Eberardo de Friúl

Eberardo (ou Evrardo), dito o Santo, nado en  820 e finado o 16 de decembro de 866, foi marqués de Friúl. Naceu durante o reinado de Carlomagno e morreu baixo Lois o Piadoso.
 Traxectoria  

 Orixes familiares 
Era fillo de Unroch de Friúl e de Engeltruda de París, filla de Bigón de París e irmán de Berenguer o Sabio.

 Educación 
Recibiu educación na Escola Palatina fundada por Carlomagno e dirixida por Alcuíno, onde estudou os temarios medievais coñecidos como trivium e quadrivium.  Alí naceu o seu interese pola ciencia e as letras e, ao mesmo tempo, desenvolveu a súa famosa piedade.

Non hai dúbida de que foi estando na Escola Palatina, cando Eberardo comezou a construír unha gran biblioteca que organizou con gran coidado e vontade.

 Feitos notábeis 
Cando a súa idade lle permitiu levar armas, participou en numerosas expedicións militares. Defendeu o seu país contra a invasión dos búlgaros e expulsounos completamente da Península (825 - 830). En recompensa polos seus servizos, no ano 836 o emperador Lois o Piadoso concedeulle o maior honor posíbel: a man da súa filla, a princesa Xisela, en matrimonio.  Entre os ricos dominios do dote da princesa, estaba o Pago de Cysoing, preto de Lille.  Pareceulles un lugar agradábel e convertérono nunha das súas residencias habituais.

Eberardo e Xisela decidiron fundar un mosteiro en Cysoing.  O proxecto foi longo e difícil e non estaba completo cando morreron os impulsores da súa creación.  O mosteiro foi inicialmente consagrado ao Santo Salvador e María (nai de Xesús).  Os monxes vivían en comunidade seguindo os preceptos canónicos e con todo o rigor do claustro.  A súa principal función era cantar solemnemente na igrexa.  Sábese que Eberardo gozaba cantando xunto co coro.

Durante os anos tráxicos (830 - 839), cando o emperador sufrira nas mans do seu propio fillo unha rebelión, o conde Eberardo permaneceu totalmente fiel.

Usou a súa influencia sobre Lotario (o fillo máis vello do Emperador) para atopar o xeito de que o pai e o fillo se reconciliasen.  Durante o Concilio de 839, Lotario arrastrouse implorando perdón ao seu pai.

A actividade de Eberardo non se limitou ao Pago de Cysoing, tamén participou libremente nos asuntos doutros territorios e do imperio en xeral.  O emperador Lois o Piadoso morreu en 840 e a guerra, unha guerra cruel e desapiadada, estalou entre o emperador Lotario I e os seus dous irmáns, Lois o Xermánico e Carlos o Calvo.

Eberardo lamentou esta loita fratricida e esforzouse por detela.  Logo da sanguenta batalla de Fontenay, o 25 de xuño de 841, conduciu o embaixador de Lotario onda os seus irmáns para levar a cabo as negociacións de paz.  A conferencia tivo lugar en Milin, preto de Châlons na Champaña.  Decidiuse dividir o Imperio entre os tres irmáns.  Os negociadores, entre os que se atopaba Eberard, encargáronse de facer unha partición xusta e equitativa.  Non foi antes de agosto de 843 cando se presentou o informe aos tres reis en Verdún.  As negociacións terminaron e restaurouse a paz entre os tres irmáns.

Despois de que a guerra terminase e se asinase o tratado de paz, Eberardo marchou con urxencia a Italia, que naquel momento estaba baixo a ameaza dos sarracenos.  Estes sarracenos foran chamados no 842 polo duque de Benevento.  Supoñían unha ameaza e mesmo chegaron a saquear Roma en varias ocasións.  Entón Eberardo, como duque de Friúl, erixiuse como líder de resistencia.  A guerra durou ata que terminou o ano 851 coa derrota final dos sarracenos.  Este feito supúxolle unha gran reputación como soldado e como líder.

No ano 858 foi enviado a Ulm como embaixador de Lois o Mozo, fillo de Lotario, para estar co seu tío, Lois o Xermánico.

Desde entón non hai máis información sobre el ata o seu Testemuño.  Un documento onde se fala sobre a vida de Eberardo e onde está o seu testamento.  O Testemuño foi escrito en Italia, no castelo de Musiestro, no Condado de Treviso, no ano 867 .

Eberardo morreu a finais dese ano (16 de decembro).

 Herdanza 
De acordo coa súa esposa, a princesa Xisela, Eberardo repartiu as súas posesións entre os seus descendentes vivos.  O documento establece un repartimento igual das xoias e dos adornos, os obxectos valiosos da súa capela e os libros da súa biblioteca.

O fillo máis vello, Unroch, recibiu todas as propiedades da Lombardía e Xermania.  O segundo, Berenguer, recibiu Annappes cos seus dominios excepto Gruson e as propiedades en Hesbaye e Condrost.  O terceiro, Adalardo, recibiu Cysoing, Camphin, Gruson e Somain, con todos os cargos e títulos de Abadía na rexión.  O cuarto, Raúl ou Rodolfo, recibiu Vitry-en-Artois e Mestucha, excepto a igrexa de Vitry que foi cedida á abadía de Cysoing.

Ás súas tres fillas, Ingletruda, Judit e Heilwida, deulles outros dominios: Ermen, Marshem, Balghingham, Heliwsheim, Hostrenheim, Luisinga, Wendossa e Engerresteim.

Eberardo tivo tres fillos máis, Eberardo, Alpais e Xisela.  Os dous primeiros morreron moi novos, mentres que Xisela non herdou xa que morreu antes de que o seu pai organizase a distribución dos seus bens e propiedades.

 Nupcias e descendentes 
Casou en 836 coa princesa Xisela, a filla do emperador Lois o Piadoso e, xuntos, tiveron dez fillos:

 Ingrid de Friúl (836-867), casada con Henrique da Marca (830 - 886), marqués de Neustria.
 Eberardo (837-840). 
 Unroch III de Friúl (840-874), marqués de Friúl.
 Berenguer I de Friúl (843-924) Rei de Italia e Emperador.
 Adalardo (? -874).  Abade de Cysoing. 
 Raul ou Rodolfo (? -892).  Abade laico de Cysoing e Saint-Vaast d'Arras, Conde de Artois e Ternois.
 Alpais, morta moi nova e enterrada na abadía de Cysoing. 
 Xisela (? -863).  Monxa da Abadía do Santo Salvador de Brescia.
 Heilwida de Friúl (855-895) casada con Hucbaldo de Ostrevant e despois posiblemente con Roxerio I, Conde de Laon.
Judit de Friúl (863-881), casada con Conrado II de Borgoña, conde de Auxerre e duque de Borgoña.

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

Categoría:Marqueses
Categoría:Duques
Categoría:Nados en 820
Categoría:Finados en 866
Categoría:Ducado de Friúl