Gran Premio de Bélxica de 1991

O Gran Premio de Bélxica de 1991 foi unha carreira de coches de Fórmula Un disputada o 25 de agosto de 1991, no Circuíto de Spa-Francorchamps. A carreira, disputada sobre 44 voltas no circuíto de sete quilómetros para unha carreira de distancia de 305 quilómetros, foi a undécima rolda da tempada de , o 49º Gran Premio de Bélxica, o 37ª que se celebrou en Spa-Francorchamps e a carreira de debut do futuro campión mundial Michael Schumacher.

 Pre-carreira 
O equipo Jordan dominou os titulares antes do Gran Premio de Bélxica. O piloto Bertrand Gachot estaba nunha cárcere inglés como resultado dun altercado cun taxista londiniense, polo que o equipo decidiu substituílo polo novo piloto alemán Michael Schumacher. Por outra banda Johnny Herbert regresou a Lotus logo de perderse as dúas carreiras anteriores debido aos compromisos de Fórmula 3000 no Xapón.

Honda chegara a Spa con motores actualizados para McLaren, o equipo tiña a esperanza de recuperar a iniciativa ao seu favor.

 Cualificación 

Ayrton Senna foi o máis rápido a maior parte da fin de semana e logrou a pole position, pero Ferrari pisánballe os talóns. Alain Prost cualificou terceiro, mentres que Jean Alesi establecera os primeiros e segundos sectores máis rápidos só para atopar tráfico ao final da volta, o que resultou nun sexto lugar, que se elevaría a quinto. Riccardo Patrese orixinalmente cualificara segundo, pero logo da cualificación do sábado o seu auto non tiña marcha atrás, e segundo as normas de seguridade e os tempos do sábado de Patrese elimináronse, tivo que comezar decepcionantemente décimo setimo na grella. A desgraza de Patrese ascendeu a Prost á segunda posición, con Nigel Mansell, terceiro, Gerhard Berger, cuarto, Alesi, quinto e Nelson Zirpe, sexto, mentres que a sensación da cualificación, Schumacher, fixo un sétimo posto incrible na súa primeira actuación nun Gran Premio. O top ten completouse con Roberto Moreno no segundo Benetton, Pierluigi Martini nun Minardi e o sempre impresionante Stefano Modena nun Tyrrell.

 Carreira 

Ao principio tanto Senna como Prost escapáronse sen problemas e o brasileiro liderou na primeira curva. Mansell foi terceiro seguido por Berger, Piquet e Schumacher. Con todo, a sorte do alemán secaríase xusto logo de Eau Rouge cando o seu embrague fallou. Na fronte, Senna seguiu liderando, pero o día de Prost terminou na volta tres cando o seu Ferrari incendiouse, deixando a Mansell segundo. O inglés decidido seguiu a Senna e os dous loitaron volta tras volta ata que Senna entrou a cambiar pneumáticos novos na volta 15. A parada foi mala e cando Mansell entrou dúas voltas máis adiante, puido saír adiante de Senna, pero xusto detrás Berger que aínda non parara. Estas paradas deixaron a Piquet á dianteira durante unha volta antes de facer a súa parada.

Mansell achegouse rapidamente a Berger e logrou pasalo en Les Fagnes. Cando Berger detívose unha volta máis tarde tivo problemas e logo trompeou na saída de boxes e regresou xusto diante de Modena, case causando un grave accidente. A gran vantaxe de Mansell non duraría, na volta 22 o seu auto detívose, sucumbindo a problemas electrónicos.

miniatura|Ayrton Senna durante a carreira en Spa-Francorchamps o 25 de agosto de 1991.

A desgraza de Mansell foi o xúbilo de Alesi cando o mozo francés tomou a dianteira con Senna acercándose. Senna continuou pechando a diferenza ata que tivo un pequeno problema e perdeu dez segundos, poñéndoo nas garras do Benetton de Piquet. Á batalla de Piquet-Senna pronto se uniron Patrese e de Cesaris, que estiveran batallando pola cuarta posición. Senna lideraba o cuarteto, pero non puido afastarse porque sufría problemas coa caixa de cambios. Alesi planeara facer toda a carreira sen parar e a súa estratexia víase moi ben ata a volta 30 cando o seu motor morreu. Isto deixou a Senna por diante de Piquet, de Cesaris e Patrese, quen se saíron da pista tratando de pasar a Piquet.

Na volta 31 de Cesaris logrou frear a Piquet en Les Combes e víase ben para o primeiro podio de Jordan no segundo lugar. Mentres tanto, Patrese tamén superou a Piquet e partiu despois do Jordan. Nas últimas voltas, Berger superou a Piquet e logo pasou a terceira posición cando Patrese comezou a sufrir problemas coa caixa de cambios. A carreira de De Cesaris terminou a só a tres voltas do final cando o seu motor explotou, promovendo a Berger á segunda posición e Piquet á terceira. Na dianteira, Senna chegou renqueando ao seu segundo triunfo consecutivo malia os serios problemas coa caixa de cambios. Moreno foi cuarto, seguido por Patrese e Mark Blundell, quen anotou o primeiro punto do ano de Brabham (tamén o mellor resultado do equipo desde que Stefano Modena terminara quinto nun BT58 motorizado por Judd no Gran Premio dos Estados Unidos de 1990) O equipo Fondmetal e o seu piloto Olivier Grouillard marcaron o seu primeiro final de 1991.

 Clasificación 

 Cualificación Previa 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  diferenza 1 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:54.929 — 2 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:56.446 +1.517 3 14  Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:58.447 +3.518 4 10  Alex Caffi Footwork-Ford 1:59.460 +4.531 5 9  Michele Alboreto Footwork-Ford 1:59.910 +4.981 6 17  Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:59.972 +5.043 7 31  Pedro Chaves Coloni-Ford 2:01.921 +6.992 8 18  Fabrizio Barbazza AGS-Ford 2:03.766  +8.837

Cualificación
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:49.100 1:47.811 — 2 27  Alain Prost Ferrari 1:51.369 1:48.821 +1.010 3 5  Nigel Mansell Williams-Renault  1:50.666 1:48.828 +1.017 4 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 1:49.485 12:29.200 +1.674 5 28  Jean Alesi Ferrari  1:51.832 1:49.974 +2.163 6 20  Nelson Piquet Benetton-Ford  1:53.371 1:50.540 +2.729 7 32  Michael Schumacher Jordan-Ford 1:53.290 1:51.212 +3.401 8 19  Roberto Moreno Benetton-Ford 1:53.664 1:51.283 +3.472 9 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari  1:53.460 1:51.299 +3.488 10 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:52.899 1:51.307 +3.496 11 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:54.186 1:51.986 +4.175 12 16  Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:53.603 1:52.113 +4.302 13 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:54.814 1:52.377 +4.566 14 22  JJ Lehto Dallara-Judd 1:54.211 1:52.417 +4.606 15 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:56.027 1:52.623 +4.812 16 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:54.921 1:52.626 +4.815 17 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 1:52.646 — +4.835 18 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini   1:54.446 1:52.709 +4.898 19 24  Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:57.232 1:52.896 +5.085 20 29  Éric Bernard Lola-Ford 1:55.679 1:53.309 +5.498 21 12  Johnny Herbert Lotus-Judd 1:55.523 1:53.361 +5.550 22 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda  1:55.874 1:53.494 +5.683 23 14  Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:55.945 1:53.628 +5.817 24 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:55.483 1:53.799 +5.988 25 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:56.131 1:53.839 +6.028 26 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini  1:56.218 1:53.847 +6.036 27 30  Aguri Suzuki Lola-Ford 1:56.594 1:53.869 +6.058 28 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:56.561 1:54.781 +6.970 29 10  Alex Caffi Footwork-Ford 1:57.556 1:57.338 +9.527 30 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 35:03.624 1:57.746 +9.935

Carreira
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 44 1:27:17.669 1 10 2 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 44 + 1.901 4 6 3 20  Nelson Piquet Benetton-Ford 44 + 32.176 6 4 4 19  Roberto Moreno Benetton-Ford 44 + 37.310 8 3 5 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 44 + 57.187 17 2 6 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 44 + 1:40.035 13 1 7 12  Johnny Herbert Lotus-Judd 44 + 1:44.599 21  8 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 43 + 1 volta 25  9 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 43 + 1 volta 16  10 14  Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 43 + 1 volta 23  11 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 43 + 1 volta 18  12 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 42 Caixa de cambios 9  13 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford 41 Motor 11  Ret 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 33 Fuga aceite 10  Ret 22  JJ Lehto Dallara-Judd 33 Presión aceite 14  Ret 28  Jean Alesi Ferrari 30 Motor 5  Ret 24  Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 29 Caixa de cambios 19  Ret 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 25 Motor 24  Ret 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini 25 Motor 26  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Renault 22 Eléctrico 3  Ret 29  Éric Bernard Lola-Ford 21 Caixa de cambios 20  Ret 16  Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 13 Motor 12  Ret 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 7 Trompo 22  Ret 27  Alain Prost Ferrari 2 Fuga combustible 2  Ret 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1 Motor 15  Ret 32  Michael Schumacher Jordan-Ford 0 Embrague 7  NSC 30  Aguri Suzuki Lola-Ford   NSC 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini   NSC 10  Alex Caffi Footwork-Ford   NSC 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini   NSCP 9  Michele Alboreto Footwork-Ford   NSCP 17  Gabriele Tarquini AGS-Ford   NSCP 31  Pedro Chaves Coloni-Ford   NSCP 18  Fabrizio Barbazza AGS-Ford  

Posicións logo da carreira
Texto en negra indica quen aínda ten unha oportunidade teórica de converterse en Campión do Mundo.

Clasificación no campionato de pilotos
 Pos Piloto Puntos 1  Ayrton Senna  71 2  Nigel Mansell 49 3  Riccardo Patrese    34 4  Gerhard Berger 28 5  Nelson Piquet   22

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda  99 2  Williams-Renault 83 3   Ferrari 35 4  Benetton-Ford 30 5  Jordan-Ford 13

 Nota:  Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas

 Ligazóns externas 

Bélxica
Categoría:Gran Premio de Bélxica de Fórmula 1