Auto do prisioneiro

Auto do prisioneiro é unha peza teatral de Ricardo Carballo Calero publicada no nº  28 da revista Grial en 1970 e escrita no ano 1969. Foi reeditada en 1971  e 1982.

Foi representada pòr O Facho en 1974 e 1975, por Breogania en 1974 e Terceiro Andar en 1981.

Personaxes
 O prisioneiro
 A nena
 O gardián
 O oficial
 A nai
 Laura
 Amiga primeira
 Amiga segunda
 Amiga terceira
 Amigo primeiro
 Amigo segundo
 Amigo terceiro

Desenvolvemento
A acción desenvólvese toda na cela do prisioneiro: porta da Dirección, porta do cuarto de baño, porta do ascensor, mesa, cadeiras, teléfono.
 Escena I
A Nena pregúntalle ao prisioneiro se está preparado para a morte, se leva o caristel co pan e o viño para o camiño.
 Escena II
Sen diálogo. Toque de diana, o prisioneiro érguese.
 Escena III
Entra o gardián co almorzo, coméntalle ao prisioneiro o ben que vive, que ata pode recibir visitas, vive mellor ca el. É o día do seu aniversario e felicita o preso.
 Escena IV
O prisioneiro recibe varias chamadas de teléfono: da nai (quéixase de que o pai non lle colle o teléfono), de Laura, de...
 Escena V
O gardián recolle o almorzo e fálalle do Director, da súa inaccesibilidade, da sorte que ten o prisioneiro de ser seu fillo.
 Escena VI
O prisioneiro marca no teléfono e ninguén lle responde.
 Escena VII
Longo parrafeo do oficial co prisioneiro. O tema seu pai, o Director, e a imposibilidade de acceder a el, de constatar a súa presenza.
 Escena VIII
Entra a nai do prisioneiro, o oficial saúdaa.
 Escena IX
Felicítao e el pregúntalle por que está preso, tamén polo pai e pola súa existencia. Tampouco ela lle aclara nada. Chama ela no teléfono e tampouco lle collen.
 Escena X
Entra Laura e saúda o prisioneiro e a nai.
 Escena XI
Laura tenta convencelo de que esqueza o pai, que xa ten trinta anos, debe saír do niño.
 Escena XII
Os amigos e amigas celebran con Laura o aniversario do prisioneiro.
 Escena XIII
Entra tamén o gardián a celebrar o aniversario e acaban berrando: vivan as cadeas!
 Escena XIV
Laura, o prisioneiro, os amigos e amigas seguen a celebración e acaban cantando:
.
 Escena XV
Dialogan Laura e o prisioneiro sobre o amor, sobre o pai. Chaman os dous xuntos pero tampouco hai respostas. Soa o teléfono, é para Laura, tiña unha proba de roupa a esa hora.
 Escena XVI
O prisioneiro bebe só.
 Escena XVII
Entra o gardián e o prisioneiro quere durmir.
 Escena XVIII
Volve a nena do inicio, a filla do Gardian. Repítelle que chegou a hora.
 Escena XIX
Remate da peza.

Características

O autor engade no prólogo:

A peza xira sobre o problema da transcendencia, da soidade metafísica de inspiración un pouco á medida de Kafka ou Sartre. O autor considerábaa a súa peza dramática máis representativa.

O propio autor opinou sobre a obra:

Para Henrique Rabuñal:

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 , C. (2011). "Auto do prisioneiro nas Mostras de Ribadávia: a recepçom cénica da obra dramática de Carvalho Calero no período refundacional do teatro galego", Ricardo Carvalho Calero: ciencia, literatura e nación. Universidade da Coruña, pp. 31–48.



Categoría:Obras literarias de 1970
Categoría:Obras literarias de Carballo Calero
Categoría:Obras de teatro en galego