Movemento de independencia da India

O Movemento de independencia da India abrangue toda unha serie de actividades e ideas que pretendían rematar co goberno da Compañía Británica das Indias Orientais (1757–1858) e do Raj Británico (1858–1947) no subcontinente indio, nun período que durou 190 anos (1757-1947).

Os primeiros movementos militantes organizados producíronse en Bengala, pero máis tarde tomaron forma no Congreso Nacinoal Indio con destacados líderes moderados que pretendían acadar o seu dereito básico de aparecer nas examinacións do Servizo Civil Indio, así como outros dereitos, de natureza económica, para a xente do común. A comezos do século XX produciuse un avance cara a posicións máis radicais que buscaban o autogoberno e foron propostas por líderes como Lal, Bal, Pal e Aurobindo Ghosh. Os derradeiros chanzos do moevemento de autogoberno estiveron protagonizados pola política da non-violencia de Mohandas Karamchand Gandhi e a resistencia civil, a loita constitucional de Muhammad Ali Jinnah a prol dos dereitos das minorías indias e outras diversas campañas. Os activistas Netaji Subhas Chandra Bose e Bhagat Singh predicaron a revolución armada para acadar a independencia. Poetas e escritores como Rabindranath Tagore, Subramaniya Bharathi, Allama Iqbal, Josh Malihabadi, Mohammad Ali Jouhar, Bankim Chandra Chattopadhyay e Kazi Nazrul Islam empregaron a literatura, a poesía e a oratoria como ferramenta de chamamento político. Feministas como Sarojini Naidu e Begum Rokeya promoveron a emancipación da muller india e a súa participación na política nacional. Babasaheb Ambedkar defendeu a causa dos sectores máis desfavorecidos da sociedade india dentro do gran movemento de autogoberno. O período da segunda guerra mundial viu un crecemento das campañas do movemento Marchade da India lideradas por Mahatma Gandhi e do Exército Nacional Indio liderado por Netaji Subhas Chandra Bose.

O movemento indio de autogoberno foi un movemento de masas que conectou con grandes sectores da sociedade. Tamén estivo caracterizado por un proceso de evolución ideolóxica constante. Malia que a base ideolóxica era anticolonial, estivo sustentada por unha visión de desenvolvemento económico independente acompañado dunha estrutura política secular, democrática, republicana e liberal.. Despois da década de 1930, o movemento asumiu unha forte orientación socialista por mor da crecente influencia da esquerda no Congreso e polo crecemento do Partido Comunista da India. A Liga Musulmá formouse en 1906 como un partido musulmán separado que en 1940 reivindicou o estado separado de Paquistán. O traballo de todos estes movementos levaron á Acta de independencia da India de 1947, que conseguiu a secesión da India e a creación de Dominio de Paquistán. India permaneceu como dominio da Coroa Británica até o 26 de xaneiro de 1950, cando a Constitución da India foi aprobada, estabelecendo a República da India; Paquistán foi un dominio até 1956, cando adoptaron a súa primeira constitución republicana. En 1971, Paquistán oriental declarou a súa independencia como República Popular de Bangladesh.

 Notas 

 Véxase tamén 

 Bibliografía 
 Brown, Judith M. Gandhi's Rise to Power: Indian Politics 1915–1922 (Cambridge South Asian Studies) (1974)
 MK Gandhi. My Experiments with Truth Editor's note by Mahadev Desai (Beacon Press) (1993)
 Brown, Judith M., 'Gandhi and Civil Resistance in India, 1917–47', in Adam Roberts and Timothy Garton Ash (eds.), Civil Resistance and Power Politics: The Experience of Non-violent Action from Gandhi to the Present. Oxford & Nova York: Oxford University Press, 2009. ISBN 978-0-19-955201-6.
 Jalal, Ayesha. The Sole Spokesman: Jinnah, the Muslim League and the Demand for Pakistan (Cambridge South Asian Studies) (1994)

Categoría:Historia da India
Categoría:Historia de Paquistán
Categoría:Historia de Bangladesh
Categoría:Movementos independentistas
Categoría:Non violencia
Categoría:India británica