Fuxida a Exipto (Giotto)

A fuxida ou fuga a Exipto é un fresco (200 x 185 cm) de Giotto, datado entre 1303-1305 e que forma parte do ciclo da capela dos Scrovegni en Padua. A imaxe está incluída nas Historias de Xesús que aparecen no rexistro central superior, na parede dereita mirando cara ao altar.

 Descrición 
Un anxo aparece no ceo e cun elocuente xesto dirixe a fuxida da Sagrada Familia para escapar do futuro masacre dos inocentes. A escena mostra a María no centro sentada nun burro e sostendo ao seu fillo no colo grazas a unha bufanda de raias atada no pescozo. Leva a túnica vermella e un manto orixinalmente azul mariño, do que só quedan algúns restos. Un acompañante, equipado cunha botella de auga no cinto, guía ao animal conversando san Xosé, que ten unha cesta ou unha especie de frasco e leva un pau no seu ombreiro. Tres rapaces pechan a procesión, conversando de xeito natural entre si, sendo a figura de vermello unha rapaza que axuda a María.

A escena está representada a partir do escrito no evanxeo apócrifo do pseudo Mateo (17-18): 

 Estilo 
A escena está enmarcada por unha montaña.

As cores son delicadas, que destacan contra o azul do ceo (neste caso coa pintura lixeiramente danada), harmonizándose coas demais escenas da capela. As figuras semellan esculpidas pro bloques de cores con bordos afiados.

Entre os aspectos destacados deste fresco son a desaparición da influencia bizantina: a representación frontal das figuras aquí muda en representación de perfil ou de costas ao espectador. Igualmente, desaparece o fondo dourado sobre o que se adoitaba representa-las figuras, que Giotto, troca nun fondo dunha paisaxe áspera e montañosa, máis realista. Así esa montaña rochosa no fondo, de forma triangular, con algunhas árbores ciscadas pola ladeira que simbolizan as "terras desoladas e áridas" das que falaban os textos apócrifos. Tamén abandona o hieratismo bizantino na representación da natureza e da vida, segundo confirma a "preciosidade cromática das rochas areosas e a sutilidade da luz e das sombras, de factura densa, leve e aveludada".Carrassat (2005)

Adopta un punto de fuga oblicuo, manifestando o seu dominio da técnica a través da figura escorzada do anxo.

O realismo está presente nas vestimentas cuxas pregas, naturais, dan sensación de lixeireza; tamén na xestualidade e nas expresións das figuras, así como nons detalles do vestido do neno ou da xerra recuberta de vimbio.

 Galería 

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Outros artigos 
Capela Scrovegni

 Ligazóns externas 
Vista da capela Scrovegni (en italiano)

Categoría:Pintura gótica
Categoría:Frescos