Permeabilidade magnética

En física chámaselle permeabilidade magnética á capacidade dunha substancia ou medio para atraer e facer pasar ó seu través campos magnéticos. Así pois, permeabilidade magnética mide a habilidade dun material para soportar a formación dun campo magnético no seu interior. Polo tanto, é o grao de magnetización que un material consegue en resposta dun campo magnético aplicado.

Vén dada pola relación entre a indución magnética existente e a intensidade do campo magnético que aparece no interior do material.  O termo foi usado en setembro de 1885 por Oliver Heaviside. A magnitude recíproca da permeabilidade magnética é a reluctancia magnética.

En unidades do SI, a permeabilidade mídese en Henrios por metro (H/m ou H·m−1), ou Newtons por Amperios ó cadrado (N·A−2).

A magnitude así definida, o grao de magnetización dun material en resposta a un campo magnético, é a permeabilidade absoluta e represéntase  polo símbolo (letra grega) μ:

onde B é a indución magnética (densidade de fluxo magnético) no material, e H a intensidade do campo magnético.

Para o baleiro, µ0 = 4π × 10−7 H·m−1 ≈  12.57×10−7 H·m−1 ou N·A−2 ou .

miniatura|Curva de magnetización para ferromagnetos (e ferrimagnetos) e a correspondente permeabilidade

Categoría:Electromagnetismo