Gran Premio de Australia de 1991

O Gran Premio de Australia de 1991 foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 3 de novembro de 1991 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. A carreira foi o 56º Gran Premio de Australia e o sétimo disputado no circuíto de Adelaida, que tamén o converteu no sétimo GP de Australia que formou parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un. Foi a décimo sexta e última carreira do Campionato Mundial de Fórmula Un de 1991. A chuvia torrencial provocou que a carreira detivésese despois de que se completasen 16 das 81 voltas programadas. A confusión causou que se declarasen os resultados oficiais desde o final da volta 14. Ten o récord de ser a carreira de Fórmula Un máis curta xamais celebrada.

A carreira foi gañada por Ayrton Senna, con Nigel Mansell en segunda posición, o terceiro posto de Gerhard Berger e a vitoria de Senna significaron que o equipo de McLaren alzouse co campionato de Construtores. Mansell non puido participar na posterior cerimonia do podio, tras un accidente ao final da carreira que o obrigou a recibir tratamento no hospital. Gerhard Berger, compañeiro de equipo de Senna en McLaren, terminou no terceiro posto. Debido a que se disputou menos do setenta e cinco por cento da distancia de carreira programada, só se outorgaron a metade dos puntos normais do Campionato Mundial. Esta foi tamén a última carreira de Fórmula Un para o tres veces campión do mundo Nelson Piquet. Foi a 60ª pole position para Ayrton Senna.

 Informe 

 Antecedentes 
Ferrari finalizou o contrato de Alain Prost co equipo logo das súas críticas públicas cara a eles. O seu asento de carreira tomouno Gianni Morbidelli, o piloto de probas de Ferrari. Logo de ser despedido polo equipo Jordan dúas carreiras antes, Roberto Moreno regresou á Fórmula Un para ocupar o lugar de Morbidelli en Minardi. Benetton non renovou o contrato de Nelson Piquet co equipo, e Australia sería a súa última carreira na Fórmula Un. Bertrand Gachot regresou á Fórmula Un logo de completar a súa sentenza de cárcere en Gran Bretaña, en substitución de Éric Bernard en Larrousse, que resultara ferido na reunión previa da carreira no Xapón. O equipo Coloni inscribiuse para o seu derradeiro Gran Premio, o novo propietario Andrea Moda confirmara que o equipo renacería como Andrea Moda Formula na tempada seguinte.

 Precualificación 
A precualificación disputouse en condicións asolladas e secas o xoves pola tarde en lugar da mañá do venres para ampliar a carreira a catro días. Gabriele Tarquini non puido precualificar porque o seu tempo de pista foi limitado logo dunha falla na suspensión traseira esquerda na saída da curva 11, que fixo que o seu auto chocase contra a parede. Naoki Hattori terminou a tempada para Coloni con outro fracaso na precualificación, que lograran en todas as carreiras ás que asistiran na tempada de 1991. O mellor tempo de Hattori na sesión foi un 1:22.852, que foi 5.145 segundos máis lento que o home máis rápido da sesión Martin Brundle, nun 1:17.707. Hattori non tería outra oportunidade en Fórmula Un logo deste evento.

 Cualificación 
O sol continuou durante as sesións de cualificación restantes o venres e o sábado. Aguri Suzuki estrelouse fortemente na curva 1, o que contribuíu a que non se clasificase. O seu novo compañeiro de equipo, Bertrand Gachot, tampouco progresou na cualificación. Martin Brundle, que terminara nos puntos na última carreira e precualificado o venres, sorprendentemente loitou e non puido clasificar na súa última carreira con Brabham-Yamaha. Stefano Modena tamén se estrelou na cualificación, pero saíu ileso e puido tomar a saída da carreira o domingo, logo de establecer un tempo que foi suficiente para asegurarse un lugar na grella. McLaren logrou clasificar aos seus dous autos na primeira fila da grella con Senna na pole position. Nigel Mansell e Riccardo Patrese, nos dous Williams - Renault, ocuparon a segunda fila. Benetton ocupou a terceira fila con Nelson Piquet quecualificou diante de Michael Schumacher por única vez na tempada de 1991. Gianni Morbidelli clasificouse na 8ª posición, só un lugar detrás de Jean Alesi na súa primeira carreira para Ferrari. Na súa primeira carreira para Minardi - Ferrari, Roberto Moreno tamén logrou cualificar o 18º máis rápido.

 Carreira 

Na chuvia torrencial (que estivera caendo desde a metade da carreira de apoio do Grupo A de touring car máis cedo no día), a carreira comezou sen grandes incidentes. Riccardo Patrese perdeu dous lugares ao principio e saíu detrás do Ferrari de Jean Alesi pero non houbo accidentes nas primeiras voltas. Con todo, cando a carreira continuou na volta 3 Gerhard Berger, sen ser visto polas cámaras de televisión, foise de lado a lado, o que permitiu a Nigel Mansell subir á segunda posición, pero volvendo á terceira posición. Mansell logo procedeu a pechar rapidamente a brecha con Ayrton Senna en primeiro lugar. Pero na volta 5 comezaron a ocorrer os incidentes, o que afectaría a capacidade de Mansell de superar a Senna. Isto debeuse a que os comisarios mostraban cantidade de bandeiras amarelas ao redor do circuíto extremadamente encharcado. Na volta seis, Mansell colocouse xunto a Senna na recta Brabham, pero rapidamente viu un sinal dun comisario, que se asomaba desde as barreiras, para avisar de restos sobre a pista. O Modena-Lamborghini de Nicola Larini estrelouse na recta e estaba sobre a pista. Mansell tivo que abandonar a súa liña e unirse á liña de carreira detrás de Senna, quen tamén tivo que evitar o golpeado Ferrari de Jean Alesi, que tamén se estrelou logo de Larini alén da pista.

O [[Minardi de Pierluigi Martini fixo acuaplaning na recta Brabham na volta 10, o que enviou o seu auto directamente contra o muro da dereita e rebotou alén da pista antes de deterse finalmente na trazada dos pilotos. Isto indicaba que a choiva comezaba a caer aínda máis forte, e era máis torrencial que antes.

Riccardo Patrese estaba loitando co seu auto porque un alerón dianteiro, doutro auto, quedárase pegado na dianteira da súa bandexa inferior. Isto foi descuberto por James Hunt no comentario da carreira da BBC, aínda que Murray Walker suxerira anteriormente que era a súa undertray (bandexa inferior) a que estaba solta.1991 Australian Grand Prix BBC TV race commentary Posteriormente Mansell, como resultado do crecente aguaceiro, trompeou ao comezo da volta 16 na recta de Wakefield Road, antes da 3ª curva, "perdendo o control ao instante", segundo o propio Mansell. O torrencial aguaceiro tamén fixo que Michele Alboreto saíra da carreira na volta 15, así como Stefano Modena, na súa última carreira para Tyrrell-Honda, aínda que continuou. Nelson Piquet tamén trompeou na curva Stag de alta velocidade, pero foi capaz de recuperarse e continuou tamén.

Gerhard Berger foise ao final da volta 16 e acababa de recuperarse dun trompo anterior na curva Malthouse momentos antes. Murray Walker dixo que o tempo empeoraba e que a chuvia azoutaba a liña de saída e chegada. Xusto logo disto, Senna conducía cara á recta de inicio/fin e indicou aos comisarios da carreira, mentres pasaba, para había que deter a carreira. Momentos despois, con Senna na 17ª volta, a carreira finalmente detívose. Ao final da 16ª volta, a orde da carreira en realidade era Senna na 1ª posición seguido de Piquet, Morbidelli, de Cesaris, Zanardi e Modena.YouTube Video:Murray Walker menciona a orde da carreira, como lle indicou a computadora da carreira, ao final da volta 16 Con todo, os comisarios da carreira decidiron contar ata a volta 14 malia a decisión de 1991 de que as pausas temperás da carreira deberían contarse unha volta antes. Este incidente foi similar á controversia do Gran Premio do Brasil de 2003, onde os ordenadores que finalizaron a carreira concluíron o resultado unha volta demasiado pronto.

Houbo intentos de reiniciar a carreira por parte dos comisarios, que mostraron a súa determinación de facelo ordenando que se mostrara no taboleiro a advertencia de 10 minutos aos pilotos e equipos para indicar o reinicio da carreira. Pero logo das serias protestas de Senna e Riccardo Patrese que asaltaron aos comisarios de carreira para argumentar en contra do reinicio, a carreira finalmente deuse por concluida. Roland Bruynseraede finalmente axitou a bandeira vermella para indicar a detención a espectadores, pilotos e equipos. Como resultado, Senna declarouse gañador diante de Mansell e Berger.

 Post-carreira 

A cerimonia do podio só tivo presentes a Ayrton Senna e Gerhard Berger porque Nigel Mansell foise ao hospital logo das lesións que sufriu no seu choque na volta 16. Cando foi entrevistado por Jackie Stewart na conferencia de prensa posterior á carreira, Senna declarou:

Senna e Berger revelaron na conferencia de prensa que non comezarían a carreira se esta carreira non determinaba o Campionato de Construtores, xa que os equipos de McLaren e Williams participaron nesta carreira coa posibilidade de gañar o campionato. Cando Stewart preguntoulle se deberían comezar unha carreira se algunha vez enfrontasen ese tipo de condicións de chuvia no futuro, a resposta de Senna foi unha firme "Non, non debería comezarse a carreira", aínda que entendeu a presión sobre os comisarios e equipos para comezar. Logo agregou que os comisarios non deberían ser os únicos responsables xa que os pilotos, incluído el mesmo, elixiron subirse aos seus autos e comezar a carreira polo que son igualmente responsables.

Nigel Mansell, logo de recibir axuda desde Williams-Renault comentou que "todo esta ben, agás de que foi unha completa broma, quero dicir que había restos por todas partes". Tamén fixo referencia ao feito que "había un camión na recta", así como catro automóbiles e, como resultado, a carreira debería haberse detido ás 10 voltas.

Con menos do setenta e cinco por cento da distancia de carreira completada, outorgáronse a metade dos puntos habituais do campionato mundial, a primeira vez que isto sucedía na Fórmula Un desde que o Gran Premio de Mónaco de 1984 que detívose xusto antes da metade da distancia. O resultado de Senna e Berger foi suficiente para que McLaren gañase o Campionato Mundial de Construtores de 1991 por 14 puntos sobre Williams. Este foi o sétimo campionato de construtores de McLaren, e o seu cuarto e último campionato gañado cos socios de Honda.

 Clasificación 

Pre Cualificación
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  Diferenza 1 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:17.707 — 2 10  Alex Caffi Footwork-Ford 1:18.007 +0.300 3 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:18.049 +0.342 4 9  Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.051 +0.344 5 14  Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford 1:18.184 +0.477 6 31  Naoki Hattori Coloni-Ford 1:22.852 +5.145

Cualificación
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:14.210 1:14.041 — 2 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 1:14.385 1:15.563 +0.344 3 5  Nigel Mansell Williams-Renault 1:14.822 1:14.897 +0.781 4 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 1:15.633 1:15.057 +1.016 5 20  Nelson Piquet Benetton-Ford 1:16.552 1:15.291 +1.250 6 19  Michael Schumacher Benetton-Ford 1:15.840 1:15.508 +1.467 7 28  Jean Alesi Ferrari 1:17.014 1:15.545 +1.504 8 27  Gianni Morbidelli Ferrari 1:16.203 1:17.679 +2.162 9 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:16.253 45:56.547 +2.212 10 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:17.614 1:16.359 +2.318 11 22  JJ Lehto Dallara-Judd 1:17.665 1:16.871 +2.830 12 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:17.073 1:17.050 +3.009 13 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:17.342 1:18.233 +3.301 14 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:17.344 1:17.431 +3.303 15 9  Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.214 1:17.355 +3.314 16 32  Alessandro Zanardi Jordan-Ford 1:17.362 1:17.723 +3.321 17 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:17.867 1:17.365 +3.324 18 24  Roberto Moreno Minardi-Ferrari 1:19.752 1:17.639 +3.598 19 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:19.076 1:17.936 +3.895 20 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:18.992 1:17.969 +3.958 21 12  Johnny Herbert Lotus-Judd 1:19.177 1:18.091 +4.050 22 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:19.678 1:18.112 +4.071 23 10  Alex Caffi Footwork-Ford 1:18.783 1:18.157 +4.116 24 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:18.216 1:18.307 +4.175 25 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:19.199 1:18.271 +4.230 26 16  Karl Wendlinger Leyton House-Ilmor 1:18.282 2:12.369 +4.241 27 30  Aguri Suzuki Lola-Ford 26:19.244 1:18.393 +4.352 28 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:18.887 1:18.855 +4.814 29 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:20.123 1:19.000 +4.959 30 29  Bertrand Gachot Lola-Ford 1:20.163 1:19.274 +5.233

Carreira
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 14 24:34.899 1 5 2 5  Nigel Mansell Williams-Renault 14 + 1.259 3 3 3 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 14 + 5.120 2 2 4 20  Nelson Piquet Benetton-Ford 14 + 30.103 5 1.5 5 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 14 + 50.537 4 1 6 27  Gianni Morbidelli Ferrari 14 + 51.069 8 0.5 7 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 14 + 52.361 13  8 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford 14 + 1:00.431 12  9 32  Alessandro Zanardi Jordan-Ford 14 + 1:15.567 16  10 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 14 + 1:20.370 9  11 12  Johnny Herbert Lotus-Judd 14 + 1:22.073 21  12 22  JJ Lehto Dallara-Judd 14 + 1:38.519 11  13 9  Michele Alboreto Footwork-Ford 14 + 1:39.303 15  14 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 13 + 1 volta 14  15 10  Alex Caffi Footwork-Ford 13 + 1 volta 23  16 24  Roberto Moreno Minardi-Ferrari 13 + 1 volta 18  17 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 13 + 1 volta 17  18 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini 13 + 1 volta 22  19 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 13 + 2 voltas 25  20 16  Karl Wendlinger Leyton House-Ilmor 12 + 2 voltas 26  Ret 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 8 Trompo 10  Ret 19  Michael Schumacher Benetton-Ford 5 Trompo 6  Ret 28  Jean Alesi Ferrari 5 Accidente 7  Ret 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 5 Trompo 19  Ret 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 5 Accidente 20  Ret 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 4 Trompo 24  NSC 30  Aguri Suzuki Lola-Ford   NSC 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha   NSC 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini   NSC 29  Bertrand Gachot Lola-Ford   NSCP 14  Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford   NSCP 31  Naoki Hattori Coloni-Ford  

Posicións logo da carreira
 Texto en negra indica Campión do Mundo.

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Ayrton Senna  96 2  Nigel Mansell 72 3  Riccardo Patrese    53 4  Gerhard Berger 43 5  Alain Prost   34

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda  139 2  Williams-Renault 125 3   Ferrari 55.5 4  Benetton-Ford       38.5 5  Jordan-Ford 13

 Nota: Só se inclúen as cinco primeiras posicións en ambas as clasificacións.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

Australia
Categoría:Gran Premio de Australia de Fórmula 1