Portovenere

Porto Venere (ata 1991 Portovenere; ) é unha cidade e un municipio situado na costa de Italia na Liguria na provincia de La Spezia. Comprende as tres aldeas de Fezzano, Le Grazie e Porto Venere, e as tres illas de Palmaria, Tino e Tinetto. En 1997, Porto Venere e as vilas das Cinque Terre foron designadas pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade.

 Historia 
 miniatura | The War Memorial.
Crese que o antigo Portus Veneris remontase polo menos a mediados do século I a.C. Dicíase que o nome facía referencia a un templo á deusa Venus que estaba situado no promontorio onde está a igrexa de Pedro o Apóstolo. O nome tamén vincúlase ao do ermitán   San Venerio. Na época romana a cidade era esencialmente unha comunidade pesqueira.

Trala caída do Imperio romano occidental, Porto Venere converteuse na base da frota bizantina no norte do Mar Tirreno, pero foi destruída polos longobardos no ano 643 d.C. Posteriormente, foi un destino frecuente de ataques sarracenos. As primeiras indicacións da existencia dun castelo datan de 1113 e en 1161 erguéronse os muros. Porto Venere converteuse nun feudo dunha familia de Vezzano Ligure antes de pasar a Xénova a principios do século XII. En 1494 sufriu un devastador bombardeo da frota aragonesa durante a súa guerra con Xénova, posteriormente a parte antiga da cidade caeu en importancia dando paso ao desenvolvemento do Borgo Nuovo ("Novo Distrito"), que existía desde 1139 e está centrado na igrexa de San Pedro.

O 2 de decembro de 1797, despois de que as Francia establecera o seu dominio en Italia, a cidade pasou a formar parte do Departamento do Golfo de Venus, con capital en La Spezia, na República Ligur anexionada ao  primeiro imperio francés. A partir do 28 de abril de 1798 coa nova lei francesa, o territorio de Portovenere pasou ao sétimo cantón, como capital. Do 13 de xuño de 1805 a 1814 foi incluído no Departamento dos Apeninos. Foi neste momento no que, en 1812, pasou a formar parte da ruta costeira chamada "ruta Napoleón" en homenaxe ao xeneral francés e agora coñecida como estrada 530, que aínda conecta o centro mariño con La Spezia por Fezzano, Le Grazie. e Terizzo.

En 1815 incorporouse ao Reino de Sardeña, de acordo coas decisións do Congreso de Viena de 1814 e posteriormente ao Reino de Italia a partir de 1861. De 1859 a 1927 o territorio foi incluído no primeiro distrito de La Spezia, parte do distrito oriental da provincia de Xénova antes e, co establecemento en 1923, na provincia de La Spezia.

En 1998 obtivo polo seu patrimonio arquitectónico e natural entrar na lista do Patrimonio da Humanidade, co Rolli no centro histórico de Xénova son os dous únicos bens ingresados da Liguria, e en 2001 estableceuse o Parque Natural Rexional homónimo.National Park

 Territorio 
A aldea atópase no extremo sur dunha península, que se afasta da irregular costa da Riviera di Levante, formando o extremo occidental do Golfo de La Spezia. Ao final desta península atópanse tres pequenas illas: Palmaria, Tino e Tinetto, só a illa de Palmaria, situada xusto fronte á vila de Porto Venere máis aló dun pequeno estreito, está parcialmente habitada.

Limita ao norte co municipio de La Spezia e ao sur, oeste e leste está bañado polo mar Mediterráneo. Atópase a 3,2 km ao sur de La Spezia e 72 km ao sueste de Xénova.

Clima
miniatura|Cova de Byron, chamada así porque o poeta Lord Byron a usou para meditar
miniatura|A Mariña

O clima é tipicamente mediterráneo, con case ningún exceso de calor no verán nin episodios moi fríos no inverno. Non obstante, as precipitacións poden ser moi abundantes, especialmente no outono e na primavera, debido á orografía da Riviera de Levante.
No municipio, a estación meteorolóxica está situada na illa de Palmaria, onde os datos poden considerarse semellantes aos ocorridos en Porto Venere e nas zonas circundantes.
A zona da illa de Portovenere-Palmaria é o único punto detrás do mar da Liguria entre a illa de Elba e as illas de Hyères, Francia. De aí tamén o papel estratéxico na historia do mar.

 Principais atraccións 
 miniatura | dereito |  Igrexa de San Pedro
 miniatura | Castelo Doria.
 A Igrexa de San Pedro de estilo gótico, consagrada en 1198. Construída sobre unha igrexa paleocristiá pre-existente do século V, que tiña planta rectangular e ábsida semicircular. A parte nova, do século XIII, está marcada externamente por raias brancas e negras.
 A igrexa  románica de San Lorenzo, erixida en 1098 polos xenoveses. Probablemente ocupa o sitio dun antigo templo dedicado a  Xupiter. A igrexa resultou danada por un incendio en 1340 e polo ataque aragonés en 1494, e foi restaurada en 1582.
 O castelo de  Doria con muros ao redor do centro histórico.
 A Grotta dell'Arpaia (agora colapsada), coñecida como Grotta de Byron, desde a que o poeta inglés Byron nadou a través do golfo de La Spezia ata San Terenzo para visitar a Shelley en Lerici, en 1822.
 O núcleo medieval de Le Grazie está situado ao redor da igrexa da nosa Señora das Grazas do século XIV, nas proximidades hai un convento medieval, que pertenceu aos olivetanos, e os restos do século I aC da vila romana de Varignano. Os recentes descubrimentos das escavacións na vila fixéronse no  Antiquarium della Villa Romana del Varignano en Porto Venere.
 En Fezzano destacan as rúas medievais, xunto coa igrexa de San Xoán Bautista (1740) e a recentemente restaurada "Villa Cattaneo".

 Áreas naturais 
Entre os lugares naturais do Porto Venere atópanse as famosas covas mariñas de Byron (Cala dell'Arpaia), Azzurra ou cova azul (semi-mergulladas) e Tinetto, a cavidade das Pombas e o muro de Tino, os baixos de Dante e os regatos pequeno e grande. A cova de Byron, que leva o nome do poeta inglés  George Gordon Byron neste lugar inspirouse e meditou para as súas obras literarias. Está situada nun estreito de rocha debaixo da igrexa de San Pedro e da antiga posición defensiva. a cova mariña ten unha profundidade mínima de cinco metros e un máximo de vinte ao longo do costado.

 Parque Natural Rexional 
O Parque Natural Rexional de Portovenere ofrece unha paisaxe única coas súas altas costas, covas e vexetación que impregna a atmosfera en calquera estación cos cambiantes tons de cores. Un elemento que mestura e harmoniza cada detalle é o mar, ás veces tranquilo e claro, para reflectir como un espello encantado con rochas multicolores e gaivotas, ás veces ásperas e case irritadas. Para coroar o arquipélago do parque con tres illas, Palmaria, Tino e Tinetto, desafiando o mar azul nun remuíño de aromas e mirando cara ao infinito. Pero o parque non é soamente natureza, a historia vive desde a prehistoria coa Cova das Pombas, ata o pasado recente no que Guglielmo Marconi experimentou fronte á vila os seus estudos innovadores.

Notas

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 Official Website Tourist Association PRO LOCO PORTO VENERE
 Portovenere Transport Guide 
 Municipal website 
 Unesco World Heritage entry

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Italia