Troiano de Neptuno

Os troianos de Neptuno son corpos que obitan arredor do Sol preto dos puntos de Lagrange estables de Neptuno. Teñen polo tanto aproximadamente o mesmo período orbital que este planeta e seguen o mesmo camiño orbital. Coñécense doce troianos de Neptuno, dos que nove orbitan preto do punto de Lagrange L4 60° adiante de Neptuno e tres na rexión L5, 60° detrás do planeta. Os troianos de Neptuno reciben este nome por analoxía cos troianos de Xúpiter.

O descubrimento de , que ten unha grande inclinación (>25°) na súa órbita foi significativo, pois suxeriu a existencia dunha nube "grosa" de troianos (os troianos de Xúpiter teñen inclinacións superiores a 40°), que indica unha captura en lugar dunha formación in situ ou por colisión. Sospéitase que os maiores (raio ≈ 100 km) troianos de Neptuno poden superar en número aos de Xúpiter nunha orde de magnitude.E. I. Chiang and Y. Lithwick Neptune Trojans as a Testbed for Planet Formatoion, The Astrophysical Xornal, 628, pp. 520–532    Preprint

En 2010 anunciouse o descubrimento do primeiro troiano L5 de Neptuno coñecido, . Esta rexión de Neptuno é difícil de observar porque coincide coa liña de visión do centro da Vía Láctea, área con gran poboación de estrelas.

Puido ser posible para a New Horizons investigar , mais non tiña suficiente largura de banda e deuse preferencia aos preparativos para sobrevoar Plutón.

 Descubrimento e exploración 
En 2001 descubriuse , preto da rexión L4 de Neptuno, e con el a quinta área de poboación estable de corpos menores do Sistema Solar.Tralo cinto de asteroides, os troiano de Xúpiter, os obxectos transneptunianos e os troianos de Marte. O descubrimento do troiano de grande inclinación  en 2005 evidenciou que os troianos de Neptuno poboan nubes grosas, feito que restrinxiu as súas posibles orixes.

O 12 de agosto de 2010 anunciouse o descubrimento do primeiro troiano L5, . Foi descuberto por un estudo intenso que analizou rexións nas que a luz das estrelas próximas ao centro da galaxia se escurecía por nubes de po. Isto suxier que os troianos L5 grandes son tan comúns como os troianos L4 grandes, o que restrinxiu máis os modelos sobre as orixes.

Tratouse de que a sonda New Horizons investigase os troianos da rexión L5 en 2014, cando atravesou esta rexión do espazo camiño de Plutón. Algunhas das áreas onde a luz é escurecida por nubes de po están na traxectoria de New Horizons, permitindo a detección de obxectos que a sonda podería arquivar.  era suficientemente brillante para que a New Horizons o observase a finais de 2013 a unha distancia de 1.2 UA. Porén, a sonda poderían non ter largo de banda abondo, polo que se decidiu dar preferencia á preparación do do voo de recoñecemento de Plutón.

 Dinámica e orixe 
As órbitas dos troianos de Neptuno son moi estables. Neptuno puido reter posiblemente ata o 50% da poboación orixinal trala migración. A rexión L5 alberga troianos tan estables como a rexión L4.

A inesperada grande inclinación dos troianos é clave para entender a orixe e evolución da poboación.Horner, J., Lykawka, P. S., Bannister, M. T., & Francis, P. 2008 LC18: a potentially unstable Neptune Trojan Accepted to appear in Monthly Notices of the Royal Astronomical Society Esta inclinación indica capturas conxeladas ou variacións deste proceso, ou ben unha migración lenta e suave, en lugar de colisións ou formación in situ, como orixe dos troianos de Neptuno.

Aínda que Neptuno non pode capturar eficientemente troianos mesmo por períodos curtos, espérase que ocorra a captura de centauros. Unha simulación concluíu que o 2.8% dos centauros na poboación dispersa a 34 UA sería coorbital con Neptuno. Destes, o 54% terían órbitas de ferradura, o 10% serían cuasi-satélites e o 36% serían troianos.

 Cores 
Os primeiros catro troianos descubertos teñen cores semellantes, son moderadamente vermellos, máis que os obxectos do cinto de Kuiper, máis non tanto coma os cubewanos.

Os troianos de Neptuno son demasiado borrosos para observalos espectroscopicamente de xeito seguro coa tecnoloxía actual, o que quere dicir que hai unha gran variedade de composicións da superficie compatibles coas cores observadas.

 Membros 
O número de obxectos de grande inclinación nunha mostraxe tan pequena, que é coñecida por observación de correntes de polarización, implica que os troianos con grande inclinación poden superar significativamente os troianos de inclinacións baixas. A razón entre os troianos de grande e de baixa inclinación estímase en 4:1.

En abirl de 2015 coñecíanse trece troianos de Neptuno, dos que nove orbitan preto do punto L4 60° diante de Neptuno, tres preto de L5 60° detrás de Neptuno e un no punto oposto de Neptuno (L3), mais cambia frecuentemente de localización relativa a Neptuno cara a L4 e L5. A listaxe seguinte está construída a partir da lista establecida polo Minor Planet Center da IAU  e cos diámetros do artigo de Sheppard e Trujillo sobre , se non se indica outra fonte.

 Designación provisional Punto de Lagrange Perihelio  (UA) Afelio  (UA) Inclinación  (°) Magnitude absoluta Diámetro  (km) Ano deidentificación Notas  L4  29.404  31.011  1.3  8.2  ~140  2001  Primeiro troiano de Neptuno descuberto  L4  29.318  30.942  1.4  8.8  ~100  2004   L4  28.092  32.162  25.0  9.0  ~80  2005  Primeiro troiano con grande inclinación descuberto  L4  28.469  31.771  5.3  8.5  ~100  2005   L4  29.077  31.014  8.2  7.5  ~180  2006   L4  28.130  32.028  28.1  8.0  ~160  2007   L5  27.365  32.479  27.6  8.4  ~100  2008  Primeiro troiano L5 descuberto  L5  24.553  35.851  13.6  8.9  56  2011    L5  27.662  32.455  29.4  8.1  90–180  2012   L3  21.109  40.613  19.2  6.9  ~200      L4  27.806  32.259  20.8  9.2  ~80     L4  26.961  33.215  18.8  8.2  ~130     L4  28.022  32.110  19.4  9.1  ~90   

No momento da súa descuberta creuse que MPEC 2005-U97 : 2005 TN74, 2005 TO74 Minor Planet Center e  eran troianos de Neptuno, mais observacións posteriores descartárono. Pénsase que  é un obxecto transneptuniano resoante 3:5 con Neptuno.  segue un percorrido de case-satélite arredor de Neptuno.

 Notas 

 Véxase tamén 
 Ligazóns externas 
 Planetary Trojans – the main source of short period comets? (arXiv:1007.2541 : 15 de xullo de 2010)


Categoría:Asteroides