Voo 38 de British Airways

O voo 38 de British Airways era un servizo entre o aeroporto de Pequín-Capital e o aeroporto de Londres-Heathrow. O día 17 de xaneiro de 2008 o Boeing 777-236ER que operaba a ruta esnafrouse ao principio da pista de Heathrow. Non houbo vítimas mortais. Das 152 persoas a bordo, 47 tiveron feridas considerables, unha delas graves. Foi a primeira vez que se daba de baixa un Boeing 777-200ER, e a primeira perda dun Boeing 777.

Cristais de xeo no combustible supostamente foron os causantes do accidente, obstruíndo o intercambiador de calor de aceite-combustible (FOHE) de cada motor. Este feito restrinxiu o fluxo de combustible aos motores que se demandou pulo durante a aproximación final a Heathrow. O Air Accidents Investigation Branch (AAIB) identificou o problema como específico dos intercambiadores de calor do motor Rolls-Royce, e Rolls-Royce posteriormente desenvolveu unha modificación paea os seus FOHE; a Axencia Europea de Seguridade Aérea (EASA) obrigou a que todos os avións afectados fosen equipados coa modificación antes do 1 de xaneiro de 2011.

 Accidente 
O voo 38 de British Airways é un servizo regular de pasaxeiros dende o aeroporto internacional de Pequín-Capital e o aeroporto de Londres-Heathrow, unha ruta de 8 100 quilómetros. O avión implicado no accidente era un Boeing 777-236ER de 150 toneladas, con rexistro G-YMMM, equipado con dous motores Rolls-Royce Trent 895-17. O aparello voara por vez primeira o 18 de maio de 2001 e fora entregado a British Airways o 31 de maio dese ano. Tiña capacidade para 233 pasaxeiros.

A ruta do voo 38 pasaba sobre Mongolia, Siberia e Escandinavia, a unha altitude que variaba entre os 34 800 e os 40 000 pés, e con temperaturas entre -65 e -74 °C. Consciente das condicións de frío fóra, a tripulación monitorizou a temperatura do combustible, coa intención de descender a un nivel máis quente se había perigo de conxelación do combustible. Isto non se revelou necesario, xa que a temperatura do combustible nunca caeu por baixo de -34 °C, aínda moi por riba do seu punto de conxelación.

Aínda que o propio combustible non se conxelou, pequenas cantidades de auga no combustible si o fixeron. O xeo pegouse no interior das liñas de combustible, probablemente a través dos puntais que unían os motores ás ás. Esta acumulación de xeo non tivo efecto ningún ata as últimas etapas da aproximación a Heathrow, cando se incrementou o fluxo de combustible e as temperaturas máis altas liberaron o xeo. Isto formou unha capa de xeo suave que fluíu ata chegar aos intercambiadores de calor onde se conxelou novamente, causando unha restrición no fluxo do combustible cara aos motores.

O primeiro síntoma da restrición de fluxo de combustible foi notado pola tripulación a 220 m de altura a 3,2 km de distancia da pista, cando os motores fallaron repetidamente ao responder ás demandas de máis potencia do acelerador automático. Nun intento de manter a senda de planeo ILS, o piloto automático sacrificou velocidade, que se reduciu a 200 km/h aos 61 m. O piloto automático desconectouse aos 46 m, cando o copiloto fíxose co control manual do avión. Mentres tanto o capitán baixou a configuración dos flaps de 30 a 25 graos para baixar a resistencia do avión e alongar a distancia de planeo.

O avión pasou sobre o tráfico da A30 e sobre a estrada perimetral do sur do aeroporto e aterrou na herba a uns 270 metros do principio da pista 27L. O capitán declarou unha emerxencia ao control de tráfico aéreo segundos antes de tocar terra.

Durante o impacto e a curta carreira en terra o tren dianteiro colapsou, o tren principal dereito separouse do avión, penetrando o tanque de combustible central e o espazo da cabina, e o esquerdo foi empurrado cara a arriba a través da á. O avión parou no limiar da pista. Unha cantidade significativa de combustible saíu, pero non houbo ningún incendio. Catro tripulantes e oito pasaxeiros tiveron feridas leves, e un pasaxeiro recibiu feridas graves.

 Notas 

British Airways
0038
British Airways
British Airways