Val de Katmandú

O Val de Katmandú (Lingua nepalesa काठमाडौं उपत्यका, Nepal Bhasa: स्वनिगः, नेपाः गाः), historicamente coñecido como Val do Nepal ou Val Nepa, atópase no cruzamento das civilizacións antigas do subcontinente indio e do continente asiático máis amplo e ten polo menos 130 monumentos importantes, incluíndo varios lugares de peregrinación para os hindús e budistas. Hai sete sitios Patrimonio da Humanidade dentro do val.

Historicamente, o val e as áreas adxacentes formaron unha confederación coñecida como Nepal Mandala. Ata o século XV, Bhaktapur era a súa capital, cando se estableceron outras dúas capitais, Katmandú e Lalitpur (Patan).Slusser, Mary (1982). Nepal Mandala: A Cultural Study of the Kathmandu Valley. Princeton University. . Page vii.

O val de Katmandú é o lugar máis desenvolvido e poboado do Nepal. A maioría das oficinas e sedes están localizadas no val, converténdose no centro económico do Nepal. É popular entre os turistas pola súa arquitectura orixinal e unha cultura rica que inclúe o maior número de jatras (festivais de rúa) no Nepal. O val en se denominouse como "Propio Nepal" polos historiadores británicos.

En 2015, o val de Katmandú sufriu o Terremoto do Nepal de abril de 2015. O terremoto causou miles de mortes e a destrución de moitas infraestruturas en todo o val de Katmandú, que incluíu as cidades de Lalitpur, Kirtipur, Madhyapur Thimi e Bhaktapur afectando a unha poboación total de aproximadamente cinco millóns de persoas e todos os municipios do val de Katmandú. Katmandú é tamén a maior metrópole da rexión do Himalaia.

 Etimoloxía 
Katmandú non é o nome nativo usado polos indíxenas do pobo Nepa do val. O termo "Nepa-al" significa "terra dos pobos Nepa" e tradicionalmente foi usado para referirse a este val.Rajendra S. Khadka Travelers' Tales Nepal

O nome Pahari Kathmandu provén dunha estrutura na Praza Durbar chamada polo nome sánscrito Kāsṣtha mandapa "Refuxio de madeira". Este templo único, tamén coñecido como o "Maru Sattal", construíuse en 1596 polo rei Lakshminarasimha Malla. Toda a estrutura non contiña clavos ou soportes de ferro e estaba feita enteiramente de madeira. A lenda di que a madeira utilizada para este pagode de dous pisos obtívose dunha única árbore.

 Área de Kavre 
As cidades de Banepa, Panauti e Dhulikhel tamén considéranse parte do val de Katmandú xa que teñen unha cultura similar.

 Historia 
O val de Katmandú puido habitarse xa no 300 a. de C., xa que os obxectos coñecidos máis antigos do val datan duns poucos centos de anos a. de C.. A inscrición coñecida máis antiga está datada no ano 185. O edificio máis antigo datado neste val propenso aos terremotos ten máis de 2.000 anos de antigüidade. Catro stupas en torno á cidade de Patan, que se di que foron erixidas por Charumati, unha filla do emperador Maurya Ashoka, no século III a. de C., testemuñan a historia antiga presente no val. Do mesmo xeito que os contos sobre a visita de Buda, non hai probas que respalden a visita de Ashoka, pero probablemente as stupas datan dese século. Os Licchavis, cuxas primeiras inscricións datan a 464, foron os seguintes gobernantes do val e tiñan estreitos lazos co Imperio Gupta da India. Os Mallas gobernaron o val de Katmandú e os seus arredores desde o século XII ata o século XVIII, cando a dinastía Shah do Reino Gorkha baixo o mandato de Prithvi Narayan Shah conquistou o val e creou o Nepal actual. A súa vitoria na Batalla de Kirtipur foi o inicio da súa conquista do val.
miniatura|upright=1.2|Templo Pashupatinath, dedicado a Pashupati.

 Newars 
Os Newars son ​​os habitantes indíxenas e os creadores da histórica civilización do val. A súa lingua é hoxe coñecida como Nepal Bhasa. Enténdense que son os descendentes dos distintos grupos étnicos e raciais que habitaron e gobernaron o val na historia de dous milenios do lugar. Os académicos tamén describiron aos Newars como unha nación. Desenvolveron a división do traballo e unha civilización urbana sofisticada que non se vira noutras partes do pé do Himalaia. Son coñecidos polas súas contribucións á arte, a escultura, a arquitectura, a cultura, a literatura, a música, a industria, o comercio, a agricultura e a gastronomía e deixaron a súa marca na arte de Asia Central.

A arquitectura Newa está composta por pagode, stupa, shikhara, chaitya e outros estilos. A marca do val é o pagode con múltiples teitos que puido orixinarse nesta área e estenderse á India, a China, Indochina e o Xapón. O artesán máis famoso que influíu nos desenvolvementos estilísticos na China e o Tíbet foi Araniko, un Newar que viaxou á corte de Kublai Khan no século XIII. É coñecido por construír a estupa branca no Templo Miaoying en Pequín. Na actualidade, persoas doutras partes do Nepal tenden a emigrar ao val para unha vida mellor debido ao seu elevado nivel de desenvolvemento cultural e económico. Aínda que a urbanización tome ritmo, os Newars manteñen a súa cultura no val de Katmandú.

 Mitoloxía 
miniatura| upright = 1.2 | Stupa Swayamhbu
Segundo Swayambhu Puran, o val de Katmandú foi unha vez un lago, considerado polos científicos como lago Paleo Katmandú. O monte onde descansa a Stupa Swayambu tiñan plantas de loto con flores en flor. Unha historia di que o deus Manjusri cortou un desfiladeiro nun val chamado Kashapaal (máis tarde chamado Chobhar) cunha espada chamada Chandrahrasha e drenou as augas para crear unha terra habitable.

Segundo Gopal Banshawali, Krishna cortou o canón co seu Sudarshana Chakra para deixar saír a auga. Entón entregou o val drenado ao pobos Gopal Vansi, que eran pastores de vacas nómades.

 Xeografía 
miniatura|upright = 1.2 | Vista das montañas desde o Val de Katmandú
O val de Katmandú ten forma de cunca. A súa parte inferior central sitúase a 1425 m. por enriba do nivel do mar. O val de Katmandú está rodeado por catro serras: Shivapuri (cunha elevación de 2800 m.), Phulchowki (2795 m.), Nagarjun (2825 m.) e Chandragiri (2551 m.). O principal río que atravesa o val de Katmandú é o Bagmati.

O val está formado polo distrito de Katmandú, Distrito de Lalitpur e Distrito de Bhaktapur cubrindo unha área de 570 km². O val está composto polas áreas municipais de Katmandú, Patan, Bhaktapur, Kirtipur e Madhyapur Thimi. a superficie restante está formada por unha serie de municipios e municipalidades rurais (no distrito de Lalitpur). O val é o centro cultural e político do Nepal. O val de Katmandú foi recoñecido como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO no ano 1979.

 Lugares para ver 
miniatura| upright = 1.2 | Dese Maru Jhya, a única ventá deste tipo no país
miniatura|upright = 1.2 | Templo de Changu Narayan
Lista alfabética incompleta de templos e monumentos notables no val de Katmandú. Sete destes están designados como  Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
 Distrito de Bhaktapur
 Praza Bhaktapur Durbar (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
 Templo de Changu Narayan (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
 Templo de Doleshwor Mahadeva
 Estatua Kailashnath Mahadev
 Templo de Suryavinayak
 Templo de Kamal Binayak
 Templo de Dattatreya
Distrito de Katmandú
Templo de Pashupatinath (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
Templo de Aditnath
Stupa Boudhanath (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
Templo de Bagh Bhairab
Templo de Dakshinkali
Templo de Guhyeshwari
Praza Katmandu Durbar (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
Palacio de Narayanhiti
Ranipokhari
Templo de Swayambhunath (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
Templo de Uma Maheshwar
Templo de Ajima https://www.facebook.com/welcometomanamaiju/
Templo de Jal Binayak
Templo de Chandra Binayak
Templo de Budhanilkantha
Distrito de Lalitpur, Nepal
Praza Patan Durbar (Patrimonio da Humanidade da UNESCO)
Templo de Rato Macchindranath, Bungmati

 Presente 
miniatura|upright = 1.2 | Museo do Palacio Narayanhiti
Este val é Patrimonio Mundial da UNESCO con sete lugares preservados: os centros das tres cidades primarias, Katmandu Hanuman Dhoka, Praza Patan Durbar e Praza Bhaktapur Durbar, as dúas stupas budistas máis importantes, Swayambhunath e Boudhanath e dous famosos santuarios hindús, o Templo Pashupatinath e Changu Narayan. En 2003, a UNESCO catalogou os sitios como "en perigo" por preocupación pola perda continua da autenticidade e polo valor universal excepcional dos bens culturais. O estado en perigo de extinción foi levantado en 2007.

No pasado, os mestres budistas tibetanos foron entre outros Marpa, Milarepa, Rwa Lotsava, Ras Chungpa, Dharma Swami, XIII Karmapa, XVI Karmapa e varios outros visitados e viaxados no val de Katmandú. Con todo, o grupo máis grande dos tibetanos chegou nos anos sesenta. Moitos se instalaron en torno as stupas de Swayambhunath e Boudhanath. Moitos outros Lamas famosos coñecidos en todo o mundo teñen os seus mosteiros e centros budistas no val de Katmandú.

A historia de 1500 anos de arquitectura funeraria no val ofrece algúns dos mellores exemplos de arquitectura en pedra atopada no subcontinente. Unha Cetiya sitúase en case todos os patios en cidades como Patan.Gutschow, Niels (1997). The Nepalese Caitya: 1500 Years of Buddhist Votive Architecture in the Kathmandu Valley. . Pages 30-31. As Inscricións de pedra no val de Katmandú son importantes fontes para a historia do Nepal.

Notas

Véxase tamén

Ligazóns externas
 UNESCO – Kathmandu Valley
 UNESCO Advisory Board Evaluation
 Images from Kathmandu Valley
 360° panorama images of Kathmandu valley
 Flickr.com – Scenes & Sights of Kathmandu Valley
 Under the Spell of Ancient Deities: writer Austin Pick recounts adventures traveling in the Kathmandu Valley
 Lyrics of the song "Kathmandu" by a Russian band

Categoría:Patrimonio da Humanidade no Nepal