Nāgārjuna

Nāgārjuna, nado no Reino de Andhra arredor do 150 e finado arredor do 250, foi un filósofo indio, fundador da escola madhyamaka (camiño medio) do budismo mahayana.

Probablemente é o pensador budista mahayana máis influente, tralo propio Siddhartha Gautama.

 Nome sánscrito 

 Nāgārjuna, no sistema AITS (alfabeto internacional para a transliteración do sánscrito).Véxase a entrada Nāgârjuna, na páx. 533  no Sanskrit-English Dictionary do sanscritólogo británico Monier Monier-Williams (1819-1899).
 नागार्जुन, en escritura devanágari do sánscrito.
 Pronuncia:
 /nagárshuna/ en sánscrito ou
 /nagarshún/ en varias linguas modernas da India (como o bengalí, o hindi, o marathi ou o pali).
 Etimoloxía:
 nagá: raza que vivía nas abas dos Himalaias; segundo os budistas eran persoas normais; segundo os hinduístas tiñan corpo de serpe; Aryuna recibiu o epíteto "Naga" polas súas amizades desa etnia;
 aryuna: branco, da cor do leite, claro, da cor do día, prateado, da cor do lóstrego, da cor da prata; nome dun tipo de árbore (o Terminalia arjuna): a nai de Nagarjuna púxolle ese nome porque o seu parto ocorreu debaixo dunha árbore arshuna.

 Outras escritas 

Noutras linguas o seu nome escríbese da seguinte maneira:

 Klu Sgrub (en tibetano).
 నాగార్జునా (en telugu)
 龍樹 (en chinés)
 龍樹菩薩 (en chinés mandarín)
miniatura|esquerda|240px|Estatua de Nāgārjuna nun monasterio tibetano próxima a Kullu (India).

 Traxectoria 

Sábese moi pouco acerca da vida real do Nāgārjuna histórico. Non existe consenso sobre a data nin o lugar de nacemento exactos de Nāgārjuna. Mesmo o século en que viviu son dubidosos. As dúas biografías máis extensas, unha en chinés e a outra en tibetano, escribíronse moitos séculos despois da súa morte, e incorporan moito material mítico. Propuxéronse datas tan temperás para o seu nacemento como o ano 100 a.C. e tan tardías como o 300 d.C. A tradición budista atribuíu a Nagarjuna unha relación coa dinastía Sátaváhana, que floreceu entre os séculos I a.C. e II d.C. Esta relación aparece testemuñada na carta Suhṛllekha, atribuída a Nāgārjuna e dirixida «ao rei Jantaka do sur da India, coñecido como Sátaváhana». Adicionalmente, os modernos estudos do texto do Ratnāvali, outra carta atribuída a Nāgārjuna, estableceron como data máis probable da súa escritura contra o último terzo do século II d.C. durante o reinado de Yajña Śrī Sātakarni, o que establecería o seu tempo de creación entre o 175 e o 204 d.C. Isto indicaría o período máis probable en que viviu Nāgārjuna, o século comprendido entre os anos 150 e 250.

Con respecto ao seu lugar de nacemento tampouco existe certeza. No capítulo Sagāthakam do Lankavatara Sutra (nunha interpolación tardía datada entre os anos 443 e 513) existe unha profecía apócrifa do Buda Gautama, que indica como lugar de nacemento de Nagarjuna unha rexión denominada Vedalī. Outras tradicións, entre elas a tibetana, sinalar como lugar de nacemento de Nāgārjuna a rexión de Vidarbha ou Vedahi. A análise toponímica e a relación xeográfica con outros puntos mencionados en textos antigos, aínda que non determinaron o lugar exacto, permitiron establecer con certo consenso que ese lugar estaría na rexión de Andhra (no sur da India).Mabbett, 1998, p. 335

Nāgārjuna naceu como hinduísta (que nesa época significaba o seguimento estrito dos Vedas), probablemente nunha familia de caste superior brahmana. Foi o fundador dunha das tradicións de pensamento máis influentes das doutrinas da India, a denominada escola da vía media ou madhyamaka.
A súa doutrina do baleiro foi debatida durante máis dun milenio na China, o Tíbet, Corea e o Xapón. O budismo zen considérao un dos seus precursores e as súas ideas aínda espertan intensos debates académicos.

A súa doutrina do baleiro (sunyata) sostén que todas as cousas son condicionadas, de modo que non é posible atopar nada no mundo que teña unha natureza propia (en sánscrito, suabhava). Esa falta de natureza propia é o que as converte en baleiras. Pero o máis sobresaínte desta doutrina é que as palabras que a pon de manifesto considéranse á súa vez baleiras. Así, o discurso da vacuidade é tan baleiro como as cousas mesmas. O mundo non é diferente da linguaxe.

 Obra 
miniatura|240px| Representación de Nāgārjuna.
Existe unha certa cantidade de textos atribuídos a Nāgārjuna aínda que, como hai moita pseudoepigrafía que se lle atribúe, existe tamén moita controversia sobre os seus traballos auténticos.

 Mūlamadhyamakakārikā 
A obra máis célebre de Nāgārjuna é Mūlamadhyamakakārikā. É "non só un gran comentario sobre o discurso de Buda a Kaccayana,Véxase SN 12.15 Kaccayanagotta Sutta: To Kaccayana Gotta (on Right View)   único discurso citado polo nome, senón tamén unha análise detallada e coidadosa de moitos dos importantes discursos incluídos nos Nikayas e nos agamas, especialmente aqueles da Atthakavagga da Sutta-nipata.

En Mūlamadhyamakakārikā, "todos os fenómenos experimentados son baleiros (sunya). Isto non significaba que non fosen experimentados e, polo tanto, non-existentes; só aqueles que están desprovistos dunha substancia permanente e eterna (svabhava) porque, como un soño, son simples proxeccións da conciencia humana. Posto que estas ficcións imaxinarias son experimentadas, non hai simples nomes (prajnapti)."
miniatura|240px|Pintura do século XVIII que representa a Nāgārjuna con trinta dos oitenta e catro Mahasiddhas.

 Outras obras atribuídas 
Segundo a visión de Christian Lindtner,Lindtner, C. (1982). Nagarjuniana: studies in the writings and philosophy of Nāgārjuna, Copenhague: Akademisk forlag, páxina 11 as obras escritas por Nāgārjuna son:
 Mūlamadhyamaka-kārikā ("Versos fundamentais da vía media")
 Śūnyatāsaptati ("Setenta estrofas da vacuidade")
 Vigrahavyāvartanī ("Abandono da discusión")
 Vaidalyaprakaraṇa}} ("Pulverizando as categorías")
 Vyavahārasiddhi ("Proba de costume")
 |Yuktiṣāṣṭika ("Sesenta razoamentos")
 Catuḥstava ("Himno á realidade absoluta")
 Ratnāvalī ("Grilanda de xoias")
 Pratītyasamutpādahṝdayakārika ("Compoñentes da ascensión dependente")
 Sūtrasamuccaya
 Bodhicittavivaraṇa ("Exposición da mente iluminada")
 Suhṛllekha ("Carta a un bo amigo")
 Bodhisaṃbhāra ("Requisitos da iluminación")

Buston considera que os seis primeiros constitúen os principais tratados de Nāgārjuna, mentres que segundo Taaranaatha só os cinco primeiros son obra de Nāgārjuna. TRV Murti considera que Ratnaavali, Pratitya Samutpaada Hridaya e Sutra Samuccaya son obra de Nāgārjuna porque os dous primeiros están citados profusamente por Chandrakirti e o terceiro por Shantideva.TRV Murti, Central philosophy of Buddhism, páxinas 89-91

Ademais das obras mencionadas, atribúenselle outras, aínda que existe gran controversia sobre cales delas son auténticas. A investigación contemporánea suxire que estas obras pertencen a un período moi posterior, finais do século VIII ou principios do século IX, e polo tanto non son obras auténticas de Nāgārjuna.

Entre os seus abondosos comentaristas destacan Ariadeva,  Bhava Viveka, Chandrakirti e  Shantideva.

 Notas 

 Véxase tamén 

Outros artigos
 Budismo
 Camiño medio
 Nihilismo
 Budismo e ciencia

 Bibliografía 







Categoría:Artigos que toda Wikipedia debería ter (Biografías)
Categoría:Nados en 150
Categoría:Finados en 250
Categoría:Filósofos da India
Categoría:Budismo