Vladimir Kirilovich de Rusia

Vladimir Kirilovich de Rusia (en ruso: Влади́мир Кири́ллович), nado en Porvoo, Finlandia o 17 de agosto de 1917 e finado en Miami o 21 de abril de 1992, foi un pretendente ao trono de Rusia desde 1938 ata a súa morte.

 Traxectoria 
 Primeiros anos 
Nado como príncipe Vladimir Kirilovich de Rusia, en Porvoo no Gran Ducado de Finlandia, foi o único fillo do Gran Duque Cirilo Vladimirovich e a Gran Duquesa Vitoria Feodorovna. Os seus avós paternos eran o Gran Duque Vladimir Aleksandrovich e a Gran Duquesa María Pavlovna. Os seus avós maternos eran o Duque Alfredo de Saxonia-Coburgo-Gota e a Gran Duquesa María Aleksandrovna de Rusia.

A familia de Vladimir fuxira para a Finlandia despois da Revolución Rusa de 1917. Abandonaron Finlandia en 1920, cando se mudaron para Coburgo, en Alemaña. O 8 de agosto de 1922, o pai de Vladimir auto-declarouse curador do trono ruso. Dous anos despois, o 31 de agosto de 1924, o seu pai deu un paso máis lonxe e asumiu o título de "Tsar e Autócrata de Todas as Rusias. Coa asunción do título imperial, Vladimir pasou a ser tsarévich e Gran Duque co estilo de "Alteza Imperial". En 1930, a súa familia deixou a Alemaña para vivir en Saint-Briac, na Francia onde o seu pai montou a corte.

Na década de 1930, Vladimir viviu por algún tempo en Inglaterra mentres estudaba na Universidade de Londres e traballaba na fábrica de equipamento agrícola Blackstone en Lincolnshire. Máis tarde regresou á Francia, mudándose para a Bretaña onde afincouse.

 Segunda guerra mundial 
Coa morte do seu pai en 1938, Vladimir asumiu a xefatura da Familia Imperial rusa. Ese mesmo ano, houbo suxestións de que el fose o rexente de Ucraína, mais rexeitou a idea, afirmando que nunca axudaría á disolver Rusia.

Durante a segunda guerra mundial, Vladimir viviu en Saint-Briac-sur-Mer. En 1942 tanto el como a súa comitiva foron colocados nun campo de concentración en Compiègne despois de rexeitar escribir un manifesto onde incentivase aos refuxiados rusos a apoiar aos nazis contra a Unión Soviética.

En 1994, o exército alemán trasladou a familia ao continente por temor a unha invasión costeira. Os alemáns estaban trasladándoos a París cando xurdiu unha orde de levalos a Wittel. Porén, Wittel demostrou ser pouco seguro, e foron trasladados á mesma Alemaña. Vladimir viviu nun castelo pertencente ao marido da súa irmá María Kirilovna, en Amorbach, Baviera ata 1945. Logo da derrota de Alemaña, Vladimir rexeitou seguir vivindo no país por temor a caer en mans dos soviéticos. Vladimir trasladouse a Austria, preto da fronteira con Liechtenstein. Máis tarde tratou de moverse xunto ao exército do xeneral Smyslovsky para cruzar a fronteira, pero nin en Liechtenstein nin en Suíza permitíronlle a entrada, tendo que permanecer na zona americana de Austria.

A súa tía materna, a infanta Beatriz de Saxonia-Coburgo-Gota, conseguiulle finalmente un visado español co que puido establecerse con ela en Sanlúcar de Barrameda.

 Posguerra e matrimonio 
Vladimir casou coa princesa Leonida Georgievna Bagration-Moukhransky o 13 de agosto de 1948 en Lausanne, Suíza. As leis paulinas que rexían á Familia Imperial ditaban que os fillos resultantes dun matrimonio entre iguais, é dicir, entre unha princesa proveniente dunha casa real do mesmo tipo que os Romanov, podían ser incluídos na liña de sucesión. A pesar de que a dinastía de Leonida, os Bagration, fora unha casa reinante en Xeorxia desde a Idade Media, os seus representantes non tiñan un trono desde 1505, ano no que pasaron a ser unha familia máis da nobreza rusa. Xurdiron entón algunhas controversias sobre a cuestión se o matrimonio de Vladimir foi igualitario e, polo tanto, se os seus dereitos pasaron á súa filla María ou a outra rama da familia, trala súa morte.Eilers, Marlene. Queen Victoria's Descendants. Rosvall Royal Books, Falkoping, Sweden, 1997. pp.82–83. ISBN 91-630-5964-9 O estatuto real da Casa de Bragation foi recoñecido permanentemente por Rusia no Tratado de Georgievsk de 1783 e confirmado por un decreto de 1946 do propio Vladimir como xefe da Casa Imperial.

Os xefes das outras ramas da familia, o príncipe Vsevolod Ivanovich, Roman Petrovich e Andrés Aleksandrovich escribíronlle a Vladimir en 1969 para informalo de que o seu matrimonio era desigual e a que a súa esposa non tiña orixes máis nobres que os doutras esposas de príncipes Romanov.Massie p 269

En 1952, Vladimir apelou ás potencias occidentais para entrar nunha guerra contra a Unión Soviética. O 23 de decembro de 1969 escribiu un decreto polo que, na súa eventual morte, a súa filla sería a curadora do trono imperial. Isto foi visto como unha tentativa de asegurar que o trono permanecía na súa rama da familia, acto que as outras ramas consideraron ilegal.

A súa primeira, e única, visita a Rusia tivo lugar en novembro de 1991, pouco antes da caída do réxime soviético, cando foi convidado polo presidente da Cámara de San Petersburgo, Anatoly Sobchak.

 Distincións honoríficas 
 Rusas
  50x50px Gran mestre da Orde de San Andrés.
  50x50px Gran mestre da Orde de Santa Catalina.
  50x50px Gran mestre da Orde de San Alexandre Nevski.
  50x50px Gran mestre da Orde de Santa Ana.
  50x50px Gran mestre da Orde de Santo Estanislau.
 Estranxeiras
  50x50px Cabaleiro gran cruz da Real Orde Vitoriana (Reino Unido).
  50x50px Bailío gran cruz de honra e devoción da Orde de Malta.
  50x50px Cabaleiro gran colar da Orde da Aguia de Xeorxia (Casa de Bagration).
  50x50px Senador da Orde da Santa Raíña Tamara (Casa de Bagration).
  50x50px Cabaleiro da Suprema Orde da Santísima Anunciación (orde dinástica da Casa de Savoia, 1976).
  50x50px Cabaleiro gran cruz da Orde dos Santos Mauricio e Lázaro (orde dinástica da Casa de Savoia, 1976).
  50x50px Cabaleiro gran cruz da Orde da Coroa de Italia (orde dinástica da Casa de Savoia, 1976).

 Devanceiros 
Devanceiros de Vladimiro Kirilovich

 Notas 

 Véxase tamén 
 Bibliografía 




 Outros artigos 

 Sucesión ao trono de Rusia

Categoría:Nados en Porvoo
Categoría:Nados en 1917
Categoría:Finados en 1992
Categoría:Dinastía Romanov