Gran Premio do Canadá de 1988

O Gran Premio do Canadá de 1988 (oficialmente o 1988 Formula 1 Grand Prix du Canada) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 12 de xuño de 1988 no Circuíto Gilles Villeneuve, Montreal, Canadá. A carreira foi a quinta rolda da tempada .

 Informe 

 Cualificación 
A Fórmula Un regresou ao Canadá logo dunha ausencia dun ano do calendario. Durante ese período os boxes e as instalacións do circuíto Gilles Villeneuve melloraran e trasladáronse máis arriba na pista e leváronse a cabo algunhas modificacións como a eliminación de dúas curvas co fin de facer unha nova recta de boxes. Como era habitual, a sesión de cualificación foi para os McLaren. Ayrton Senna logrou a súa quinta pole consecutiva sobre Alain Prost cun tempo de 1:21.681, 2´4 segundos máis rápido que o tempo da pole de Nigel Mansell en 1986 cando non había restricións nos turbos, aínda que había dúas curvas menos no circuíto. Como era de esperar os Ferraris de Gerhard Berger e Michele Alboreto ocuparon a segunda fila, seguido polo Benetton - Ford de Alessandro Nannini no quinto, o máis rápido dos coches con motor de aspiración natural cun tempo de 1:23.968, 2´3 segundos máis lento que Senna.

Ambos pilotos de Williams sufriron continuos problemas coa suspensión reactiva do FW12  deixando a Mansell e Riccardo Patrese 9º e 11º, respectivamente, con Mansell, 3´2 segundos máis lento que o tempo da pole de Senna e 0´8 máis lento que o seu tempo na pole de 1986 no Williams - Honda.

Derek Warwick sufriu un grave accidente na nova recta de boxes na sesión do sábado cando o seu coche voou por encima dos bordos logo de que o seu Arrows A10B perdera o control na zona de freada da chicana nunha mancha de aceite que deixara momentos antes o AGS de Philippe Streiff. Thierry Boutsen no Benetton - Ford seguía ao AGS viu o que pasou e evitou a sucidade que Streiff deixara na pista. Warwick foi o seguinte en chegar momentos máis tarde sen poder evitar o derramo de aceite o Arrows foise da parte traseira, Warwick estaba negociando a chicana dereita-esquerda. O Arrows rebotou sobre a beirarrúa interior e levantouse no aire. Cando golpeou o chan o impacto causoulle a Warwick un desmaio. O coche, seguiu volveu a saír polo aire antes de aterrar de novo e golpear o que é agora o "Mur du Québec" (Muro do Quebec) ou "O Muro dos Campións", xunto aos novos boxes sen diminuír a velocidade. Xusto en fronte estaba o box Williams, Nigel Mansell, que sufrira un accidente similar na práctica para o Gran Premio do Xapón de 1987. Sabendo que o mellor que Warwick podía facer era non moverse, inmediatamente saltou  a vala que separaba a pista dos boxes e foi o primeiro en axuda a un Warwick agora consciente, quitándose o casco e dándolle instrucións para permanecer no coche ata a chegada do equipo médico da F1 na pista dirixido polo profesor Sid Watkins. Valentemente, Warwick, que se lesionou as costas no accidente e admitiu nunha entrevista na mañá da carreira que estaba moi ríxido e dorido, comezou na súa 16ª posición de cualificación ao día seguinte no mesmo coche co que chocou, o equipo Arrows logrou reparalo durante a noite.

 Resumo da carreira 
Neste circuíto notoriamente consumidor de combustible para os coches turbos, os enxeñeiros de Honda decidiron poñer a válvula de sobrepresión a 2´3 bar para diminuír a posibilidade de quedar sen combustible. Aínda que isto deixou tanto a McLaren como a Lotus aproximadamente con  40 CV (30 kW; 41 PS) menos dos que utilizaron na clasificación, esperábase que a potencia dos Honda permitiría a McLaren funcionar unha vez máis comodamente fronte aos seus rivais. Malia isto, no equipo líder con motor atmosférico, Benetton, estaban razoablemente confiados na carreira e os B188s de Nannini e Boutsen supostamente presentáronse na grella con 215 litros de combustible a bordo. A teoría era que o tempo inicialmente máis lento debido ao peso, cando se alixeirara a carga de combustible os coches atmo podían seguir empuxando, mentres que os coches turbo irían máis lentos co fin de terminar antes de quedar sen combustible.

Prost liderou desde o principio, diante de Senna, os Ferrari e os Benetton, aínda que logo de dez voltas Gerhard Berger comezou a ter problemas co sistema de combustible do seu Ferrari. Na volta 19, Senna logrou pasar ao seu compañeiro de equipo na forquita L'Epingle para tomar unha vantaxe que non perdería. Alessandro Nannini retirouse da cuarta posición con problemas eléctricos na volta 15, mentres que Berger retirouse por problemas de motor na volta 23. Mentres tanto, Nigel Mansell gozou pasando ao seu antigo compañeiro de equipo Nelson Piquet no Honda turbo de Lotus, aínda que isto só durou seis voltas antes de que o seu motor fallara deixando ao británico co seu sexto abandono en seis carreiras. O mesmo ocorreu cinco voltas máis tarde ao seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese.

Na volta 34, retirouse Michele Alboreto, o seu Ferrari experimentou un problema de motor similar ao de Berger permitindo a Thierry Boutsen tomar o terceiro lugar, que mantivo ata o final da carreira. Con moitos dos pilotos de cabeza fóra, os equipos menores tiñan unha clara ocasión de sumar puntos. No medio da carreira Philippe Streiff levou o seu AGS ata a quinta posición, por diante de Andrea de Cesaris no Rial sexto. A súa sorte non durou, Streiff retirouse logo de fallo na suspensión traseira que causoulle un trompo na volta 41, mentres que de Cesaris, cun coche coñecido por ter un depósito de combustible demasiado pequeno, quedou sen combustible a 3 voltas do final. Isto permitiu a Ivan Capelli facer a máis sorprendente actuación do día, levando o seu March-Judd ao quinto lugar.

Ayrton Senna gañou, 5´9 segundos por diante de Prost con Boutsen 45,5 segundos detrás de Prost en terceiro lugar. Piquet foi cuarto no Lotus, aínda que cunha volta perdida con Senna, Capelli terminou quinto no March. O último punto foi sorprendentemente para Jonathan Palmer no problemático Tyrrell 017. O ferido Derek Warwick logrou co seu Arrows - Megatron terminar xusto fóra dos puntos no sétimo posto logo dun longo duelo de media carreira co seu compañeiro de equipo Eddie Cheever, que terminou cando Cheever se retirou co cable do acelerador roto na volta 31. Warwick tamén tivo que soportar o corte da válvula pop-off do turbo ao principio que o deixou con menos potencia da desexable no seu motor turbo e unha dor nas costas cada vez maior debido ao seu accidente do día anterior.

Senna fixou o récord de volta no circuíto con 1:24.973 na volta 53 das 69 da carreira. En comparación coa anterior marca da pista establecida por Nelson Piquet en 1986 de 1:25.443, nun Williams-Honda cando os coches turbo tiñan aproximadamente 400 CV (298 kW; 406 PS) máis que en 1988. Con todo , os cambios no circuíto entre as carreiras de 1986 e 1988 eliminaran as curvas 5 e 6 que foron substituídas ao facer a nova recta de boxes máis longa, deixando só un xiro á esquerda que conduce á curva 2 a forquita L´Epingle.

O terceiro posto de Boutsen foi a primeira vez desde o Gran Premio dos Países Baixos de 1983 de que un coche con motor de aspiración natural terminaba legalmente nun podio de Fórmula Un.

 Clasificación 
miniatura|right|Ayrton Senna logrou a pole position e gañou a carreira para McLaren.
miniatura|right|Alain Prost finalizou a seis segundos do seu compañeiro de equipo.
miniatura|right|Thierry Boutsen logrou a última posición do podio para Benetton.
miniatura|right|Gerhard Berger retirouse co seu Ferrari con problemaseléctricos na volta 23.

Cualificación
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:22.392 1:21.681 — 2 11  Alain Prost McLaren-Honda 1:22.499 1:21.863 +0.182 3 28  Gerhard Berger Ferrari 1:22.719 1:22.785 +1.038 4 27  Michele Alboreto Ferrari 1:23.976 1:23.296 +1.615 5 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:25.561 1:23.968 +2.287 6 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 1:24.166 1:23.995 +2.314 7 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:25.173 1:24.115 +2.434 8 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:24.679 1:25.068 +2.998 9 5  Nigel Mansell Williams-Judd 1:24.844 1:25.251 +3.163 10 14  Philippe Streiff AGS-Ford 1:25.878 1:24.968 +3.287 11 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 1:24.971 1:25.471 +3.290 12 22  Andrea de Cesaris  Rial-Ford 1:26.039 1:24.988 +3.307 13 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:25.373 1:26.650 +3.692 14 16  Ivan Capelli March-Judd 1:25.609 1:26.815 +3.928 15 33  Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:26.652 1:25.713 +4.032 16 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 1:26.052 1:25.740 +4.059 17 30  Philippe Alliot  Lola-Ford 1:27.543 1:25.765 +4.084 18 15  Maurício Gugelmin March-Judd 1:25.910 1:25.982 +4.229 19 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:27.230 1:26.092 +4.411 20 25  René Arnoux Ligier-Judd 1:26.716 1:26.327 +4.646 21 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:26.822 1:26.437 +4.756 22 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:28.400 1:26.786 +5.105 23 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:28.737 1:27.139 +5.458 24 32  Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:27.676 1:27.321 +5.640 25 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 1:28.614 1:27.637 +5.956 26 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford no time 1:27.655 +5.974 NSC 23  Adrián Campos Minardi-Ford 1:27.885 1:27.979 +6.204 NSC 21  Nicola Larini Osella 1:39.782 1:27.981 +6.300 NSC 29  Yannick Dalmas Lola-Ford no time 1:28.012 +6.331 NSC 31  Bernd Schneider Zakspeed 1:29.110 1:28.215 +6.534 NSCP 36  Alex Caffi Dallara-Ford

Carreira
miniatura|right|250px|Podio da carreira: Prost (2º), Senna (gañador), Boutsen (3º)
 Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 69 1:39:46.618 1 9 2 11  Alain Prost McLaren-Honda 69 + 5.934 2 6 3 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 69 + 51.409 7 4 4 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 68 + 1 volta 6 3 5 16  Ivan Capelli March-Judd 68 + 1 volta 14 2 6 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 67 + 2 volts 19 1 7 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 67 + 2 voltas 16  8 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford 67 + 2 voltas 26  9 22  Andrea de Cesaris Rial-Ford 66 Sen combustible 12  10 30  Philippe Alliot Lola-Ford 66 Eléctrico 17  11 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda 66 + 3 voltas 13  12 33  Stefano Modena Euro Brun-Ford 66 + 3 voltas 15  13 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 64 + 5 voltas 21  14 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed 63 Motor 22  Ret 15  Maurício Gugelmin March-Judd 54 Caixa de cambios 18  Ret 14  Philippe Streiff AGS-Ford 41 Suspensión 10 ; Ret 25  René Arnoux Ligier-Judd 36 Transmisión 20  Ret 27  Michele Alboreto Ferrari 33 Motor 4  Ret 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 32 Motor 11  Ret 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 31 Acelerador 8  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Judd 28 Motor 9  Ret 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 24 Motor 25  Ret 28  Gerhard Berger Ferrari 22 Eléctrico 3  Ret 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 15 Encendido 5  Ret 32  Oscar Larrauri Euro Brun-Ford 8 Chasis 24  Ret 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford 0 Colisión 23  NSC 23  Adrián Campos Minardi-Ford   NSC 21  Nicola Larini Osella   NSC 29  Yannick Dalmas Lola-Ford   NSC 10  Bernd Schneider Zakspeed   NSCP 36  Alex Caffi Dallara-Ford

Posicións logo da carreira

Clasificación no campionato de pilotos
Pos.PilotoPuntos 1  Alain Prost 39 2  Ayrton Senna 24 3  Gerhard Berger 18 4  Nelson Piquet 11 5  Michele Alboreto 9

Clasificación do campionato de construtores
 Pos. Construtor Puntos 1  McLaren-Honda63 2  Ferrari27 3  Lotus-Honda12 4  Arrows-Megatron9 5  Benetton-Ford8

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 

Canadá
Categoría:Gran Premio do Canadá de Fórmula 1