Lei de Graham

A lei de Graham da efusión, en ocasións chamada a lei de Graham da difusión, é unha lei formulada polo físico químico escocés Thomas Graham en 1848.Keith J. Laidler e John M. Meiser, Physical Chemistry (Benjamin/Cummings 1982), pp. 18–19 Graham descubriu de forma experimental que a taxa de efusión dun gas é inversamente proporcional á raíz cadrada da masa das súas partículas. Esta fórmula pode definirse como:
,
onde Taxa1 é a taxa de efusión do primeiro gas (volume ou número de moles por unidade de tempo), Taxa2 é a taxa de efusión do segundo gas, M1 é a masa molar do primeiro gas e M2 é a masa molar do segundo gas.

Unha explicación teórica completa da lei de Graham ofreceuna anos despois a teoría cinética dos gases. A lei de Graham fornece unha base para a separación de isótopos por difusión—un método que tivo un papel fundamental no desenvolvemento da bomba atómica no Proxecto Manhattan.R.H. Petrucci, W.S. Harwood e F.G. Herring, General Chemistry (8ª ed., Prentice-Hall 2002) pp. 206–08 

A lei de Graham é máis exacta para a efusión molecular que involucra o movemento dun gas a un tempo a través dun orificio. Só é unha aproximación para a difusión dun gas dentro doutro ou no aire, xa que estes procesos involucran o movemento de máis dun gas ó mesmo tempo.

Notas

Categoría:Química física