Cerco de Xerusalén (70 d. C.)

O cerco de Xerusalén do ano 70 d. C. foi un dos eventos decisivos da primeira guerra xudeu-romana. O exército romano, dirixido polo futuro emperador Tito, xunto a Tiberio Xulio Alexandre como o seu segundo ao mando, asediaron e conquistaron a cidade de Xerusalén, que estaba baixo o control das faccións xudías rebeldes desde o ano 66, despois das revoltas de Xerusalén dese ano, cando se formou o Goberno Libre de Xudea na cidade.

O cerco rematou o 30 de agosto do 70Matthew Bunson A Dictionary of the Roman Empire p.212 coa queima e destrución do Segundo Templo de Xerusalén e o saco dos romanos da cidade baixa. A destrución do templo aínda se recorda anualmente no Tisha B'Av xudeu. O Arco de Tito, celebrando o saco de Xerusalén e do Templo, aínda permanece en pé sobre Roma. A conquista da cidade completouse o 8 de setembro do ano 70.

 Cerco 
Malia que durante a primeira guerra xudeu-romana, os celotes tiveron éxitos iniciais en repeler os asedios romanos e expulsar a gran número de lexionarios fose de Xudea; pero, a falta dun bo liderado, empezaron a pelexar entre eles. Ademais, aínda que eran hábiles en tácticas de guerrillas e emboscadas contra as lexións romanas, careceron de disciplina, formación e preparación para as batallas.

Tito comezou o seu asedio poucos días antes da pascua xudía, xunto con tres lexións: V Macedonica, XII Fulminata e XV Apollinaris, rodearon a cidade polo lado occidental e unha cuarta lexión (X Fretensis) fixo o propio polo Monte das Oliveiras no leste. Logrou exercer gran presión sobre a subministración de alimentos e auga dos habitantes da cidade, ao permitir aos peregrinos ingresar na cidade para celebrar pascua e, logo, negarlles a saída. Despois de que varias incursións xudías matasen a algúns soldados romanos, Tito enviou a Flavio Xosefo, o historiador xudeu, a negociar cos defensores; isto terminou cos xudeus ferindo ao negociador cunha frecha e outra incursión lanzada pouco despois. Tito tamén foi capturado durante este ataque repentino, pero logrou escapar.

A mediados de maio, Tito ordenou destruír a recentemente construída Terceira Muralla cun ariete, o cal abriu unha brecha nela e na Segunda Muralla. Logo, virou a súa atención á Fortaleza Antonia, situada xusto ao norte do Monte do Templo. Os defensores xudeus dividíronse entón en dúas faccións: o grupo de Xoán de Gischala asasinou a outro líder das faccións, Eleazar ben Simón, e os seus homes se atrincheiraron nos patios do templo. A inimizade entre Xoán de Gischala e Simón bar Giora quedou esquecida só cando os romanos comezaron a construír ramplas para acceder ao interior do recinto. Os romanos foron entón arrastrados á rúa na loita contra os celotes, pero ordenóuselles retirarse ao templo para evitar grandes perdas. Flavio Xosefo fracasou noutro intento de negociar e os ataques xudeus impediron a construción de torres de asedio na Fortaleza Antonia. Os alimentos, a auga e outras provisións foron minguando ao interior de Xerusalén, pero conseguiuse introducir ás furtadelas devanditos recursos da cidade, burlando ás forzas romanas no proceso. Para poñer fin a esta situación, emitíronse ordes para construír un novo muro e tamén se reiniciou a construción da torre de asedio.

miniatura|esquerda|Catapulta, por Edward Poynter (1868). Maquinaria de asedio como esta foi empregada polos romanos durante o asedio.
Logo de varios intentos errados de penetrar ou escalar as murallas da Fortaleza Antonia, os romanos lanzaron finalmente un ataque secreto, co que sorprenderon aos gardas celotes durmindo e lograron conquistar a fortaleza. Este era o segundo maior edificio do perímetro defensivo da cidade, despois do Monte do Templo, e constituía un excelente punto de partida para asaltar o propio Templo. Os arietes non tiveron grande éxito, pero na loita as paredes incendiáronse cando un soldado romano lanzou un tizón a unha delas.

Destruír o Templo non estaba entre os obxectivos de Tito, posiblemente debido ás grandes ampliacións levadas a cabo por Herodes I o Grande unhas poucas décadas antes. O máis probable é que Tito quixese apoderar del e transformalo nun templo dedicado ao culto imperial e ao panteón romano. Malia que Tito non desexaba quéimaa do Templo, o incendio pronto estivo fóra de control. O edificio quedou destruído na data coñecida como Tisha b'Av, a finais de agosto, e as chamas propagáronse ás zonas residenciais da cidade.

As lexións romanas esmagaron rapidamente á resistencia xudía restante. Parte dos xudeus que se salvaron escaparon por medio de túneles subterráneos escondidos, mentres que outros se dirixiron aos altos da cidade para resistir. Esta defensa detivo o avance romano debido a que os atacantes tiveron que construír torres de asedio para asaltar aos que aínda se defendían. A cidade estivo baixo completo control romano para o 8 de setembro e os romanos continuaron perseguindo aos xudeus que fuxiran da cidade.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 






 Ligazóns externas 
Second Temple and Talmudic Era . The Jewish History Resource Center: Project of the Dinur Center for Research in Jewish History, Universidade Hebrea de Xerusalén

Categoría:70
Categoría:Primeira guerra xudeu-romana
Categoría:Cercos de Xerusalén