Mergullete de bico groso

O mergullete de bico groso (Podilymbus podiceps) é unha especie de ave acuática da familia dos mergulletes, Podicipedidae. Como a especie Podilymbus gigas xa se estinguiu, esta é a única especie existente do xénero Podilymbus. Vive principalmente en lagoas de case todo o continente Americano.

 Taxonomía e nome 

O mergullete de bico groso foi descrito por Carl Linnaeus na 10ª edición da súa obra Systema Naturae en 1758 co nome Colymbus podiceps. Despois foi transferido ao xénero Podilymbus. O seu nome binomial Podilymbus é unha contracción da palabra latina podicipes (o nome xenérico dos mergulladores) e a grega kolymbos, 'mergullar', mentres que o nome específico podiceps, vén do latín podex, podicis, 'rabadilla, cu, ano' + pes, 'pé', é dicir, 'pés no cu' por estares estes inseridos tan atrás no corpo.Cabard P. and Chauvet B. (2003). Etymologie des noms d'oiseaux Belin Eveil éditeur, France 

Fóra do seu propio xénero, os parentes máis próximos destas especie son os pequenos mergulletes do xénero Tachybaptus.

 Subespecies 
Recoñécense as seguintes subespecies:
P. p. podiceps, (Linnaeus, 1758), de América do Norte a Panamá e Cuba.
P. p. antillarum, (Bangs, 1913), das Antillas maiores e menores.
P. p. antarcticus, (Lesson, 1842), de América do Sur ata o centro de Chile e a Arxentina.

 Descrición 
Son aves robustas, pequenas e de pescozo curto, que miden de 31 a 38 cm de longo, cunha envergadura alar de 45 a 62 cm e un peso de 253 a 568 g.Muller, M. J., and R. W. Storer. Pied-billed Grebe (Podilymbus podiceps). In The Birds of North America, No. 410 (A. Poole and F. Gill, eds.). Philadelphia, PA: The Birds of North America, Inc., 1999. Son principalmente marróns, cun píleo e dorso escuros. A súa cor marrón serve como camuflaxe nos pantanos onde viven. A parte inferior das ás, que se ve en voo, non é branca, como noutros mergulletes. A parte subcaudal é branca e teñen un curto bico romo parecido ao das galiñas de cor gris clara, que no  verán está cruzado por unha banda negra ancha. En verán, teñen a gorxa negra. Non hai dimorfismo sexual. Os exemplares novos teñen liñas negras e brancas e parécense máis a adultos en plmaxe invernal. Este mergullete non ten os pés palmados. As súas dedas teñen lobos que sobresae pola parte lateral da deda, e que facilitan que poida impulsarse ao nadar. Cando voan, os pés parecen quedar por detrás do corpo, debido á súa situación moi traseira no corpo.

Pode confundirse co Tachybaptus dominicus, aínda que esa especie é moito menor e ten un bico máis fino. Outros mergulletes de tamaño similar teñen unha plumaxe moi distinta, é dicir, como o mergullón orelleiro e o mergullón real. Ambas as especies teñen unha plumaxe moito máis colorida, con laterais marróns avermellados, cristas douradas na parte lateral da cabeza sobre a contrastante cor lousa (tamén marrón avermellada no mergullón real); mentres que en inverno, tanto o real coma o orelleiro son de cor branca e negra con cores lousa e crema e teñen ollos vermellos.

 Vocalización 

A súa chamada é inconfundible, alta e soa como un "ouleante kuk-kuk-cow-cow-cow-cowwp-cowp"." A chamada é similar á do cuco Coccyzus americanus.

 Distribución e hábitat 

Encóntranse principalmente en América do Norte, Central e do Sur todo o ano. Durante a estación reprodutora do verán, son máis abundantes no centro norte e noroeste do Canadá. Se viven nunha área onde se conxela a aurga en inverno, migran. As aves migrantes xeralmente xúntanse coas aves que viven alí todo o ano en setembro e outubro. Migran de noite. A maioría das aves migratorias parten en marzo e abril. Fan aparicións ocasionais en Europa (en Galicia é unha ave accidentalPenas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.) e Hawai. No Reino Unido foron avistadas 37 veces en 2007, e aparecen en xeral de outubro a xaneiro. Unha desta aves reproduciuse en Inglaterra cun mergullón pequeno, producindo unha cría híbrida. É o único mergullete rexistrado que visitou as illas Galápagos.

Os mergulletes encóntranse en zonas húmidas de auga doce con vexetación emerxente, como Typha. Encóntranse ocasionalmente en augas salgadas. Cando se reproducen atópanse en vexetación emerxente preto de augas abertas e en inverno principalmente en augas abertas debido a que non teñen niños que coidar. Poden vivir preto de ríos, pero prefiren as augas calmas. Poden tamén atoparse a maiores alturas cando migran. Poden reroducirse en zonas húmidas restauradas e feitas polo home.

Viven aproximadamente de 10 a 12 anos.

 Comportamento 
miniatura|upright=0.87|Cría nadando no Lago Washington
Raramente voan. Fan lentos mergullos frecuentemente, especialmente cando están en perigo, mergullándose ata uns 6,1 m ou menos. Mergúllanse durante uns 30 segundos e poden desprazarse a unha área máis apartada das augas, asomando só a cabeza para ollar se o perigo desapareceu. Esta frecuencia de mergullos valeulle a descrición de ser de natureza solitaria ou tímida. É raro que formen bandadas. O seu cortexo inclúe chamadas e ás veces dúos. Os machos mostran un comportamento territorial se outro macho se achega ao límite do seu territorio. Póñense enfronte e xiran a cabeza e bico. Despois dan a volta e empezan a facer as chamadas. Despois danse de novo a volta e ollan un para o outro.

 Reprodución 

esquerda|upright|miniatura|Ovos de P. podiceps en Bogotá
Reprodúcese na parte centro sur do Canadá, non Estados Unidos, América Central, o Caribe, e a zona temperada de América do Sur. Poden poñer ata sete ovos ao ano, que sitúan os niños en zonas acuáticas, enriba de vexetación acuática. Os ovos son brancos azulados e elípticos e a incubación dura 23 días. É a femia a que empeza a incubación, despois fana ambos proxenitores e a femia faise cargo ao final da incubación. Cobren o niño con vexetación se teñen que ausentarse por tempo relativamente prolongado.

As crías poden abandonar o niño un día despois de faceren eclosión. Teñen penuxe ao nacer e véselle a pel amarela entre os loros e na parte superior da cabeza. Non nadan ben e permanecen fóra da auga. Dormen sobre as costas dos seus proxenitores. Tardan catro semanas en empezar a nadar. Cando son alertados soben ao dorso dun dos pais. Cando finalmente maduran o suficiente para mergullarse, mergúllanse xunto cos seus pais. Ambos os pais comparten os traballos da crianza dos polos, tanto para alimentalos coma para levalos ás costas. Por veces os pais mergúllanse para buscar alimento cos fillos nas costas.

 Dieta 
miniatura|Adulto con dous xoves alimentándose de cangrexos de río
Os mergulletes de bico groso aliméntanse principalmente  de invertebrados acuáticos, e tamén de pequenos peixes e anfibios (ras, cágados). Mergúllanse para conseguir a comida. Os seus bicos permítenlles esmagar crustáceos, como os cangrexos de río. Poden tamén comer plantas. Foron observados comendo as súas propias plumas, como outros mergulletes, como axuda para facer a dixestión (impide que os ósos pequenos do alimento causen lesións).Ehrlich, Paul; David Dobkin, and Darryl Wheye (1988). The Birder's Handbook. New York: Simon and Schuster. Tamén alimentan coas súas plumas as crías.

 Ameazas 

Son extremadamente sensibles a ser molestados, especialmente polos humanos. Cando se están reproducindo, se teñen medo, os adultos poden abandonar os niños sen protexer os ovos. As ondas creadas por botes poden destruír os niños e o seu ruído pode asustar doadamente estas aves.

 Na cultura 

As súas plumas son grosas e suaves e eran antes usadas como decoración de sombreiros e orelleiras e por esa razón eran cazados no leste dos Estados Unidos no século XIX.

 Status 

Os mergulletes están declinando en Nova Inglaterra, aínda que non se sabe a razón. Os estados de Connecticut e Nova Hampshire declararon o mergullete de bico groso especie en perigo. En Nova Jersey e Massachusetts, foron declarados especie ameazada. En Vermont son especie "especialmente preocupante". En Rhode Island están localmente extintos.

A perda de hábitat é a maior ameaza do mergullete. A drenaxe, recheo e destrución xeral das zonas húmidas causa  a perda dos seus hábitats reprodutores. Porén, son aínda comúns na maioría das súas áreas de distribución.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 


 Reconto da especie mergullete de bico groso – Cornell Lab of Ornithology

Categoría:Podicipédidos
Categoría:Animais descritos en 1758