Paloma Palao

Paloma Palao Herrero, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española.

Traxectoria
Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como La Estafeta Literaria e a revista Litoral.  Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.

Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en Poesía Española en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, La piel del miedo, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, A fondo perdido e Al margen del silencio. Presentou o seu poema Raíces cuadradas ao premio de poesía Provincia de León.

 Obra 
 La piel del miedo (1970; segundo posto no Premio Adonáis)
 El gato junto al auga (1971, editorial Rialp; accésit do Premio Adonáis 1970)
 Resurrección de l memoria (1978; finalista no premio Boscán)
 Contemplación del destierro (1982, editorial Ayuso)
 Retablo profano (1985, editorial Papeles de Invierno)
 Hortus conclusus 1986.
 Música o nieve (1986)
 Hiél (1997)

Poemas seus aparecen na Terceira Antoloxía de Adonáis (1971), Del Ccorazón de mi pueblo (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre (1979).

 Notas 

Categoría:Finados en 1986
Categoría:Nados en Madrid
Categoría:Nados en 1944
Categoría:Avogados
Categoría:Escritores da Comunidade de Madrid
Categoría:Poetas de España
Categoría:Escritores en lingua castelá