Lotus 18

Lotus 18</font>  300px Lotus  InformaciónPaís Fabricante Team Lotus Deseñador  Colin ChapmanProdución Predecesor Lotus 16Sucesor Lotus 21Longo   mmLargo  mmAlto 710 mmPeso 440 Kg. Chasis Suspensión   Motor Central Coventry Climax FPF 2467 cc / 2497 cc / 1499.8 cc  Potencia Transmisión  5 velocidades, manual secuencialTracción PosteriorFreos  Prestacións Pneumáticos Dunlop Debut  Gran Premio da Arxentina de 1960 Pilotos   Innes Ireland Stirling Moss Alan Stacey John Surtees Jim Clark Trevor Taylor Equipos  Team LotusRob Walker Racing TeamUDT-Laystall Racing TeamEquipe Nationale Belge Carreiras  23 Gañadas 4 Poles  0 Voltas rápidas  0 Camp. Cons.  0 Camp. Pilt.  0

O Lotus 18 foi un automóbil de carreiras deseñado por Colin Chapman para o seu uso por Lotus na Fórmula Júnior, Fórmula 2 e Fórmula 1.

 Historia 
miniatura| left | Stirling Moss no Lotus 18 de Rob Walker no Gran Premio de Alemaña de 1961.
miniatura|left | Lotus 18 Fórmula Júnior

O Lotus 18 foi o primeiro coche de motor central construído por Lotus e foi unha gran mellora sobre os primeiros coches de motor frontal medianamente exitosos de Chapman, o 12 e o 16. Foi presentado para as tempadas de F1, F2 e FJ de 1960, con preto de 27 unidades das versións F1 e F2 e 110 das versións FJ. Como paso intermedio antes da presentación dos modelos sucesores dos 18, o Lotus 20 para F2 / FJ e 21 para F1, uns chasis do 18 foron recarrozados como 21 para crear o derivado híbrido Lotus 18/21.

O 18 foi substituído polo Lotus 21 na Fórmula Un e co Lotus 20 na Fórmula Júnior en 1961.

Deseño
O coche era un deseño clásico de Chapman, era extremadamente lixeiro e sinxelo; o corpo estaba composto por paneis lixeiros aparafusados a un chasis de tubo fortemente trianguladoSetright, L.J.K., "Lotus: The Golden Mean", in Northey, Tom, ed. World of Automobiles (London: Orbis, 1974), Volume 11, p.1228. (case malla espacial). Deste xeito, o coche era ríxido, forte e lixeiro, mantendo a distribución de peso do Lotus 16 a pesar de que o motor moveuse a detrás do piloto.

Inicialmente foi alimentado por un motor de catro cilindros DOHC e 2.467 cc Coventry Climax FPF (3.70" x 3.50") que se herdou da versión Grand Prix de 2.467 cc Coventry Climax FPF (3.70 "x 3.50") do Lotus 16.Setright, p.1228 En 1960, o FPF foi ampliado lixeiramente a 2.497 cc (3.70 "x 90 mm), que producía 239 hp (178 kW) a 6.750 rpm cun peso de só 132 kg. e tiña un amplo intervalo de torque.

O motor de 2´5 litros substituíuse por un Climax FPF Mk.II de 1.5 litros (82 mm x 71mm) coas novas regras para motores da Fórmula 1 en . A variante Formula Júnior utilizou un 998 cc Cosworth Mk.III ou unha Serie Downton BMC "A" con 948 cc de desprazamento. A versión de Fórmula Júnior tamén usou un chasis de tubos máis pequenos e freos de tambor Alfin nas catro rodas.

A contribución máis importante á vantaxe do peso foi a adopción da transmisión manual secuencial orixinalmente desenvolvida para o Lotus 12 por Richard Ansdale e Harry Mundy incorporaronn a caixa de cambios secuencial única e un diferencial de deslizamento limitado ZF nunha carcasa de aliaxe común de magnesio para formar un transeixo, que tamén proporcionou os puntos de montaxe para os freos traseiros interiores. Esta caixa de cambios fora mellorada na súa fiabilidade para o Lotus 15 e 16 en 1957-58 por Keith Duckworth que acababa de unirse a Lotus como enxeñeiro de caixa de cambios.

Aínda que Porsche en Austria foi pioneiro no cambio de velocidades secuencial para coches de carreiras no modelo  360 Cisitalia, a idea era relativamente nova e o orixinal transeixo no Lotus 12, que era esencialmente unha caixa de engrenaxes de motocicleta ampliada combinada co diferencial de deslizamento limitado ZF, obtivo o sobrenome «Queer Box» (caixa estraña) ou «Gearbox-full of neutrals» (Caixa de cambios chea de neutralizadores) pola súa baixa fiabilidade. Mike Costin, adoptou a Queer Box mellorada do Lotus 16 nunha configuración para a montaxe directa detrás do motor para o Lotus 18, mellorando aínda máis a súa fiabilidade e mantendo o deseño pequeno e lixeiro.

A versión de Fórmula Júnior utilizou o transeixo Renault de 4 velocidades, e tanto o cambio de Lotus como o desta caixa Renault tiñan a panca de cambios de velocidade no lado esquerdo do piloto. Unha caixa de cambios opcional foi a caixa de cambios VW con engrenaxes Hewland de 4 velocidades. Esta última caixa de cambios tiña a vantaxe adicional de poder cambiar os cocientes de transmisión detrás da caixa de cambios sen quitar a caixa de cambios do coche.

A suspensión dianteira era de brazos de dobre forquita con unidade de bobina/amortecedor. A diferenza dos deseños anteriores de Chapman, onde os extremos da barra antienvorco actuaban como unha pata da forquita superior, os 18 tiñan unha barra antienvorco dianteira separada. A suspensión traseira era por brazos de radio superior e inferior cun ángulo inferior invertido, onde o ángulo de lonxitude fixo servía de enlace superior. A unidade de bobina/amortecedor tamén se montou fóra do taboleiro na parte traseira, e ás veces o 18 corría con e sen a barra antienvorco traseira.

Para sacar proveito da vantaxe do peso, Chapman deseñou unha máquina lixeira e elegante de só 71 centímetros de alto (excluíndo parabrisas) e pesaba só 440 kg.,This was virtually the same as the 16 with, oddly enough, more weight actually on the front wheels. Setright, p.1228. Para axudar a facilitar isto, o piloto foi colocado nunha posición semi-reclinable, que foi pioneira aproximadamente unha década antes por  Gustav Baumm de NSU.Setright, p.1230.

 Rendemento en carreira 
O Lotus 18 tiña un excelente manexo cun único sistema de suspensión que reducía drasticamente a transferencia de peso e o balanceo da carrozaría nas curvas. En breve, o Lotus 18 demostrou ser máis rápido que calquera outro automóbil de Gran Premio visto,Setright, p.1229. eclipsando mesmo aos míticos Auto Unions e sendo amplamente copiado. Tamén construíuse como coche deportivo de dous asentos chamado Lotus 19 ou Monte Carlo.

 Historia nos Grandes Premios 

O coche logrou a primeira vitoria na F1 de Lotus, logrouna Innes Ireland na carreira fóra de campionato no Trofeo Glover de 1960, o 8 de abril de 1960. A súa primeira vitoria no campionato mundial sucedeu seis semanas máis tarde, o 29 de maio, aínda que polo equipo Rob Walker, que alugou o coche de Chapman. Pilotado por Stirling Moss, o coche logrou unha gran vitoria no Gran Premio de Mónaco de 1960. Foi un anticipo das vitorias por vir. Moss tamén gañou o Gran Premio dos Estados Unidos ao finalizar a tempada axudando a Lotus a terminar segundo no campionato de construtores.

Moss repetiu o seu triunfo nunha carreira lendaria en Mónaco o ano seguinte, superando os máis potentes e máis rápidos 'sharknose' de Ferrari. Logo gañou no temible Nürburgring en condicións meteorolóxicas cambiantes, mentres que Innes Ireland logrou unha terceira vitoria nos Estados Unidos. Para axudar a Lotus a terminar segundo no campionato de construtores en . O Lotus 18 tamén foi famoso por darlle a Jim Clark a súa primeira oportunidade nun Gran Premio en 1960.

O Gran Premio de Bélxica en Spa en 1960 foi notable polo accidente de Moss no Rob Walker 18 na práctica, que o mantivo varios meses fora das carreiras e a morte de Alan Stacey golpeado na cara por un paxaro.

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

 Ano Equipo Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Puntos Pos.  Team Lotus Climax 4 en liña  ARX MON 500 NED BEL FRA GBR POR ITA USA 34 2º Innes Ireland 6 9 2 Ret 7 3 6 2 Jim Clark Ret 5 5 16 3 16 Ron Flockhart 6 John Surtees Ret 2 Ret Ret Alan Stacey Ret Ret Ret Rob Walker Racing Team Stirling Moss 1 4 NTS DSC 1 Taylor-Crawley Racing Team Mike Taylor NTS Jim Hall Jim Hall  7  Team Lotus  Climax 4 en liña  MON NED BEL FRA GBR ALE ITA USA  32* 2º Innes Ireland Ret Trevor Taylor 13 Rob Walker Racing Team Stirling Moss 1 4 8 Ret Ret 1  Ret  UDT-Laystall Racing Team Cliff Allison 8 NTS Henry Taylor NSC 10 Ret 11 Juan Manuel Bordeu NTS  Masten Gregory Ret Ret  Olivier Gendebien 11 Lucien Bianchi Ret Ret  Equipe Nationale Belge Ret  Willy Mairesse Ret  Scuderia ColoniaMichael May Ret 11 NTS   Wolfgang Seidel DNS 17 Ret Ret Camoradi International Ian Burgess NTS NTS 14 14  Tony Marsh Tony Marsh NSC Ret 15  Tim Parnell Tim Parnell Ret 10  Gerry Ashmore Gerry Ashmore Ret 16 Ret   Louise Bryden-Brown Tony Maggs 13 11 J Frank Harrison Lloyd Ruby Ret Jim Hall Jim Hall Ret J Wheeler Autosport Peter Ryan 9 Prince Gaetano Starrabba Maserati 4 en liña Gaetano Starrabba Ret 0 -  UDT-Laystall Racing Team Climax 4 en liña  NED MON BEL FRA GBR ALE ITA USA RSA 36* 2º Masten Gregory Ret Scuderia Repubblica di Venezia Nino Vaccarella NSC Emeryson Cars John Campbell-Jones 11  Equipe Nationale Belge Lucien Bianchi 9 16 Ecurie Excelsior Jay Chamberlain 15 NSC NSC Gerry Ashmore Gerry Ashmore NSC Scuderia Jolly Club Ernesto Prinoth NSC John Dalton Tony Shelly Ret NSC BRM V8 NSC 1* 8th  Tim Parnell Climax 4 en liña  MON BEL NED FRA GBR ALE ITA USA MEX RSA 54* 1º Tim Parnell NSC André Pilette NSC Kurt Kuhnke Borgward 4 en liña Kurt Kuhnke NSC 0 -
* Inclúe puntos logrados por outros modelos de Lotus

Resultados nas carreiras fora do campionato de Fórmula 1
(clave)
 Ano Equipo Motor Pneum. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 1960 Team Lotus Climax Straight-4   GLV INT SIL LOM OUL             Innes Ireland 1 1 Ret 1 Ret             John Surtees Ret 6 Ret Ret             Alan Stacey 4              Jim Clark Ret 2 Ret             Taylor-Crawley Racing Team Mike Taylor Ret             RRC Walker Racing Team Stirling Moss 1             Vandervell Products Ltd. Vanwall L4 Tony Brooks NTS             Scuderia Centro Sud Maserati 4 en liña Ian Burgess Ret              Team Lotus Climax 4 en liña  LOM GLV PAU BRX VIE AIN SYR NAP LON SIL SOL KAN DAN MOD FLG OUL LEW VAL RAN NAT RSA  Jim Clark 6  1 Ret  9 6      7         Innes Ireland 10 5   Ret  10  Ret     9 Ret          Trevor Taylor   Ret 19 9 Ret  Rob Walker Racing Team Stirling Moss  4  7 1  8    1     1     UDT Laystall Racing Team  Ret 1 1 2  2 Cliff Allison 2 8 5 15 8  Henry Taylor 4 6 Ret Ret  2 8 4 Ret  8 Carl Hammarlund        Ret  Masten Gregory  Ret NC  5   Ret Ret Ret Jo Bonnier     11 Scuderia Colonia   2  Wolfgang Seidel   Ret Ret 2  11 5 Ret  NSC Ret 8  Maurice Trintignant    NTS   Michael May      Ret Ret Ret  Tony Marsh Tony Marsh  7 3  3 6 Louise Bryden-Brown Dan Gurney   14 5 Camoradi International Ian Burgess   Ret 6 DSC 4  Lloyd Casner  NTS   NTS   NTS  RHH Parnell  The Three Musketeers Tim Parnell 7   6 Ret 8 7 5 5 NSC 7 Ret 3  André Pilette   Ret   Gerry Ashmore     Ret 11 2  Gerry Ashmore        DNA  Scuderia Dolomiti Ernesto Prinoth   3 NTS 10 Ret 2  Jack Holme Jack Holme      Ret WD Prince G. Starabba Maserati 4 en liña Giorgio Scarlatti     Ret  Gaetano Starrabba      Ret  Syd van der Vyver Alfa Romeo 4 en liña Syd van der Vyver                  7 5 6 Equipe Judette  Ford 4 en liña  Bob van Niekerk                  9 Ret 9 Bernard Podmore Bernard Podmore                  Ret WD Ret Neville Lederle Neville Lederle                   Ret Ecurie Wolman Borgward 4 en liña Helmut Menzler                  Ret Ret 10  UDT-Laystall Racing Team Climax 4 en liña   CAP BRX LOM LAV GLV PAU AIN INT NAP MAL CPL RMS SOL KAN MED DIN OUL MEX RAN NAT Masten Gregory 4 Ret Ret  5  Ret  5   Innes Ireland 3  Ret  3  Ret Stirling Moss  7  Ret               Rob Walker Racing Team  Ret               Maurice Trintignant     1 Ret   Graham Hill       3  Scuderia Republica di Venezia Nino Vaccarella  NSC    6 Ret     Ret      Colin Davis      Ret        Carlo Abate       Ret       RHH Parnell  Tim Parnell   Ret   9 Ret  7         John Dalton         Ret         Gary Hocking             Ret Ret   John Dalton Tony Shelly 5 3 6  7 Ret  6 8  Ret 5 Ecurie Excelsior Jay Chamberlain 5  Ret  DSC 16 NSC Ret   Ret  9 Olle Nygren          Ret Gerry Ashmore Gerry Ashmore    Ret  9   8  Graham Eden          Ret      Ret   Speed Sport David Piper 11 17 8 7       A. Robinson & Sons  Philip Robinson                Ret  Walter Hansgen  Walt Hansgen                Ret   Jim Hall Homer Rader                 8  Jack Holme  Jack Holme             NSC Ret Autosport Team Wolfgang Seidel Günther Seiffert    Ret WD  12  NSC  Ret  NC  9  10    Kurt Kuhnke      NSC       Ret Kurt Kuhnke Borgward 4 en liña NCG NCG NCG    Ecurie Wolman Helmut Menzler 10                     Vern McWilliams Vern McWilliams            NSC NSC Prince G. Starabba Maserati 4 en liña Gaetano Starrabba     Ret   Syd van der Vyver Alfa Romeo 4 en liña Syd van der Vyver 7                    Bill Scheepers Bill Scheepers             NSc Equipe Judette  Ford 4 en liña  Bob van Niekerk 11                   Bernard Podmore Bernard Podmore 13                   Neville Lederle Neville Lederle 14                    Ted Lanfear Peter van Niekerk             NSC NSC  A. Robinson & Sons Climax 4 en liña   LOM GLV PAU IMO SYR AIN INT ROM SOL KAN MED AUT OUL RAN Brian Robinson Ret                 Philip Robinson  8    Ret           RHH Parnell         NC         Tim Parnell   7  DSC  Ret 9        Ron Carter        Ret WD        André Pilette   Ret  12 10 9 12  André Pilette    NTS  NTS   Ernesto Prinoth Ernesto Prinoth    8        Scuderia Jolly Club Ret   Jock Russell Jock Russell Ret   Jack Holme  Jack Holme             Ret   Prince G. Starabba Maserati 4 en liña Gaetano Starrabba   Ret  6  5 NSC   Kurt Kuhnke Borgward 4 en liña Kurt Kuhnke        NSC Ret Ret    Ernst Maring        NSC Ret Ret     Jock Russell Climax 4 en liña   DMT NWT SYR AIN INT SOL MED RAN Jock Russell Ret   Clive Puzey Motors Clive Puzey       8    Kurt Kuhnke Borgward 4 en liña Ernst Maring      Ret        Joachim Diel      Ret         Scuderia Nord-Ouest Climax 4 en liña   ROC SYR SMT INT MED RAN Colin Davis     NSC         Clive Puzey Motors Clive Puzey     9       Clive Puzey Motors Climax 4 en liña   RSA SYR INT OUL Clive Puzey 7        

Notas

Véxase tamén

Outros artigos
 Lotus
Ligazóns externas
 Classic Team Lotus

Categoría:Coches de Fórmula 1
Categoría:Lotus
Categoría:Automóbiles de carreiras