Roberto Moreno

Roberto Pupo Moreno, nado o 11 de febreiro de 1959 coñecido como Roberto Moreno e tamén como Pupo Moreno, é un piloto de carreiras de automóbiles brasileiro. Participou en 75 Grandes Premios de Fórmula 1, logrou 1 podio e anotou un total de 15 puntos de campionato. Competiu na CART en 1986 e foi campión da Fórmula 3000 en 1988 antes de incorporarse á Fórmula Un a tempo completo en . Regresou a CART en 1996 e logrou estender a súa carreira na serie ata 2008. Tamén correu en carreiras de resistencia e GT no Brasil, pero agora traballa como adestrador de pilotos e consultor, e aínda que isto ocupa moito do seu tempo, aínda non está oficialmente retirado, xa que aparece en eventos históricos. Lonxe do deporte, gústalle construír avións lixeiros.

 Andaina 

 Inicios 

Logo de gañar o Campionato Brasileiro de Karting de 125cc en 1976, Moreno emigrou a Europa. Chegou a Inglaterra en 1979, para competir na súa primeira tempada en Fórmula Ford. Era o piloto, o mecánico e adoitaba carrexar o coche nun remolque. O propietario / deseñador de Ralt Ron Tauranac prestou a Moreno un antigo cobertizo para ser a súa base de traballo. Tivo un par de bos resultados, e estes convenceron a Ralph Asinan para fichalo como piloto oficial de Van Diemen para a tempada 1980. Mentres pilotaba para Asinan, gañou o título Townsend Thoresen British Formula Ford, gañando oito carreiras no proceso. Mentres tanto, en Europa, conduciu o mesmo coche a tres vitorias máis, obtendo o segundo lugar no campionato  EFDA Townsend Thoresen Euroseries Formula Ford 1600. Tamén terminou cuarto na serie británica do RAC e 6º na serie  P&O Ferries. Redondeou a tempada gañando a Formula Ford Festival.

O éxito de Moreno chamou á atención de Colin Chapman, o exitoso propietario e fundador de Team Lotus. Roberto volveu a Europa en 1981, cando Chapman ofreceulle unha oportunidade de probar na F1 con suficiente diñeiro para seguir competindo. Con estes fondos, correu na Fórmula 3, pero o diñeiro era escaso. Malia iso, con Barron Racing, logrou gañar dúas carreiras, aínd estivo mello no outro lado do Atlántico a tempada seguinte, competindo no campionato CASC North American Formula Atlantic, derrotando a Al Unser, Jr. nunha carreira de soprte do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982 en [[Circuíto urbano de Long Beach|Long Beach]. Máis adiante en 1982, fixo outra actuación gañando o Gran Premio de Trois-Rivières. Antes desa vitoria, Moreno lograra algo de diñeiro para facer media tempada no Campionato Británico de Fórmula 3, con Ivens Lumar Racing, gañou tres carreiras no proceso, antes de que se lle dera a oportunidade de pilotar no Gran Premio dos Países Baixos de 1982 en Zandvoort con Lotus, aínda que finalmente non logrou cualificar.

 Gran Premio de Australia (1981-1984) 

Neste período, Moreno (quen como o seu amigo Nelson Piquetera dirixidomanexado polo australiano Greg "Pee Wee" Siddle) foi o triplo gañador dos Grandes Premio de Australia 1981, [Gran Premio de Australia de 1983| 1983] e 1984, antes de que se convertese nunha carreira do campionato do mundo de Fórmula Un en 1985. A miúdo derrotou a campións actuais ou anteriores para gañar o AGP, incluíndo a Piquet, Alan Jones, Niki Lauda e Keke Rosberg, así como outros pilotos de F1 como Jacques Laffite, Andrea de Cesaris e François Hesnault. No único Gran Premio de Australia no que competiu pero non gañou durante este período foi o Gran Premio de Australia de 1982, acabou terceiro detrás do futuro catro veces Campión do Mundo Alain Prost, e o piloto de Ligier Laffite. En todas as súas carreiras pre-F1 do Gran Premio de Australia, Moreno pilotou un Formula Pacific ou Formula Mondial Ralt RT4 con mootres de 1.6 litros Ford de 4 cilindros.

 Substituto na F1 (1982 e 1987) 
miniatura|left|Moreno no Gran Premio dos Países Baixos de 1982.

Moreno estaba gañando carreiras en Fórmula Atlántico, Fórmula Mondial e Fórmula Tres, cando recibiu unha convocatoria de Colin Chapman para substituír a Nigel Mansell no Equipo Lotus no Gran Premio dos Países Baixos de 1982 despois de que Mansell rompérase a boneca no Gran Premio anterior en Canadá. Antes disto, Jan Lammers de Theodore Racing rompeuse un polgar durante o Gran Premio de Detroit e o dono do equipo Teddy Yip quería que Moreno asumise o control do asento, pero Chapman negouse a liberalo. Logo durante a carreira en Montréal, Mansell lesionouse a boneca, permitindo a Moreno substituilo. Isto pronto se converteu nun pesadelo, xa que o Lotus 91 era unha besta difícil de manexar, Moreno apenas pilotara o coche, os pilotos regulares, Mansell e Elio de Angelis fixeran a maior parte das probas, Moreno se limitara a probar aos máis vellos Modelos de Lotus 87B e Lotus 88. Moreno non puido lidar co Lotus 91, a súa mellor volta de clasificación quedou a máis de dous segundos da grella. A finais de 1982, Lotus liberouno dos seus deberes como piloto de probas e levoulle un teempo recuperar súa reputación logo desta mala exhibición.Bruce Jones, "The Complete Encyclopedia of Formula One: The Ultimate Guide to the World's Most Exciting Sport" (Carlton Books Ltd, ISBN 978-1858685151, 1998)http://second-a-lap.blogspot.co.uk/search?q=moreno

Tería outra oportunidade, pero esa carreira holandesa perxudicoulle durante varios anos. Ao final da tempada de  foi convocado para substituír a Pascal Fabre no equipo AGS no Gran Premio do Xapón de 1987. Cinco anos despois do fiasco de Lotus, Moreno debía facer o seu debut, pero foi o máis lento de todos e unha vez máis non cualificou. Con todo, o piloto de Williams Nigel Mansell lastimouse durante a práctica e o equipo posteriormente retirou a súa entrada, permitindo que Moreno debutara no Gran Premiot. Na carreira seguinte, en Australia, pilotou o pobre JH22 entre os muros do Circuíto urbano de Adelaida para terminar nun gran 7º posto, mentres que outros golpearon os muros e romperon os seus coches. Logo da verificación posterior á carreira, o Lotus de Honda foi descualificado da segunda posición polos condutos de freos sobredimensionados e Moreno foi promovido ao 6º lugar, anotando o seu primeiro punto e do equipo na Fórmula Un.

 Entre anos 

Moreno regresou a América do Norte con Siddle. Atopara un patrocinador para toda unha tempada de Fórmula Atlántico, pero na carreira de apoio do Gran Premio de Long Beach cambiou a Super Vee, perdendo ao seu patrocinador. A pesar do retroceso, co seu novo equipo, Theodore Racing gañou a primeira carreira en  Willow Springs. Co diñeiro do premio, fixo dúas carreiras máis, antes de que o equipo deixase de competir. Afortunadamente para Moreno, o dono do equipo, Teddy Yip axudou a financiar o cambio a outro equipo. Gañou catro carreiras, mentres que o seu rival no campionato, Michael Andretti gañou tres. Moreno perdeu o título porqué cada vez que gañou, Andretti terminou segundo.

Para 1984, Roberto decidiu regresar a Europa ás carreiras de F3. Cando facía as probas de pretempada con West Surrey Racing, recibiu unha invitación de Tauranac para unirse ao equipo oficial Ralt Fórmula Dúas. Moreno terminou subcampión detrás de Mike Thackwell, o par dominou o campionato de Europa de 1984, nos seus Ralt-Honda. Logrou a vitoria nas carreiras de Hockenheimring e Donington Park. Tauranac quería que Moreno se quedase para a tempada inaugural de Fórmula Internacional (1985), pero Moreno estivera probando con Toleman a finais de 1984, co coche de Senna. Parecía listo para conseguir unha unidade co equipo, só para ser informado de que non tiña pneumáticos, e o acordo fracasou. A marcha á Indycars foi o seguinte para Roberto con Galles Racing de Rick Galles. O acordo era que Roberto pilotara en carreiras por estrada. Foi invitado a facer unha campaña completa en 1986, pero tiveron problemas co auto e non tiveron bos resultados. Cando non puido atopar unha unidade de Indycar a tempo completo, decidiu intentar entrar en F3000 conducindo con Ralt. Durante esa tempada, gañou o Gran Premio do Mediterráneo, que xunto cuns consistentes resultados deixárono no terceiro lugar final, antes de recibir a chamada para unirse a AGS.

Moreno estivo a punto de unirse ao equipo Brabham de Fórmula 1 en . Por suxestión do seu amigo, o piloto de Brabham e actual campión do mundo, Nelson Piquet, o dono do equipo de Brabham, Bernie Ecclestone, case asinou ao mozo brasileiro para pilotar o segundo  coche  do equipo. Pero, esta oportunidade para Moreno non chegou a nada cando o patrocinador italiano de Brabham, Parmalat, insistiu en ter un piloto italiano como compañeiro de equipo de Piquet. Isto levou á situación única onde Ecclestone fichou aos irmáns Teo r Corrado Fabi para compartir o asento do coche. Teo era o piloto principal, pero como xa fora contratado para competir nos Estados Unidos na CART/PPG World Series con Forsythe Racing, Corrado, que xa pilotara para Osella en , substituíuno en 3 carreiras, nas que coincidian as datas de F1 e CART.

A súa actuación en AGS non lle conseguiu un asento na F1. Marchou a Bromley Motorsport na F3000. O equipo tiña a Gary Anderson como o seu Director Técnico, con quen Roberto traballara en Galles. Coa axuda de Reynard Motorsport, comezaron a tempada sen practicamente ningún diñeiro. A vinganza foi doce, cando Moreno levou ao patrocinador Reynard-Cosworth 88D ao título gañando tres carreiras ao principio da tempada, en Pau, Silverstone e Monza consecutivamente. Logrou unha cuarta vitoria no Birmingham Superprix.

 Substituto na F1 (1989-1995) 

Nin sequera despois de gañar o campionato da fórmula 3000 International da FIA de 1988 nun Reynard 88D sen patrocinador logrou impresionar a ningún equipo grande para reclutalo. En cambio, asinou un contrato de probas con Ferrari, que lle axudou a sentar nunha unidade de carreiras co ambicioso equipo Coloni. O coche nunca foi competitivo e Moreno só logrou iniciar a carreira catro veces de 16 intentos.

Inicialmente,  parecía ser ata menos prometedor, con Moreno asinando para o decadente equipo EuroBrun, cualificou para 2 das primeiras 14 carreiras da tempada. Pero, pouco despois de ser informado que o equipo non estaría competindo nas dúas últimas roldas da tempada, foi contactado por Benetton para conducir o seu segundo coche, logo de que Alessandro Nannini perdera unha man nun accidente de helicóptero despois do Gran Premio de España de 1990. Logo de cualificar 8º, fíxolle sombra ao seu compañeiro de equipo, Piquet, logrando unha 2ª excelente posición no seu debut en Benetton no Gran Premio do Xapón de 1990 en Suzuka, aínda que este resultado foi logrado tamén grazas ao abandono 
dos coches máis potentes, a famosa colisión de Alain Prost e Ayrton Senna na primeira curva e a retirada dos seus compañeiros Nigel Mansell (Ferrari) e Gerhard Berger. Logo de novamente clasificouse 8º en Australia en Adelaida antes de terminar 7º (Piquet gañou de novo), Moreno conseguiu un contrato completo con Benetton para a tempada .
miniatura|left|Moreno pilotando para Benetton no Gran Premio dos Estados Unidos de 1991.

Con todo, o Benetton B191, cos pneumáticos Pirelli, non era tan competitivo como anticipábase, e os mellores resultados de Moreno foron o 4º lugar en Mónaco e Bélxica. Con todo o alboroto que rodeaba o sensacional debut na F1 de Michael Schumacher, o equipo de Benetton pasou por alto a consecución da volta rápida de Moreno na carreira ... Ninguén estaba realmente prestandolle atención, xa que esta sería a súa última carreira co equipo antes da polémica fichaxe de Schumacher. Jordan chamara ao mozo alemán para o seu debut, e clasificouse sétimo, e estaba en quinto lugar na carreira cando fallou o seu embrague. A xerencia de Benetton, liderada por Tom Walkinshaw e o xerente do equipo Flavio Briatore, estaban detrás dun piloto para reconstruír o equipo, convencido de que nin o envellecido Piquet nin Moreno eran ese piloto. Walkinshaw participou nalgúns contactos de alto nivel detrás da escena e arranxouse para roubar a Schumacher a Jordan e Moreno foi rapidamente despedido. Hai rumores ata o día de hoxe de que Moreno pilotou intencionadamente lento durante toda a tempada para non danar a Piquet (Piquet admitiu máis tarde na televisión brasileira en 2012 que logo do seu accidente de cualificación en Imola en  no que perdeu ao redor do 80% da súa percepción de profundidade, que só permaneceu na Fórmula Un "polos cartos"). A Moreno ofreceuselle a vacante unidade de Jordan para o Gran Premio de Italia 1991, onde cualificou nun moi respectable noveno lugar (por diante do seu compañeiro de equipo Andrea de Cesaris). Desafortunadamente, trompeou na segunda volta e retirouse. Competiu na carreira seguinte en Portugal tamén con Jordan, e substituíu a Gianni Morbidelli en Minardi, na última carreira do ano en Adelaida, pero a Fórmula Un parecía superalo.

Para a tempada , volveu cos pequenos equipos, firmou con Andrea Moda. O equipo xurdira das cinzas da Scuderia Coloni, e logo de dúas carreiras erradas con Alex Caffi e Enrico Bertaggia, decidiu empezar de novo con Moreno e Perry McCarthy, (que máis tarde sería famoso por ser o The Stig orixinal no programa de motor da BBC Top Gear). Moreno e McCarthy enfrontáronse nunha difícil loita, nun equipo non competitivo loitando para precualificar na maioría das carreiras. Moreno só cualificaría o auto unha vez, para o Gran Premio de Mónaco de 1992, antes de que o equipo desaparecera logo da detención do dono do equipo no Gran Premio de Bélxica de 1992.

miniatura|left|Moreno pasou a súa última tempada na Fórmula Un co equipo Forti.

Despois do desastre de Andrea Moda, pasou as dúas tempadas seguintes competindo en carreiras italianas e francesas, e tamén intentou cualificar para as 500 Millas de Indianápolis de 1994. En , Moreno fixo un breve regreso á Fórmula Un, co ambicioso equipo Forti. A herdanza brasileira de Moreno axudoulle a conseguir o posto. Por desgraza, o seu coche era risiblemente lento, e o mellor resultado de Moreno foi 14º no Gran Premio de Bélxica de 1995. Sairía da Fórmula Un estrelándose contra o muro do pitlane en Australia.

 Rexistro de carreiras 
 Traxectoria profesional 

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1980 British Formula Ford Championship 1º Van Diemen Van Diemen-Ford RF80 Formula Ford Festival 1º Euroseries Formula Ford 1600 2º  RAC Formula Ford 1600 Championship 4º P&O Ferries Formula Ford 1600 Championship 6º   1981 Australian Grand Prix 1º Graham Watson Racing Ralt-Ford RT4/81 Selangor Grand Prix 1º Theodore Racing European Formula Three Championship 10 Barron Racing Ralt-Toyota RT3/81 British Formula 3 Championship 11º 1982 New Zealand Formula Pacific 1º Goold Motorsport Ralt-Ford RT4/81 North American Formula Atlantic Championship 9º Macau Grand Prix 1º  British Formula 3 Championship 6º Ivens Lumar Racing Ralt-Alfa Romoe RT3C/81Ralt-Toyota RT3C/81 European Formula Three Championship 16º Ivens Lumar Racing Ralt-Toyota RT3C/81 1983 Australian Grand Prix   1º  Ralt-Ford RT4 Formula Mondial North American Cup 2º Theodore Racing/Agapiou Racing Ralt-Ford RT4/81 Camel GTU Championship 41º William KargesAll American Racers BMW 320Toyota Celica Camel GTO Championship 43º All American Racers Toyota Celica 1984 Gran Premio de Australia 1º Goold Motorsport Ralt-Ford RT4/81 European Formula Two Championship 2º Ralt Racing Ltd. Ralt-Honda RH6 Japanese Formula Two Championship 12º  1985 Japanese Formula Two Championship 11º Advan Sports Nova March-Mugen Honda 842 International Formula 3000 14º  Barron Racing Tyrrell-Cosworth 012 Indy Car World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1985/R 29º Galles Racing March-Cosworth 85C 1986 Indy Car World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1986/R 16º Galles Racing Lola-Cosworth T8600 1987 International Formula 3000 3º Ralt Ralt-Honda RT21 Fórmula 119º AGS AGS-Cosworth JH22 1988 International Formula 3000 1º Bromley Motorsport Reynard-Coswoth 88D 1990 Fórmula 110º EuroBurn RacingBenetton Formula Ltd EuroBrun-Judd ER189BBenetton-Ford B190 1991 Fórmula 1http://www.formula1.com/results/driver/1991/10º Camel Benetton FordCamel Benetton Ford Team 7Up JordanMinardi Team Benetton-Ford B190BBenetton-Ford B191Jordan-Ford 191Minardi-Ferrari M191 1992 Campionato Italiano Superturismo11º  Ford Escort 1993 French Supertouring Championship 7º Team Usine Alfa Romeo Alfa Romeo 155 TS D2 1996 Indy Car World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1996/R 21º Payton/Coyne Racing Lola-Cosworth T96/00 1997 CART World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1997/Rhttps://www.driverdb.com/championships/standings/champ-car-world-series/1997/ 19º Payton/Coyne RacingBettenhausen RacingNewman-Haas Racing Lola-Ford T97/00Reynard-Mercedes Benz 97iSwift-Ford 007.i 1998 CART World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1998/Rhttps://www.driverdb.com/championships/standings/champ-car-world-series/1998/ 19º Newman-Haas RacingProject Indy Swift-Ford 009.cReynard-Ford 97i 1999 CART Championship Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/1999/Rhttps://www.driverdb.com/championships/standings/champ-car-world-series/1999/ 14º PacWest RacingNewman/Haas Racing Reynard-Mercedes-Benz 99iSwift-Ford 010.c Indy Racing League 29º Truscelli Racing G-Force-Oldsmobile GF01C 2000 CART Championship Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/2000/Rhttps://www.driverdb.com/championships/standings/champ-car-world-series/2000/ 3º Patrick Racing Reynard-Cosworth 2KI 2001 CART Championship Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/2001/Rhttps://www.driverdb.com/championships/standings/champ-car-world-series/2001/ 13º Patrick Racing Reynard-Toyota 01i 2003 Champ Car World Serieshttp://www.racing-reference.info/yeardet/2003/R 13º Herdez Competition Reynard-Ford B02/00 2005 Grand American Rolex Sports Car Series – DP Class 39º Spirit of Daytona RacingDoran Labonte Racing Crawford-Pontiac DP03Doren-Pontiac JE4 2006 IRL IndyCar Series 30º Vision Racing Dallara-Honda IR4 Grand American Rolex Sports Car Series – DP Class 86º Brumos Racing Fabcar-Porsche FDSC/03 2007 Brasil GT3 Championship 11º CRT Ferrari F430 GT3 Champ Car World Series 22º Pacific Coast Motorsports Panoz-Cosworth DP01 IndyCar Series 36º Chastain Motorsports Panoz-Honda GR09B Grand American Rolex Sports Car Series – DP Class 58º Brumos Racing Riley-Porsche Mk XI 2008 Trofeo Maserati Brasil Championship 30º  Maserati Trofeo 2012 Eurocup Mégane Trophy 20º Oregon Team-3 Renault Mégane 2014 Copa Caçula de Pneus de Marcas e Pilotos 4º Maguila Motorsport Chevrolet Celta

Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClassPos. 1984  Skoal Bandit Racing Team  Guy Edwards Rupert Keegan Porsche 962 C1 72 Ret(accidente)

Resultados completos nas 24 Horas de Daytona
 Anor Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 2005  Spirit of Daytona Racing  Doug Goad Stéphane Grégoire Bob Ward Crawford-Pontiac DP03 DP 194Ret(cooling system) 2007  Brumos Racing  J. C. France Hurley Haywood João Barbosa David Donohue Riley-Porsche Mk XI DP 6624º

Resultados completos nas 24 Horas de Spa
 Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1987  BMW Schnitzer  Allan Grice Willi Siller BMW M3 Div.2 178  Ret(pistón)

Resultados completos no Campionato de Europa de Fórmula 2
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos Pts 1984 Ralt Racing Ltd. Ralt Honda SIL2 HOC1 THRRet VAL2 MUGRet PAU3 HOCRet MISNC PER2 DON1 BRH3 2º 44

Resultados completos na Formula 3000 Internacional
(chave) (Carreiras en letra grosa indican pole position, carreiras en cursiva indican volta rápida.)
 Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts 1985 Barron Racing SIL6 THRRet EST5 VAL9 PAU SPA DIJ PER ÖST ZAN DON 15º 3 1986 Bromley Motorsport SIL VAL PAU SPA IMO MUG PER ÖST BIR10 BUG JAR NC 0 1987 Ralt Racing Ltd. SIL3 VAL11 SPA3 PAU10 DON4 PER1 BRH3 BIR2 IMO5 BUG9 JARRet 3º 30 1988 Bromley Motorsport XERRet VAL4 PAU1 SIL1 MNZ1 PERRet BRHRet BIR1 BUG5 ZOL5 DIJRet 1º 43

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Puntos  John Player Lotus Lotus 91 Cosworth V8 RSA BRA USW SMR BEL MON DET CAN NEDNSC GBR FRA ALE AUT SUI ITA CPL NC 0  Team AGS AGS JH22 Cosworth V8 BRA SMR BEL MON DET FRA GBR ALE HUN AUT ITA POR ESP MEX XPNRet AUS6 19º 1  Coloni SpA Coloni FC188B Cosworth V8 BRANSC SMRNSC MONRet MEXNSC USANSC NC 0 Coloni C3 CANRet FRANSC GBRRet ALENSCP HUNNSCP BELNSCP ITANSCP PORRet ESPNSCP XPNNSCP AUSNSCP  EuroBrun Racing EuroBrun ER189 Judd V8 USA13 BRANSCP SMRRet MONNSC CANNSC 10º 6 EuroBrun ER189B MEXEX FRANSCP GBRNSCP ALENSCP HUNNSCP BELNSCP ITANSCP PORNSCP ESPNSCP Benetton Formula Benetton B190 Ford V8 XPN2 AUS7  Camel Benetton Ford Benetton B190B Ford V8 USARet BRA7 10º 8 Benetton B191 SMR13 MON4 CANRet MEX5 FRARet GBRRet ALE8 HUN8 BEL4 Team 7UP Jordan Jordan 191 ITARet POR10ESPXPN Minardi Team Minardi M191 Ferrari V12 AUS16  Andrea Moda Formula Andrea Moda S921 Judd V10 RSA MEX BRANSCP ESPNSCP SMRNSCP MONRet CANNSCP FRANCG GBRNSCP ALENSCP HUNNSC BELNSC ITANPP POR XPN AUS NC 0  Parmalat Forti Ford Forti FG01 Ford V8 BRARet ARXNC SMRNC ESPRet MONRet CANRet FRA16 GBRRet ALERet HUNRet BEL14 ITARet POR17 EURRet PAC16 XPNRet AUSRet NC 0

Resultados nas carreiras americanas de Open-Wheel (rodas abertas)
(key)

CART/Champ Car
 Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 Ranq Puntos 1985 Galles RacingLBHINDYMILPORMEARetCLEMIS1ROARetPOCMDORetSANMIS2LSRetPHXMIA5 28º 10 1986 Galles RacingPHX1RetLBHRetINDYRetMIL13PORRetMEARetCLERetTORRetMIS16POC10MDORetSANMIS26ROARetLSRetPHX210MIARet 16º 30 1994 Arizona MotorsportSRFPHXLBHINDYNSCMILDETPORCLETORMISMDONHMVANROANZRLS NC 0 1996 Payton/Coyne Racing MIA27 RIO9 SRF12 LBH8 NZR24 5003 MIL25 DET23 POR19 CLE14 TOR23 MIS23 MDO23 ROA22 VAN27 LS12 21º 25 1997 Payton/Coyne RacingMIA24SRF                              19º16 Newman/Haas Racing    LBH24NZR14RIO18GAT25MIL10DET5PORCLETORMISMDOROA       Bettenhausen Racing                            VAN15LS10FON1998 Project CART MIA15 MOT26 LBH NZR RIO GAT                           31º 0 Newman/Haas Racing             MIL24 DET POR CLE TOR MIS MDO ROA VAN LAG HOU SRF FON 1999 PacWest Racing MIA MOT LBH NZR RIO11 STL4 MIL12 POR7 CLE8 ROA19 TOR4 MIS19                 14º 58 Newman/Haas Racing                         DET14 MDO16 CHI9 VAN15 LS2 HOU SRF FON 2000 Patrick Racing MIA2 LBH9 RIO6 MOT3 NZR14 MIL5 DET17 POR2 CLE1* TOR13 MIS23 CHI6 MDO11 ROA4 VAN10 LS25 STL3 HOU11 SRF19 FON23º147 2001 Patrick Racing MTY27 LBH11TXSNH NZR12 MOT10 MIL15 DET3 POR2 CLE8 TOR11 MIS12 CHI20 MDO6 ROA11 VAN1 LAU23 ROC13 HOU22 LS22 SRF22* FON19 13º 76 2003 Herdez CompetitionSTP5MTY6LBH17BRH7LAU10MIL19LS15POR9CLE18TOR6VAN17ROA7MDO19MTL7DEN16MIA2 MXCSRF16 13º 67 2007 Pacific Coast MotorsportsLVGLBHHOU12PORCLEMTTTOREDMSJOROA ZOL ASN SRF MXC 22º 9

IndyCar
 Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 Ranq Puntos 1999 Truscelli RacingWDWPHX6CLTCINDY20TXSPPIRATLDOVPPI2LVSTX2 29º 38 2006 Vision RacingHMSSTP18MOTINDYWGLTXSRIRKANNSHMILMISKTYSNMCHI 30º 12 2007 Chastain MotorsportsHMSSTPMOTKANINDY33MILTXSIOWRIRWGLNSHMDOMISKTYSNMDETCHI36º10 2008 Minardi Team USAHVM RacingHMSSTPMOT1DNPLBH117KANINDYMILTXSIOWRIRWGLNSHMDOEDMKTYSNMDETCHISRF2 NC –

 1 Correu o mesmo día.
 2 Carreira sen puntos.

500 Millas de Indianápolis
 Ano Chasis Motor Saída Final Equipo 1986 Lola T86/00 Cosworth 32 19 Galles Racing 1994 Lola T94/00 Ford-CosworthNSC Arizona Motorsport 1999 G-Force Oldsmobile 23 20 Truscelli Racing 2007 Panoz Honda 31 33 Chastain Motorsports

Notas

Véxase tamén

Categoría:Nados en 1959
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 do Brasil
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Forti
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Andrea Moda
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Minardi
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Jordan
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Benetton
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de EuroBrun
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Coloni
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de AGS
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Lotus
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans