Plan de retirada unilateral israelí

O Plan de retirada unilateral israelí ou  Plan de desconexión (en hebreo: תוכנית ההתנתקות; Tojnit Haitnatkut) foi un plan proposto a principios de 2004 polo entón primeiro ministro de Israel Ariel Sharón, adoptado polo Goberno e aprobado mediante lei do Parlamento (Knesset), que foi levado a cabo durante a segunda quincena de agosto de 2005. O plan propuxo eliminar toda presenza permanente civil israelí da Franxa de Gaza, así como eliminar catro asentamentos de pártea norte de Cisxordania, administradas por Israel desde a Guerra dos Seis Días.

A pesar da retirada israelí, a Franxa de Gaza segue considerándose polas Nacións Unidas, as organizacións internacionais de dereitos humanos e moitos estudosos, como parte dos territorios ocupados militarmente por Israel,, o cal discute este país e outros estudos legais. Trala retirada, Israel continuou mantendo o control directo externo sobre Gaza e indirecto sobre a vida alí: controla o espazo aéreo e marítimo, e seis dos sete postos fronteirizos. Israel tamén mantivo o control sobre o rexistro de poboación e a subministración de auga, electricidade, telecomunicacións e outras necesidades.

 Descrición do plan 
Durante a retirada israelí da Franxa de Gaza, foron desmantelados 21 asentamentos israelís civís, en tanto do norte de Cisxordania foron evacuados catro:

Na Franxa de Gaza: (todos os 21 asentamentos): Bedolah
 Bnei Atzmon (Atzmona)
 Duguit
 Elei Sinai
 Gadid
 Gan Or
 Ganei Tal
 Katif
 Kfar Darom
 Kfar Yam
 Kerem Atzmona
 Morag
 Nevei Dekalim
 Netzarim
 Netzer Hazani
 Nisanit
 Pe'at Sade
 Rafiah Yam
 Slav
 Shirat Hayam
 Tel Katifa
Norte de Cisxordania (4 asentamentos):
 Kadim
 Ganim
 Jómesh
 Sa-Nur

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Terra por paz
 Hamastán

Categoría:Conflito árabe-israelí
Categoría:2015