Eddie Irvine

Edmund "Eddie" Irvine, Jr. (nado o 10 de novembro de 1965) é un piloto de carreiras retirado británico de Irlanda do Norte. Foi o subcampión na tempada de  pilotando para Ferrari.

Irvine foi influenciado polos seus pais para participar nas carreiras de coches. Comezou a súa carreira á idade de dezasete anos cando participou no Campionato de Fórmula Ford logrando pronto o éxito, antes de pasar aos campionatos de Fórmula Tres e á Fórmula 3000. A primeira vez que pilotou un Fórmula Un foi co equipo Jordan en , onde alcanzou temperá notoriedade pola súa participación en incidentes múltiples ocasións durante a súa carreira. Conseguiu o seu primeiro podio en  antes de trasladarse a Ferrari en .

A súa tempada máis exitosa foi en  cando logrou catro vitorias e desafiou ao piloto de McLaren Mika Häkkinen para o Campionato Mundial, terminando en segundo lugar. Trasladouse a Jaguar en  e soportou os malos resultados, pero logrou facerse co primeiro podio para o seu equipo en  e logrou outro podio en . Irvine deixou Jaguar debido ás friccións dentro do seu equipo e anunciou a súa retirada do automobilismo de competición cando non conseguiu un asento para a tempada .

Desde que abandonou os deportes de motor, Irvine converteuse nunha personalidade dos medios en Gran Bretaña. Tamén vinculóuselle coa adquisición dos equipos Jordan e Minardi en , aínda que as conversacións non chegaron a nada. Irvine tamén ampliou os seus intereses ao mercado inmobiliario, acumulando un bo investimento durante a súa carreira deportiva.

 Primeiros anos e carreira 
Irvine naceu o 10 de novembro de 1965, en Newtownards, Condado de Down en Irlanda do Norte, fillo de Edmund e Kathleen. Pasou a súa infancia na vila de Conlig. Ten unha irmá máis vella, Sonia, que actuou como fisioterapeuta de Irvine ata 1999. Cursou estudos na escola secundaria de Regent House, sen sobresaír nunca nos resultados. O seu primeiro contacto co automobilismo foi cando a súa familia estando de vacacións asistiu ao Gran Premio do Reino Unido. O seu pai tamén correu en monoprazas por diversión. Irvine expresou inicialmente interese nas motocicletas pero o seu pai pensaba que eran demasiado perigosas. Irvine traballou sen remuneración na chatarrería da súa familia, a cambio de que o seu pai financiara a súa paixón polas carreiras.. Máis tarde apareceu John Watson como o heroe da súa infancia .

Irvine comezou a competir cos coches de carreiras en 1983, animado polo seu pai; Inicialmente interesouse polas carreiras de motos, pero os seus pais pensaron que o deporte era demasiado perigoso e así se viu obrigado a participar na Fórmula Ford. Logo de participar nalgunhas carreiras, en 1984 gañou a súa primeira carreira en Brands Hatch, motivo polo que tamén gañou o premio ao mellor piloto. En 1987, asinou un contrato co equipo Van Diemen e nese ano amañouse para gañar o título da categoría, a Formula Ford Festival e a serie RAC Formula Ford.

Ao final da tempada, participou, durante o inverno, nunha proba organizada por Marlboro no que o gañador obtería un lugar na Fórmula 3 británica; Irvine marcou o mellor tempo e asegurouse a participación na serie do campionato antes mencionado. Durante esa tempada non logrou ningún éxito e terminou no quinto lugar. Tamén participou no Gran Premio de Macau, que forma parte do calendario da liga de Fórmula Tres, en substitución do pole position, pero non gañou a carreira. Grazas a Marlboro tamén puido participar, ao ano seguinte, no campionato de F3000 co equipo de Pacific Racing. Flanqueado por JJ Lehto, considerado entón unha nova promesa do automobilismo, logrou terminar na novena posición por diante do seu compañeiro de equipo, 13º.

En 1990 asinou un contrato para competir na Fórmula 3000 co equipo Jordan. Durante a tempada, obtivo unha vitoria en Alemaña e terminou a tempada en terceiro lugar, con mellores resultados que os seus compañeiros de equipo Heinz-Harald Frentzen e Emanuele Naspetti. A finais de ano, participou de novo no Gran Premio de Macau e na Copa Fuji F3, terminando no podio nas dúas carreiras. O final da tempada coincidiu, con todo, co fin da relación co equipo e Irvine trasladouse ao Xapón para competir na Fórmula Nippon. Durante 1991, Irvine correu para Cerumo Racing onde logrou unha vitoria anotou 17 puntos para terminar sétimo no campionato de pilotos.

Irvine participou por primeira vez nas 24 Horas de Le Mans en 1992 co equipo SARD pilotando un automóbil Toyota Grupo C xunto con Roland Ratzenberger e Eje Elgh. O equipo acabou noveno na xeral e ocupou o segundo lugar na clase Grupo C.

 Carreira na Fórmula Un 

 Jordan (1993-1995) 

 1993 
Irvine entrou na Fórmula Un, a categoría máis alta das carreiras de circuíto, co equipo Jordan, como compañeiro de equipo de Rubens Barrichello. Facendo o seu debut no Gran Premio do Xapón, Irvine terminou nos puntos no sexto lugar. De inmediato alcanzou a fama ao impedir adiantar ao piloto de McLaren Ayrton Senna durante varias voltas. Logo da carreira, Senna entrou na casa rodante de Jordan e golpeou na cara a Irvine. Irvine retirouse no final da carreira en Australia, cando sufriu un accidente. Na xeral, Irvine acabou 22º no campionato de pilotos logrando un punto.

 1994 
Irvine continuou en Jordan na tempada  de novo acompañando a Barrichello. Na primeira rolda en Brasil, Irvine estivo involucrado nun choque en cadea de catro coches. Máis tarde recibiu unha sanción dunha carreira e unha multa de 10,000 $. Irvine recorreu a decisión da FIA, que decidiu rexeitar o recurso o 6 de abril e aumentou a pena a unha prohibición de tres carreiras. O seu asento foi ocupado por Aguri Suzuki no seguinte Gran Premio do Pacífico e Andrea de Cesaris para as carreiras en San Marino e Mónaco. Irvine volveu no Gran Premio español no que anotou os seus primeiros puntos da tempada co sexto lugar, logo sufriu retiradas consecutivas nas cinco carreiras seguintes. Non foi capaz de terminar o Gran Premio de Bélxica debido a unha falla no alternador, malia que se clasificou 13º debido a completar máis do 90% da distancia da carreira, non terminou a carreira celebrada en Italia debido a un fallo de motor e máis tarde foi suspendido por tres carreiras por un incidente na primeira volta co piloto de Lotus Johnny Herbert durante a carreira.

Irvine tivo unha polémica adicional durante a primeira sesión de clasificación do Gran Premio de Portugal cando lle pegou ao piloto de Williams Damon Hill. Irvine foi advertido de que se volvía a provocar un incidente similar vería revogada a súa Súper Licenza terminou sétimo na carreira e logrou puntuar consecutivamente na seguintes dúas carreiras, foi cuarto no Gran Premio de Europa e quinto no Gran Premio do Xapón. Irvine retirouse da última carreira da tempada en Australia logo de trompear. Terminou o ano 16º no campionato de pilotos, con 6 puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou na súa terceira carreira consecutiva nas 24 Horas de Le Mans pilotando para ADRS xunto con Mauro Martini e Jeff Krosnoff. O equipo terminou segundo na xeral e levouse a vitoria na clase LMP1 / C90 lideraron durante 90 minutos e víronse obrigados a reducir a velocidade debido a un problema na caixa de cambios.

 1995 
miniatura| right | Irvine pilotando para Jordan no Gran Premio do Reino Unido de 1995
Irvine continuou en Jordan en  de novo xunto a Barrichello. Soportou un mal comezo: Irvine viuse obrigado a retirarse na primeira carreira celebrada en Brasil debido a un problema na caixa de cambios, e na seguinte carreira en Arxentina, entrou en contacto co pneumático traseiro esquerdo do piloto de McLaren Mika Häkkinen e retirouse cun fallo de motor logo de seis voltas. Terminou oitavo no GP de San Marino e logrou os seus primeiros puntos ao alzarse coa quinta posición en España. Logo de retirarse do Gran Premio de Mónaco, Irvine conseguiu o primeiro podio da súa carreira na Fórmula Un co terceiro posto en Canadá. Malia este éxito, Irvine non anotou puntos nas seguintes sete carreiras. No Gran Premio de Bélxica, o coche de Irvine incendiouse durante unha parada en boxes cando a válvula de combustible atascouse aberta e viuse obrigado a retirarse.

Na semana antes do Gran Premio de Europa, Jordan anunciou que Irvine siguiría por dous anos máis. Con todo, Ferrari anunciou que contratara a Irvine, e que sería o compañeiro de equipo de Michael Schumacher para 1996. Tivo un bo resultado na carreira terminando sexto, malia que terminou fóra dos puntos no Gran Premio do Pacífico. Irvine anotou os seus últimos puntos da tempada cun quinto lugar no Xapón e terminou a tempada cunha retirada debido á presión dos pneumáticos en Australia. Terminou 12º no campionato de pilotos con 10 puntos.

 Ferrari (1996-1999) 

 1996 
miniatura| right | Irvine pilotando para Ferrari no Gran Premio de San Marino de 1996
Na primeira carreira en Australia, Irvine logrou a terceira posición; na seguinte rolda disputada no Brasil, terminou fóra dos puntos en sétima posición e quedou en quinto lugar en Arxentina. No Gran Premio de Europa, tivo problemas co manexo do seu coche e viuse involucrado nun incidente con Olivier Panis obrigando aos dous pilotos a retirarse. Irvine logrou o cuarto lugar no GP de San Marino. Con todo, Irvine soportou a falta de fiabilidade do seu coche e viuse obrigado a retirarse nas seguintes oito carreiras consecutivas, xa fora por verse involucrado en incidentes ou por problemas co seu coche. A racha terminou cando Irvine acabou quinto no Gran Premio de Portugal malia que sufriu outra retirada na carreira de peche de tempada en Xapón. Irvine terminou décimo no campionato de pilotos con 11 puntos.

 1997 
A primeira carreira da tempada en Australia viu a Irvine involucrado nun accidente co piloto de Williams Jacques Villeneuve. O incidente creou polémica, xa que provocou un distanciamento con Irvine que se prolongou durante toda a tempada. Irvine logrou o 16º posto na seguinte carreira celebrada no Brasil, logo de atopar o seu coche difícil de conducir, e acadaría o segundo posto en Arxentina dúas semanas máis tarde, onde Irvine desafiou a Villeneuve pola vitoria que sufría unha doencia estomacal e tiña problemas de freos no seu coche. O resultado terminou coa demanda da prensa italiana para que Irvine fora despedido. Mantivo a súa forma logrando dous terceiros postos consecutivos nas dúas carreiras seguintes. Isto viuse interrompido cando Irvine retirouse do Gran Premio español onde cosechou críticas por parte de Panis e Jean Alesi.

Na seguinte carreira celebrada no Canadá Irvine estivo involucrado nun incidente xunto ao piloto de McLaren Mika Häkkinen na primeira volta. Amañouse para recuperarse e lograr un novo podio en Francia, a partir deste momento a forma de Irvine caeu e terminou fóra dos puntos nas seguintes sete carreiras. Durante o verán, anunciouse que Irvine permanecería en Ferrari para . A súa racha de malos resultados terminou cun terceiro posto no Gran Premio do Xapón, e concluíu a tempada cun quinto lugar no Gran Premio de Europa. Irvine terminou sétimo no campionato de pilotos con 24 puntos.

 1998 
 miniatura | left | Irvine no Gran Premio de Australia de 1999
Irvine mantívose en Ferrari en  de novo como compañeiro de Schumacher. O nivel da condición física de Irvine foi posta en dúbida cando sufriu de dor de costas. Para combater o problema, instalouse un novo asento no seu coche. Irvine fixera moi poucas probas co coche do seu equipo, o Ferrari F300, durante a pretempada e resultou afectado pola guerra de pneumáticos entre Bridgestone e Goodyear, pero mostrouse confiado sobre as súas posibilidades na tempada. Na primeira carreira da tempada en Australia, Irvine terminou cuarto e na seguinte carreira celebrada no Brasil quedou na oitava posición. Tras estes resultados, Irvine fixo unha boa primeira parte da tempada, nas seguintes oito carreiras terminou no podio seis veces retirouse en España cando se viu involucrado nunha colisión co piloto de Benetton Giancarlo Fisichella, creando outra polémica e terminou en segundo lugar en Francia detrás do seu compañeiro Schumacher, foi o primeiro dobrete de Ferrari en oito anos.

En xullo, anunciouse que Irvine asinara unha extensión de dous anos do seu contrato. O contrato estipulaba que Irvine podía elixir a súa propia estratexia e configuración, malia que mantería un papel de apoio a Schumacher. Logo de dous abandonos nas seguintes tres carreiras, Irvine recuperouse para terminar segundo en Italia e na cuarta posición no Gran Premio de Luxemburgo. Pechou a tempada cun segundo posto no Xapón. Irvine terminou a tempada no cuarto lugar do campionato de pilotos e anotou 47 puntos.

 1999 
miniatura| left | Irvine pilotando para Ferrari no Gran Premio do Canadá de 1999
Para a tempada , Irvine mostrouse confiado de cara á tempada, dicindo: "Logo dos resultados do ano pasado, onde obtiven o meu mellor resultado da historia do campionato coa cuarta posición da xeneral, agora, para este ano, quero facelo aínda mellor". A súa tempada tivo un bo comezo: Irvine conseguiu a súa primeira vitoria na Fórmula Un na carreira de apertura da tempada en Australia; e na seguinte carreira no Brasil, obtivo a quinta posición malia unha parada en boxes non programada. Tres semanas máis tarde retirouse no GP de San Marino, o coche de Irvine sufriu un fallo de motor logo de 46 voltas e perdeu o liderado do Campionato Mundial de Pilotos co seu compañeiro de equipo Schumacher. Conseguiu o seu segundo podio da tempada na seguinte rolda en Mónaco. Irvine alzouse co terceiro lugar no Canadá malia unha colisión co piloto de McLaren David Coulthard logrando a volta rápida.

No Gran Premio do Reino Unido. Onde Irvine logrou o segundo lugar, Schumacher chocou tras saírse da curva de alta velocidade Stowe Corner cando fallou o freo traseiro do seu coche, o resultado foi unha perna rota. Irvine asumiu o papel de líder do seu equipo e tivo como compañeiro ao piloto finlandés Mika Salo nas seguintes seis carreiras. Irvine logrou dúas vitorias consecutivas en Austria e Alemaña recuperando o liderado do Campionato de Pilotos e asegurou un podio máis en Hungría no que tivo problemas co sobreviraxe no seu coche. Con todo, Irvine e Salo queixáronse da falta de desenvolvemento co coche e Irvine ameazou con abandonar Ferrari se a súa candidatura ao campionato non era apoiada plenamente. Con todo, Irvine puntuou consecutivamente nas dúas carreiras seguintes, foi cuarto en Bélxica e sexto en Italia. En setembro, anunciouse que Irvine fichara co equipo Jaguar que adquirira o equipo Stewart en xuño e sería compañeiro de Johnny Herbert. Irvine terminou sétimo no Gran Premio de Europa logo de facer unha parada de 48 segundos cando un dos seus pneumáticos de auga quedou mal posto e quedou detrás seu rival Mika Häkkinen.

Na penúltima rolda en Malaisia, Irvine conseguiu a súa cuarta vitoria da tempada, aínda que el e Schumacher foron posteriormente descualificados cando se descubriu que os bargeboards dos seus coches non cumpría cos regulamentos técnicos da Fórmula Un. Ferrari fixo unha reclamación á FIA que se escoitou o 22 de outubro. Ao día seguinte, anunciouse que o Tribunal de Apelación anulara a decisión asegurando un último enfrontamento. Na rolda de pechadura da tempada no Xapón, Irvine caeuse da cualificación e só logrou terminar terceiro na carreira e perder o campionato de pilotos con Häkkinen por 2 puntos. Non obstante os esforzos de Irvine durante a tempada axudaron a Ferrari para facerse co primeiro campionato de construtores en 16 anos. Irvine foi galardoado co Hawthorn Memorial Trophy, un premio anual outorgado ao piloto británico ou da Commonwealth máis exitoso na Fórmula un no transcurso dunha tempada. foi tamén nomeado por Autosport como o mellor piloto británico de competición do no 1999.

 Jaguar (2000-2002) 

 2000 
miniatura|dereita|O Jaguar R1 pilotado por Irvine en 2000.
O expiloto de carreiras británico Stirling Moss expresou as súas dúbidas sobre as esperanzas de Irvine para ser un aspirante ao título con Jaguar durante a seguinte tempada. Os ex Campión Mundial de Pilotos británico Jackie Stewart, dixo: "... realmente volve de novo. Estivo baixo a sombra dun gran piloto en Ferrari. Creo que é o momento que abandonar esa sombra e pasar a correr para se mesmo". Irvine tivo un mal comezo, nas dúas primeiras carreiras celebradas en Australia e Brasil, Irvine sufriu retiradas consecutivas debido a trompos. Posteriormente logrou terminar nas seguintes tres carreiras, aínda que fóra das posicións dos puntos. Retirouse do Gran Premio de Europa logo dunha colisión co piloto de Williams Ralf Schumacher despois de trompear e ser superado polo piloto de Arrows Jos Verstappen. Na seguinte carreira en Mónaco Irvine anotou os primeiros puntos co cuarto lugar.

Viuse obrigado a retirarse no Gran Premio de Austria debido a dores abdominais causados por un ataque de apendicite malia que participou na primeira sesión de adestramentos libres do evento. Foi substituído polo piloto de probas do equipo Luciano Burti. Irvine foi considerado apto para participar no Gran Premio de Alemaña, onde se asegurou a décima posición malia un trompo. Non foi capaz de anotar máis puntos nas seguintes cinco carreiras, que incluíron unha retirada en Italia cando chocou con Salo na primeira volta. Terminou a tempada chegando á meta nas tres últimas carreiras, puntuando na carreira que pechaba a tempada, o Gran Premio de Malaisia onde terminou sexto. Irvine terminou a tempada 13º no campionato de pilotos e anotou catro puntos. Fóra da Fórmula Un, Irvine participou no Belfast City Open e o Direct Millennium Motorsport Festival pilotando un coche deportivo de Jaguar para celebrar a participación da marca no Tourist Trophy.

 2001 
 miniatura|left | Jaguar R2 de Irvine para a tempada 2001
Irvine mantívose en Jaguar na tempada  e foi compañeiro de Luciano Burti. Malia as súas críticas, o director do equipo Jaguar Bobby Rahal apoiou a Irvine para a seguinte tempada, aínda que non confiaba en Irvine debido as súas dúbidas sobre que o seu equipo chegara a ser competitivo. Rahal preocupouse pola actitude de Irvine cando o coche do equipo, o Jaguar R2, deu un baixo rendemento durante as probas de pretempada. Irvine apoiou a opinión de ser despedido ao final da tempada se as súas actuacións non satisfacían ao equipo. Irvine logrou o 11º posto na primeira rolda en Australia e non puido terminar as seguintes catro carreiras consecutivas. Antes do Gran Premio español, Burti deixou Jaguar para unirse ao equipo Prost e o equipo contratou como compañeiro de Irvine a Pedro de la Rosa. Irvine logrou terminar o Gran Premio de Austria na sétima posición e logrou o primeiro podio de Jaguar co terceiro lugar na seguinte rolda en Mónaco. En xuño, confirmouse que Irvine e de la Rosa serían retidos por Jaguar para .

Malia este éxito, Irvine non puido terminar seis das seguintes oito carreiras. Sufriu unha tensión no pescozo nunha sesión de probas en Silverstone e tomouse o tempo de descanso durante as vacacións de verán Durante este período, Rahal intentou vender a Irvine ao equipo Jordan cun salario adicional de 10 $ millóns de dólares para Irvine. Irvine rexeitou o contrato xa que quería axudar a Jaguar a ser máis competitivo. O contrato, concibido orixinalmente por Rahal como unha broma, conduciu ao seu despedimento e foi substituído polo austríaco campión do mundo Niki Lauda. No Gran Premio de Bélxica, Irvine estivo involucrado nunha colisión con Burti que trataba de alcanzalo. Burti estrelouse a máis de 240 kph e absolveu calquera culpa posta sobre Irvine. Irvine logrou facerse cuns puntos ao final da tempada co quinto lugar nos Estados Unidos e terminou a tempada cunha retirada no Gran Premio do Xapón. Irvine terminou a tempada 12º no campionato de pilotos logo de anotar seis puntos.

 2002 
miniatura| left | Irvine pilotando para Jaguar no Gran Premio dos Estados Unidos de 2002

Irvine continuou en Jaguar na tempada  de novo como compañeiro de Pedro de la Rosa. Na preparación para a tempada, Irvine fixo un exame físico e rexistrou unha alta puntuación. Con todo, mostrouse cauteloso sobre as perspectivas do seu equipo cara ao próximo ano, dicindo: "Só temos que esperar e ver o que sucede con este coche, é un interrogante". Na primeira rolda en Australia, Irvine terminou cuarto, e na seguinte carreira en Malaisia, viuse obrigado a retirarse por un problema hidráulico. Posteriormente Irvine logrou facerse coa sétima posición no Gran Premio do Brasil, antes de sufrir tres retiradas consecutivas nas seguintes carreiras. Máis tarde no Gran Premio de Mónaco terminou en novena posición, que foi seguido con seis retiradas consecutivas nas seguintes sete carreiras. Con todo, isto marcou un punto de inflexión e Irvine logrou terminar todas as carreiras restantes. Puntuando en dúas ocasións, cun sexto lugar en Bélxica e o seu último podio co terceiro lugar en Italia. Terminou a tempada noveno no campionato de pilotos, con oito puntos.

Durante a tempada, houbo unha gran fricción entre Irvine e o seu equipo debido á súas críticas pola falta de desenvolvemento do coche. Nun esforzo por reter a Irvine, Jaguar ofreceulle 6 $ millóns de dólares de salario, con todo, non se alcanzou un acordo. Considerou volver ao seu antigo equipo Jordan para a tempada , pero non alcanzaron un acordo debido aos problemas financeiros do equipo. Polo que finalmente retirouse da competición.

 Logo da Fórmula Un (2003-presente) 
miniatura| right | Irvine nunha exhibición nun Ferrari 312T3 no Festival da Velocidade de Goodwood de 2009

O 24 de xullo de 2003, Irvine foi detido tras ser sorprendido conducindo unha moto de máis de 50 km/h por Hyde Park sen licenza nin seguro. Debía ser condenado nos xulgados de Bow Street, pero Irvine non asistiu. Emitiuse unha orde de arresto con fianza.

En maio de 2005, rumoreouse que Irvine dirixía un consorcio para comprar o equipo Jordan e o seu interese en correr co equipo. Máis tarde vinculárono a unha posible venda do equipo Minardi e conversacións co director do equipo Paul Stoddart.

Fíxose millonario a través de investimentos inmobiliarios antes de chegar á Fórmula Un. Fóra da F1, dise que Irvine ten unha carteira de propiedades multimillonaria, posúe máis de corenta propiedades en todo o mundo. De acordo coa Sunday Times Rich List, publicada en abril de 2006, Irvine era a quinta persoa máis rica de Irlanda do Norte nese momento, logo de aumentar a súa fortuna persoal a aproximadamente 160 millóns de libras. Tamén é o propietario de Eddie Irvine Sports, unha instalación con mesas de snooker e billares, pista de carreiras de karts, paintball, e campos de fútbol en Bangor, preto da súa nativa Conlig.

O 9 de xaneiro de 2014, Irvine foi condenado a seis meses de prisión tras ser declarado culpable de "dano mutuo" tras unha pelexa nun club nocturno en Milán, Italia, con Gabriele Moratti, fillo da ex alcalde de Milán Letizia Moratti. O avogado de Moratti, Vincenzo Saponara, dixo aos medios que a sentenza era susceptible de ser suspendida e que ningún dos dous iría ao cárcere.http://www.bbc.co.uk/news/uk-northern-ireland-25672557

 Nacionalidade 
Como naceu en Irlanda do Norte, un país constituínte do Reino Unido, Irvine foi cidadán británico durante toda a súa carreira. Tamén tivo unha licenza de carreiras emitida pola Autoridade Deportiva Nacional da República de Irlanda. (Os pilotos non están obrigados a obter a súa licenza no seu país de orixe.) As normas deportivas internacionais da FIA din que os pilotos que compiten no Campionato Mundial da FIA deberán competir baixo a nacionalidade do seu pasaporte, en lugar da da Autoridade Deportiva Nacional que emitiu a súa licenza de competición, como é o caso noutras carreiras de serie.FIA international sporting regulations parágrafo 112

Esta situación creou certa confusión en canto á nacionalidade de Irvine, na cerimonia do podio do Campionato Mundial de Fórmula 1. No seu terceiro podio, un segundo lugar para Ferrari no Gran Premio da Arxentina de 1997, a bandeira tricolor irlandesa izouse por erro polos organizadores da carreira.Ramsey, Chris. Eddie's flag of convenience! The Sun (London, England) 26 de abril de 1997 Isto levou á súa familia a recibir ameazas telefónicas. Irvine pediu entón que nas carreiras posteriores, poder izar unha bandeira politicamente neutral o trevo, e que soara a canción Londonderry Air en vez do himno para marcar unha vitoria.Villeneuve backs return to 'real racetracks' The Independent. Published 25 de abril de 1997. Retrieved 21 de marzo de 2008. Un portavoz da FIA dixo:

Irvine auto-identificouse como irlandés:

 Vida persoal 
Fíxose coñecido polos seus flirteos con varias mulleres, incluíndo Pamela Anderson.

Irvine nomea a súa ex noiva María Drummond como a súa maior influencia, a coñeceu no Gran Premio de Macau en 1988. O par mantivéronse como amigos durante un ano, permanecendo en contacto regular, a relación fíxose máis profunda cando Drummond separouse do seu noivo. desta relación Irvine ten unha filla, Zoe. Dixo que o nacemento da súa filla foi o mellor momento da súa vida malia non ser un amante natural dos bebés.

Irvine é visto por moitos como un playboy tipo James Hunt, en contraste coas estrelas modernas deste deporte, que son vistos como sobrios e menos extravagantes. Irvine tamén é recordado pola súa tendencia a dicir o que pensa, a miúdo irritando a moitos. Malia isto, Irvine non se considera a si mesmo como un playboy e indica a súa vida é "un 90% de traballo". Foi alcumado "Irv the Swerve" (Irv o trompos) e máis tarde "Fast Eddie" (Eddie o rápido).

 Rexistro de carreiras 

 Resumo da súa carreira 
 Tempada Series Equipo Carreiras Poles Gañados Puntos Posición 1983 Formula Ford races ? 20 ? ? ? ? 1984 Misc Formula Ford races ? 22 2 2 ? ? 1985 Esso Formula Ford 1600 ? 20 3 0 44 10º 1986 Misc Formula Ford races ? 17 0 0 ? ? 1987 Esso Formula Ford 1600 Van Diemen 14 5 6 165 1º RAC Formula Ford 1600 Van Diemen 12 10 8 160 1º Formula Ford Festival  Van Diemen 1 1 1 N/A 1º BBC Formula Ford 2000 Van Diemen 4 2 2 24 2º 1988 British F3 championship WSR 18 1 0 53 5º Cellnet Formula Three Race WSR 1 0 0 N/A R Macau Grand Prix WSR 1 1 0 N/A R 1989 International Formula 3000 Pacific 10 0 0 11 9º Macau Grand Prix WSR 1 0 0 N/A R 1990 International Formula 3000 Jordan 11 0 1 27 3º Macau Grand Prix WSR 1 0 0 N/A 3º F3 Fuji Cup WSR 1 0 0 N/A 3º 1991 Japanese Formula 3000 Cerumo 11 0 1 14 7º 1992 Japanese Formula 3000 Cerumo 11 2 1 17 8º 24 Horas de Le Mans TOM'S/SARD 1 0 0 N/A 9º 1993 Japanese Formula 3000 Cerumo 10 4 1 32 2º 24 Horas de Le Mans SARD Toyota 1 0 0 N/A 4º Fórmula 1 Sasol Jordan 2 0 0 1 20º 1994 Fórmula 1 Sasol Jordan 13 0 0 6 16º 24 Horas de Le Mans SARD Toyota 1 0 0 N/A 2º 1995 Fórmula 1 Total Jordan Peugeot 17 0 0 10 12º 1996 Fórmula 1 Scuderia Ferrari 16 0 0 11 10º 1997 Fórmula 1 Scuderia Ferrari Marlboro 17 0 0 24 7º 1998 Fórmula 1 Scuderia Ferrari Marlboro 16 0 0 47 4º 1999 Fórmula 1 Scuderia Ferrari Marlboro 16 0 4 74 2º 2000 Fórmula 1 Jaguar Racing 17 0 0 4 13º 2001 Fórmula 1 Jaguar Racing 17 0 0 6 12º 2002 Fórmula 1 Jaguar Racing 17 0 0 8 9º

 Resultados completos na International Formula 3000 
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida.)
 Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 POS. Puntos 1989 Pacific Racing SILNTS VALRet PAURet JERRet PER3 BRHRet BIR6 SPA9 BUG4 DIJ4 9º 11 1990 Eddie Jordan Racing DONRet SIL6 PAURet JERNTS MNZ2 PER4 HOC1 BRH</span>3 BIRRet BUG3 NOGRet 3º 27

 Resultados completos no campionato xaponés de Formula 3000 
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
 Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Puntos 1991 Team Cerumo SUZ8 AUT5 FUJ15 MIN1 SUZ4 SUG7 FUJ13 SUZRet FUJC SUZ13 FUJ9 7º 14 1992 Team Cerumo SUZ8 FUJ4 MIN1 SUZRet AUTRet SUGRet FUJ7 FUJ5 SUZ4 FUJ11 SUZRet 8º 17 1993 Team Cerumo SUZ3 FUJ3 MINRet SUZ1 AUTC SUG15 FUJC FUJ6 SUZ2 FUJ2 SUZ4  2º  32

 Resultados completos nas 24 Horas de Le Mans 
 Ano Equipo Co-Piloto Coche Clase Voltas Pos. ClasePos. 1992  Toyota Team Tom's Kitz Racing Team with SARD  Roland Ratzenberger Eje Elgh Toyota 92C-VToyota R36V 3.6L Turbo V8 C2 321 9º 2º 1993  Toyota Team Tom's  Toshio Suzuki Masanori Sekiya Toyota TS010Toyota RV10 3.5 L V10 C1 364 4º 4º 1994  SARD Company Ltd.  Mauro Martini  Jeff Krosnoff Toyota 94C-VToyota R36V 3.6 L Turbo V8 LMP1/C90 343 2º 1º

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Puntos  Sasol Jordan Jordan 193 Hart 1035 3.0 V10 RSA BRA EUR SMR ESP MON CAN FRA GBR ALE HUN BEL ITA POR XPN6 AUSRet 22º 1  Sasol Jordan Jordan 194 Hart 1035 3.5 V10 BRARet PAC SMR MON ESP6 CANRet FRARet GBRRet ALERet HUNRet BEL13† ITARet POR7 EUR4 XPN5 AUSRet 16º 6  Total Jordan Peugeot Jordan 195 Peugeot A10 3.0 V10 BRARet ARXRet SMR8 ESP5 MONRet CAN3 FRA9 GBRRet ALE9† HUN13† BELRet ITARet POR10 EUR6 PAC11 XPN4 AUSRet 12º 10  Scuderia Ferrari Ferrari F310 Ferrari 046 V10 AUS3 BRA7 ARX5 EURRet SMR4 MON7† ESPRet CANRet FRARet GBRRet ALERet HUNRet BELRet ITARet POR5 XPNRet 10º 11  Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F310B Ferrari 046/2 V10 AUSRet BRA16 ARX2 SMR3 MON3 ESP12 CANRet FRA3 GBRRet ALERet HUN9† BEL10† ITA8 AUTRet LUXRet XPN3 EUR5 7º 24  Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F300 Ferrari 047 V10 AUS4 BRA8 ARX3 SMR3 ESPRet MON3 CAN3 FRA2 GBR3 AUT4 ALE8 HUNRet BELRet ITA2 LUX4 XPN2 4º 47  Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F399 Ferrari 048 V10 AUS1 BRA5 SMRRet MON2 ESP4 CAN3 FRA6 GBR2 AUT1 ALE1 HUN3 BEL4 ITA6 EUR7 MAL1 XPN3 2º 74  Jaguar Racing Jaguar R1 Cosworth CR2 V10 AUSRet BRARet SMR7 GBR13 ESP11 EURRet MON4 CAN13 FRA13 AUTPO ALE10 HUN8 BEL10 ITARet USA7 XPN8 MAL6 13º 4  Jaguar Racing Jaguar R2 Cosworth CR3 V10 AUS11 MALRet BRARet SMRRet ESPRet AUT7 MON3 CANRet EUR7 FRARet GBR9 ALERet HUNRet BELRet ITARet USA5 XPNRet 12º 6  Jaguar Racing Jaguar R3 Cosworth CR3 V10 AUS4 MALRet BRA7 SMRRet ESPRet AUTRet MON9 CANRet EURRet GBRRet FRARet ALERet HUNRet BEL6 ITA3 USA10 XPN9 9º 8
† O piloto non terminou o Gran Premio, pero se clasificou ao completar máis do 90% da distancia de carreira.

 Notas 

 Bibliografía 


 Outras leturas 



 Ligazóns externas 

 eddieirvine.com

Categoría:Nados en 1965
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Jordan
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Ferrari
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Jaguar
Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Irlanda do Norte