Gran Premio de Portugal de 1988

O Gran Premio de Portugal de 1988 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 25 de setembro de 1988 no circuíto de Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de . Foi o 17º Gran Premio de Portugal e o quinto que tivo lugar en Estoril. A carreira disputouse sobre 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para un distancia da carreira de 308 quilómetros. Gañouna Alain Prost, pilotando un McLaren - Honda, con Ivan Capelli segundo nun March - Judd e Thierry Boutsen terceiro nun Benetton - Ford. O compañeiro de Prost e rival no Campionato de Pilotos, Ayrton Senna, só quedou sexto.

 Clasificación 
McLaren logrou a súa novena primeira fila do ano con Alain Prost diante de Ayrton Senna por primeira vez desde Francia. Prost, cuxo MP4 / 4 tiña unha nova montura co chasis máis ríxido, estableceu o seu mellor tempo cedo na cualificación do sábado, e logo confiou en que Senna non mellorara o seu tempo, pasou o resto da cualificación descansando ao redor dos boxes de McLaren en pantalóns vaqueiros e unha camiseta, mentres que Senna simplemente non puido atopar unha volta limpa. Estaban por diante de Ivan Capelli do March - Judd atmosférico. De feito, ambos Marchs quedaron entre os cinco primeiros, con Maurício Gugelmin en quinto lugar detrás do Ferrari gañador en Monza de Gerhard Berger. Tanto Capelli e Gugelmin expresaron delicia cos seus coches, especialmente nas curvas rápidas e moitos deles o viron como unha oportunidade de alterar o dominio de McLaren na carreira.

Logo da súa impresionante actuación en Italia, que deu como resultado un acabado de 3-4 para o equipo, os Arrows - Megatron de Derek Warwick (10º) e Eddie Cheever (18º) loitaron en Portugal. Os dous pilotos queixáronse da pouca adherencia no circuíto de Estoril escasamente utilizado, que agravado polas curvas lentas, puxeron a vista a famosa falta de resposta do acelerador do [motor Megatron 4 en liña.

Logo de perderse as dúas carreiras anteriores en Bélxica e Italia debido a unha enfermidade, Nigel Mansell volveu no seu Williams -Judd. Separadamente das queixas de dor de pescozo nunca perdeu o ritmo e clasificouse nun bo sexto posto, a menos de 0,1 detrás Gugelmin, aínda que sabía que sería unha longa carreira, que poñería a proba o seu estado físico.

Julian Bailey (Tyrrell - Ford), Stefano Modena (EuroBrun - Ford), e os Zakspeeds de Piercarlo Ghinzani e Bernd Schneider ningún logrou cualificarse, mentres que Oscar Larrauri (EuroBrun-Ford) non logrou precualificar.

 Carreira 
A primeira saída abortouse cando o Rial - Ford de Andrea de Cesaris se parou na grella. A segunda saída abortouse logo de que Derek Warwick calara o seu Arrows A10 e de Cesaris golpearao, con Luís Pérez-Sala (Minardi) e Satoru Nakajima (Lotus). Ayrton Senna liderou na terceira saída, para deleite da multitude portuguesa. Ao comezo da volta 2, Alain Prost apartouse do ronsel de Senna para pasalo. Senna moveuse violentamente sobre o Prost e forzouno cara aos muros de boxes a máis de 280 km/h. O francés, con todo, mantivo a súa vontade de pasar ao brasileiro, sen levantar o pé do acelerador, e pasou a Senna na primeira curva.

Prost non se sorprendeu coas tácticas de Senna e liderou controlando, as palabras de McLaren nos boxes logo da carreira (Senna contrarrestou a ira de Prost ao afirmar que case fora empuxado á herba por Prost antes da primeira curva logo da saída , aínda que moitos viron isto como unha táctica utilizada por case todos os pilotos, incluíndo Senna, en cada saída). a vantaxe de Prost de 7 segundos duraría ata a bandeira, mentres que Senna estaba sendo perturbado por unha errática (e falsa) lectura de combustible que lle dicía que estaba usando demasiado. Isto permitiu Capelli acercarse. Na volta 22 o italiano logrou pasar a Senna. Foi a primeira vez desde que Prost sufrira un grave fallo de encendiodo desde o inicio do chuvioso Gran Premio de Gran Bretaña (que en última instancia levouno a unha retirada anticipada) que un McLaren fora adiantado na pista por outro vehículo que non fora outro McLaren. Pouco despois Gerhard Berger tamén adiantou ao McLaren, quedando Senna exposto aos ataques de Nigel Mansell no Williams. O británico estaba máis preto nas curvas, pero o motor Honda era superior nos sectores rápidos da pista.

Berger logrou a volta máis rápida na súa procura de Capelli, pero fixo un trompo na volta 36. Accionou accidentalmente o seu extintor de lume, coa conxelación resultante da perna co dióxido de carbono que causou que o pé patinase nos pedais. Berger intentara unha modificación na cabina do seu coche, pero na superficie irregular de Estoril simplemente pulsou o botón equivocado. Na volta 55, Mansell e Senna dobraron a Jonathan Palmer: durante esta manobra Mansell golpeou a parte traseira do McLaren e trompeou quedando fóra da carreira, Senna seguiu sen ningún tipo de dano. Maurício Gugelmin, Nelson Piquet, Michele Alboreto, Riccardo Patrese e Thierry Boutsen loitaron con vehemencia polo sexto lugar. Na volta 29 Patrese retirouse co radiador roto e na seguinte volta Piquet retirouse con problemas de embrague e caixa de cambios. Na volta 57, Senna, que aínda tiña problemas coa súa lectura de combustible, entrou en boxes para o cambio de pneumáticos e foi pasado por Alboreto, Boutsen e Derek Warwick, caendo ao 6º posto.

Prost gañou por diante dun impresionante Capelli, a brecha na liña era de só 9,5 segundos e o propio Prost chegou escaso de combustible. Os problemas co combustible foron unha característica notable desta carreira: na última curva da carreira do motor de Alboreto petardeou, seu coche quedaba sen combustible a pesar de que o manómetro indicaba que tiña de sobra. Boutsen pasou ao seu lado para conseguir o seu quinto podio do ano e Warwick logrou o 4º lugar. O Ferrari seco de Alboreto e o McLaren de Senna clasificáronse 5º e 6º.

 Clasificación 

 Cualificación 
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  Diferenza 1 11  Alain Prost McLaren-Honda 1:18.378 1:17.411 — 2 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:18.032 1:17.869 +0.458 3 16  Ivan Capelli March-Judd 1:20.390 1:18.812 +1.401 4 28  Gerhard Berger Ferrari 1:20.065 1:18.903 +1.492 5 15  Maurício Gugelmin March-Judd 1:20.791 1:19.045 +1.634 6 5  Nigel Mansell Williams-Judd 1:20.908 1:19.131 +1.720 7 27  Michele Alboreto Ferrari 1:21.647 1:19.372 +1.961 8 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 1:19.551 1:19.872 +2.140 9 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:21.008 1:19.572 +2.161 10 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 1:21.240 1:19.603 +2.192 11 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 1:19.878 1:19.797 +2.386 12 22  Andrea de Cesaris  Rial-Ford 1:21.386 1:19.940 +2.529 13 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:20.700 1:20.314 +2.903 14 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:21.292 1:20.741 +3.330 15 29  Yannick Dalmas Lola-Ford 1:21.655 1:20.748 +3.337 16 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:22.496 1:20.783 +3.372 17 36  Alex Caffi Dallara-Ford 1:22.349 1:20.922 +3.511 18 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:21.519 1:20.965 +3.554 19 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:21.909 1:21.094 +3.683 20 30  Philippe Alliot  Lola-Ford 1:21.809 1:21.096 +3.685 21 14  Philippe Streiff AGS-Ford 1:21.644 1:21.418 +4.007 22 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:22.797 1:21.788 +4.377 23 25  René Arnoux Ligier-Judd 1:22.786 1:21.790 +4.379 24 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 1:22.778 1:22.035 +4.624 25 21  Nicola Larini Osella 1:22.883 1:22.119 +4.708 26 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford 1:23.057 1:22.170 +4.759 NSC 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:22.946 1:22.296 +4.885 NSC 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:24.127 1:22.549 +5.138 NSC 33  Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:23.075 1:23.232 +5.664 NSC 10  Bernd Schneider Zakspeed 1:23.393 1:23.300 +5.889 NSCP 32  Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:25.146 

Carreira
 Pos Nº Piloto Construtor Laps Tempo/Retirada Grella Puntos 1 11  Alain Prost McLaren-Honda 70 1:37:40.958 1 9 2 16  Ivan Capelli March-Judd 70 + 9.553 3 6 3 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 70 + 44.619 13 4 4 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 70 + 1:07.419 10 3 5 27  Michele Alboreto Ferrari 70 + 1:11.884 7 2 6 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 70 + 1:18.269 2 1 7 36  Alex Caffi Dallara-Ford 69 + 1 volta 17  8 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 68 + 2 voltas 19  9 14  Philippe Streiff AGS-Ford 68 + 2 voltas 21  10 25  René Arnoux Ligier-Judd 68 + 2 voltas 23  11 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford 65 + 5 voltas 26  12 21  Nicola Larini Osella 63 + 7 voltas 25  Ret 15  Maurício Gugelmin March-Judd 59 Motor 5  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Judd 54 Trompo 6  Ret 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 53 Temperatura 22  Ret 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 52 Dirección 9  Ret 28  Gerhard Berger Ferrari 35 Trompo 4  Ret 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 34 Embrague 8  Ret 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 29 Radiador 11  Ret 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 27 Motor 14  Ret 29  Yannick Dalmas Lola-Ford 20 Alternador 15  Ret 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda 16 Trompo 16  Ret 22  Andrea de Cesaris Rial-Ford 11 palier 12  Ret 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 10 Turbo 18  Ret 30  Philippe Alliot Lola-Ford 7 Motor 20 Ret 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 4 Motor 24  NSC 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford  ; NSC 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed   NSC 33  Stefano Modena EuroBrun-Ford   NSC 10  Bernd Schneider Zakspeed   NSCP 32  Oscar Larrauri EuroBrun-Ford  

Posicións logo da carreira
Texto en negra indica Campión mundial..

Clasificación no campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 1  Alain Prost 81 2  Ayrton Senna 76 3  Gerhard Berger 37 4  Thierry Boutsen 25 5  Michele Alboreto 24

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda157 2  Ferrari61 3  Benetton-Ford34 4  Arrows-Megatron20 5  March-Judd19

Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación. Os puntos son os exactos ao final da carreira. Benetton foi descualificado oficialmente posteriormente polo Gran Premio de Bélxica e os seus puntos restados.

 Notas 

 Véxase tamén 


 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1988
Categoría:Gran Premio de Portugal de Fórmula 1