Arnulfo I de Flandres

Arnulfo I de Flandres, tamén chamado Arnulfo o Grande, Arnulfo o Rico ou aínda Arnulfo o Vello, nado c. 873 e finado o 27 de marzo de 965, foi conde de Flandres desde 918 ata 958, e de novo despois da morte do seu fillo Balduíno  III de Flandres do 961 ao 965. 

 Traxectoria 
Ao comezo do seu goberno, situouse do lado carolinxio e apoiou a Carlos o Simple durante a batalla de Soissons (923). Despois apoiou o Raúl de Borgoña contra o duque normando Rollo. En 928 Sigfrido o Danés (Sigfrido I de Guines) e os seus normandos apoderáronse de Guînes, e Arnulfo renunciou ao contraataque e entregou á súa filla Elftruda en matrimonio ao pirata normando, ao que investiu como conde de Guines, vasalo do conde de Flandres. 

Tratando de ampliar o seu dominio, tomou entre outros o castelo de Mortagne (no Pais de Tournai) en 931. En 933, á morte do seu irmán Adalulfo, fíxose cargo da rica abadía de Saint-Bertin, que atribuirá en 943 a Xerardo, xa abade de San Pedro de Gante, reservándose, con todo, Calais para el mesmo. 

Orixinalmente aliado de Hugo o Grande e do futuro emperador e rei de Xermania Odón I contra o carolixio Lois IV, chamado Lois IV de ultramar, conquistou Montreuil ao seu lexítimo conde Herluíno, que este recuperou coa axuda. do duque Guillerme I de Normandía, coñecido como Guillerme Espada Longa. En 942, durante unha entrevista en Pecquigny, Arnulfo instigou o asasinato de GuillermeO primeiro volume das grandes crónicas de Francia, páxina 935, e logo creouse unha coalición contra o seu herdeiroO primeiro volume das grandes crónicas de Francia, páxina 936 . Ricardo I de Normandía, na que entraron Odón I e Lois IV, convertéronse nun fiel aliado dos cales. 

Seguindo os consellos de Arnulfo, Odón cerca Rouen. Pero foi un fracaso, resentido polo rei de Xermania, que no cerco perdeu ao seu sobriño. Sentindo que os seus aliados estaban comezando a volverse contra el, Arnulfo partiuO primeiro volume das grandes crónicas de Francia, páxina 940. Enfurecido, Odón invadiu os estados do seu antigo aliado. Gante foi destruído. Odón construíu o "Novum Castrum" cuxa garda foi entregada a Wichmann II de Gante e cavou a "foxa otoniana" delimitando as posesións imperiais en Flandres. Finalmente reconciliados, Odón deixou a soberanía feudal do castro a Arnulfo, que casou a súa filla Lutgarda con Wichmann. Montreuil foi adquirida definitivamente en 948. Mentres tanto, tamén foi tomada Arras (932). Despois foi adquirida tamén Douai (Castrum Duacum) en 950, onde o conde fixo erixir a Colexial de Saint-Amé. 

En 958, o conde de Flandres convoca unha asemblea dos Estados en Gante, momento no que transfire o goberno do condado ao seu fillo Balduíno  III de Flandres. Despois da morte temperá deste último, e tendo o seu neto Arnulfo II só doce anos (961), retomou o cargo de conde. Morreu tres anos e medio despois, á venerábel idade de 92 anos, tendo aínda aumentado o condado co dominio eclesiástico de Lambres, prometido polo bispo de Cambrai a cambio da súa axuda contra os gremios rebeldes de Cambrai. 

Fundou a igrexa de Torhout; estableceu un capítulo en San Donato de Bruxas; e construíu a capela de San Xoán en Gante. Chamou a San Xerardo de Brogne a reformar varios mosteiros nos seus estados: as dúas abadías de Gante (Saint-Bavon e Saint-Pierre), e as de Saint-Bertin, Saint-Omer e Saint-Amand. 
 Familia 
Fillo de Balduíno  o Calvo e Elftruda, Ælfthryth ou Elfrida de Wessex.


En 934, selando a súa reconciliación con Heriberto II de Vermandois, o seu pai casou con Adela de Vermandois (ou Alix de Vermandois ) (c. 915-960), filla deste último e Adela de Francia. Tiveron 5 fillos: 

Elftruda, nada preto de 932, casou en 964 con Sigfrido I de Guines (? 965), señor de Guines. Tiveron dous fillos: 
Ardulfo I de Guines (c. 966 - despois de 996).
Hawisa de Guines (c. 958-? ).
 Hildegarda (934-990) casou arredor de 943 con Teodorico II de Holanda (ou Dirk II de Holanda) (930 - 988), conde de Frisia Occidental. Tiveron tres fillos: 
Arnulfo de Frisia Occidental (Gante 951 - 993), conde de Frisia.
Egberto de Trier (951 - 993), chanceler imperial e arcebispo de Trier.
 Herlinda (953 - 1012), abadesa de Egmont e Bennebrock.
 Egberto (937-953). 
Lutgarda (938 - 964), casou con 950 con Wichmann II de Gante, conde de Hamaland e Gante. Tiveron catro fillos: 
Teodorico I de Gante (despois do 950-?), Conde de Gante.
Wichmann de Gante (despois do 951-? ).
 Adela de Gante (v. 955 -1017).
 Lutgarda de Gante (v. 955-? ).
 Balduíno  III (940-962), conde de Flandres, casado con Matilde Billung (? - 1008). Tiveron un fillo: 
Arnulfo II de Flandres (aproximadamente 961 - 30 de marzo de 987).

 Notas 

 Véxase tamén 
Bibliografía
 Biographie nationale de Belgique, conde Arnoul I 
 Le premier volume des grandes chroniques de France - Ed. Paulin París - 1836 
 Enciclopédie des gens du monde: répertoire universel des sciences . . ., Tomo 11 - 1839 
 Philippe Le Bas, Francia, dictionnaire encyclopédique, 1842 
 Jean Baptiste François Hennebert, Histoire générale de la province d'Artois, tomo 2, 1788 

Categoría:Condes de Flandres
Categoría:Condes de Ponthieu
Categoría:Finados en 965
Categoría:Nados no século IX