Pano. O derradeiro caso de Poirot

Pano. O derradeiro caso de Poirot (orixinalmente Curtain: Poirot's Last Case) é unha obra de ficción detectivesca da escritora británica Agatha Christie, publicada por primeira vez no Reino Unido polo Collins Crime Club en setembro de 1975    e nos Estados Unidos por Dodd, Mead and Company máis tarde no mesmo ano, vendéndose por 7,95 $.     En galego publicouno por primeira vez Editorial Galaxia  en 2003.

A novela conta con Hércules Poirot e Arthur Hastings na súa última aparicións nas obras de Christie. É unha novela de casa rural, con todos os personaxes e o asasinato ambientados na casa. Non só a novela devolve os personaxes ao seu primeiro escenario, "O misterioso caso de Styles", senón que reúne a Poirot e Hastings, que apareceran xuntos por última vez en "Dumb Witness" en 1937. O detective de ficción morre ao final. Foi  adaptada para televisión no 2013.

É a última novela publicada por Christie antes da súa morte. Sleeping Murder, publicada a título póstumo, é a súa novela final.

Trama 
Nin a policía nin as familias das vítimas sospeitan de que existe un asasino en serie na participación en cinco asasinatos. En todos os casos, houbo un claro sospeitoso. Catro destes sospeitosos morreron desde entón (un deles aforcado); no caso de Freda Clay, que lle deu á tía unha sobredose de morfina, había poucas probas para procesalo. Poirot chama ao recentemente viúvo Hastings para que se una a el na resolución deste caso. Só Poirot ve o patrón de participación. Poirot usa unha cadeira de rodas debido á artrite e é axudado polo seu novo valet Curtiss, non revelará o nome da persoa sospeitosa, usando "X" no seu lugar. X está entre os invitados de  Styles Court. A antiga casa é agora un hotel de hóspedes baixo a dirección dos novos propietarios, o coronel e a señora Luttrell. Os hóspedes coñécense, esta reunión iníciase cando Sir William Boyd-Carrington invita os Franklins a acompañalo para unhas vacacións de verán. Os cinco asasinatos anteriores tiveron lugar na zona, entre persoas coñecidas por este grupo.

Elizabeth Cole dille a Hastings que é unha irmá de Margaret Litchfield, quen confesou o asasinato do seu pai nun dos cinco casos. Margaret morreu no Hospital psiquiátrico de Broadmoor e Elizabeth está estigmatizada polo trauma. Nos seguintes días prodúcense tres incidentes, que mostran a pegada de X. En primeiro lugar, Hastings e outros escoitan unha discusión entre os Luttrells. Pouco despois, Luttrell fere á súa muller cun rifle de caza, dicindo que a confundiu cun coello. A señora Luttrell recupérase e o incidente ten un bo efecto no seu matrimonio. A continuación, a Hastings preocúpalle que a súa filla Judith pase tempo co maior Allerton, un home casado. Mentres Hastings e Elizabeth están fóra avistando de aves, Stephen Norton ve algo a través dos seus binoculares que o molesta. Hastings asume que ten que ver con Allerton. Cando os seus intentos de persuadir a Judith para que renuncie a Allerton só os distancian, o pai preocupado planea o asasinato de Allerton. Queda durmido mentres agarda envelenar a Allerton, aliviado de non facelo cando esperta ao día seguinte. Por último, Barbara Franklin, muller do xefe de Judith, o doutor Franklin, morre á noite seguinte. Envelenada con sulfato de fisostigmina, un extracto da faba de Calabar que o investiga o seu marido. O testemuño de Poirot na investigación de que a señora Franklin estaba alterada e que a viu saír do laboratorio do doutor Franklin cunha pequena botella, convence ao xurado para que decida un veredicto de suicidio.

Norton aínda está preocupado polo que viu días antes cando saía con Hastings e Cole. Hastings aconsella a Norton que confíe en Poirot. Reúnense na habitación de Poirot. Esa noite, Hastings é espertado por un ruído e ve a Norton entrar no seu cuarto. Á mañá seguinte, Norton é atopado morto no seu cuarto pechado cun burato de bala no centro da testa, a chave no peto da bata e unha pistola preto.

Cando Hastings lle di a Poirot que viu a Norton regresar á súa habitación a noite anterior, este di que son probas fráxiles, que non lle viu a cara: a bata, o pelo, a coxeira poden imitarse. Non obstante, non hai ningún home na casa que poida suplantar a Norton, que era baixo. Poirot morre dun ataque cardíaco ás poucas horas. Deixa tres pistas a Hastings: unha copia de Otelo, unha copia de John Ferguson (unha obra de teatro de 1915 de St. John Greer Ervine) e unha nota para falar co seu valet de toda a vida, Georges. Despois de que Poirot sexa enterrado en Styles, Hastings decátase de que Judith sempre estivo namorada do doutor Franklin. Ela casará con el e irase a investigar con el a África. Cando Hastings fala con Georges, decátase de que Poirot levaba unha perruca e que as razóns de Poirot para empregar a Curtiss eran vagas.

Catro meses despois da morte de Poirot, Hastings recibe un manuscrito no que Poirot explica todo. X era Norton, un home que perfeccionara a técnica da que Iago en Otelo (e un personaxe da obra de Ervine) é mestre: aplicar a presión psicolóxica necesaria para incitar a alguén a cometer un asasinato, sen que a súa vítima se dese conta do que está a suceder. Norton demostrara esta habilidade co coronel Luttrell, con Hastings e a señora Franklin. Poirot interviu metendo pastillas para durmir no chocolate quente de Hastings esa noite, para evitar unha desastrosa precipitada acción. Ironicamente, Hastings interviñera sen querer no plan da señora Franklin de envelenar ao seu marido, xirando unha mesa de libraría xiratoria mentres buscaba un libro para resolver unha pista de palabras cruzadas ("Otelo" de novo), trocando así as cuncas de café, polo que a señora Franklin envelenouse. Poirot non puido demostralo. Comprendeu que Norton, que fora deliberadamente vago sobre quen vira a través dos binoculares, deu a entender que vira a Franklin e Judith para implicalos no asasinato da señora Franklin, non nun suicidio involuntario como era. Isto explica o testemuño de Poirot na súa investigación para garantir que a policía detería a súa investigación.

Dado o seu débil corazón, Poirot concibe que debe acabar coa cadea de asasinatos matando a Norton. Poirot invita a Norton a tomar chocolate quente: na súa reunión, dille a Norton o que sospeita e o seu plan para executalo. Norton, arrogante e seguro de si mesmo, insiste en intercambiar copas: anticipando este movemento, Poirot drogara ambas as copas, sabendo que tiña unha maior tolerancia a unha dose que incapacitaría a Norton. Poirot traslada a Norton durmido de volta á súa habitación usando a cadeira de rodas: Poirot podía camiñar todo o tempo, unha razón pola que necesitaba un novo valet que non o sabía. Despois, tendo a mesma altura que Norton, disfrázase quitándose a perruca e o falso bigote e tinguindo o pelo, despois vestindo a bata de Norton e camiñando coxeando. Hastings establece que Norton estaba vivo despois de saír da habitación de Poirot, Poirot dispara a Norton, deixa a pistola sobre a mesa e pecha a habitación cunha chave duplicada. Poirot escribe entón a súa historia e deixa de tomar o seu medicamento de nitrito de amilo para o corazón. Non pode dicir que fose correcto cometer un asasinato, pero, en suma, estaba seguro de que impedira aínda máis asasinatos instigados por Norton. O seu último desexo para Hastings é típico de Poirot, de casamenteiro: suxire que Hastings debería cortexar a Elizabeth Cole.

 Personaxes 
 Hércules Poirot, o detective belga, agora murcho pola idade, pero aínda pensando
 Capitán Arthur Hastings, amigo de Poirot, recentemente viúvo, pai de catro fillos adultos, incluída Judith
 Curtiss, o novo valet de Poirot
 O doutor John Franklin, un médico e químico investigador, de 35 anos, idealista e de forte carácter
 Barbara Franklin, a súa muller inválida, de 30 anos, unha muller ambiciosa
 Judith Hastings, axudante de laboratorio de Franklin e filla do capitán Hastings, con 21 anos, un ano fóra da universidade
 Enfermeira Craven, enfermeira de Barbara Franklin
 Sir William Boyd Carrington, ex gobernador dunha provincia da India, uns 15 anos máis vello que a señora Franklin, amiga da súa familia dende pequena, en Inglaterra para vivir como baronete na casa que herdou, unha vez que esta sexa remodelada
 O maior Allerton, afastado da súa esposa, un mullereiro de fala suave, duns corenta anos
 O coronel Toby Luttrell, dono de Styles Court, aproximadamente ten 50 anos
 Sra. Daisy Luttrell, a súa muller
 Elizabeth Cole, de 35 anos, unha das tres irmás sobreviventes coñecidas polo apelido Litchfield
 Stephen Norton, home de pelo gris de disposición tranquila, usa prismáticos para observar aves
 Georges, o valet de sempre de Poirot

 Significado literario e recepción 
Nun comentario titulado "O último traballo de Hércules", Matthew Coady en The Guardian, o 9 de outubro de 1975, escribiu que o libro era "unha curiosidade e un triunfo". Repetiu o conto do libro que se escribiu uns trinta anos antes e logo afirmou que, "a través del, Dama Agatha, cuxo traballo recente mostrou un declive, vese unha vez máis no cumio do seu enxeño". Coady chamou ao capitán Hastings o "máis denso dos doutores Watsons [pero] ... nunca a estupidez do fiel compañeiro-cronista foi explotada con tanta astucia como aquí". Coady resumiu os conceptos básicos absolutos da trama e as preguntas formuladas dentro dela e despois dixo: <blockquote> Ao proporcionar as respostas, o gran ilusionista da ficción criminal ofrece unha demostración modelo da manipulación do lector. A prosa de Christie aparentemente sen arte e simplista é minada con enganos. Dentro das vellas e absurdas convencións do misterio Country House, ela reelabora o truco da persoa menos probable cunha frescura que rivaliza coa orixinalidade que amosou hai case 50 anos en '[[[O asasinato de Roger Ackroyd]]. Para o egoísta Poirot, heroe duns 40 libros ... é un final teatralmente abraiante. "Adeus, cher ami", dirixe a súa mensaxe final ao desgraciado Hastings. "Foron bos días". Para os adictos, en todas partes, estaban entre os mellores.  The Guardian. 9 de outubro de 1975 (páx. 13).  </blockquote>

Dous meses despois, Coady nomeou a "Pano" como o seu "Libro do ano" nunha columna de eleccións da crítica. El dixo: "Ningunha historia de crimes de 1975 me deu un pracer máis puro. Como crítico, doulle a benvida, como recordatorio de que o enxeño aínda pode sorprender."  The Guardian. 11 de decembro de 1975 (p. 14). 

Maurice Richardson en The Observer do 5 de outubro de 1975 resumiu: "Un dos seus traballos máis inventados, artificial como unha gaiola mecánica, pero un canto de cisne incontestable." The Observer , 5 de outubro de 1975 (p. 23) 

Robert Barnard, en Un talento para enganar'', escribe de xeito menos favorable: Escrita nos años corenta, foi concibida para publicarse despois da morte de Christie, pero en realidad publicouse xusto antes. Baseada nunha idea coa que se xogou Peril at End House (capítulo 9), unha idea enxeñosa e interesante, pero que require dunha meirande sutileza no tratamento do que o estilo ou a caracterización de Christie permiten (as personaxes aquí son, en calquera caso, excepcionalmente esvaecidos). De feito, para ser una idea longamente matinada, e como saída para Poirot, resulta estrañamente superficial na súa execución.    

Notas

Véxase tamén
Ligazóns externas
 Curtain at the official Agatha Christie website

Categoría:Hércules Poirot
Categoría:Novelas policiais
Categoría:Obras narrativas en inglés
Categoría:Obras literarias de 1975
Categoría:Obras traducidas do inglés ao galego