Sebastocrátor

Sebastocrátor (en grego: σεβαστοκράτωρ, sebastokratōr; búlgaro e serbio Севастократор, sevastokrator) foi un título nobiliario no Imperio Bizantino. Tamén foi utilizado polos gobernantes doutros estados que limitaban co dito imperio ou estaban dentro da súa área de influencia.

A palabra é un composto de sebastos ('venerábel', o equivalente grego do latín Augustus) e crátor ('gobernante', o mesmo elemento que se atopa en autocrátor, 'emperador'). A esposa dun sebastocrátor era chamada sebastocrátorissa (σεβαστοκρατόρισσα) en grego ou sevastokrátitsa (севастократица) en búlgaro e serbio.

 Historia 
O título foi creado polo emperador Aleixo I Comneno para honrar ao seu irmán máis vello, Isaac Comneno. Segundo Ana Comnena, Aleixo fixo isto para elevar a Isaac por encima do rango de César, que xa prometera ao seu cuñado, Nicéforo Melisseno. Ana Comnena compara o rango de sebastocrátor a «un segundo emperador», e tamén rexistra que xunto co César un sebastocrátor tiña o dereito a levar unha coroa (pero non o diadema imperial). Durante a dinastía Comneno, o título seguiu sendo o máis alto por baixo do emperador até 1163 cando o emperador Manuel I Comneno creou o título de déspota. Durante ese período, o título concedíaselles exclusivamente aos membros da familia imperial, principalmente aos fillos menores do emperador.

Despois do desmembramento do Imperio bizantino pola Cuarta Cruzada en 1204, o título foi adoptado no Imperio Latino, o Imperio de Nicea, e o Segundo Imperio búlgaro. En Nicea e no posterior Imperio bizantino restaurado, o título seguiu sendo unha das máis altas dignidades da corte, e case sempre se restrinxía aos membros da familia imperial. O último posuidor coñecido do título foi Demetrio Cantacuzeno, un gobernante no Peloponeso a finais do século XIV.

Segundo as fontes, a cor distintiva asociada co título era o azul: o traxe cerimonial do sebastocrátor incluía medias azuis e botas azuis. Ao redor do ano 1260, segundo Xurxo Acropolita, os sebastocrátores que eran membros da familia imperial distínguense dos que non o eran por teren bordadas as aguias reais nos seus zapatos. Para a época de Pseudo-Codinos a mediados do século XIV, as aguias bordadas sobre un campo vermello era estándar. Segundo Codinos, o traxe cerimonial tamén incluía unha túnica vermella (clámide) e a coroa (stefanos) de cor vermella e ouro. O sebastocrátor tamén tiña a prerrogativa de asinar documentos cunha tinta especial de cor azul.

 Bulgaria 
Kaloyan herdou o título posiblemente do seu pai Alexandre, un fillo de Iván Asen I de Bulgaria.

 Serbia 
O título tamén foi adoptado na corte medieval de Serbia, baixo os reis e emperadores da dinastía Nemanjić.

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

Categoría:Imperio Bizantino