Proceso en Jacobusland

Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures) é unha obra dramática de Eduardo Blanco Amor publicada por Laiovento en 1990. Posteriormente foi traducida ao catalán.

 Prólogo de Luís Pérez 
O teatro de E. Blanco Amor en busca de actores.

Blanco Amor escribiu a peza en 1973 e en 1974 leulla a un grupo persoas (Manuel Lourenzo, Francisco Pillado, Xan Guisán...).

En 1976 a Editorial Cuadernos para el Diálogo, Edicusa, publicou unha versión de Farsas para títeres en castelán co título Farsas y autos para títeres, na que se incluía o texto inédito Proceso en Jacobusland (Fantasía xudicial en ningures), que a censura fixo arrincar materialmente dos exemplares impresos. No mesmo ano a editorial fixo unha segunda edición na que xa incluíu o texto.

En 1980 foi publicada en castelán pola revista Pipirijaina. A versión castelá é máis libre, está adaptada lingüisticamente para un público que ten interiorizada unha historia teatral diferente á nosa.

En 1990 Laiovento publica só o texto galego, idioma no que foi pensada e escrita a obra.

 Contido 
miniatura|300px|Carta de Blanco Amor a Carlos Laíño o 19-4-1978.
 Uxier, sen idade
 Presidencio, vello
 Segredoiro, sen idade
 Paisán ou Presunto, 40 anos
 Acusativo Vertical, 60 anos
 Muller ou Convicta-Confesa, 30 anos, que son 20
 Defensorio Tolerado, 25 anos

Sala do Tribunal de Inxustiza en Jacobusland.

Acción escénica pantomímica.

Os letrados están debruzados e adormecidos, cada tanto espertan, escorrentan as moscas, endereitan o peluquín etc.

Acción mixta.

Voz en off: Audiencia pública. O espantallo ponse a tremer. Aparece o Uxier e sae unha cabeza degolada, moi ensanguentada e risoña. Tira con ela coma se fose un birlo e colle unha chave antiga de darlle corda aos reloxos; con ela vai espertando os letrados. Aparece o Presidencio, fraco, ollos de tolo, leva un colar honorífico con forma de porquiño. Espreguízase, senta e le os folios da mesa.

Acción-diálogo.

Represenación dun xuízo esperpéntico no que todo está amañado e o que menos importa é a xustiza. O xuíz está máis interesado nas súas nécoras ca nos feitos, non se escoitan os acusados nin interesan os feitos. Todo é unha farsa, pouco importa o que digan o Paisano, a Muller ou os veciños de Trasariz de Embaixo acusados de reunión ilegal cando o que estaban era a botar unha partida de cartas na cantina. Cando, ao final, o Paisano pode falar, conclúe:

 Importancia 
Na Historia da Literatura Galega da AS-PG:

Segundo Laura Tato:

Para o Diccionario da literatura galega:

Segundo Xosé Ramón Pena:

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Tato Fontaíña, Laura (1993). O teatro de Eduardo Blanco Amor.

Categoría:Eduardo Blanco Amor
Categoría:Obras literarias de 1990
Categoría:Obras de teatro en galego