Yeast display

A yeast display ou yeast surface display (que se poden traducirO termo raramente se ve usado traducido. por exhibición ou exposición en lévedos ou exhibición na superficie de lévedos) é unha técnica de enxeñaría de proteínas que usa a expresión de proteínas recombinantes incorporadas á parede celular dun lévedo para illar e realizar enxeñaría de anticorpos.

 Desenvolvemento 

A técnica da yeast display foi publicada por primeira vez polo laboratorio do profesor K. Dane Wittrup. A tecnoloxía foi vendida a Abbott Laboratories en 2001. 

 Funcionamento 

Unha proteína de interese é exhibida como unha fusión coa proteína Aga2p na superficie do lévedo. A proteína Aga2p é utilizada de forma natural polos lévedos como mediadora nos contactos célula-célula durante o apareamento de células de lévedos. A exhibición dunha proteína vía Aga2p proxecta a proteína no exterior da superficie da célula, minimizando as interaccións potenciais con outras moléculas na parede celular do lévedo. O uso da separación magnética e a citometría de fluxo en conxunción coa biblioteca de yeast display é un método moi efectivo de illar ligandos de proteínas de alta afinidade contra case calquera receptor por medio de evolución dirixida.

 Vantaxes e desvantaxes 

Entre as vantaxes da yeast display con respecto a outros métodos de evolución in vitro están a expresión e procesamento eucariota, mecanismos de control de calidade da vía secretora eucariota, efectos de avidez mínima e exames de bibliotecas cuantitativos por selección de células activada por fluorescencia (FACS). Os lévedos son organismos eucariotas que permiten que se produzan complexas modificacións postraducionais de proteínas que non permiten outras bibliotecas de display.

Entre as desvantaxes están os tamaños de biblioteca mutante máis pequenos comparados cos métodos alternativos e a glicosilación diferencial en lévedos comparada coas de células de mamíferos. Estas desvantaxes non limitaron o éxito da yeast display en diversas aplicacións, como na enxeñaría de afinidade de unión a ligandos monovalentes coa máxima afinidade da que se teña informado para unha proteína sometida a enxeñaría (Boder, E.T. 2000). Actualmente, a biblioteca de yeast display creada por Boder xa non está dispoñible, xa que a liña celular INVSc1 de Invitrogen xa non está dispoñible debido a problemas de IP.

Os métodos alternativos para a evolución de proteínas in vitro son o mammalian display, phage display, ribosome display, bacterial display e mRNA display.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Boder, E.T., Wittrup, K.D.;  Biotechnol. Prog., 1998, 14, 55–62.
 Boder E.T., Midelfort K.S., Wittrup K.D.; Proc Natl Acad Sci, 2000, 97(20):10701-10705.
 Graff, C.P., Chester, K., Begent, R., Wittrup, K.D.; Prot. Eng. Des. Sel., 2004, 17, 293–304.
 Feldhaus M, Siegel R.; Methods in Molecular Biology 263:311–332 (2004).

Categoría:Técnicas de bioloxía molecular