Annabel Lee

"Annabel Lee" é o último poema completo composto polo autor estadounidense Edgar Allan Poe.

Como moitos dos poemas de Poe, explora o tema da morte dunha muller fermosa. O narrador, que se apaixonou con Annabel Lee cando eles eran mozos, ten un amor por ela tan forte que mesmo os anxos estaban envexosos. El mantén o seu amor por ela mesmo tras a súa morte. Ten habido un debate sobre quen, se houbo alguén, foi a inspiración para "Annabel Lee". Aínda que moitas mulleres foron suxeridas, a esposa de Poe, Virginia Eliza Clemm Poe é unha das máis posibles. Escrito en 1849, non foi publicado até pouco despois da morte de Poe ese mesmo ano.

 Sinopse 
O narrador do poema describe o seu amor por Annabel Lee, que comezou hai moitos anos atrás nun "reino xunto ao mar". Aínda que eles fosen novos, o seu amor un polo outro tiña tanta intensidade que os anxos se tornaron envexosos. É por esa razón que o narrador cre que o serafín causou a súa morte. Mesmo entón, o seu amor é tan forte que se estende alén da sepultura e o narrador cre que súas dúas almas aínda están entrelazadas. Cada noite, el soña con Annabel Lee e ve o brillo dos seus ollos nas estrelas. Cada noite el déitase ao lado dela no seu sartego xunto ao mar.

 Análise 
Como moitos outros poemas de Poe, incluíndo The Raven, Ulalume e Cho One in Paradise, Annabel Lee segue o tema favorito de Poe: a morte dunha linda muller, que Poe chamou "o tema máis poético no mundo". Como as mulleres en moitas outras obras de Poe, ela é golpeada pola doenza e casa moi moza. O poema foca nun amor ideal que é excepcionalmente forte. De feito, as accións do narrador mostran que el non só ama Annabel Lee, é máis, el adóraa, algo que el pode só facer tras a súa morte. O narrador admite que el e Annabel Lee eran nenos cando se namoraron, mais a súa explicación que os anxos a asasinaron é en si mesmo infantil, suxerindo que el non madurou moito desde entón. A repetición desta afirmación suxire que el está tentando racionalizar os seus propios sentimentos excesivos de perda.

Ao contrario de The Raven, na cal o narrador cre que el "nunca máis" irá se reunir co seu amor, Annabel Lee di que os dous irán estar xuntos novamente, pois nin mesmo os demos "poderán separar nunca" as súas almas.

 Estrutura poética 
"Annabel Lee" consiste en seis estrofas, tres con seis liñas, unha con sete, e dúas con oito, coa rima padrón lixeiramente distinta en cada un. Aínda que non sexa tecnicamente unha balada, Poe referiuse a el como unha. Como unha balada, o poema usa repetición de palabras e frases a propósito para crear un efecto lúgubre. O nome Annabel Lee enfatiza a letra "L", un frecuente dispositivo en personaxes femininas de Poe como Eulalie, Lenore e Ulalume.

Hai un debate na última liña do poema. A Edgar Allan Poe Society de Baltimore, Maryland identificou 11 versións de Annabel Lee, que foron publicadas entre 1849 e 1850. Non obstante, a maior variación está na liña final:

 Manuscrito orixinal: In her tomb by the side of the sea
 Versión alternativa: In her tomb by the sounding sea

 Inspiración 
dereita|miniatura|187x187px|A esposa de Poe, Virginia e moitas veces asumida para ser a inspiración para "Annabel Lee".
Non está claro para quen se refire a personaxe epónima Annabel Lee. Os biógrafos e críticos moitas veces suxiren o uso frecuente de Poe da "morte dunha linda muller" tema recorrente da repetida perda de mulleres ao longo da súa propia vida, incluíndo súa nai Eliza Poe e súa nai adoptiva Frances Allan. Os biógrafos moitas veces interpretan que "Annabel Lee" foi escrito para a esposa de Poe, Virginia, que morrera dous anos antes, como foi suxerido pola poetisa Frances Sargent Osgood, aínda que Osgood é ela mesma unha demandante para a inspiración do poema. Un forte argumento pode ser feito para a esposa de Poe, Virginia: Foi ela a única que el amaba como unha filla, a única que fora a súa noiva, e a única que morrera. As lecturas autobiográficas do poema tamén foron usadas para apoiar a teoría de que Virginia e Poe nunca consumaron o seu casamento, como "Annabel Lee" era unha "doncela". Críticos, incluíndo T.O. Mabbott, crían que Annabel Lee foi só o produto da imaxinación sombría de Poe e que Annabel Lee non era unha persoa real, en particular. Un amor de infancia de Poe nomeada Sarah Elmira Royster cría que o poema foi escrito con ela en mente e que Poe mesmo dixo iso. Sarah Helen Whitman e Sarah Anna Lewis tamén alegaron inspirar o poema.

A lenda local en Charleston, Carolina do Sur, conta a historia dun mariñeiro que coñeceu unha muller chamada Annabel Lee. O seu pai desaprobou o emparellamento e os dous encontráronse particularmente nun cemiterio antes do tempo do mariñeiro estacionado en Charleston acabar. Mentres fóra, el escoitou da morte de Annabel de febre amarela, mais o seu pai podería non permitirlle a el estar no funeral. Porque el non sabía a exacta localización do enterro, el en vez diso mantén a vixilia no cemiterio onde eles moitas veces secretamente se encontraran. Non hai evidencia de que Edgar Allan Poe oíse falar desta lenda, mais os do lugar insisten que foi a súa inspiración, especialmente considerando que Poe estivo brevemente estacionado en Charleston, cando estaba no exército en 1827.

 Historia da publicación e recepción 
Annabel Lee foi probabelmente composto en maio de 1849. Poe tomou medidas para asegurar que o poema podería ser visto na impresión. Deulle unha copia a Rufus Wilmot Griswold, o seu executor literario e rival persoal, deulle outra copia a John Thompson para repagar un débito de $5, e vendeu unha copia para Sartain's Union Magazine para publicación. Aínda que Sartain's fose a primeira impresión autorizada en xaneiro de 1850, Griswold foi o primeiro en publicar o 9 de outubro de 1849, dous días tras a morte de Poe, como parte de seu obituario de Poe no New York Daily Tribune. Thompson publicáraa no Southern Literary Messenger en novembro de 1849.

"Annabel Lee" foi unha inspiración para Vladimir Nabokov, especialmente para a súa novela Lolita (1955), na cal o narrador, como un neno, se apaixona coa terminalmente doente Annabel Leigh "nun principado á beira-mar". Orixinalmente, Nabokov titulou a novela The Kingdom by the Sea. Nabokov podería máis tarde usar isto como o título da "novela doppelganger" de Lolita en Somos Todos Arlequins.

Fernando Pessoa realizou unha versión en portugués do poema recreando o orixinal.

O xardín das pedras flotantes (2008), Manuel Lourenzo González: A protagonista chámase Anabel e o autor confesou na presentación do libro que o nome é unha homenaxe ao poema de E. A. Poe que é un dos seus preferidos.

 Adaptacións 

 Unha versión adaptada do poema aparece no álbum de 2011 de Sarah Jarosz, Follow Me Down.
 Stevie Nicks gravou unha versión deste poema no seu álbum de 2011, In Your Dreams.
 Joan Baez gravou unha versión deste poema no seu álbum de 1967, Joan, con música por Don Dilworth.
 A banda Alesana baseou o seu álbum The Emptiness no poema en 2010.
 O poema aparece no álbum de Marissa Nadler, Ballads of Living and Dying.
 Unha adaptación aparece na canción "Three" pola banda La Dispute no seu primeiro EP falado, Here, Hear e na canción "Fall Down, Never Get Back Up Again" non seu álbum Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair.
 O poema foi ambientado para a música polo compositor inglés Joseph Charles Holbrooke (5 de xullo de 1878 – 5 de agosto de 1958) como unha Balada para voz e orquestra Op. 41b (1905).
 Unha versión adaptada do poema polo grupo español Radio Futura no seu álbum La canción de Juan Perro, 1987 (música por Luis Auserón, letra adaptada por Santiago Auserón). Tamén o adaptou Enrique Bunbury.
 O poema foi traducido en hebreo por Ze'ev Jabotinsky e executado por varios artistas israelís, entre eles Yossi Banai, Yoni Bloch e Shlomo Artzi (que executou a canción ambos os dous en hebreo e no orixinal).
 O poema foi tamén a base para Lady Midnight por Cassandra Clare como o primeiro libro na serie Dark Artifices. Cada título de capítulo é tomado directamente do poema.
 A serie web "Kissing in the Rain" presenta unha acurtada versión do poema con Sean Persaud como Edgar Allan Poe e Mary Kate Wiles como Annabel Lee.
 O poema serviu de inspiración para a novela Routashi Anaberu rī souke dachitu mimakaritu, do escritor xaponés Kenzaburō Ōe, gañador do Nobel de Literatura.

 Versión libre do poema en galego: 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Hoffman, Daniel (1998). Poe. Baton Rouge: Louisiana State University Press. ISBN 0-8071-2321-8.
 Meyers, Jeffrey (1992). Edgar Allan Poe: His Life and Legacy (Edición rústica). Nova York: Cooper Square Press. ISBN 0-8154-1038-7.
 Quinn, Arthur Hobson (1998). Edgar Allan Poe: A Critical Biography (Edición rústica). Baltimore: Johns Hopkins University Press. ISBN 0-8018-5730-9.
 Revilla, Federico (tradutor) (1978). Edgar Allan Poe, poesía completa (quinta edición). Barcelona: Ediciones 29. ISBN 84-7175-071-6.
 Silverman, Kenneth (1991). Edgar A. Poe: Mournful and Never-ending Remembrance (Edición rústica. Nova York: Harper Perennial. pp. 171. ISBN 0-06-092331-8.
 Sova, Dawn B. (2001). Edgar Allan Poe: A to Z. Nova York: Checkmark Books. ISBN 0-8160-4161-X.
 Weekes, Karen (2002). Kevin J. Hayes, ed. Poes feminine ideal en The Cambridge Companion to Edgar Allan Poe. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-79727-6.

 Ligazóns externas 
 Wikisource en inglés que contén dúas versións do texto de Annabel Lee.
 Historia da publicación na Edgar Allan Poe Society
 Son - Lectura do poema no seu idioma orixinal
 Son musical do poema en inglés
 Annabel Lee en varios idiomas

Categoría:Obras de poesía en inglés