Lingua keta

O keto (ou ket, ou queto), anteriormente coñecido como ienisei ostiak,Bauer, Laurie (2007): The Linguistics Student's Handbook. Edimburgo: Edinburgh University Press. ISBN	978-0-7486-2759-2. é unha lingua illada siberiana, a última supervivente da familia de linguas ieniseianas. O keto está clasificado como en perigo severo polo Libro Vermello das Linguas Ameazadas da UNESCO.

Houbo intentos por expertos soviéticos de estableceren unha relación entre a lingua keta e o burushaski, e mesmo coas linguas sino-tibetanas. Pero a maioría dos autores inclúeno na suposta familia das linguas dené-caucasianas.

Hoxe en día hai pouco máis de 200 falantes da  lingua keta. Realizáronse esforzos para introducir a lingua nas gardarías e nos colexios. A vila de Kellog, en Rusia, é o único lugar onde o keta aínda se ensina nas escolas. Aos alumnos subminístranselle libros especiais para os graos de segundo a cuarto, pero despois deses graos só hai bibliografía rusa para estudar a cultura keta.Kryukova, Elena (2013): "The Ket Language: from descriptive linguistic to interdisciplinary research". Tomsk Journal of Linguistics & Anthropology 1: 39. A día de hoxe non se coñecen falantes monolingües, polo que se teme que desapareza. 

O número de compoñentes do pobo keta que teñen como lingua materna este idioma descendeu desde os 1 225 en 1926 até os 537 en 1989 e os 213 en 2010.

Outra lingua pertencente á familia ieniseiana, o yugh, extinguiuse recentemente.

 Características da lingua 
 O keta é unha lingua tonal, con 5 tons distintos e unha estrutura fonética pouco habitual.
 En 1930, 1988 e 1991 creáronse alfabetos para esta lingua, o último baseado no alfabeto cirílico.

+Alfabeto de 1930 a  ā  æ  b  c̣  d  e  ē  ə  f  g  h  h̡  i  ī  j  k  l ḷ  m  n  ṇ  ŋ  o  ō  p  q  r  s  ṣ  t  u  ū  v  z̶  ь

+Alfabeto cirílico de 1991  а  б  в  г  г̡  д  е  ё  ж  з  и  й  к  ӄ  л  м  н  ӈ  о ɵ  п  р  с  т  у  ф  х  ц  ч  ш  щ  ъ  ǝ  ы  ь  э  ю  я

 Investigacións sobre a lingua 
As primeiras notas sobre o keta (Путешествия по разным провинциям Русского Государства) foron publicadas en 1788 por P. S. Pallas nun dos seus cadernos de viaxes. En 1858, M. A. Castrén publicou o primeiro dicionario keta (Versuch einer jenissei-ostjakischen and kottischen Sprachlehre), que tamén incluía documentación sobre o kot e Castrén foi tamén o primeiro en realizar unha gramática completa da linguaStefan, Georg (2007) " A Descriptive Grammar of Ket (Yenisei Ostyak). Volume I: Introduction, Phonology, Morphology. Global Oriental, Folkestone (Kent), p. 35. No século XIX os keta foron erroneamente clasificados como unha tribo fino-ugria do grupo dos khats. O primeiro libro sobre gramática keta (Кетский язык) no século XX publicouno N.K.Karger en 1934.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 


 {{cite book |first1=E. |last1=Vajda, M. Zinn|title=Morfologicheskii slovar ketskogo glagola: na osnove iuzhno-ketskogo dialekta. = Morphological dictionary of the Ket verb: Southern dialect / |first2=M. |last2=Zinn |year=2004}}

 Kotorova, Elizaveta e Andrey Nefedov (eds.) (2015). Comprehensive Ket Dictionary'' / Большой словарь кетского языка (2 vols). Languages of the World/Dictionaries (LW/D) 57. Múnic: Lincom Europa.

 Outros artigos 
 Linguas ieniseianas
 Pobo keta

Categoría:Linguas ieniseianas
Categoría:Linguas de Rusia
Categoría:Pobo keta