Hélène Dutrieu

Hélène Dutrieu, nada en Tournai, Bélxica, o 10 de xullo de 1877 e finada en París, Francia, o 26 de xuño de 1961, foi unha campioa de ciclismo, ciclista de risco, condutora de risco de vehículos, condutora de autos de carreiras, pioneira da aviación, condutora de ambulancia na primeira guerra mundial, e directora dun hospital militar.

 Traxectoria 
Hélène Dutrieu naceu o 10 de xullo de 1877 en Tournai, Bélxica, filla dun oficial do exército belga. Abandonou a escola aos 14 anos para ganarse a vida, xa que o seu pai quedou sen emprego. No tiña profesión pero sentíase capaz de iniciar a nova vía da competición ciclista que empezaba a abrirse timidamente á participación feminina.

 Ciclista de éxito 
Os seus inicios no ciclismo foron prometedores por mor da súa baixa estatura e a súa lixeireza. Entusiasmou o público pola rapidez das súas carreiras, que gañaba con frecuencia chegando a bater récords. A súa reputación superou as fronteiras belgas e realizou diversas viaxes a América. O seu irmán máis vello tamén se dedicaba á competición ciclista e dirixía un circo bautizado co apelido familiar. Entre as competicións ciclistas nas que participou incluíronse varias manifestacións populares nas que realizou números acrobáticos coa bicicleta, moto e automóbil. As súas actuacións rebelaron as súas condicións especiais para a audacia e a resistencia física nos deportes de motor.

Dutrieu converteuse en ciclista de pista profesional competindo para o equipo Simpson Lever Chain. En 1895 gañou o récord mundial feminino para a distancia recorrida en bicicleta durante unha hora. En 1897 e 1898 gañou o campionato mundial de velocidade en pista de mulleres que se celebraba en Ostende, e gañou o alcume de "A Frecha Humana".  En agosto de 1898 gañou o Grand Prix d’Europe e en novembro dese mesmo ano gañou a Course de 12 Jours (Carreira dos 12 días) en Londres, Inglaterra. Leopoldo II de Bélxica outorgoulle a Cruz de Santo André con diamantes en recoñecemento polos seus éxitos como ciclista.

 Dobre de escenas perigosas 
Posteriormente Dutrieu traballou en varios shows con números de ciclismo e en xullo de 1903 deu unha volta en bicicleta por dentro dun bucle vertical no Eldorado en Marsella, Francia. Este bucle, así como unha rampla que utilizaba nos seus espectáculos, foron patentados por ela mesma.La chica halcón capaz de pilotar cualquier cosa En setembro de 1903 presentouse no centro de convencións Olympia da cidade de París e tamén no Crystal Palace de  Londres, en Berlín e noutras cidades importantes.  Hélène desenvolveu unha exitosa traxectoria como condutora de risco de bicicletas e motocicletas, como tamén como condutora de autos de carreira e condutora de risco, aínda que despois dun severo accidente en Berlín en 1904 tivo que pasar oito meses afastada das pistas para recuperarse.

 Logros na aviación 
miniatura|300px|dereita|Hélène Dutrieu no seu aeroplano en 1911.
En 1908 a fábrica francesa Clément Bayard convenceu a Dutrieu para que se convertese na primeira piloto do seu novo aeroplano ultralivián monoplano, deseñado por Santos-Dumont e denominado no.19 Demoiselle (Nova dama). O seu primeiro voo tivo lugar en 1910. O 19 de abril de 1910 converteuse na primeira muller piloto en voar cun pasaxeiro. O 25 de novembro de 1910, Dutrieu converteuse na cuarta muller do mundo, e a primeira belga, en obter unha licenza de piloto. O Aéro-Club de Belgique outorgoulle a licenza número 27. A súa aparición en diversos shows aéreos fíxolle gañar o alcume de Nena Falcón.

En setembro de 1910 Dutrieu viaxou sen escala desde Ostende a Bruxas, Bélxica. Desde o 26 de setembro ao 1 de outubro realizou varias viaxes transportando pasaxeiros durante a semana da aviación de Burton-upon-Trent, Inglaterra. Foi a primeira muller piloto que permaneceu no aire por máis dunha hora e o 21 de decembro de 1910 converteuse na gañadora da Copa Feminina por un voo sen escalas de 167 km en 2 horas e 35 minutos.

En setembro de 1911 Dutrieu viaxou aos Estados Unidos co seu biplano Henry Farman tipo III. Competiu polo récord mundial de altitude para mulleres e o trofeo Rodman-Wanamaker, gañado por Matilde Moisant, na competencia no aeródromo de Nassau Boulevard en Garden City, Nova York. Ese mesmo ano Dutrieu venceu a 14 pilotos varóns e gañou a Coppa del Re (Copa do Rei) en Florencia, Italia. En 1912 converteuse na primeira muller en pilotar un hidroavión. Ese mesmo ano gañou un premio nunha competición contra catro pilotos de hidroavións, incluído Réne Caudron, en Ouchy-Lausana, Suíza. En 1913 Dutrieu converteuse na primeira muller aviadora en ser distinguida coa Lexión de Honra.

 Primeira guerra mundial e últimos anos 
En 1914, ao comezo da primeira guerra mundial renunciou á aviación e incorporouse á Cruz Vermella e ás forzas armadas como enfermeira e condutora de ambulancias no hospital de Messimi. Máis adiante converteuse na directora do hospital militar de campaña de Val-de Grâce. Despois da guerra converteuse en xornalista. En 1922 casou con Pierre Mortier e adoptou a nacionalidade francesa. En 1956 estableceu a Coupe Hélène Dutrieu-Mortier cun premio de 200,000 francos para as mulleres piloto francesas ou belgas que fixesen o voo sen escala máis longo cada ano.

Hélène Dutrieu morreu en París o 26 de xuño de 1961, aos 83 anos.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Outros artigos 
 Amelia Earhart
 Ligazóns externas 
 Hélène Dutrieu en Flickr

Categoría:Nados en 1877
Categoría:Finados en 1961
Categoría:Ciclistas de Bélxica
Categoría:Cabaleiros da Lexión de Honra