George David Birkhoff

George David Birkhoff, nado en Overisel Township (Míchigan) o 21 de marzo de 1884 e finado en Cambridge o 12 de novembro de 1944, foi un matemático estadounidense, coñecido polo denominado teorema ergódico. Foi un dos líderes máis importantes da matemática estadounidense na súa xeración, e durante o seu apoxeo foi considerado por moitos como o matemático americano máis brillante. O seu fogar en Cambridge, Massachusetts, foi designado Fito Histórico Nacional.
 Traxectoria 
Fillo de David Birkhoff e Jane Gertrude Droppers, foi pai do tamén matemático Garrett Birkhoff (1911–1996).

Birkhoff obtivo os seus títulos universitarios en Harvard. Completou o seu doutoramento en 1907 sobre ecuacións diferenciais na Universidade de Chicago. Mentres E. H. Moore foi o seu supervisor, estivo influído polos escritos do matemático francés Henri Poincaré. Despois de ensinar na Universidade de Wisconsin e na Universidade de Princeton, foi profesor na Universidade de Harvard desde 1912 até a súa morte.

Recoñecementos
 En 1923 foille outorgado o primeiro Premio Bôcher pola Sociedade Matemática Americana en recoñecemento ao seu traballo de (1917), que entre outros temas, desenvolvía o despois denominado "proceso de acurtamento curvo de Birkhoff".
 Foi elixido membro da Academia Nacional de Ciencias, da Sociedade Filosófica Americana, da Academia Americana de Artes e Ciencias, da Academia de Ciencias de París, da Academia Pontificia de Ciencias, e das Sociedades Matemáticas de Londres e Edimburgo.

 Cargos 

 Vicepresidente da Sociedade Matemática Americana, 1919.
 Presidente da Sociedade Matemática Americana, 1925–1926.
 Editor das Transaccións da Sociedade Matemática Americana, 1920–1924.

 Traballo 
En 1912, tentando solucionar o famoso problema das catro cores, Birkhoff introduciu o polinomio cromático. Mesmo aínda que este método non foi efectivo, o polinomio por si mesmo converteuse nun importante obxecto de estudo en teoría alxébrica de grafos.

En 1913 probou o "Último Teorema Xeométrico" de Poincaré, un caso especial do problema do tres corpos, resultado que lle fixo mundialmente famoso. En 1927, publicou os seus Sistemas Dinámicos . Escribiu acerca dos fundamentos matemáticos da relatividadr e da mecánica cuántica, publicando (con R. E. Langer) a monografía titulada "Relativity and Modern Physics" (Relatividade e Física Moderna) en 1923. Ese mesmo ano tamén probou que a métrica de Schwarzschild é a única solución esférica e simétrica das ecuacións do campo de Einstein. Unha consecuencia é que os buracos negros non son unicamente unha curiosidade matemática, e poderían ser o resultado de calquera estrela esférica con masa suficiente.

O seu resultado máis importante foi o seu descubrimento en 1931 do que agora se denomina o teorema ergódico. Combinando ideas de física coa hipótese ergódica e coa teoría da medida, este teorema solucionou, polo menos en principio, un problema de fondo da mecánica estatística. O teorema ergódico tamén tivo repercusións en dinámica, teoría da probabilidade, teoría de grupos, e análise funcional. Tamén traballou sobre a teoría de números, o problema de Riemann-Hilbert, e o problema das catro cores. Propuxo unha axiomatización da xeometría euclidiana diferente á de Hilbert (ver axiomas de Birkhoff); traballo culminado no seu texto "Basic Geometry" (Xeometría Básica) (1941).

Nos seus últimos anos, Birkhoff publicou dous traballos curiosos. No seu "Aesthetic Measure" (Medida Estética) de 1933 propuxo unha teoría matemática da estética. Mentres estaba a escribir este libro, dedicou un ano a estudar arte, música e poesía de varias culturas ao redor do mundo. A súa obra de 1938 titulada "Electricity as a Fluíde" (A Electricidade como un Fluído) combinaba as súas ideas sobre filosofía e ciencia. A súa teoría de 1943 sobre a gravitación é tamén estraña, dado que Birkhoff coñecía (aínda que non pareceu importarlle) que a súa teoría requirise que a materia fose un fluído perfecto no que a velocidade do son fose igual á velocidade da luz.

 Influencia nas contratacións 
Albert Einstein e Norbert Wiener, entre outros, sinalaron a Birkhoff por defender políticas de contratación antisemitas.Nadis, Steve; Yau, Shing-Tung (2014). "Las matemáticas y el antisemitismo fueron de la mano en Harvard durante décadas - (Nota: Si bien esto puede ser una fuente terciaria, se menciona claramente, en detalle, a modo de referencia véase la cita, un libro que es una fuente secundaria fiable "una historia en suma," un nuevo sumario de la enseñanza de las matemáticas en Harvard -- publicado por  Harvard University Press. Durante a década de 1930, cando moitos dos matemáticos xudeus fuxiron de Europa e tentaron obter traballos nos Estados Unidos, Birkhoff é acusado de influír no proceso de contratación das institucións americanas para excluír aos xudeus. Os seus comentarios e puntos de vista antisemitas están ben documentados, pero Saunders Mac Lane argumentou que os esforzos de Birkhoff estiveron motivados menos por animosidade cara aos xudeus que por un desexo de atopar traballo para os matemáticos americanos formados nos Estados Unidos...

Con todo, Birkhoff tomou un particular aprecio por certos matemáticos xudeus como Stanisław Ulam. Gian-Carlo Rota escribe: "Como outras persoas sospeitosas de ser antisemitas, ocasionalmente sentiu o impulso de envorcar os seus instintos protectores con algúns mozos xudeus de impecable aspecto. As brillantes maneiras de Ulam eran diametralmente opostas ás dos colaboradores de Birkhoff, de personalidade agresiva e susceptible. Birkhoff Tentou manter a Ulam en Harvard, pero os seus colegas rexeitaron a idea."From cardinals to chaos: reflections on the life and legacy of Stanislaw Ulam, Necia Grant Cooper, Roger Eckhardt, Nancy Shera, CUP Archive, 1989, Chapter: The Lost Cafe by Gian-Carlo Rota, page 26

 Publicacións seleccionadas 

 Birkhoff, George David. 1913. "Proof of Poincaré's geometric theorem" Trans. Amer. Math. Soc. 14: 14–22.
 Birkhoff, George David. 1917. "Dynamical Systems with Two Degrees of Freedom" Trans. Amer. Math. Soc. 18: 199–300.
 Birkhoff, George David e Ralph Beatley. 1959. Basic Geometry 3rd ed. Chelsea Publishing Co. [Reprint: American Mathematical Society, 2000. ISBN 978-0-8218-2101-5]

 Recoñecementos 

 Estableceuse un premio de matemáticas co seu nome.
 O cráter lunar Birkhoff leva este nome na súa honra.
 O asteroide (15896) Birkhoff tamén conmemora o seu nome.
 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Factorización de Birkhoff
 Teorema de Birkhoff-Grothendieck
 Teorema de Birkhoff (desambiguación)
 Axiomas de Birkhoff
 Teorema de Poincaré-Birkhoff-Witt
 Interpolación de Birkhoff
 Teorema de equidistribución

 Bibliografía 

 Aubin, David, 2005, "Dynamical systems" in Grattan-Guinness, I., ed., Landmark Writings in Western Mathematics. Elsevier: 871–81.
 Saunders Mac Lane, 1994, "Jobs in the 1930s and the views of George D. Birkhoff," Math. Intelligencer 16: 9–10.
 Kip Thorne, 19nn. Black Holes and Time Warps. W. W. Norton. ISBN 0-393-31276-3.
 Vandiver, H. S., 1963, "Some of my recollections of George David Birkhoff," J. Math. Anal. Appl. 7: 271–83.
 Norbert Wiener, 1956. I am a Mathematician. MIT Press. Especially pp. 27–28.
 George D. Birkhoff,Proc Natl Acad Sci Ou S A. 1943 agosto; 29(8): 231–239, "Matter, Electricity and Gravitation in Flat Space-Time".

 Lecturas relacionadas 

 Morse, Marston (1970–80). "Birkhoff, George David". Dictionary of Scientific Biography 2. New York: Charles Scribner's Sons. pp. 143–146. ISBN 978-0-684-10114-9. 

 Ligazóns externas 

  .
  − from National Academies Press, by Oswald Veblen.
 National Academy of Sciences Biographical Memoir

Categoría:Doutores honoris causa pola Universidade de Chicago

Categoría:Nados en 1884
Categoría:Finados en 1944
Categoría:Profesores da Universidade de Wisconsin–Madison
Categoría:Alumnos da Universidade de Chicago
Categoría:Profesores da Universidade de Princeton
Categoría:Profesores da Universidade Harvard
Categoría:Alumnos da Universidade Harvard
Categoría:Matemáticos dos Estados Unidos de América