Inclusión citoplasmática

As inclusións citoplasmáticas son diversas substancias intracelularesShively, J. M. (ed.). (2006). Microbiology Monographs Vol. 1: Inclusions in Prokaryotes. Berlin, Heidelberg: Springer-Verlag. link. acumuladas no citoplasma que non realizan ningunha actividade metabólica e non están unidas a membranas. As inclusións están constituídas por nutrientes almacenados, produtos de secreción e gránulos de pigmentos. Exemplos de inclusións son os gránulos de glicóxeno no fígado e células musculares, gotas de lípidos nos adipocitos, gránulos de pigmentos en certas células da pel e pelo, vacúolos que conteñen auga, e cristais de varios tipos.Leslie P. Gartner and James L. Hiatt ; Text book of Histology; 3rd edition

Estas estruturas foron observadas primeiro por O. F. Müller en 1786.

 Exemplos 

Glicóxeno. O glicóxeno é a forma máis común de almacenar glicosa en animais e é especialmente abundante nas células musculares e hepatocitos. Aparecen en micrografías electrónicas como agrupacións ou rosetas de partículas beta que lembran suoperficialmente a ribosomas, localizadas preto do retículo endoplasmático liso. O glicóxeno é unha fonte de enerxía importante para a célula, que é mobilizada cando hai demanda dela. Os encimas responsables da  glicoxenólise degradan o glicóxeno liberando moléculas de glicosa que pode ser utilizada por múltiples órganos do corpoFawcett; The cell, 2nd edition (As plantas, en vez de gránlos de glicóxeno teñen gránulos de amidón almacenados nos seus cloroplastos e amiloplastos, onde almacenan os azucres producidos na fotosíntese).

Lípidos. Os lípidos das inclusións son triglicéridos almacenados non só en células especializadas como os adipocitos, senón tamén como pingas individuais en varios tipos celulares, especialmente nos hepatocitos. Son fluídos á temperatura corporal e aparecen nas células vivas como pingas esféricas refractantes. Os lípidos producen máis do dobre de calorías por gramo que os carbohidratos. Serven como fonte de enerxía e de cadeas de carbono curtas que a célula usa para a síntese de membranas e outros lípidos ou produtos de secreción.

Cristais. As inclusións cristalinas son compoñentes normais de varios tipos celulares como as células de Sertoli e células de Leydig do testículo humano e ocasionalmente en macrófagos. Estas estruturas cristalinas son formas de certas proteínas que se localizan por toda a célula, como no núcleo, mitocondrias, retículo endoplásmico, aparato de Golgi e libres no citoplasma.

Pigmentos. O pigmento máis común do corpo, ademais da hemoglobina dos glóbulos vermellos, é a melanina, fabricada polos melanocitos da pel e pelo, células pigmentarias da retina e células nerviosas especializadas da substancia negra do cerebro. Estes pigmentos teñen funcións proectoras para a pel e axudan á función visual na retina, pero as súas funcións nas neuronas non se comprenden completamente. Ademais, o tecido cardíaco e as neuronas do sistema nervioso central mostran un pigmento de amarelo a castaño chamado lipofuscina.

Produtos de secreción. As hormonas, mucus, encimas dixestivos, neurotransmisores, proteínas fibrosas son todas tipos diferentes de produtos secretores que se atopan en inclusións citoplasmáticas.

 Notas 

Categoría:Bioloxía celular