Pauline Kael

Deixou unha duradeira impresión en varios críticos destacados. Roger Ebert indicou nun obituario que "tiña unha influencia máis positiva no ambiente do cinema dos Estados Unidos que calquera outro individuo nas últimas tres décadas". Kael, dixo, "non tiña teoría, nin regras, nin guías, nin padróns obxectivos. Non podías aplicar a súa 'aproximación' a un filme. Con ela, todo era persoal". Owen Gleiberman dixo que ela "foi máis que unha grande crítica. Reinventou a forma e foi pioneira dunha estética completa da escritura".

 Opinións 
As opinións de Kael moitas veces ían en contra do consenso dos seus compañeiros críticos. Ocasionalmente, defendía filmes que eran considerados fracasos de crítica, como Os guerreiros e O derradeiro tango en París. Tampouco foi especialmente cruel contra algúns filmes que foron deplorados por moitos críticos, como Man of La Mancha (1972), en que eloxiou a interpretación de Sophia Loren. Tamén criticou filmes admirados en todas as partas, como A soidade do corredor de fondo, Lawrence de Arabia,Pauline Kael: Last Broadcast, KPFA and Report to the Subscriber by Trevor Thomas.-Internet Archive moitos cinema underground (que o chamou "unha criatura de publicidade e parabéns mutuos sobre a arte"), moitos filmes de estudantes ("composicións de novatos"),Film since World War Two - Pauline Kael 1968:Pacifica Radio Archives-Internet Archive Que fermoso é vivir, Shoah ou 2001: Unha odisea do espazo, que definiu como un "filme monumentalmente sen imaxinación". A orixinalidade das súas opinións, así como o xeito contundente en que as expresaba, valeulle ardentes seguidores e irados críticos e fans.Pauline Kael's last broadcasts.-Internet Archive

As súas críticas incluíron o desprezo de West Side Story (1961), o que provocou duras respostas dos seguidores do filme, eufóricas críticas a Z e MASH que resultaron en enormes incrementos na popularidade deses filmes e eloxios entusiastas aos primeiros filmes de Brian De Palma. A súa crítica de Nashville de Robert Altman (1975) publicouse varios meses antes de que o filme fose realmente completado, nun intento de evitar que o estudio remontase o filme e para catapultalo ao éxito.

Kael gustaba dos filmes de antiheroes que violaban os tabús referidos ao sexo e á violencia; isto supostamente distanciou algúns dos seus lectores. Con todo, denostou Cowboy de medianoite (1969), filme de antiheroes categorizado X que gañou o Óscar ao mellor filme. Tampouco lle gustaban os filmes que consideraba que eran manipuladores ou atraían de xeito superficial actitudes e sentimentos convencionais. Foi particularmente crítica con Clint Eastwood: os artigos sobre os seus filmes e a súa interpretación, eran sonoramente negativos. Ela comezou a ser coñecida como a súa némese.

 Cita sobre Nixon 
En decembro de 1972, un mes despois de que Richard Nixon foi reelixido presidente, Kael deu unha conferencia na Asociación de Linguas Modernas, durante a que dixo, "vivo nun mundo bastante especial. Só coñezo unha persoa que votase a Nixon. Onde están, non o sei. Están fóra da miña comprensión. Pero ás veces cando estou nun cine podo sentilas".Orixinal en inglés: I live in a rather special world. I only know one person who voted for Nixon. Where they are I don't know. They're outside my ken. But sometimes when I'm in a theater I can feel them. Un artigo sobre a conferencia en The New York Times incluíu a cita.

A cita axiña converteuse nunha lenda urbana segundo a que Kael dixera algo como "non podo crer que Nixon gañase. Non coñezo ninguén que votase por el". Esta cita errónea, que engadía un elemento de sorpresa, foi empregada nos corenta anos seguinte polos conservadores (como por Bernard Goldberg no seu libro de 2001 Bias) como un exemplo do illamento entre a elite liberal. A frase "non podo crer que Nixo gañase" tamén foi atribuída a outras escritoras liberais, como Katharine Graham, Susan Sontag e Joan Didion, e tamén se dixo que se fixera en referencia á reelección de Ronald Reagan en 1984.

 Libros 
 I Lost It at the Movies (1965)
 Kiss Kiss Bang Bang (1968) 
 Going Steady (1969) 
 The Citizen Kane Book (1971) 
 Deeper into Movies (1973) 
 Reeling (1976)
 When the Lights Go Down (1980) 
 5001 Nights at the Movies (1982, revisado en 1984 e 1991) 
 Taking It All In (1984) 
 State of the Art (1987) 
 Hooked (1989)
 Movie Love (1991)
 For Keeps (1994)
 Raising Kane, and other essays (1996)

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Brantley, Will, ed. (1996). Conversations with Pauline Kael. University Press of Mississippi. .



 Ligazóns externas 
 Pauline Kael Archives, a collection of articles and commentary about Kael
 "The Pearls of Pauline" en Brights Lights Film Journal
 Interview magazine q&a  Pauline Kael interviewed by Polly Frost and Ray Sawhill
 Pauline Kael's Legacy Built By Straying From Herd-NPR article
 What She Said: The Art of Pauline Kael en IMDb
 What She Said: The Art of Pauline Kael official site

Categoría:Nados no condado de Sonoma, California
Categoría:Nados en 1919
Categoría:Finados en 2001
Categoría:Críticos de cinema
Categoría:Estadounidenses de ascendencia xudeopolaca
Categoría:Alumnos da Universidade de California, Berkeley
Categoría:Escritores dos Estados Unidos de América
Categoría:Escritores en lingua inglesa
Categoría:Finados por párkinson