Graciliano Ramos

Graciliano Ramos de Oliveira, nado en Quebrangulo o 27 de outubro de 1892 e finado no Río de Xaneiro o 20 de marzo de 1953, foi un novelista, cronista, contista, xornalista, político, militante comunista e memorialista brasileiro do século XX, máis coñecido popola súa obra Vidas Secas (1938). É considerado o melhor ficcionista do Modernismo e o prosador máis importante da Segunda Fase do Modernismo brasileiro.

 Traxectoria 
Nacido nunha gran familia de clase media, viviu os primeiros anos da súa infancia emigrando para diversas cidades da Rexión Nordeste do Brasil. Traballou como xornalista na cidade do Río de Xaneiro, onde escribiu en O Malho, O Século e Correio da Manhã, até regresar para o Nordeste en 1915, debido a traxedia familiar en que perdeu catro irmáns. Fixouse na cidade de Palmeira dos Indios, onde casou, e en 1927 foi elixido prefecto, cargo que exerceu por dous anos. Logo, volveu a escribir e publicou a súa primeira novela, Caetés (1933). Vivindo en Maceió durante a maior parte da década de 1930, traballou na Prensa Oficial e publicou San Bernardo (1934). Foi prendido na capital alagoana en marzo de 1936, acusado de ser militante comunista. Ese incidente inspiraríao a publicar dúas das súas principais obras: Angustia (1936) e o texto "Balea", que daría orixe á Vidas Secas en 1938. Xa na década de 1940, ingresou no Partido Comunista do Brasil ao lado do militar e político Luís Carlos Prestes. Nos anos posteriores realizaría viaxes a países europeos, incluíndo a Unión Soviética en 1952. Morreu o 20 de marzo do ano seguinte, aos 60 anos, no Río de Xaneiro. As súas obras póstumas notábeis inclúen Memorias do Cárcere, a crónica Viagem e o libro de contos Histórias de Alexandre.

Tradutor de obras en inglés e francés e honrado con diversos premios en vida, a obra de Graciliano Ramos recibiu riqueza da crítica literaria e atención do mundo académico. A súa novela modernista tamén coñecida como rexionalista Vidas Secas é vista como un clásico da literatura brasileira.

Encóntrase colaboración da súa autoría na revista luso-brasileira Atlántico .

Graciliano Ramos naceu en Quebrangulo, o 27 de outubro de 1892. Primeiro de dezaseis irmáns dunha familia de clase media do sertão nordestino, viviu os primeiros anos en diversas cidades do Nordeste brasileiro, como Buíque, Pernambuco, Viçosa e Maceió en Alagoas. Terminando o segundo grao en Maceió, seguiu para o Río de Xaneiro, onde pasou un tempo traballando como xornalista.

Non puido rematar a secundaria, lector afeccionado, descubriu as novelas naturalistas de Émile Zola, Maksim Gorky e do escritor portugués Jose Maria de Eça de Queirós, que influirían nas súas obras.

En setembro de 1915, motivado pola morte dos irmáns Otacília, Leonor e Clodoaldo e do sobriño Heleno, mortos pola epidemia de peste bubónica, volta para o Nordeste, fixándose xunto ao pai, que era comerciante en Palmeira dos Indios, Alagoas. Este mesmo ano casou con Maria Augusta de Barros, que morreu en 1920, deixándolle catro fillos.

Foi elixido prefecto de Palmeira dos Indios en 1927, tomando posesión o ano seguinte. Ficou no cargo por dous anos, renunciando o 10 de abril de 1930. Segundo unha das auto-descricións, "(...) Cando prefecto dunha cidade do interior, soltaba os presos para construíren estradas." Os informes da prefectura que escribiu nese período chamaron a atención de Augusto Frederico Schmidt, editor carioca que o animou a publicar Caetés (1933).

Entre 1930 e 1936 viviu en Maceió, traballando como director da Prensa Oficial, profesor e director da Instrución Pública do estado. En 1934 publicara San Bernardo, e cando se preparaba para publicar o próximo libro, foi prendido tras a Intentona Comunista de 1935. Con axuda de amigos, entre os cales estaba José Lins do Rego, consegue publicar Angustia (1936), considerada por moitos críticos como súa mellor obra.

En 1938 publicou Vidas Secas. Axiña se estabeleceu no Río de Xaneiro, como inspector federal de ensino.

En 1945 ingresou Partido Comunista Brasileiro - PCB de orientación soviética dirixido por Luís Carlos Prestes; os anos seguintes, realizaría algunhas viaxes a países europeos coa segunda esposa, Heloísa Medeiros Ramos, retratadas no libro Viagem (1954). Aínda en 1945, publicou Infáncia, relato autobiográfico.

Adoeceu gravemente en 1952. No comezo de 1953 foi internado, mais acabou falecendo o 20 de marzo de 1953, aos 60 anos, vítima de cancro do pulmón.

 Obras 
miniatura|333x333px|Escultura de bronce en homenaxe ao escritor Graciliano Ramos localizada na praia de Punta Verde en Maceió, Alagoas

 Novelas 

Caetés (1933). (gañador do Prêmio Brasil de Literatura);  Editora Schmidt.
São Bernardo (1934). Editora Arial.
Angústia (1936). Editora José Olympio.
Vidas Secas (1938). Editora José Olympio. En español Espasa Libros (1974).
Brandão Entre o Mar e o Amor (1942). Editora Martins. Escrito con Jorge Amado, José Lins do Rego, Aníbal Machado e Rachel de Queiroz.

 Literatura infanto-xuvenil 

A Terra dos Meninos Pelados(1939). Editora Globo. Contos infanto-xuvenís.
Histórias de Alexandre (1944). Editora Leitura. Contos infanto-xuvenís.
Alexandre e Outros Heróis (1962). Editora Martins. Obra póstuma. contos infanto-xuvenís.
O Estribo de Prata  (1984). Editora Record. Obra póstuma. Literatura infantil

 Relatos 

Dois dedos (1945). R.A. Editora. Coletánea de contos.
Histórias Incompletas (1946). Editora Globo. Colectánea de contos.
Insônia (1947). Editora José Olympio. Contos.

 Memorias 

Infância (1945). Editora José Olympio. Memorias.
Memórias do Cárcere (1953). Editora José Olympio,. Obra póstuma. Memorias.
Viagem (1954). Editora José Olympio. Crónicas. Obra póstuma.

 Correspondencia 

Cartas (1980). Editora Record. Obra póstuma. Correspondencia.
Cartas de amor à Heloísa (1992). Editora Record. Obra póstuma. Correspondencia.

 Crónicas 

Linhas Tortas (1962). Editora Martins. Obra póstuma. Crónicas.
Viventes das Alagoas (1962). Editora Martins. Crónicas. Obra póstuma.

 Outras 

Relatório ao Governador do Estado de Alagoas (1929).
2º Relatório ao Sr. Governador Alvaro Paes (1930).
Garranchos (2012). Editora Record. Obra póstuma. Textos inéditos.

 Traducións 
Graciliano Ramos tamén dominaba o inglés e o francés e realizou algunhas traducións:

 Memórias de um Negro, de Booker T. Washington, Compañía Editora Nacional, 1940;
 A Peste, de Albert Camus, Editora José Olympio, 1950.

 Adaptadas ao cinema 

 Vidas Secas, 1963, Nelson Pereira dos Santos.
 S. Bernardo, 1971, Leon Hirszman.
 Memórias do Cárcere, 1984, Nelson Pereira dos Santos.

 Premios 
Os premios concedidos a Graciliano Ramos:

 1936 - Premio Lima Barreto (Revista Académica) - Angústia
 1939 - Premio Literatura infantojuvenil (Ministerio da Educación) - A Terra dos Meninos Pelados
 1942 - Premio Felipe de Oliveira - Conxunto da Obra
 1962 - Premio da Fundación William Faulkner (Estados Unidos) - Vidas Secas, como libro representativo da Literatura Brasileira Contemporánea.
 1964 - Premios Catholique International du Cinema e Ciudad de Valladolid (España), concedidos a Nelson Pereira dos Santos, pola adaptación para o cinema do libro Vidas Secas.
 2000 - Personalidade Alagoana do Século XX 
 2003 - Premio Nosa Xente, Nosas Letras / Premio RecordistaSite oficial de Graciliano Ramos. 
 2003 - Medalla Chico Mendes de Resistencia
 2013 - Escollido polo Goberno Federal para o PNBE - Programa Nacional Biblioteca da Escola - Memórias do Cárcere

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

Graciliano Ramos - Literatura Comentada - Vivina de Assis Viana, Ed. Abril Cultural, 1989
Graciliano Ramos: cidadão e artista - Carlos Alberto dos Santos Abel, UNB, 1999.
Graciliano Ramos e o Partido Comunista Brasileiro: as memórias do cárcere, Ângelo Caio Mendes Corrêa Junior, 2000. (Dissertação de Mestrado em Letras, Universidade de São Paulo | orientador: Alcides Celso de Oliveira Vilaça.
Graciliano Ramos: infância pelas mãos do escritor - Taisa Viliese de Lemos, Musa Editora, 2002.
Graciliano Ramos - Wander Melo Miranda, Coleção Folha Explica, Publifolha, 2004.
A infância de Graciliano Ramos - Audálio Dantas, Callis, 2005. (Menção Altamente Recomendável, em 2006, da Fundação Nacional do Livro Infantil e Juvenil, na categoría Informativo.)
Graciliano Ramos - Myriam Fraga, Moderna, 2007.
Cartas inéditas de Graciliano Ramos a seus tradutores argentinos Benjamin de Garay e Raúl Navarro - Pedro Moacyr Maia, EDUFBA, 2008.
Graciliano Ramos: um escritor personagem - Maria Izabel Brunacci, Autêntica, 2008.
Graciliano Ramos e o mundo interior: o desvão imenso do espírito - Leonardo Almeida Filho, UNB, 2008.
Graciliano Ramos e o desgosto de ser criatura - Jorge de Souza Araujo, EDUFAL, 2008.
A imagem da linguagem na obra de Graciliano Ramos - Maria Celina Novaes Marinho, Humanitas FFLCH, 2.ed., 2010.
Graciliano Ramos e a novidade: o astrônomo do inferno e os meninos impossíveis - Ieda Lebensztayn, Hedra, 2010.
Graciliano: Retrato fragmentado - Ricardo Ramos, Globo, 2011.
O velho Graça - Denis de Moraes, Boitempo, 2012.
 A Pátria é um orangotango: o Brasil nas crônicas de Graciliano Ramos. Alves, Francisco José. Síntese, Brasília, n. 5, p. 46-55, 2000.

 Ligazóns externas 
 Páxina oficial, feita pola familia de Graciliano Ramos
 Garranchos e O Vello Graza iluminan o percorrido do alagoano Graciliano Ramos - O Estado de S.Paulo 19/10/2012.
 A alma agreste de Graciliano Ramos Xornal do Comercio - publicado en 27/10/2012.

Categoría:Finados por cancro de pulmón
Categoría:Finados en 1953
Categoría:Nados en 1892
Categoría:Escritores do Brasil
Categoría:Escritores en lingua portuguesa
Categoría:Novelistas do Brasil