Gran Premio dos Estados Unidos de 1991

O Gran Premio dos Estados Unidos de 1991 (oficialmente XXVIII Iceberg United States Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 10 de marzo de 1991 en Phoenix (Arizona). Foi a primeira rolda da tempada . A carreira de 81 voltas foi gañada por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda, despois de partir da pole position. Alain Prost terminou segundo nun Ferrari, con Nelson Piquet terceiro nun Benetton - Ford. Tamén foi a primeira carreira de Fórmula Un para o futuro dobre Campión Mundial Mika Häkkinen.

 Resumo 
miniatura| left | O comezo da carreira, con Ayrton Senna liderando na pista.
A carreira foi a primeira da tempada . Nos dous anos anteriores, o campionato decidiuse cando Senna e Prost enredáronse no Suzuka. No Gran Premio do Xapón de 1989, a súa colisión como compañeiros de equipo asegurou o terceiro Campionato Mundial de Prost; en 1990, con Prost pilotando para Ferrari e aínda na contención do título, deulle a Senna a súa segunda coroa. A controversia con respecto á natureza do incidente de 1990 creara unha grande expectativa para o desquite.

Antes de chegar a Phoenix, o chasis McLaren de 1991 só tivera unha breve sesión de proba, e os dous autos de carreiras completáronse ao redor das 4 a.m. do venres, seis horas antes da primeira sesión de práctica. Traballando para preparar o novo auto, Ayrton Senna afirmou que nunca se sentiu totalmente cómodo coa crecente complexidade do deporte desde que axudou a Lotus a presentar o primeiro coche de suspensión activa en , e aínda lle resultaba difícil aceptar o enorme papel dos ordenadores para lograr unha configuración adecuada. "O venres, para comprender e interpretar as cousas correctamente, traballei cos enxeñeiros ata a noite", dixo Senna. "pasou moito tempo desde que fixen iso. Os enxeñeiros e eu falamos sobre o circuíto, logo comparámolo co que o ordenador predixo. Foi xenial porque o ordenador confirmou case todo, e tamén mostrou onde había marxe de mellora."miniatura| right | Alain Prost na primeira volta no Ferrari.
miniatura| right | Jean Alesi é perseguido por Riccardo Patrese.
miniatura| right | Ayrton Senna obtivo unha cómoda vitoria no seu McLaren MP4/6.

Esperábase que os Ferraris de Alain Prost e Jean Alesi fosen o equipo máis forte, pero os seus V-12 e caixas de cambios semiautomáticas de 7 velocidades non se adaptaban ben ás curvas pechadas e as curtas rectas do circuíto urbano. Non foron os únicos afectados polos problemas coa caixa de cambios durante toda a carreira.

O domingo, Prost comezou a súa segunda tempada en Ferrari xunto a Senna na primeira fila. Ao principio, colocouse detrás do brasileiro, con Nigel Mansell deslizándose por diante de Riccardo Patrese. Alesi e Gerhard Berger seguiron, logo Nelson Piquet, Roberto Moreno, Stefano Modena e Emanuele Pirro. Unha volta máis adiante, Alesi, na súa primeira carreira para Ferrari, varreu a Patrese, pero para entón Senna estábase afastando. Logo de dez voltas, tiña unha vantaxe de dez segundos sobre Prost.

Detrás de Senna, Patrese estivo involucrada en dúas batallas sucesivas a tres bandas. Primeiro, logo de pasar a Alesi polo cuarto lugar na volta 16, Patrese achegouse a Mansell, quen estaba inmediatamente detrás de Prost. Na volta 22, Patrese estaba o suficientemente preto como para atacar o seu compañeiro no equipo Williams pero coouse pola vía de escape, mentres Mansell desviábase para evitalo. Ao volver, Patrese rapidamente aferrouse a Alesi e Berger, xa que o novo tren de tres coches agora cubría do cuarto ao sexto lugar. Patrese superara a Berger cando, de súpeto, dous dos seis mellores corredores retiráronse en voltas consecutivas. Na volta 35, Mansell detívose cando a nova caixa de cambios semiautomática do Williams fallou, e na seguinte volta, a carreira de Berger tamén terminou.

Patrese superou a Alesi por segunda vez, e Alesi enfrontouse aos pneumáticos novos Goodyear na volta 43. Uniuse ao sétimo. Tres voltas despois, Prost estaba sendo perseguido por Patrese, e tamén entrou a boxes, cedendo o segundo lugar ao Williams. Cando a tripulación de Ferrari tivo problemas para cambiar o seu pneumático traseiro dereito, o francés caeu ao sétimo detrás do Tyrrell-Honda de Modena.

Na volta 48, Senna entrou a boxes sen perder a vantaxe. Do mesmo xeito que Mansell, Patrese estaba tendo problemas coa caixa de cambios do seu Williams, e cando seleccionou neutral a metade da Curva Sete, causou que abandonase o segundo posto. O auto detívose no exterior da pista, perpendicular á liña de carreira. Piquet e Mika Häkkinen (facendo o seu debut na F1) apenas lograron evitalo cando pasaron, pero antes de que Patrese puidese saír do auto, Moreno, no segundo Benetton, cruzou directamente o morro do Williams, eliminando o naris do auto de Patrese e a roda dianteira dereita do Benetton. Ningún dos pilotos resultou ferido. Os autos de Patrese e Moreno mantivéronse no circuíto durante toda a carreira, e Bertrand Gachot pilotou a primeira carreira do novo Jordan Grand Prix e desafiando a Satoru Nakajima, trompeando máis tarde logo de desviarse para evitalos.

Con Patrese fóra, Senna lideraba diante de Piquet, que tiña que conter a Alesi, por máis dun minuto. Alesi apertouse ao segundo na volta 53, mentres que catro voltas despois, Prost desfíxose de Modena. Logo, na volta 70, Prost pasou do cuarto ao segundo nun movemento na curva cinco. Con Alesi e Piquet correndo segundo e terceiro, o Benetton de Piquet achegouse a Alesi, que marcara a volta máis rápida da carreira mentres Prost estaba en boxes, na curva catro, pero non puido pasalo. Na recta, con todo, Piquet pasou a Alesi polo segundo lugar. Prost tamén foi polo seu novo compañeiro de equipo e logo pasou entre Alesi e Piquet, vencendo a Piquet no vértice da curva cinco e recuperando o segundo lugar. Agora Senna lideraba por 40 segundos.

A caixa de cambios deixou a Alesi en quinta posición antes de retirarse a menos de 10 voltas do final, deixando o terceiro posto a Piquet que, seguido polos dous Tyrrells, entraraa cambiar pneumáticos. Martini estaba presionando a Satoru Nakajima polo quinto lugar, só para que o seu motor fallara logo de 75 voltas. Un problema similar eliminou a Gachot do oitavo na mesma volta, promovendo a Aguri Suzuki ao sexto posto. A carreira terminou cunha volta menos das 82 previstas xa que se alcanzou o límite das dúas horas, Senna levouse a vitoria logo de liderar todas as voltas.

Logo da carreira, Senna evaluó o rendemento do seu novo auto: "Tiven pequenos problemas coa caixa de cambios, e o equilibrio do auto non era óptimo, así que era moi difícil conducir. Teño moitas ganas de correr nun circuíto adecuado coas condicións adecuadas e ver o que o auto pode facer".

 Clasificación 
miniatura|right|A carreira foi a primeira do equipo Jordan na F1. Bertrand Gachot clasificou décimo despois de que unha falla no motor a finais da carreira impediulle terminar.

Pre-Cualificación
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Tempo  Diferenza 1 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:28.288 2 22  JJ Lehto Dallara-Judd 1:28.792 +0.504 3 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:30.244 +1.956 4 32  Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:30.304 +2.016 5 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:30.937 +2.649 6 31  Pedro Chaves Coloni-Ford 1:31.113 +2.825 7 14  Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:32.126 +3.838 8 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:37.046 +8.758

 Cualificación
 Pos  Nº  piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:23.530 1:21.434 2 27  Alain Prost Ferrari 1:24.507 1.22.555 +1.121 3 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 1:24.726 1.22.833 +1.399 4 5  Nigel Mansell Williams-Renault 1:25.277 1.23.218 +1.784 5 20  Nelson Piquet Benetton-Ford 1:25.026 1:23.384 +1.950 6 28  Jean Alesi Ferrari 1:23.519 1.23.805 +2.085 7 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 1:25.914 1.23.742 +2.308 8 19  Roberto Moreno Benetton-Ford 1:25.170 1.23.881 +2.447 9 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:24.876 1.24.792 +3.358 10 22  JJ Lehto Dallara-Judd 1:26.765 1.24.891 +3.457 11 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:25.065 1.25.557 +3.631 12 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:27.184 1.25.385 +3.951 13 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:27.976 1.25.448 +4.014 14 32  Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:27.568 1.25.701 +4.267 15 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:25.815 1.25.715 +4.281 16 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:26.058 1.25.752 +4.318 17 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:27.761 1.25.791 +4.357 18 16  Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:54.845 1.26.121 +4.687 19 29  Éric Bernard Lola-Ford 1:27.446 1.26.425 +4.991 20 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:27.984 1.26.500 +5.066 21 30  Aguri Suzuki Lola-Ford 1:26.987 1.26.548 +5.114 22 17  Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:27.164 1.26.851 +5.417 23 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:26.865 1.26.875 +5.431 24 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:30.061 1.26.915 +5.481 25 9  Michele Alboreto Footwork-Porsche 1:29.067 1.27.015 +5.581 26 24  Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:27.625 1.27.042 +5.608 27 10  Alex Caffi Footwork-Porsche 1:29.388 1.27.519 +6.085 28 18  Stefan Johansson AGS-Ford 1:29.857 1.27.753 +6.319 29 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:28.904 1.27.159 +6.725 30 12  Julian Bailey Lotus-Judd 1:30.758 1.28.570 +7.136

Carreira
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 81 2:00.47.828 1 10 2 27  Alain Prost Ferrari 81 + 16.322 2 6 3 20  Nelson Piquet Benetton-Ford 81 + 17.376 5 4 4 4  Stefano Modena Tyrrell-Honda 81 + 25.409 11 3 5 3  Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 80 + 1 volta 16 2 6 30  Aguri Suzuki Lola-Ford 79 + 2 voltas 21 1 7 34  Nicola Larini Lambo-Lamborghini 78 + 3 voltas 17  8 17  Gabriele Tarquini AGS-Ford 77 + 4 voltas 22  9 23  Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 75 Motor 15  10 32  Bertrand Gachot Jordan-Ford 75 Motor 14  11 7  Martin Brundle Brabham-Yamaha 73 + 8 voltas 12  12 28  Jean Alesi Ferrari 72 Caixa de cambios 6  Ret 11  Mika Häkkinen Lotus-Judd 59 Motor 13  Ret 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 49 Caixa de cambios 3  Ret 19  Roberto Moreno Benetton-Ford 49 Colisión 8  Ret 9  Michele Alboreto Footwork-Porsche 41 Motor 25  Ret 16  Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 40 Caixa de cambios 18  Ret 25  Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 40 Motor 20  Ret 2  Gerhard Berger McLaren-Honda 36 Bomba gasolina 7  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Renault 35 Caixa de cambios 4  Ret 15  Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 34 Caixa de cambios 23  Ret 8  Mark Blundell Brabham-Yamaha 32 Trompo 24  Ret 21  Emanuele Pirro Dallara-Judd 16 Caixa de cambios 9  Ret 24  Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 15 Caixa de cambios 26  Ret 22  JJ Lehto Dallara-Judd 12 Caixa de cambios 10  Ret 29  Éric Bernard Lola-Ford 4 Motor 19  NSC 10  Alex Caffi Footwork-Porsche   NSC 18  Stefan Johansson AGS-Ford   NSC 26  Érik Comas Ligier-Lamborghini   NSC 12  Julian Bailey Lotus-Judd   NSCP 33  Andrea de Cesaris Jordan-Ford   NSCP 31  Pedro Chaves Coloni-Ford   NSCP 14  Olivier Grouillard Fondmetal-Ford   NSCP 35  Eric van de Poele Lambo-Lamborghini  

Notas
 Primeira carreira: Mika Häkkinen, Mark Blundell, Eric van de Poele, Pedro Chaves, Érik Comas
 Derradeiros puntos: Satoru Nakajima
 Os equipos Jordan e Modena fixeron a súa primeira aparación aquí.
 O resultado de Nicola Larini no 7° lugar foi o mellor resultado para o equipo  Modena.
 Ayrton Senna foi o primeiro piloto en recibir 10 puntos por unha vitoria baixo o novo esquema de puntuación, e a vitoria foi a súa 27ª, empatando con Jackie Stewart no segundo lugar de todos os tempos, detrás do seu ex compañeiro de equipo Prost. 
 A carreira marcou o final de 33 anos consecutivos da Fórmula Un nos Estados Unidos. Non houbo máis grandes premios nos EE.UU. Ata o Gran Premio dos Estados Unidos de 2000, celebrado no Indianapolis Motor Speedway.
 A carreira foi a primeira de Nigel Mansell no seu "Red 5" Williams desde que regresou ao equipo logo de dous anos con Ferrari. Retirouse debido a un problema na caixa de cambios.
 Esta foi a última vez que tres campións mundiais anteriores subíronse ao podio xuntos ata o Gran Premio do Canadá de 2010.

Posicións logo da carreira

Clasificación no campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 1  Ayrton Senna 10 2  Alain Prost 6 3  Nelson Piquet 4 4  Stefano Modena 3 5  Satoru Nakajima 2

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda10 2  Ferrari6 3  Tyrrell-Honda5 4  Benetton-Ford4 5  Lola-Ford1

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 
 Dennis Simanaitis (xuño de 1991). "3rd United States Grand Prix at Phoenix: More Power To Ya". Road & Track, 133–136.
 "Formula One Phoenix Grand Prix" Vídeo (1992), BMG Video'', Nova York.

Ligazóns externas
 Sports Illustrated-1991 USGP  (archived)
 GrandPrix.com Race Report

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1991
Categoría:Gran Premio dos Estados Unidos de Fórmula 1