Simeón de Durham

Simeón de Durham (tamén escrito Symeon) foi un monxe beneditino da abadía de Durham, que viviu no século XII, coñecido polo seu traballo como cronista.

 Traxectoria 
miniatura|200x200px|Claustro de Durham
Simeón entreu de mozo no mosteiro beneditino de Jarrow. Mudouse para Durham en 1074, e tomou os votos no ano 1085 ou 1086Edwin Burton. «Symeon of Durham».   Catholic Encyclopedia, 1913. [Consulta: 10 xulio 2017].. Cando William de Saint-Calais volveu do seu exilio en Normandía en 1091, probabelmente Simeón era o seu compañeiro. Simeón co tempo foi o encargado de organizar os cánticos de culto no seu priorato (chantre). Consérvanse anotacións súas nalgúns libros de Durham, como no Liber Vitae, ou libro dos cantos, (libro do que probabelmente fixo moito uso como parte dos seus deberes como chantre), e copias dos libros que escribiu.

 Obra 
Simeón foi o autor de dúas obras históricas, de especial interese para o estudo da historia do norte de Inglaterra: o  ('O pequeno libro sobre as orixes e evolución da Igrexa de Durham") e un recompilatorio titulado  ("Historia dos reis dos ingleses e dos daneses").
 Libellus de Exordio atque Procursu istius, hoc est Dunelmensis, Ecclesie
A primeira é unha historia da comunidade de monxes de Durham (que veu de Lindisfarne) desde a súa fundación no ano 1096, e é, con diferenza, o máis importante traballo de Simeón. Foi escrito entre 1104 e 1107. Esta tarefa, imposta polos seus superiores, foi para demostrar a continuidade da comunidade de Durham, a pesar das interrupcións que supuxeron para a vida monástica os ataques viquingos e as guerras de conquista normanda en diferentes períodos. Simeón tentou xustificar a expulsión de Guillerme de Saint-Calais da comunidade de Durham en 1083, co fin de dar sentido á súa substitución por un grupo de monxes beneditinos chegou de Wearmouth e Jarrow. Como anteriores escritores de Durham, Simeón atopa a continuidade histórica entre as principais etapas de desenvolvemento da comunidade pola presenza constante do seu patrón, san Cuthberht. Os milagres realizados en nome de Cuthberht durante o último período anglosaxón foron especialmente extravagantes, e Simeón engancha ao lector relatando algúns deles, como o milagre das tres ondasDise que san Cuthberht transformou unha parte do mar de Irlanda en sangue para evitar que os que lle tiñan devoción levasen as súas reliquias fóra de Inglaterra. Libellus II.11, a fundación de Durham Dise que o corpo de san Cuthberht, mentres o trasladaban por Inglaterra nunha carreta, se negou a continuar a viaxe, para indicar a súa vontade de permanecer en Durham. Libellus III.1 e algunhas curiosas mortes dos inimigos do santo.

Consérvanse algunhas copias do Libellus feitas durante a idade media. O mesmo Simeón revisou a copia que se atopa en Durham, agora preservada na biblioteca da universidade (catálogo: Cosin V. II.6). Este é o texto que foi publicado máis veces. O manuscrito de Durham contén dúas continuacións de autor anónimo. O primeiro narra a historia de 1096 ata a morte do bispo Ranulf Flambard (1129); a segunda vai desde 1133 ata 1144. Outra copia, conservada na biblioteca da Universidade de Cambridge (catálogo: Ff. I. 27) contén unha terceira continuación, que trata sobre os anos 1145-1154. Outro manuscrito, conservado na colección Cotton da British Library (catálogo:Cotton Faustina A. V) parece ser unha versión do Libellus anterior ás revisións do manuscrito de Durham.
 Historia regum Anglorum et Dacorum
Sobre o 1129 Simeón empezou a escrita da . Esta narración histórica comeza no momento en que remata a Historia de Beda. Ata o ano 957 Simeón limítase a copiar o que atopa nuns antigos anais de Durham que, se non fose por el, se terían perdido para sempre e que teñen moito valor en relación á historia do norte de Inglaterra. Desde o ano 1119 copia a Xoán de Worcester, con algunhas adicións da súa propia autoría. A sección que trata sobre os anos 1119-1129 é unha narrativa independente e práctica, xa que describe eventos contemporáneos á súa vida. Simeón nesta etapa da historia exprésase con sinxeleza e claridade; pero non é menos importante o seu traballo como compilador da obra doutros.

Dáse o feito curioso de que Simeón usa a palabra Dacorum, que significa, literalmente, dacios para se referir aos viquingos que se estableceron en Northumbria (que eles chamaron Jórvik) e en Dublín. Un erro que tamén cometeu Asser, probabelmente porque descoñecía a existencia de Dinamarca; cómpre dicir, que cando a estes viquingos se lles preguntaba sobre a súa orixe ou de que etnia eran, a maioría contestaban coa palabra danes ("daneses"), que ten semellanzas fonéticas con dacis ou con Dania (o nome latino de Dinamarca).

O valor dos anais da Northumbria, que Simeón usou na , foi posto en cuestión por John Hodgson-Hinde no limiar do seu libro ,volume I. p. xiv e seg. (1868) , tamén por R. Pauli en XII. p. 137 e seg. (Göttinga, 1872) e por W. Stubbs, na introdución de volume I p. x. (“Rolls” series).
 Outras obras
Simeón foi tamén o autor de breves biografías de arcebispos de York, e, ademais, escribiu unha carta na que figuran os erros teolóxicos cometidos por Oríxenes. Téñenselle atribuído outras obras, pero a autoría non foi demostrada. Estas obras publicounas  Roger Twysden (1652), baixo o título . A moderna edición máis completa é a de Thomas Arnold (Rolls series, 2 volumes, 1882-1885).

 Notas 

Véxase tamén
 Bibliografía 

 ISSN (electronic) 14740532

Ligazóns externas
Latin Chroniclers from the Eleventh to the Thirteenth Centuries: Simeon of Durham from The Cambridge History of English and American Literature, Volume I, 1907–21.

Categoría:Finados en 1130
Categoría:Historiadores do Reino Unido