Corda

miniatura|267x267px|Detalle dun cabo ou corda.
miniatura|200x200px|Cordel enrolado.
A corda é unha ferramenta empregada en certas actividades como a construción, navegación (denominándose cabo), exploración, deportes e comunicacións. Cando son grosas reciben tamén os nomes de soga e maroma. As cordas foron usadas desde a idade prehistórica. Grazas ao desenvolvemento da corda inventáronse gran cantidade de cabos (nós) con diversas utilidades. As poleas empregáronse desde hai moito tempo para redirixir a forza noutras direccións, e poden ser empregadas como unha vantaxe mecánica, permitindo que múltiples forzas se apliquen ao momento de apoio final da mesma. Os guindastres, os polispastos e os cabrestantes son máquinas deseñadas para ser accionadas por cordas e  cables. 

Cando unha corda é longa e grosa e se utiliza para suxeitar a carga do carro ou dun remolque recibe o nome de adival, cabestro, liame, luria, rello, sedeño, treixa ou trelo. Se as cordas son delgadas reciben o nome de cordel, baraza (ou barazo) e piola, aínda cando adoitan ser máis grosas que un fío.

Aos extremos da corda denomínaselles chicotes mentres que á súa parte media seo.

As cordas poden facerse de distintos tipos de fibras téxtiles: naturais, artificiais, sintéticas ou combinacións entre eles. Entre as naturais están o cáñamo, esparto, algodón, xute, seda, la, e pelo. Entre as artificiais está o raión, que se emprega na elaboración de cordas decorativas. Entre as sintéticas atópanse o polipropileno, nailon, poliéster (por exemplo PET, vectran), o polietileno (como o spectra) e as fibras aramidas (por exemplo twaron, technora e o kevlar). Algunhas cordas elabóranse con mesturas para aumentar a resistencia. As cordas pódense elaborar tamén de fibras metálicas.

A corda tamén se usou en traballos de cantaría como elemento decorativo. Coñécese co nome de sogueado. É propio do estilo románico.

 Historia 

miniatura|Demostración pública sobre confección antiga de cabos.
O emprego das cordas para a caza, o pulo, o estirado, atado, a suspensión e ascensión a cimas de montañas data desde a época prehistórica e sempre foi esencial nas actividades humanas básicas, así como no progreso da humanidade. As primeiras cordas eran tan longas como poderían ser as fibras dunha planta, o seu intento de alargalas deu lugar ás primeiras cordas retortas. Os fragmentos case-fosilizadas do que probablemente é unha "corda enrolada de case 65 mm de diámetro" que foi atopada na cova de Lascaux, data de aproximadamente 17.000 a.C..J.C. Turner and P. van de Griend (ed.), The History and Science of Knots (Singapore: World Scientific, 1996), 14.

O Antigo Exipto foi probablemente a primeira civilización que desenvolveu unha ferramenta especial para facer cordas. Os exipcios fixeron cordas que datan do 4000 ao 3500 a. C. e elaborábanse principalmente de xuncos. Outras cordas elaboradas na antigüidade fixéronse doutras fibras como a palmeira real, liño, herbas, papiro, seda ou mesmo pelo animal. O emprego destas cordas empuxou por centos de traballadores doutras terras a ser escravizados polos exipcios co obxecto de mover grandes pedras e construír os seus monumentos. Comezando aproximadamente desde o 2800 a. C., as cordas fixéronse de fibras en China. A elaboración de cordas expandiuse por toda Asia, India e Europa durante case varios séculos. 

Leonardo da Vinci debuxou certos esbozos dun concepto para unha máquina que facía cordas, foi unha das súas moitas invencións que nunca chegou a construír. Con todo a súa construción non podía ser levada a cabo sen o desenvolvemento dunha tecnoloxía avanzada: En 1586, Domenico Fontana erixiu un obelisco de 327 toneladas na praza de San Pedro de Roma cunha forza concertada de 900 homes, 75 cabalos  e unha cantidade inxente de cordas. Non foi até pasado o século XVIII cando diversos inventos fixeron posible a invención dunha máquina capaz de construír corda. Na década de 1950 as fibras sintéticas como o nailon fóronse popularizando, substituíndo en proporción considerable ás naturais.

 Estilos de elaboración 

 Corda torta 
miniatura|Máquina para a elaboración de cordas tortas cun método que data do ano 1928.
A corda torta, ou tamén denominada impropiamente corda enrolada, é, desde o punto de vista histórico, a forma máis común de corda, polo menos na cultura de Occidente. A maioría das cordas tortas consisten en tres fibras que se enrolan para aumentar a fortaleza e resistencia da corda; existen versións con maior cantidade de fibras tortas.

 Corda trenzada 
dereita|miniatura|220x220px|Vista ampliada dunha corda.
As cordas trenzadas son xeralmente de fibras sintéticas como o nailon, poliéster ou o polipropileno. Elíxese o nailon debido ás súas características de fortaleza e tenacidade, ademais de posuír unha boa resistencia ás inclemencias do tempo, así como á radiación ultravioleta. O poliéster é preto dun 90% máis forte en estiramento que en carga, é moito máis resistente á abrasión e posúe unha maior resistencia aos UV, sufrindo cambios pequenos en lonxitude cando se humedece. Por regra xeral prefírese o polipropileno por mor do seu baixo custo e  baixa densidade (pode flotar na auga).

 Notas 

miniatura

 Bibliografía 
 Lane, Frederic Chapin, 1932. The Rope Factory and Hemp Trade of Venice in the Fifteenth and Sixteenth Centuries, Journal of Economic and Business History, Vol. 4 Non. 4 Suppl. (agosto de 1932).
 Plymouth Cordage Company, 1931. The Story of Rope; The History and the Modern Development of Rope-Making, Plymouth Cordage Company, North Plymouth, Mass.
 Sanctuary, Anthony, 1996. Rope, Twine and Net Making, Shire Publications Ltd., Cromwell House, Princes Risborough, Buckinghamshire.
 Teeter, Emily, 1987. Techniques and Terminology of Rope-Making in Ancient Egypt, Journal of Egyptian Archaeology, Vol. 73 (1987).
 Tyson, William, non dáche. Rope, a History of the Hard Fibre Cordage Industry in the United Kingdom, Wheatland Journals, Ltd., Londres
 Smith, Bruce e Padgett, Allen, 1996. On Rope. North American Vertical Rope Techniques, National Speleological Society, Huntsville, Alabama.
 Gaitzsch, W. Antike Korb- und Seilerwaren, Schriften deas Limesmuseums Aalen Nr. 38, 1986
 Gubser, T. Die bäuerliche Seilerei, G. Krebs AG, Basel, 1965
 Militzer-Schwenger, L.: Handwerkliche Seilherstellung, Landschaftsverband Westfalen-Lippe, 1992
 Nilson, A. Studier i svenskt repslageri, Stockholm, 1961
 Pierer, H.A. Universal-Lexikon, Altenburg, 1845
 Schubert, Pit. Sicherheit und Risiko in Fels und Eis, Múnic, 1998
 Strunk, P.; Abels, J. Dás große Abenteuer 2.Teil, Verlag Karl Wenzel, Marburg, 1986
 Hearle, John W. S. & Ou'Hear & McKenna, N. H. A. Handbook of Fibre Rope Technology, CRC Press, 2004

 Véxase tamén 


 Outros artigos 
 Nó

Categoría:Ferramentas