Longyearbyen

Longyearbyen ( (literalmente A cidade de Longyear) é o asentamento máis grande e o centro administrativo de Svalbard, Noruega. En decembro de 2015, a cidade tiña 2.144 habitantes. Longyearbyen está situado no Val Longyear e na costa de Adventfjorden, unha baía de Isfjorden situada na costa oeste de . Desde 2002, o Consello da Comunidade de Longyearbyen ten moitas das mesmas responsabilidades dun municipio de Noruega, incluíndo servizos públicos, educación, instalacións culturais, bombeiros, estradas e portos. A cidade é a sede do gobernador de Svalbard. É o asentamento máis setentrional do mundo con máis de 1.000 residentes permanentes. Desde 2011 goberna o alcalde Christin Kristoffersen..

Coñecida como Longyear City ata 1926, a cidade fundouna John Munro Longyear, cuxa Arctic Coal Company iniciou as operacións de minería de carbón en 1906. As operacións foron tomadas pola  en 1916, que aínda segue explotando. A cidade foi destruída case completamente polo alemán  o 8 de agosto de 1943, pero reconstruíuse despois da segunda guerra mundial. Longyearbyen foi tradicionalmente unha colonia industrial, pero a maioría das operacións mineiras mudáronse a  desde a década de 1990, mentres que a cidade experimentou un grande aumento no turismo e na investigación. Isto viu a chegada de institucións como o Centro Universitario en Svalbard, o Svalbard Global Seed Vault e a Estación de Satélite de Svalbard. A comunidade está servida polo Aeroporto de Svalbard.

 Historia 
miniatura|left | Longyear City en 1908
miniatura|left | Verán de 1925 en Longyearbyen.

En 1896, Vesteraalens Dampskibsselskab comezou a facer viaxes turísticas a Hotellneset. Para aloxar aos turistas, construíu un hotel, que foi pechado en 1897. Dúas familias instaláronse alí en 1898–99 Holm (1999): 55 e a Oficina de correos noruegués operaron unha oficina de correos en Hotellneset de 1897 a 1899. e a Oficina de correos noruegués operaron unha oficina de correos en Hotellneset de 1897 a 1899.Holm (1999) : 104 Tamén se estableceron temporalmente na zona de Søren Zakariassen en 1899 Holm (1999): 45 e a empresa Bergen-Spitsbergen Kullgrube-kompani en 1901, con establecemento en Adventtoppen.Holm (1999): 46

O industrial estadounidense John Munro Longyear visitou a illa de Spitsbergen en 1901, volvendo a ela en 1903. Co seu compañeiro, Frederick Ayer, Longyear ignorou as reclamacións norueguesas da parte occidental de Adventfjorden. En 1906, a compañía Boston Arctic Coal Company comezou a actividade mineira. A compañía chamou o asentamento Longyear City, exportando á cidade de Tromsø. Foi destruída polos alemáns en 1943, durante a segunda guerra mundial e reconstruída logo do final do conflito.

 Características 
É unha cidade ártica na que a actividade mineira estivo sempre presente. A súa vexetación é polar no inverno e tundra no verán. É a cidade con máis de 1000 habitantes máis ao norte do mundo.

Ademais, é a sede de UNIS (Universitetssenteret på Svalbard), o centro de estudos universitarios máis setentrional do mundo. Concentra estudantes de máis de 25 nacionalidades diferentes para continuar estudos de xeoloxía, xeofísica, tecnoloxía (enxeñaría) e bioloxía.

O pequeno cemiterio local deixou de enterrar aos mortos hai 70 anos, despois de comprobar que os corpos non se descompoñían. Os cadáveres están conservados por xeo permanente (permafrost) e isto creou unha morbilidade crecente. Dáse o caso de que algúns científicos recuperaron o tecido dun home falecido en 1917, e ao analizalo descubriron que foi vítima dunha epidemia que acabou coa vida de moitas persoas na illa.

 Galería 

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Categoría:Svalbard
Categoría:Cidades de Noruega