Pacific Racing

Pacific Racing (máis tarde coñecido como Pacific Grand Prix, e finalmente como Pacific Team Lotus) era un equipo de automobilismo do Reino Unido. Tralo éxito nas fórmulas inferiores, o equipo participou en dúas tempadas completas de Fórmula Un, en  e , participando en 33 grandes premios sen moito éxito.

 Orixes e éxito nas fórmulas inferiores 
miniatura| left | David Coulthard 's Racing Pacífico Fórmula 3000 Reynard de 1993 .

O equipo foi fundado polo ex mecánico de Keith Wiggins en 1984, para competir no Campionato Europeo de Fórmula Ford, co piloto noruegués Harald Huysman e o apoio de Marlboro. Huysman gañou dous títulos o europeo e o do Benelux. Por consello Huysmans, Pacific fichou a Bertrand Gachot para a Fórmula Ford británica cun Reynard en 1985. Ao ano seguinte, Gachot, tamén formou parte do equipo do Campionato Mundial de Marlboro, gañou a coroa da Fórmula Ford 2000 para Pacific. Marlboro quedou co equipo de Wiggins na FF2000 en 1987, gañando o título británico con JJ Lehto.
En 1988, Pacific entrou na Campionato Británico de F3 con Lehto e un coche Reynard, e gañou o título no seu primeiro intento. Wiggins non quería permanecer na F3 e trasladouse á Fórmula 3000, unha vez máis en asociación con Reynard e Marlboro. Con todo, a tempada de Lehto e Eddie Irvine foi decepcionante e o apoio da compañía de tabaco marchou co equipo rival DAMS en 1990. O equipo volveuse a formar en 1991, logrando Christian Fittipaldi a coroa na F3000 .

 Fórmula Un 

miniatura| left | Bertrand Gachot no Gran Premio do Pacífico de 1994
miniatura| right | Gachot pilotando para Pacific no Gran Premio do Reino Unido de 1995
Pacific Racing gañara en todas as categorías júnior, nas que participara, e en 1992 Wiggins decidiuse a dar o salto á F1 na tempada , no proceso cambiou o nome do equipo a Pacific Grand Prix. A falta de enxeñeiros propios e consciente do limitado tempo que tiña, Wiggins contactou co construtor de F3000 Reynard Racing para deseñar e construír o novo chasis PR01, coa esperanza de beneficiarse de varios anos de investigación e desenvolvemento que Reynard investira no seu propio proxecto recentemente desbotado de participar na F1. Por desgraza para Pacific, o equipo de deseño dirixido por Byrne Rory marchara a Benetton ao final de 1991 e Reynard vendera o deseño (aínda en forma de debuxos en papel) ao equipo Ligier. O pequeno equipo de deseño do PR01, que traballaba en Reynard pero nominalmente eran empregados de Pacific para cumprir cos regulamentos da FIA, víronse obrigados a iniciar un novo deseño baseado na pouca da investigación que Reynard mantiña da F1 e a utilización dunha serie de compoñentes menores do chasis da F3000 de Reynard nun intento de limitar os custos. Coas súas raíces no mesmo proxecto, o Benetton B193 resultante, o Ligier JS37 e o Pacific PR01 compartían o mesmo frontal, co morro elevado que posteriormente converteuse en estándar na Fórmula Un.

Pospuxeron a súa entrada en xaneiro de 1993 debido á recesión e o fracaso para conseguir investidores..
Non foron capaces de entrar na F1 ata o ano . O ano foi un desastre. Paul Belmondo e o expiloto de Pacific Bertrand Gachot comezaron a tempada como pilotos, con Oliver Gavin como probador. O PR01, deseñado para a tempada de , non se sometera a ningunha das probas no túnel do vento, algo vital para perfeccionar a aerodinámica do coche, só fixera unhas poucas ducias de km de probas na pista e o seu motor Ilmor 3.5 L V10 non tiña a potencia suficiente para os estándares de . Esa tempada o equipo non terminou unha soa carreira e a partir do Gran Premio de Francia en diante, non logrou cualificar ningún coche. Obtiveron un total de cero puntos nesa tempada.
En , Pacific fusionouse co moribundo Team Lotus. Os obsoletos motores Ilmors substituíronse polo  Ford ED V8 e trouxéronse gran cantidade de novos patrocinadores. Tamén producíronse boas noticias tamén cando o PR02 garantiuse participar en todas as carreiras, coa desaparición de Larrousse e Lotus non era necesario precualificar. Belmondo fora substituído por Andrea Montermini. Logo de non ter ningunha sorte na primeira metade da tempada, o outro piloto, Gachot, deixou vacante o seu asento a mediados de 1995, para dar paso a infames pilotos de pago Giovanni Lavaggi (catro carreiras, catro abandonos) e Jean-Denis Deletraz (dúas carreiras, un abandono, unha NC). Gachot volveu máis adiante cando acabáronse os cartos dos dous pilotos de pago. Dous pilotos de Wiggins querían correr (o piloto de Fórmula Nippon Katsumi Yamamoto en Okayama e Suzuka e o piloto de probas Oliver Gavin en Australia) pero fóronlles denegadas as super licenzas. Os mellores acabados de Pacific esa tempada foron 8º nos grandes premios de Alemaña e Australia.

 Retirada e secuelas 

Ao final da tempada de 1995, o equipo retirouse da Fórmula Un e Wiggins regresou á Fórmula 3000, resucitando Pacific Racing que competiu con Oliver Tichy e Marc Gené como pilotos. Gené deixou o equipo logo do seu accidente en Pau, e Tichy continuou só ata que o equipo abandonou a metade de tempada. En 1997 Wiggins tamén intentou entrar en carreiras de autos deportivos e nas 24 Horas de Le Mans cun chasis moi modificado dun BRM coñecido como o P301 e usando motores Nissan. Tras unha serie de fracasos para o proxecto en 1998, Wiggins pechou o equipo.
Wiggins uniuse a Lola e axudou ao construtor a recuperar terreo nas Champ Car World Series. Cun pé nos Estados Unidos, o mecánico convertido en xerente de equipo aliouse á fábrica de cervexa Herdez e en 2000 adquiriu Bettenhausen Motorsports, cambiaron o nome a HVM Racing. No ano , Paul Stoddart, ex propietario do equipo Minardi F1, comprou accións no equipo e volveu a bautizalo como Minardi Team USA.

 Rexistro de carreiras 
 Resumo de Resultados 

 Ano Campionato Coche # Piloto(s) Carreiras Gañadas Poles Voltarápida Puntos DC/WDC TC/WCC 1984 Benelux Formula Ford 1600    Harald Huysman      1º European Formula Ford 1600    Harald Huysman      1º 1985 British Formula Ford 1600 Reynard   Bertrand Gachot      1986 British Formula Ford 2000 Reynard   Bertrand Gachot      1º 1987 British Formula Ford 2000    JJ Lehto      1º European Formula Ford    JJ Lehto      1º 1988 British Formula Three Reynard-Toyota   JJ Lehto 18 8 6 11 113 1º n/a   John Alcorn     21* 7º   Evan Demoulas 8 0 0 0 0 NC Macau Grand Prix Reynard-Toyota 2  JJ Lehto 1 0 0 0 n/a Ret n/a 1989 International Formula 3000 Reynard-Mugen 24  Eddie Irvine 10 0 0 0 11 9º 7º 25  JJ Lehto 9 0 0 0 6 13º  Allan McNish 1 0 0 0 0 NC 1990 International Formula 3000 Lola-Mugen 24  Stéphane Proulx 11 0 0 1 0 NC NC 25  Marco Greco 2 0 0 0 0 NC  Claude Bourbonnais 2 0 0 0 0 NC 1991 International Formula 3000 Reynard-Mugen 29  Antonio Tamburini 10 1 0 1 22 4º 1º 30  Christian Fittipaldi 10 2 4 1 47 1º 1992 International Formula 3000 Reynard-Mugen 1  Laurent Aïello 10 0 0 0 3 13º 4º 2  Jordi Gené 10 1 1 0 21 5º 1993 International Formula 3000 Reynard-Cosworth 8  David Coulthard 9 1 0 2 25 3º 4º 9  Michael Bartels 7 0 0 0 4 =11º  Phil Andrews 2 0 0 0 0 NC 1994 Fórmula 1 Pacific-Ilmor 33  Paul Belmondo 16 0 0 0 0 NC NC 34  Bertrand Gachot 16 0 0 0 0 NC 1995 Fórmula 1 Pacific-Ford 16  Bertrand Gachot 11 0 0 0 0 NC NC  Giovanni Lavaggi 4 0 0 0 0 NC  Jean-Denis Délétraz 2 0 0 0 0 NC 17  Andrea Montermini 16 0 0 0 0 NC 1996 International Formula 3000 Lola-Zytek 28  Patrick Lemarié 16 0 0 0 2 =13º 7º 29  Cristiano da Matta 16 0 0 0 7 =8º 1997 International Formula 3000 Lola-Zytek 14  Oliver Tichy 8 0 0 0 14* 7º 9º 15  Marc Gené 2 0 0 1 0 NC Intl. Sports Racing Series BRM P301-Nissan 14  Franz Konrad Richard Dean Wido Rössler 1 0 0 0 0 NC NC 24 Horas de Le Mans BRM P301-Nissan 14  Eliseo Salazar Harri Toivonen Jesús Pareja 1 0 0 0 n/a n/a n/a 1998 Intl. Sports Racing Series BRM P301-Nissan 14  Tim Sugden Grant Orbell William Hewland 2 0 0 0 0 NC NC
* Incluíndo os puntos anotados para outros equipos.

Resultados completos na Formula 3000 Internacional

(key)

 Ano Chasis Motor Pneu. Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Puntos TC 1989 Reynard 89D Mugen V8  SIL VAL PAU XER PER BRH BIR SPA BUG DIJ177º Eddie Irvine NTS Ret DSC Ret 3 Ret 6 9 4 4 JJ Lehto DSc Ret 4 6 Ret Ret Ret 5 Ret Allan McNish 8 1990 Lola T90/50 Mugen V8  DON SIL PAU XER MNZ PER HOC BRH BIR BUG NOG0NC Stéphane Proulx 12 Ret Ret Ret Ret Ret 10 Ret Ret Ret 7 Marco Greco NSC NSC Claude Bourbonnais NSC NSC 1991 Reynard 91D Mugen V8  VAL PAU XER MUG PER HOC BRH SPA BUG NOG691º Antonio Tamburini 3 10 4 7 4 6 5 Ret 1 Ret Christian Fittipaldi 2 2 1 3 DSc 4 3 Ret 2 1 1992 Reynard 92D Mugen V8  SIL PAU CAT PER HOC NUR SPA ALB NOG MAG244º Laurent Aïello Ret Ret Ret 11 10 5 6 Ret 7 Ret Jordi Gené 1 Ret 3 Ret 5 8 2 Ret 8 10 1993 Reynard 93D Cosworth V8  DON SIL PAU PER HOC NUR SPA MAG NOG294º David Coulthard 13 2 2 1 Ret 7 3 Ret Ret Michael Bartels Ret 3 Ret Ret Ret Ret Ret Phil Andrews DSC 13 1996 Lola T96/50 Zytek V8  NUR PAU PER HOC SIL SPA MAG EST MUG HOC97º Patrick Lemarié 12 5 13 10 8 Ret 8 15 Ret 8 Cristiano da Matta 9 4 5 Ret Ret 10 5 7 20 Ret 1997 Lola T96/50 Zytek V8  SIL PAU HEL NUR PER HOC A1R SPA MUG XER89º Oliver Tichy 8 8 2 9 Ret 7 5 Ret Marc Gené 13 NSC

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

 Ano Chasis Motor Pneu. Nº Pilotos 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Puntos Pos.  PR01 Ilmor 2175A 3.5 V10  BRA PAC SMR MON ESP CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR EUR XPN AUS 0 NC 33 Paul Belmondo NSC NSC NSC Ret Ret NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC 34 Bertrand Gachot Ret NSC Ret Ret Ret Ret NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC NSC  PR02 Ford EDC 3.0 V8  BRA ARX SMR ESP MON CAN FRA RU ALE HUN BEL ITA POR EUR PAC XPN AUS 0 NC 16 Bertrand Gachot Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 12       Ret Ret 8 Giovanni Lavaggi         Ret Ret Ret Ret                  Ret NC    17 Andrea Montermini 9 Ret Ret NTS DSC Ret NC Ret 8 12 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret

Referencias

Ligazóns externas
Team Profile on F1 Rejects

Categoría:Escuderías de Fórmula 1