DSCS III

DSCS III (Defense Satellite Communications System III) foi un tipo de satélite de comunicacións militar dos Estados Unidos fabricado por Lockheed Martin.

 Características 
Os satélites DSCS III son a continuación dos DSCS II e estaban deseñados para proporcionar comunicacións seguras de voz e datos nas peores condicións. Cada satélite levaba sete transpondedores, un deles de propósito especial e un único canal, tres antenas receptoras e cinco antenas transmisoras. Un deles DSCS III B7) levaba tamén o experimento CHARGECON-GEO para o Programa de Probas Espaciais. A alimentación eléctrica era producida por dous paneis solares que podían xerar ata 1700 W de potencia. Estaban situados na órbita xeoestacionaria.

Lanzáronse un total de 14 satélites DSCS III entre 1982 e 1992, todos con éxito. Usáronse unha variedade de foguetes para poñelos en órbita: Titan 34D, Delta 4M, o transbordador espacial durante a misión STS-51-J e o Atlas 2A. O último satélite DSCS III foi posto fóra de servizo en 2015 e foron substituídos polos satélites WGS.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
DSCS II
Delta 4M
Titan 34D
Atlas 2A
STS-51-J
Wideband Global SATCOM

Categoría:Satélites artificiais