Pompeio Trogo

Cneo Pompeio Trogo (en latín Cnaeus Pompeius Trogus) foi un historiador galo-romanizado do século -I, pertencente á tribo dos voconcios da Galia Narbonense. Trogo cobrou renome durante a época de Augusto e foi case contemporáneo de Tito Livio.
 Traxectoria 
miniatura|Epitome historiarum Trogi Pompeii, edición de 1477
O seu avó serviu baixo as ordes de Cneo Pompeio Magno na guerra en Hispania contra Quinto Sertorio. O nome de Pompeio veulle ao ser adoptado por Pompeio como agradecemento aos seus servizos. O seu pai serviu ás ordes de Xulio César como secretario e intérprete.

Ao parecer Trogo posuía coñecementos enciclopédicos. Seguindo o exemplo de Aristóteles e Teofrasto escribiu libros acerca da natureza, dos animais e as plantas. Parte da grande obra de Plinio o Vello, Naturalis Historia baseouse nos apuntamentos de Trogo.

 Historiae Philippicae 
A súa principal obra, chamada Historiae Philippicae (Historias Filípicas) está estruturada en corenta e catro libros, e chámase así en honra ao fundador do Imperio Macedonio, Filipo II, que é o tema central da narración. A obra fala das partes do mundo que foron conquistadas por Alexandre Magno e os seus sucesores. Trogo comeza o seu traballo falando do lendario Nino, fundador de Nínive e termina en 9. Xustino escribiu o epítome do traballo perdido de Trogo e unha serie de resumos dos seus libros. O último relato recolleito por Xustino fala da recuperación das aguias perdidas fronte aos partos (-20). A etnografía e xeografía características da obra do historiador, conferiron á mesma unha inxustificada reputación como obra universal, a pesar de que nunca foi tal a intención de Trogo. 

Trogo non menciona a historia de Roma ata que a República entrou en contacto con Antiga Grecia e Oriente. Os escritos do historiador están baseados nos traballos de diversos historiadores gregos da Antigüidade, como Teopompo, Éforo, Timeo ou Polibio. É probábel que Trogo non reunise a información procedente destes historiadores en por si, senón que xa esta fora compilada nun libro por algúns gregos (probabelmente Timáxenes de Alexandría).

A súa idea de como redactar a historia é máis pechada e menos retórica que a de Salustio e Livio, aos que acusa de pór en boca dos personaxes das súas historias discursos que eles mesmos escribiran. A súa grande obra perdeuse e só Xustino posuíu parte dela que cita na súa epítome. Parte da mesma foi citada por historiadores como Flavio Vopisco, Xerome de Estridón e Agostiño de Hipona. A pesar de estar na súa maioría perdida, a obra considérase como unha autoridade na historia antiga de Oriente.

Trogo tamén é autor dos chamados Prólogos, un sumario redactado con posterioridade ás Historiae.
 Véxase tamén 
 Bibliografía 


 Ballesteros Pastor, Luís, Pompeio Trogo, Justino e Mitrídates. Comentario ao Epítome das Historias Filípicas (37,1,6 - 38,8,1) (Spudasmata 154), Hildesheim-Zürich-Nova York, Georg Olms Verlag, 2013, ISBN 978-3-487-15070-3.

 Ligazóns externas 
 Justinus, Epitome[1] (texto completo en latín, inglés, e francés)
 Abreviación de Trogo por Xustino, en castelán, edición de 1542.
 Justinus, Epitome ("Prólogos") (en inglés) e Justinus, Epitome[2]: libros I a X.

Categoría:Historiadores da Roma Antiga
Categoría:Escritores en lingua latina
Categoría:Nados no século -I