Arleira

A arleira Nome vulgar galego en Diccionario das ciencias da natureza e da saúde (A-C), A Coruña, Deputación da Coruña, 2000; e Termos esenciais de botánica, Santiago de Compostela, Universidade, 2004 ou berberizNome vulgar galego en Vocabulario das ciencias naturais e  Nomenclatura vernácula da flora vascular galega (Berberis vulgaris) é unha especie de arbusto espiñento pertencente á familia das berberidáceas.
miniatura|Vista da planta
miniatura|Ilustración de Flora Batava
miniatura|Inflorescencia
miniatura|Froitos
miniatura|Follas e espiños
miniatura|Ilustración
miniatura|Vista da planta

 Descrición 
É un arbusto denso armado de espiños triplos. Ten os talos leñosos que acadan até os 2 m de altura, son erectos e ramificados coa casca de cor cinsenta. As follas son ovais, alternas, con pecíolo curto duns tres centímetros de lonxitude. Presentan unha gradación desde follas até espiños, de forma que as de máis dun ano vanse transformando en espiños. As flores aparecen entre abril e xuño, son miñudas e amarelas, agrupadas en pequenos acios pénsiles. Os froitos son bagas de 1 cm de lonxitude de cor vermella brillante, acedas pero de sabor agradábel.

Nesta planta pódese desenvolver a fase acídica do perigoso fungo Puccinia graminis (ferruxe negra), que provoca a doenza da ferruxe dos cereais.

 Distribución e hábitat 
É un arbusto moi común nos bosques e pastos semi-áridos en terreos calcarios de Europa central e meridional e Asia occidental. Tense tamén naturalizado nos Estados Unidos.

 Propiedades 
Contén alcaloides derivados da isoquinolina: berberina (3 %), oxicantina (1,5 %) tamén contén taninos e saponinas.

 Usos 

 Medicinais 
A casca da raíz é útil en conxestións hepatobiliares e coleocistite e contra a retención de ouriños. Tamén é un laxante discreto. A planta, con excepción dos seus froitos e sementes, é lixeiramente tóxica. O seu axente máis poderoso é a berberina, que tamén se sabe que ten unha serie de efectos terapéuticos.

 Gastronomía 
En Europa, as bagas utilízanse tradicionalmente para facer marmelada. No suroeste de Asia, especialmente no Irán, onde se lles chama zereshk (زرشک), as bagas utilízanse para cociñar, así como para facer marmelada.

 Xardinaxe 
É moi utilizado en xardinaría como planta ornamental.

 Ecoloxía 
A planta serve de alimento ás larvas novas da avelaíña Auchmis detersa.

Crece en outeiros asollados, entre os arbustos, en luminosos bosques de folla caediza e coníferas. Agrádalle os solos fértiles e calcarios arxilosos.

 Taxonomía 
Berberis vulgaris foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum 1: 330–331. 1753.
 Etimoloxía
Berberis: nome xenérico que é a forma latinizada do nome árabe da froita.En Nomes Botánicos

vulgaris: epíteto latino que significa "común".En Epítetos Botánicos
 Variedades aceptadas
 Berberis vulgaris subsp. australis (Boiss.) Heywood
 Berberis vulgaris subsp. seroi Ou.Bolòs & Vigo
 Sinonimia
 Berberis aetnensis var. turolensis Pau
 Berberis australis var. hackeliana C.K. Schneid.
 Berberis australis (Boiss.) Hochr.
 Berberis garciae Pau
 Berberis hispanica Boiss. & Reut.Sinónimos en Real Jardín Botánico 
 Berberis abortiva P.Renault
 Berberis acida Gilib.
 Berberis aethnensis Bourg. ex Willk. & Lange	
 Berberis alba Poit. & Turpin	
 Berberis angulizans G.Nicholson
 Berberis apyrena K.Koch	
 Berberis arborescens K.Koch	
 Berberis articulata Loisel.	
 Berberis asperma Poit. & Turpin	
 Berberis aurea Tausch	
 Berberis bigelovii Schrad.	
 Berberis corallina G.Nicholson	
 Berberis dentata Tausch	
 Berberis dulcis K.Koch	
 Berberis dumetorum Gouan	
 Berberis edulis K.Koch	
 Berberis elongata G.Nicholson	
 Berberis globularis G.Nicholson	
 Berberis hakodate Dippel	
 Berberis heterophylla K.Koch	
 Berberis iberica Sweet	
 Berberis innominata Kielm.	
 Berberis irritabilis Salisb.	
 Berberis jacquinii K.Koch	
 Berberis latifolia Poit. & Turpin	
 Berberis marginata K.Koch	
 Berberis maxima G.Nicholson	
 Berberis maximowiczii Regel	
 Berberis microphylla F.Dietr.	
 Berberis mitis Schrad.	
 Berberis nepalensis K.Koch	
 Berberis nitens Schrad.	
 Berberis obovata Schrad.	
 Berberis orientalis C.K.Schneid.	
 Berberis pangharengensis G.Nicholson	
 Berberis pauciflora Salisb.
 Berberis racemosa Stokes	
 Berberis rubra Poit. & Turpin	
 Berberis sanguinea K.Koch	
 Berberis sanguinolenta K.Koch	
 Berberis sibirica Schult. & Schult.f.	
 Berberis sieboldii Dippel	
 Berberis sylvestris Poit. & Turpin
 Berberis violacea Poit. & Turpin</ref>Berberis vulgaris en PlantList

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 
 Bailey, L.H. & E.Z. Bailey. 1976. Hortus Third i–xiv, 1–1290. MacMillan, Nova York.
 Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., Nova York.
 Flora of North America Editorial Committee, e. 1997. Magnoliidae and Hamamelidae. Fl. N. Amer. 3: i–xxiii, 1–590.
 Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. Ou.S.. New York Botanical Garden, Nova York.
 Gleason, H. A. & A.J. Cronquist. 1991. Man. Vasc. Pl. N.E. Ou.S. (ed. 2) i–910. New York Botanical Garden, Bronx.
 Schwegman, J. E. 1991. The Vascular Flora of Langham Island, Kankakee County, Illinois. Erigenia 11: 1–8.
 Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
 Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724.
 Whittemore, A. T. 1993. Berberis (Berberidaceae). 20 pp.

Categoría:Berberis
Categoría:Plantas ornamentais
Categoría:Bagas
Categoría:Froitas
Categoría:Plantas descritas en 1753
Categoría:Plantas medicinais
Categoría:Flora de Galicia
Categoría:Taxons descritos por Linné