Amar Sonar Bangla

Amar Sonar Bangla (en , traducible ó galego como "A miña Bengala dourada") é o himno nacional de Bangladesh. Escrito e composto polo poeta Rabindranath Tagore, con motivo das protestas polo proxecto de partición de Bengala presentado polo vicerrei Lord Curzon en 1905, foi adoptado en 1972. O autor é escritor do movemento Brahmo Samaj (pero logo convertido ao hinduísmo), e o primeiro asiático en gañar o premio Nobel de Literatura. É agora o himno nacional de Bangladesh.

 Letra 
miniatura|Rabindranath Tagore, compositor da letra.
Texto en bengalíTransliteración latina (ISO 15919)Tradución ó galegoĀmāra sōnāra bāṁlā, āmi tōmāẏa bhālōbāsi/
Ciradina tōmāra ākāśa, tōmāra bātāsa, āmāra prānē bājāẏa bām̐śi.
Ō mā, phāgunē tōra āmēra banē ghrānē pāgala karē,
Mari hāẏa, hāẏa rē—
Ō mā, aghrānē tōra bharā kṣētē āmi kī dēkhēchi madhura hāsi.

Kī śōbhā, kī chāẏā gō, kī snēha, kī māẏā gō—
Kī ām̐cala bichāẏēcha baṭēra mūlē, nadīra kūlē kūlē/
Mā, tōra mukhēra banī āmāra kānē lāgē sudhāra matō,
Mari hāẏa, hāẏa rē—
Mā, tōra badanakhāni malina halē, ō mā, āmi naẏanajalē bhāsi.

Tōmāra ēi khēlāgharē śiśukāla kāṭilē rē,
Tōmāri dhulāmāṭi aṅgē mākhi dhanya jībana māni/
Tui dina phurālē sandhyākālē kī dīpa jbālisa gharē,
Mari hāẏa, hāẏa rē—
Takhana khēlādhulā sakala phēlē, ō mā, tōmāra kōlē chuṭē āsi.

Dhēnu-carā tōmāra māṭhē, pārē yābāra khēẏāghāṭē,
Sārā dina pākhi-ḍākā chāẏāẏa-ḍhākā tōmāra pallībāṭē,
Tōmāra dhānē-bharā āṅinātē jībanēra dina kāṭē,
Mari hāẏa, hāẏa rē—
Ō mā, āmāra yē bhāi tārā sabāi, ō mā, tōmāra rākhāla tōmāra cāṣi.

Ō mā, tōra caranētē dilēma ēi māthā pētē—
Dē gō tōra pāẏēra dhulā, sē yē āmāra māthāra mānika habē/
Ō mā, garibēra dhana yā āchē tāi diba caranatalē,
Mari hāẏa, hāẏa rē—
Āmi parēra gharē kinaba nā āra, mā, tōra bhūṣana ba'lē galār phām̐si.A miña Bengala dourada, ámote.
Por sempre os teus ceos, o teu aire pon o meu corazón en sintonía como se fose unha frauta
Oh miña nai! o aroma dos teus cultivos de manga na primavera vólveme tolo,
Ah, que emoción!
O miña nai! A finais de outono vense sorrisos en tódolos campos maduros de arroz.

Que beleza, que matices, que agarimo, que tenrura!
Que edredón estendiches ós pés das árbores de Banyan e na beira de cada río
Oh miña nai, as verbas dos teus beizos son como néctar para os meus oídos.
Ah, que emoción!
Se a tristura, Oh miña nai! proxecta penumbra na túa cara, os meus ollos están cheos de bágoas!

Pasando a miña infancia na túa casa de xogos.
A túa terra e sucidade manchada por todo o meu corpo, considérome privilexiado.
A marabillosa lámpada que iluminas ó solpor,
Ah, que emoción!
Deixei de xogar e corrín de volta ó teu colo decontado, Oh miña nai!

No pasteiro do gando, no peirao para cruzar o regato,
Corredoiras de aldea sombreadas, serenas con paxaros que chaman,
Soportal aberto con arroz maduro colmado a miña vida continúa.
Ah, que emoción!
Tódolos teus pastores e granxeiros son os meus irmáns.

Desta volta ofrézoche a miña cabeza baixo os teus pés,
Bendíceme co tu po, estarei obrigado a facer alarde da miña cabeza.
Ofrézoche o pouco que teño na casa,
Ah, que emoción!
Nunca te molestes en comprar, doutros, unha corda colgante disfrazada de coroa.

 Notas 

Categoría:Himnos nacionais
Categoría:Símbolos de Bangladesh