Roy Salvadori

Roy Francesco Salvadori, nado en Dovercourt, Essex o 12 de maio de 1922 e finado o 3 de xuño de 2012, foi un piloto e director de equipo británico de ascendencia italiana. Debutou na Fórmula Un en  e competiu regularmente ata  para unha sucesión de equipos que inclúen Cooper, Vanwall, BRM, Aston Martin e Connaught. Tamén competiu noutras fórmulas e gañou as 24 Horas de Le Mans de 1959 nun Aston Martin co copiloto Carroll Shelby.

En 47 saídas conseguiu un podio do campionato de F1, o terceiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1958, e gañou carreiras fóra do campionato en Australia, Nova Zelandia e Inglaterra. En 1961 atopábase en segundo lugar no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961 cando o motor do seu Cooper fallou. A finais de 1962 retirouse da F1, e deixou de competir un par de anos despois para concentrarse no comercio de automóbiles. Regresou ao deporte en 1966 para dirixir o equipo Cooper-Maserati durante dúas tempadas, e finalmente retirouse a Mónaco.

 Andaina nas carreiras 

 Inicios 
Coa súa ambición frustrada pola segunda guerra mundial, Salvadori comezou a súa carreira en 1946, correndo puramente por pracer, en eventos menores, nun MG Cars e un ex-Brooklands con motor Riley antes de subir a un ex-Tazio Nuvolari Alfa Romeo P3 en 1947.Roy Salvadori and Anthony Pritchard, "Roy Salvadori: Racing Driver" (Patrick Stephens, ISBN 978-0-85059-634-2, 1985) Foi con este coche que correu no Grand Prix des Frontières de 1947, onde a finais da carreira, o seu Alfa quedou atascado na súa marcha máis alta. Malia isto, Salvadori aínda cruzou a meta para rexistrar un impresionante quinto lugar. Logo decidiu comezar unha carreira profesional e pilotou para diversas marcas mentres a súa carreira progresaba.

En maio de 1951 na carreira BRDC International Trophy en Silverstone, Salvadori tivo un desagradable accidente cando o seu Frazer Nash Le Mans Replica deu dúas voltas e media de campá, terminando nas pacas de palla. Atopábase en estado crítico logo de sufrir unha fractura de cranio e outras graves lesións. Estivo tan preto da morte que lle deron a unción dos enfermos.

 Rei dos campos de aviación 
Salvadori coñecía as súas limitacións. Decatouse de que perseguir a Stirling Moss en circuítos tan complicados como Dundrod ou Pescara, coas súas curvas cegas unidas por longas rectas planas por unha superficie puída cun brillo semi-precioso polo abrasador sol dos Abruzzos, era poñerse ao bordo do suicidio. Aínda que non estaba só niso, fíxose coñecido como o "Rei dos Campos de Aviación". Certamente, acumulou vitorias en Silverstone, no circuíto de Snetterton e en pistas inglesas e aeródromos. A carreira de Roy foi froito da tenacidade dun home que se fixo rico no comercio de coches de segunda man na Inglaterra inmediata da posguerra.

Gañou dúas veces a International Gold Cup en Oulton Park e logrou o seu éxito máis notable gañando nas 24 Horas de Le Mans, nun Aston Martin DBR1/300 en 1959.

 Fórmula Un 
miniatura|left|Silverstone GP de Fórmula 2 de 1956 o gañador Salvadori cun pé na roda do Cooper T41

Debutou nunha carreira de Gran Premio en , cando conduciu un Ferrari 500 dous litros de catro cilindros no Gran Premio do Reino Unido de 1952 para G. Caprara, terminando oitavo, a tres voltas do gañador. Continuaría competindo co Ferrari, gañando o trofeo Joe Fry Memorial. Para a tempada de , Salvadori uniuse ao equipo Connaught e competiu en cinco Grandes Premios co Connaught "Tipo A", pero retirouse de todos eles. Con todo, conseguiu unha serie de vitorias fora do campionato durante a tempada.

Entre  e  Salvadori conduciu un Maserati 250F na Fórmula Un para o equipo de Syd Greene Gilby Engineering, logrando numerosos bos resultados nas carreiras predominantemente fóra do campionato de F1, cunha participación cun Officine Alfieri Maserati no Gran Premio de Suíza de 1954 onde non comezou e o coche foi pilotado por Sergio Mantovani. Foi no RAC British Grand Prix de 1956 en Silverstone cando só Moss montado nun 250F similar lle fixo sombra e perdeu unha posible vitoria por un problema no circuíto de combustible, demostrando ser un potencial piloto de nivel superior. Con todo, seguiu sendo particularmente activo no deporte de motor doméstico e en coches de deportivos para Aston Martin.

Desde o seu debut no Campionato en 1952, Salvadori experimentaría retirada tras retirada. Das dez carreiras disputadas entre 1953 e 1956, el retiraríase cedo en cada unha delas. Pero todo isto cambiou en , cando asinou con Cooper, alcanzando só un quinto lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1957. Con todo  (como compañeiro de Jack Brabham) foi a súa mellor tempada, acabando cuarto no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1958 de pilotos para Cooper, detrás de Mike Hawthorn, Stirling Moss e Tony Brooks. No transcurso da tempada, acadaría dous podios, incluíndo un segundo lugar no Gran Premio de Alemaña de 1958. Aínda así non foi retido por Cooper para  (cando Brabham gañaría o primeiro dos seus títulos) pero pilotou un Cooper privado, así como un Aston Martin Aston Martin oficial, no cal conseguiu rematar dúas veces no sexto lugar. O Aston Martin era un coche tradicional con motor dianteiro, que pronto foi superado polo concepto do motor traseiro de Cooper. Con todo, gañou o Trofeo de Londres no Crystal Palace cun Cooper de Fórmula 2. O equipo de Aston Martin continuou en 1960 pero de novo sen éxito e Salvadori tamén continuou participando cun Cooper privado.

En , Salvadori trasladouse ao equipo Yeoman Credit Racing de Reg Parnell como compañeiro de John Surtees, competindo en cinco Grandes Premios e logrando dous sextos postos co Cooper T53 Climax 1.5-litros. O Cooper era agora forte na competición cos coches Lotus de Colin Chapman, Salvadori estaba a punto de coller a Innes Ireland no liderado no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961 en Watkins Glen, cando o motor fallou. Continuou con Parnell para , agora baixo o nome de Bowmaker Racing Team cun Lola Mk4-Climax, pero de oito intentos retirouse sete veces e non puido iniciar outra (John Surtees tomou o coche).  foi a última tempada de Salvadori na Fórmula Un. A tempada comezara cun desagradable accidente nun Cooper durante a cualificación para a Warwick Farm '100' en Australia, o lle que deixou unha parálise facial temporal.

 Coches deportivos 
Ao longo da súa carreira na Fórmula 1, Salvadori continuou participando en moitas outras clases, particularmente dentro do Reino Unido e como resultado fíxose moi coñecido a nivel nacional. Durante as tempadas 1951 e 1952, mentres participaba en carreiras de coches deportivos en toda Inglaterra, converteríase nun habitual dos podios e gañaría a súa primeira carreira no BARC en Goodwood en 1952. Seguirían a esta vitoria outras na tempada en Snetterton e Goodwood. En 1953 Salvadori logrou máis podios con algunhas vitorias. Con todo, no seu primeiro intento nas 24 Horas de Le Mans, pilotando un Aston Martin oficial non lle foi ben. Copilotando con George Abecassis, un fallo do embrague conduciría a unha pronta retirada. O piloto impresionou coa súa actitude de agresiva presión, cando terminou segundo no Internationales ADAC-1000 km Rennen Weltmeisterschaftslauf Nürburgring nun Jaguar C-Type da Ecurie Ecosse, compartido con Ian Stewart 

Desde que comezou a competir en automóbiles deportivos nos niveis superiores durante os anos 50, era habitualmente unha aposta segura para terminar entre os cinco primeiros, xa fose en carreiras nacionais ou internacionais. Con todo, en 1959, lograría unha serie de éxitos dos cales incluso os mellores se sentirían envexosos. Malia que só terminou unha carreira no ano ata marzo, nos seguintes tres meses Salvadori encadeou un camiño incrible de éxitos. Comezou cun segundo lugar na carreira do Imperio Británico, pero seguiu con dúas vitorias consecutivas no Aintree 200 e unha carreira internacional en Silverstone. E logo, un par de segundos postos e outra vitoria, esta vez na carreira do Open Nacional en Crystal Palace a mediados de maio. Gañando no Circuíto da Sarthe as 24 Horas de Le Mans.

 24 Horas de Le Mans de 1959 
Salvadori foi contratado para a carreira por David Brown Racing Dept. nun Aston Martin DBR1/300, asociado co mesmo copiloto que tivera nas 12 Horas de Sebring anteriormente ese mesmo ano, o texano Carroll Shelby. O desgaste sería unha constante e finalmente na pista quedaron apenas 13 coches; liderando os coches superviventes estaban Salvadori e Shelby. O inglés levou o coche a meta dándose a si mesmo e a Brown a vitoria de Le Mans que cada un estivera anhelando durante moitos anos. Este foi o punto culminante da súa carreira deportiva, especialmente porque Shelby estaba con diarrea e polo tanto, Salvadori fixo a maior parte da condución. Antes do final da tempada, anotaría catro vitorias máis. Foi realmente a súa mellor tempada.

Seguiu á tempada 59 outra boa tempada en , anotando cinco vitorias, incluíndo unha racha de catro triunfos en cinco carreiras. Mentres en Le Mans, permitiu ao seu copiloto Jim Clark pilotar o suficiente para expresarse, pero sempre aconsellando sabiamente para que o emparellamento terminase terceiro no DBR1 de Border Reivers.Brian Laban, "Le Mans 24 Hours: The Complete Story of World's Most Famous Motor Race" (Haynes Publishing, ISBN 978-1-85227-062-9, 2001) 

1961 veríao lograr dúas vitorias no Crystal Palace o mesmo día, ademais dunha serie doutros podios. 

Regresou ás vitorias no Circuíto de Sarthe en 1962, cando compartiu un Jaguar E-Type con Briggs Cunningham. O par terminou cuarto na xeral, pero gañou a súa clase. 

Un ano máis tarde trompeou no aceite vertido polo Aston Martin (DP214) de Bruce McLaren durante as primeiras voltas da carreira, envorcou sobre o teito do seu E-Type, e estalou en chamas. Jean-Pierre Manzon no seu Aerodjet LM6 golpeou a Salvadori e detívose no medio da pista. Christian Heins foi incapaz de evitar os restos, perdeu o control, golpeou outro coche, trompeou e explotou en chamas. Aínda que Salvadori e Manzon resultaron feridos, Heins morreu instantaneamente. O accidente finalmente levou a Salvadori a retirarse das carreiras a principios de 1965, logo de terminar segundo na carreira do Trofeo de Whitsun en Goodwood, nun Ford GT40. A última vitoria en autos deportivos chegou a tempada anterior no Scott-Brown Memorial at Snetterton.

Regresou á Fórmula Un para servir como xefe de equipo no equipo de carreiras de Cooper en 1966 e 1967. Logo dun desacordo co equipo, iríase e centrouse no seu propio negocio. Lonxe da pista, involucrouse cun concesionario de autos en Surrey entre 1968 e 1969. Salvadori tamén participou nas primeiras etapas do proxecto GT40 de Ford, pero renunciou, cando o manexo da máquina parecía problemático, sen aceptar un pago polos seus servizos.

Retirouse a Mónaco a finais dos anos 60. Morreu despois dunha longa enfermidade o 3 de xuño de 2012 á idade de 90 anos.

 Vida familiar 
Salvadori casou con Susan Hindmarsh, unha das fillas da piloto de carreiras que bateu a marca de longa distancia ao redor do mundo Violette Cordery e o seu marido, o piloto de carreiras e aviador John Stuart Hindmarsh.

 Rexistro de carreiras 

 Resumo da carreira 

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1952 Joe Fry Memorial Trophy   1º G, Caprara Ferrari 500  Goodwood Nine Hours  3º G. Caprara  Ferrari 225 S  Charterhall International   3º B. Baird Ferrari 225 S 1953 WECC Trophy  1º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A  Madgwick Cup  1º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A  Lavant Cup  2º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A  AMOC Trophy  2º  Ferrari  Daily Express BRDC International Trophy  2º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A  Crystal Palace Trophy  2º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A  Internationales ADAC-1000 km Rennen Weltmeisterschaftslauf Nürburgring  2º Ecurie Ecosse Jaguar C-Type Newcastle Journal Trophy  3º Connaught Engineering Connaught-Les Francis Type A 1954 Curtis Trophy  1º Gilby Engineering Maserati 250F  WECC Trophy  1º Gilby Engineering Maserati 250F  British Empire Trophy  2º Gilby Engineering Maserati A6GCS  Lavant Cup  2º Gilby Engineering Maserati 250F  Chichester Cup  2º Gilby Engineering Maserati 250F   August Cup  2º Gilby Engineering Maserati 250F  Penya Rhin Grand Prix  2º  Ecurie Ecosse Jaguar C-Type  Whitsuntide Race  3º  Maserati 250F  Grand Prix de Rouen-les-Essarts  3º Gilby Engineering Maserati 250F  Goodwood Trophy  3º Gilby Engineering Maserati 250F 1955 Glover Trophy   1º Gilby Engineering Maserati 250F  Lavant Cup   1º John Young Connaught-Les Francis Type A  WHDCC Trophy   1º  Maserati 250F  WECC Trophy   1º  Maserati 250F  Curtis Trophy   1º Gilby Engineering Maserati 250F  Daily Telegraph Trophy   1º Gilby Engineering Maserati 250F  Chichester Cup   2º  Maserati 250F  BRDC International Trophy   2º Gilby Engineering Maserati 250F  Silverstone International   2º Aston Martin Aston Martin DB3S  Snetterton International   2º Gilby Eng. Maserati 250F  BARC Trophy   2º  Maserati 250F  London Trophy   3º Gilby Engineering Maserati 250F  Aintree International   3º Roy Salvadori Aston Martin DB3S 1956 Circuíto do Porto [S1.5]   1º Cooper Car Company  Cooper-Climax T39  RAC British F2 Grand Prix   1º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T41  Vanwall Trophy   1º Gilby Engineering Maserati 250F  Bank Holiday F2 Race   1º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T41  Sussex Trophy   1º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T41  International Gold Cup   1º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T41  Glover Trophy   2º Gilby Engineering  Maserati 250F  British Empire Trophy   3º Cooper  Cooper-Climax T39  Rheinland-Pfalz Preis Nürburgring   3º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T39  Grand Prix de Caen   3º Gilby Engineering  Maserati 250F 1957 Woodcote Cup   1º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T43  British Empire Trophy   2º D. Brown (Aston Martin) Ltd.  Aston Martin DBR1  Sussex Trophy   2º Aston Martin  Aston Martin DBR1  Grand Prix de Spa   2º Aston Martin  Aston Martin DBR1  London Trophy   2º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T43 Aintree International   2º Aston Martin  Aston Martin DBR1  Grand Prix de Caen   2º  Cooper-Climax T43 Campionato Mundial da FIA de Fórmula 1   18º Owen Racing OrganisationVandervell ProductsCooper Car Company BRM P25Vanwall VW5Cooper-Climax T43 1958 Aintree 200   2º David Brown  Aston Martin DBR2 Daily Express BRDC International Trophy   2º Cooper Car Co.  Cooper-Climax T45  Großer Preis von Deutschland   2º Cooper Car Company  Cooper-Climax T45 RAC Tourist Trophy   2º David Brown Ltd.  Aston Martin DBR1/300 Glover Trophy   3º  Cooper-Climax T45  Gran Premio RAC do Reino Unido   3º Cooper Car Company  Cooper-Climax T45  Campionato Mundial da FIA de Fórmula 1   4º Cooper Car Company  Cooper-Climax T45  USAC Road Racing Championship   14º Cooper Car Company  Cooper-Climax T45 1959 Aintree 200   1º John Coombs  Cooper-Maserati Monaco T49 London Trophy   1º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T43  24 Horas de Le Mans   1º David Brown Racing Dept.  Aston Martin DBR1/300  Lavant Cup   2º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T43  Fordwater Trophy for Saloon Cars   2º John Coombs Racing Organisation  Jaguar 3.4  Daily Express BRDC International Trophy  2º David Brown Corporation  Aston Martin DBR4/250  British Empire Trophy   2º John Coombs  Cooper-Maserati Monaco T49  John Davy Trophy   2º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T43  BRSCC British Saloon Car Championship   9º John Coombs Racing Organisation  Jaguar 3.4 1960 Sussex Trophy   1º John Coombs Cooper-Maserati Monaco T49  Aintree 200   1º John Coombs Cooper-Maserati Monaco T49  Lancashire & Cheshire C.C. F2   1º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T51  Silverstone International – Sports Cars   1º John Coombs Cooper-Maserati Monaco T49  Brands Hatch International   1º J. Coombs Cooper-Climax Monaco T49  Fordwater Trophy   2º John Coombs Racing Organisation  Jaguar Mk II  RAC Tourist Trophy   2º Essex Racing Team Aston Martin DB4 GT  Oulton Park Trophy   3º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T51  24 Hores de Le Mans   3º Bordes Reivers Aston Martin DBR1/300  Lavant Cup   3º High Efficiency Motors  Cooper-Climax T51  International Formula Libre Grand Prix   3º John Coombs Cooper-Climax Monaco T49 1961 Longford Trophy   1º Ecurie Vitesse Cooper-Climax T51  Lombank Trophy   1º J. Ogier Aston Martin DB4 GT  London Trophy   1º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53  Silverstone International – Sports Car   2º John Coombs Racing Organisation Cooper-Climax Monaco T49  Peco Trophy   2º John Coombs Jaguar E-Type  Scott-Brown Memorial Trophy   2º John Coombs Jaguar E-Type  Molyslip Trophy   2º  Jaguar E-Type  Glover Trophy   3º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53  B.R.D.C. International Trophy   3º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53  Peco Trophy   3º John Coombs Jaguar E-Type  RAC Tourist Trophy   3º Essex Racing Team Aston Martin DB4 GT Zagato  Grote Prijs van Danske   3º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53  BRSCC British Saloon Car Championship   5º John Coombs Jaguar Mk II 3.8  Campionato Inter-Continental   6º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53  Campionato Mundial da FIA de Fórmula 1   17º Yeoman Credit Racing Team Cooper-Climax T53 1962 Lavant Cup   2º  Lola-Climax T4  Crystal Palace Trophy   2º  Lola-Climax T4  Kanonloppet   2º Bowmaker Racing Team Lola-Climax T4  Peco Trophy   2º John Coombs Ferrari 250 GTO 1963 Lavant Cup   1º  Cooper-Climax Monaco T61  Aintree 200   1º C. T. Atkins Cooper-Climax Monaco T61  Silverstone International – Sports Cars   1º C. T. Atkins Cooper-Climax Monaco T61  The Motors 6 Hours   1º Tommy Atkins Jaguar Mk II 3.8  Coppa Inter-Europa (+2.0)   1º David Brown/Aston Martin Lagonda  Aston Martin DP214  St. Mary's Trophy   2º Tommy Atkins Jaguar Mk II 3.8  Norbury Trophy   2º Tommy Atkins Jaguar Mk II 3.8  Guards Trophy   2º C. T. Atkins Cooper-Climax Monaco T61  Sussex Trophy   3º Tommy Atkins Jaguar E-Type  Grovewood Trophy   3º C. T. Atkins Jaguar E-Type Lightweight  The Slip Molyslip Trophy   3º Tommy Atkins Jaguar Mk II 3.8  RAC Tourist Trophy   3º C. T. Atkins Jaguar E-Type Lightweight  BRSCC British Saloon Car Championship   4º Tommy Atkins Jaguar Mk II 3.8 1964 Whitsun Trophy   1º Tommy Atkins Cooper-Maserati  Coppa Inter-Europa   2º Maranello Concessionaires  Ferrari 250 LM 1965 Whitsun Trophy   2º F. English Ltd. Ford GT40

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts.  G. Caprara Ferrari 500 Ferrari 4 SUI 500 BEL FRA GBR8 ALE NED ITA NC 0  Connaught Engineering Connaught Type A Lea-Francis I4 ARX 500 NEDRet BEL FRARet GBRRet ALERet SUI ITARet NC 0 Gilby Engineering Ltd. Maserati 250F Maserati I6 ARX 500 BEL FRARet GBRRet ALE  ITA ESPNC0 Officine Alfieri Maserati Maserati 250F Maserati I6SUINTS†  Gilby Engineering Ltd. Maserati 250F Maserati I6 ARX MON 500 BEL NED GBRRet ITA NC 0  Gilby Engineering Ltd. Maserati 250F Maserati I6 ARX MON 500 BEL FRA GBRRet ALERet ITA11 NC 0  Owen Racing Organisation BRM P25 BRM I4 ARX MONNSC 500 19º 2 Vandervell Products Ltd. Vanwall Vanwall I4 FRARet Cooper Car Company Cooper T43 Climax I4 GBR5 ALERet PESRet ITACooper Car Company Cooper T45Climax I4 ARX MONRet   BEL8 FRA11 GBR3 ALE2 POR9 ITA5 MAR74º15 Cooper T44 NED4 500  High Efficiency Motors Cooper T45 Climax I4 MON6 500 FRARet USARet NC 0 David Brown Corporation Aston Martin DBR4/250 Aston Martin I6 NEDRet GBR6 ALE POR6 ITARet  High Efficiency Motors Cooper T51 Climax I4 ARX MONRet 500 USA8 NC 0 David Brown Corporation Aston Martin DBR4/250 Aston Martin I6 NEDNTS BEL FRA Aston Martin DBR5/250 Aston Martin I6 GBRRet POR ITA  Yeoman Credit Racing Team Cooper T53 Climax I4 MON NED BEL FRA8 GBR6 ALE10 ITA6 USARet 17º 2  Bowmaker-Yeoman Racing Team Lola Mk4 Climax V8 NEDRet MONRet BEL FRARet GBRRet ALERet ITARet USANTS RSARet NC 0
† Coche pilotado na carreira, por Sergio Mantovani.

 Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953  Aston Martin Ltd.  George Abecassis Aston Martin DB3S S3.0 72 RetEmbrague 1954  David Brown  Reg Parnell Aston Martin DB3S S5.0 222RetXunta da culata 1955  Aston Martin Ltd.  Peter Walker Aston Martin DB3S S3.0 105RetMotor 1956  David Brown  Peter Walker Aston Martin DB3S S3.0 175RetAccidente 1957  D. Brown  Les Leston Aston Martin DBR1/300 S3.0 112RetTubo de aceite 1958  David Brown Racing Dept.  Stuart Lewis-Evans Aston Martin DBR1/300 S3.0 49RetAccidente 1959  David Brown Racing Dept.  Carroll Shelby Aston Martin DBR1/300 S3.0 323 1º 1º 1960  Border Reivers  Jim Clark Aston Martin DBR1/300 S3.0 306 3º 3º 1961  Essex Racing Team  Tony Maggs Aston Martin DBR1/300 S3.0 243RetFuga combustible 1962  Briggs Cunningham  Briggs Cunningham Jaguar E-Type GT4.0 310 4º 1º 1963  Briggs S. Cunningham  Paul Richards Jaguar E-Type Lightweight GT+3.0 40RetAccidente => lume

 Resultados completos nas 12 Horas de Sebring 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1954  Aston Martin Ltd.  Reg Parnell Aston Martin DB3S S3.0 24RetMotor 1956  David Brown & Sons, Ltd.  Carroll Shelby Aston Martin DB3S S3.0 187 4º 1º 1957  Maserati Factory  Carroll Shelby Maserati 250S S3.0 68DESCAbastecemento ilegal 1958  David Brown  Carroll Shelby Aston Martin DBR1/300 S3.0 62RetTransmisión 1959  David Brown-Aston Martin  Carroll Shelby Aston Martin DBR1/300 S3.0 32RetPanca de cambios

 Resultados completos nas 12 Horas de Reims 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1953   Tony Crook Frazer Nash Le Mans Replica S2.0 saíuresultado descoñecido 1954   Cliff Davis Maserati A6GCS  NTSMotor

 Resultados completos nas 12 Horas de Casablanca 
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Pos. ClasePos. 1953  "Mike Sparken"  "Mike Sparken" Aston Martin DB3 S+2.0 4º 3º

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Roy Salvadori; Anthony Pritchard. Roy Salvadori: Racing Driver Patrick Stephens. 1985. [ISBN 978-0-85059-634-2]

 Ligazóns externas 




Categoría:Nados en 1922
Categoría:Finados en 2012
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Inglaterra
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Connaught
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Gilby Engineering
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de British Racing Motors
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Vanwall
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Reg Parnell Racing
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Aston Martin
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos das 12 Horas de Sebring