Targa Florio

A Targa Florio foi unha carreira de resistencia de automóbiles por estrada aberta celebrada no cordal de Sicilia preto de Palermo. Fundada en 1906, era a carreira máis antiga de autos deportivos, das que formaban o Campionato Mundial Sportscar entre 1955 e 1973. Aínda que as primeiras carreiras consistían en todo un percorrido pola illa, a lonxitude da pista nas últimas décadas da carreira limitouse aos 72 km do Circuíto Piccolo delle Madonie, que foi usado en 11 ocasións.

Logo de 1973, converteuse nun evento nacional de autos deportivos ata que se interrompeu en 1977 debido a problemas coa seguridade. Desde entón dispútase como unha carreira de rally, e forma parte do Campionato Italiano Rally.

 Historia 
miniatura|esquerda|Vincenzo Trucco, gañador da Targa Florio de 1908 pilotando un Isotta Fraschini.
dereita|miniatura|Vincenzo Lancia pilotando un Fiat 50 hp na Targa Florio de 1908, terminou segundo.

A carreira foi creada en 1906 polo multimillonario pioneiro piloto de carreiras e entusiasta dos automóbiles, Vincenzo Florio, que creou a carreira Coppa Florio en Brescia, na Lombardía en 1900.

Unha das competicións máis duras de Europa, a primeira Targa Florio cubría 3 voltas que equivalían a 446 km a través de múltiples curvas pechadas nas traizoeiras estradas de montaña, nas alturas, onde con frecuencia producíanse severos cambios no clima. Alessandro Cagno gañou a carreira inaugural de 1906 en nove horas, cunha media de 50 km/h.

A mediados da década de 1920, a Targa Florio converteuse nunha das carreiras máis importantes de Europa, xa que aínda non existían as 24 Horas de Le Mans nin a Mille Miglia. As carreiras de Gran Premio eran eventos illados, non unha serie como na F1 de hoxe.

As vitorias de Mercedes (aínda non se fusionaran con Benz) na década de 1920 causou unha gran impresión en Alemaña, sobre todo a do alemán Christian Werner en 1924, xa que foi o primeiro gañador non italiano desde 1912. Rudolf Caracciola repetiu unha sorprendente vitoria similar na Mille Miglia un par de anos máis tarde. En 1926, Eliska Junková, un dos grandes pilotos femininos na historia dos Grandes Premios, converteuse na primeira muller en competir na carreira.

En 1953, creouse o Campionato Mundial Sportscar da FIA. A Targa converteuse en parte da mesma en 1955, cando Mercedes tiña que lograr as dúas primeiras posición co Mercedes-Benz 300 SLR co fin de vencer a Ferrari polo título. No participaron nos dous primeiros dos 6 eventos, Buenos Aires e as 12 Horas de Sebring, onde puntuaran Ferrari, Jaguar, Maserati e Porsche. Mercedes apareceu e gañou na Mille Miglia, e logo retirouse de Le Mans como sinal de respecto ás vítimas da Traxedia de Le Mans de 1955, pero gañou o Tourist Trophy en Dundrod. Stirling Moss/Peter Collins e Juan Manuel Fangio / Karl Kling terminaron minutos por diante dos mellores Ferrari e aseguraron o título.

 Variantes do circuíto 
Utilizáronse varias versións da pista. Comezou cunha soa volta ao circuíto de 148 km desde 1906 a 1.911 e 1931. De 1912 a 1914 utilizouse un percorrido polo perímetro de Sicilia, cunha soa volta de 975 km, alargado a 1080 km a partir de 1948 ata 1950. O 148 km do circuíto "Grande" foron acurtados dúas veces, a primeira vez a 108 km, a versión utilizada de 1919 a 1930, e logo á un circuíto de 72 km utilizado de 1932 a 1936 e de 1951 a 1977. A partir de 1951 e ata 1958, a variante longa polo perímetro costeiro da illa utilizouse para un evento separado chamado o Giro di Sicilia (volta a Sicilia).

A saída e a chegada tiñan lugar en Cerda. A volta facíase en sentido anti horario, cara á esquerda, a partir de Caltavuturo e Collesano desde unha altitude de máis de 600 m sobre o nivel do mar, onde os coches aceleraban a partir de Campofelice di Roccella na recta de Buonfornello ao longo da costa, unha recta de máis de 6 km, máis longa que a recta Mulsanne no Circuíto de Sarthe de Le Mans. A versión máis longa do circuíto seguía ao sur a través de Caltavuturo (mentres que a versión máis curta do circuíto de estrada marchaba cara ao leste xusto antes da entrada en Caltavuturo, a través dunha sección montañosa directamente a Collesano) nunha ruta estendida con cambios de altitude, e pasando polas vilas de Castellana e Sottana, virando ao redor das montañas ata a cidade de Castelbuono e reincorporándose á versión máis recente da pista en Collesano. A segunda versión da pista tamén foi ao sur a través de Caltavuturo e tomaba un atallo xusto antes de Castellana a Collesano a través da cidade de Polizzi Generosa. Houbo un circuíto pechado chamado Parque da Favorita usado de 1937 a 1940.

O reto da Targa non tiña precedentes na súa dificultade e a experiencia de condución de calquera das variantes do circuíto era diferente a calquera outro circuíto do mundo agás quizais o de Nürburgring en Alemaña. O orixinal circuíto Grande de 148 km tiña 2.000 curva por volta, o medio de 108 km sobre 1300 - 1.400 curvas por volta e o trazado final, o circuíto Piccolo de 72 km tiña unhas 800-900 curvas por volta. Para poñer isto en perspectiva, a maioría dos circuítos permanentes teñen entre 12 e 18 curvas, e o circuíto máis longo construído no mundo, o circuíto de Nurburgring de 21 km, ten preto de 180 curvas. Así que aprender calquera dos trazados da Targa Florio era extremadamente difícil e requiría, como a maioría dos circuítos longos, polo menos 60 voltas para aprender o trazado, e a diferenza de Nurburgring un circuíto permanente especialmente deseñado e pechado, o trazado da Targa tiña que aprenderse co tráfico aberto ao público e unha volta tardaba en facerse ao redor dunha hora, se había pouco ou ningún tráfico.

 Velocidades por volta 
Como un evento de rally (e o Illa de Man TT), os coches de carreiras saían un por un cada 15 segundos, como punto de partida unha grella completa non era posible nas estreitas e sinuosas estradas.

O circuíto de vía pública utilizado para a Targa era extremadamente desafiante, un tipo moi diferente a calquera outro circuíto e carreira no calendario deportivo. Todas as variacións de circuítos da Targa tiñan tantas curvas que as voltas rápidas da Targa nunca foron superiores a 128 km/h. Helmut Marko estableceu a marca de volta rápida en 1972 nun Alfa Romeo 33TT3 en 33 min 41 sg. cunha media de 128,253 km/h durante un ataque épico onde rebaixou ata en 2 minutos o tempo de Arturo Merzario e o seu Ferrari 312PB. O máis rápido da historia foi Leo Kinnunen en 1970, rodando no Porsche 908 / 3 a 128,571 km/h ou 33 min 36 segundos..

Debido á lonxitude da pista, os pilotos practicaban a semana anterior á carreira co tráfico aberto, a miúdo cos seus autos de carreira equipados con placas de matrícula. Os pilotos oficiais de Porsche ata visionaban vídeos, unha experiencia noxenta para algúns. a marca de volta rápida para os 146 km do circuíto "Grande" foi de 2 horas 3 minutos 54.8 segundos establecido por Achille Varzi nun Bugatti Type 51 na carreira de 1931 a unha velocidade media de 70.7 km/h. A marca de volta para os 108 quilómetros do circuíto "Medio" foi de 1 hora 21 minutos 21.6 segundos establecido por Varzi nun Alfa Romeo P2 a unha velocidade media de 79,642 km/h na carreira de 1930. A volta máis rápida ao redor da versión curta da volta á illa fíxoa Giovanni "Ernesto" Ceirano nun SCAT na carreira de 1914, completándoa en 16 horas, 51 minutos e 31,6 segundos os días 24-25 de maio de 1914. A finalización máis rápida da versión longa da illa foi para Mario e Franco Bornigia nun Alfa Romeo 8C 2500, terminado en 12 horas, 26 minutos e 33 segundos na carreira de 1950 a unha velocidade media de 86,794 km/h.

 Década de 1970, seguridade e desaparición 
A finais da década de 1960 e principios da de 1970, coches de carreiras con ata 600 cabalos de forza (450 kW) como o Ferrari 512 S de Nino Vaccarella corrían a través dos pequenos pobos de montaña, mentres que os espectadores estaban sentados ou de pé xusto á beira en ou ata na estrada. Doutra banda, Porsche, non participaba co seu gran Porsche 917, senón co áxil Porsche 908/03 Spyders.

Debido a problemas de seguridade, especialmente Helmut Marko, quen chamouna á carreira "completamente tola", a última Targa Florio como carreira do Campionato do Mundo Sportscar disputouse en 1973, durante este evento fíxose imposible manter o seu status internacional logo dunha serie de 2 horrendos accidentes mortais no evento. Un piloto privado Charles Blyth estrelou o seu Lancia Fulvia HF contra un remolque ao final da recta Buonfornello e morreu, outro piloto italiano estrelouse co seu Alpine-Renault contra un grupo de espectadores, matando a un. Houbo varios outros accidentes durante a práctica para o evento de 1973 no que un total de sete espectadores sufriron feridas. Nese ano, incluso un Porsche 911 gañou aos prototipos como o Ferrari de Jacky Ickx que sufriron accidentes ou outros problemas. Outra razón para a desaparición internacional da Targa foi porque o organismo de goberno internacional do automóbil, a FIA, ordenou instalar muros de seguridade obrigatorios en todos os circuítos nos que se ían a realizar eventos con mandato da FIA; e a lonxitude de 72 quilómetros na vía pública facíano simplemente imposible e totalmente impracticable, sobre todo desde un punto de vista financeiro. A Targa continuou como un evento nacional algúns anos, antes de que un accidente en 1977 no que morreron 2 espectadores e outros 5 quedaron gravemente feridos (incluído o piloto) selou o seu destino. A carreira de 1977 foi tomada pola forza pola policía local e detívose na cuarta volta, tamén outros 2 pilotos sufriron accidentes graves, un deles resultou gravemente ferido, pero sobreviviu.

Aínda que a Targa Florio foi unha carreira tipo rally que disputouse nas estradas da montaña siciliana sen practicamente elementos de seguridade, (con fardos de palla e débiles varandas nalgunhas curvas, estas últimas instaladas polo goberno da illa) só 9 persoas, incluíndo espectadores, morreron no evento nos 71 anos e 61 carreiras da súa historia, utilizando un total de 6 trazados de circuíto. Esta cantidade é relativamente pequena en comparación con outras carreiras en estrada aberta, como a Mille Miglia, onde durante un período de 30 anos e 24 carreiras, 56 persoas perderon a vida e da Carreira Panamericana, onde durante un período de 5 anos e 5 carreiras, 25 persoas morreron. Isto débese probablemente ao feito de que as velocidades nas reviradas estradas da montaña eran menores e a media nunca chegou ata os 128 quilómetros hora incluso nos últimos anos da historia da carreira, a pesar da longa recta no extremo norte da pista.

 Legado 
Logo de gañar a carreira varias veces, Porsche nomeou a versión convertible do 911 logo da Targa. O nome targa significa placa ou matrícula, ver Targa top.

O Leyland P76 feito en Australia tivo unha versión especial chamado Targa Florio nomeado para conmemorar a vitoria do xornalista-piloto Evan Green nunha etapa especial da London-Sahara-Munich World Cup Rally de 1974 que se celebrou no trazado da Targa Florio.

Desde 1992, o evento prestou o seu nome a unha recreación moderna, posta en escena a medio mundo de distancia, na forma do famoso rally de estrada Targa Tasmania celebrado no estado insular de Tasmania, na costa sur de Australia. Existe tamén a Targa Nova Zelandia desde 1995, e o Targa Newfoundland desde 2002.

 Gañadores 

AnoGañadorCocheTempoDistancia(km)Velocidade(km/h)VoltasVariante da pista1906 Alessandro CagnoItala 35/40 HP9:32:22446.46946.803Circuíto Grande (146 km)1907 Felice NazzaroFiat 28/40 HP8:17:36446.46953.8331908 Vincenzo TruccoIsotta Fraschini 50 HP7:49:26446.46957.0631909 Francesco CiuppaS.P.A. 28/40 HP2:43:19148.82354.6711910 Franco Tullio CariolatoFranco Automobili 35/50 HP6:20:47297.64646.9021911 Giovanni "Ernesto" CeiranoSCAT 22/32 HP9:32:22 446.46946.8031912 Cyril SnipeSCAT 25/35 HP24:37:19979.00041.441Volta a illa (curto) (979 km)1913 Felice NazzaroNazzaro Tipo 219:18:40979.00050.7011914 Giovanni "Ernesto" CeiranoSCAT 22/3216:51:31979.00058.0711919 André BoillotPeugeot EXS7:51:01.8432554Circuíto medio (108 km)1920 Guido MeregalliNazzaro GP8:27:23.843250.92441921 Giulio MasettiFiat 4517:25:05.243258.23641922 Giulio MasettiMercedes GP/146:50:50.243263.09141923 Ugo SivocciAlfa Romeo RL Targa Florio7:18:00.243259.17741924 Christian WernerMercedes Tipo Indy 2,06:32:37.443266.01041925 Bartolomeo CostantiniBugatti T357:32:27.254071.60951926 Bartolomeo CostantiniBugatti T35T7:20:45.054073.50751927 Emilio MaterassiBugatti T35C7:35:55.454071.06551928 Albert DivoBugatti T35B7:20:56.654073.47851929 Albert DivoBugatti T35C7:15:41.754074.36651930 Achille VarziAlfa Romeo P26:55:16.654078.01051931 Tazio NuvolariAlfa Romeo 8C-2300 Monza9:00:27.058464.8344Circuíto Grande (146 km)1932 Tazio NuvolariAlfa Romeo 8C-2300 Monza7:15:50.657479.2968Circuíto curto (72 km)1933 Antonio BrivioAlfa Romeo 8C-2300 Monza6:35:03.050476.72971934 Achille VarziAlfa Romeo Tipo-B P36:14:26.843269.22261935 Antonio BrivioAlfa Romeo Tipo-B P35:27:29.043280.01061936 Constantino MagistriLancia Augusta2:08:47.214467.08821937 Giulio SeveriMaserati 6CM2:55'49.0315.6107.70460Parque da Favorita (5.26 km)1938 Giovanni RoccoMaserati 6CM1:30'04.6171.6114.303301939 Luigi VilloresiMaserati 6CM1:40.15.4228136.445401940 Luigi VilloresiMaserati 4CL1:36.08.6228142.288401948 Clemente Biondetti Igor TroubetzkoyFerrari 16612:12'00.0108088.8661Volta a illa (longo) (1080 km)1949 Clemente Biondetti Aldo BenedettiFerrari 166 SC13:15.09.4108081.49411950 Mario Bornigia Giancarlo BornigiaAlfa Romeo -6C 2500 Competizione12:26.33.0108086.79411951 Franco CorteseFrazer Nash7:31.04.857676.6318Circuíto curto (72 km)1952 Felice BonettoLancia Aurelia B207:11.58.057676.63181953 Umberto MaglioliLancia D20 30007:08.35.857680.63581954 Piero TaruffiLancia D 246:24.18.057689.93081955 Stirling Moss Peter CollinsMercedes-Benz 300 SLR9:43.14.093696.29013Circuíto curto (72 km)1956 Umberto Maglioli Huschke von HansteinPorsche 5507:54.52.672090.770101957 Fabio Colona Fiat 600-359-51958 Luigi Musso Olivier GendebienFerrari 250 TR 5810:37.58.1100894.801141959 Edgar Barth Wolfgang SeidelPorsche RSK11:02.21.8100891.309141960 Jo Bonnier Hans Herrmann Graham HillPorsche RS607:33.08.272095.320101961 Wolfgang von Trips Olivier GendebienFerrari Dino 246 SP6:57.39.4720103.433101962 Willy Mairesse Ricardo Rodríguez Olivier GendebienFerrari Dino 246 SP7:02'56.3720102.143101963 Jo Bonnier Carlo Maria AbatePorsche 718 GTR6:55.45.1720109.908101964 Colin Davis Antonio PucciPorsche 904 GTS7:10.53.3720100.258 101965 Nino Vaccarella Lorenzo BandiniFerrari 275 P27:01:12.4720102.563101966 Willy Mairesse Herbert MüllerPorsche Carrera 67:16:32.672098.910101967 Paul Hawkins Rolf StommelenPorsche 910 6:37.01.0720108.812101968 Vic Elford Umberto MaglioliPorsche 9076:28:47.9720111.112101969 Gerhard Mitter Udo SchützPorsche 908/26:07:45.3720117.469101970 Jo Siffert Brian RedmanPorsche 908/3Race report 54th TARGA FLORIO6:35.30.0792120.152111971 Nino Vaccarella Toine HezemansAlfa Romeo 33/36:35:46.2792120.070111972 Arturo Merzario Sandro MunariFerrari 312PB6:27:48.0792122.537111973 Herbert Müller Gijs van LennepPorsche 911 Carrera RSR Race report  TARGA FLORIO (ROUND #6)6:54:20.1792114.691111974 Gérard Larrousse Amilcare BallestrieriLancia Stratos 4:35:02.6576114.8838Circuíto curto (72 km)1975 Nino Vaccarella Arturo MerzarioAlfa Romeo 33TT12 4:59:16.7576120.89581976 "Amphicar"* Armando FloridiaOsella PA4-BMW 5:43:46.057699.09081977 Raffaele Restivo Alfonso MerendinoChevron B36-BMW 2:41:17.0288107.1404
 "Amphicar" o nome real era Eugenio Renna.

As carreiras entre 1955 e 1973 formaron parte do Campionato do Mundo, aínda que a carreira de 1957 non foi unha carreira senón unha proba de regularidade, a raiz do accidente da Mille Miglia.

 Gañadores por marca 
miniatura|200px|Porsche 910 2.0 cupé pilotado por Umberto Maglioli e Udo Schütz en 1967. 
miniatura|200px|Alfa Romeo RL Targa Florio
miniatura|200px|Ferrari 275 P2
miniatura|200px|1927-Bugatti T35c pilotado por Materassi
miniatura|200px|Maserati 26MM pilotado por Luigi Fagioli en 1928

A seguinte lista inclúe todos os fabricantes de automóbiles que alcanzaron un podio. A táboa non inclúe os resultados da edición de 1957, que se celebrou como unha carreira de regularidade.

 Pos. Marca 1º lugar 2º lugar 3º lugar Volta  rápida1 Porsche1191282
  Alfa Romeo
 10137103
  Ferrari
 76474
  Lancia
 57545
  Bugatti
 54566
  Maserati
 46947
  Mercedes-Benz
 32148
  SCAT
 30009
  Fiat
 233210
  Nazzaro
 200011
  Itala
 121112
  Osella
 111213
  Peugeot
 111114
  Chevron
 110015
  Società Piemontese Automobili S.P.A.
 101116
  Franco
 100117
  Isotta Fraschini
 100017
  Frazer-Nash
 100019
  Ballot
 011019
  Cisitalia
 011019
  De Vecchi
 011022
  Osca
 010123
  Aquila Italiana
 010023
  Sigma
 010025
  Lola
 001126
  Abarth
 001026
  Alfa-Maserati-Prete
 001026
  Berliet
 001026
  Darracq
 001026
  Diatto
 001026
  Steyr
 001032
  Aston Martin
 0001

 Notas 

Véxase tamén
 Bibliografía 




 Valenza, Giuseppe (2007). Targa Florio Il Mito: Legenda Editore (Italy). ISBN 978-88-88165-17-2.

 Ligazóns externas 

 Museo Targa Florio Collesano
 Targa Florio History
 Targappassionati
 Results, reports, photos etc.
 Track maps
 Fast laps
 Porsche at Targa Florio
 Targa Florio memorabilia
 Museo Biblioteca Vincenzo Florio a Campofelice di Roccella - www.targaflorio-1906-1977.it
 http://www.targapedia.com
 The full Targa Florio for GrandPrix Legends
 http://www.amicidellatargaflorio.com 
 Le Auto. Targa Florio, 1906 1977, Gallery of winners.
 Sport-auto. Gallery of competitors 1906-1977
 a sicilian dream

Categoría:Competicións de automobilismo
Categoría:Sicilia