Esther Lederberg

Esther Miriam Zimmer Lederberg, nada no Bronx o 18 de decembro de 1922, e finado o 11 de novembro de 2006, foi unha microbióloga estadounidense, pioneira en xenética bacteriana. As súas contribucións máis notables inclúen o descubrimento do virus bacteriófago λ, a transferencia de xenes entre bacterias por transdución especializada, o desenvolvemento do método de réplica en placa para o cultivo de bacterias e o descubrimento do plásmido F ou factor de fertilidade.

Lederberg tamén fundou e dirixiu o agora extinto Plasmid Reference Center na Universidade de Stanford, onde mantiña, nomeaba e distribuía plásmidos de moitos tipos, incluíndo aqueles con resistencia antibiótica, resistencia a metais pesados, virulencia, conxugación, colicinas, transposones, e outros factores descoñecidos.

 Traxectoria 
Esther Miriam Zimmer naceu no Bronx, Nova York, en 1922. Foi a primeira dos dous fillos do matrimonio formado por David Zimmer e Pauline Geller Zimmer. O seu irmán, Benjamin, naceu ao ano seguinte. Nenos durante a Gran Depresión, a súa comida era a miúdo un anaco de pan sobre o que a súa nai esparcía o zume dun tomate.

Zimmer destacou nos seus estudos. Cursou os seus estudos secundarios en Evander Child's High School no Bronx, onde se graduou aos 16 anos. Recibiu unha bolsa para estudar bioquímica no Hunter College, en Nova York, onde se graduou en 1942. Entre 1941 e 1942, Zimmer traballou no Xardín Botánico de Nova York, investigando en Neurospora crassa baixo a dirección de Bernard Ogilvie Dodge.

Tras a súa gradación, Zimmer traballou como axudante de investigación de Alexander Hollaender e Milislav Demerec no Instituto Carnegie de Washington (máis adiante, Laboratorio Cold Spring Harbor). En 1944 obtivo unha bolsa na Universidade Stanford como axudante de George Wells Beadle.Trasladouse a California, e tras un verán de estudos na Estación Mariña Hopkings con Cornelius Van Niel, comezou unha mestría en xenética. Durante a súa estadía en Stanford traballou con Edward Tatum, de Yale, en xenética bacteriana e obtivo o seu título de mestría en 1946.

Casou con Joshua Lederberg en 1946, tras o cal comezou a traballar no seu doutoramento na Universidade de Wisconsin. A súa tese foi sobre o control xenético de mutabilidade na bacteria Escherichia coli. Joshua Lederberg aceptou un posto de profesor asociado na mesma universidade. Esther terminou o seu doutoramento baixo o patrocinio de R. A. Bring, en 1950, o mesmo ano que descubriu o ciclo lisoxénico do bacteriófago lambda.

Esther e Joshua Lederberg divorciáronse en 1966. Ela contraeu novamente matrimonio con Matthew Simon en 1993.

Esther Miriam Zimmer Lederberg morreu o 11 de novembro de 2006, de pneumonía e fallo cardíaco, aos 83 anos.

 Contribucións á microbioloxía e a xenética 
Lederberg quedou na Universidade de Wisconsin a maior parte da década de 1950. Alí descubriu o bacteriófago lambda,  empezou a investigar sobre a relación entre a transdución e o ciclo lisoxénico de devandito fago, descubriu o factor de fertilidade de E. coli xunto a Luigi Luca Cavalli-Sforza, inxeniuou a primeira posta en funcionamento exitosa do método de réplica en placa xunto a Joshua Lederberg, e axudou a descubrir e entender os mecanismos xenéticos da transdución especializada. Estas contribucións foron a base de gran parte do traballo en xenética posterior.

 Bacteriófago Lambda e transdución especializada 
Esther Lederberg foi a primeira en illar o bacteriófago lambda, un virus de ADN que illou de Escherichia coli K-12 en 1950. Era un virus que, no canto de multiplicarse rapidamente no interior da célula infectada e matala, podía integrar o seu material xenético no da bacteria infectada e transmitirse dunha xeración a outra sen causar dano á célula. O ADN vírico podía activarse de novo en determinadas circunstancias, por exemplo, cando a bacteria atopábase en condicións de tensións. Entón a maquinaria celular da bacteria fabricaba exemplares do virus, que causaban a morte da célula bacteriana. O bacteriófago tiña un dobre comportamento, con dous tipos de ciclo vital, que máis adiante se denominaron lisoxénico (cando se incorpora ao material xenético da célula) e lítico (cando se reproduce e causa a lisis da célula bacteriana). A facilidade de crecemento de devandito bacteriófago, a súa condición de virus non patóxeno (excepto para a bacteria), a facilidade de manipulación e o gran coñecemento que se tiña sobre a bacteria que infectaba (E. coli) fixeron que pronto se adoptase ese virus como organismo modelo para o estudo doutros virus con comportamento semellante.

O seu traballo permitiu un mellor entendemento da transdución especializada, importante para explicar un mecanismo de transferencia da resistencia das bacterias.

 Factor de fertilidade bacteriana 
O Factor de fertilidade (tamén coñecido como factor F) é unha secuencia bacteriana de ADN que permite que unha bacteria poida producir un pelo sexual necesario para a conxugación. A secuencia contén 20 xenes tra (por "transferencia") e outras secuencias xenéticas responsables de incompatibilidade, replicación e outras funcións. O factor F atópase nun episoma, que pode existir como plásmido independente ou integrarse no xenoma da célula bacteriana. O descubrimento de Esther Lederberg xurdiu directamente dos seus experimentos para atopar o profago lambda do E. coli. Cando lle fallaron algunhas cruces para obter formas recombinantes, supuxo que algunhas das súas cepas de E. coli perderan un "factor de fertilidade".

 Método de réplica en placa 
A pesar de que había outras metodoloxías precursoras á que ela ideou, eran menos eficaces, e non resolveron o problema de reproducir colonias bacteriales en masa coa mesma configuración que tiñan na placa de Petri da que se partiu. O que se buscaba era como dispor da copia dun debuxo ou a firma de alguén mediante un selo de goma untado nun tampón de tinta. En 1951, Esther Lederberg logrou obter réplicas idénticas mediante unha técnica moi sinxela. Construíu un "selo" da mesma medida que a placa de Petri, pero non era de goma, senón de veludo de algodón esterilizado. As pequenas fibras da superficie do veludo cravábanse no agar da placa orixinal e, ao fregar co selo unha nova placa, inoculaba as bacterias e as colonias que crecían facíano na posición que na placa orixinal. Un ano despois, ela e o seu marido publicaron un artigo detallando a metodoloxía. Aínda que a idea fora dela, o primeiro autor do artigo foi o seu marido.

 Outras contribucións 
Esther Lederberg regresou a Stanford en 1959 con Joshua Lederberg. Permaneceu en Stanford para continuar coa súa carreira de investigación, e alí fundou e dirixiu o Plasmid Reference Center (PRC) na Facultade de Medicina de Stanford entre 1976 e 1986. O 25 de febreiro de 2015, Stanford publicou moitas fotografías do seu traballo na súa conta de Flickr.

Retirouse do seu posto no Departamento de Microbiología e Inmunología de Stanford en 1985, pero continuou dirixindo o PRC durante case unha década máis.

 Honras profesionais 

 1956: Premio Pasteur da Society of Illinois Bacteriologists (xunto a Joshua Lederberg; a primeira vez que se entregou a un equipo de investigadores)
 1969 Bolsa Postdoctoral en Oncoloxía da American Cancer Society
 Presidenta do Capítulo Stanford de Sigma Xi
 Afiliacións noutras sociedades científicas; frecuente convidada a Conferencias Gordon; etc.

 Retos profesionais: discriminación de xénero 
O microbiólogo Stanley Falkow afirmou que Esther Lederberg "experimental e metodoloxicamente, era un xenio no laboratorio." Aínda así, a pesar de que Esther Lederberg foi unha investigadora pioneira, afrontou retos significativos como científica nos '50 e '60.

Segundo Luigi Luca Cavalli-Sforza, colaborar co seu marido dificultoulle ter unha carreira estable e independente.
Esther Lederberg tivo que loitar para obter un posto de traballo na Universidade de Stanford. En 1974, un cambio na política daquela universidade fíxoa pasar de Científico Sénior a ser Profesora Adxunta, unha posición máis desfavorable nalgúns aspectos.

Allan Campbell fixo notar a inxusta actitude de Stanford cara ás mulleres científicas nunha carta de recomendación para Esther Lederberg escrita en 1971: "penso que ela é moi valiosa para a Universidade e merece un ascenso de acordo aos costumes habituais do seu departamento (por exemplo, que o seu Comité de Promoción das Mulleres recoméndea da mesma maneira que un Comité de Promocións dos Homes faría ascender a un científico home)."

 Outros intereses 
Esther Lederberg tivo intereses culturais que ían máis aló da ciencia.

 Música 
Toda a súa vida tivo afección á música, con especial dedicación á música antiga. Foi membro fundadora da Mid-Peninsula Recorder Orchestra en 1962, que presidiu durante varios anos. Consciente de que gran parte da música antiga era realmente música de danza, Lederberg estudou tamén danza Renacentista e isabelina. Gustáballe a música sinfónica, a ópera, e as operetas de Gilbert e Sullivan.

 Literatura 
O gusto de Esther na literatura era ecléctico; a súa biblioteca incluía obras clásicas e contemporáneas de autores como Gore Vidal, Ursula K. Lle Guin, Margaret Atwood e Michael Crichton. Tamén lle gustaban as obras de Charles Dickens e Jane Austen, e pertenceu a sociedades que estudaban e rendían homenaxe a eses autores.

 Botánica e xardíns botánicos 
Lederberg interesouse durante toda a súa vida pola botánica e os xardíns botánicos. Propuxo que se plantasen plantas indíxenas como papoulas e lupinos no campus da Universidade de Stanford, argumentando que ademais de ser bonitas non necesitarían de rega — unha consideración importante para un campus localizado na Baía de San Francisco, que ten secas frecuentes.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Tsjeng, Zing (2020). Mujeres olvidadas : las científicas. Madrid. ISBN 978-84-415-4214-3,

Outros artigos
 Efecto Matilda

 Ligazóns externas 
 Sitio en memoria de Esther Lederberg 

Categoría:Nados en 1922
Categoría:Nados en Nova York
Categoría:Alumnos da Universidade de Wisconsin-Madison
Categoría:Alumnos da Universidade Stanford
Categoría:Finados en 2006