José Fernández Vide

José Fernández Vide, nado en Ourense o 23 de outubro de 1893 e finado na mesma cidade o 20 de novembro de 1981, foi un organista e compositor galego.

 Traxectoria 
Fillo dun zapateiro, o neno Vide foi membro do coro na capela da Catedral ourensá con oito anos. Con cualidades musicais excepcionais rematou os seus estudos no Conservatorio de Madrid. Foi organista da catedral de Ourense entre 1911 e 1917, e  foi profesor na Escola Normal de Maxisterio.

En 1924 casou con Sara García Limia e trasladouse a Cuba. Alí fora requirido como mestre na Academia de Belas Artes do Centro Gallego de La Habana. En 1930 foi nomeado director do Conservatorio deste centro. No tempo que permaneceu na illa intensificou o seu labor cunha obra abundante para piano e para voz e piano, con textos preferentemente en lingua galega e con dúas zarzuelas: Proba d'amor, con letra de Francisco Álvarez de Novoa e Miñatos de vran, con letra de Enrique Zas Simó. O libreto desta última contou cos arranxos de Ramón Otero Pedrayo na súa estrea en 1953 no Coliseo Xesteira de Ourense.

En 1932 regresou a Galicia, retomando o ensino na Escola Normal de Maxisterio e no Instituto As Lagoas ata a súa xubilación. O mestre Vide foi contemporáneo de Juan Montes (Lugo) e Angel Brage Villar (Santiago de Compostela), e coma eles tocaba nos numerosos cafés cantantes da cidade, como La Unión, o Royalty, o Lisardo ou La Bilbaina, o que explica o volume representado polas obras de salón dentro do seu repertorio. Para actuar nestes espazos e tamén no Liceo ou no Teatro Principal Vide exercía de pianista solista ou formando grupos que el mesmo dirixía. Isto non foi ben entendido pola igrexa o que fai que se decida por camiños diferentes aos relatados no seu comezo musical. 

Foi director do Orfeón Unión Ourensana en dúas ocasións, en 1910 e entre 1932 e 1934. Con motivo do 75 aniversario da creación do Orfeón en 1887, o mestre Leonardo Cudeiro Loureiro (socio desde 1940) contou nunha entrevista publicada no programa de mau dos festexos que, xunto con Basoco, o mestre Vide deixou unha pegada moi importante, afirmando que a Masa Coral destacou dunha maneira especial.  A herdanza que deixou floreceu no seu fillo Pepe Vide. Nunha entrevista en La Región, o 25/5/1996, describe como o marcou a vida musical na súa casa: “co biberón xa me deron as corcheas”.

Os seus restos descansan no Cemiterio de San Francisco de Ourense, no panteón que posúe o Orfeón para os seus directores.

 Obras 
 A montañesa
 Violetas
 A Belén camiña
 A alborada
 A ialma triste
 Aguas risueñas
 Alaláas
 Amor dondiño
 Arrorrou
 Auria bella Con letra de Noriega Varela.
 Ave María
 Bella mujer
 Camiñando pra Belén
 Cantan os galos
 Canto de arrieiro
 Carballiño
 Conchita
 Cor Jesu flagrans
 Cubana ideal
 D'a terra meiga
 Danzón
 Desengano Con letra de Curros Enríquez.
 Encomenda
 Espinas y rosas
 Eu xa non durmo sen verte
 Fiestas de oro
 Flor de pasión
 Gozos a San Francisco de Asís
 Gratitude
 Gref-Popeye
 Ilusiones
 La santa de Aguas Santas
 La tropical
 Libera me, Domine
 Los arenaleses
 Mariposa
 María de los Ángeles
 Miñatos de vran, zarzuela Con letra de Enrique Zas e arranxos de Otero Pedrayo.
 Morriña
 Nena d'as soledades
 Non dorme o neno
 O neno na cuna
 O sacrum
 Oferenda
 Orense
 Panadeiriñas de Cea
 Panis angelicus
 Partagás
 Peixe
 Polos outeiros
 Pontevedra
 Recordos
 Recuerdo triste
 Salve, Rosalía
 Sarita
 Saudade
 Serenata de amor
 Serenata romántica
 Serranía
 Sobrado
 Tantum ergo
 Un día n' aldea
 Vals X
 Villancico ó Neno Xesús
 Zaera
 ¡Miña nai!
 ¡Quero morrer!
 ¡Qué tarde tan meiga! Con letra de Carmiña Prieto.
 ¿Quen?
 Canciones
 Piano
 Proba d'amor, zarzuela Con letra de Álvarez de Nóvoa.

 Premios e recoñecementos 
A balada Desengano, con letra de Curros Enríquez, obtivo o premio Juan Montes en 1934. No  segundo Certame do traballo en Ferrol, no ano 1935  foron premiadas a muiñeira Auria Bella, con letra de Noriega Varela e Qué tarde tan meiga, con letra de Carmen Prieto. Cantan os galos, obra para piano e voz recibiu unha mención honorífica nos Xogos Florais do Círculo Mercantil de Santiago en 1937.

Levan o seu nome unha rúa (Paseo Mestre Vide), un colexio de educación infantil e primaria (CEIP Mestre Vide) e un equipo de fútbol sala da súa cidade natal.Páxina web do CEIP Mestre Vide

En 2018, co gallo do 125 aniversario do seu nacemento e baixo o impulso do músico Óscar Ibáñez, a Deputación e o Concello de Ourense, programáronse distintas actividades para poñer en valor a obra deste músico, entre elas a interpretación dunha muñeira inédita.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Diccionario de la música española e hispanoamericana. Sociedad General de Autores y Editores. ISBN 978-84-8048-303-2.



 , Javier (compilación, revisión editorial e estudo) (2003-). Mestre Vide. Obra completa (5 vol,s). Deputación de Ourense.



 Orfeón Unión Orensana. LXXVI aniversario. Arquivo Deputación de Ourense/ Biblioteca. Sección: prensa.

 Outros artigos 
 Órgano (instrumento musical)
 Ligazóns externas 

 . Información sobre o lugar de soterramento no cemiterio de San Francisco

Categoría:Compositores de Galicia
Categoría:Organistas
Categoría:Nados en Ourense
Categoría:Nados en 1893
Categoría:Finados en 1981
Categoría:Artigos creados co asistente para a creación de artigos
Categoría:Pianistas de Galicia
Categoría:Actividade cultural na emigración galega
Categoría:Galegos de Cuba