Tapiz de Bayeux

O Tapiz de Bayeux, tamén coñecido como o Tapiz da raíña Matilde, e aínda antes como "Telle de Conquest" (por "tea da Conquista") é un bordado (antes "tapiz de puntos con agulla") do século XI, inscrito dende 2007 no rexistro Memoria do mundo pola UNESCO.

Describe feitos acontecidos dende finais do reinado do rei de Inglaterra Eduardo o Confesor en 1064 até a batalla de Hastings en 1066, na que estaba en xogo o trono de Inglaterra, contestado a Harold Godwinson por Guillerme, duque de Normandía. Nel detállanse os eventos principais da batalla; o resultado desta determinou a conquista normanda de Inglaterra,Escenas 51 e seguintes. mais case a metade das escenas relatan feitos anteriores á invasión en si mesma.O desembarco, escena 38. Ao parecer foi encargado por Odo de Bayeux, medio-irmán de Guillerme, e realizado no transcurso dos anos seguintes á conquista.

Aínda que moi favorábel a Guillerme o Conquistador, ata o punto de ser considerado ás veces como unha obra de propaganda, ten un valor documental inestimábel para o coñecemento do século XI normando e inglés. Dá información sobre vestimenta, castelos, navíos e as condicións de vida naquela época. Neste aspecto, constitúe un dos raros exemplares de arte románica profana.

Conservado ata o final do século XVIII no Tesouro da catedral de Bayeux, librouse por pouco da destrución durante a Revolución francesa. Agora pode verse no centro Guillerme o ConquistadorSitio oficial do tapiz de Bayeux., enteiramente dedicado a el.

 Historia do Tapiz 
Non hai ningún documento probatorio sobre a súa concepción, nin sobre os trescentos primeiros anos da súa existencia. Algúns expertos pensan ter atopado algunha pegada na obra dun poeta francés, Baudry abade de Bourgueil. En torno ao ano 1100, este compuxo para Adela de Normandía, filla de Guillerme o Conquistador, un poema no que describe un tapiz feito de seda, ouro e prata, e que representa a conquista de Inglaterra.. Aínda que o tamaño e os materiais deste tapiz mostran que non se trata do mesmo, e aínda que a existencia do tapiz da condesa Adela está contestada, é evidente que o poema de Baudry se inspira directa ou indirectamente no tapiz de Bayeux.

A mención directa máis antiga do tapiz é un inventario dos bens da catedral de Bayeux, realizado en 1476., que menciona a súa existencia e precisa que se colgaba ao redor da nave por uns días cada verán, probabelmente do 1 de xullo (día da festa das Reliquias) até o 14 de xullo (día da Dedicatoria). O costume permaneceu vivo até a Revolución.:

{{Cita|«Ítem, unha colgadura moi longa e estreita de tela de bordado, de imaxes e inscricións, representando a conquista de Inglaterra, e que se colga ao redor do coro da igrexa o día e durante a otava liturxia da festa das Reliquias.».<ref>A cita orixinal está en francés antigo: Ítem, une tente très longue et estroicte de telle, à broderye de ymages et escripteaulx, faisans représentacion du conquest d'Angleterre, laquelle est tendue environ la nef de l'église pendant le jour et par les octabes des Reliques."'
</ref>.}}

En 1562, uns relixiosos, avisados da inminente chegada dunha tropa de Hugonotes, puxérono en lugar seguro. E fixeron ben, pois a catedral foi saqueada.

A finais do século XVII, o tapiz foi sacado á luz. En 1721, á morte de Nicolas Jean Foucault, un ex-intendente de Normandía e estudoso, descubriuse na súa herdanza un debuxo desprovisto de indicacións, que avivou a curiosidade de Antoine Lancelot (1675-1740) da real Academia de Inscricións e Belas Letras. Confuso, mais convencido de que o debuxo só era unha parte dunha obra de gran tamaño, apelou a Bernard de Montfaucon (1655-1741), historiador e beneditino, quen, en outubro de 1728, volveu encontrar o rastro do tapiz. En 1729, publicou en primeiro lugar o debuxo e a continuación o tapiz completo na súa obra Monuments de la monarchie française. Debemos a Montfaucon o atribuír a obra á raíña Matilde (esposa de Guillerme o Conquistador).
miniatura|400x400px|Reprodución do Tapiz por Andrew Coltée Ducarel (1752), baseada nos gravados de Bernard de Montfaucon

Cando un viaxeiro inglés, Andrew Coltée Ducarel, foi a Bayeux en 1752, e pediu aos sacerdotes ver a obra que relataba a conquista de Inglaterra, estes parecían ignoralo todo da súa existencia. Só cando lles falou da súa exposición anual entenderon de que se trataba. Parece, polo tanto, que naquela época o clero de Bayeux exhibía o tapiz, mais xa non sabía o que representaba.Bernard Gildas, « Les pérégrinations de la tapisserie de Bayeux» en Cahier des Annales de Normandie, 1992. Recueil d'études offert à Gabriel Désert. 

A Revolución Francesa estivo a piques de acabar co tapiz. En 1792, coa ameaza de invasión de Francia, foi mobilizada a tropa. No momento da saída do continxente de Bayeux, viron que un dos carros cargados con abastecemento non ía cuberto; un participante propuxo cortar o tapiz conservado na catedral para cubrilo. Avisado tardiamente, o comisario de policía, Lambert Leonard Leforestier, chegou aínda así xusto a tempo para impedilo. En 1794, durante unha festa cívica, estivo a piques de ser despezado e transformado en bandeirolas para decorar un carro.. A comisión artística creada en 1794 velou máis adiante pola seguridade da obra durante a Revolución.

Con fins propagandísticos contra a Inglaterra que planeaba invadir, Napoleón mandou levalo ao Museo do Louvre, en París, en 1804, onde estivo exposto á admiración da multitude parisiense. Volveu para Bayeux en 1805.

En 1816, a Sociedade de Anticuarios de Londres encargou ao debuxante Charles Stothard a realización dun facsímile do tapiz. Este rematou a tarefa en dous anos, pero non sen roubar de paso un pequeno anaco da obra.

Durante uns corenta anos, o tapiz foi conservado enrolado. Durante cada visita desenrolábase, para despois volvelo enrolar sobre unha máquina formada por dous cilindros, para ensinalo escena por escena. Estas repetidas manipulacións causaban friccións, o que contribuía ao seu desgaste e ameazaban con destruílo. En 1835, as autoridades, finalmente conscientes do seu valor, tomaron medidas para a súa conservación. Dende 1842, o tapiz fíxose accesíbel permanentemente para o público nunha sala da biblioteca de Bayeux, onde foi colgado nunha vitrina. En abril de 1913, creouse o primeiro museo do tapiz no hotel du Doyen, a carón da biblioteca municipal.

esquerda|miniatura|Copia a tamaño do tapiz por Leek Society, conservada no Museo de Reading en Inglaterra

En 1885-1886, Elisabeth Wardle, esposa dun rico comerciante, financiou unha copia a tamaño natural, que se encontra en Reading, InglaterraTodo o historial do tapiz está sacado de: Andrew Bridgeford, 1066, l'histoire secrète de la tapisserie de Bayeux (trad. Béatrice Vierne), édition du Rocher, col. «Anatolia», 2004, ISBN 2-268-05528-0, p. 386, p. 35-57..

O 1 de setembro de 1939, ao comezo da Segunda guerra mundial, as autoridades francesas, tras retirar o tapiz da súa vitrina e enrolalo, póñeno en lugar seguro nun búnker situado nas adegas do hotel do Doyen. O 23 de xuño de 1941, o tapiz é trasladado á abadía de Mondaye. Alí é estudado por científicos alemáns, entre eles Herbert Jankuhn, arqueólogo membro da Ahnenerbe. O 20 de agosto de 1941 reintegra o castelo de Sourches no Sarthe, onde permanece até o 26 de xuño de 1944, cando é transferido ao museo do Louvre por orde do ocupante. Segundo o xeneral von Choltitz, o 21 de agosto de 1944, durante a liberación de París, dous SS presentáronse para informarlle que estaban encargados de levar o tapiz a Alemaña. Mais díxolles o xeneral que o Louvre estaba en poder da Resistencia, e tiveron que marchar sen el.. O bordado quedou exposto na galería dos primitivos italianos no outono de 1944, e o 2 de marzo de 1945 foi levado de novo para Bayeux.

miniatura|Presentación do tapiz no Centro Guillaume le Conquérant
O 6 de xuño de 1948 inaugurouse unha nova disposición museográfica que melloraba a presentación do bordado. A disposición, con todo, deixaba moito que desexar: o tapiz estaba cravado no fondo de contrachapado dunha vitrina non estanca, iluminada con tubos fluorescentes. A idea dunha transferencia a unha sala máis axeitada toma corpo en 1977. Tras un estudo do bordado e das formas de conservalo, o antigo seminario maior de Bayeux acolleu a obra mestra a partir de marzo de 1983. O vello seminario pasou a chamarse "Centre Guillaume le Conquérant"Sitio oficial do tapiz de Bayeux..

 Orixes 

 Patrocinador 
alt=tapisserie : Odon|esquerda|miniatura|Odo de Bayeux, bispo de Bayeux de 1049 a 1097 – escena 44.
Odo de Bayeux (medio-irmán de Guillerme o Conquistador e bispo de Bayeux de 1049 a 1097) adoita ser identificado como o patrocinador do Tapiz de Bayeux.David R. Bates, « The Character and Career of Odo, Bishop of Bayeux (1049/50-1097) », en Speculum, vol. 50, (1975) A suposición baséase en varios indicios.N. P. Brooks, H. E. Walker, « The authority and Interpretation of the Bayeux Tapestry », en Anglo-Norman Studies I: Proceedings of the Battle Conference 1978, editores R. Allen Brown & Marjorie Chibnall, publicado por Boydell & Brewer, 1979, 1-34. En primeiro lugar, no tapiz noméanse, fóra dos personaxes históricos (Harold Godwinson, Eduardo o Confesor, Guillerme o Conquistador etc.) e da misteriosa Ælfgyva, só tres persoas: Wadart, Vital e Turold. Estes non se mencionan en ningunha outra fonte contemporánea da batalla de Hastings. E parece que eses homes son todos tenentes de Odo en Kent, sinal de que formaban parte dos homes que Odo levou á batalla. Por outra parte, o tapiz mostra a Harold Godwinson prestando xuramento de fidelidade ao duque Guillerme, sobre santas reliquias, en Bayeux, prometendo axuda para que este consiga o trono inglés. Orderico Vital sitúa o acontecemento en Rouen, e Guillerme de Poitiers en Bonneville-sur-Touques. Ademais, o papel de Odo en Hastings case non se menciona nas fontes non ligadas a Bayeux. A inmensa maioría de historiadores conclúen que Odo é o único en ter os medios financeiros para patrocinar unha obra tan xigantesca, que mencione os seus tenentes e mais as reliquias de Bayeux..

Tamén aparecen ás veces novas teses con respecto ao patrocinador. Segundo unha delas, a raíña Edith, viúva de Eduardo o Confesor e irmá de Harold sería a patrocinadora: o tapiz podería ter sido un medio de afirmar a súa lealdade a Guillerme, e ao mesmo tempo a súa oposición a Harold. Pola súa parte, Andrew Bridgeford inclínase por outro candidato, Eustaquio II, conde de Boulogne, que tamén tiña asuntos que facerse perdoar por Guillerme.. Ningunha destas dúas novas teses recibiu a adhesión da comunidade académica.

 Lugar de fabricación 
Se unha maioría de historiadores concordan en pensar que foi efectivamente Odo quen encargou este bordado, a identidade dos bordadores ou bordadoras segue a ser obxecto de debate. Segundo unha lenda que data do seu re-descubrimento no século XVIII, tería sido confeccionado pola raíña Matilde, coa axuda das súas damas de compañía. No século XIX xurdiu a idea que o tapiz fora fabricado nun obradoiro de bordado inglés. A comezos do século XX, dous franceses, un erudito local de Bayeux, Eugène Anquetil, e Albert Levé defenden a tese dunha orixe normanda.François Neveux,  Les grands débats concernant la tapisserie (XIXe-XXe siècle) en: . Trala publicación en 1957 do ensaio de Francis Wormald, que emprende o estabelecemento dunha ligazón estilística entre o tapiz e as miniaturas do Salterio de Utrecht e os seus avatares anglosaxóns do século XI, Francis Wormald, La conception artistique en . a causa parece quedar admitida;.François Neveux, Les grands débats concernant la tapisserie (XIXe-XXe siècle) en: . a inmensa maioría dos investigadores concordan en pensar que o "bordado de Hastings" foi confeccionado en Inglaterra. Subliñan que as bordadoras inglesas gozaban dunha gran reputación no século XI, e así testemuña Guillerme de Poitiers, tamén normando. Despois de Francis Wormald, subliñan tamén as grafías anglosaxoas nas inscricións. En canto ao lugar preciso, segundo os autores, podería ser Winchester, en Hampshire, e máis probabelmente Canterbury, en Kent, na abadía de Saint-Augustin, inmediatamente despois da batalla, e a súa confección tería durado uns dous anos,. como demostra a realización, entre 1885 e 1886, dunha copia da obra pola Leek Society, traballo colectivo dunhas corenta bordadoras experimentadas, que necesitaron dezaoito meses para realizar a obra en base a fotografías.. Tendo en conta, ademais, que o suposto patrocinador do tapiz, Odo, era benfeitor da abadía, outros argumentos de orde estilístico militan a favor desta hipótese: hai afinidades entre o tapiz e varios manuscritos producidos no scriptorium de Saint-Augustin. Grazas a arquivos sabemos tamén que dous personaxes secundarios, Wadard e Vital, eran tenentes da abadía de Saint-Augustin.

Dous especialistas mostráronse recentemente en contra da teoría inglesa:
 O historiador de arte Wolfgang Grape retomou a tese "normanda". Intenta, en primeiro lugar, refutar os argumentos estilísticos partindo do Salterio de Utrecht e as miniaturas anglosaxoas a favor da tese inglesa. A vivacidade dos personaxes, próxima da dos manuscritos dos anglosaxóns, non o convencen: estima que "a febre anglosaxoa difire do desacougo normando".. Tamén dubida de que uns monxes de Canterbury, onde reinaba un clima anti-normando, se prestasen á realización da obra. Analiza finalmente un capitel da catedral de Bayeux, con semellanzas de estilo co tapiz. Extrae a conclusión de que o tapiz é unha obra normanda e, máis especificamente, de Bayeux.. A súa teoría está abertamente en reacción en contra do traballo de David Bernstein sobre o tema. Aínda que Grape non convenceu os seus colegas, tivo un efecto estimulante sobre a investigación.
 Segundo o historiador americano George T. Beech, especialista da Idade Media, varios indicios permitirían demostrar que o Tapiz de Bayeux foi realmente deseñado na abadía de Saint-Florent de Saumur, prestixioso obradoiro de produción téxtil dende comezos do século XI. Varios feitos permiten, segundo el, apoiar esta hipótese. Antes de ser abade de Saint-Florent, William Rivallon (fillo de Riwallon de Dol) era o señor de Dol na Bretaña.. Porén, varias escenas do tapiz insisten sobre a campaña levada polos normandos na Bretaña, marcada en particular polo cerco de Dol. En segundo lugar, nos anos 1070, a abadía adquire moitos dominios, en Inglaterra e en Normandía, nos que o papel do novo rei de Inglaterra é determinante.. A xenerosidade de Guillerme o Conquistador sería un medio para premiar o traballo do taller do mosteiro. Finalmente, algunhas semellanzas artísticas foron destacadas entre o tapiz e as obras do oeste de Francia, no val do Loira e Poitou-Charentes.. Con todo, esta suposición só é válida se a abadía de Saumur aloxaba normandos e ingleses, pois os detalles da frota e as técnicas navais non podían ser coñecidos dunha abadía continental, situada nun contexto cultural moi diferente do que eran Normandía e Inglaterra na época. Como Grape, Beech suscitou a atención dos seus compañeiros, deixándoos ao mesmo tempo dubitativos.H-France Review Vol. 6 (novembro de 2006), No. 142, George Beech, Was the Bayeux Tapestry Made in France? The Case for St. Florent of Saumur, Review by Shirley Ann Brown, York University, Toronto.
Algúns expertos son da opinión de que é un falso debate e que o tapiz é máis ben o produto complexo dun mundo anglo-normando que xurdiu no século XI..

 Lugar de destino 
A identificación do lugar para o que foi concibido foi obxecto de moitos debates. Segundo a versión tradicional, tería atopado o seu lugar na catedral de Bayeux para unha poboación a miúdo analfabeta.: Os comentarios  Quedaría exposto durante a consagración da catedral o 14 de xullo de 1077. Os partidarios desta versión din que o patrocinador era Odo, bispo de Bayeux. O seu papel na conquista de Inglaterra queda posto en evidencia no tapiz. Bayeux sería tamén o lugar onde Harold presta o xuramento que xoga un papel central na narración. Numerosas obras recentes decántanse aínda así a favor dunha presentación na sala grande dun castelo (aula). Ao ser o tapiz unha obra transportábel, que podía ser enrolada e levada dun castelo a outro, segundo os desprazamentos do seu propietario, esta hipótese é críbel con tal de que as dimensións dunha sala foran axeitadas.. Os partidarios desta hipótese argumentan que o tapiz comporta escenas de nudez pouco compatíbeis coa súa exposición nun lugar de culto. Preséntanse outros argumentos, entre outros que a obra está concibida para ser vista ao nivel dos ollos, e iso probabelmente non sería o caso na catedral de Bayeux.. Finalmente, outros pensan que a obra podería ter encontrado sitio tanto nunha igrexa coma nun castelo, e circular dun lugar ao outro.

 Data de realización 
A cuestión da datación, por suposto, está intimamente ligada á identidade do patrocinador suposto. Supondo, como pensa a gran maioría dos comentaristas, que se trata de Odo de Bayeux, medio-irmán do rei Guillerme, o obxecto foi probabelmente confeccionado en Inglaterra, entre 1066 e 1082, antes de que Guillerme mandara encarcerar a Odo. Asumindo, como pensan certos autores, que o obxecto fose destinado a ser exhibido nun edificio relixioso, tería sido realizado para a dedicatoria da nova catedral de Bayeux, o 14 de xullo de 1077, e á que asistiron Odo, o rei Guillerme e a raíña Matilde. Máis recentemente, outros especialistas presentaron a hipótese de que a realización do tapiz está ligada a unha conxectura política particular. Nos anos inmediatamente posteriores á conquista, Guillerme pensaba que unha aproximación entre normandos e ingleses era posíbel, o que permite explicar os episodios do tapiz que presentan a Harold máis ben favorabelmente, sen contar unhas inscricións como Harold rex Anglorum. A situación mudou por completo despois das revoltas de 1069-1070: unha feroz represión abateuse sobre os ingleses e xa non había razóns para ser indulxente con Harold. Se seguimos esta argumentación, habería que datar o tapiz nos anos 1067-1069.

 Presentación 
Executado "con puntos de agulla", o Tapiz de Bayeux non é, estritamente falando, un tapiz, senón un bordado (antigamente chamado "tapiz de puntos de agulla")Renaud Thomazo, Les grands symboles de l'histoire de France, París, Larousse, col. "Les petits précis de culture générale", 2013, ISBN 2-03-588969-0.Nelly Labère e Bénédicte Sère, Les 100 mots du Moyen Âge, París, Presses Universitaires de France, co. "Que sais-je?", 2010, ISBN 2-13-058232-X e 978-2-13-058232-8, p. 59Mogens Rud, Bayeux tapetet og slaget ved Hastings 1066, Copenhague, Christian Ejlers, 2008 executado sobre liño branqueado..

O traballo foi realizado con fíos de la de dez cores diferentes (e non oito como se pensou antes da súa análise en profundidade na tempada 1982-83), obtidas a partir de tres colorantes vexetais: rubia tinctorum, reseda luteola e índigo.. As cores sufriron pouco pola exposición á luz, con toda probabilidade porque o tapiz non foi exposto permanentemente.

Catro puntos de bordado (e non dous, como se pensaba anteriormente) foron usados para facer o tapiz. Os dous principais son o punto de tallo (para as inscricións e os contornos dos personaxes e obxectos) e o punto de recheo, tamén coñecido como punto de Bayeux, para cubrir superficies. As peritaxes de 1982-83 permitiron identificar tamén o punto de cadeneta e o punto de división no bordado de orixe..

O bordado está composto de nove paneis (e non oito, como se pensou anteriormente ao estudo científico de 1982-83) de liño montados nunha única peza dunha lonxitude de 68,38 metros e largo duns 50 centímetros.Une œuvre textile . (Unha obra téxtil)Pola súa presentación, formada por imaxes distintas, púidose ver nel o antepasado da banda deseñada; aínda así, o feito de que, segundo os especialistas, haxa entre 30 a 70 imaxes distintas relativiza este punto de vista.

Os paneis son todos de diferente lonxitude (13,70 m, 13,90 m, 8,19 m, 7,725 m, 5,52 m, 7,125 m, 7,19 m, 2,8 m e 2,43 m) e as costuras son practicamente invisíbeis. Cada escena leva o seu comentario en latín. Hai que precisar que o bordado está amputado, perdeuse o final, mais segundo todos os historiadores debía terminarse polo coroamento de Guillerme o Conquistador. Simone Bertrand fixo o reconto. de 636 personaxes, 202 cabalos e mulas, 55 cans, 505 animais de todo tipo, 37 edificios, 41 navíos e barcas, 49 árbores. En total, 1.515 suxeitos varios, unha mina de información sobre o século XI.

O estudo de 1982-83 revelou que o pano de liño foi obxecto de 518 parches en diferentes momentos da súa longa existencia. O bordado en si, con todo, foi restaurado só unha vez nunha data difícil de determinar, seguramente despois da chegada dos colorantes sintéticos, na década de 1860, xa que os restauradores usaron dezasete, que resistiron peor aos estragos do tempo que os de orixe.. En xeral, esta restauración foi respectuosa coa obra, excepto na escena 58.

 Banda narrativa e contido histórico 
alt=tapisserie : Guillaume|esquerda|miniatura|1064 - O duque Guillerme –
escena 23.
alt=tapisserie : Harold|miniatura|1064 - O conde Harold – escena 6.
O bordado reflicte o punto de vista normando da historia. É unha obra didáctica que pretende amosar ao pobo a lexitimidade da invasión de Guillerme, a lexitimidade dos seus dereitos ao trono e o castigo xusto que soportou Harold, representado como un malandrín, perxuro, renegando dun xuramento sagrado (escena 23). O tapiz, polo tanto, é unha narración moralizante, que mostra o triunfo do ben (o bo duque Guillerme) sobre o Mal (encarnado polo mal rei Harold). O comentario é mudo sobre a natureza deste xuramento, mais autores normandos, especialmente Guillerme de Poitiers (ca. 1074) informa: trátase de que Harold xure que ía respectar a vontade de Eduardo de legar a Guillerme a coroa de Inglaterra, e o inglés tiña que prestar un xuramento de vasalo: as súas terras son cedidas a Guillerme. (Gesta Guillelmi). É xeralmente aceptado que este xuramento tivo lugar, pero que puido talvez haber engano, xa que Harold tería afirmado que non sabía que houbera santas reliquias debaixo do libro no que xurou. O argumento aparece no Roman de Rou de Wace, o único en embelecer así o relato, mais a crónica do mosteiro de Hyde di exactamente o contrario: "Il savait de science certaine qu'il ne pourrait se jouer avec témérité d'un si grand martyr.". Lucien Musset confirma que Harold non podía ignorar o valor do xuramento.Para decidir, Lucien Musset baséase nun estudo de Max Föster quen reuniu unha serie de textos ingleses sobre esa práctica.  Max Förster (1869–1954), Zur Geschichte des Reliquien Kultus in Altengland Sitzungsber. Bayer. Akad. de Wiss. Munich, 1943

Con todo, o tapiz tamén deixa un pouco de espazo ao punto de vista inglés. Harold, o perxuro, é homenaxeado no inicio do bordado: podemos velo orar a Deus en Bosham antes da súa partida para o continente (escena 3); rescata dous normandos do Couesnon (escena 18); e a súa coroación mostra que é un rei lexítimo e as inscricións durante a batalla mostran a súa dignidade como rei. Así, o tapiz, impoñendo o punto de vista xeral normando, permite unha lectura plural, inglesa ou normanda, en canto a aspectos secundarios.

A primeira metade do bordado relata as aventuras do conde Harold Godwinson, cuñado do rei Eduardo o Confesor; a súa nave arribou despois dun naufraxio ou unha tempestade nas terras do conde Guy de Ponthieu (na Somme actual) en 1064. Foi capturado por Guy, quen planeaba pedir rescate para liberalo. Unha escena mostra Harold en negociacións con Guy de Ponthieu. Están observados por un personaxe oculto detrás dun piar. Segundo unha interpretación, podería tratarse dun espía do duque Guillerme.. En calquera caso, na seguinte escena, dous normandos preséntanse no castelo de Guy. Guillerme esixiu de Guy que lle entregara a Harold, e así foi. Varias escenas están dedicadas á expedición do duque Guillerme contra o duque Conan II da Bretaña (escenas 16 a 20). Ao final desta expedición, Guillerme dá armas a Harold. Lucien Musset lembra que esta escena foi moitas veces interpretada como unha das primeiras representacións de alcumado, mais prefire velo como un simple recoñecemento de Guillerme aos servizos prestados por Harold na Bretaña.. P. Bouet e F. Neveux rexeitan absolutamente a idea de que era un episodio de alcumado.. A continuación, van a Bayeux, onde Harold xura, sobre dous relicarios a Guillerme, o apoio á sucesión de Eduardo ao trono de Inglaterra. Volveu máis adiante sobre esa promesa, o que lle valeu a excomuñón polo papa. O bordado mostra despois a Harold de regreso a Inglaterra, aclamado rei tras a morte de Eduardo.
alt=tapisserie : la comète|esquerda|miniatura|O cometa Halley, visto o 24 de abril de 1066 – catro meses despois da chegada de Harold– aparece no Tapiz de Bayeux – escena 32.A inscrición, ISTI MIRANT STELLÃ, significa Estes admiran a estrela: vemos un grupo de seis ingleses fóra do palacio real, cinco miran cara a arriba apuntando para o cometa.
O bordado contén unha representación dun cometa, identificado co cometa Halley, visíbel en Inglaterra a finais de abril de 1066. Esta identificación está enteiramente xustificada, pois o debuxo do cometa está situado, nesta orla, nunha data compatíbel con ese fenómeno astronómico. Esta representación aparece, en efecto, entre a escena da coroación de Harold (xaneiro 1066) e o anuncio que se lle fai dunha ameaza de invasión pola frota normanda: a agrupación realízase dende comezos de agosto de 1066, na desembocadura do Dives e nos portos próximos.: Musset precisa que o cometa se viu só catro meses despois da chegada de Harold ao trono. Baudry de Bourgueil fala extensamente deste evento, que corresponde perfectamente ao tapiz, a semellanza do que din outros letrados da época:.

alt=tapisserie : traversée de Guillaume|dereita|miniatura|Un barco da expedición, decorado na popa e na proa, atravesa a Canle – escena 38.
A continuación, o bordado mostra, cun gran luxo de detalles (tres escenas: 35 a 37) os preparativos de Guillerme para a súa invasión de Inglaterra levada a cabo na noite do 27 ao 28 de setembro de 1066. A escena 38 mostra a travesía da canle da Mancha pola frota normanda. No centro da escena vese claramente o navío de Guillerme, coa popa ornada cunha figura. A existencia dese barco, o Mora, fretado pola raíña Matilde, chegou ao noso coñecemento por un texto anónimo, a Liste des navires. Elisabeth van Houts, « The ship list of William the Conqueror », dans Anglo-Norman Studies, vol. X, 1987 Nese documento, o pequeno personaxe aparece, así e todo, na proa do navío. O texto sinala que os navíos se dirixen cara Pevensey. Hoxe esta poboación encóntrase no interior das terras, mais no século XI quedaba no fondo dunha ría. O bordado continúa coas representacións do desembarco, a instalación dos normandos, e a batalla de Hastings do 14 de outubro. 
alt=tapisserie : mort d'Harold|miniatura|A morte do rei Harold o 14 de outubro de 1066 – escena 57.
Segundo unha tradición ben estabelecida, con base nas fontes do segundo cuarto do século XII, Harold morreu por unha frecha no ollo. Suponse que o tapiz acepta esta versión. A escena 57 mostra un home en pé, coa cabeza rodeada coa inscrición Harold, retirando unha frecha cravada por debaixo do seu casco. Á súa dereita un cabaleiro normando golpea coa espada a coxa dun home caendo. Está admitido que se trata de dous episodios da morte de Harold, descrita por Henri de Huntingdon e Guillerme de Malmesbury. O historiador Martin K. Foys lembra que a frecha forma parte de "restauracións" baseadas no facsímile de Charles Stothard, que mostra unha frecha, mais por riba do casco. Se examinamos os debuxos realizados no século XVIII, vemos un home sostendo na man unha lanza. Segundo Foys, o home ferido de frecha non sería Harold senón un soldado inglés e só a segunda parte da escena representa a Harold, o que corresponde mellor á versión dunha fonte probabelmente contemporánea da batalla de Hastings, o Carmen de Hastingae Proelio de Guy d'Amiens (ca. 1068-70), que relata que catro normandos atacaron a Harold con espada e lanza.Martin K. Foys in Pulling the Arrow Out:The Legend of Harold's Death and the Bayeux Tapestry in .

 Orlas 
alt=tapisserie : fables|miniatura|A cenefa inferior mostra o Corvo e o Raposo e o Lobo e o Cordeiro – escena 4.
alt=tapisserie : frises|esquerda|miniatura|O frisos na parte superior e inferior con animais – escena 19.
Arriba e abaixo da banda narrativa central encóntranse orlas de preto de 7 cm de altura. Están delimitadas por unha fina liña bordada a punto de tallo. Están cortadas por trazos oblicuos, simples ou dobres, que enmarcan motivos diversos: animais reais, salvaxes ou domésticos, criaturas fantásticas, escenas inspiradas en fábulas antigas, actividades agrícolas, escenas de nudez… A partir do medio da escena 53, a orla inferior está invadida polos cadros de horror que acompañan unha batalla: cadáveres, nalgúns casos desmembrados ou decapitados, armas esparexidas, corpos despoxados da súa armadura, dous homes disputándose un escudo… No medio do caos, pequenos arqueiros lanzan frechas cara a banda narrativa central.

Para unha minoría de autores como Wolfgang Grape ou Carola Hicks, os elementos (animais fantásticos, salvaxes ou domésticos, fábulas, espigas) que figuran nas partes superior e inferior do bordado non parecen ter nada que ver coa historia principal. Así, podemos ver, por exemplo, na parte inferior do tapiz, unha escena do corvo e o raposo de Esopo recuperada por Phaedra, que só tería un papel decorativo. Con todo, a gran maioría dos especialistas pensan que hai conexións entre as orlas e a banda principal. David Bernstein. e Daniel Terkla fixeron a demostración. Pero hai algún debate sobre o punto de vista reflectido pola fábula. R. Wissolik e D. Bernstein interpretaron estas fábulas como un comentario anglo-saxón de carácter moral. Para Bard McNulty ou D. Terkla, trátase dunha paráfrase que apoia o punto de vista normando. Para outros historiadores da arte, como Denis Bruna, os debuxos (animais, escenas eróticas, fábulas...) contidos nestes frisos terían un efecto apotropaico, é dicir, un papel de protección ou amuleto.

Unha viñeta da orla inferior suscitou moitos interrogantes: debaixo da escena 33, que representa a Harold moi atento ás novas que lle trae un mensaxeiro, aparecen cinco navíos sen remos, velas nin tripulación. Suxeriuse unha ligazón co contido da mensaxe da imaxe principal, unha invasión do país, trátese de noruegueses que atacaron de feito ao norte de Inglaterra, ou de normandos..

Ao final do bordado, cando a batalla entre Guillerme e Harold está no seu apoxeo (escena 51 e seguintes), os motivos decorativos do friso inferior desaparecen,. e o friso énchese de cadáveres e escudos, armas caídas no chan, como se ese "desbordamento" quixera traducir a furia dos combates, imposíbel de conter na área central do tapiz. Excepto para as escenas 55 e 56 onde os arqueiros, que xogaron un papel decisivo. durante a batalla, invaden o bordo inferior e as frechas crávanse nos escudos dos saxóns..

A escena 38, que describe a travesía da Canle da frota de Guillerme, presenta outro "desbordamento": a marxe superior está enteiramente ocupada pola parte superior dos navíos. Este procedemento podería ser unha forma de facer sentir ao espectador a inmensidade do mar e a enormidade do evento. O mesmo proceso aparece na escena 5, que representa a travesía da Canle por Harold.

 Inscricións latinas e tradución 
Tradicionalmente, a descrición do tapiz está baseada na "banda numerada", enriba da parte bordada, orixinalmente destinada a colgar a obra. Sobre esta banda figuran grandes números a tinta, que delimitan unhas 58 "escenas". Este sistema de referencia non satisfae os investigadores do século XXI, que lle reprochan a súa falta de precisión,. pero que seguen a utilizarse por mor da ausencia dunha mellor.

O texto latín está redactado na maioría dos casos con capitais romanas, moito menos con unciais, sen que se poida detectar algún tipo de sistematización.. Contén algunhas grafías tipicamente anglosaxoas: o Æ que aparece nalgúns nomes propios (ÆLFGYVA e PEVENESÆ) así como no nome GYR. O W escríbese con dous V.. Entre os signos de puntuación do texto, o máis frecuente está formado por dous puntos superpostos; serve para separar as palabras. Un signo formado por tres puntos superpostos aparece menos. Un signo só aparece dúas veces (escenas 12 e 38): unha cruz, que en principio indica o comezo dun texto. No caso da escena 38 a cruz correspóndese cunha costura, introducindo a hipótese de que un obradoiro diferente tería comezado o seu traballo nese lugar. A escena 12, aínda así, non corresponde a costura ningunha..

As inscricións están bordadas en negro até a escena 42. A continuación, as letras ou grupos de letras son alternativamente en vermello e negro. Dende a escena 52, atopamos negro e amarelo, así como algunhas letras vermellas. Na escena 57 aparece o verde.

As inscricións son xeralmente simples e ao alcance dunha persoa con coñecementos de latín básico: algunhas teñen só un nome dunha persoa ou dun lugar, a maioría son frases que indican onde a acción ten lugar, comezando coa palabra hic (aquí) ou ubi (onde). Algunhas palabras latinas indican unha orixe continental (caballi, parabolant...). Palabras raras, con todo, teñen forma anglosaxoa, como ceastra, onde é de esperar castra..
+As inscricións latinas e a súa traduciónNᵒ
da
escena Texto latín  Tradución  Escenas 1–6: Viaxe de Harold en Normandía 1  EDVVARD RЄX :   O Rei Eduardo 2  VBI : hAROLD DVX : ANGLORVM : ETSVIMILITЄS :- ЄQVITANT :- AD BOS hAM :   Onde Harold, Duque dos ingleses e os seus soldados cabalgan cara a Bosham.3  ЄCCLЄSIÃ :  A igrexa 4  HIC hAROLD :- MARЄ NAVIGAVIT :  Aquí Harold cruza o mar 5  ET VЄLIS VЄNTO : PLЄNIS VЄ==NIT : INTERRÃ : VVIDONIS COMITIS  E as velas inchadas polo vento atraca nas terras do Conde Guy 6  HAROLD :,  Harold 7  hIC : APRЄhЄNDIT : VVIDO : HAROLDṼLer: HAROLDUM. :  Aquí Guy agarra a Harold Escenas 7–17: Captura de Harold e encontro con Guillerme 8  ЄTDVXIT : EVM ADBЄL RЄM : ET IBI ЄVM : TENVIT :  E lévao a Beaurainville e reteno alí 9  VBI : hAROLD: ɭ VVIDO : PARABOLANT :  Aquí Harold e Guy conversan10  VBI : NVNTII : VVILLELMI : DVCIS : VENERVNT : AD VVIDONЄ  Onde os mensaxeiros do Duque Guillerme van onde GuyTVROLD  TuroldEse nome non figura ao mesmo nivel que as demais inscricións. 11  NVNTII : VVILLELMI  Os mensaxeiros de Guillerme 12  †HIC VENIT : NVNTIVS : AD WILGЄLMVM DVCEM  Aquí un mensaxeiro vai onde o Duque Guillerme 13  HIC : WIDO : AD DVXIT hAROLDVM ADVVILGЄLMVM : NORMANNORVM : DVCЄM  Aquí Guy leva a Harold ata Guillerme Duque dos normandos 14  HIC : DVX : VVILGELM :- CVM hAROLDO : VЄNIT - AD PALATIṼ SVṼ Aquí o Duque Guillerme chega ao seu palacio con Harold 15  VBI : VNVS : CLЄRICVS : ЄT ÆLFGYVA  Onde un sacerdote e Ælfgyva 16  HIC VVILLEM : DVX : ЄT ЄXЄRCITVS : EIVS : VЄNЄRVNT : ADMONTЄ MIChAЄLIS  Aquí o Duque Guillerme e o seu exército chega ao Monte (St) Michel17  ЄT HIC : TRANSIЄRVNT : FLVMЄN : COSNONIS :  E aquí atravesan o río Couesnon HIC : hAROLD : DVX : TRAhЄBAT : ЄOS : DЄARЄNA  Aquí o Duque Harold bótaos fóra da area 18  ЄTVЄNЄRVNT AD DOL : ЄT : CONAN :- FVGA VЄR TIT :- RЄDNЄS  E chegan a Dol e Conan foxe a Rennes Escena 18–24: Campaña contra Conan na Bretaña; xuramento de Harold 19  hIC MILITЄS VVILLЄLMI : DVCIS : PVGNANT : CONTRA DINANTЄS :- Aquí os soldados de Guillerme combaten contra os Dinannais 20  ET : CVNAN : CLAVЄS : PORRЄXIT :-  E Conan entrégalles as chaves (da cidade) 21  hIC : VVILLЄLM : DЄDIT : hAROLDO : ARMA  Aquí Guillerme arma Harold cabaleiro 22  hIЄhIЄ, por HIC. VVILLELM VЄNIT : BAGIAS Aquí Guillerme chega a Bayeux 23  VBI Harold : SACRAMЄNTVM : FECIT :- VVILLELMO DVCI :-  Onde Harold presta xuramento ao Duque Guillerme 24  hIC HAROLD : DVX :- RЄVERSVS : EST ADANGLICAM : TERRAM :- Aquí o Duque Harold volve a Inglaterra 25  ET VЄNIT : AD : EDVVARDVM REGE M :- E vai encontrarse co Rei Eduardo Escenas 25–34: A morte do rei Eduardo; coroación de Harold 26  hIC PORTA TVR : CORPVS : EADVVARDI : RЄGIS : AD : ЄCCLЄSIAM : SCI PETRI APLÎAquí os restos do Rei Eduardo son levados á igrexa St Pierre l'Apôtre 27  hIC EADVVARDVS : REX INLЄCTO ALLOQVIT : FIDE LES Aquí o Rei Eduardo no seu leito fala cos seus familiares 28  ET HIC : DЄFVNCTVS ЄST E aquí está morto 29  hIC DEDERVNT : hAROLDO : CORO NÃ : REGISAquí deron a Harold a coroa de Rei 30  hIC RЄSIDET hAROLD RЄX AN GLORVM : Aquí reina Harold, rei dos ingleses 31  STIGANT ARChI EṔS O arcebispo Stigand 32  ISTI MIRANT"Mirare", forma medieval para "mirari", no sentido de mirar, observar: Spectare, respicere: du Cange, et al., Glossarium mediae et infimae latinitatis, éd. augm., Niort : L. Favre, 1883‑1887, t. 5, col. 406 a et c.: Joh. Demussis Chron. Placent. apud Murator. tom. 16. col. 491: Qui vult discere bene equitare, respiciat bene dictum recessorem, et ipsum Miret sicut sedet, et stat ad equum.. STELLÃObservan unha estrela 33  hAROLD Harold 34  hIC : NAVIS : ANGLI CA : VЄNIT. INTЄR RAM VWILLELMI : DV CIS Aquí un navío inglés aporta nas terras o Duque Guillerme Escenas 34–43: Preparatos da invación; desembarco; razzia; banquete 35  HIC : VVILLЄLM DVX : IVSSIT NAVЄS EDI FICARE : Aquí o Duque Guillerme deu a orde de construír navíos 36  hIC TRAhVNT : NAVЄS ADM A RЄAquí arrastran os navíos ao mar 37  ISTI PORTANT : ARMAS : ADNAVЄS : ЄT hIC TRAhVNT : CARRVM CVMVINO : ETARM ISLevan armas aos navíos e aquí arrastran un carro con viño e armas 38  †hIC : VVILLELM : DVX INMAGNO : NAVIGIO : MARЄ TRAN SIVIT ET VENIT ADPЄVЄNЄSÆ :- Aquí o Duque Guillerme atravesa o mar nun gran navío e chega a Pevensey 39  hIC ЄXЄVNT. CABALLI DENAVIBVS :-Aquí os cabalos saen dos navíos 40  ЄT hIC : MILITЄS FESTINA VERV NT : hЄSTINGÃ : VT CIBVM RAPERENTVR : E aquí os soldados apresúranse cara a Hastings na procura de víveres 41  HIC : EST : VVAD ARD : Velaquí Wadard 42  hIC : COQVI TVR : CARO ET hIC. MINISTRAVЄRVNT MINISTRI Aquí prepáranse as viandas e aquí ataréfanse os servidores 43  hICFECЄRVNT : PRANDIVM : ET. hIC. EPISCOPVS : CIBṼ : ET : POTṼ : BE NE DICIT.Aquí prepararon a comida e aquí o bispo bendice os alimentos e a bebida 44  ODO : EPS : VVILLEM : ROTBERT :- O bispo Odon, Guillerme, Robert Escenas 44–51: Os traballadores actívanse para fortificaren o campamento; haranga de Guillerme ás súas tropas 45  ISTE. IVSSIT. VT FO DERЄTVR : CASTELLVM AD HESTENG CEASTRAMandou edificar unha fortificación ao redor do campamento de Hastings 46  HIC NVNTIATVM EST : VVILLELM DEHARO LD : Aquí lévanlle a Guillerme novas de Harold 47  hIC DOMVS : INCENDITVR : Aquí unha casa é incendiada 48  hIC : MILITES : EXIERVNT : DEhESTENGA : ET : VENERVNT AD PRЄLIVM : CONTRA : hAROLDVM : REGЄ Aquí os soldados saíron de Hastings e marcharon para o combate contra o rei Harold 49  HIC : VVILLELM : DVX INTERROGAT : VITAL : SIVI DISSЄT HAROLDI EXER CITṼ Aquí o Duque Guillerme pregunta a Vital se veu o exército de Harold 50  ISTE NVNTIAT : HAROLDVM RЄGÊ DEEXERCITV VVILELMI DVCISEste informa o Rei Harold sobre o exército de Guillerme 51  HIC VVILLELM : DVX ALLOQVITVR : SVIS : MILITIBVS : VT : PREPARARENT SE : VI RILITER ET SAPIENTER : ADPRELIVM : CONTRA : ANGLORVM EXERCITŨ :Aquí o Duque Guillerme exhorta os seus soldados a preparárense con valor e sabedoría para o combate contra o exército inglés Escenas 51–58: Batalla de Hastings e morte de Harold 52  hIC CЄCIDЄRVNT LEVVINE ЄT : GYRÐ FRATRES : hAROLDI REGIS : Aquí morren Léofwine e Gyrth, irmáns do Rei Harold 53  hIC CЄCIDERVNT SIMVL : ANGLI ЄT FRANCI : INPRELIO :- Aquí ingleses e franceses morren xuntos en combate 54  HIC. ODO EṔS BACVLṼLer: Episcopus baculum. TЄNЄNS CONFOR TAT PVE ROS Aquí o bispo Odo, sostendo un bastón, alenta os mozos 55  hIC EST VVILLELM DVX E IVSNa marxe superior.  Velaquí o Duque Guillerme. Eustaquio 56  hIC FRANCI PVGNANT ETCЄCI DЄ RVNT QVI ЄRANT : CVM hAROLDO :-  Aquí os franceses combaten e os que estaban con Harold fenecen 57  hIC Harold : REX :- INTERFЄC TVS: EST  Aquí o rei Harold é matado 58  [ET FVGA : VERTERVNT ANGLI] [e os ingleses fuxiron]

 Outras contribucións 
O bordado tráenos un importante coñecemento sobre feitos históricos dos que temos poucos datos.. Proporciona nova información sobre os elementos da expedición de Bretaña, sobre o lugar do xuramento, sobre o lugar dos irmáns de Guillerme na conquista ou tamén sobre Odo, un bispo, que participou nos combates (o seu status como señor feudal obrigábao a axudar o seu suzerán, o seu status como prelado prohibíalle derramar sangue, por iso o uso da vara como arma). Sen o tapiz, moitos destes elementos serían aínda hoxe descoñecidos.. A presentación do bordado, en forma de imaxes, permitiu ao longo dos séculos un acceso a todos cando poucos sabían ler.
miniatura|Construción dun castelo de mota (escena 45)
O bordado tamén ten un valor inestimábel en canto aos coñecementos da vida da época; primeiro nas técnicas de bordado no século XI, en particular a aparición do que dende entón se deu en chamar o punto de Bayeux; tamén sobre numerosas técnicas da época, xa que aparecen construcións de castelo de mota ou de barcos. Figuran tamén vistas da corte de Guillerme, do interior do castelo de Eduardo en Westminster, así como da abadía de Westminster, terminada en 1065.

As numerosas representacións de homes de armas permiten facernos unha idea do seu equipamento. A maioría levaban cotas –e non cotas de mallas como se pensou durante moito tempo. Encontramos aproximadamente 200 sobre o modelo dos soldados de a pé, mais sería impensábel para a cabalaría,. e especialmente caro.Un cabalo de guerra vale 30 libras e unha cota de mallas (ou coraza) 7 libras.. Quedan tamén ben visíbeis sinais distintivos nos escudos, que non son heráldicos, descoñecidos nesas datas,. précise mais tiñan a súa utilidade ao estaren as caras recubertas polos cascos. Obsérvase tamén que o corte de pelo dos protagonistas varía segundo a nacionalidade: os ingleses levan o pelo curto e mostachos, e os normandos e os seus aliados franceses levan o cocote rasurado.Guillaume de Malmesbury, Gesta regum: cando os ingleses levaban mostacho. Citado por . Entre as armas ofensivas que aparecen no tapiz, unha das máis características é un machado de mango longo con folla ancha e cóncava. De orixe escandinava,. manexábana coas dúas mans os soldados de infantaría ingleses, pertencentes ao grupo de elite dos huscarles. Na escena 53 un guerreiro inglés úsao para fender o cranio do cabalo dun normando. Á súa esquerda outro normando cortou o mango do machado do seu contrincante.,O tapiz constitúe tamén unha fonte de información sobre a historia económica da Idade Media. No bordo inferior da escena 10, varios pequenos cadros ilustran os cambios nas prácticas agrícolas no século XI, que se trate do uso do arado, a grade ou da coleira que permite a un cabalo tirar dun apeiro agrícola.

O tapiz representa unha fonte documental especialmente importante no campo da navegación e da construción naval no século XI. Tanto os barcos normandos como os ingleses son de tradición escandinava: de forma afiada e de baixo calado. Están xeralmente decorados con figuras de proa e popa. Están construídos con casco trincado e teñen dous modos de propulsión: unha vela cadrada e remos, que rara vez vemos usados, mais os buratos de remos están representados nun gran número de exemplares. O piloto manobra o barco mediante un temón lateral. Unha vez o barco arrastrado a terra, o mastro e as figuras de proa e de popa desmóntanse. Algúns navíos teñen escudos fixados nas amuras. Por razóns descoñecidas, os barcos ingleses distínguense dos normandos por un entalle no casco.

 Autenticidade 
En 1990, o Británico Robert Chenciner, un experto en tecidos antigos, pon en dúbida a autenticidade do tapiz de Bayeux. Os espetos e a grella medieval, representados no bordado, parécenlle estar inspirados nun método de cocción máis oriental que normando: este tería aparecido en Francia só no século XVIII. Para Chenciner, este non é o orixinal, senón unha reprodución, datada talvez nos séculos XVII/XVIII, mesmo do XIX.Artigo do Los Angeles Times do 10 de outubro 1991.Pierre Bouet, Brian Levy, François Neveux. La tapisserie de Bayeux: l'art de broder l'histoire: actes du colloque de Cerisy-la-Salle, 1999. Presses universitaires de Caen, 2004.

 A posteridade 

 Reconstitución histórica 
Unha reconstitución a tamaño da batalla de Hastings foi realizada en outubro de 2006Vídeo da reconstitución en youtube.com. con motivo do 940 aniversario da batalla.

Entre 2013 e 2014, os habitantes da illa anglo-normanda de Aurigny tecen o "epílogo" do bordado, no que o príncipe Carlos de Inglaterra tamén participouViolaine Morin, « Happy end pour la tapisserie de Bayeux », Le Figaro, sábado 2 / domingo 3 agosto 2014, p. 12..

 Banda deseñada 
Dende a publicación, en 1969, do libro de Gérard Blanchard, La Bande dessinée, histoire des images de la préhistoire à nos jours (A banda deseñada, historia das imaxes dende a prehistoria ata os nosos díasBlanchard, Gérard: La Bande dessinée, histoire des images de la préhistoire à nos jours. París, Marabout, 1969, o tapiz de Bayeux é regularmente citado por historiadores e críticos como o antecesor da banda deseñada, do cinema ou do cinema de animación.

 Cinema e animación 
O historiador François de la BretèqueFrançois Amy de la Bretèque, L'imaginaire médiéval dans le cinéma occidental, París, Honoré Champion, 2004 mostrou como aparecía con regularidade, en forma de homenaxe, en créditos de películas de temática medieval como The Vikings por Richard Fleischer (1956), A Canción de Roland por Frank Cassenti (1978), ou Robin hood, príncipe dos ladróns de Kevin Reinolds (1991).

O director xaponés de cinema de animación Isao Takahata aplicou a análise fílmica á descodificación dalgunhas secuencias no contexto dun libro e dunha exposición presentada en 2011 no Museo de Bayeux.Isao Takahata, Emakimono et Tapisserie de Bayeux - dessins animés du Moyen Âge. Lecture croisée de trésors nationaux japonais et français, Bayeux, musée de la Tapisserie, 2011

As ligazóns do tapiz de Bayeux con películas de debuxos animados foron investigadas por Jean-Baptiste Garnero e Xavier Kawa-Topor,Xavier Kawa-Topor, La Tapisserie de Bayeux et le dessin animé, Nantes, revue 303, nº135 "Tapisseries et tentures", 2015, ISBN 979-10-93572-06-2, p. 16-19 dende o proxecto de película de Émile Cohl A Conquista de Inglaterra (1937) ata o Tolo do rei de Paul Grimault (1988) pasando por Nausicaä de Hayao Miyazaki (1985).

Unha versión animada do tapiz foi montada no marco do proxecto de estudante do Goldsmiths College por David Newton e Marc Sylvan.Vídeo da animación en youtube.com.

A película de Julie Lopes-Curval Le Beau Monde fai do tapiz un motivo que inspira a heroína, unha estudante dunha famosa escola de bordados.

Un desvío do tapiz é usado nun episodio dos Simpsons (Un por todos, todos para Wiggum, da tempada 19, episodio 10) para ilustrar a rivalidade entre as familias Flanders e Simpsons.

 Literatura 
 M.-F. Le Clainche, D. Morel, Les Brodeuses de l'Histoire'', novela histórica, Rennes, Francia, Coop Breizh, 2006, 


 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 

 Edicións 

 Ilustracións de Jean Thouvenin

 Estudos franceses 

 Estudos ingleses



 Noutros idiomas

 Ligazóns externas 
Sitio oficial do tapiz de Bayeux 
Tapisserie de Bayeux - broderie - dite de la Reine Mathilde, descrición feita polo Concello para a inscrición na UNESCO. 
 Ou cando unha BD do século XI actúa no século XXI 
 O Tapiz de Bayeux, versión QTVR
 Banda interactiva do tapiz de Bayeux. Hai lagoas neste texto interactivo en VVNTILLELMI onde o texto orixinal é NVNTII: VVILLELMI, en: EЄLIS por ET VЄLIS, así como en CLAVES : PORREIT por CLAVES : PORREXIT, debidas a que os pedazos reproducidos foron xuntados montando uns sobre outros. 

 O tapiz en Bessin Normandie  

Categoría:Século XI
Categoría:Artigos destacados
Categoría:Arte da Idade Media