Lei de Cabrera-Duperier

En 1929, Blas Cabrera Felipe e o seu discípulo Arturo Duperier corrixiron a lei de Curie-Weiss, que describe con limitacións la susceptibilidade magnética dun material ferromagnético na rexión paramagnética situada máis aló do punto de Curie, engadindo unha constante K á susceptibilidade magnética χ, distinta para cada elemento, o que deu orixe á Lei de Cabrera-Duperier do paramagnetismo, (ou lei Curie-Weiss-Cabrera) que pode expresarse como:

(χ+Κ)(T+Δ)=C

Onde:

C é a constante de Curie do material

T é a temperatura absoluta

Δ é a temperatura de Curie

χ é a susceptibilidade magnética

Κ é unha constante. Empregando o sistema internacional, ambas temperaturas deben medirse en Kelvin.

A lei implica a que existe unha temperatura de transición entre o estado ferromagnético e o paramagnético. Como derivada da lei de Curie, deixa de ser válida nas proximidades do punto de Curie.

 Notas 

Categoría:Magnetismo
Categoría:Leis da física