Grutungos

Os grutungos, grutungi, greutungi ou greuthungi, foron un pobo gótico que habitou as estepas do mar Negro, entre os ríos Dnister e Don no que hoxe é Ucraína durante os séculos III e IV. Tiñan estreitos contactos cos Tervingos, outra tribo gótica que poboaba a beira occidental do Río Dnister. Ao leste dos grutungos, que vivían preto do río Don, estaban os alanos

Cando os hunos chegaron á rexión da estepa europea a finais do século IV, primeiro os alanos víronse obrigados a unírense a eles, e despois unha parte dos grutungos converténdose, xunto con outros pobos de Europa oriental, en parte importante das forzas de Atila. Posteriormente, moitos grutungos, xunto con algúns alanos e hunos, cruzaron o baixo Danubio para unirse a un gran grupo de tervingos que entraran no Imperio Romano en 376. Estes pobos derrotaron un exército imperial na batalla de Adrianópole en 378 e chegaron a un acordo de liquidación. dentro do imperio romano no 382. Os nomes tribais orixinais dos godos quedaron en desuso dentro do imperio. Moitos dos 382 colonos parecen converterse nun compoñente importante dos visigodos que se formaron baixo Alarico I.

Baseados nas interpretacións da Getica do escritor do século VI Xordanes, aínda que nunca menciona aos Greutungi, estes, aparecen fortemente asociados tanto co rei gótico Hermanarico como coa posterior dinastía Amal que estaban entre os godos de Atila. Despois do colapso do imperio de Atila, os amalos fundaron o reino ostrogodo nos Balcáns romanos. Segundo algúns estudosos, son o mesmo grupo que será coñecido dende entón co nome de ostrogodos.

 Etimoloxía 
A raíz greut- probablemente estea relacionada co inglés antigo greot, que significa "grava, terra, terra", o que implica que o nome refírese a unha rexión xeográfica onde viviron os greuthungi.Schönfeld 1911, p.113Burns (1984), p. 30

De acordo con esa definición, Herwig Wolfram apoia a antiga posición de Franz Altheim de que isto forma parte dun conxunto de evidencias de que os descritores xeográficos eran comunmente usados ​​para distinguir as persoas que vivían ao norte do Mar Negro, tanto antes como despois do asentamento gótico nesa zona.Wolfram (1988), p. 388 nota 58 Máis concretamente, Wolfram, sostén que o nome Greuthungi podía indicar que vivían en estepas areosas ou "costas de cantos rodados", e debe ser visto como un contraste cos Godos Tervingi, cuxo nome estaría relacionado coa palabra inglesa "árbore" e indicar unha orixe boscosa.Wolfram (1988), p. 25

Outra proposta é que o nome do Greutungi remontábase a unha época na que, aparentemente, os godos vivían preto do Vístula, e que o nome se relacionaba co topónimo polaco nese río, Grudziądz.Green (1999), p. 17Wolfram 1988, p. 21 Tamén se propuxo que o nome Greuthungi ten orixes escandinavos prepónticos, anteriores ao asentamento do Vístula. Wolfram, por exemplo, sinala que J. Svennung, propuxo que pode significar "xente das rochas", e referirse a unha terra natal rochosa ao oeste dos Gautas no que hoxe é Götaland no sur de Suecia.

Tamén algúns estudosos do século XIX, como Karl Müllenhoff, observaron que nunha lista de pobos que vivían na illa de Scandza, Xordanes incluía "Mixi, Evagre e Otingis" entre os que "viven como animais salvaxes en rochas labradas como castelos".Christensen 2002, pp. 267-268 Müllenhoff propuxo que o último dos pobos era unha referencia aos Greutungi, pero non se chegou a un consenso para explicar tódolos nomes desa lista.Christensen 2002, pp. 296–298

 Historia 
Un texto posterior pouco fiable, o texto da Historia Augusta sobre o emperador Probo (morto en 282), menciona aos greutungi xunto con vándalos e xépidos, que supostamente estaban asentados en Tracia, xunto con 100.000 bastarnas. Segundo ese relato, mentres os Bastarnas seguían fieis, os outros tres pobos romperon a fidelidade e foron esmagados por Probo.Christensen 2002, p. 212 Máis dubidoso aínda, no artigo de Historia Augusta sobre o emperador Claudio o Gótico (reinou entre 268 e 270), dáse a seguinte lista de pobos "escitas" que foran conquistados por ese emperador cando conseguiu o título de "Gothicus": "peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli". Estas palabras son transcritas modernamente para incluír pobos coñecidos: "Peuci, Grutungi, Austrogothi, Tervingi, Visi, Gipedes, Celtae etiam et Eruli".Christensen 2002, pp. 201–205.

O primeiro acontecemento que se pode atribuír con seguridade aos greutungi foi moito máis tarde, na campaña contra os godos do emperador Valente no 369, en retribución polo apoio do usurpador Procopio (morto no 366) e que foi descrito por Amiano Marcelino escribindo na década de 390, décadas despois, no que indicou que Valente cruzara o Baixo Danubio en Novidunum e avanzara no territorio gótico onde se atopou co pobo guerreiro chamado Greuthungi. O seu aparente líder Atanarico que, nesta pasaxe, é denominado por Amiano como o seu xuíz máis poderoso ("iudicem potentissimum"), e que se viu obrigado a fuxir e despois facer un acordo de paz no medio do Danubio, prometendo nunca pisar chan romano. Este mesmo Atanarico, tamén, foi posteriormente descrito por Amiano como un xuíz dos Tervingi, suscitando preguntas sobre a natureza da distinción entre Tervingi e Greuthungi. Amiano describe especificamente aos Greuthungi como godos.Christensen 2002, p. 212
miniatura|Imperio huno e imperio romano polo 450.
Posteriormente, Amiano cita aos Greuthungi como derrotados polos hunos invasores a principios dos anos 370.Ammianus Marcellinus, Res Gestae, Book 31 Os hunos primeiro saquearon e recrutaron aos alanos do río Don (o clásico Tanais) e despois atacaron os dominios do rei Hermanarico, que aparentemente era rei dos grutungos, e que finalmente se suicidou.

Xordanes na súa historia dos godos, a Getica, escrita sobre o ano 551, non menciona aos grutungos, senón que escribe como se os ostrogodos e visigodos dos séculos V e VI xa existisen nos séculos III e IV. Xordanes, por outra banda, describe un único gran imperio gótico ata finais do século IV, gobernado por Hermanarico. Pola contra, Amiano Marcelino, que escribiu el mesmo a finais do século IV, mencionou a Hermanarico como o líder grutungo, o que implica que o seu reino non era tan grande como o descrito por Xordanes.Heather 1998, pp. 53-55Kulikowsk  2007, pp. 54-56 e 111-112.

Segundo Amiano, a defensa contra os hunos e alanos continuou baixo un novo rei Vitimiro, que tamén tiña aliados hunos ao seu lado. Despois de morrer, a defensa foi dirixida por dous xenerais Alateo e Sáfrax, mentres que Viderico, o fillo de Vitimiro, era aínda un neno. Mentres tanto, Atanarico, agora descrito por Amiano como líder dos Tervingi, trasladouse primeiro á posición de grutungos no Dniéster para bloquear o movemento cara ao oeste dos hunos, pero foi derrotado, e despois trasladou ao seu pobo a unha posición máis defendible máis ao oeste, preto dos Cárpatos. 

En 376, o emperador Valente permitiu a unha boa parte dos tervingos cruzar o Baixo Danubio entrando no Imperio Romano con armas, baixo o mando de Fritixerno,Wolfram (1964), p. 69 que se separara de Atanarico mais negoulles o permiso aos grutungos, que permaneceron na outra beira esperando unha oportunidade. Cando as tensións aumentaron, Alateo e Sáfrax tamén cruzaron cos grutungos e o seu rei Viderico. Atanarico quen ao parecer, estaba con eles antes de que cruzasen, retirouse a unha rexión montañosa e boscosa chamada Caucalandia, forzando aos sármatas a fuxir da zona. Máis tarde, alanos e hunos tamén cruzaron en 377. 

O desprazamento dos godos á península dos Balcáns provocou a Guerra Gótica de 376–382 durante a cal os grutungos, agora encabezados por Alateo e Sáfrax, aliáranse cos tervingos mandados por Fritixerno. A cabalería dos grutungos contribuíu á decisiva vitoria gótica na batalla de Adrianópole o 9 de agosto de 378. En 382, asinouse un pacto máis duradeiro permitindo que un gran número de godos se asentasen pacificamente nos Balcáns e contribuísen con guerreiros ao exército romano. Desafortunadamente, os detalles deste acordo aínda non están claros. Antes, no 380, a maior parte dos grutungos, comandados por Alateo e Sáfrax, separáronse da forza principal dos tervingos e invadiron, pola súa conta, a diocese de Panonia nos Balcáns do Norte, mais acabaron derrotados polo emperador Graciano. O resultado desta invasión non está claro, é posible que fosen derrotados e dispersos por Graciano, ou que chegasen a un acordo de paz separado e se establecesen en Panonia.Heather  (2005), pp. 183–185

Varias fontes informan de máis grutungos que aínda estaban fóra do imperio en 386, baixo un líder de fóra do Imperio chamado Odoteo que reuniu grandes forzas ao norte do Baixo Danubio e tentou cruzar o río, pero foi masacrado por un xeneral romano chamado Promoto.Christensen 2002, pp. 213–216

Parece ser que estes Greuthungi foron entón asentados en Frixia e rebeláronse no 399-400. Refírese a eles nun poema de Claudiano que describe aos ostrogodos e greuthungi que habitan esa terra xuntos e loitan polos militares romanos, listos para ser provocados por algunha pequena ofensa e volver aos seus camiños naturais.Wolfram (1988), p. 24, 387 (nota a pé de páxina)Christensen (2002), pp. 216–217 O poema asocia este escuadrón rebelde (alae) en Frixia co xeneral romano de orixe gótica, Tribixildo. Claudiano usa o termo ostrogodo unha vez, e noutras referencias a este mesmo grupo chámaos con máis frecuencia Greuthungi ou "Getic" (unha palabra máis antiga, usada para os godos xeralmente neste período). Zósimo tamén mencionou a Tribixildo e as forzas bárbaras baseadas en Frixia, e a súa rebelión contra o eunuco Eutropio o cónsul (morto en 399). Gainas, o agraviado xeneral gótico enviado para loitar contra el, uniuse con el despois da morte de Eutropio. Zósimo cría que era unha conspiración entre os dous godos desde o principio.Cameron, Long e Lee (1993)

Pola contra, a dinastía Amala, arredor da cal se formou o posterior e máis coñecido reino ostrogodo, non se atopaba en ningún destes grupos que entraron no Imperio Romano no século IV, porque no século V foron aparentemente líderes góticos dentro do Imperio Huno de Atila.

 Arqueoloxía 
Tanto dende o punto de vista cronolóxico como xeográfico, os grutungos e os seus veciños, os tervingos, correspóndense coas formas da cultura arqueolóxica de Černjachov.

 Patrón de liquidación 
Os asentamentos de Černjachov agrúpanse en terreo aberto nos vales fluviais. Os poboados inclúen vivendas con chan afundido, vivendas de superficie e casetas. O maior asentamento coñecido (Budesty) ten 35 hectáreasHeather e Matthews (1991), pp. 52–54

 Prácticas de enterramento 
Os cemiterios de Černjachov inclúen enterramentos de cremación e inhumación nos que a cabeza está cara ao norte. Algunhas tumbas quedaron baleiras. Os bens funerarios adoitan incluír cerámica, peites de óso e ferramentas de ferro, pero case nunca armas.Heather & Matthews 1991, pp. 54–56

 Relación cos ostrogodos 
Os tervingos foron mencionados por primeira vez no 291, o que indica que os diferentes pobos góticos xa tiñan identidades e nomes distintos nese momento.Wolfram 1988, p. 24 Os grutungos son nomeados por primeira vez por Amiano Marcelino, quen escribiu non antes do 392 e quizais despois do 395. Os primeiros acontecementos nos que os cita foron na década de 360. Os ostrogodos, tamén son mencionados por primeira vez nun poema de Claudiano que describe os ostrogodos e grutungos que habitan a terra de Frixia.Wolfram 1988, p.24 e p.387, nota 52Christensen 2002, pp. 216–217

A pesar de tales rexistros que parecen mostrar ostrogodos e grutungos como distintos, segundo Herwig Wolfram, as fontes primarias usan a terminoloxía de Tervingi/Greutungi correspondéndose con Vesi/Ostrogothi e nunca mesturan os pares. Cando os nomes foron usados ​​xuntos, Wolfram argumenta que é significativo que a parella sempre se conservase, como en Gruthungi, Austrogothi, Tervingi, Visi.

A nomenclatura de Greuthungi e Tervingi quedou sen uso pouco despois de 400. En xeral, a terminoloxía dun pobo gótico dividido desapareceu gradualmente despois da súa entrada no Imperio Romano. Wolfram cre que, debido a que o termo Greuthungi era un identificador xeográfico, a terminoloxía deixouse de usar despois de que os godos fosen desprazados polas invasións hunas.Burns 1984, p. 44. En apoio diso, Wolfram cita a Zósimo como referíndose ao grupo de "escitas" ao norte do Danubio que foron chamados "Greuthungi" polos bárbaros ao norte do Ister en 386.Wolfram (1988), p. 387, nota a pé de páxina 57 Wolfram conclúe que estes eran en realidade os Tervingi que quedaran despois da conquista huna., 

Segundo esta idea, entende que os greuthungi e os ostrogodos eran máis ou menos o mesmo pobo; e que os greuthungi fosen os ostrogodos é unha idea derivada do escritor medieval Xordanes.Heather 2018, pp. 52–57, 300–301. Identificou os reis ostrogóticos desde Teodorico o Grande ata Teodato como os herdeiros do rei grutungo Hermanarico. Aínda que a explicación de Jordanes sobre a sucesión familiar está en conflito directo coa información máis fiable e contemporánea de Amiano, houbo unha longa tradición de intentos eruditos de conciliar os dous relatos, pero estes non lograron crear ningún consenso.Christensen 2002, p. 147 Peter Heather, por exemplo, escribiu que "os ostrogodos no sentido do grupo liderado por Theoderic a Italia sitúanse ao final de complexos procesos de fragmentación e unificación que implican unha variedade de grupos - na súa maioría pero non só gótico parece - e mellor, máis contemporánea, a evidencia argumenta contra a implicación derivada de Jordanes de que os ostrogodos son Greuthungi por outro nome".Heather (2007), p. 404

Finalmente, Christensen, resume a cuestión indicando que para os anteriores autores como Casiodoro ou Xordanes, os tervingos convertéronse en Vesi/Visi/visigodos con posterioridade á súa entrada no Imperio romano e que os grutungos, se converten en ostrogodos baixo a dominación húnica.Christensen (2002), p. 216

 Caudillos 

 Hermanarico (c. 370s), rei
 Vitimiro (c. 376), rei
 Alateo e Sáfrax (c. 376–387), caudillos rexentes

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 













 Outros artigos 
 Godos
 Tervingos
 Ostrogodos
 Amalos
 Visigodos

Categoría:Godos