Harald Ertl

Harald Ertl, nado en Zell am See o 31 de agosto de 1948 e finado o 7 de abril de 1982, foi un piloto de carreiras, automóbiles e xornalista austríaco. Ertl asistiu á mesma escola que os pilotos de Gran Premio Jochen Rindt e Helmut Marko.

 Traxectoria 

Ertl lucía un impecable bigote e barba estilo inspector Clouseau. Xornalista, abriuse paso a través da Fórmula Vee e Super Vee alemá, e logo na Fórmula Tres, antes dun exitoso cambio para os Vehículos de Turismo. Durante este período, logrou o patrocinio suficiente para entrar na Fórmula Un, con varios equipos entre  e . Ertl é recordado como un dos catro pilotos que axudou a sacar a Niki Lauda do seu coche Ferrari en chamas no Gran Premio de Alemaña de 1976.

 Inicios 
En 1969, comprou un coche de Fórmula 5, gañou seis carreiras, pero tamén rodou en Nürburgring. Foi segundo na Copa de Europa cun chasis Kaimann en 1970, e participou tamén nunha rolda do Championnat de France cun March-Ford 703, no circuíto Aéroport Dijon-Longvic.Continuou na F3 na seguinte tempada, disputando unha selección de carreiras en Inglaterra, sendo o seu mellor resultado noveno no Circuíto de Brands Hatch.

En 1971, tamén participou no Campionato Europeo de Turismos, pilotando un Alfa Romeo, obtendo un terceiro lugar en Monza nas 4 horas de Monza. Para 1972, pasouse ao equipo  BMW-Alpina no Deutsche Rennsport Meisterschaft. O mellor resultado da tempada, foi un cuarto posto na primeira carreira, Internationale ADAC-Eifelrennen, que tivo lugar no circuíto de Nürburgring.

1973 viu a Ertl continuar mesturando a Fórmula 3 e Touring Cars, con pouco éxito, ata que en setembro, xunto a Derek Bell gañaron o RAC Tourist Trophy, con ambos pilotos gañando cada un a súa respectiva eliminatoria, para lograr unha vitoria global.

Para 1974, o seu obxectivo principal era o Deutsche Formel 3 Polifac Trophy. Unha vez máis, o seu mellor resultado foi en Nürburgring, onde terminou en cuarto lugar. Mentres tanto, tamén competiu no Formal Super Vee Gold Pokal, quedando 19º na clasificación final. Durante esta tempada, Ertl fixo a súa estrea na F2, competindo nos eventos da  Campionato europeo de pilotos de F2 en Hockenheim.

En 1975 Ertl asinou con Fred Opert Racing para seguir competindo na F2. Na terceira carreira co equipo, logrou o podio. Un terceiro lugar na Internationales ADAC-Eifelrennen, celebrada no circuíto de Nürburgring permitiulle reunir o diñeiro suficiente, así como o patrocinio de Warsteiner para empezar a competir na F1.

 Carreira na F1 
En 1975, o patrocinio de Warsteiner permitiulle pilotar un Hesketh 308 na Fórmula Un, preparado por Hesketh coa súa librea de ouro. Na súa estrea no Gran Premio de Alemaña, terminou oitavo. Na seguinte carreira en casa retirouse, e logo terminou noveno en Monza.

Alentados por estes resultados, estaba prevista unha tempada completa con Hesketh no ano 1976. No Gran Premio de Suráfrica clasificouse na última fila e rematou 15º. Nas seguintes carreiras ou non logrou cualificar, ou cualificou no fondo da grella, con retiradas anticipadas debido a fallas mecánicas. Malia non estar satisfeito co rendemento do equipo aportoulle cartos, e case anota un punto cando rematou en sétimo lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1976, aínda que a tres voltas do primeiro.

Dúas semanas máis tarde no Gran Premio de Alemaña de 1976, Ertl foi un dos catro pilotos que axudou a sacar a Niki Lauda do seu Ferrari en chamas logo do grave accidente de Lauda durante a segunda volta da carreira. O resto da tempada viuno acabar en oitavo lugar outras dúas veces, en casa e no chuvioso Gran Premio do Xapón.

Ertl continuou con Hesketh unha terceira tempada, participando nalgunhas carreiras europeas, finalizou 9º no Gran Premio de Bélxica de 1977. Deixou Hesketh logo do Gran Premio de Francia de 1977 onde unha vez máis non puido clasificarse para a carreira.

Nalgunhas carreiras en , Ertl participou con Ensign, pero as cousas aí aínda foron peor, os coches non terminaban ou ata peor, cando non precualificaron en Monza. No mesmo evento, que tivo outra oportunidade co coche de reserva do equipo alemá ATS, pilotado habitualmento por Jochen Mass lesionouse na proba pre-Monza uns días antes. Non logrou pasar o corte.

Dous anos máis tarde, Ertl probou unha vez máis con ATS no Gran Premio de Alemaña de 1980 co mesmo resultado. O último Gran Premio de Fórmula 1 no que participou foi no seu país de orixe no Gran Premio de Austria de 1978.

Cando non participaba en carreiras de F1, Ertl seguía competindo en F2 aínda que con moi pouco éxito. Nestas tres tempadaa, só terminou unha vez entre os seis primeiros. cando deixou os monoprazas, Ertl volveu a Deutsche Rennsport Meisterschaft [DRM] en 1977, agora que a serie cambiara a Grupo 5.

 Anos na DRM 

En base a súa experiencia co seu BMW, Schnitzer Motorsport desenvolveu un Toyota Celica Turbo LB para Ertl en 1977. Schnitzer volveu de novo con BMW na tempada 1978, contratando os servizos de Ertl. Este movemento converteuno nun dos principais candidatos ao título. Como o Porsche Kremer Racing de Bob Wollek estaba lonxe da cabeza, os representantes de Ford, o Escort de Zakspeed era obsoleto, e o  Ford Capri Turbo non era fiable. Ertl gañou cinco das 11 carreiras durante a tempada, cun segundo lugar no final da tempada, un evento de Super Sprint en Nürburgring, co que gañou o campionato.

Malia lograr o título con Schnitzer, Ertl cambiouse a Zakspeed para as seguintes dúas tempadas. 1979 comezou cunha prometedora vitoria na primeira rolda no Zolder, e na seguinte carreira logrou un terceiro posto en Hockenheim. Malia que gañou unha vez máis en Mainz-Finthen, a tempada converteuse en miserable con seis abandonos ou retiradas antes de empezar das 11 carreiras, co Ford Capri Turbo de Zakspeed. Mentres tanto, Zakspeed tamén desenvolveu un Lotus Europa con motor central para os 1000 km de Nürburgring. Tampouco terminou a carreira. A tempada seguinte foi igual que a anterior, Ertl seguía tendo mala sorte: 8 poles, 4 vitorias e 6 retiradas.

Harald Ertl non competiu internacionalmente en 1981, pero planeaba volver na Copa Renault 5 Turbo de 1982. Lamentablemente, antes de que estes plans  chegaron a bo porto, Ertl morreu nun accidente de aviación á idade de 33 anos. Viaxaba nun Beechcraft Bonanza pilotado polo seu cuñado o Dr. Jörg Becker-Hohensee de Mannheim á súa casa de vacacións en Sylt no norte de Alemaña para unhas vacacións de Pascua. Cando levaban menos dunha cuarta parte da distancia do voo, fallou o motor bacedo que o avión se estrelara cerca Giessen. A esposa de Ertl Vera e o seu fillo Sebastián resultaron feridos, pero Becker-Hohensee, Ertl e a súa sobriña morreron.

 Rexistro de carreiras 
 Resumo de carreiras 

 Tempada Series Posición Equipo Coche 1971 European Touring Car Championship  31º Alfa Romeo HähnAutodelta SpA Alfa Romeo GTAm 1972 Deutsche Rennsport Meisterschaft   27º BMW-Alpina BMW 2002 1973 Formula Super Vee Europe   12º  Maco-Volkswagen  Deutsche Rennsport Meisterschaft  Harald Ertl (A) - All Results - Racing Sports Cars 40º Auto-Fox-Racing Team Alfa Romeo 2000 GTAm 1974 Polifac Formel 3 Trophy  Formula 3 1974 - Championship Tables 13º Caravanbau Günther HennericiHannen Alt Racing Team Rheinland-Toyota 374  Formal Super Vau Gold Pokal   19º   Horag-Volkswagen  Formula Super Vee Europe   21º  Horag-Volkswagen 1975 European Championship for Formula 2 Drivers  19º Fred Opert Racing Chevron-BMW B27  Interserie 25º Rex-Auto-Racing-Team Rex-Cosworth SP1 1976 European Championship for Formula 2 Drivers  15º Motor Racing CompanyFred Opert Racing March-BMW 752Chevron-BMW B35 1977 Deutsche Rennsport Meisterschaft   25º Optische Werke Rodenstock Toyota Deutschland BMW 2002 Turbo Toyota Celica LB Turbo 1978 Deutsche Rennsport Meisterschaft   1º Sachs-Sporting BMW 320 Turbo 1979 Deutsche Rennsport Meisterschaft   10º Sachs-Sporting Ford Capri Turbo  Interserie – Div. 2 18º Minolta Camera Team Lotus Europa Turbo 1980 Deutsche Rennsport Meisterschaft   7º Sachs-Sporting Ford Capri Turbo

 Resultados completos na Fórmula Un 
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. 
 Ano Equipo Chasis Motor  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Puntos  Warsteiner Brewery Hesketh 308 Cosworth V8 ARX BRA RSA ESP MON BEL SWE NED FRA GBR ALE8 AUTRet ITA9 USA   NC 0  Hesketh Racing Hesketh 308D Cosworth V8 BRA RSA15 USWNSC ESPNSC BELRet MONNSC SWERet FRARet GBR7 ALERet AUT8 NEDRet ITA16 CANNTS USA13 XPN8 NC 0  Hesketh Racing Hesketh 308E Cosworth V8 ARX BRA RSA USW ESPRet MONNSC BEL9 SWE16 FRANSC GBR ALE AUT NED ITA USA CAN XPN NC 0  Sachs Racing Ensign N177 Cosworth V8 ARX BRA RSA USW MON BEL ESP SWE FRA GBR ALE11 AUTRet NEDNSCP NC 0 ATS Engineering ATS HS1 ITANSC* USA CAN  Team ATS ATS D4 Cosworth V8 ARX BRA RSA USW BEL MON FRA GBR ALENSC AUT NED ITA CAN USA   NC 0
* Ertl non logrou pre cualificar para esta carreira no seu Ensign, posteriormente participou na sesión de cualificación con ATS, e de novo fracasou na cualificación.

Resultados completos no campionato europeo de Fórmula 2
(key) (Carreiras en negra indican pole position; carreiras en itálica'' indicab volta rápida)
 Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Pos Pts 1974 Team Obermoser Jörg - Eurorace March 742 BMW M12 BAR HOCRet PAU SAL HOC MUG KAR PER  NC 0 Chevron Racing Team Chevron B27 HOC22 VAL 1975 Fred Opert Racing Chevron B27 BMW M12 EST THRRet HOCRet NÜR3 PAURet 18º 4 Chevron B29 HOC7 SAL11 ROURet MUGRet PER12 SILRet ZOL  NOG  VAL 1976 Motor Racing Company March 752 BMW M12 HOC6             15º 2 Harald Ertl Chevron B35 THRRet Fred Opert Racing VAL12 SAL17 PAU HOCRet ROU MUG15 PER7 HOCRet Chevron Racing Team EST10 NOG 1977 Team Warsteiner Eurorace Chevron B35 BMW SIL THR HOCRet NÜRRet VAL PAU MUG ROU NOG  PER MIS EST DON NC 0 1978 Autovermeitungen March 782 BMW THR HOCRet NÜR PAU MUG VAL ROU DON NOG PER MIS  NC 0 ICI Chevron Cars Chevron B42   HOCNSC

Ligazóns externas
 Webpage with many photos (archived)
 F1 results (archived)

 Referencias 

Categoría:Nados en 1948
Categoría:Finados en 1982
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Austria
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Hesketh
Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de ATS