Claude Njiké-Bergeret

Claude Njiké-Bergeret, nada en Douala o 5 de xuño de 1943, é unha escritora, granxeira e coordinadora local camerunesa.
Traxectoria

O seu avó Étienne Bergeret foi misioneiro protestante en Nova Caledonia e o Camerún entre 1917 e o 1921.Njiké-Bergeret, Claude  (1997): Ma passion africaine. JC Lattès, p.17-18. O seu pai, Charles Bergeret, fíxose pastor despois de que o seu propio pai, Étienne, casase en Francia en 1937 con Yvette Guiton, unha traballadora social.

Claude naceu no Hospital Europeo de Douala. O seu pai foi mobilizado para participar na liberación de Francia durante a segunda guerra mundial.Claude Njiké-Bergeret, Ma passion africaine, JC Lattès, 1997. p.18-19 En 1946 naceu a súa irmá Mireille, e a familia regresou ao Camerún. A familia asentouse en Bangangté, onde construíron a escola pública feminina de Mfetom, na que estudou a propia Claude Njiké-Bergeret. A carón das comunidades locais do pobo bamileke aprendeu a falar o idioma local, das linguas bamileke.

En 1956 a familia regresou a Francia. Claude rematou o instituto e casou e tivo dous fillos, Serge (1966) e Laurent (1968). Estudou Xeografía na Universidade de Aix-Marsella, onde participou nas protestas do Maio do 68.

En 1972 separouse e regresou ao Camerún. En 1974 asinou un contrato coa mesma sociedade misioneira para a que traballara o seu pai, co propósito de ser mestra, e dirixiu a escola de Mfetom.Reformou a educación en Mfetom, incluíndo máis historia local nas súas leccións, e procurando comprender os costumes locais. Amais, implicouse na vida social local. En 1978 o seu matrimonio co fon (xefe local) Njiké Pokam François, que xa vivía en poligamia con case trinta mulleres, provocou certo escándalo, ao ser unha muller branca, formada e protestante. Tivo dous rapaces con el: Sophia (1978) e Rudolf (1980), e pasou a ser coñecida co alcume da Raíña Branca. Logo da morte do xefe en 1987, Claude adquiriu unha pequena parcela agrícola e pasou a vivir como labrega en Nkoutchoup, a carón do río Noun, coa súa familia e as súas amizades a uns 20 km de Bangangte.

Desde a década de 1970 procurou mellorar a imaxe de África en Francia. En 1997 publicou a súa autobiografía, Ma Passion Africaine. Os seus libros falan dos ritos e da cultura de Bangangté.

Obra
Ma passion africaine (JC Lattès, 1997). Reeditada como J'ai lu, no 4903, 2000. . Autobiografía.
La sagesse de mon village (JC Lattès, 2000). . Autobiografía.
Agis d'un seul cœur (JC Lattès, 2009) .

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas

 Envoyé spécial de France 2 Envoy%E9+sp%E9cial')&order=TICOL

 Njiké-Bergeret

Categoría:Escritores do Camerún
Categoría:Escritores en lingua francesa
Categoría:Nados en 1943
Categoría:Nados en Douala
Categoría:Profesores
Categoría:Personalidades sen imaxes