Filosofía medieval

Denomínase filosofía medieval á filosofía dada en Europa e o Oriente Medio durante o período coñecido como Idade Media, período que se estende desde a caída do Imperio Romano de Occidente no século V até a caída do Imperio Romano de Oriente en 1453.

 Contidos 
Os problemas fundamentais discutidos durante este período foron a relación entre a fe e a razón, a natureza e a existencia de Deus, os límites do coñecemento e a liberdade no home, a natureza dos universais e a individuación das substancias divisibles e indivisibles.

 Delimitación histórica e temática 
Desde un punto de vista histórico, a Idade Media esténdese desde a caída do Imperio Romano de Occidente até a caída do  imperio bizantino, pero temáticamente, segundo autores como Gilson, a filosofía medieval iníciase no século II co diálogo entre a filosofía helenística e as grandes relixións monoteístas. Por isto algúns autores sosteñen que a filosofía antiga perde a súa antiga autonomía e devén ancilla Theologiae, vale dicir, pasa a estar subordinada ou cunha actitude servil con respecto á especulación relixiosa.

 Etapas e representantes 
A patrística é a fase na historia da organización e a teoloxía cristiá que abarca desde o fin do cristianismo primitivo, coa consolidación do canon neotestamentario, até ao redor do século VIII. Ademais da elucidación progresiva do dogma cristián, a patrística ocupouse sobre todo da apoloxía ou defensa do cristianismo fronte ás relixións pagás primeiro e as sucesivas interpretacións heterodoxas que logo darían lugar ás herexías.

O cristianismo é difundido masivamente polos profetas, tomando forza entre a poboación e desprazando ás relixións politeístas.

O seu nome deriva dos pais da Igrexa, os teólogos cuxa interpretación dominaría a historia do dogma. A influencia apoloxética debeuse entre outras cousas ao ataque hostil, e por penetrar nos datos da revelación, ou de formarse unha imaxe totalizadora do mundo e da vida humana á luz da fe. O progreso do implícito ao explícito foi un progreso na  ciencia teolóxica; no proceso de argumentación e definición empregáronse conceptos e categorías tomadas da filosofía. A filosofía imperante era o platonismo, neoplatonismo (con toque estoico).

Os escritores cristiáns non fixeron distinción entre filosofía e teoloxía. Estes mostraron unha diverxencia de actitude ante a filosofía clásica: como inimiga ou como utilidade.
miniatura|303x303px|As sete artes liberais, segundo unha ilustración do século XII.

 Tránsito ao mundo cristián 
 Mario Victorino
 Boecio 
 Isidoro de Sevilla 
 Agostiño de Hipona 
 Xoán Escoto Eríxena

 Filosofía árabe 

 Al-Ghazali
 Al-Farabi
 Avicena, do árabe Ibn Sīnā
 Ibn Tufail, tamén coñecido como Abuchafar Abentofail
 Averroes, do árabe Ibn Rushd

 Filosofía xudía 
 Maimónides
 Nahmánides
 Ibn Gabirol

 Escolástica 
 Pierre Abélard
 Alberte o Magno
 Anselmo de Canterbury (ou de Aosta)
 Ramon Llull
 Tomé de Aquino
 Duns Scoto (voluntarista)
 Boaventura de Bagnoregio
 Xoán de Jandun
 William de Ockham (voluntarista e nominalista)
 Petrus Hispanus
 Paolo dá Pergola
 Francisco Suárez (pertencente á escolástica da Idade Moderna)

 Mística 
 Eckhart, Meister
 Nicolao de Cusa

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Gilson, Étienne (2007). 
  (1996). 
  (2001). 
  (2004). 
 Boehner, Philotheus (2007). 

 Outros artigos 
 Ciencia medieval
 Teoloxía

 Ligazóns externas 
 Asociacións de filosofía medieval: SOFIME e SIEMP

Categoría:Filosofía da Idade Media