Batalla dos montes Nervasos

A batalla dos montes Nervasos foi un enfrontamento militar ocorrido no ano 419 entre os suevos, dirixidos polo seu rei Hermerico e auxiliados polos romanos do comes Hispaniarum Asterio, e os vándalos asdingos, liderados polo seu propio rei Gunderico e auxiliados polos alanos, no contexto das invasións xermánicas na Península Ibérica. O encontro, que tivo lugar na actual provincia de León (España), saldouse cunha vitoria sueva.

 Antecedentes 
Entre os anos 409 e 411, os pobos xermánicos dos vándalos e suevos, así como os iranios alanos, penetraron na Península Ibérica a través dos Pireneos occidentais, despois de someter a Galia romana a un réxime de saqueo e pillaxe durante tres anos. Os romanos non poden dar unha resposta eficaz debido ás sublevacións locais de Xeroncio e Máximo, e con isto ábrese o período das invasións xermánicas na Península Ibérica. Os pobos pactaron entre si, e a sortes, a repartición dos territorios de Hispania: atravesando sen deterse a Tarraconense, que permanece na súa maior parte en mans romanas, os vándalos silingos aséntanse na provincia romana da Bética, os alanos en Lusitania e a Cartaxinense, mentres que suevos e vándalos asdingos chegan a un acordo sobre a Gallaecia. Os suevos quedarían cos conventos Lucense (con capital en Lucus Augusti, Lugo) e Bracarense (con capital en Bracara Augusta, Braga), e os asdingos o Convento Asturicense (con capital en Asturica Augusta, Astorga).
esquerda|miniatura|165x165px|Hispania en 409-429.
En 416, Walia, rei dos visigodos de Tolosa, entra na Península como aliado dos romanos para combater os invasores bárbaros. Estes prefiren non unirse para enfrontarse á ameaza común, e contra o ano 418 aniquilou case por completo ós silingos e dispersou os alanos, logo de matar o seu monarca Atax, que se refuxian entre os asdingos (motivo polo que en diante os reis vándalos nomeásense «reis dos vándalos e os alanos»).

O rei suevo Hermerico, pola súa banda, conseguiu asinar un tratado co emperador Honorio para que concedese á súa tribo o estado legal de foederati (do que gozaban tamén os visigodos), polo que os galaicoromanos debían cederlles terras. Estabelecéronse gornicións nas cidades e Braga empezou a ser considerada o centro de poder. O desagrado dos galaicoromanos por ter que dar parte das súas terras ós suevos mostrouse, no futuro, como fonte de conflitos entre nativos e colonos, dándose varios tratados de paz incumpridos e o envío dunha embaixada indíxena ó xeneral Aecio na Galia, encabezada polo bispo Hidacio, que non conseguirá os seus propósitos.

En alianza cos romanos, Hermerico deixouse levar polos desexos expansionistas do seu reino e entrou en conflito cos seus veciños vándalos (asdingos), os máis achegados.Arce (2007), páx. 111

 A batalla 
Os detalles do enfrontamento entre os dous pobos non están claros, pero pódese deducir que foron os suevos os que levaron a iniciativa ó romper as hostilidades, xa que os montes Nervasos (chamados así ou ben polo antigo pobo galaico dos narbasos ou polo xeneral romano Erbasio), a pesar da súa localización incerta, puideron estar situados na comarca leonesa do Bierzo, entón o Convento Asturicense, que en virtude do pacto de 409–411 pertencía ós vándalos asdingos de Gunderico.

A interpretación tradicional da batalla explica que durante a invasión do territorio inimigo, Hermerico e o seu exército foron acurralados nos montes Nervasos polas tropas de Gunderico, e só a intervención romana salvou os suevos dunha grave derrota. Foi o comes Hispanorum Asterio quen á fronte dun poderoso exército romano levantou o asedio das posicións suevas e obrigou ó exército vándalo a se retirar. Non rematou aquí a campaña romana, pois Asterio acosou os vándalos até obrigalos a replegárense no sur, cara a Bracara Augusta onde esperaba o seu vicarius Maurocelo, quen comandaba outro exército para a ocasión, para interceptar aos asdingos e derrotalos.

Esta explicación dos acontecementos deriva do parágrafo XXV da crónica de Hidacio:Porén, o autor contradise no parágrafo XXVI, onde afirma seren os vándalos os que se achaban baixo cerco do suevos ("suevorum obsidione"):Algúns autores inclínanse a consideran como correcto o segundo dos parágrafos por semellar improbábel que o imperio romano rescatase a un grupo de bárbaros para entregarlles posteriormente unha das súas provincias.
 Consecuencias 
miniatura|Peite de óso da época sueva, probable intercambio comercial. Pertencente á cultura de Cherniajov, foi achado en Castro Bergidum.Forzado pola derrota, o rei Gunderico guiará ó seu pobo a buscar o asentamento na Bética. Entre 421 e 422 derrotan ó exército imperial de Flavio Castino enviado contra eles para recuperar o perdido, e constrúen unha gran frota coa que logran o predominio naval da rexión e conquistar boa parte do sueste de Hispania, chegando a saquear cidades como Hispalis (Sevilla) e Carthago Nova (Cartaxena), entre outras localidades.

En 428 morre Gunderico e sucédeo no trono o seu medio irmán Xenserico, que decide que o novo fogar dos vándalos está no norte de África, no que as disputas internas impedirán a resistencia romana. Pero mentres Xenserico se atopa ocupado cos preparativos que farán que 80.000 persoas, 15.000 delas guerreiros, crucen o estreito de Xibraltar, as bandas suevas de Heremigario atácano pola retagarda tras saquear a Lusitania. Os incursores serán derrotados preto de Mérida e o seu líder afoga no Guadiana mentres tentaba fuxir. O ano seguinte, os vándalos desembarcan en Ceuta, dende onde en poucos anos se farán con toda a África occidental romana para ser despois varridos e derrotados Belisario, xeneral de Xustiniano I.

Respecto dos suevos, permanecerían en Gallaecia até a conquista visigoda do seu reino por parte de Leovixildo no ano 585, compartindo a mesma sorte que os seus inimigos vándalos.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Guerra suevo-vándala (419-420)
 Bibliografía 


Categoría:419
Categoría:Historia medieval de Galicia
Categoría:Batallas do Reino Suevo
Categoría:Imperio Romano de Occidente
Categoría:Vándalos