Coriolis (satélite)

Coriolis é un satélite artificial da Forza Aérea dos Estados Unidos lanzado o 6 de xaneiro de 2003 mediante un foguete Titan-2G desde a base Vandenberg da Forza Aérea para probar novas tecnoloxías e observar a superficie terrestre.

 Características 
Coriolis é un satélite do Programa de Probas Espaciais da Forza Aérea dos Estados Unidos coa finalidade de demostrar a medición remota de ventos na superficie terrestre usando a técnica de radiometría polarimétrica de microondas como maneira de reducir riscos para o uso da tecnoloxía no sistema de satélites meteorolóxicos NPOESS. Tamén se adica a predicir perturbacións xeomagnéticas mediante a observación de eventos de exección de masa coronal do Sol.

O satélite ten unha masa de 395 kg, cun [[diámetro de 3,0 m e unha altura de 6,9 m. leva dous instrumentos a bordo:

WindSat, do Laboratorio de Investigación Naval (NRL), un radiómetro de microondas polarimétrico multifrecuencia xiratorio de 305 kg para medir os ventos a nivel de superficie.
Cámara de Exección de Masa Solar (SMEI), do Laboratorio de Investigación da Forza Aérea, un instrumento de 35 kg construído pola Universidade de Birmingham (Reino Unido) e a Universidade de California en San Diego para monitorizar a actividade solar.

Características clave de Coriolis son o seu baixo nivel de interferencia electromagnética para o óptimo rendemento do radiómetro e a súa estabilidade de apuntado e control da posición tendo un elemento (WindSat) que rota a 30 revolucións por minuto. O satélite envía datos a terra a velocidades de ata 51,2 Mbps en banda X.

 Notas 

 Véxase tamén 

Categoría:Satélites artificiais