Pappus de Alexandría

Pappus de Alexandría (en grego Πάππος ὁ Ἀλεξανδρεύς, transl. Páppos hò Alexandreýs) nado en Alexandría, Exipto, foi un exipcio helenizado e un dos máis importantes matemáticos helenísticos da antigüidade. Foi un importante xeómetra, pescudador e autor de moitos textos sobre científicos da antiga civilización grega, entre eles a súa principal obra, Synagoge (320 d. C.) ou Colección Matemática, un tratado en grego composto por oito libros dos cales o primeiro e parte do segundo se extraviaron, onde se encontran relatos, novas probas e temas suplementarios para varias proposicións de Arquímedes, Euclides, Apolonio e Tolomeo, entre outros, sobre superficies de revolución, planos, sólidos e lineares.

Descubriu varios teoremas precursores da xeometría proxectiva, pescudou o chamado problema de Dido ou isoperimétrico e demostrou que, de entre as formas que as abellas poderían empregar para facer seus favos, a adoptada é a que máis economiza cera. 

As súas conclusións foron o punto de partida para a invención da xeometría analítica por Descartes, trece séculos despois. Xunto con Diofanto, foron os dous principais matemáticos da chamada Idade de Prata da Universidade de Alexandría (250-350). Tamén escribiu sobre música e hidrostática e morreu nalgún lugar de Grecia.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 



 Outros artigos 
 Teorema do hexágono de Pappus
 Teorema de Pappus-Guldin
 Ligazóns externas 
John J. O'Connor & Edmund F. Robertson. "Pappus of Alexandria", MacTutor History of Mathematics archive. 

Categoría:Matemáticos de Exipto
Categoría:Nados en Alexandría
Categoría:Personalidades de Alexandría na Antigüidade
Categoría:Nados no século III
Categoría:Finados no século IV