Escola franco-flamenga

miniatura|Dueil angoisseux, de Gilles Binchoisminiatura|Se La Face Ay Pale, de Guillaume Dufayminiatura|Hodie Completi Sunt, de Orlando di Lasso
En termos musicais, a escola franco-flamenga foi un movemento de renovación musical do Renacemento que se desenvolveu a partir do século XV nos Países Baixos borgoñóns antes de se espallar por toda a EuropaA denominación "escola francoflamenga" ten a súa orixe na revista musicolóxica belga Revue belge de Musicologie / Belgisch Tijdschrift voor Muziekwetenschap. Volume 5. Números 3/4 (xullo - decembro, 1951). Páxina 114. Caracterizouse polo gran desenvolvemento da polifonía e iniciou, así, as bases da harmonía moderna. O estilo franco-flamengo, que logrou unha grande difusión grazas á invención da imprenta, é considerado como o primeiro estilo internacional despois da uniformización do canto gregoriano no século IX. A escola franco-flamenga esténdese sobre todo no período de 1420 a 1600, onde se distinguen cinco xeracións sucesivas de compositores.

 Contexto histórico 
Mentres a Guerra dos Cen Anos entre a Francia e a Inglaterra chegaba á súa fin, algúns países non abranguidos co conflito, como os Países Baixos e Borgoña, coñecían a paz e a prosperidade económica. O desenvolvemento das fábricas, principalmente téxtiles, nos Países Baixos (Hainaut, Condado de Flandres, Principado de Liexa, Ducado de Luxemburgo e Brabante) contribúe tamén ao desenvolvemento das artes. Durante case dous séculos, eses países foron, xa que logo, escenario do principal centro cultural de Europa.

Os compositores da escola franco-flamenga non se contentaron con permanecer no seu país, senón que viaxaron para traballar en numerosos países europeos, fundamentalmente Italia, España, Francia e Alemaña, onde fixeron coñecer o seu estilo. Deste xeito, o estilo se espallouse axiña, coa axuda do desenvolvemento da imprenta.

 Características compositivas 
O carácter da polifonía flamenga foi fortemente influído pola escola inglesa. Esta última, caracterizada pola superposición de terzas, sobre todo no "fauxbourdon",  chegou a Francia como consecuencia de ser invadida pola Inglaterra de Guillerme I de Inglaterra, o Conquistador. Alí atoparon un notable éxito as composicións dun músico, matemático e astrónomo inglés, John Dunstable, autor de cancións sacras e profanas. Este foi un dos compositores máis influentes de todos os tempos.

Desta produción inglesa, os compositores flamengos tomaron prestada a superposición de terza e sexta, que aínda hoxe se corresponden coa nosa sensibilidade acústica, abandonando as sucesións de cuarta, quinta e oitava, características dos períodos da Ars Nova e da Ars Antiqua.

O centro da composición flamenga é a tríade, ou sexa, a superposición de terzas, acompañando e introducindo unha nova atención ao desenvolvemento vertical da polifonía, xermolo do que moito máis tarde será o fundamento da harmonía. Algunhas das regras modernas da composición viñeron á luz nesa época, e entre as máis notables podemos salientar:
 Prohibición de crear quintas e oitavas paralelas, co fin de evitar o sabor arcaico que delas derivaba.
 A obriga de que a superposición de voces sempre formase unha tríade consonante, permitindo  disonancias só baixo a forma de notas de paso nos tempos febles e baixo forma de retardo sobre o tempo forte.

 As cinco xeracións da escola franco-flamenga 
Na produción flamenga do sécilo XVI, adóitase facer unha distinción de cinco períodos ou xeracións, separados por arredor de vinte anos e cada un asociado ao nome dun ou máis compositores importantes.Mario Carrozzo, Cristina Cimagalli. Storia della musica occidentale. Volume 1. Armando Editore. 2008. Páxinas 173-180.
miniatura|Quant ce vendra, de Antoine BusnoisA primeira xeración (1420-1450), tamén coñecida como escola de Borgoña, foi dominada por Guillaume Dufay, Gilles Binchois e Antoine Busnois. Esta xeración marca unha ruptura con música medieval. Á sucesión de cuartas, quintas e oitavas, que marcaran a música da época, eles preferiron as superposicións de terzas e sextas.
 A segunda xeración (1450-1485), da cal Johannes Ockeghem foi o compositor máis importante, está marcada polo desenvolvemento dos motetes, que pasan a ser as composicións preferidas de experimentación co contrapunto.
 A terceira xeración (1480-1520) asóciase principalmente con Josquin des Prés, frecuentemente considerado como o maior compositor belga desta escola.
 A cuarta xeración (1520-1560) vincúlase co compositor Jacob Clemens non Papa.
 A quinta xeración (1560-1600) está determinada por Orlando di Lasso.

 Listaxe de compositores da escola franco-flamenga 
 Abertijne Malcourt
 Adrian Willaert
 Adrianus Petit Coclico
 Adrien Basin
 Alexander Agricola
 Andreas Pevernage
 Antoine Brumel
 Antonius Divitis
 Arnold de Lantins
 Arnold von Bruck
 Benedictus Appenzeller
 Cipriano de Rore
 Clement Liebert
 Colinet de Lannoy
 Cornelis Verdonck
 Cornelius Canis
 Dominique Phinot
 Egardus
 Gaspar van Weerbeke
 George de La Hèle
 Gerardus Mes
 Géry de Ghersem
 Giaches de Wert
 Gilles Binchois
 Gilles Joye
 Gilles Reingot
 Guillaume Dufay
 Guillaume le Rouge
 Guilielmus Messaus
 Hayne van Ghizeghem Heinrich Isaac
 Hubert Naich
 Hubert Waelrant
 Hugo de Lantins
 Jacob Clemens non Papa
 Jacob Obrecht
 Jacob Regnart
 Jacobus Barbireau
 Jacobus de Kerle
 Jacobus Vaet
 Jacobus Vide
 Jacques Arcadelt
 Jacques Buus
 Jacquet Berchem
 Jan Nasco
 Jan van Wintelroy
 Jean Japart
 Jean Richafort
 Jehan Fresneau
 Jhan Gero
 Jheronimus de Clibano
 Jheronimus Vinders
 Johannes Brassart
 Johannes Ciconia
 Johannes de Limburgia
 Johannes de Stokem
 Johannes Ghiselin
 Johannes Lupi
 Johannes Martini Johannes Matelart
 Johannes Ockeghem
 Johannes Prioris
 Johannes Pullois
 Johannes Regis
 Johannes Tinctoris
 Josquin des Prés
 Ludovicus Episcopius
 Lupus Hellinck
 Marbrianus de Orto
 Martinus Fabri
 Mathieu Gascongne
 Matthaeus Pipelare
 Nicolas Champion
 Nicolas Gombert
 Nicolas Payen
 Noel Bauldeweyn
 Nycasius de Clibano
 Orlando di Lasso
 Petrus de Domarto
 Philippe de Monte
 Philippe Rogier
 Pierre de la Rue
 Pierre de Manchicourt
 Rinaldo del Mel
 Theodor Evertz
 Thomas Fabri
 Tielman Susato

 Notas 

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 
 L'école franco-flamande: musique française. (En francés)
 Franco-Flamands, musiciens. En Encyclopedia Universalis. (En francés)

 Bibliografía 
 Ignace Bossuyt. De Guillaume Dufay á Roland de Lassus : les très riches heures de la polyphonie franco-flamande. Racine, 1996 Bruxelas. [ISBN 2-87386-086-3]
 Robert Wangermée. "Guillaume Dufay et la Renaissance en musique". En Robert Wangermée e Philippe Mercier. La musique en Wallonie et á Bruxelles. Tomo I: Des origines au XVIIIe siècle. La Renaissance du Libre. Bruxelas, 1980. Páxinas 127-144. 
 Robert Wangermée. "La musique". En Freddy Joris. Wallonie. Atouts et références d'une Région. Gouvernement Wallon. Namur, 1995 .

Categoría:Música clásica
Categoría:Historia da arte
Categoría:Renacemento