Baía de Botnia

A baía de Botnia (, ) está na parte máis ao norte do país, o Golfo de Botnia, que á súa vez forma parte norte do Mar Báltico. A terra que rodea a baía segue subindo despois de que se eliminara o peso dos glaciares da idade de xeo e dentro de 2.000 anos a baía será un gran lago de auga doce. A día de hoxe a baía está alimentada por varios grandes ríos, e non está afectada por mareas, polo que ten pouca salinidade. Conxélase cada ano ata durante seis meses. Comparado con outras partes do Báltico ten pouca vida vexetal ou animal.

 Extensión 

A baía está dividida en dúas, a parte sur do Golfo de Botnia, o Quark do Norte polo estreito Kvarken.
O Quark do Norte ten unha maior profundidade 65 m., con dúas cristas que son só teñen 25 m. de profundidade. Atópase entre un grupo de illas fronte a Vaasa en Finlandia e outro grupo en Holmöarna en Suecia.
A baía está limitada por Finlandia cara ao leste e Suecia ao oeste.
A baía é asimétrica, cunha inclinación máis suave e menos profunda no lado finlandés e un fondo máis profundo cunha costa máis abrupta e accidentada no lado sueco.

A Baía de Bothnian ten unha área de captación de 260.675 km². Desta forma, o 56% está en Finlandia, o 44% en Suecia.
A conca contén aproximadamente 11.500.000 de bosque, dividida aproximadamente igual entre Suecia e Finlandia.

A profundidade media é de 41 m.. O foso Luleå é a parte máis profunda da baía, con 146 m., ao sueste da cidade de Luleå.
No lado finés a profundidade media é de 30 m.. A parte máis profunda atópase preto da illa de Lönkytin, cunha profundidade de 50 m..

 Rebote isostático 
A baía atópase na zona do norte de Europa onde o xeo estaba máis espeso durante a última glaciación. A baía de Bothnia estaba baixo xeo ata o período de "Ancylus Lake" (7500-6000 BC), cando a capa de xeo retirouse ás montañas da Escandinavia do Norte. 
A terra está a subir a partir da recuperación posglacial ao ritmo máis alto do Mar Báltico, cunha taxa estimada de 9 mm. ao ano.
Hoxe, a Baía de Botnia sitúase ao redor de 300 m. por riba do que estaba ao final da idade de xeo.
A poboación local viu a retirada do mar durante as súas vidas a partir de peiraos e pendellos, deixándoos varados en terra.
Algunhas antigas illas como Porsön e Hertsön preto da cidade de Luleå aínda denomínanse illas, pero agora están conectadas ao continente.

A profundidade máxima no foso de Kvarken é hoxe en día de 20 m. En menos de 2.000 anos, a saída da baía en Kvarken subira por encima do nivel do mar, o que fará que se converta no lago máis grande de Europa.

Hidroloxía
A baía de Botnia ten un ambiente máis duro que outras partes do gran mar Báltico.
A baía está cuberta de xeo de 110 a 190 días ao ano.
As mareas teñen pouco efecto, pero os ventos fortes que impulsan a auga do sur ou do norte poden facer que o nivel da auga suba ou baixe ata 1,5 m..

Os principais ríos que desembocan na baía son:
Río País  DescargaKemijoki Finlandia  Río Lule  Suecia  Torne River Suecia e Finlandia   Río Kalix  Suecia  Oulujoki   Finlandia  Río Pite   Suecia  Río Skellefte   Suecia  Iijoki  Finlandia  

A salinidade é de só 0,2 psu na parte norte da baía, caendo case a cero nalgúns dos arquipélagos con grandes caudais fluviais. A baixa salinidade e as temperaturas frías no inverno dan lugar a xeos considerablemente máis fortes que os xeos salinos ou máis cálidos.

Illas

O faro da illa de Pite-Rönnskär na baía de Botnia|thumb

Se unha illa defínese como unha área de terra de máis de  que está rodeada de auga, a baía de Botnia ten 4.001 illas. A illa máis grande é Hailuoto. O norte da baía contén unha gran área de arquipélago.
A parte sueca desta área é o arquipélago de Norrbotten. Este divídese nos arquipélagos de Piteå, Luleå, Kalix] e Haparanda. Moitas das illas están deshabitadas e en estado natural. No inverno pódese acceder ás illas máis grandes por estradas de xeo. Algúns deles están habitados ou teñen vilas de pescadores estacionais utilizadas por xente do continente.

O Parque Nacional do Arquipélago de Haparanda sueco () ocupa o grupo de illas Haparanda, que limita co Parque Nacional da Baía de Botnia finlandés. Inclúe as illas máis grandes de Sandskär e Seskar Furö, e algunhas illas máis pequenas e arrecifes. Todas estas illas xurdiron nos últimos 1.500 anos a medida que se levantou o leito da baía. O Parque Nacional da Baía de Botnia na parte finlandesa (, {{langx|sv|Parque Nacional de Bottenpelago) creado en 1991 está situado no arquipélago fronte á costa de Tornio e Kemi. Abarca  dos cales uns  son terrestres.

Clima
As áreas costeiras inmediatas da baía de Botnia tenden a ser limítrofes entre os climas continental húmido e subártico. Os veráns nas costas son os máis setentrionais, cunha media superior a 20 °C no verán. No inverno o mar se conxela, moitas veces por completo. Isto significa que hai un gran desfase estacional no mar, como na illa de Rödkallen no lado sueco. Debido á natureza suave dos veráns e á baixa variación da temperatura diúrna, as illas en alta mar adoitan ser continentais húmidas xa que setembro adoita estar por encima dos  de media.

Ecoloxía
A crista Quark ao sur da baía define a liña divisoria máis aló da cal moitas especies de auga salgada non poden sobrevivir.
En lugar das algas vermellas e marróns que se atopan máis ao sur, a baía ten predominantemente algas verdes e fanerógamas.
As especies vexetais anuais son case completamente dominantes. As únicas plantas perennes son algúns exemplares da cryptogam de auga doce Isoetes echinospora e do musgo Fontinalis dalecarlica.
A miúdo as algas verdes teñen unha densa cuberta de diatomeas epífitas.
As costas, praias e augas pouco profundas inclúen unha variedade de especies vexetais do norte, incluíndo a herba endémica de pelo amarelo (Deschampsia bottnica).

Os únicos filtros alimentadores son Ephydatia e, nas desembocaduras dos ríos, un pequeno número de mexillóns de auga doce.
Os bivalvos representan o 9% da biomasa animal. Os crustáceos, na súa maioría Saduria entomon constitúen o 45% e os gastropoda o 30%.
Os gasterópodos son caracois de pastoreo relacionados con especies de auga doce.

As especies de peixes que se atopan nos lagos e ríos da zona tamén viven na baía, entre elas o rutilo, a perca, o lucio e o agrisado.

Tamén se poden atopar na baía foca anelada, foca gris, bacallaus, arenques e salmóns.
No século XVI cazábanse focas na baía de Botnia. As focas aneladas foron capturadas con redes nas augas abertas costeiras, e foron acechadas e capturadas nas súas madrigueras ou nos buratos de respiración. Tanto focas grises como focas aneladas foron cazadas ao longo do bordo do xeo.
As huvas de corégano salvaxe do río Kalix, coñecida como Kalix Löjrom ou como ouro do mar,
é un manxar cunha denominación de orixe protexida.

A vida das aves inclúe o guillemot negro, marrón de veludo, ostrero, gavota de lombo negro menor, ugallo urogallo e ptarmigan salgueiro.
Os alces e as lebres atópanse nas illas, como no continente.

En ocasións, observáronse baleas no Mar de BotniaYle Uutiset. 2006. Humpback Whale Spotted in Gulf of Bothnia. Retrieved on 05 de setembro de 2017 e atopáronse restos da extinta balea gris do Atlántico en GräsöJones L.M..Swartz L.S.. Leatherwood S.. The Gray Whale: Eschrichtius Robustus. "Eastern Atlantic Specimens". pp 41-44. Academic Press. Retrieved on 05 de setembro de 2017, aínda que non está claro se as baleas puideron chegar ou non a Baía de Botnia historicamente.

Galería

Notas

Véxase tamén

Categoría:Mares do Océano Atlántico
Categoría:Mar Báltico