Liudmila Pavlichenko

Liudmila Mikhailovna Pavlichenko, de nacemento Belova, nada en Bila Tserkva, Imperio Ruso, o 12 de xullo de 1916 e finada en Moscova o 10 de outubro de 1974, foi unha francotiradora soviética do Exército Vermello durante a segunda guerra mundial. O seu total de inimigos eliminados é de 309, incluídos 36 francotiradores. Está considerada como unha das mellores francotiradoras militares de todos os temposThe 10 deadliest snipers of all time, Business Insider (8 de setembro de 2015) e a francotiradora muller número 1 da historia. 

 Traxectoria 
Naceu en 1916 en Bila Tserkva, na actual Ucraína, daquela parte do Imperio ruso, e mudouse a Kíiv coa súa familia aos catorce anos. Alí, uniuse a un club de tiro OSOAVIAKhIM e afeccionouse ao tiro, mentres traballaba como moedora nunha fábrica de armas de Kíiv. En 1932, aos 16 anos, casou con Alexei Pavlichenko e deu a luz a un fillo, Rostislav (1932-2007), pero logo divorciáronse. En 1937, como estudante da Universidade de Kíiv, completou un máster en historia, centrado na vida de Bohdan Khmelnytsky.  

 Carreira profesional 

 Segunda guerra mundial 
miniatura| Pavlichenko nunha trincheira (1942). 
En xuño de 1941, Pavlichenko, de 24 anos, estaba no seu cuarto ano estudando historia na Universidade de Kíiv cando Alemaña comezou a súa invasión á Unión Soviética. Pavlichenko estivo entre as primeiras persoas que se presentaron voluntarias na oficina de contratación de Odesa. Alí solicitou ingresar á infantaría e posteriormente foi asignada á 25ª División de Infantaría do Exército Vermello. Tiña a opción de converterse en enfermeira, pero negouse. Converteuse nunha das 2.000 francotiradoras do Exército Vermello, das cales só unhas 500 sobreviviron á guerra. A principios de agosto de 1941 causou as súas dúas primeiras baixas como francotiradora preto de Belyayevka, cun rifle Mosin-Nagant soviético adaptado cunha mira de catro aumentos. Este disparaba balas de 9,6 gramos a unha velocidade de 853 m/s, e era efectivo ata aproximadamente 1000 metros. Segundo as súas memorias, esta converteuse na súa arma favorita, malia a posterior chegada dos SVT-40 semi-automáticos. 
esquerda|miniatura| Selo de 1943 con Pavlichenko 
Pavlichenko loitou durante dous meses e medio preto de Odesa, onde rexistrou 187 baixas inimigas. Foi ascendida a sarxento maior en agosto de 1941 cando alcanzou os 100 inimigos abatidos. Cando os romaneses obtiveron o control de Odesa o 15 de outubro de 1941, a súa unidade foi retirada por mar a Sebastopol, na Península de Crimea, onde loitou durante máis de oito meses.Heroines of the Soviet Union 1941-45 by Henry Skaida, Osprey Publishing, 2003, /, page 311Павличенко Людмила Михайловна, Country's Heroes (warheroes.ru)  En maio de 1942, xa ascendida a tenente, foi recoñecida polo Consello do Exército Soviético do Sur por matar a 257 soldados do eixe. O seu total de mortes confirmadas durante a segunda guerra mundial foi de 309, incluíndo 36 francotiradores inimigos. 

En xuño de 1942, foi ferida por lume de morteiro. Debido á súa imaxe de heroína, foi retirada do combate menos dun mes despois de recuperarse das súas feridas.

 Visitas a países aliados 
miniatura|300x300px| Pavlichenko (no centro) co Fiscal Xeral Robert Jackson (esquerda) e a primeira dama Eleanor Roosevelt en Washington DC. 
En 1942, Pavlichenko foi enviada ao Canadá e os Estados Unidos para unha visita publicitaria e converteuse na primeira cidadá soviética en ser recibida por un presidente estadounidense cando Franklin D. Roosevelt a recibiu na Casa Branca. Máis tarde Pavlichenko foi invitada por Eleanor Roosevelt a percorrer América contando as súas experiencias. Mentres se reunía con xornalistas en Washington, D.C., quedou estupefacta polo tipo de preguntas que se lle formularon. "Un xornalista incluso criticou a lonxitude da saia do meu uniforme, dicindo que en América as mulleres levan saias máis curtas e ademais que o meu uniforme me facía gorda".

Pavlichenko compareceu ante a Asemblea Internacional dos Estudantes en Washington, D.C., despois asistiu ás reunións do Congreso de Organizacións Industriais e fixo comparecencias e discursos na cidade de Nova York e en Chicago. Nesta última cidade, ante unha gran multitude, animou a apoiar a segunda fronte da guerra. "Cabaleiros", dixo, "teño 25 anos e xa matei a 309 invasores fascistas. Non cren, señores, que xa estiveron agochados detrás da miñas costas durante demasiado tempo?" As súas palabras provocaron un forte ruxido de apoio. Estados Unidos regaloulle unha pistola semiautomática Colt. No Canadá regaláronlle un rifle Winchester exposto agora no Museo Central das Forzas Armadas de Moscova. Durante a visita ao Canadá xunto ao seu compañeiro francotirador Vladimir Pchelintsev e o comisario de combustible de Moscova, Nikolai Kravchenko, foron recibidos por miles de persoas na Union Station, a estación de ferrocarril de Toronto.     

O venres 21 de novembro de 1942, Pavlichenko visitou Coventry, aceptando a doazón de 4.516 libras de traballadores locais para pagar tres unidades de raios X para o Exército Vermello. Tamén visitou as ruínas da catedral de Coventry, as obras de Alfred Herbert e a fábrica de coches Standard de onde se recadaron a maioría dos fondos. Antes visitara unha fábrica en Birmingham.The Coventry Evening Telegraph, sábado 21 de novembro de 1942 

Ascendida ao grao de Comandante, Pavlichenko nunca volveu combater, pero converteuse en instrutora e adestrou aos francotiradores soviéticos ata o final da guerra. En 1943 foi galardoada coa Estrela Dourada de Heroe da Unión Soviética, e foi conmemorada nun selo soviético.

 Últimos anos e morte 
Despois da guerra, terminou a súa formación na Universidade de Kíiv e comezou a súa carreira como historiadora. De 1945 a 1953, foi axudante de investigación da Xefatura Xeral da Armada Soviética. Máis tarde participou no Comité Soviético dos Veteranos da Guerra. Pavlichenko morreu por un ictus o 10 de outubro de 1974 aos 58 anos e foi soterrada no cemiterio de Novodevichye en Moscova. 

En 1976 emitiuse un segundo selo conmemorativo soviético co retrato de Liudmila Pavlichenko.

 Na cultura popular 
miniatura| Segundo selo da Segunda Unión Soviética dedicado a Pavlichenko 
A cantante folk estadounidense Woody Guthrie compuxo unha canción, "Miss Pavlichenko", como homenaxe á súa traxectoria de guerra e para conmemorar as súas visitas aos Estados Unidos e ao Canadá. Foi lanzado como parte de The Asch Recordings.

Pavlichenko foi o tema central da película de 2015, Битва за Севастополь, en ucraíno "Незламна"), unha coprodución ruso-ucraína, estreada en ambos os países o 2 de abril de 2015. A estrea internacional tivo lugar dúas semanas despois no Festival Internacional de Cine de Pequín. A película é unha versión moi romantizada da súa vida, con varios personaxes ficticios e en ocasións afastada dos acontecementos relatados nas súas memorias.   

A historia de Pavlichenko apareceu na cuarta tempada de Drunk History na que foi interpretada por Mae Whitman.

 Premios e honras 
O historial de guerra de Pavlichenko foi recoñecido na Unión Soviética con dous selos conmemorativos co seu retrato (ver imaxes arriba). Recibiu as seguintes honras: 

 Heroe da Unión Soviética 
 Orde de Lenin (dúas veces) 
 Medalla Ao Mérito na Batalla 
 medallas de campaña

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Valiant, Steve. Lady Death: a verdadeira historia do francotirador ruso Lyudmila Pavlichenko . 2015.  ISBN   1518661203 
 Pavlichenko, Lyudmila (prólogo de Martin Pegler). Lady Death: As memorias do francotirador de Stalin . 2018.  ISBN   1784382701 
 Pennington, Reina, Higham, Robin. Amazonas para pilotos de loita: un dicionario biográfico de mulleres militares / Vol. 1, AQ . 2003. OCLC 773504359 
 Lyuba, Vinogradova. "Avenging Angels: Mulleres novas do corpo de francotiradores da Segunda Guerra Mundial da Unión Soviética". 2017.  ISBN   978-1-68144-285-3 

Categoría:Finados en 1974
Categoría:Nados en 1916
Categoría:Militares da Unión Soviética
Categoría:Heroes da Unión Soviética
Categoría:Francotiradores
Categoría:Orde de Lenin