Balduíno II de Flandres

Balduíno II de Flandres Xenealoxía de Balduíno II de Flandres na Fundación para a Xenealoxia medieval, tamén coñecido como Balduíno III o Calvo, nado c. 863/867 e finado en 918, foi fillo do conde Balduíno I Brazo de Ferro e da princesa carolinxia Xudit de Francia (c. 844 - c. 870) e sucedeu ao seu pai como conde de Flandres entre 879 e 918. 

 Traxectoria 
Era menor cando empezou a gobernar e viu aos seus dominios sufrir ataques sen precedentes dos viquingos: os homes do norte destruíron Thérouanne, asolaron todo o país e saquearon as abadías, sementando a morte e a desolación ao seu paso. Os normandos pasaron o inverno do 880 en Gante. Na primavera do 881 Tournai foi saqueado; no 882 foi a quenda de Cambrai e Arras; en 883 pasaron a Boulogne, Sithiu (Saint-Omer), Saint-Riquier, Furnes / Veurne, de novo a Thérouanne, e logo volveron a Gante. Despois dunha incursión en Renania, Arras foi saqueada e fortificáronse en Condé (885) e logo en Courtrai (886). O xefe viquingo Rollo asolou a rexión de Saint-Bertin, pero non se puido apoderar da cidade, onde os habitantes resistían. Como resposta, Balduíno II construíu moitas cidadelas fortificadas, as vilas ou burchen, confiadas a casteláns: así xurdiron as de Ypres, Courtrai, Bergues-Saint-Winoc, Gante, Bruxas e Saint-Omer. Tamén reforzou as murallas das cidades e confiscou todas as terras que estiveran abandonadas, conseguindo controlar un territorio moi superior ao que herdara de seu pai. A construción das vilas ou burschen caracterizou o reinado de Balduno II, e marcou o comezo da idade feudal na rexión. Non obstante, do mesmo xeito que no resto de Neustria, o problema viquingo non atopou solución ata baixo Carlos o Simple, que polo tratado de Saint-Clair-sur-Epte permitiu a Rollo establecerse na actual Normandía. 

Tras a deposición de Carlos III o Gordo, e a elección ao trono de Francia de Eudes (888), o conde de Flandres, de descendencia carolinxia (chambano o Calvo non por mor da calvicie, senón en memoria do seu avó Carlos II o Calvo. Chron. sancti Bertini, ap. Ram, Ix, 70, citado por E. Leglay en Histoire des comtes de Flandre, tomo 1, p. 45 ) apoiou a causa de Carlos o Simple, mentres o conde de Vermandois Heriberto II traizoou a súa causa e recoñeceu a Eudes como soberano. O irmán de Balduíno II, o conde de Cambrai Raúl (ou Rodolfo), entón penetrou en Vermandois, apoderouse de Péronne e Saint-Quentin, pero estas cidades foron retomadas por Heriberto e Raúl morreu nunha emboscada o 17 de xuño de 896. Balduíno tería entón encargado o asasinato de Heriberto, que, mentres tanto, se unira á causa de Carlos o Simple. 

A pesar dunha fugaz reconciliación (a filla de Heriberto, Alix ou Adela de Vermandois, foi prometida co fillo máis vello de Balduíno, Arnulfo), as hostilidades retomáronse, opoñéndose esta vez o conde de Flandres ao rei Carlos, que favorecera a Heriberto. Este último reconquistou Péronne que fora ocupada de novo e tomou Saint-Omer, o castelo de St-Vaast e a súa abadía. O rei doouno entón ao arcebispo de Reims, Folque o Venerábel, que o cambiou pronto por Saint-Médard preto de Soissons, pero esta doazón non impediu o rencor de Balduíno, quen, non obstante, aproveitando o conflito, se fixo cos territorios de Ternois (Saint Pol) e Boulogne-sur-Mer. 

Despois da morte do abade Raul de Saint-Bertin, Balduíno solicitou a xestión temporal da abadía, pero os monxes, temendo as demandas do conde, apelaron a Folque, que finalmente foi elixido abade, un nomeamento confirmado aaaa morte do rei Eudes por Carlos o Simple. A pesar da súa condena no sínodo de Soissons no 893, Balduíno volveu tomar pola forza o castelo e a abadía de Arras. No 884 casou cunha filla do rei inglés Alfredo o Grande. 

A reputación de cobizoso do conde é certamente apoiada pola súa ambición por estas abadías, que non conseguiu. Tamén o xulgan como cruel, cousa que parece ser certa, xa que Balduíno non dubidou en asasinar a Folque o Venerable por Winemar, un casteln de Lillers, o 17 de xuño de 900. O sucesor designado do arcebispo, Arveu, máis tarde excomungou ao que mandara o crime, pero Carlos o Simple, príncipe débil, tivo que perdoar ao seu poderoso vasalo. 

Balduíno morreu en 918, probabelmente o 10 de setembro. Enterrado na abadía de Saint Bertin (como o seu pai), o seu corpo foi trasladado á abadía de San Pedro en Gante en 929. Os seus dous fillos compartiron as súas posesións.

 Devanceiros 

 Descendentes 
Da súa muller Elftruda de Wessex (Ælfthryth, filla do rei Alfredo o Grande de Inglaterra), tivo catro fillos: 

 Arnulfo I de Flandres, conde de Flandres. 
 Adalulfo, conde de Boulogne. 
 Ealswid. 
 Ermentruda. 
 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Biographie nationale de Belgique, tomo 1, Balduíno  II 
 Le Glay Edward: Historiador dos Earls de Flandres Buscando o advenimento da Maison de Bourgogne, Comptoir des Imprimeurs-unis, París, MDCCCXLIII 
 Platelle Henri et Clauzel Denis: Histoire des provinces Franciaises du Nord, 2. Dende os principados ao imperio de Charles Quint (900-1519), Westhoek-Editions Éditions des Beffrois, 1989;  
 Douxchamps Cécile et José: Nos dynastes médiévaux, Wepion-Namur 1996, José Douxchamps, editor;  

Categoría:Condes de Flandres
Categoría:Finados en 918
Categoría:Nados no século IX