Ordenanzas de 1311

As Ordenanzas de 1311 foron unha serie de regulacións impostas ao rei Eduardo II de Inglaterra pola alta nobreza e o clero de Inglaterra para restrinxir o poder do rei. Os vinte e un asinantes das Ordenanzas son coñecidos como os señores ordenantes (Lords Ordainers), ou simplemente os ordenantes (Ordainers). Os reveses a Inglaterra durante a Primeira Guerra de Independencia Escocesa, combinados coas políticas fiscais reais, vistas como abusivas, estableceron os antecedentes para a escritura das Ordenanzas, nas que un consello de baróns apropiouse da maioría dos privilexios administrativos do monarca. As Ordenanzas recollen as Provisións de Oxford e as Provisións de Westminster, dos anos 1250; pero a diferenza das Provisións, as Ordenanzas contiñan novas relacións á reforma fiscal, redirixindo especificamente ingresos do tesouro real ao tesouro público.

Outros temas foron tamén decisivos para a súa concepción. Estaban particularmente descontentos con Piers Gaveston, o favorito do rei, a quen os baróns consecuentemente desterraron do reino. Eduardo II aceptou as Ordenanzas unicamente baixo coacción, e seguiu unha longa loita pola súa revogación, que non acabou ata que Thomas Plantagenet, conde de Lancaster, foi executado en 1322.

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Provisións de Oxford 
 Provisións de Westminster
 Ligazóns externas 
 Texto das Ordenanzas  

Categoría:Historia de Inglaterra