Mike Hailwood

Stanley Michael Bailey Hailwood, MBE, nado en Langsmeade House (Great Milton, Oxfordshire) o 2 de abril de 1940 e finado en Warwickshire o 23 de marzo de 1981, foi un piloto de motociclismo inglés. Participou no Campionato do Mundo de Motociclismo e está  considerado por moitos como un dos mellores pilotos de todos os tempos.Mike Hailwood at the Motorcycle Hall of Fame

Hailwood foi coñecido como "Mike The Bike" (Mike a moto) debido á súa habilidade natural para montar en motos con diferentes cilindradas de motor.Motor Cycle, 19 de agosto de 1965. p. 242/244. Hutchinson 100.  Hailwood assortment. "Doesn't make much odds what model Mike the Bike wheels out; he's likely to win on it. As at Silverstone last Saturday at BMCRC Hutchinson 100 meeting where, on such a variety of machinery as an AJS three-fifty, a BSA LIghtning, and (well, of course) the MV Agusta four, he collected a trio of laurel wreaths." Accessed 2014-03-30Carrick, Peter Motor Cycle Racing Hamlyn Publishing, 1969, p. 68  "Between 1962 and 1965 Hailwood was supreme in the 500 cc class, winning race after race...He also rode frequently and with success in other classes." Accessed 2014-03-22 Máis tarde, na súa carreira, competiu na Fórmula Un e noutras clases de carreiras de automóbiles, converténdose nun dos poucos en competir ao nivel de Grand Prix en motos e carreiras de automóbiles.

Morreu tras un accidente de tráfico.

 Traxectoria 
O seu pai, que tamén fora piloto antes da segunda guerra mundial, foi un exitoso comerciante de motos e Hailwood tivo unha educación acomodada. Aprendeu a montar a unha temperá idade nunha minimoto cando era un neno pequeno nun campo preto da súa casa. Educouse na Purton Stoke Preparatory School, Kintbury e no Pangbourne Nautical College onde usaba un uniforme de cadete da RN, pero saíu cedo e traballou durante un curto período de tempo no negocio familiar antes de que o seu pai o enviase a traballar na fábrica de motos Triumph.

Motociclismo

Hailwood gañou nove campionatos do mundo de motociclismo de velocidade entre os anos 1961 e 1967. Tamén gañou 76 Grandes Premios, e en 14 ocasións o TT da Illa de Man. Os seus 4 primeiros campionatos gañounos conducindo unha MV Agusta. En 1966 fichou por Honda. Honda tiña o motor máis potente de todo o mundial naquela época, pero tamén era coñecida a dificultade que entrañaba pilotalas, por mor da fraxilidade do seu chasis. A gran capacidade de Hailwood para o pilotaxe superou as desvantaxes e permitiulle seguir coleccionando títulos mundiais ata 1967. Honda deixou de competir ao máximo nivel en 1968, pero mantiveron a Hailwood en nómina para estar seguros en caso de retornar. Hailwood nunca volveu áscarreiras nunha tempada completa no mundial de velocidade.

miniatura|esquerda|Honda RC162 montada por Hailwood en 1961
En 1978, tras unha paréntese de 11 anos, fixo unha reaparición lendaria nas carreiras de motos con 38 anos. Correu o TT da Illa de Man, non sendo só competitivo, senón que acabou gañando na categoría Fórmula 1 TT aos mandos dunha Ducati 900SS, unha carreira cuxa vitoria valeulle un título mundial TT derrotando ao favorito Phil Read que corría cunha Honda. O ano seguinte volveu ás carreiras na fórmula TT repetindo con Ducati, con menos fortuna que a anterior ao desprendérselle a batería, malia todo quedou quinto, con todo venceu outra carreira nesta ocasión aos mandos dunha Suzuki, e gañou na categoría 500cc sénior TT. Foi a súa décimo cuarta e última vitoria na Illa de Man

Gañou o Segrave Trophy en 1979.

Automobilismo
Durante a súa andaina nas carreiras de automóbiles, Hailwood nunca alcanzou o mesmo nivel de éxito que atopou nas motocicletas, pero obtivo resultados respectables na Fórmula 1 e no World Sports Cars.

Hailwood participou en 50 Grandes Premios de Fórmula Un, comezando cunha primeira fase entre -, debutando no Gran Premio do Reino Unido de 1963 o 20 de xullo de 1963, conseguindo dous podios en  e logrando un total de 29 puntos de campionato.Mike Hailwood Formula 1 results at www.4mula1.ro Logrou entrar na disputa por unha vitoria na Fórmula Un logo de 6 anos, no Gran Premio de Italia de 1971. El e outros 3 pilotos remataron 1º-2º-3º-4º en menos de dúas décimas por segundo, Hailwood terminou cuarto.

Gañou o título europeo de Fórmula 2 en 1972 e obtivo un podio nas 24 Horas de Le Mans de 1969. Hailwood disputou tres Tempadas completas na serie europea F5000 Shellsport 1969-71 e foi a segundo na serie Tasman F5000 de 1972 na que pilotou un chasis TS8 F1 de 5000.

miniatura| Mike Hailwood pilotou un McLaren M23 en Brands Hatch en 1974
Hailwood foi recoñecido pola súa valentía cando no Gran Premio de Suráfrica de 1973 retirou a Clay Regazzoni do seu coche ardendo despois de que os dous chocaran na segunda volta da carreira. O mon de pilotaxe de Hailwood incendiouse, pero despois de ser extinguido por un comisario, volveu axudar a rescatar a Regazzoni, un acto polo cal foi galardoado coa Medalla George, o 2º galardón máis alto que se pode adxudicar un civil británico.www.grandprix.com

En 1974 pilotou un McLaren M23 patrocinado por Yardley e impresionou, adiantando ás veces ao líder do equipo Emerson Fittipaldi. Saíu de Fórmula Un despois de resultar ferido grave no Gran Premio de Alemaña de 1974 en Nürburgring e retirouse a Nova Zelandia.Motorcycle Classics Mike Hailwood's TT-winning Ducati  Retrieved 2014-03-23

Morte
Tras a súa retirada do deporte automobilístico, a finais de 1979 Hailwood montou un concesionario de motos Honda en Birmingham chamado "Hailwood and Gould", en colaboración co expiloto de motos Rodney Gould.Motor Cycle News 4 de febreiro de 1981 p. 62 Advert "Hailwood & Gould 60-98 Tyburn Road, Erdington, Birmingham, B24 8LA." "Previously owned superbikes now in stock". Accessed and added 2014-10-03

O sábado 21 de marzo de 1981, Hailwood partiu no seu Rover SD1 cos seus fillos Michelle e David para comprar Fish and chips (peixe con patacas fritas). Cando regresaban pola A435 Alcester Road a través de Portway, Warwickshire,Warwickshire Police  Retrieved 2014-04-25 preto da súa casa en Tanworth-in-Arden, un camión fixo un xiro ilegal polas barreiras cara á mediana central, e chocou co seu coche. Michelle, de nove anos, morreu instantaneamente. Mike e David foron trasladados ao hospital, onde Mike morreu dous días despois por graves lesións internas.England and Wales death records. Retrieved 2014-03-22 Tiña 40 anos. David sobreviviu con lesións menores. O piloto do camión foi multado con 100 libras.

Hailwood afirmou que un adiviño en Suráfrica predixeralle que non viviría máis de 40 anos e que o mataría un camión. A historia foi repetida por Elizabeth McCarthy nun libro de memorias de 1981, mentres relataba a súa relación con Hailwood, a quen coñeceu no Gran Premio do Canadá de 1967. Cando lle propuxo matrimonio, ela respondeu que dubidaba casar con alguén que podía morrer en calquera carreira de fin de semana. Entón contoulle a súa historia e dixo: "... así que ves, iso non vai ocorrer nunha pista".My Memories of Mike Hailwood, by Elizabeth McCarthy

Hailwood morreu con 76 vitorias en Grandes Premios, 112 podios de Gran Premio, 14 Illa de Man TT, e gañou 9 Campionatos Mundiais, incluíndo 37 Grandes Premios, 48 ​​podios Grand Prix, 6 vitorias na Illa de Man TT e 4 Campionatos Mundiais en 500cc.

 Vida persoal 
Procedente dun contorno próspero, durante o inicio da súa carreira Hailwood gozou dun estilo de vida privilexiado e ata antes do seu traslado de MV a Honda en 1966 foi o piloto mellor pagado do mundo. Viviu como un playboy da Jet set percorrendo 48.300 km de estradas e 257.500 km aéreos nun ano, viaxando a circuítos de todo o mundo mentres residía na súa residencia de solteiro en Heston, onde gardaba os seus coches deportivos de gran potencia.Carrick, Peter Motor Cycle Racing Hamlyn Publishing, 1969, p. 68  Accessed 2014-03-22

En 1964, xunto ao comentarista e xornalista británico, Murray Walker publicou o libro "The Art of Motorcycle Racing". Logo de trasladarse a Suráfrica en 1967, confirmou a Motorcycle Mechanics en 1968 que só estaría alí o mesmo tempo que nos oito anos anteriores cando pasou dous meses de inverno na facenda do piloto Paddy Driver preto de Johannesburgo. Hailwood tamén afirmou: "E no que respecta ao matrimonio ¡iso é estritamente para os paxaros!".Motorcycle Mechanics, febreiro de 1968, p. 23/25. Mike Hailwood Talks! 20 Questions: Interview with Mike Hailwood by Brian Smith. Accessed 2014-03-15

Casou cunha modelo chamada Pauline o 11 de xuño de 1975.England and Wales Marriage records. Retrieved 2014-03-22 Tiveron dous fillos: unha filla, Michelle, en 1971,England and Wales birth records. Retrieved 2014-03-22 e un fillo, David.

Rexistro de carreiras
Resultados en grandes premios de motociclismo
 Posición 1 2 3 4 5 6 Puntos 8 6 4 3 2 1

(clave) (Carreiras en grosa indican pole position)

 Ano Clase Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Puntos Ranq Vitorias1958 125 cc Paton IOM7 BEL- ALE- SWE- ULS- NAT- 0 - 0 Ducati NED10 250 cc NSU IOM3 NED4  ALERet SWE2 ULSRet NAT- 13 4º 0 350 cc Norton IOM12 NED5 BEL- ALE4 SWE3 ULS8 NAT- 9 6º 0 500 cc Norton IOM13 NED- BEL- GER- SWE- ULS- NAT- 0 - 01959 125 cc Ducati IOM3 GER3 NED3 BELRet SWE4 ULS1 NAT8 20 3º 1 250 cc FB-Mondial IOMRet GER5 NED4 SWE5  ULS2 13 5º 0 MZ NAT9 350 cc Norton FRA- IOMRet GER-   2 13º 0 AJS   SWE5 ULSRet NAT- 500 cc Norton FRA- IOMRet GER- NED- BEL13  ULS- NATRet 0 - 01960 125 cc Ducati  IOMRet NED8 BEL6  ULS- NAT- 1 10º 0 250 cc Ducati  IOMRet BEL4 GER- ULS4 NATRet  8  5º  0 FB-Mondial  NED5 350 cc AJS FRA- IOMRet NED-   ULS- 0 - 0 Ducati   NATRet 500 cc Norton FRA- IOM3 NED5 BEL4 GER- ULSRet NAT3 13 6º 01961 125 cc EMC ESP4 ALERet FRA4 16 6º 1 Honda IOM1 NEDRet BELRet DDRRet ULS5 NAT- SWE- ARG- 250 cc FB-Mondial ESPRet 44 1st 4 Honda GER8 FRA2 IOM1 NED1 BEL3 DDR1 ULS2 NAT2 SWE1 ARG-350 cc AJS  GERRet  IOMRet NED-  DDR- ULS- 68º0 MV Agusta        NAT2 SWE7500 cc Norton  GER4 FRA2 IOM1 NED2 BEL2 DDR2 ULS2 40 2º2 MV Agusta  NAT1 SWE2 ARX-1962 125 cc EMC ESP4 FRARet IOMRet NED5 BEL4 GER3 ULS- DDR- NATRet FIN- ARX- 12 5º 0 MZ FINRet 250 cc Benelli ESP- FRA- IOMRet NED- BEL- GER- ULS- NATRet ARX- 0 - 0 MZ DDR2 350 cc MV Agusta   IOM1 NED2   ULSRet DDR2 NAT- FIN- 20 3º 1 500 cc MV Agusta   IOM12 NED1 BEL1 ULS1 DDR1 NAT1 FIN- ARX- 40 1º 51963 250 cc MZ ESP- ALE- IOM- NED- BEL- ULS- DDR1 NAT- ARX- XPN- 8 8º 1 350 cc MV Agusta  ALE- IOMRet NED2  ULS2 DDR1 FIN1 NATRet   28 2º 2 500 cc MV Agusta   IOM1 NEDRet BEL1 ULS1 DDR1 FIN1 NAT1 ARX1 56 1º 71964 250 cc MZ USA- ESP- FRA- IOM- NED- BEL- ALE- DDRRet ULS- NAT- XPN5 2 20º 0 350 cc MV Agusta IOM- NED2 ALE- DDR- ULS- FIN- NAT- XPN2 12 4º 0 500 cc MV Agusta USA1 IOM1 NED1 BEL1 ALE1 DDR1 ULS- FIN- NAT1   40 1º 71965 250 cc Honda USA- ALE- ESP- FRA- IOM- NED- DDR- CZE- ULS- FIN- NAT- XPN1 8 10º 1 350 cc MV Agusta  ALE2   IOMRet NED2 DDRRet CZERet ULS- FIN- NATRet XPN1 20 3º 1 500 cc MV Agusta USA1 ALE1   IOM1 NED1 BEL1 DDR1 CZE1 ULS- FIN- NAT1 48 1º 81966 125 cc Honda ESP-  ALE-  NED- DDR- CZE- FIN- ULS- IOM6 NAT- XPN- 1 15º 0 250 cc Honda ESP1 ALE1 FRA1 NED1 BEL1 DDR1 CZE1 FIN1 ULS- IOM1 NAT1 XPN- 56 1º 10 350 cc Honda GER1 FRA1 NED1 DDRRet CZE1 FIN1 ULS1 IOMRet NAT- XPN- 48 1º 6 500 cc Honda GER-  NEDRet BELRet DDRRet CZE1 FIN2 ULS1 IOM1 NATRet  30 2º 31967 250 cc Honda ESPRet ALE- FRA3 IOM1 NED1 BEL2 DDRRet CZE3 FIN1 ULS1 NATRet CAN1 XPNRet 50 1º 5 350 cc Honda  GER1  IOM1 NED1  DDR1 CZE1  ULS- NAT-  XPN1 40 1º 6 500 cc Honda  ALERet  IOM1 NED1 BEL2 DDRRet CZE1 FINRet ULS1 NAT2 CAN1  46 2º 5

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Pos. Pts  Reg Parnell Racing Lotus 24 Climax FWMV 1.5 V8 MON BEL NED FRA GBR8 ALE NC 0 Lola Mk4 ITA10 USA MEX RSA  Reg Parnell Racing Lotus 25 BRM P56 1.5 V8 MON6 NED12 BEL FRA8 GBRRet ALERet AUT8 ITARet USA8 MEX16 21º 1  Reg Parnell Racing Lotus 25 BRM P56 1.5 V8 RSA MONRet BEL FRA GBR NED ALE ITA USA MEX NC 0  Team Surtees Surtees TS9 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 RSA ESP MON NED FRA GBR ALE AUT ITA4 CAN USA 15 18º 3  Brooke Bond Oxo Team Surtees Surtees TS9B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARX RSARet ESPRet MONRet BEL4 FRA6 GBRRet ALERet AUT4 ITA 2 CAN USA17 8º 13  Brooke Bond Oxo Team Surtees Surtees TS14A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARXRet BRARet RSARet ESPRet BELRet MON8 SWERet FRARet GBRRet NEDRet ALE14 AUT10 ITA 7 CAN9 USARet NC 0  Yardley Team McLaren McLaren M23 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARX4 BRA5 RSA3 ESP9 BEL7 MONRet SWERet NED4 FRA7 GBRRet ALE15 AUT ITA CAN USA 11º 12

Resultados completos no campionato de Europa F5000
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida.)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Pos. Pts 1969 Paul Hawkins Lola T142 Chevrolet 5.0 V8 OUL8 BRH10 BRH MALNTS SIL      3º 2040 Epstein-Cuthbert Racing     MON2 KOK10 ZAN3 SNE2 HOC2 OUL16 BRH1 1970 Epstein-Cuthbert Racing Lola T190 Chevrolet 5.0 V8 OULRet BRH2 ZOL3 ZANRet SIL1 BRHRet CAS MAL2 MONDNS SIL MNZ AND4 SAL1 THR4 SIL OULRet SNE2 HOC   4º 50 Lola T192            OUL5 BRH3 1971 Team Surtees Surtees TS8 Chevrolet 5.0 V8 MAL1 SNE BRH8 MON3 SIL1 CAS MAL2 MNZRet MAL1 THR2 SIL1 OULRet SNERet HOC OUL2 BRH BRH 2º 58

Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(clave) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en italica indican volta rápida)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Pts 1972 Team Surtees Surtees TS10 Ford MAL5 THRNTS HOCRet PAU5 PAL2 HOCRet ROU2Recibiu 9 puntos de campionato xa que Emerson Fittipaldi que terminou por diante non era elixible para puntuar ÖST2 IMORet MAN1 PERRet SAL1 ALB14 HOC2Recibiu 9 puntos de campionato xa que Tim Schenken que terminou por diante non era elixible para puntuar 1º 55 1973 Team Surtees Surtees TS15  Ford MAL2 HOC THR<small>NSC NÜR PAU KIN NIV HOC ROU MNZ MAN KARRet PERRet SAL NOR ALB VAL NC 0
 Os pilotos clasificados non poden optar aos puntos do Campionato Europeo de Fórmula 2

Resultados nas 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Piloto Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1969  J. W. Automotive Engineering Ltd.   David Hobbs Ford GT40 Mk.I S5.0 368 3º 2º 1970  J. W. Automotive Engineering Ltd.   David Hobbs Porsche 917K S5.0 49 Ret Ret 1973  Gulf Research Racing  John Watson Vern Schuppan Mirage M6-Ford Cosworth S3.0 112 Ret Ret 1974  Gulf Research Racing  Derek Bell Gulf GR7-Ford Cosworth S3.0 317 4º 4º

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 The Official Mike Hailwood website 
 Mike Hailwood at the Isle of Man TT.com
 Mike Hailwood at TT supporters' websitearquivado dende o orixinal o 23 de marzo de 2014.
 Motorcycle Hall of Fame
 Mike Hailwood's TT-winning Ducati
 Heroes' Heroes: Murray Walker, former motor racing commentator, on Mike Hailwood  preview only available, paywalled (non-free) content 
 Memories of Mike Hailwood
 The Mike Hailwood Memorial Run website

Categoría:Nados en 1940
Categoría:Nados en Oxfordshire
Categoría:Finados en 1981
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Inglaterra
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Reg Parnell Racing
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Surtees
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de McLaren
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos de motociclismo de Inglaterra
Categoría:Campións do mundo de 500 cc
Categoría:Campións do mundo de 250 cc
Categoría:Campións do mundo de 125 cc
Categoría:Pilotos de motociclismo do Reino Unido