Gran Premio de Italia de 1987

O Gran Premio de Italia de 1987 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada no circuíto de Monza o 6 de setembro de 1987. A carreira, que se disputou sobre 50 voltas, foi a décimo primeira proba da tempada de . A carreira foi o 57º Gran Premio de Italia e o 52º, que se celebrou en Monza.

Resumo

A carreira foi gañada polo piloto brasileiro Nelson Piquet pilotando un Williams FW11B. Esta foi a terceira e última vitoria de Piquet no ano mentres corría cara ao seu terceiro campionato do mundo. Tamén foi a sexta vitoria consecutiva para o equipo Williams, unha racha de vitorias que comezara no Gran Premio de Francia a principios de xullo. Piquet, competiu por primeira vez cun sistema de suspensión activa no seu FW11B, gañou a carreira por 1,8 segundos, logo de arrebatarlle o liderado a Ayrton Senna no Lotus 99T a oito voltas do final.

A primeira fila da grella foi para Williams: Piquet logrou a pole diante do seu compañeiro Mansell e Gerhard Berger, Ayrton Senna (Lotus) tivo que conformarse co cuarto lugar por diante de Boutsen, Prost, Alboreto e Fabi. Ao principio, Mansell saíu ben, pero pouco despois non puido cambiar de marcha, deixando o liderado a Piquet. Máis atrás, Senna caeu á sexta posición na primeira curva, detrás de Berger, Boutsen e Prost. Na segunda volta Berger e Mansell comezaron un duelo que terminou nun lixeiro contacto, Boutsen colocouse segundo e o inglés cuarto. A orde mantívose sen cambios ata a volta 17, cando Mansell pasou ao piloto de Ferrari e logo a Boutsen, recuperando a segunda posición.

Os cambios de pneumáticos a metade de carreira cambiaron as posicións, Senna non os cambiou e quedou na cabeza. Isto deixou presaxiar unha carreira como Mónaco ou Detroit, co dominio do brasileiro, debido a que todos os coches na carreira optaran por unha estratexia cunha parada en boxes. Os dous Williams eran segundo e terceiro, respectivamente, con Nelson Piquet e Nigel Mansell, por diante de Gerhard Berger e Thierry Boutsen. Senna dominou ata a volta número 43 cando saíuse da pista na curva Parabólica. Cando logrou recuperar a pista, Piquet estaba en primeira posición. Senna tratou de recuperar a posición, pero pronto sufriu unha caída no rendemento dos pneumáticos, e, finalmente, o seu compatriota de Williams gañaba facilmente por 1´8 segundos. O chanzo máis baixo do podio foi ocupado por Nigel Mansell, que chegou por diante do piloto de Ferrari Gerhard Berger, Thierry Boutsen e Stefan Johansson.

O Tyrrell DG016 do piloto francés Philippe Streiff foi o primeiro coche de aspiración natural para o trofeo Jim Clark terminou 12º, tres voltas detrás de Piquet.

A vitoria fortaleceu a Piquet no liderado do campionato 14 puntos sobre Senna e 20 sobre Mansell.

Durante a cualificación, o Williams-Honda de Piquet rexistrou a velocidade máis alta da tempada, cando logrou 352,135 km/h, uns 8 km/h máis rápido que Mansell no auto de suspensión convencional. Esta foi a velocidade máis rápida xamais acadada por un coche turbo alimentado de Fórmula Un lograda na primeira era do turbo (1977-1988) neste deporte.

Debido á participación de AGS e Coloni, por primeira vez na tempada 1987, dous pilotos non se cualificaron para a carreira, neste caso foron Nicola Larini no Coloni e Pascal Fabre no AGS.

 Clasificación 

 Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 6  Nelson Piquet Williams-Honda 50 1:14:47.707 1 9 2 12  Ayrton Senna Lotus-Honda 50 + 1.806 4 6 3 5  Nigel Mansell Williams-Honda 50 + 49.036 2 4 4 28  Gerhard Berger Ferrari 50 + 57.979 3 3 5 20  Thierry Boutsen Benetton-Ford 50 + 1:21.319 6 2 6 2  Stefan Johansson McLaren-TAG 50 + 1:28.787 11 1 7 19  Teo Fabi Benetton-Ford 49 + 1 volta 7  8 26  Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 48 + 2 voltas 19  9 10  Christian Danner Zakspeed 48 + 2 voltas 16  10 25  René Arnoux Ligier-Megatron 48 + 2 voltas 15  11 11  Satoru Nakajima Lotus-Honda 47 + 3 voltas 14  12 (1) 4  Philippe Streiff Tyrrell-Ford 47 + 3 voltas 24  13 (2) 16  Ivan Capelli March-Ford 47 + 3 voltas 25  14 (3) 3  Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 47 + 3 voltas 22  15 1  Alain Prost McLaren-TAG 46 + 4 voltas 5  16 24  Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 45 + 5 voltas 18  Ret 9  Martin Brundle Zakspeed 43 Caixa de cambios 17  Ret 30  Philippe Alliot Lola-Ford 37 Trompo 23  Ret 23  Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 34 Motor 20  Ret 18  Eddie Cheever Arrows-Megatron 27 Palier 13  Ret 22  Franco Forini Osella-Alfa Romeo 27 Turbo 26  Ret 21  Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 16 Suspensión 21  Ret 27  Michele Alboreto Ferrari 13 Turbo 8  Ret 17  Derek Warwick Arrows-Megatron 9 Eléctrico 12  Ret 8  Andrea de Cesaris Brabham-BMW 7 Suspensión 10  Ret 7  Riccardo Patrese Brabham-BMW 5 Motor 9  NSC 32  Nicola Larini Coloni-Ford     NSC 14  Pascal Fabre AGS-Ford    

 Notas 
Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

Posicións logo da carreira

Clasificación no campionato de piloto
PosPilotoPuntos 1  Nelson Piquet 63 2  Ayrton Senna 49 3  Nigel Mansell 43 4  Alain Prost 31 5  Stefan Johansson 20

Clasificación do campionato de construtores
 Pos Construtor Puntos 1  Williams-Honda106 2  Lotus-Honda55 3  McLaren-TAG51 4  Ferrari20 5  Benetton-Ford17

Clasificación Trofeo Jim Clark
PosPilotoPuntos 1  Jonathan Palmer 65 2  Philippe Streiff 54 3  Pascal Fabre 35 4  Philippe Alliot 25 5  Ivan Capelli 25

Clasificación Trofeo Colin Chapman
 Pos Construtor Puntos 1  Tyrrell-Ford119 2  AGS-Ford35 3  Lola-Ford25 4  March-Ford25

 Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

 Referencias 

 Véxase tamén 


 Ligazóns externas 

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1987
Categoría:Gran Premio de Italia de Fórmula 1