Gran Premio de Italia de 1992

O Gran Premio de Italia de 1992 (oficialmente Pioneer 63° Gran Premio d'Italia) foi unha carreira de Fórmula 1 que se disputou o 13 de setembro de 1992 en Monza. Foi a décimo terceira carreira da tempada de Fórmula Un de .

A carreira de 53 voltas gañouna por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda, despois de que comezase desde a segunda posición. Foi a terceira vitoria da tempada de Senna. Martin Brundle terminou segundo nun Benetton - Ford, co seu compañeiro Michael Schumacher en terceiro lugar.

 Informe 

 Cualificación 
Nigel Mansell obtivo a súa undécima pole position da tempada no seu Williams - Renault, con Ayrton Senna xunto a el na primeira fila no seu McLaren - Honda. Na terra natal de Ferrari, Jean Alesi quedou terceiro, por diante de Riccardo Patrese no segundo Williams. Gerhard Berger foi quinto no segundo McLaren, con Michael Schumacher sexto no Benetton. O top ten foi completado por Ivan Capelli no segundo Ferrari, Thierry Boutsen no Ligier, Martin Brundle no segundo Benetton e Bertrand Gachot no Larrousse.

 Carreira 
Berger tivo un problema e viuse obrigado a comezar a carreira desde o pit lane no auto de reposto.

Ao principio, Mansell tomou a vantaxe por diante de Senna, quen logrou manterse por diante de Alesi e Patrese e Capelli. Schumacher tivo un mal comezo seleccionando unha marcha equivocada e logo golpeou un Ligier desde atrás na primeira chicana. Tivo que entrar en boxes ao final da primeira volta. Patrese logrou adiantar a Alesi ao comezo da 2ª volta. As voltas iniciais viron a Berger e Schumacher recuperando moitas posicións desde a parte traseira da pista e adiantando a varios autos máis lentos.

Na fronte Mansell abriu unha brecha con Senna incapaz de igualar o seu ritmo. As posicións eran Mansell, Senna con Patrese botándose sobre el e logo os dous Ferraris de Alesi e Capelli. Martin Brundle logrou adiantar a Capelli e situouse na quinta posición. A volta 12 resultou desastrosa para o equipo Ferrari cos dous coches retirados, Alesi, que estaba no 4° lugar, debido a un problema mecánico e Capelli trompeando na Parabolica. Na volta 14 Patrese superou a Senna e colocouse segundo. Mentres tanto, Berger entrou en boxes a poñer pneumáticos novos e volveu baixar na clasificación da carreira. Na volta 17, Mansell estaba primeiro, a 10 segundos de Patrese, e logo a Senna a 2 segundos do segundo Williams. O cuarto lugar era de Brundle, a 28 segundos de Mansell e Boutsen e Herbert a máis de 40 segundos de Mansell. Na volta 18, Herbert retirouse do 6º posto cun problema no motor.

Na volta 20, Patrese apareceu repentinamente na cabeza mentres Mansell deixaba que o seu compañeiro tomase a dianteira. A orde era, Patrese seguido de cerca por Mansell e Senna en terceiro lugar. Schumacher superou a Boutsen e situouse no quinto lugar. As posicións na volta 27 eran: 1º Patrese, 2º Mansell, 3º Senna, 4º Brundle, 5º Schumacher e 6º Boutsen. Cando o trío líder dobrou aos autos máis lentos de Berger e Comas, Mansell continuou moi preto de Patrese e Senna fixo todo o posible para non perder o contacto cos dous Williams, de feito, achegouse a Mansell momentaneamente cando o Williams tivo que evitar a Comas en Roggia. Na volta 41, Mansell reduciu a velocidade nas curvas Ascari e chegou aos boxes cunha falla na caixa de cambios debido á perda de presión hidráulica e tivo que retirarse. A clasificación na volta 44 era: Patrese, Senna a 6 segundos, Brundle a 28 segundos, Schumacher a máis de 50 segundos, a continuación Berger e De Cesaris áa unha volta. Patrese liderou comodamente ata que a 6 voltas do final sufriu un problema hidráulico, o que lle obrigou a frear e conceder o liderado a Ayrton Senna. Nas últimas voltas da carreira, Senna permitiu que o seu compañeiro de equipo Berger se desdobrara. Patrese renqueou ata o final da carreira e terminou quinto.

Senna gañou a carreira no que resultou ser a súa última vitoria cun auto impulsado por Honda. Os outros lugares no podio foron para os dous Benettons de Brundle e Schumacher.

 Clasificación 

 Cualificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 5  Nigel Mansell Williams-Renault  1:22.586 1:22.221 — 2 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:22.822 1:24.122 +0.601 3 27  Jean Alesi Ferrari 1:22:976 1:23.333 +0.755 4 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 1:23.022 1:23.673	 +0.801 5 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 1:23.997 1:23.112 +0.891 6 19  Michael Schumacher Benetton-Ford 1:24.143 1:23.629		 +1.408 7 28  Ivan Capelli Ferrari 1:24.877 1:24.321 +2.100 8 25  Thierry Boutsen Ligier-Renault 1:25.173 1:24.413 +2.192 9 20  Martin Brundle Benetton-Ford  1:24.551 1:25.253	 +2.330 10 29  Bertrand Gachot Larrousse-Lamborghini 1:25.173 1:24.654 +2.433 11 11  Mika Häkkinen Lotus-Ford 1:25.106 1:24.807 +2.586 12 24  Gianni Morbidelli Minardi-Lamborghini 1:25.575 1:24.912 +2.691 13 12  Johnny Herbert Lotus-Ford 1:26.162 1:25.140 +2.919 14 21  JJ Lehto Dallara-Ferrari 1:25.951 1:25.145 +2.924 15 26  Érik Comas Ligier-Renault 1:25.178 1:25.270 +2.957 16 9  Michele Alboreto Footwork-Mugen-Honda 1:25.234 1:26.237 +3.013 17 16  Karl Wendlinger March-Ilmor 1:26.667 1:25.343 +3.122 18 3  Olivier Grouillard Tyrrell-Ilmor 1:25.354 1:26.008 +3.133 19 10  Aguri Suzuki Footwork-Mugen-Honda 1:25.775 1:25.374	 +3.153 20 15  Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford 1:26.307 1:25.420	 +3.199 21 4  Andrea de Cesaris Tyrrell-Ilmor 1:25.502 1:25.425 +3.204 22 22  Pierluigi Martini Dallara-Ferrari 1:25.528 1:25.563 +3.342 23 30  Ukyo Katayama Larrousse-Lamborghini 1:27.018 1:26.174 +3.953 24 17  Emanuele Naspetti March-Ilmor 1:26.279 1:26.288 +4.058 25 14  Eric van de Poele Fondmetal-Ford 1:27.019 1:26.407 +4.186 26 33  Maurício Gugelmin Jordan-Yamaha 1:26.463 1:27.531 +4.242 27 23  Christian Fittipaldi Minardi-Lamborghini 1:27.228 1:26.510 +4.289 28 32  Stefano Modena Jordan-Yamaha 1:27.331 1:28.112 +5.110

Carreira
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirda  Grella  Puntos 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 53 1:18:15.349 2 10 2 20  Martin Brundle Benetton-Ford 53 + 17.050 9 6 3 19  Michael Schumacher Benetton-Ford 53 + 24.373 6 4 4 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 53 + 1:25.490 5 3 5 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 53 + 1:33.158 4 2 6 4  Andrea de Cesaris Tyrrell-Ilmor 52 + 1 volta 21 1 7 9  Michele Alboreto Footwork-Mugen-Honda 52 + 1 volta 16  8 22  Pierluigi Martini Dallara-Ferrari 52 + 1 volta 22  9 30  Ukyo Katayama Larrousse-Lamborghini 50 Transmisión 23  10 16  Karl Wendlinger March-Ilmor 50 + 3 voltas 17  11 21  JJ Lehto Dallara-Ferrari 47 Motor 14  Ret 33  Maurício Gugelmin Jordan-Yamaha 46 Transmisión 26  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Renault 41 Eléctrico 1  Ret 25  Thierry Boutsen Ligier-Renault 41 Acelerador 8  Ret 26  Érik Comas Ligier-Renault 35 Trompo 15  Ret 15  Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford 30 Caixa de cambios 20 Ret 3  Olivier Grouillard Tyrrell-Ilmor 26 Motor 18  Ret 12  Johnny Herbert Lotus-Ford 18 Motor 13  Ret 17  Emanuele Naspetti March-Ilmor 17 Motor 24  Ret 27  Jean Alesi Ferrari 12 Sistema combustible 3  Ret 28  Ivan Capelli Ferrari 12 Eléctrico 7  Ret 24  Gianni Morbidelli Minardi-Lamborghini 12 Motor 12  Ret 29  Bertrand Gachot Larrousse-Lamborghini 11 Motor 10 Ret 11  Mika Häkkinen Lotus-Ford 5 Motor 11  Ret 10  Aguri Suzuki Footwork-Mugen-Honda 2 Suspensión 19  Ret 14  Eric van de Poele Fondmetal-Ford 0 Embrague 25  NSC 23  Christian Fittipaldi Minardi-Lamborghini     NSC 32  Stefano Modena Jordan-Yamaha    

 Notas 
 Foi a última carreira da tempada que contou con máis de 26 autos. Polo tanto, esta foi a última vez na tempada que houbo autos non cualificados/NSC.
 Ao equipo de Andrea Moda negóuselle a entrada ao Gran Premio e foron expulsados do Campionato por desacreditar ao deporte.
 O equipo Fondmetal retirouse do deporte logo desta carreira.
 Nigel Mansell anunciou a súa retirada da Fórmula 1 na mañá da carreira, xa que os rumores decian que Williams xa asinara a Alain Prost para a próxima tempada e tamén coñeceuse o intento de asinar a Ayrton Senna. Enfurecido e ferido por isto, decidiu anunciar a súa retirada malia que minutos antes da conferencia de prensa dixéronlle que podería ser o compañeiro de Prost. Prost e Mansell tiveran unha difícil asociación en Ferrari na tempada .

Posicións logo da carreira
Texto en negra indica Campión do Mundo.

Clasificación no campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 1  Nigel Mansell 98 2  Michael Schumacher 47 3  Ayrton Senna 46 4  Riccardo Patrese 46 5  Gerhard Berger 27

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Renault 144 2  Benetton-Ford 74 3  McLaren-Honda 73 4  Ferrari 16 5  Lotus-Ford 11

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas

 Véxase tamén 


 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1992
Categoría:Gran Premio de Italia de Fórmula 1