Triángulo estival

O triángulo estival é un asterismo astronómico que imaxina un triángulo debuxado na esfera celeste no hemisferio norte, con vértices en Altair, Deneb, e Vega  as estrelas máis brillantes nas constelacións de Aquila, Cygnus, e Lyra, respectivamente.

 Historia 
O escritor norteamericano H.A. Rey e o astrónomo británico Patrick Moore popularizaron o termo na década de 1950. Non obstante, o nome xa o empregaban os afeccionados á astronomía e así se atopa nunha guía de constelacións de 1913Alice Mary Matlock Griffiths (1913), The Stars and Their Stories: A Book for Young People.. O astrónomo austríaco Oswald Thomas describiu estas estrelas como Grosses Dreieck (Gran triángulo) a finais da década de 1920 e Sommerliches Dreieck (Triángulo de pleno verán) en 1934 e xa o remarcara como asterismo J. J. Littrow, quen o describiu como un triángulo conspicuo no seu atlas de 1866 e Bode conectara as estrelas nun mapa nun libro seu de 1816. Son as mesmas estrelas da lenda chinesa da tecelá e o arrieiro que se celebra no festival qixi.

 Visibilidade 
dereita|miniatura|O triángulo estival no estrelado ceo nocturno
Preto da medianoite, o triángulo estival radica no alto en latitudes centrais e setentrionais durante os meses de verán, pero tamén se pode ver durante a primavera no principio da mañá no leste. No outono o triángulo vese no serán no oeste ata novembro.  No hemisferio sur aparece ao revés e baixo no ceo durante os meses de inverno.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Outros artigos 
 Triángulo invernal

Categoría:Asterismos