Gran Premio de Italia de 1989

O Gran Premio de Italia de 1989 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 10 de setembro de 1989. A carreira, que se disputou sobre 53 voltas, foi a décimo segunda proba da tempada de . A carreira foi o 59º Gran Premio de Italia e o 54º, que se celebrou en Monza.

Alain Prost logrou a súa cuarta vitoria da tempada despois de que o seu compañeiro de equipo en McLaren Ayrton Senna sufrise un fallo de motor a nove voltas do final, o que ampliou a vantaxe do francés sobre o brasileiro no Campionato de Pilotos a 20 puntos. Sabendo que marchaba para Ferrari en , Prost deixou caer o seu trofeo de gañador do podio ao xentío, coa desaprobación severa do seu director de equipoRon Dennis. Gerhard Berger, o home ao que Prost substituiría en Ferrari, logrou o seu primeiro podio da tempada co segundo posto, seguido polos dous Williams de Thierry Boutsen e Ricardo Patrese. Os puntos finais foron para Jean Alesi no Tyrrell e Martin Brundle no Brabham.

 Pre-carreira 
Antes do Gran Premio de Italia, Alain Prost confirmouse como piloto de Ferrari a partir de 1990. Para que os Tifosi que veían a Prost como o vilan, agora era o heroe da multitude. Non importaba que seguise pilotando para McLaren, era un piloto confirmado de Ferrari e agora era tratado como tal (en anos anteriores fora empuxado, abouxado e ata bombardeado con tomates por parte dos Tifosi por atreverse a vencer aos Ferrari).

O anuncio de Prost permitiu a Frank Williams volver a asinar a Riccardo Patrese para 1990 (Prost tiña ofertas de Ferrari e Williams). Tamén anunciaron no Gran Premio que utilizarían o motor Lamborghini V12 en 1990. Confirmaron que os seus pilotos para 1990 serían Derek Warwick e o piloto de probas do equipo Martin Donnelly.

 Clasificación 
Previsiblemente, o McLaren - Honda de Ayrton Senna foi o máis rápido na cualificación para lograr a súa 38ª pole position. O segundo foi unha sorpresa cando Gerhard Berger de Ferrari uniuse a Senna na primeira fila, mentres que o seu compañeiro de equipo Nigel Mansell foi terceiro. Prost foi o cuarto, uns 1,79 segundos máis lento ca o seu compañeiro de equipo, queixándose publicamente durante toda a fin de semana da baixa potencia do seu motor en comparanza con Senna.

As afirmacións de Prost de que Honda favorecía a Senna foron refutadas polo xefe de Honda e McLaren, Ron Dennis. Con todo, o francés tiña aliados nos ex pilotos de Honda Mansell e o campión do mundo de  Keke Rosberg, que tamén comentaron á prensa que cando se soubo que non pilotarian automóbiles impulsados por Honda os seus motores deixaron de funcionar tan ben ou non tiñan tanta potencia como anteriormente. O comentarista da BBC Murray Walker tamén informou durante a carreira en si que Prost era (11 km/h) máis lento que Senna na trampa de velocidade na sesión de quecemento da mañá malia os dous coches tiñan unha configuración de á similar.

O tempo de Senna de 1:23.720 no seu McLaren-Honda V10 foi 2.254 segundos máis rápido que un ano antes no McLaren MP4/4. O seu tempo foi só 0.26 segundos menos que a volta máis rápida xamais lograda no circuíto de Monza fixada por Nelson Piquet no Williams Honda na cualificación para a carreira de 1987. Cando os motores turbo daban uns  máis que os atmosféricos de 1989.

Eddie Cheever, que terminara 3º na carreira de 1988, fallou ao cualificar o seu Arrows. Foi a segunda vez en 1989 que o americano non cualificou para unha carreira. O seu compañeiro de equipo Derek Warwick clasificouse 16º. O Brabham-Judd de Stefano Modena foi excluído da carreira cando se atopou que o seu coche non daba o peso mínimo. Isto repescou ao Minardi de Luís Pérez-Sala na grella.

 Carreira 
Mentres a grella estaba en proceso de formación antes do inicio, o equipo de McLaren transferiu os axustes do coche de Senna ao de Prost coa esperanza de curar o seu problema de manexo (Prost fora en realidade máis de 2 segundos máis lento nas probas da mañá da carreira que Senna). Prost diría máis adiante que mentres que o manexo e o agarre melloraron perceptiblemente, permaneceu a pouca potencia do motor e a pesar delevar os mesmos axustes da á aínda non podía emparellarse ao seu compañeiro de equipo en velocidade na recta.

Senna liderou desde o principio e construíu unha pequena vantaxe sobre Berger, mentres que Mansell (o 'desenvolvemento' do seu motor V12 non aceleraba ben) e especialmente Prost loitaban por manterse en contacto. De feito, nas primeiras etapas da carreira, Prost, que se afacía á súa nova configuración, tiña dificultades para manter baixo control ao Renault V10 de Thierry Boutsen, aínda que o comentarista da BBC James Hunt explicou que Prost estaba usando un conxunto de pneumáticos máis duros de composto "B" coa esperanza de non ter que entrar en boxes durante a carreira .

Emanuele Pirro foi o primeiro retirado da carreira, a transmisión do seu Benetton - Ford non durou unha soa volta. Pouco tempo máis durou o Lola-Lamborghini de Philippe Alliot. Os Lola V12 de Alliot e Michele Alboreto, foran facilmente os máis rápidos na pre-cualificación, e Alliot clasificouse na sétima posición (diante dos Benetton) antes de trompear e caer na trampa de area de Ascari na súa segunda volta.

Benetton perdeu os freos na volta 33, o que supúsolle a retirada, mentres que Nigel Mansell sufriu un fallo da caixa de cambios na volta 41. Senna aínda estaba comodamente na dianteira con Prost loitando para pasar a Berger, segundo logo da retirada de Mansell. Prost pasou Berger diante dos boxes e a tribuna principal e isto ocasionou a infrecuente visión dos Tifosi animando cando un McLaren pasou un Ferrari. Con todo, debe recordarse que Prost era un piloto de Ferrari confirmado para 1990, mentres que Berger, o heroe da carreira de 1988, deixaba á Scuderia para ocupar o asento de Prost en McLaren. O par de Williams de Boutsen e Patrese, logo de atopar os límites do antigo modelo FW12, circulaban en 4º e 5º lugar, pero en ningún momento ameazaron aos líderes.

Na volta 44, o ruxido da multitude contou a historia cando o Honda V10 do McLaren de Senna explotou entrando na Parabólica, derramando aceite nos pneumáticos traseiros e facendo trompear a Senna e retirándose. Dando a Prost o liderado para gañar o seu primeiro Gran Premio de Italia desde 1981. Berger terminou segundo logrando non só os seus primeiros puntos da tempada, senón tamén acabar a súa primeira carreira, mentres que Boutsen chegou terceiro. Malia as queixas do motor de Prost, logrou facer a volta rápida da carreira na volta 43.

A vitoria de Prost restableceu a súa vantaxe de 20 puntos sobre Senna a falta de catro carreiras na tempada. Con todo, debido ao sistema de puntos "Best 11", Prost xa anotara puntos importantes en 11 carreiras, mentres que Senna aínda podía anotar nas catro carreiras restantes. Isto significaba que a menos que Prost gañase as carreiras, el só podería anotar soamente unha pequena cantidade de puntos no resto da tempada mentres que Senna podería posiblemente anotar un máximo de 36 puntos (e gañar o campionato) se gañaba as últimas catro roldas.

 Clasificación 

 Pre-cualificación 
 Pos Nº Piloto Construtor Tempo Diferenza 1 30  Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:26.623 — 2 29  Michele Alboreto Lola-Lamborghini 1:27.829 +1.206 3 17  Nicola Larini Osella-Ford 1:27.980 +1.357 4 37  Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:28.344 +1.721 5 36  Stefan Johansson Onyx-Ford 1:28.588 +1.965 6 40  Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:28.813 +2.190 7 31  Roberto Moreno Coloni-Ford 1:28.864 +2.241 8 18  Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:28.884 +2.261 9 34  Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:29.472 +2.849 10 35  Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:30.085 +3.462 11 33  Oscar Larrauri EuroBrun-Judd 1:30.089 +3.466 12 41  Yannick Dalmas AGS-Ford 1:30.882 +4.259 13 32  Enrico Bertaggia Coloni-Ford 1:31.606 +4.983

 Cualificación 
 Pos Nº Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza 1 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:25.021 1:23.720 — 2 28  Gerhard Berger Ferrari 1:24.734 1:24.998 +1.014 3 27  Nigel Mansell Ferrari 1:24.739 1:24.979 +1.019 4 2  Alain Prost McLaren-Honda 1:25.872 1:25.510 +1.790 5 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 1:26.195 1:25.545 +1.825 6 5  Thierry Boutsen Williams-Renault 1:26.155 1:26.392 +2.435 7 30  Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:27.118 1:26.985 +3.265 8 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:27.162 1:27.052 +3.332 9 20  Emanuele Pirro Benetton-Ford 1:28.367 1:27.397 +3.677 10 4  Jean Alesi Tyrrell-Ford —  1:27.399 +3.679 11 11  Nelson Piquet Lotus-Judd 1:28.135 1:27.508 +3.788 12 7  Martin Brundle Brabham-Judd 1:27.627 1:27.637 +3.907 13 29  Michele Alboreto Lola-Lamborghini 1:28.586 1:27.803 +4.083 14 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:29.187 1:27.822 +4.102 15 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:28.397 1:27.923 +4.203 16 9  Derek Warwick Arrows-Ford 1:28.092 1:29.031 +4.372 17 22  Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:28.129 1:28.180 +4.472 18 16  Ivan Capelli March-Judd 1:31.969 1:28.430 +4.710 19 12  Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:28.769 1:28.441 +4.721 20 21  Alex Caffi Dallara-Ford 1:28.596 1:28.708 +4.876 21 26  Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:28.669 1:29.537 +4.949 22 37  Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:28.684 1:29.058 +4.964 23 25  René Arnoux Ligier-Ford 1:28.685 1:28.843 +4.965 24 17  Nicola Larini Osella-Ford 1:29.265 1:28.773 +5.053 25 15  Maurício Gugelmin March-Judd 1:29.192 1:28.923 +5.203 26 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:29.592 1:29.293 +5.573 27 10  Eddie Cheever Arrows-Ford 1:29.884 1:29.554 +5.834 28 38  Christian Danner Rial-Ford 1:32.074 1:31.830 +8.110 29 39  Pierre-Henri Raphanel Rial-Ford —  1:36.295 +12.575 DSC 8  Stefano Modena Brabham-Judd — — — 

 Carreira 
 Pos Nº Piloto Construtor voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 2  Alain Prost McLaren-Honda 53 1:19:27.550 4 9 2 28  Gerhard Berger Ferrari 53 + 7.326 2 6 3 5  Thierry Boutsen Williams-Renault 53 + 14.975 6 4 4 6  Riccardo Patrese Williams-Renault 53 + 38.722 5 3 5 4  Jean Alesi Tyrrell-Ford 52 + 1 volta 10 2 6 7  Martin Brundle Brabham-Judd 52 + 1 volta 12 1 7 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 52 + 1 volta 15  8 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 51 + 2 voltas 26  9 25  René Arnoux Ligier-Ford 51 + 2 voltas 23  10 12  Satoru Nakajima Lotus-Judd 51 Suspensión 19  11 21  Alex Caffi Dallara-Ford 47 Motor 20  Ret 22  Andrea de Cesaris Dallara-Ford 45 Motor 17  Ret 1  Ayrton Senna McLaren-Honda 44 Motor 1  Ret 27  Nigel Mansell Ferrari 41 Caixa de cambios 3  Ret 37  Bertrand Gachot Onyx-Ford 38 Radiador 22  Ret 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 33 Freos 8  Ret 16  Ivan Capelli March-Judd 30 Motor 18  Ret 26  Olivier Grouillard Ligier-Ford 30 Escape 21  Ret 11  Nelson Piquet Lotus-Judd 23 Trompo 11  Ret 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 18 Motor 14  Ret 9  Derek Warwick Arrows-Ford 18 Sistema combustible 16  Ret 17  Nicola Larini Osella-Ford 16 Caixa de cambios 24  Ret 29  Michele Alboreto Lola-Lamborghini 14 Eléctrico 13  Ret 15  Maurício Gugelmin March-Judd 14 Acelerador 25  Ret 30  Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1 Trompo 7  Ret 20  Emanuele Pirro Benetton-Ford 0 Transmisión 9  DSC 8  Stefano Modena Brabham-Judd     NSC 10  Eddie Cheever Arrows-Ford     NSC 38  Christian Danner Rial-Ford     NSC 39  Pierre-Henri Raphanel Rial-Ford     NSCP 36  Stefan Johansson Onyx-Ford     NSCP 40  Gabriele Tarquini AGS-Ford     NSCP 31  Roberto Moreno Coloni-Ford     NSCP 18  Piercarlo Ghinzani Osella-Ford     NSCP 34  Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha     NSCP 35  Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha     NSCP 33  Oscar Larrauri EuroBrun-Judd     NSCP 41  Yannick Dalmas AGS-Ford     NSCP 32  Enrico Bertaggia Coloni-Ford        

 Posicións logo da carreira 
 Texto en negra indica Campión do mundo

Clasificación no campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 1  Alain Prost 71 2  Ayrton Senna 51 3  Nigel Mansell 38 4  Riccardo Patrese 28 5  Thierry Boutsen 24

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda122 2  Williams-Renault52 3  Ferrari44 4  Benetton-Ford19 5  Tyrrell-Ford12

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Notas 



 Véxase tamén 


 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1989
Categoría:Gran Premio de Italia de Fórmula 1