descualificada por practicar nun Jaguar que tiña o mesmo número de carreira que outro no circuíto ao mesmo tempo, pero foron readmitidos. O relato de Hamilton converteuse nunha lenda das carreiras de motor: cando o director do equipo Jaguar Lofty England persuadiu aos organizadores para que os deixasen correr, ambos os pilotos xa estaban bébedos nun bar próximo. England dixo: "Por suposto, nunca os deixaría correr borrachos. Xa tiña bastantes problemas cando estaban sobrios!"

Cando a carreira estaba en marcha, o equipo intentou que se lle pasara o a borracheira a Hamilton dándolle café durante as paradas en boxes, pero rexeitouno, dicindo que facía que lle tremesen as mans, en vez diso déronlle augardente. O alcol debeu axudalo cando golpeou a un paxaro a 130 km / h e rompeu o nariz. A pesar das estrambóticas circunstancias, o dúo gañou a carreira e rexistrou a primeira velocidade media de 166 km/h en Le Mans, un ritmo récord. 

Tanto England como Rolt negaron que estivesen bébedos.

 A lenda 

É considerado un dos pilotos míticos da historia do automobilismo, un dos pilotos que forxaron a lenda do deporte do motor, a súa personalidade, anécdotas e logros son historia. 

Nunha ocasión, en 1947, transportaba o seu MG R tipe aos Brighton Speed ​​Trials, cando baixaba por un outeiro preto de Guildford, viu polo espello retrovisor "o espléndido radiador de panal dun Bugatti", polo que baixou a velocidade e retrocedeu lixeiramente para deixalo pasar, o de detrás tamén freou, polo que Duncan continuou o seu camiño, baixando o outeiro, ata que se decatou de que o coche se lle viña encima decatándose de que non había ninguén ao volante: "Decateime da terrible verdade: era o meu propio coche, que aumentaba a velocidade". Hamilton esquecera que remolcaba o Bugatti e a historia remata cun farol partido en dous.

Tony Rolt contou: "Preguntáronme quen me gustaría como copiloto e dixen que Duncan, me dixeron: "Duncan, debes estar tolo!" pero uniuse a min no equipo en 1952 e sempre pilotamos xuntos en carreiras de longa distancia".

Unha semana despois da vitoria de Le Mans de 1953, Hamilton dirixiuse a Porto para prepararse para o Gran Premio de Portugal. Celebrado no Circuíto da Boavista, dirixíase á primeira curva da carreira cando estrelou o seu Jaguar contra unha torre eléctrica. O Jaguar envorcou, tirándoo do coche contra nunha árbore. Estivo alí colgado aproximadamente un minuto antes de caer á beira do circuíto. Apenas consciente, moveu as pernas cando pasaba un Ferrari a toda velocidade, tivo o tempo suficiente para encoller as pernas antes de que un Ferrari pasáralle por riba. Pasou tan preto que arrincoulle a bota esquerda. Foi levado ao hospital para unha operación de emerxencia, a lenda di que as instalacións médicas non tiñan anestésia, polo que hipnotizárono facendo que mirase o fume dun cigarro, que planeaba sobre a súa cavidade torácica aberta. O que si é certo é que o accidente cortou a subministración eléctrica de Porto durante varias horas.

 Retirada 

Hamilton sufriu graves feridas durante as 24 horas de Le Mans de 1958, mentres disputaba o liderado no seu Jaguar D-Type, e logo quedou esnaquizado pola morte do seu amigo Mike Hawthorn a principios de 1959. Esa traxedia finalmente o provocou que colgara o casco e as luvas de carreira en 1959 e concentrouse no seu negocio de garaxes en Bagshot. O seu amor e paixón polos mellores automóbiles clásicos levou a Hamilton a fundar a súa propia empresa en 1948. Dende entón, Duncan Hamilton & Co Limited converteuse nunha empresa internacionalmente recoñecida por ser unha das especialistas en coches históricos máis respectadas e ben conectadas.

Co-escribiu unha autobiografía chamada Touch Wood!. Duncan Hamilton morreu en Sherborne, Dorset. O seu fillo Adrian Hamilton, dirixe o concesionario de vehículos clásicos do seu pai, hoxe noutro lugar. O neto de Duncan Archie Hamilton tamén é piloto de carreiras. 

Como o  Conde Howe escribiu no prólogo da autobiografía orixinal en 1960, aínda que os pilotos da súa idade eran ferozmente competitivos, tamén había "amigos que coñecer, historias que contar e case con toda seguridade unha festa para gozar.". Duncan era certamente excepcional, non era só un dos pilotos máis exitosos dos anos 50, senón tamén o home que gañou en Brooklands, que pasou a guerra no Fleet Air Arm accidentalmente intentando afogar aos almirantes americanos. e que unha vez foi detido por exceso de velocidade cando ía a participar nun programa de TV sobre seguridade viaria.Duncan Hamilton, "Touch Wood – The Autobiography of the 1953 Le Mans Winner" (John Blake Publishing, , 2014)

Hamilton é considerado o epítome do competidor inglés da vella escola. El, e moitos dos seus contemporáneos como Mike Hawthorn, Tony Rolt e Peter Collins, correron principalmente por amor ao deporte, chamáronos cabaleiros pilotos. 

Rexistro de carreiras

Traxectoria profesional

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1950 Wakefield Trophy   1º  Maserati 6CM 1951 BRDC International Trophy   2º  Duncan Hamilton Talbot-Lago T26C  Richmond Trophy   3º  ERA B-Type  Wakefield Trophy   3º HWM HWM 1952 Richmond Trophy   3º Duncan Hamilton Talbot-Lago T26C 1953 24 Horas de Le Mans   1º Jaguar Cars Ltd. Jaguar C-Type 1954 Coupes de Paris 1º Duncan Hamilton Jaguar C-Type  Aintree International   2º Duncan Hamilton Jaguar C-Type  Les 24 Heures du Mans   2º Jaguar Cars Ltd. Jaguar D-Type  12 heures internationals – Voiture Sport Reims  2º Jaguar Cars Ltd. Jaguar D-Type  Hedemoraloppet   3º Duncan Hamilton Jaguar C-Type 1955 Johnson's Trophy   1º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  Coupes de Paris 2º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  Grand Prix de Dakar   3º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  Grande Prémio di Portugal   3º Duncan Hamilton Jaguar D-Type 1956 Prix de Paris 1º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  12 heures internationals Reims   1º Jaguar Cars Jaguar D-Type  GP des Frontières   2º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  Coupes des Salon   2º Duncan Hamilton Jaguar D-Type  BRDC Daily Express International Trophy [TC]   3º Jaguar Cars Jaguar 2.4 Litre  Sveriges Grand Prix  3º Scuderia Ferrari Ferrari 860 Monza 1957 BRDC Daily Express International Trophy [TC]   2º Jaguar Cars Jaguar 2.4 Litros  Aintree International   3º  Jaguar D-Type 1958 Whitsun Trophy   2º  Jaguar D-Type  Sussex Trophy   3º  Jaguar D-Type

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Pos. Puntos  Duncan Hamilton Talbot-Lago T26C Talbot-Lago S6 SUI 500 BEL FRA GBR ALE ITA ESP NC 0  HW Motors HWM 52 HWM S4 SUI 500 BEL FRA GBR ALE NED ITA NC 0  HW Motors HWM 53 HWM S4 ARX 500 NED BEL FRA GBR ALE SUI ITA NC 0

Resultados completos das 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1950  Healey Motors Ltd.  Tony Rolt Nash-Healey E S5.0 250 4º   3º 1951  Healey  Tony Rolt Nash-Healey Coupé S5.0 250 6º 4º 1952  Jaguar Ltd.  Tony Rolt Jaguar C-Type S5.0 Ret.(Xunta da culata) 1953  Jaguar Cars Ltd.  Tony Rolt Jaguar C-Type S5.0 304 1º 1º 1954  Jaguar Cars Ltd.  Tony Rolt Jaguar D-Type S5.0 301 2º 2º 1955  Jaguar Cars Ltd.  Tony Rolt Jaguar D-Type S5.0 186Ret.(Caixa de cambios) 1956  Scuderia Ferrari  Alfonso de Portago Ferrari 625 LM Touring S3.0 2Ret.(Accidente) 1957  D. Hamilton  Masten Gregory Jaguar D-Type S5.0 299 6º 6º 1958  J. Duncan Hamilton  Ivor Bueb Jaguar D-Type S3.0 251Ret.(Accidente)

Resultados completos nas 12 Horas de Sebring
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1956  Jaguar of New York Distributors Inc.  Ivor Bueb Jaguar D-Type S5.0 63Ret.(Freos)

Resultados completos nas 12 Horas de Reims
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1954  Jaguar Cars Ltd.  Tony Rolt Jaguar D-Type  214 2º 2º 1956  Jaguar Cars  Ivor Bueb Jaguar D-Type S3.5 1º 1º

Resultados completos nas 12 Horas de Pescara
 Anor Equipo Co-Pilotos Coche Clase Pos. ClasePos. 1953  Peter Whitehead  Peter Whitehead Jaguar C-TypeS+2.0Ret.(Dirección)

Resultados completos nas 12 Horas de Hyères
 Anor Equipo Co-Pilotos Coche Clase Pos. ClasePos. 1954  Peter Whitehead  Peter Whitehead Cooper-Climax T33NTS

Notas

Referencias

Véxase tamén

Categoría:Pilotos de Fórmula 1 do Reino Unido

Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Talbot
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Hersham and Walton Motors
Categoría:Nados en 1920
Categoría:Finados en 1994
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos gañadores das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Spa
Categoría:Pilotos da Mille Miglia
Categoría:Pilotos das 12 Horas de Reims