O siléncio ajoellado

O silenzo axionllado (1ª edición, 1934) ou O siléncio ajoellado  (edición de 1980) —O silencio axeonllado en galego normativo actual— é un libro de poemas de Ricardo Carballo Calero.  

 Características 
Este libro rupturista, que lembra a Manuel Antonio, certifica un coñecemento profundo das correntes de vangarda.  No libro pódense apreciar imaxes de carácter ultraísta ou creacionista e tamén os ecos hilozoístas de Luís Amado Carballo. Aquilino Iglesia Alvariño cualifica os versos como introspectivos e serenos, deshumanizados: o exercicio íntimo dun autor pechado en si mesmo para esculcar as cousas e os estados de ánimo. Henrique Rabuñal sinala: persiste a poesía amorosa, a do amor regrado, a do amor feo e a do amor fonte de dor.

Carballo Calero confesoulle a Carmen Blanco:

E o autor engadiu noutro libro de conversas:

 Poemas 
Na edición de 1980 inclúense: 
 Tinge, tinge os teus beizos co sangue do solpor

 Alén do amor eu te amei
 Saudade dun pasado
 Saudade dunha voz
 Somellas ser somente
 Pavo real

 ¿Ai, se non te tivese
 Serenidade, anseio
 O sexo do anjo
 Guarda con sono	
 Ceo do mariñeiro
 Pedra alume
 Mans
 Soño de Catarina
 Retrato

 História de Amendoíña, segundo Andersen
 Luísa sorriso
 Naces na primavera, cando a terra está en cio
 Madrigal a Rosalia

 Unha bailarina
 Solciño frio da montaña
 Lámpada
 Anjo e serea
 Automóvil
 As árbores cantaban

 Notas 

Categoría:Obras literarias de 1934
Categoría:Obras literarias de Carballo Calero
Categoría:Obras de poesía en galego