Voo 603 de Aeroperú

O voo 603 de Aeroperú era un voo regular entre o aeroporto de Miami e o aeroporto Comodoro Arturo Merino Benítez en Santiago de Chile, cunha escala no aeroporto Jorge Chávez de Lima. O 2 de outubro de 1996 o Boeing 757-200 que operaba o voo esnafrouse no océano Pacífico mentres realizaba a derradeira parte da ruta morrendo os 70 ocupantes do avión.

Debido a que un traballador de mantemento non puidera retirar a cinta que cubría os portos estáticos, o ordenador de datos do aire foi incapaz de informar da velocidade do aire e altitude. Os pilotos esforzáronse para voar o avión pero que descoñecían a verdadeira altura e non usaron de forma efectiva os medios alternativos dos que dispoñían.

 Avión 
O aparello, un Boeing 757-23A, fora entregado novo o día 2 de decembro de 1992 a Ansett Worldwide. O avión foi arrendado a Aeroméxico o 27 de setembro de 1993 e despois subarrendado a Aeroperú o 1 de abril de 1994. O contrato de arrendamento transferíuse novamente a Ansett en febreiro de 1995 e Aeroperú continuou operando o aparello ata o accidente.

 Accidente 
O 1 de outubro de 1996 o voo 603 de Aeroperú procedente de Miami aterrou no aeroporto Jorge Chávez de Lima. 180 pasaxeiros viaxaban na primeira parte da ruta nun Boeing 757. 119 desembarcaron e o resto foron transferidos a outro 757 despois de comprobacións de mantemento.

Xusto despois da medianoite no 2 de outubro, pouco despois da engalaxe, a tripulación do avión descobreu que os seus instrumentos básicos se comportaban erraticamente e daban mensaxes de emerxencia en serie contraditorias ao ordenador de voo. A tripulación declarou emerxencia e solicitou regresar inmediatamente ao aeroporto.

Fronte á falta de lecturas básicas de instrumentos de voo fiables, avisos constantes contraditorios do ordenador de voo do avión (algúns correctos e outros non) e a crenza de que estaban a unha altura segura, o capitán de 58 anos Eric Schreiber Ladrón de Guevara, un piloto veterano que tiña máis de 22 000, e o primeiro oficial de 42 David Fernández Revoredo, con case 8 000 horas, decidiron comezar a descender para aproximarse ao aeroporto. Como o voo era de noite e sobre a auga, non había referencias visuais que lle dixesen aos pilotos a súa altitude real ou que axudasen ao seu descenso. Como consecuencia da incapacidade dos pilotos de controlar co precisión a velocidade do avión, experimentaron múltiples entradas en perda que resultaron nunha rápida perda de altitude sen que o altímetro o indicase. Mentres que o altímetro indicaba unha altura duns 9 700 pés, a añtura real do avión era moito máis baixa.

O controlador de tráfico aéreo instruíra a un Boeing 707 a aterrar e axudou a guiar o 757 de volta a terra, pero antes de que o 707 puidese facelo, a punta da á esquerda do 757 chocou contra a auga, aproximadamente 25 minutos despois de declarar a emerxencia. No momento no que se decataron de que estaban demasiado baixo era moi tarde; os pilotos loitaron cos controis de voo do avión e conseguiron levalo ao aire novamente durante 17 segundos, pero o aparello esnafrouse invertido contra a auga. Os 70 ocupantes do avión morreron. O informe oficial do accidente concluíu que a tripulación de voo, distraída polos avisos, non prestou atención ao altímetro do radar despois de baixar dos 2 500 pés de altura.

Tras o accidente os equipos de recuperación atoparon nove corpos flotando; o demais corpos afundíronse coa aeronave.

 Notas 

Aeroperú
 0603
Aeroperú
Aeroperú