Gran Premio de Detroit de 1988

O Gran Premio de Detroit de 1988 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 19 de xuño de 1988 en Detroit, Míchigan. Foi a sexta carreira da tempada de Fórmula Un de  e o sétimo Gran Premio de Detroit. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia total da carreira de 253 quilómetros.

 Resumo 
A terceira vitoria da tempada de Ayrton Senna fixo que foran seis de seis para McLaren en 1988, no camiño dunha marca de 15 vitorias e dez dobretes en 16 carreiras. A vitoria de Senna correspondíase co total da tempada do seu compañeiro Alain Prost, que terminou 38 segundos por detrás do brasileiro no segundo lugar. Thierry Boutsen chegou terceiro co Benetton, como o fixera unha semana antes en Canadá e Andrea de Cesaris anotou os primeiros puntos para o equipo Rial ao terminar en cuarto lugar. Minardi tamén anotou o seu primeiro punto co sexto lugar de Pierluigi Martini.

Coa intención de eliminar os motores turboalimentados antes de 1989, e a súa eficacia limitada polos cambios nas regras para o ano 1988, poucos equipos optaron por desenvolver totalmente novos equipamentos que só usarían unha tempada. Só Honda, que pasouse a McLaren despois de lograr o título de Construtor con Williams e Ferrari desenvolveron novos motores para satisfacer as regras revisadas para o turbo reducíndoo de 4 bares a 2,5, e a capacidade de combustible reducida de 195 a 150 litros (o abastecemento prohibiuse desde 1984 ata 1993), e só McLaren desenvolveu un chasis completamente novo. Aínda que as novas normas estaban destinadas a reducir ou eliminar a brecha de rendemento entre os turbos e os motores normalmente aspirados, Honda e Ferrari foron capaces de lograr unha vantaxe de  sobre o mellor equipo de 3.5 litros dos rivais. Con ese tipo de diferenza de potencia, o único chasis novo da pista, con Senna e Prost ao volante, McLaren converteu rapidamente a tempada nun espectáculo de dous homes.

As axustadas curvas de 90 graos de Detroit e as seccións de rectas curtas deron en varias ocasións unha oportunidade aos coches "atmo" de pouca potencia durante a era do turbo, algúns equipos esperaban que este peculiar circuíto daríalles algunha oportunidade. Senna logrou a vixésimo segunda pole da súa carreira por máis de oito décimas, pero os Ferrari de Gerhard Berger e Michele Alboreto, lograron situarse diante de Prost, que foi cuarto. Todos os equipos tiñan a esperanza de temperaturas máis frías para a carreira do domingo, despois de que a pista comezara a romper durante a cualificación (acelerada por unha carreira Trans-Am o sábado). Como era de esperar houbo presións dos equipos de F1 para que se cancelara a Trans-Am, pero con esa serie tiñan a cobertura televisiva garantida de cada rolda (dos que Detroit era unha parte), polo que a carreira seguiu adiante e como se temía, os potentes e pesados coches rasgaron a superficie da pista aínda máis. As precipitadas reparacións de formigón fixeron a superficie extremadamente abrasiva para os pneumáticos de composto brando que trouxeran a maioría dos equipos, polo que víronse obrigados a reconsiderar os seus plans dunha carreira sen parar. O domingo pola mañá, Berger dixo, "Realmente, creo que o día de hoxe é unha lotería ...." Entón, recordando que perderan as cinco primeiras carreiras, agregou, "... o que probablemente dános a mellor oportunidade da tempada."

Diante de 61.000 fans o día da carreira, Senna tomou o liderado indiscutible na primeira curva. Os Ferrari seguírono, con Prost detrás. Nas tres primeiras voltas, os catro líderes marcharon xuntos bastante preto, pero cara ao final da cuarta volta, a vantaxe de Senna foise a máis de dous segundos. Prost conseguiu pasar a Alboreto na volta cinco, e a Berger na sexta volta, pero nese momento, Senna estaba máis de seis segundos por diante.

Non pasou moito tempo para que o desafío de Ferrari esfumárase. Na sétima volta, xa pasado Alboreto, Boutsen tamén intentou pasar a Berger, o seu Benetton golpeou a roda traseira esquerda do Ferrari, picándolle o pneumático, Berger tivo que abandonar. Dúas voltas máis tarde, Alessandro Nannini intentou pasar a Alboreto. Nannini meteuse polo interior, pero cando Alboreto tratou de pechar a porta, os coches tocáronse e o Ferrari saltou no aire e logo trompeou. Alboreto entrou nos pits para cambiar pneumáticos e comprobar as cousas, a continuación, fixo algunhas voltas incribles e escalou ata a sétima posición antes de trompear de novo na volta 46 e abandonar.

Ao parecer, nun primeiro momento, Nannini escapara ileso do contacto, pero na volta 15, enfrontouse coa suspensión dianteira dereita danada e os freos fallando. O problema cos freos "era realmente a causa do problema con Michele," explicou. "Case desde o principio, eu tiña que bombear o pedal. Se os freos estiveran ben, creo que o podería evitalo."

Calquera esperanza dunha ameaza para os McLaren esfumárase no primeiro cuarto da carreira. Os coches vermellos e brancos, con Senna oito segundos por diante, parecían estar libres de preocupacións. De feito, Prost estivera loitando toda a carreira co seu cambio de marchas. "Foi estraño- a caixa de cambios sentíase coma se se gripara O peor era cambiar de cuarta a quinta, creo que perdín a marcha correcta polo menos unha vez por volta ata o final."

Cos Ferrari e Nannini fora, Nigel Mansell tomou a cuarta posición para Williams. O motor Judd sufrira durante toda a tempada problemas de sobre quecemento, e cunha temperatura media de 90º, non tiña moitas posibilidades de terminar a carreira. Efectivamente, na volta 19, "a luz vermella acendeuse, é o final, o motor acaba de cortar." O seu compañeiro de equipo Riccardo Patrese asumiu cuarta posición ata a volta 27, cando pasoulle o mesmo. Quitouse e aparcou á beira da barreira, xusto detrás de Mansell.

Pierluigi Martini, pilotando o seu primeiro Gran Premio en case tres anos, correu moi ben co Minardi e logrou á quinta posición na volta 35 cando Maurício Gugelmin de March retirouse. Probablemente terminaría alí, se non fóra pola actuación implacable e a resiliencia de Jonathan Palmer no Tyrrell. Palmer tocárase con Stefano Modena no EuroBrun na primeira volta, o que resultou nunha parada para substituír o morro do coche, e quedando en último lugar por unha marxe considerable. Na volta 47, traballara o seu camiño nos puntos, e nas últimas voltas, era o coche máis rápido no circuíto. Palmer logrou os dous puntos do quinto posto foron a súa recompensa polo que probablemente foi a actuación máis impresionante da carreira.

Senna e Prost ambos tiñan tempo para facer paradas para poñer pneumáticos novos, e Senna liderou as 63 voltas. Prost fixara a volta rápida da carreira na volta catro, pero nunca puido realmente desafiar ao brasileiro para o liderado, e sabía que tería que conformarse co segundo lugar, terminou 38,7 segundos por detrás. Prost dixo: "A través dos anos desenvolvín un estilo de condución que implica o freado no vértice da curva. Non creo que a maioría dos pilotos o fagan, pero a min me funciona. Pero hoxe sobre esta superficie era imposible facelo sen saírse recto. Así que tiven que cambiar toda a miña forma de pilotar, frear coidadosamente en liña recta, para a continuación, virar. Sen escusa, entendes, isto significa adaptarse, facendo algo, que non é o meu estilo natural". Ningún dos outros sete finalistas estivo na volta do líder ao final.

Os pilotos declaráronse abertamente sobre a súa aversión á carreira, e despois o gañador Senna dixo que pilotara tan lentamente nas últimas voltas, porque a pista estaba rompendo e era tan difícil como conducir con choiva forte. Senna, Prost e Boutsen dixeron en entrevistas posteriores á carreira que a carreira fora desagradable e a Fórmula Un necesitaba competir noutro lugar da cidade se realmente quería quedar en Detroit. Malia que houbo algunhas negociacións para trasladar a carreira só unhas poucas millas máis a outro circuíto urbano en Belle Isle, estes plans en última instancia, non se concretaron,http://www.f1archives.com/blog/archives/detroit88  e, efectivamente, esta foi o último Gran premio de Fórmula Un de Detroit, despois de que a FIA declarara que os boxes temporais non eran aptos para os estándares establecidos. A F1 trasladouse a 3.200 km de distancia alén do país a un circuíto urbano en Phoenix (Arizona) para os seguintes 3 anos, ese evento coñeceuse oficialmente como o Gran Premio dos Estados Unidos.

 Clasificación 

 Cualificación 

 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Q1  Q2  diferenza 1 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 1:40.606 1:41.719 — 2 28  Gerhard Berger Ferrari 1:42.283 1:41.464 +0.858 3 27  Michele Alboreto Ferrari 1:43.925 1:41.700 +1.094 4 11  Alain Prost McLaren-Honda 1:42.019 1:43.420 +1.413 5 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:45.718 1:42.690 +2.084 6 5  Nigel Mansell Williams-Judd 1:43.458 1:42.697 +2.091 7 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:43.117 1:45.345 +2.511 8 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 1:44.352 1:43.314 +2.708 9 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 1:44.614 1:43.799 +3.193 10 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 1:43.810 1:45.016 +3.204 11 14  Philippe Streiff AGS-Ford 1:44.204 1:44.743 +3.598 12 22  Andrea de Cesaris  Rial-Ford 1:45.866 1:44.216 +3.610 13 15  Maurício Gugelmin March-Judd 1:44.474 1:53.243 +3.868 14 30  Philippe Alliot  Lola-Ford 1:44.590 3:40.532 +3.984 15 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:45.159 1:44.948 +4.342 16 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:47.094 1:45.049 +4.443 17 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:45.268 1:45.662 +4.662 18 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 1:45.275 1:47.135 +4.669 19 33  Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:45.304  +4.698 20 25  René Arnoux Ligier-Judd 1:45.437 1:47.483 +4.831 21 36  Alex Caffi Dallara-Ford 1:47.493 1:45.750 +5.144 22 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:46.286 1:47.801 +5.680 23 32  Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:46.390 1:48.116 +5.784 24 29  Yannick Dalmas Lola-Ford 1:46.422 1:46.447 +5.816 25 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:48.186 1:46.593 +5.987 26 21  Nicola Larini Osella 1:46.623 1:51.623 +6.017 NSC 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:47.243 1:49.353 +6.637 NSC 10  Bernd Schneider Zakspeed 1:48.423 1:48.249 +7.643 DNQ 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:48.925 1:48.990 +8.319 NTS 16  Ivan Capelli March-Judd 1:45.546  +4.940 NSCP 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford   

Carreira
 Pos  Nº  Piloto  Construtor  Voltas  Tempo/Retirada  Grella  Puntos 1 12  Ayrton Senna McLaren-Honda 63 1:54:56.035 1 9 2 11  Alain Prost McLaren-Honda 63 + 38.713 4 6 3 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 62 + 1 volta 5 4 4 22  Andrea de Cesaris Rial-Ford 62 + 1 volta 12 3 5 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 62 + 1 volta 17 2 6 23  Pierluigi Martini Minardi-Ford 62 + 1 volta 16 1 7 29  Yannick Dalmas Lola-Ford 61 + 2 voltas 24  8 36  Alex Caffi Dallara-Ford 61 + 2 voltas 21  9 4  Julian Bailey Tyrrell-Ford 59 Trompo 22  Ret 24  Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 54 Caixa de cambios 25  Ret 30  Philippe Alliot Lola-Ford 46 Palier 14  Ret 33  Stefano Modena EuroBrun-Ford 46 Trompo 19  Ret 27  Michele Alboreto Ferrari 45 Colisión 3  Ret 25  René Arnoux Ligier-Judd 45 Temperatura 20  Ret 15  Maurício Gugelmin March-Judd 34 Motor 13  Ret 6  Riccardo Patrese Williams-Judd 26 Eléctrico 10  Ret 1  Nelson Piquet Lotus-Honda 26 Trompo 8  Ret 32  Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 26 Caixa de cambios 23  Ret 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 24 Trompo 9  Ret 5  Nigel Mansell Williams-Judd 18 Motor 6  Ret 14  Philippe Streiff AGS-Ford 15 Suspensión 11  Ret 19  Alessandro Nannini Benetton-Ford 14 Suspensión 7  Ret 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 14 Eléctrico 15  Ret 21  Nicola Larini Osella 7 Motor 26  Ret 28  Gerhard Berger Ferrari 6 Picada 2  Ret 26  Stefan Johansson Ligier-Judd 2 Temperatura 18  NTS 16  Ivan Capelli March-Judd 0 Lesionado ; NSC 2  Satoru Nakajima Lotus-Honda    NSC 10  Bernd Schneider Zakspeed    NSC 9  Piercarlo Ghinzani Zakspeed    NSCP 31  Gabriele Tarquini Coloni-Ford   

Posicións logo da carreira

Clasificación do campionato de pilotos
PosPilotoPuntos 1  Alain Prost 45 2  Ayrton Senna 33 3  Gerhard Berger 18 4  Thierry Boutsen 11 5  Nelson Piquet 11

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  McLaren-Honda78 2  Ferrari27 3  Benetton-Ford12 4  Lotus-Honda12 5  Arrows-Megatron9

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.

 Notas 
 Ivan Capelli rompeuse un óso do seu pé esquerdo cando se estrelou contra o muro de boxes durante a práctica do sábado, logo de lograr na cualificación do venres o posto 21 na grella. Nicola Larini subiu así ata o último posto da grella.

 Referencias 
 Nigel Roebuck (23 de xuño de 1988). "Detroit GP: Makes You Six!". Autosport, 30-41.

 Véxase tamén 

 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1988
Categoría:Gran Premio de Detroit de Fórmula 1