Terceira cruzada

A terceira cruzada (1187-1191), tamén coñecida como a Cruzada dos Reis, foi un intento dos líderes europeos para reconquistar a Terra Santa de mans de Salah ad-Din Yusuf ibn Ayyub, coñecido en galego como Saladino. Foi un éxito parcial, pero non chegou ó seu obxectivo último: a conquista de Xerusalén.

Tralo fracaso da segunda cruzada, a dinastía Zenxida controlou unha Siria unida e comprometida nun conflito cos gobernantes fatimís de Exipto, que finalmente deu lugar á unificación das forzas exipcias e sirias baixo o mando de Saladino, que os empregou para reducir a presenza cristiá en Terra Santa e recuperar Xerusalén en 1187. Estimulado polo celo relixioso, Henrique II de Inglaterra e Filipe II de Francia puxeron fin ó seu conflito para levar unha nova cruzada, aínda que a morte de Henrique en 1189 deixou ós ingleses baixo o goberno de Ricardo Corazón de León no seu lugar. O emperador do Sacro Imperio Romano Germánico Frederico Barbarroxa respondeu á chamada ás armas e dirixiu un exército poderoso a través de Anatolia, pero afogou antes de chegar a Terra Santa. Moitos dos seus soldados desanimados volveron ás súas casas.

Despois de expulsar ós musulmáns de Acre, o sucesor de Frederico, Leopoldo V "o Virtuoso", e Filipe saíron de Terra Santa en agosto de 1191. Saladino non puido derrotar a Ricardo en ningún enfrontamento militar, que asegurou varias cidades costeiras máis importantes. Porén, o 2 de setembro de 1192, Ricardo asinou un tratado con Saladino polo cal Xerusalén permanecería baixo control musulmán, pero tamén se permitiría ós peregrinos cristiáns visitar a cidade. Ricardo saíu de Terra Santa o 9 de outubro. Os éxitos da terceira cruzada permitirían ós cruzados manter un reino considerable coa súa sede en Chipre e a costa de Siria. Porén, a súa incapacidade para recuperar Xerusalén daría lugar á petición dunha cuarta cruzada seis anos máis tarde.

 Véxase tamén 

 Bibliografía 

 Asbridge, T., The Crusades: The War for the Holy Land (Londres, 2010). 
 Baha al-Din Ibn Shaddad, The Rare and Excellent History of Saladin, trans. D.S. Richards (Aldershot, 2001). 

 De Expugnatione Terrae Sanctae per Saladinum, translated by James A. Brundage, in The Crusades: A Documentary Survey. Marquette University Press, 1962.
 La Continuation de Guillaume de Tyr (1184–1192), edited by Margaret Ruth Morgan. L'Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, 1982.
 Ambroise, The History of the Holy War, translated by Marianne Ailes. Boydell Press, 2003.
 Chronicle of the Third Crusade, a Translation of Itinerarium Peregrinorum et Gesta Regis Ricardi, translated by Helen J. Nicholson. Ashgate, 1997.
 Edbury, P.W., The Conquest of Jerusalem and the Third Crusade: Sources in Translation. Ashgate, 1996.
 Edde, A-M., Saladin, trans. J.M. Todd (Londres, 2011). 
 Gabrieli, F., (ed.) Arab Historians of the Crusades, English translation 1969, 

 Harris, Jonathan (2014), Byzantium and the Crusades, Bloomsbury, 2nd ed. .
 Hurlock, Kathryn (2013), Britain, Ireland and the Crusades, c.1000-1300, Basingstoke: Palgrave

 Lyons, M.C. & D.E.P Jackson, Saladin: Politics of the Holy War (Cambridge, 2001). 

 Oman, C. W. C. (1924). A History of the Art of War in the Middle Ages Vol. I, 378–1278 AD. Londres: Greenhill Books; Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books, reprinted in 1998.
 Steven Runciman, A History of the Crusades, vol. II: The Kingdom of Jerusalem, and vol. III: The Kingdom of Acre. Cambridge University Press, 1952–55.
 Villegas-Aristizabal, L., Revisión de las crónicas de Ralph de Diceto y de la Gesta regis Ricardi sobre la participación de la flota angevina durante la Tercera Cruzada en Portugal, Studia Historica- Historia Medieval 27 (2009), pp. 153–70.
 Villegas-Aristizabal, Lucas, 2007, The Norman and Anglo-Norman Participation in the Iberian Reconquista, c. 1018–1248, Phd Thesis, Nottingham: University of Nottingham.
 Wolff, R.L & Hazard, H W (Editor), 1969, A History of the Crusades, Volume II: The later Crusades, 1189-1311, University of Wisconsin Press, 

Categoría:Cruzadas