Reinos da Commonwealth de Nacións

miniatura|Isabel II é a soberana reinante en cada unha das 15 monarquías da Commonwealth.
Un Reino da Commonwealth é un estado soberano no cal a Raíña Isabel II é a monarca constitucional reinante e xefa de Estado. Cada reino é independente dos outros. Hai  15 reinos da Commonwealth: Antiga e Barbuda, Australia, as Bahamas, Belize, o Canadá, Granada, Nova Zelandia, Papúa-Nova Guinea, Saint Kitts e Nevis, as Illas Salomón Santa Lucia, San Vicente e as Granadinas, Tuvalu, o Reino Unido e Xamaica. Os  15 reinos da Commonwealth son membros da Commonwealth de Nacións, unha organización intergubernamental de 53 estados membros. Isabel II é a Xefa da Commonwealth.

Na coroación de Isabel II en 1952, usouse o termo realms (reinos) para describir os sete estados soberanos dos cales era raíña (o Reino Unido, Canadá, Australia, Nova Zelandia, Suráfrica, Paquistán e Ceilán). Dende entón, os novos reinos foron creados por independencia das antigas colonias e algúns reinos convertéronse en repúblicas.

 Reinos actuais da Commonwealth 
Hai  15 reinos da Commonwealth actualmente cunha extensión combinada (excluíndo reclamacións antárticas) de 18.7 millóns de km² e unha poboación duns 151 millóns de habitantes, dos cales todos menos uns dous millóns viven nos seis países máis poboados: o Reino Unido, Canadá, Australia, Papúa-Nova Guinea, Nova Zelandia, e Xamaica.Cifras obtidas dos perfís dos estados membros no secretariado da Commonwealth de Nacións, redondeada aos 100,000.Cifras calculadas coa táboa de abaixo.
PaísAs bandeiras mostradas son as bandeiras nacionais actuais dos reinos da Commonwealth.Poboación (2016)MonarquíaDataAs datas indican o ano no que cada país ingresou na Commonwealth, sendo ou ben o ano de promulgación do Estatuto de Westminster ou o ano da independencia do país.O título da raíñaAs diferenzas móstranse en letra grosaEstandarte real100,963Monarquía de Antiga e Barbuda1981Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Antigua e Barbuda e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da Commonwealth.Ningún24,125,848Monarquía de Australia1942Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Australia e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da Commonwealth.borda|50x50px391,232Monarquía das Bahamas1973Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña da Commonwealth das Bahamas e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da Commonwealth.Ningún366,954Monarquía de Belize1981Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Belize e dos seus Outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún36,289,822Monarquía do Canadá1931Elizabeth II, pola Graza de Deus do Reino Unido, Canadá e dos seus outros Reinos e Territorios Raíña, Xefa da Commonwealth, Defensora da Feborda|50x50px107,317Monarquía de Granada1974Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte e de Granada e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún2,881,355Monarquía de Xamaica1962Elizabeth II Segundo, pola Graza de Deus, Raíña de Xamaica e dos seus outros Reninos e Territorios, Xefa da Commonwealthborda|50x50pxAs Illas Cook e Niue están baixo a soberanía da Raíña de Nova Zelandia como estados autogobernados de libre asociación con Nova Zelandia. Nova Zelandia e os seus estados asociados, xunto con Tokelau e a Dependencia de Ross, forman o Reino de Nova Zelandia.4,660,833Monarquía de Nova Zelandia1947Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Nova Zelandia e dos seus Outros Reinos e Territorios, Xefa da Commonwealth, Defensora da Feborda|50x50px8,084,991Monarquía de Papúa-Nova Guinea1975Elizabeth II, Raíña de Papúa-Nova Guinea e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún54,821Monarquía de Santo Kitts e Nevis1983Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Saint Kitts e Nevis e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún178,015Monarquía de Santo Lucia1979Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Santa Lucía e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún109,643Monarquía de Santo Vincent e o Grenadines1979Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de San Vincente e as Grenadinas e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún599,419Monarquía de Illas Salomón1978Elizabeth II, Raíña das Illas Salomón e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún11,097Monarquía de Tuvalu1978Elizabeth II, pola Graza de Deus, Raíña de Tuvalu e dos seus outros Reinos e Territorios, Xefa da CommonwealthNingún65,788,574Monarquía do Reino Unido1931Elizabeth II, pola Graza de Deus, do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte e dos seus outros Reinos e Territorios Raíña, Xefa da Commonwealth, Defensora da Feborda|50x50px
borda|50x50px

 Relación dos reinos 
Os reinos da Commonwealth son, a efectos das relacións internacionais, estados soberanos. Están unidos só na súa conexión voluntaria coa institución da monarquía, a sucesión, e a Raíña mesma; a persoa do soberano e a Coroa da que se dixo en 1936 que era "a ligazón máis importante e vital" entre os reinos. O licenciado en ciencias políticas Peter Boyce chamou a esta agrupación de países asociados deste xeito, "unha consecución sen parangón na historia das relacións internacionais ou do dereito constitucional". Termos como unión persoal, unha forma de unión persoal, e monarquía compartida, entre outros, teñen sido usados como definicións desde o comezo mesmo da Commonwealth, aínda así non hai  ningún acordo en que termo é máis preciso, ou mesmo se a unión persoal é aplicábel sequera.

Dende a Declaración Balfour de 1926, os reinos foron considerados "iguais en status, en ningún xeito subordina un a outro en calquera aspecto dos seus asuntos domésticos ou externos, aínda que están unidos por unha alianza común á Coroa". E o monarca é "igualmente, oficialmente, e explicitamente [monarca] de reinos separados e autónomos". Andrew Michie escribiu en 1952: "Isabel II encarna na súa persoa propia moitas monarquías: é Raíña de Gran Bretaña, mais é igualmente Raíña de Canadá, Australia, Nova Zelandia, Paquistán, Suráfrica, e Ceilán... É agora posíbel para Isabel II ser, na práctica así como na teoría, igualmente Raíña en todos os seus reinos." Aínda así, Boyce sostén a opinión contraria de que as coroas dos reinos non británicos son "derivadas, se non subordinadas" á coroa do Reino Unido. O Reino Unido xa non posúe ningún poder lexislativo sobre calquera outro país, a pesar de que algúns países continúan a utilizar, pola súa propia vontade, o Comité Xudicial do Consello Privado como parte da súa maxistratura propia; normalmente como o tribunal máis alto de apelación.

Xa que cada reino ten a mesma persoa como monarca, a práctica diplomática de intercambiar embaixadores con cartas credenciais dun xefe de estado a outro é redundante. Así pois as relacións diplomáticas entre os reinos da Commonwealth son só a nivel de goberno e de intercambio de altos comisionados.. O título de alto comisionado é así Alto Comisionado para o Goberno da Súa Maxestade en [País]. Para algunhas cerimonias, a orde de precedencia para os altos comisionados das monarquías ou as bandeiras nacionais é posta segundo a orde cronolóxica de, primeiro, cando o país se converteu nun dominio e despois a data na cal o país obtivo a independencia.

Desta relación entre estados independentes  xurdiron conflitos de interese, variando dende asuntos diplomáticos menores (como a monarca expresando no consello dun dos seus gabinetes puntos de vista opostos aos doutros gabinetes) a conflitos máis serios con respecto a asuntos de conflito armado, no cal a monarca, como xefa de estado de dous países diferentes, pode estar simultaneamente en guerra e en paz cun terceiro país, ou mesmo en guerra con ela como xefa de estado de dúas nacións hostís. En tales casos, os vicerreis tenderon a evitar colocar a monarquía directamente no centro do conflito, de xeito que un gobernador-xeral pode ter que tomar accións polémicas enteiramente pola súa propia iniciativa a través do poder moderador.

En anos recentes, algúns avogados veñen defendendo o libre movemento de cidadáns entre un subconxunto dos países da Commonwealth: o Reino Unido, Canadá, Australia, e Nova Zelandia. Para iso argumentan que "comparten xefa de estado, lingua nativa, e o mesmo respecto pola lei común. As opinións sobre a posibilidade de que o plan resulte son diversas. Os británicos euroescépticos (aqueles críticos coa Unión Europea) teñen expresado a súa preferencia por unha relación "similar en natureza e obxectivos á EU" entre os mesmos catro países: a Unión CANZUK sen repetir os "erros de Europa", aínda que esta posibilidade tamén foi definida como "difícil e dalgún modo rebuscada". A pesar disto, enquisas realizadas por organizacións como CANZUK Internacional e YouGov indicaron un apoio xeneralizado para o libre movemento de bens e persoas a través do Canadá, Australia, Nova Zelandia e o Reino Unido, cun apoio para as propostas que varían do 58–64% no Reino Unido, 70–72% en Australia, 75–77% no Canadá e 81–82% en Nova Zelandia.

 A Coroa nos países da Commonwealth 
A evolución das monarquías da Commonwealth resultou na Coroa tendo tanto un carácter compartido como un separado, co individual sendo igualmente monarca de cada estado e actuando en cada un deles como unha persoa legal distinta guiada só polo consello de ministros desa xurisdición. Isto significa que en contextos diferentes o termo Coroa pódese referir á institución extranacional asociada aos 16 países, ou á Coroa en cada país considerada por separado. Con todo, aínda que a monarquía xa non é unha institución exclusivamente británica, devindo "domesticada" en cada un dos países, os medios de comunicación e ámbitos legais a miúdo aínda se refiren a ela como a Coroa británica por razóns históricas, de comodidade, ou políticas, con indiferenza dos títulos e termos diferentes, específicos, oficiais e nacionais usados para referirse á Raíña dos cidadáns en cada xurisdición. Por exemplo, en Barbados a Raíña era coñecida como Isabel II, Raíña de Barbados, ou simplemente a Raíña de Barbados, mentres que o seu título enteiro facía mención á súa posición como raíña dos outros reinos da Commonwealth.

Dende un punto de vista cultural, o nome e a imaxe da Raíña e outros símbolos reais únicos a cada nación pódense ver nos emblemas e insignias das institucións gobernamentais e dos exércitos. A efixie da Raíña, por exemplo, aparece en moedas e billetes dalgúns países, e habitualmente requírese un xuramento de fidelidade á Raíña para políticos, xuíces, membros militares e novos cidadáns.

 Sucesión real e rexencia 
Para garantir a continuidade dos múltiples Estados que comparten a mesma persoa como monarca, o preámbulo do Estatuto de Westminster de 1931 dispuxo que calquera alteración á liña de sucesión en calquera país ten que ser voluntariamente aprobado polos parlamentos de todos os países da Commonwealth. Foi aplicado por primeira vez en 1936 cando o goberno británico fixo concesións aos gobernos dos dominios durante a crise da abdicación de Eduardo VIII. O primeiro ministro do Canadá William Lyon Mackenzie King sinalou que o Estatuto de Westminster requiría a petición e o consentimento do Canadá a calquera lexislación pasada polo parlamento británico antes de que formara parte das leis do Canadá e afectar a liña de sucesión no Canadá. Sir Maurice Gwyer, primeiro conselleiro parlamentario do Reino Unido, reflectiu esta posición, expondo que a Acta de Asentamento era unha parte da lei en cada dominio. Aínda así hoxe o Estatuto de Westminster é lei só no Canadá, Australia, e o Reino Unido, a convención da aprobación dos outros reinos foi reformada polo Acordo de Perth de 2011, no cal os 16 países estiveron de acordo en principio para mudar a regra de sucesión á primoxenitura absoluta, para quitar a restrición de que o monarca non se puidera casar con alguén católico, e para reducir o número de membros da Familia Real que necesitan o permiso do monarca para casar. Estes cambios entraron en vigor o 26 de marzo de 2015. De maneira alternativa, un reino da Commonwealth pode abandonar a unión ou ben designando unha casa real diferente ou converténdose en república, accións sobre as que, aínda que alteran a sucesión real do país, non aplica a convención.

Con todo, o acordo entre as monarquías non significa que as leis de sucesión non poidan diverxer. Durante a crise de abdicación en 1936, o Reino Unido pasou a declaración da súa Maxestade da Acta de Abdicación coa aprobación do parlamento de Australia e os gobernos dos restantes dominios. (Canadá, Nova Zelandia, e Suráfrica deron a súa aprobación parlamentaria máis tarde). A acta fixo efectiva a abdicación de Eduardo  no Reino Unido o 11 de decembro. O goberno canadense pedira e aprobara que a acta  pasara a formar parte de lei canadense, e Australia e Nova Zelandia aínda non adoptaran o Estatuto de Westminster, porén a abdicación tivo lugar naqueles países no mesmo día. O parlamento de Suráfrica, aprobou a súa lexislación propia que adiantaba a abdicación alí ao 10 de decembro. O Estado Libre irlandés recoñeceu cunha lei propia a abdicación do rei o 12 de decembro.

 A función do monarca nos reinos 
O monarca ocupa a posición máis alta en cada monarquía da Commonwealth e pode exercer funcións como emitir ordes executivas, comandar as forzas militares, e crear e administrar leis. Porén, agora cada país funciona baixo o sistema de Westminster de democracia parlamentaria e o concepto de goberno responsábel, o que significa que o monarca por convención exerce os seus poderes aconsellado polos seus ministros da Coroa, quen son normalmente elixidos polo parlamento. 
miniatura|O rei Xurxo VI coa Raíña Isabel, concedendo consentimento real a facturas no Senado do Canadá, 1939
O soberano reside no seu reino máis antigo, o Reino Unido, e así leva a cabo os seus deberes alí case sempre en persoa. A Raíña nomea vicerreis para asistir á maioría de cerimonias e actos constitucionais dos demais reinos: en cada un, un gobernador-xeral como o seu representante nacional persoal, e ademais un gobernador como o seu representante en cada un dos estados australianos. Estas citas son todas realizadas por consello do primeiro ministro do país correspondente, aínda que este proceso pode ter requisitos adicionais. Noutros casos, dependendo do país, algúns poderes adicionais específicos quedan reservados exclusivamente para o monarca, como nomear senadores adicionais no Senado canadense, a creación de honras, a emisión de patentes reais e, en ocasións de importancia nacional, a Raíña pode ser aconsellada para realizar en persoa as súas funcións constitucionais, como conceder permisos reais ou emitir proclamacións reais. Doutro xeito, todos os poderes reais, incluíndo a Prerrogativas Reais, son levadas a cabo en nome do soberano polo vicerrei, que, ademais dos xa mencionados, inclúen un gobernador de tenente en cada provincia do Canadá (nomeado polo Gobernador Xeral do Canadá). No Reino Unido, a Raíña nomea Asesores de Estado para exercer as súas funcións constitucionais na súa ausencia.

 Función relixiosa do monarca 
A función relixiosa do soberano difire de país a país. En todos os reinos excepto Papúa-Nova Guinea, a Raíña é soberana "pola Graza de Deus", unha frase que forma  parte do seu título oficial dentro deses estados. No Canadá, o Reino Unido e Nova Zelandia, "Defensor da Fe" (en latín: fidei defensor), a antiga frase concedida por primeira vez en 1521 polo papa León X a Henry VIII, está tamén incluída no título real e o soberano é referido así na única coroación que ten lugar na Commonwealth, unha cerimonia no contexto dun servizo relixioso imbuído  de simbolismo e significado teolóxico e constitucional, celebrado na Abadía de Westminster en Londres.

Con todo, é só no Reino Unido que a raíña realmente xoga un papel na relixión organizada. En Inglaterra, actúa como a Gobernadora Suprema da Igrexa de Inglaterra e nomea os seus bispos e arcebispos que despois acúan como os seus Señores Espirituais. En Escocia, fai un xuramento de defender e protexer a Igrexa de Escocia e envía a reunións da Asemblea Xeral da Igrexa un Lord High Commissioner  como o seu representante, cando non asiste persoalmente.

 Bandeiras 
miniatura|Estandarte Real do Príncipe Guillerme, duque de Cambridge, no Reino Unido.
A Raíña emprega varios estandartes reais para marcar a súa presenza, dependendo de en que reino estea ou en representación de que reino estea actuando. Ten actualmente bandeiras únicas para Australia, Canadá, Xamaica, Nova Zelandia, e dúas variacións para o Reino Unido, unha para Escocia e outra para o resto do país. Todas son bandeiras heráldicas que mostran o escudo de armas do soberano para ese estado, e todos excepto as do Reino Unido, teñen no centro a bandeira persoal da Raíña, un "E" coroado, de Elizabeth, rodeado por un rosario de rosas que representan os países da Commonwealth. Esta última bandeira é utilizada por si soa para os reinos que non teñen un estandarte persoal único para a monarca, así como para o uso xeral en representación da Raíña como Xefa da Commonwealth. O monarca tiña anteriormente estandartes reais para Serra Leoa, Mauricio, Malta, e Trinidad e Tobago, mais estas pancartas ficaron obsoletas cando os países se converteron en repúblicas.
miniatura|Estandarte Real do Príncipe Guillerme, duque de Cambridge, no Canadá.
Outros membros da Familia Real teñen os seus estándares persoais propios. No Reino Unido, a maioría ten a súa pancarta distintiva propia ou pancartas. O Príncipe de Gales, Duque de Cambridge, a princesa Real, Duque de York, e Conde de Wessex tamén ter un cada un para o Canadá, e os membros restantes do uso Familiar Real un específico ermine-bordered pancarta das armas reais canadenses. Quen non posúe un estándar para un ámbito individual outro que o UK utilizará o seu estándar británico para identificar eles cando visitando outros ámbitos de Commonwealth e países estranxeiros.

Os gobernadores xerais dos reinos da Commonwealth usan tamén cada un unha bandeira persoal, as cales, igual que as do monarca, pasan a cada sucesivo ocupante da oficina. A maioría teñen un león sobre unha coroa de San Eduardo co nome do país debaixo, todo sobre un fondo azul. As dúas excepcións son as do Canadá, dende 1981 e Nova Zelandia dende 2008. Os gobernadores tenentes das provincias canadenses teñen cada un os seus estándares persoais propios, así como os gobernadores dos estados australianos.

 Desenvolvemento histórico 

 Antigos reinos da Commonwealth 

 Lista de estados 
PaísAs bandeiras mostradas son as bandeiras nacionais de cada país no momento en que se converteron en reinos da Commonwealth.DesdeASistema inicial trala transiciónMétodo de transiciónEstándar real19662021República parlamentariaEmenda constitucionalborda|35x35pxCeilán19481972República parlamentariaConstitución nova19701987República parlamentariaGolpe militar19651970República presidencialReferendo 19571960República presidencialReferendo19661970República parlamentariaEmenda constitucionalParte do grupo de países independentes dentro da Commonwealth británica de Nacións que compartiron a mesma persoa como monarca, pero que nunca foron designados como dominios, e que en vez diso convertéronse en repúblicas ou uníronse a outro estado soberano antes de que o termo reinos da Commonwealth se comezara a usar.19471950República parlamentariaConstitución nova Estado Libre Irlandés / Irlanda19311949República parlamentariaActo de parlamento 19631964República presidencialEmenda constitucional 19641966Un-república de partidoConstitución nova 19641974República parlamentariaEmenda constitucionalborda|30x30px19681992República parlamentariaEmenda constitucionalborda|30x30px19601963República parlamentariaEmenda constitucional19471956República parlamentariaConstitución nova19611971República presidencialConstitución novaborda|30x30px19311961República parlamentariaReferendo e constitución novaTanganica19611962República presidencialConstitución nova19621976República parlamentariaConstitución novaborda|30x30px19621963República parlamentariaEmenda constitucional

Alén dos estados arriba listados, o Dominio de Terra Nova foi un dominio cando o Estatuto de Westminster 1931 foi aprobado polo rei mais perdeu ese status en 1934, sen ter nunca aprobado o Estatuto de Westminster, e antes de que o termo "reino da Commonwealth" fora nunca usado. Debido a unha crise financeira e política doméstica, o poder lexislativo de Terra Nova solicitou ao Reino Unido suspender o status de dominio e o parlamento británico aprobou a Acta de Terra Nova de 1933, e a orde foi aplicada en 1934. En vez de reclamar o status de dominio despois da Segunda Guerra Mundial, Terra Nova converteuse nunha provincia do Canadá en 1949.

 Referendos republicanos 
Varios reinos da Commonwealth realizaron referendos para decidir se converterse ou non en repúblicas. Dos oito referendos realizados, só tres deron un resultado favorable á república: os de Ghana, Suráfrica e o segundo referendo de Gambia. Os referendos que rexeitaron a proposta foron os de Australia, dúas veces en Tuvalu, e en San Vicente e as Granadinas. 
AnoPaísSiNonMarxe de vitoria (%)República1960 1,008,740 (88.49%)131,145 (11.51%)877,595 (77%)15x15px|Si1960850,458 (52.29%)775,878 (47.71%)74,580 (5%)15x15px|Si196561,563 (65.85%)31,921 (34.15%)17x17px|Non197084,968 (70.45%)35,638 (29.55%)49,330 (41%)15x15px|Si1986 121 (5.34%)2,144 (94.66%)2,023 (89%)17x17px|Non1999 5,273,024 (45.13%)6,410,787 (54.87%)1,137,763 (10%)17x17px|Non2008 679 (35.02%)1,260 (64.98%)581 (30%)17x17px|Non2009 22,646 (43.71%)29,167 (55.29%)6,521 (12%)17x17px|Non

 Notas 

 Véxase tamén 

 Commonwealth de Nacións
 Monarquía británica

 Bibliografía 

 Ligazóns externas 
A Commonwealth no sitio web da Familia Real .

Categoría:Monarquía no Reino Unido