Selo (maxia)

Un selo (do latín sigillum)  é un símbolo creado para un propósito máxico específico. Un selo é xeralmente composto por unha combinación complexa de trazos ou figuras xeométricas, cada unha cun significado ou intención propio.

A orixe do termo "selo" tamén pode estar relacionada a סגולה, do hebreo (segulah significando "palabra, acción ou un elemento de efecto espiritual"). Un selo pode posuír unha forma abstracta, pictorial ou semi-abstracta.Carroll, Peter J. (2016). Liber Null e Psiconauta, p. 176. San Paulo: Editorial Penumbra. ..

miniatura|13 Selos elementais.
miniatura|Un sigilo utilizando Tomoes.
miniatura|right|150px|Un selo moderno persoal.

Selos na Antigüidade
De forma xeral, os alfabetos usados actualmente derivan de símbolos, modificados co paso do tempo. Unha cabeza de búfalo, por exemplo, foi estilizada e modificada ao longo dos anos ata converterse na letra "A". Os exipcios usaban os xeroglíficos, e no Xapón a escrita Kanji aínda ten nos seus trazos gran similitude cos elementos que busca representar.

En canto á construción de debuxos a partir de mensaxes e frases, a escritura árabe sempre permitiu esta práctica. As palabras árabes son conectadas por unha liña continua, un fío condutor que permite a súa torsión e disposición en arranxos elaborados. Sendo así, nos adornos de templos e na heráldica era común atopar debuxos que codificaban frases ou nomes. As suras do Corán, por exemplo (con excepción da 9ª), inician por Bismillah, que forma un "peche" e permite que a frase sexa amarrada en torno a si mesma con fácil localización do seu inicio e finCraig Thompson (2012). Habibi. . Ademais, nas prácticas xudías de Merkabah, a entrada nos niveis celestes era auxiliada polos selos correspondentes, que deberían ser deseñados polo maxista.

miniatura|Debuxo árabe de caligrafía baseado na Bismillah.

Na África subsahariana, os selos tamén eran extensamente utilizados, por exemplo para codificar historias, e para evocar enerxías ancestrais. A idea de debuxar historias e mensaxes na area, en tramas elaboradas, era moi empregada polos pobos Tchokwe de Angola (e chamada de debuxo Sona). Xa no campo máxico e espiritual, unha das prácticas máis coñecidas de sixilización africana é o trazado de Pemba, utilizado tanto para ancorar entidades no plano físico como para atraer as súas calidades ou codificar intencións e desexos (ver Puntos riscados).

A sixilización tamén está presente na cultura nórdica, co uso de Bandrunar (unión de runas) e Insigils (selos rúnicos). Estas prácticas de Maxia rúnica consistían na elaboración de debuxos que eran usados como talismáns ou entallados na madeira das casas, buscando protección ou sorte en batallas. O debuxo máis coñecido deste tipo é o Ægishjálmr, ou Elmo do Terror, un símbolo rúnico que representa o casco do mesmo nome que se cita nos Eddas, usado para protexer casas e persoas.

miniatura|Elmo do Terror Nórdico

Selos no Lemegeton
Nos libros Ars Theurgia e Ars Goetia, que forman parte de Lemegeton (tamén chamada A Chave Menor de Salomón), descríbense os selos dos líderes espirituais, dos Daemons e dos Shemhamphorash. Xa no Ars Paulina, descríbense os selos planetarios, moitas veces dirixidos para unha intención específica, e no Ars Almadel preséntanse os selos dos principais coros de anxos, así como as súas conxuraciónshttps://daemons.com.br/o-lemegeton/.

No Ars notoria, preséntanse selos (chamados de Notas) que poden ser utilizados para as máis variadas finalidades, como acelerar a aprendizaxe ou obter coñecemento sobre unha área da ciencia ou unha lingua estranxeira. Os selos usados na arte Notoria eran construídos polos maxistas usando símbolos e elementos pertinentes aquela área do coñecemento. Por exemplo, os selos referentes à gramática incluía os nomes de diferentes aspectos do discurso (morfoloxía, sintaxe, vocabulario, etc.). Xa o selo utilizado para aprender xeometría contaba con debuxos de liñas, triángulos, cadrados, pentagramas, estrelas de seis puntas e círculos.

As prácticas salomónicas, así como o chinés, consideraron que os portais de comunicación entre o mundo físico e o espiritual abríronse en lugares e tempos específicos, polo que as direccións cardinais e as horas planetarias sempre foron de vital importancia para a realización de calquera intención máxica por estes sistemas.

 Notas 

Categoría:Maxia